Opinions

Vermakelijke horror, met helaas niet al te veel gore. Toch wel leuke scènes als: de man die goed aangereden wordt, de hond die gekild wordt en natuurlijk de twee grote pluspunten van mevrouw Nichols.
Plus Bentley die een goede rol als psycho neerzet.

Leuk als tussendoortje, 3,0 sterren.

Goede thriller met een fantastische rol van Keaton, wat een psycho speelt hij hierin zeg. Al vond ik de verhaallijn soms wel ietwat vaag, want ik snapte niet echt wat Keaton wou bereiken en het wordt ook niet echt duidelijk gemaakt in de film. Wel dat hij gek is en onteerd was of zo door zijn familie en zo aan zijn geld moest komen.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

"Haven't you heard? It's the end of the world. Where would you rather die? Here or in a Jaeger?"

Vanochtend in Imax 3D gezien en wat een geweldige blockbuster zeg. De film doet precies wat het moet doen en is een heerlijke orgie van actie, explosies en knarsend metaal.

Het verhaaltje neemt gelukkig niet al teveel tijd in beslag, alleen het minieme wordt uitgelegd gedrenkt in een paar welbekende clichés en stereotype personages. Wel vond ik het leuk om te zien hoe de band tussen Mako Mori en Stacker Pentecrost (geweldige rol van Idris 'Stringer Bell' Elba) wordt uitgelegd.
Er zit wel een langzame middenstuk in voor de actie weer losbarst, maar dit wordt goed opgevangen met luchtige humor in de vorm van Charlie Day als de ietwat excentrieke Dr. Newton Geiszler en het was echt genieten geblazen om Ron Perlman weer te zien.

Wat betreft de actie zit je helemaal goed. Het robot- en creature design ziet er prima uit, al zagen de Jaegers er net iets beter uit dan de Kaiju's. De gevechten worden groots in beeld gebracht en in combinatie met de pompende score zorgt dit alles voor een zeer intense beleving. Het kwam op mij erg episch en adrenalineverhogend over.

Al met al een zeer geslaagde blockbuster, deze film moet je echt op het grote doek gezien hebben voor de ultieme beleving. Ik snap niet waarom sommige mensen zichzelf tekort doen met een goedkope CAM-rip. Ga dat zien mensen en blijf wel even zitten bij de eindcredits voor een extra scène waarin je Ron Perlman zichzelf uit een Kaiju ziet snijden, wat een bad ass blijft hij ook.

Dikke 4,0 sterren voor een uiterst verfrissende film.

"I'm not a hero like my father was."

Het eerste deel vond ik echt geweldig, dus keek ik reikhalzend uit naar een vervolg. Helaas zijn er in de aanloop naar dit project een hoop dingen gebeurd die roet in het eten hebben gegooid, met name het wegvallen van Guillermo del Toro is voelbaar.

In 'Pacific Rim: Uprising' zijn er ondertussen al tien jaar verstreken sindsdien de oorlog tegen de Kaiju is gewonnen. Hierin volg je de zoon van Stacker Pentecost die allesbehalve in de voetstappen van zijn vader wil treden. Toch wordt hij door een aanstaande dreiging genoodzaakt om met nieuwe piloten opnieuw de Jaegers in te zetten tegen het monsterlijke gevaar.

De focus wordt veelal gelegd op het personage van John Boyega, ondanks zijn charme kan hij zich niet helemaal staande houden. Dit is hoofdzakelijk te merken aan de misplaatste humor. Niet dat de andere jeugdige acteurs het er beter van af brengen; soms lijkt het alsof je als kijker in een Young Adult vehikel bent beland. Bovenal snap ik niet waarom Rinko Kikuchi gereduceerd wordt tot een kleine rol.

Eigenlijk is zo een beetje aan alles te merken dat het niveau vele malen lager is, vooral het stompzinnige plot device is er al helemaal met de haren bijgesleept. Desondanks deert het niet, omdat de vlotte pacing en spectaculaire actie veel goedmaakt. Op deze manier blijft de ergernis weg en blijft er voldoende vermaak over. Hoewel Steven S. DeKnight uiteraard geen Del Toro is, brengt hij een aantal aardige vondsten in beeld. Een opsteker is ook dat de actiescènes in het volle daglicht er prima uitzien, ondersteund door een dikke score.

Al met al een vermakelijk vervolg, maar de visie uit deel één wordt broodnodig gemist. Ik hoop dat men in deel drie zal leren van de gemaakte fouten.

3,0 Sterren.

"You have no idea what you're doing."

Dallas Richard Hallam en Patrick Horvath ken ik nog van het aardige Entrance (2012), maar dit valt me dan weer vies tegen.

'The Pact II' borduurt verder op het - matige - verhaal van deel één, maar weet vervolgens niets bijzonders te brengen. De film lijkt aan elkaar te hangen van de nodige plotgaten en onlogica. Zelfs de prachtige Camilla Luddington kan hier geen verandering in brengen. Daarnaast weet de rest van de cast geen potten te breken; met name Patrick Fischler maakt het soms wel erg bont.

Het gevolg daarvan is dan ook dat het nergens spannend wordt, afgezien van wat karige pogingen tot spanningsopbouw. Wat dat betreft is de pacing tergend langzaam en kent het geheel te weinig schrikmomenten. Het resulteert zich in een gezapige horror die nooit ofte nimmer boeiend wordt.

Al met al een 'snoozefest' van jewelste. Dit vervolg kun je gerust overslaan.

1,0 Sterren.

Zoutloze horror.

Dit is een horror dat maar nergens echt eng wordt en gewoonweg te traag wordt gebracht. Voornamelijk door het teveel aan dialoog dat ook maar nergens bijzonder wordt, mede door het matige acteerwerk.
Er zitten hier en daar wel wat schrikmomenten in, maar die zijn slechts op één hand tellen en dat zijn echt van die 'cheap scares'.

Het verhaal zelf stelt niet al teveel voor, rammelt aan alle kanten en voldoende plotgaten waar je gatenkaas van zou kunnen maken. Om maar iets te noemen: de hele tijd wordt er gesproken over de 'verschrikkelijke dingen' die de moeder vroeger heeft uitgehaald bij de twee zussen, maar nergens wordt daar meer dieper op ingegaan.
En dat met het oog op het laatst sloeg ook helemaal nergens op, zoiets doet een film doet een film helemaal geen goed en ik heb me hierdoor alleen maar meer aan deze film geërgerd.

Al met al een film die me niet lang zal bijblijven.
Krappe 2,0 sterren.

"If I believe I deserve it, the universe will serve it."

Op basis van de trailer had ik me toch wel een spektakel van een film verwacht met de nodige humor, helaas is dit niet helemaal uitgekomen.

Het verhaaltje boeide me niet zo en de veelvuldige voice-overs kwamen erg irritant op me over. De manier waarop sommige humor geforceerd werd en de meest idiote situaties tentoongesteld werden deed me ook vrij weinig. Dat er ergens halverwege de zin:"Still based on a true story" opduikt, moet de kijker er nog steeds van overtuigen dat na alle vertoonde banaliteiten we nog steeds te maken hebben met een waargebeurd verhaal. Helaas waren ze mij al enigszins verloren.
De film had van mij dan ook met 40 minuten ingekort mogen worden, zoals sommige leden al eerder aangaven. De tweede ontvoering kon helemaal weggelaten worden om het geheel beter behapbaar te maken.

Gelukkig maakt de sterke cast in de vorm van: Mark Wahlberg, The Rock en Anthony Mackie veel goed, ze delen een uitstekende chemie met elkaar. Met name van The Rock was ik erg gecharmeerd, hij zet hier toch weer een andere rol neer als zijn andere standaard 'actierollen'. Er zitten dan ook de nodige quotes en one-liners in.

Daarnaast sprak het visuele stijltje mij erg aan, Pain & Gain keek weg als een lange videoclip. Zowat alles klopt eraan: de prachtige setting van Miami, snelle bolides, opgepompte gasten en de nodige eye candy.

Al met al best leuk om eens gezien te hebben, de speelduur had alleen wel wat ingekort mogen worden om het voor mij beter te laten slagen.

3,0 Sterren.

Van de week gezien en ik moet zeggen dat dit een erg interessante film is. De hele film ben je aan het uitzoeken of Ramon nu wel of geen seriemoordenaar is. En stukje bij beetje wordt gedurende de film alles ontrafeld.

Zoals de degene hierboven mij zeggen zien de decors er erg clean en gelikt uit, mooi om te zien hoe een blinkende tafel voor een reflectie zorgt en nog meer van zulke vernuftigheden.

3,5 Sterren.

"Today, tomorrow, it's all the same."

Het blijft leuk om Andy Samberg in een film te zien.

In een beproefd concept dat al vele malen is gebruikt, speelt Samberg de zorgeloze Nyles. Terwijl hij zijn vriendin vergezelt op een bruiloft komt hij Sarah tegen. De twee lijken het goed met elkaar te vinden, echter lijken ze maar niet te ontkomen aan de bruiloft en aan elkaar.

Op deze wijze wordt er gespeeld met de exploratie van een dag waaraan je niet kunt ontsnappen. Het zomerse decor zorgt voor een laid-back sfeertje, terwijl er allerlei gekke dingen gebeuren. Langzaamaan wordt er uitgelegd wat er is voorgevallen, waardoor je weer anders naar het gehele plaatje gaat kijken.

Samberg en Cristin Milioti zetten hun personages sympathiek neer. Daarbij is hun onderlinge chemie fijn om te zien. Het is alleen jammer dat de tweede helft enigszins aan kracht inboet, omdat het iets te braaf blijft. De humor maakt namelijk plaats voor de nodige zelfreflectie, maar vervelend is het niet te noemen.

Al met al is 'Palm Springs' een vermakelijke comedy voor tussendoor. Met een speelduur van 90 minuten duurt de film ook niet overdreven lang.

3,0 Sterren.

Op zich wel een oké film. Het begint sterk als ze ontwaken en moeten uitvinden wat er aan de hand is. De sfeer is dan gelijk al gezet en ik zit er goed in, maar zodra ze met die wezens aankomen (die ik er overigens niet al te goed uit vind zien) gaat het bergafwaarts. Er zitten nog wel enkele aardige actiemomenten in en dan die twist dat Gallo en Payton één persoon zijn.

De film deed me overigens enigszins denken aan The Descent en de game Dead Space.

Al met al aardig tussendoortje 3,0 sterren.

Soort van Saw meets social media aan boord van een privéjet.

Op zich wel een geinig filmpje, kijkt wel redelijk weg.

Alleen jammer dat de vragenrondes te lang duren, maar je krijgt zo wel veel te weten over de personages en dat niet iedereen is wie die zegt dat die is...

Het einde en motief daartoe was wel een beetje vergezocht, maar ja...

2,5 Sterren.

Ik vond dit wel een goede film, vooral die beklemmende sfeer van die Panic Room kwam heel goed bij mij over. Verder vind ik het ook knap dat alles zich zo in één huis afspeelt, wat het voor mij nog spannender maakt, want je kan moeilijker ontsnappen enz.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

"It's a shame, don't you think?"

De tweede boekverfilming van John Green na het aardige The Fault in Our Stars (2014), hoewel het melodramatische daarvan gelukkig wel ontbreekt.

Het uitgangspunt is op zich wel interessant en doet in mindere mate denken aan een onschuldige versie van Gone Girl (2014), alleen ontbeert het gewoonweg de nodige spanning. Als kijker krijg je wederom te maken met het sulletje dat uit zijn eigen schulp moet kruipen. Ditmaal is er een super coole buurmeisje die dat voor haar rekening neemt en bijkans door iedereen op handen wordt gedragen, terwijl zij eigenlijk niet bijster veel voorstelt. De opzet tot deze vriendschap verloopt vluchtig, met weinig schermtijd voor - een lichtelijk irriterende - Cara Delevingne.

Vanzelfsprekend volgt er een road trip om Margo te vinden. Echter voelen de scènes ernaartoe vrij leeg aan; de gebruikelijke Young Adult clichés die blijkbaar niet te vermijden zijn. Hierdoor schurkt het geheel enigszins tegen het gezapige aan. Men probeert de boel nog op te schudden door o.a. een cameo van één van de sterren uit de vorige boekverfilming van Green erin te gooien, maar het mag niet baten. Je zou kunnen stellen dat 'Paper Towns' zich verslikt in zijn eigen premisse.

De personages zelf komen bij vlagen geforceerd over wat betreft de komische momenten en de dialogen. Desondanks weten deze figuren naargelang de film vordert toch de nodige sympathie op te wekken, mede door de situaties waarin zij verzeilt raken. Het komt de clichématige boodschap dan ook ten goede dat de reis veelal belangrijker is dan de bestemming.

Al met al best redelijk, maar hier had zo veel meer mee gedaan kunnen worden.

Dikke 2,0 sterren.

Erg vermakelijke film om te zien. Had het alleen wat erger verwacht door de trailer.

Er zitten zeker wat enge momenten in zoals:

Katie die opeens uit haar bed wordt gesleurd.
Die Oija bord die opeens in brand vliegt.
Dat heen en weer bewegen van Katie, tot twee keer aan toe.

Echt de hele sfeer van deze film is best wel benauwend en erg goed in beeld gebracht. Het enige wat jammer is, is dat je kunt merken dat er flink in geknipt is.

3, 5 Dik verdiende sterren voor een verrassende film.

Een paar dagen terug in de bios gezien en toch wel lichtelijk teleurgesteld.

Ik vond het echt langzaam beginnen, volgens mij gebeurt er het eerste uur bijna niks. Afgezien van het feit dat je naar een soort van (saaie) home video aan het kijken bent van mensen die hun eigen leven lijden.

Verder zie je gewoon echt niks engs in beeld of het wordt gewoon uit beeld gehouden, dat vond ik toch wel jammer. Zie namelijk graag alle gore vol in beeld.

Wat wel leuk gevonden is, is dat dit een prequel is, maar later toch ook weer een vervolg is aangezien het doorgaat waar deel één is opgehouden.

Goed voor een leuk avondje, maar dat is het dan ook wel. Dan kijk ik liever nog maar een keer deel één.

3, 0 Sterren.

Afgelopen vrijdag in de bios gezien en wow ik werd echt positief verrast door deze film.
Ik had in eerste instantie niet verwacht dat het zou werken door terug in de tijd te gaan door middel van een préquel dus, maar ik vond 'm zowaar beter dan deel twee en misschien ook wel deel één denk ik.
De jaren 80 setting is zeer goed neergezet met de camera's enz., verder een goede opbouw, lekker veel schrikmomenten en je komt uiteraard meer te weten over de twee zusjes hoe ze zo zijn geworden. Je ziet zelfs hoe Kristi een pact sluit met Toby, dit is naar alle waarschijnlijk een pact dat de eerstvolgende baby die Kristi krijgt van Toby is. Daarnaast uiteraard de rol die de oma speelt in dit hele verhaaltje.

Overigens wel respect voor de twee kleine meisjes die zeer overtuigend spelen.
Ik zou zeggen kom maar op met deel vier.

Dikke 4,0 sterren.

Afgelopen maandag nog in de bios gezien en het was op zich wel oké.

Het was wel weer erg veel van hetzelfde als je bekend bent met de vorige delen, alleen dit keer met enkele nieuwe vernuftigheden.

Zodra Robbie in het huis van Alex is geweest denkt Alex dat hij iets heeft meegenomen en daar begint de film met het gebruik van de vaste camera setup om elke nacht weer in beeld te brengen. Met dit keer wel erg veel reclame voor de Kinect van Microsoft...

Weer de gebruikelijke schrikmomenten. Wat ik alleen niet snap is dat Wyatt blijkbaar Hunter is, maar nergens wordt duidelijk hoe hij bij het gezin van Alex is terecht gekomen en dat van Robbie is al helemaal vaag. Waar moet hij dan vandaan komen?

Tegen het einde aan gaat het zoals gebruikelijk weer aardig los met name als Alex uit Katie's huis ontsnapt en er een hele menigte haar opwacht.

Wel even blijven zitten bij de eindcredits om een extra scène te zien wat duidt op een Latijns Amerikaanse spin-off.

Al met al een kleine 3,0 sterren en meer voor de liefhebbers.

"So, you said that this is gonna be a documentary?"

'The Ghost Dimension' zou naar verluidt het afsluitende deel in deze reeks zijn, maar blijkbaar was deze uitgemergelde koe nog niet genoeg uitgemolken. Uit interesse heb ik toch maar een poging gewaagd.

In deze reboot maakt de found footage set-up bestaande uit allerlei home video's, bewakingscamera's en dergelijke plaats voor een documentaire. Op deze wijze maak je kennis met Margot, zij is op zoek naar haar lang verloren moeder. Via via komt ze met haar twee vrienden terecht in een afgelegen Amish gemeenschap.

Men probeert geforceerd een bepaalde spanning te creëren die er eigenlijk helemaal niet is; dat de Amish er duidelijk een andere leefstijl op nahouden kun je niet spannend noemen. Zo zie je als kijker de dagelijkse beslommeringen van hen voorbijkomen. Wel moet gezegd worden dat het platteland prima in beeld gebracht wordt, hoewel ik mijn bedenkingen heb bij de slow motion effecten.

Het merendeel van de film gaat in op Margot die de meest stompzinnige keuzes maakt. Zonder erbij na te denken legt ze haar leven in de waagschaal. Dit zorgt meer voor frustratie dan dat het eng overkomt. Er gebeurt simpelweg niets boeiends. En als er dan iets potentieel interessant lijkt te gebeuren, wordt er opeens overgeschakeld naar de volgende dag zonder in te gaan op de eerdere gebeurtenissen... Alleen de finale is nog enigszins redelijk, maar het komt veel te laat.

Al met al is 'Next of Kin' een vermoeiende zit geworden. Deze onzin kun je gerust overslaan.

1,5 Sterren.

"What if someone conspired for us to be in this house?"

Naar verluidt moet dit vervolg het afsluitende deel zijn. Nu maar hopen dat Jason Blum zijn woord houdt.

Dit deel belooft om alle antwoorden te geven die in de vorige films zijn gerezen. Op zich een aardige opzet, omdat er nogal wat onduidelijkheid omtrent Toby is ontstaan. Helaas blijf je met meer vragen achter. Des te meer vanwege het feit dat men je als kijker wederom een uitgekauwd concept voorschotelt waar geen eer aan valt te behalen.

De link met Paranormal Activity 3 (2011) is leuk; de videobanden en de camera. Toch is het jammer dat hier niets noemenswaardig mee wordt gedaan. In de oude videocamera schuilt weliswaar enige potentie, maar dit wordt al gauw om zeep geholpen. Doordat je nu het paranormale kan zien, is elke vorm van spanning vrijwel verdwenen. Bovendien voegt een 3D CGI geest - of iets wat daarop moet lijken - helemaal niets toe.

Qua verloop volgt 'Paranormal Activity: The Ghost Dimension' dan ook hetzelfde stramien als de voorgaande delen. Je kunt het inmiddels wel dromen. Het is een opeenstapeling van clichés, eendimensionale personages en voorspelbaarheid. Wat dat betreft zie je de jump scares al ruim van tevoren aankomen. Alleen enkele spaarzame momenten zijn nog enigszins oké om je niet in te laten dutten.

Al met al een te verwaarlozen afsluitend deel in een reeks dat ooit nog zo veelbelovend begon.

1,5 Sterren.

"I feel like I'm losing time."

Gisteren met enigszins hoge verwachtingen in de bios meegepakt, omdat de berichten over het algemeen positief gestemd zijn. Helaas is het niet geworden wat ik ervan verwacht had.

Bij het aanzien van de eerste paar scènes had ik het eigenlijk wel gezien; ik ben ietwat moe geworden van het found footage stijltje. Gelukkig zorgt de nieuwe setting ervoor dat het weer een beetje fris aanvoelt en zijn de verscheidene personages best lachen.

Alleen is het jammer te noemen dat de - voorspelbare - schrikmomenten vrij matig zijn of beter gezegd: lachwekkend. De spanning is dan ook redelijk ver te zoeken, m.u.v. het eind waarin het redelijk los gaat. Hierbij is de tie-in met deel één leuk gevonden. Helaas stopt de film abrupt wanneer het net goed begint te worden.

Overigens deed de manier waarop Jesse zijn 'krachten' gebruikte, me denken alsof ik een soort kopie van Chronicle (2012) aan het kijken was.

Al met al een matige spin-off die nergens echt bijzonder wordt. Wel zijn er een paar pluspunten in de vorm van: de vlotte pacing en de korte speelduur. Hierdoor hoef je als kijker niet lang te wachten voor er iets gebeurt.

2,0 Sterren.

Interessant filmpje, alleen beetje een rare combinatie van romantiek met horror. Want het begint wel goed met hoe Danny Laura leert kennen, haar ontvoert en langzaamaan een band met haar opbouwt.
Alleen jammer dat dat een beetje verpest wordt met die Volpe en als zij mensen begint te vermoorden onder invloed van hem. Dat initieert zeg maar het horrorgedeelte en dat ziet er op zich niet verkeerd uit door de gore, mooi die twee schroevendraaiers in Volpe's ogen en de ingewanden die eruit kwamen bij de agent.
Om met een min of meer happy ending te eindigen, zowel Danny als Laura blijven voor altijd dromen.

Helaas blijf ik toch met een negatief gevoel achter, er had echt zoveel meer gedaan kunnen worden met het gegeven. Maar goed 3,5 sterren.

Zure regen op je dak.

Over Isaac Ezban heb ik al wat dingen gelezen en dit leek mij een interessante titel om mee te beginnen. Overigens is het curieuze dat ik vannacht een droom heb gehad waarin ik een lange baard had...

Op een regenachtige nacht zitten acht mensen noodgedwongen vast in een afgelegen busstation, omdat er geen bussen meer rijden. Door rare omstandigheden maakt de kalmte al gauw plaats voor paniek alom. De opening à la 'The Twilight Zone' leidt de film in ieder geval onheilspellend in.

Middels verscheidene kleurenfilters wordt er een prima jaren '60 sfeertje gecreëerd. En daarbovenop weet Ezban voor geruime tijd het mysterie in stand te houden, ondanks de minimale locatie. Bepaalde objecten hebben zo ook hun eigen charme, zoals de vintage Coca Cola automaat en de posters. Deze worden in een later stadium opmerkelijk geïncorporeerd.

Het middenstuk lijkt wel enigszins te haperen, waardoor 'Los Parecidos' stil dreigt te vallen. Dankzij de bizarre wending wordt het geheel alsmaar vreemder en vreemder; ik denk niet dat iemand dat zag aankomen. Dit levert zonder twijfel een aantal gestoorde momenten op. De politieke onderlaag heeft bovendien wel wat.

Al met al een redelijke Sci-Fi die best aardig voor de dag komt. Ik ben benieuwd naar het overige werk van Ezban.

Kleine 3,0 sterren.

"So, uh, do you get a lot of dumb tourists in here?"

Afgaande op enkele positieve berichten had ik iets beters verwacht.

In feite is deze film niets anders dan een variant op Hostel (2005); de makers hebben het zelfs toegegeven in een interview. Voor de kijker betekent het dat je wederom te maken krijgt met een groepje jongeren die in Oost-Europa (Litouwen) gaan feesten. Het spreekt voor zichzelf dat het hele gebeuren uitmondt in een nachtmerrie overgoten door een vleugje bloot.

Toch loopt het niet helemaal lekker. Daarvoor is de cast volledig inwisselbaar, bovendien lijken de acteurs niet verder te komen dan schelden en ruziemaken. Alleen Robert LaSardo en - in mindere mate - Sara Fabel doen het naar behoren, hoewel LaSardo's personage te aardig overkomt.

Dan zou 'Parlor' het meer moeten hebben van de gore zou je zeggen. Tot op zekere hoogte klopt dit ook wel, maar deze scènes zijn helaas nogal repetitief. Hierdoor zie je uitsluitend een variatie op een eerdere handeling. Dat de film vaak schakelt naar onnodige momenten met bloot helpt de pacing niet echt. Wat dat betreft past de loze wending er goed bij.

Al met al een matige horror die buiten de gore om vrijwel niets om het lijf heeft.

2,0 Sterren.

Ach op zich wel een aardige actie film toch, al is het verhaal niet al te origineel. Je kunt je toch best wel vermaken met deze film, als er niks anders op tv is.

Ik geef 'm 3, 0 sterren.

"We’re stranded on a sinking ship."

De trailer zag er nog veelbelovend uit, maar het eindresultaat valt tegen.

De opzet is op zich intrigerend; twee passagiers die te midden van duizenden passagiers op weg naar een nieuwe planeet 90 jaar(!) voortijdig wakker worden. In eerste instantie wordt het gevoel van isolatie goed neergezet, ondersteund door een moreel dilemma waar gerust meer mee gedaan had kunnen worden. Voornamelijk omdat er steeds gehint wordt naar iets duisters dat al gauw weggemoffeld wordt.

Qua Sci-Fi hoef je hier helaas weinig achter te zoeken, aangezien de focus ligt op de romance die tussen Jim en Aurora opbloeit. Hierdoor lijkt het alsof de twee de hele tijd aan het daten zijn, met als setting toevallig een ruimteschip en enkele onheilspellende momenten. Niets ten nadele van zowel Chris Pratt als Jennifer Lawrence die onderling een prima chemie hebben.

Het resulteert zich in een vlak verloop waar men zo min mogelijk ingewikkeld over wil doen, terwijl daar alle ruimte voor is. Op deze manier ontstijgt de film het standaardniveau nooit ofte nimmer. Desondanks zijn er een paar interessante ontwikkelingen om je als kijker nog enigszins geboeid te houden. Daarbij is het geheel visueel prachtig om te zien, met name het strak vormgegeven ruimteschip zorgt voor wat prikkelende beelden.

Al met al is 'Passengers' best oké voor wat het is, zolang je de verwachtingen maar laag houdt.

Kleine 3,0 sterren.

Ik deel deze mening ook, het is echt gruwelijk, maar ook zo echt in beeld gebracht. Ik keek soms echt zo.

Ik geef 'm 4, 5 sterren.

"Patrick, can you hear me?"

Blijkbaar is dit een remake van Patrick (1978), maar zelf deed het me meer denken aan de mannelijke versie van Carrie (1976).

Alleen kon ik er qua verhaal niet zo veel mee; het is daarvoor iets te onsamenhangend met enkele plotgaten. In principe kabbelt het geheel maar wat voort zonder echt interessant te worden. Dit komt mede door de portrettering van Patrick die totaal niet dreigend overkomt. Overigens is het lachen om Charles Dance buiten 'Game of Thrones' te zien.

De film moet het dan ook overduidelijk hebben van het landhuis als locatie. Wat dat betreft wordt er zo een aardig, duister sfeertje gecreëerd. Helaas doen de - goedkope - jump scares 'Patrick' geen goed. Deze schrikmomenten zijn daarvoor gewoonweg te geforceerd, waardoor de spanning langzaamaan wegebt. Hierbij had de CGI beter gekund.

Al met al een matige horror die niets vernieuwend weet te bieden.

2,0 Sterren.

"The clock is ticking, the world is watching."

Peter Berg gaat op dezelfde voet verder door wederom met Mark Wahlberg een heus waargebeurd verhaal af te leveren.

Je zou denken dat de ramp rondom de bomaanslag tijdens de Boston Marathon - inmiddels - goed gedocumenteerd is. Aan Berg is het de taak om de gebeurtenissen op een nieuwe manier aan de man te brengen. Het resulteert zich in een vrij gedetailleerd verslag van hetgeen zich afspeelt voor, tijdens en na de aanslag.

De focus ligt op het volgen van de burgers die in al het onheil terecht zijn gekomen, maar echt persoonlijk wordt het geheel nooit. Wahlberg is hierin de spin in het web; een fictieve agent die steeds op de belangrijkste plek aanwezig is en de voorvallen min of meer aan elkaar moet lijmen. Des te jammer is het dat alles zo gemakkelijk voorgekauwd wordt, zonder enige nuance in acht te nemen.

Waar de bomaanslag zelf indrukwekkend in beeld wordt gebracht, lijkt het erop alsof 'Patriots Day' zich verslikt in de klopjacht. De actiescènes worden namelijk over-the-top gebracht, ondersteund door een hoop onzinnige one-liners en misplaatste humor. Het melodrama kan er dan ook nog wel bij.

Al met al een prima rampenfilm, maar ik had veel liever een persoonlijkere aanpak gezien.

Dikke 3,0 sterren.

"You're on some Beautiful Mind shit, for real."

Naar aanleiding van een aantal lovende berichten had ik toch iets meer verwacht van deze titel.

Het gegeven van een artiest die zich vanaf de bodem naar de top moet opwerken is natuurlijk niets nieuws onder de zon. Hier volg je Patricia Dombrowski, a.k.a. Killa P, a.k.a. Patti Cake$, een tiener met overgewicht die bij haar alcoholistische moeder en zieke oma inwoont. Vanuit een uitzichtloze situatie probeert ze er iets van te maken. Het doet mij een beetje denken aan '8 Mile'.

Een dergelijk uitgangspunt gaat - logischerwijs - gepaard met de nodige clichés, echter heb ik met 'Patti Cake$' het gevoel dat men wel een poging doet om enigszins buiten de gebaande paden te treden. Geremy Jasper weet hierin succesvol elementen van zijn eigen jeugd in deze film te verwerken; ik heb gelezen dat hij ook in een vergelijkbare situatie zat. Een grauwe, vervallen uithoek van New Jersey vormt hierbij de perfecte locatie.

Voor deze film had nieuwkomer Danielle Macdonald geen ervaring met rap, laat staan muziek. Des te knapper dat zij zo overtuigend voor de dag komt. Gesteund door de spitsvondige teksten (geschreven door Jasper zelf) werkt de aanstekelijke soundtrack enorm sfeerverhogend. De uitwerking van bepaalde relaties en situaties kun je weliswaar in twijfel trekken, omdat deze nauwelijks de tijd krijgen om degelijk uitgewerkt te worden. Een gemiste kans als je het mij vraagt.

Al met al een aardig debuut van Jasper. Eens kijken of hij voor zijn volgende project nog meer kan putten uit zijn leven.

3,0 Sterren.

Tja, ik keek deze film voor James. Maar zelfs hij weet deze film niet echt te redden. Er zitten wel een paar leuke dingen in, maar verder dan wat grinniken kwam ik niet.

Ik kan gewoon niet hoger geven dan 1, 5 sterren.