Opinions

Best raar eigenlijk dat er nog geen film is gemaakt over een oma die drugs gaat dealen, leek me wel iets voor Nederlandse filmmakers. Helaas zijn de Fransen ons voor en daar is Paulette uitgekomen.

Qua verhaal gebeuren er niet echt bijster veel bijzondere dingen en het kabbelt op zich wel lekker voort. Tegen het einde wordt het wel iets spannender met de ontvoering van Leo, maar dat is het dan ook wel.

Ondanks het onderwerp zou je toch wel wat heftige situaties verwachten, maar dit valt allemaal best mee. Het gaat Paulette aardig voor de wind en ze heeft zo een klantenkring opgebouwd, ook al moet ze later noodgedwongen gaan handelen in space cake.
Gelukkig heeft Paulette één trekje waar ik geregeld krom om lag en dat is racisme, bij elke scène met een buitenlander moest ze zo nodig weer een opmerking maken over hun huidskleur en/of andere karakteristieke trek. Zelfs bij haar eigen kleinzoon.

De grootste troef van deze film is dan ook echt Bernadette Lafont die het personage van Paulette vertolkt, bij één blik van haar overdreven gezichtsuitdrukking moest ik gelijk al lachen. Zeker als je haar aan de slag ziet gaan om drugs te dealen en het zo geheimzinnig mogelijk probeert te doen.

Al met al op zich wel een aardige comedy om eens gezien te hebben, maar verwacht geen dijenkletser. Bij mij is het veelal bij glimlachen gebleven, maar kwalitatief zit de film prima in elkaar.

Kleine 2,5 sterren.

"Whose move is it?"

Meer gekeken vanwege Michael Chiklis, ware het niet dat hij de hele tijd een irritant Engels accent opzet.

Enfin, eigenlijk is 'Pawn' een generieke overvalfilm die niets vernieuwend weet te bieden. Op zich begint het nog best aardig door een aantal keer te schakelen van het heden naar een flashback, maar dit trucje heb je al gauw gezien. Desondanks zit de spanning er zo wel redelijk in.

Jammer genoeg gaat de film ten onder aan de vele - geforceerde - plotwendingen die soms wel erg vergezocht zijn. Hierdoor komt het geheel rommelig over. Daarnaast mocht Sean Faris gerust vervangen worden door een andere acteur; niet normaal hoe ongeloofwaardig hij zijn personage neerzet.

Al met al een matige thriller, er zijn talloze films te vinden die dit gegeven beter hebben uitgewerkt.

2,0 Sterren.

Op zich wel een redelijk vermakelijke film, meer een B-film eigenlijk. Maar omdat het best wel onderhoudend is kijkt het wel lekker weg.

Want het verhaal stelt verder niet al te veel voor en het acteerwerk kan er ook net mee door...

Nipt 3,0 sterren.

"I don't like reality."

'X' was een aardige horror, dus ik was wel benieuwd naar deze prequel.

Blijkbaar heeft Ti West deze prequel tegelijkertijd opgenomen met het vervolg. Hier gaan we terug naar de jongere jaren van Pearl in 1918. Je ziet hoe ze geïsoleerd op een boerderij woont met haar ouders, terwijl ze droomt van een leven als een ster. Hiervoor neemt ze drastische stappen...

Wat gelijk in het oog springt, is de algehele look and feel van de film; er lijkt een soort van Technicolor sausje overheen te zijn gegooid. Het komt op mij over als een soort van 'The Wizard of Oz'. Je moet wel van deze musical aanpak houden, want het kon mij helaas niet zo goed bekoren.

Mia Goth zet zonder twijfel een weergaloze rol neer. Het is werkelijk niet te geloven hoezeer zij straalt in deze film. Dit levert een aantal heerlijke momenten op, met name de one take monoloog en haar angstaanjagende lach tijdens het slot zijn fantastisch te noemen. Zelf miste ik eigenlijk alleen nog een paar toffe kills om het helemaal af te maken.

Al met al is 'Pearl' een redelijke prequel die gered wordt door het optreden van Goth, maar buiten dat kon ik er niet zoveel mee.

Dikke 2,5 sterren.

"Seriously? Does anyone even know where we're marching to?"

Om eerlijk te zijn heb ik tot nu toe alleen Madagascar (2005) gezien, maar klaarblijkelijk zijn de pinguïns zo populair dat ze hun eigen film hebben gekregen.

Qua verhaal is het eigenlijk vrij dun gezaaid; je krijgt enkel een aantal minieme elementen voorgeschoteld om je voor de hele speelduur zoet te houden. Op zich is de manier waarop ze elkaar ontmoet hebben interessant, maar de overige plotpunten zijn volledig inwisselbaar.

Gelukkig kent 'Penguins of Madagascar' een vlotte pacing, waardoor je als kijker niet lang hoeft te wachten voor er iets gebeurt. Het leek zelfs of ik in een soort van spionageparodie beland was. Er zitten dan ook de nodige over-the-top momenten in die gepaard gaan met een hoop humor. Wat dat betreft is de film redelijk zelfbewust, wat zich o.a. resulteert in een leuke running gag door de namen van verscheidene handlangers te linken aan filmsterren.

Helaas kunnen de koddige pinguïns zelf niet helemaal boeien, omdat hun karakters te eendimensionaal zijn. Tevens komt de toevoeging van 'North Wind' nooit echt uit de verf, aangezien de - geringe - bijdrage van deze personages te verwaarlozen is. Hierdoor vervalt het geheel tegen het einde aan in een sleur.

Al met al best vermakelijk te noemen, maar om nu een hele film te wijden aan deze vier pinguïns is iets te veel van het goede. Overigens heb ik op een paar scènes na zowat niets gemerkt van het 3D-aspect.

2,5 Sterren.

"Come back with the money."

'Train to Busan' was echt een toffe verrassing, des te jammer dat dit vervolg daar niet aan kan tippen.

In 'Peninsula' zijn er alweer vier jaar voorbij na de initiële zombie-uitbraak. De trein maakt plaats voor een schiereiland die in een grote quarantainezone is veranderd. Het is geen plek waar je voor je plezier naartoe gaat, maar voormalig soldaat Jung-seok waagt met wat anderen toch de gok, opdat ze een vrachtwagen gevuld met geld kunnen bemachtigen. Uiteraard loopt alles in de soep.

Helaas wordt er niets bijzonders gedaan met het verhaaltje; het pakt je nergens. De personages weten ten opzichte van het vorige deel ook niet te overtuigen. Het geforceerde melodrama spreekt boekdelen. Men lijkt zich te richten op - pretentieloos - spektakel, zonde. Het is alsof Hollywood hier de hand in heeft gehad.

Ik had graag meer zombies gezien. Deze zijn weliswaar in redelijk grote getale aanwezig, maar de focus ligt meer op de mensen. Op deze wijze kom je als kijker in een soort van 'Fast & Furious' meets 'Mad Max' vehikel terecht. De actie is op zich onderhoudend te noemen, maar de CGI is duidelijk zichtbaar. Buiten dat valt er eigenlijk bijzonder weinig te beleven.

Al met al een teleurstellend vervolg waar je vrij weinig uit kan halen.

Kleine 3,0 sterren.

Redelijke horror met inderdaad een lange aanloop zoals Observator al aangeeft.

Wat wel goed werkt is de setting van een appartementencomplex net zoals in Sudor Frío van dezelfde regisseur. Dit zorgt voor een mooi claustrofobisch sfeertje.

Het verhaal doet me wel een beetje Lynchiaans aan, je weet namelijk niet wat je precies moet geloven en bij sommige scènes zie je zelfs de camera van links naar rechts hellen, wat voor mooie surrealistische beleving zorgt.
Gelukkig gaat het op het einde wel aardig los, met name de onthoofding was echt goed in beeld gebracht.

Qua acteerwerk heb ik ook niks te klagen, Cristina Brondo zet een erg sterke rol neer.

Kleine 3,0 sterren.

"So she spends the last five years doing what?"

Pierre Morel heeft een paar aardige titels op zijn naam staan, dus ik verwachtte hier ook een vermakelijke flick te zien. Maar dit is wel van een enorm bedroevend niveau zeg.

Jennifer Garner komt hier opdraven als een zorgzame moeder die transformeert naar een wraakengel zodra haar man en dochter om het leven komen door een drugskartel. Hiervoor heeft ze blijkbaar vijf jaar training nodig - waar je niets van ziet - om dit te kunnen bewerkstelligen. Als kijker heb je het allemaal al eerder en veel beter uitgewerkt zien worden.

Het verloop is erg stompzinnig en raakt kant noch wal, het is alsof men niet eens de moeite heeft genomen om dit nog enigszins te reviseren. De dialogen die door de bordkartonnen personages gebezigd worden zijn te lachwekkend voor woorden, gesteund door de bekende clichés. Het gepoogde drama is bovendien nog eens slaapverwekkend.

Dan moet de actie wel goed zijn zou je denken, vooral met iemand als Morel die aan het roer staat. Helaas bestaan deze scènes hoofdzakelijk uit een rommelige montage waar geen greintje sensatie in is te bespeuren. Je ontkomt er niet aan dat het geheel vrij goedkoop oogt, zelfs Garner lijkt er geen goesting in te hebben met haar inconsequente portrettering.

Al met al is 'Peppermint' eigenlijk een film die beter op Netflix gedumpt had kunnen worden tussen het gros van alle B-films, maar per ongeluk toch in de bioscoop is verschenen.

1,0 Sterren.

"You can't kill me, I'm having a dinner party."

Het beste is eigenlijk om blind in deze film te gaan, want dan word je nog eens goed verrast. Gelukkig wist ik alleen van het hierboven staande plot af.

Op zich begint het lekker mysterieus en heb je als kijker het gevoel dat er iets niet helemaal klopt; de verrassende twist bevestigt dit gegeven alleen maar. Vanaf dat moment vinden er een hoop gestoorde situaties plaats, waarbij een dosis zwarte humor niet mag ontbreken. Doordat David Hyde Pierce zo een wonderlijk personage neerzet, komt het beter over.

Alleen is het jammer te noemen dat naarmate de film naar een einde toewerkt, het aan kracht inboet. Het resulteert zich in een hoop onlogica en bepaalde dingen die net iets te toevallig zijn. De focus lijkt volledig weg te zijn, waardoor enkele wendingen de plank volledig misslaan. Hierdoor voelt 'The Perfect Host' nogal gekunsteld aan.

Al met al matig, ondanks het aardige begin.

2,0 Sterren.

Goede film om te zien, acteerwerk is goed en vooral het regie, verder zijn uiteraard de special effects goed.

Ik geef 'm 4 sterren.

"This isn't fucking normal."

Op basis van het plot had ik vooraf een andere film verwacht, maar dit is simpelweg vlees noch vis.

Je krijgt hier te maken met een celliste die haar carrière een decennium op pauze heeft gezet om voor haar moeder te zorgen. Na de dood van haar moeder besluit ze weer terug te keren in het wereldje waar ze ooit begonnen is, met de gedachte om een comeback te maken. Ondertussen heeft een nieuwe protegé haar plek ingenomen, waardoor er een aardige rivaliteit ontstaat à la 'Black Swan'.

Als kijker heb je eigenlijk geen flauw idee waar dit gebeuren naartoe zal leiden. Op deze wijze is de eerste helft gevuld met verscheidene opmerkelijke gebeurtenissen. Een stukje body horror komt daarbij ook om de hoek kijken, hoewel de CGI te opzichtig is om echt te slagen. Het hysterische geschreeuw van de twee dames maakt het er niet beter op.

Uiteindelijk vervalt 'The Perfection' in allerlei rare wendingen die werkelijk all over the place zijn; de #MeToo discussie wordt er voor het gemak weer eens bijgesleept, zucht. Dit gegeven lijkt beter geschikt te zijn als voer voor een serie, want met deze speelduur wordt alles maar erin gepropt. Het geheel is namelijk niets meer dan een allegaartje dat nog net aan elkaar hangt.

Al met al een matige horror die beter had gewerkt met iets meer samenhang.

2,0 Sterren.

Een erg interessante film om te zien met name het gegeven dat het over een man gaat en zijn reukvermogen. Wat overigens erg goed in beeld werd gebracht.
Het eerste uur vond ik echt sterk gebracht, daarna zwakte het helaas wat af om vervolgens redelijk sterk te eindigen met de orgie op het plein en dat hij werd opgegeten.

Nipt 3,5 sterren.

"Sometimes dead is better."

Met het origineel ben ik niet bekend, maar deze remake leek mij wel interessant.

Van wat ik heb begrepen zijn er bepaalde plotpunten gewijzigd, maar de basis van een gezin dat verhuist naar een landelijk huis, met op hun grond een dierenbegraafplaats is hetzelfde gebleven. De bedoeling van hen is om de rust op te zoeken, al wil dat niet lukken met al die voorbij razende vrachtwagens. Het duurt dan ook niet lang voordat het eerste ongeval plaatsvindt in de vorm van de kat die wordt aangereden. Op advies van de buurman wordt deze begraven op een mysterieus kerkhof en dan begint het onheil pas echt.

De film neemt rustig de tijd om alles op te bouwen en weet de personages goed neer te zetten. Dat is met name te danken aan het sterke spel van solide acteurs als: Jason Clarke, Amy Seimetz en oude rot in het vak John Lithgow. De traumatische jeugdervaring van de moeder des huizes neemt alleen wel iets te veel tijd in beslag, hoewel het niet storend is.

Er wordt een lekker onheilspellend sfeertje gecreëerd, gesteund door een aantal geslaagde jump scares. Het fijne is dat men er niet voor terugdeinst om enkele gestoorde momenten goed in beeld te brengen, waardoor de akeligheid eraf druipt. Helaas kan de spanning niet vastgehouden worden, omdat 'Pet Sematary' iets te lang van stof is. De laatste akte waar de ene rare wending na de andere volgt helpt niet mee.

Al met al een aardige remake, maar hier had voor mijn gevoel toch meer in gezeten.

Kleine 3,0 sterren.

Man wat een spannende film is dit om te zien zeg, met een top rol van Farrell. Deze film houdt je zeker van het begin tot het eind aan de buis vastgekluisterd. En het meest geniale is dat het zich voor het grootste gedeelte alleen maar in die telefoon cel afspeelt. En dan de opdrachten die hij moet uitvoeren van die sniper, zoals door een luidspreker zeggen dat hij vreemd is gegaan. Nou dan sta je daar wel even met een beschamende blik.
Alleen snap ik niet zo goed het motief van de dader, want waarom juist Farrell uitkiezen en wat is de connectie tussen die twee. Want op het einde denk je dat die sniper dood is, maar het blijkt dus een ander persoon te zijn. Wat dus nog mogelijkerwijs de ruimte openlaat voor een mogelijk vervolg.

Ik geef 'm, 4, 0 sterren.

Ik had deze film al een tijdje op m'n pc staan, maar nooit echt de behoefte gehad om 'm te zien, maar het moest er dus ooit van komen en ik moet zeggen dat het me reuze is meegevallen.

Een erg fascinerende doch bizarre film met een zeer beklemmend sfeertje doordat het in zwart-wit is, de ietwat drukke montering en de pompende soundtrack. De obsessie die Max heeft wordt door deze middelen dan ook goed in beeld gebracht.

Daarnaast is dit echt een film voor de wiskunde freaks met alle formules en theorieën die voorbij komen, zelf kende ik er wel een paar. Maar dat de Thorah gebaseerd is op cijfers wist ik nog niet.

Dikke 3,5 sterren.

De eerste 20 minuten vond ik best sterk, maar vanaf het moment dat Piggy zijn intrede maakt vond ik er helaas vrij weinig meer aan. Wat een irritant mannetje vond ik dat zeg.

Piggy is er min of meer om Joe bij het handje te nemen en hem te helpen om wraak te nemen op de moordenaars van zijn broer.
Helaas wordt het nergens al te bijzonder en het geweld wordt negen van de tien keer veelal buiten beeld gelaten, waardoor er veel aan de suggestie overgelaten wordt.

Daarnaast is het ietwat middelmatig uitgewerkt, zoals al eerder is gezegd. Veel hangt van het toeval af, zelfs Piggy komt vanuit het niets binnenvallen. Zeker als later duidelijk wordt dat hij geen connecties heeft met Joe zijn broer. Dan had ik veel liever gehad dat Piggy een hersenspinsel van Joe was. Naast het feit dat de film eindigt met een open einde, waarin de kijker zelf moet verzinnen hoe Joe uiteindelijk wraak neemt op de hoofddader.

Overigens vond ik het visuele stijltje best interessant te noemen, de manier waarop er met kleurenfilters wordt gewerkt en de mooie score.

Al met al een redelijke thriller die wel de potentie had om uit te groeien tot een solide film, maar door de plotgaten, een irritante Piggy en een open einde het helaas niet red.

Kleine 2,5 sterren.

Het eerste half uur dacht ik echt: "nee hè het gaat toch niet alleen maar over wiet roken enz." Maar gelukkig ontwikkelde de film zich toch nog goed tot een onderhoudende comedy en ik heb me er zeker mee vermaakt.

Verder zaten er tal van hilarische situaties in, bij mij bleven voornamelijk de auto achtervolging en één van de laatste scènes bij de basis mij nog goed bij.

Ook dialogen die soms nergens over gingen en geniale personages als Red en Saul.

Trouwens respect voor de soundtrack.

Al met al toch 3, 5 sterren.

"The Chinese, we're the masters of Ping-Pong."

Ik heb ondertussen redelijk wat (onzinnige) sportfilms gezien, maar dit was nieuw voor mij. Sowieso is tafeltennis een sport dat zelden het onderwerp is van een film. Het hele gebeuren komt dan ook lekker idioot over. Alleen jammer dat Jimmy Tsai als de protagonist C-Dub nogal schreeuwerig overkomt. Een soort van ongrappige Will Smith impersonisatie. Het tafeltennistoernooi zelf had beter in beeld gebracht kunnen worden.

Daarnaast zijn de grappen kinderachtig te noemen en spelen in op de clichés en stereotypen die er heersen op de weergegeven bevolkingsgroepen. Een paar dingen waren nog wel redelijk grappig. De scheldwoorden worden gecensureerd met geluiden van een basketbal of pingpongbal, waarschijnlijk omdat deze film meer op een jongere leeftijdscategorie is gericht. De soundtrack is trouwens erg fout. Deze bestaat uit een hoop hiphop muziek dat voor geen meter klinkt.

Al met al best matig, met het gegeven had zoveel meer gedaan kunnen worden. Misschien dat de Chinese gemeenschap dit meer kan waarderen met alle (cultuur)referenties en dergelijke.

2,0 Sterren.

"Now is the time to stop being a loser."

Niet helemaal wat ik ervan verwacht had.

Op zich wordt er wel een aangenaam jaren '80 sfeertje gecreëerd, ondersteund door een hiphop georiënteerde soundtrack. Het is dan ook te merken dat de film vol zit met de nodige referenties en op een bepaalde manier werkt het als een parodie, omdat enkele gebeurtenissen dik zijn aangezet. Hierbij zet Marcello Conte een prima sulletje neer.

Helaas blijft het verhaal enigszins achter bij de sfeer; als kijker word je om de oren geslagen met vele clichés en voorspelbaarheid. Eigenlijk gebeurt er qua verloop nou niet echt iets noemenswaardig. Daarnaast had de rol van Susan Sarandon uitgebreider gekund, zodat het minder geforceerd overkomt.

Al met al redelijk, maar voor mijn gevoel had hier meer in gezeten. Desondanks kijkt het geheel wel aardig weg.

Dikke 2,5 sterren.

Moeilijke film om te kijken, vooral als er pakweg de eerste 30 à 40 minuten niks noemenswaardigs gebeurt.
Hierbij wordt voornamelijk naar het leven van Gambir als beeldhouwer gekeken.

Zodra Gambir dan eindelijk met de organisatie geïntroduceerd wordt waarbij hij in een hotelkamer op zijn tv naar obscure 'tv-kanalen' kan kijken wordt het toch wel iets interessanter en het daarbij behorende plot van de jongen die wordt mishandelt en hij als zijn roeping ziet om te redden.

Gelukkig gaat het in de laatste 35 minuten wel goed los, als hij het jongetje ziet die zijn ouder vermoordt. Om vervolgens uit te komen bij een kanaal waar zijn vrouw wordt gevolgd en zo min of meer achter de waarheid te komen dat zijn vrouw met meerdere mannen vreemdgaat om maar zwanger te worden. Waarop hij ze allemaal gezellig uitnodigt voor een 'gezellig' Kerstdiner dat in een ware bloedbad ontaardt.

De hele film vroeg ik me af wat er nou achter die rode deur zat en ik bedacht me dat het weleens verbonden zou kunnen zijn met het huis van het misbruikte jongetje. En mijn ingeving kwam min of meer uit toen Talyda naar de deur verwees. Want dan komt de plottwist en dan blijkt Gambir zelf het misbruikte jongetje te zijn, het gehele verhaal zich in zijn hoofd heeft afgespeeld met personages die hij ontmoet heeft in het gekkenhuis en hij zelf nog steeds in het gekkenhuis opgesloten is.

Toch wel aardig bedacht, alleen snapte ik de laatste scène in de kerk weer niet. En de scène na de eindcredits is gewoon een mindfuck om je nog eens extra over de film na te laten denken.

3,0 Sterren voor nu, kan wellicht hoger worden na een herziening.

Toch wel een uiterst vermakelijke film moet ik zeggen die je niet al te serieus moet nemen.
Gelukkig wordt het nergens echt te melig of te serieus, de film blijft zo een goede balans houden.
Ook wel lachen de dingen die vanuit het niets kwamen, zoals op het eind waar die ene gast opeens gepakt door een piranha en gelijk de eindcredits starten.

Lekker veel overdreven gedoe met alles: mooie dames, gore, special effects enz.

Kom maar op met Piranha 3DD.

3,5 Sterren.

Met John Gulager aan het roer, de man van de Feast trilogie kon ik me dan ook niet anders voorstellen dat dit een uiterst vermakelijke pulphorror zou worden en daar is hij redelijk in geslaagd.

Alle ingrediënten uit de vorige film zijn aanwezig: zomers sfeertje, eye candy in de vorm van veelal ontblote dames, veel gore, geinige humor en veel situaties die nergens op slaan.
Om daarbij de geslaagde setting van het waterpretpark en de erg geslaagde cameo van David Hasselhoff himself niet te vergeten. Hij zet zichzelf goed voor lul.
Hierbij vergeet ik nog bijna Ving Rhames gewapend met zijn titanium benen en daaraan een shotgun bevestigd. "I’m not afraid of some punk ass water."

Het verhaal zelf gaat natuurlijk nergens over, maar hoe de film in elkaar verweven wordt door de soms erg belachelijke situaties maakt alles zeer de moeite waard.

Enkele dingen die me zijn bijgebleven, zijn: de piranha die opeens uit de vagina van Shelby zich vastklampt aan de penis van Josh, Rhames die los gaat op de piranha's met zijn protheses, Hasselhoff die zijn 'moment of glory' beleeft en dan het uiterst vermakelijke eind waarbij Goodman's theorie uitkomt en de piranha's poten krijgen en zich kunnen voortbewegen op het land. Om zo het hoofd van het jongetje te kunnen vermorzelen.

Dikke 3,0 sterren.

Was op zich wel een aardige film, maar hier neemt het verhaallijn echt een wending aan van Hiermee doel ik op dat hele gebeuren rond Calypso.
Verder is de humor goed, special effects overtreffen die van 1 en 2 en Depp is nog steeds leuk om te zien als Sparrow.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

Deze film vond ik nogal vaag, ik kwam niet echt uit de verhaallijn. Maar de actie, de humor en Depp als Sparrow maken alles wel goed.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

"What a horrible way to live."

Met 'On Stranger Tides' dacht ik dat het niet slechter kon, maar dit vehikel doet er nog eens een schepje bovenop.

Het is duidelijk te merken dat deze franchise op zijn laatste benen loopt; als je moet aankomen met uitgekauwde plotpunten, dan weet je wel hoe laat het is. Ditmaal wordt Jack gekoppeld aan twee nieuwelingen die allebei op zoek zijn naar hetzelfde artefact. Ondertussen is er nog iets aan de hand met een oude aartsvijand van Sparrow.

Qua narratief springt het werkelijk van de hak op de tak. Dit komt met name omdat de focus nooit op één bepaald personage ligt, waardoor je de aandacht er maar moeilijk bij kan houden. De langdradigheid komt dan ook al gauw om de hoek kijken, vooral als de nood ver te zoeken is. Het ironische is nog dat 'Dead Men Tell No Tales' de kortste speelduur in de reeks heeft, maar toch zo uitgerekt aanvoelt.

Johnny Depp kan het geheel gewoonweg niet redden. Weliswaar zie je zijn karakteristieke portrettering van Jack Sparrow weer terug, maar het blijkt slechts een schim van zichzelf te zijn. Waar de oude Sparrow nog vernuftige ideeën had, is hij hier enkel een dronkenlap die bij toeval geluk heeft. Wat dat betreft is de humor halfslachtig en bieden de actiescènes niets nieuws onder de zon.

Al met al een vrij matig vervolg dat deze reeks geen eer aandoet. Mocht je nog geïnteresseerd zijn, na de eindcredits volgt er nog een extra scène. Dit wijst erop dat het uitmelken helaas nog niet is afgelopen.

Kleine 2,0 sterren.

Bij vlagen vermakelijk, begint op zich wel aardig om daarna in herhaling te vervallen.

Actie is op zich wel redelijk, de humor ook wel. Maar het voelt gewoon teveel op de automatische piloot gespeeld.

Plus het verhaal boeit me echt niet over de fontein van de eeuwige jeugd en tot slot had ook flink wat ingekort gekund.

Nipt 2,5 sterren.

Leuke film om te zien, goede actie, humor is goed en Depp die Sparrow speelt is goud.

Ik geef 'm 4 sterren.

"All you people are so scared of me. Most days I'd take that as a compliment. But it ain't me you gotta worry about now."

Dit is eigenlijk op en top een B-film die gered wordt door Vin Diesel die de ultra coole protagonist Riddick neerzet, met de daarbij behorende gevatte one-liners.

Van het verhaal moet je dan ook niet veel verwachtten, het is vrij rechttoe-rechtaan met minimale ontwikkelingen ondersteund door een onbekende cast die er nou niet echt uitspringt. Desondanks zit het met de spanning op momenten wel goed, zeker in de tweede helft als ze zich door de grotten moeten begeven. Alleen is het jammer te noemen dat de monsters niet echt meewerken, omdat het creature design er erg goedkoop uitziet.

Al met al toch best een vermakelijke Sci-Fi met een fijn sfeertje en een toffe introductie met het bad ass personage Riddick.

3,0 Sterren.

"A-ca-scuse me."

Laat ik voorop stellen dat ik helemaal niet van musicals hou of überhaupt van zang in films en een serie als Glee kan mij ook gestolen worden. Ik heb deze film dan ook puur en alleen gekeken voor Anna Kendrick, voor wie ik toch wel een lichtelijke zwak heb.

Voor de rest stelt de film niet al teveel voor, het is zoals Elineloves al zegt meer een kapstok om voornamelijk veel hits uit de jaren 80 omheen te bouwen. Er is nog wel iets met Beca die haar stiefmoeder haat - die wonder boven wonder nooit in beeld komt - en blijkbaar heeft The Breakfast Club het beste einde ooit.

De grappen stelden ook niet al teveel voor en dan is misschien nog wel het grappigste dat de awkward Aziatische chick (leuke rol van Hana Mae Lee) in de kots een engelfiguur gaat liggen maken...
Verder zijn de personages gewoon niet grappig te noemen, Fat Amy wat een letterlijke verschrikking is dat zeg. Sowieso heb ik Rebel Wilson nooit grappig gevonden.
Gelukkig is daar Anna Kendrick nog en redt ze wel enigszins de film met haar charme.

Al met al kijkt het op zich wel redelijk weg, al had het wel beter geweest als de film iets beter was uitgediept zonder oppervlakkige inwisselbare personages. Dit is duidelijk te zien als de Barden Bellas terugkomen van spring break en er twee studentes zijn die je nog nooit bij de club hebt gezien. Wat dat betreft neemt de film zich gelukkig niet al te serieus.

Kleine 2,5 sterren.

"What an inspiration to girls all over the country who are too ugly to be cheerleaders."

Het eerste deel vond ik niet zo bijzonder, maar uiteindelijk heb ik dit vervolg toch een kans gegeven in de hoop dat het beter zou zijn. Daarbij blijf ik een zwak houden voor Anna Kendrick.

'Pitch Perfect 2' is eigenlijk min of meer een herhalingsoefening; de Barden Bellas moeten wederom hun eigen geluid zien terug te vinden. Niets nieuws onder de zon dus. Wel wordt er iets meer de nadruk gelegd op Fat Amy, die gelukkig minder irritant overkomt. Alleen een beetje jammer dat de langdradig- en voorspelbaarheid al gauw om de hoek komt kijken.

De groep wordt ditmaal aangevuld door Hailee Steinfeld en Chrissie Fit. Waar Steinfeld nog iets leuks toevoegt, lijkt Fit er enkel te zijn voor misplaatste grappen over haar afkomst. Wat dat betreft is te merken dat de humor voornamelijk hit-and-miss is, ondanks een paar geslaagde one-liners en gestoorde situaties. Bovendien had ik graag meer gekheid van Hana Mae Lee's personage willen zien.

Qua muziek zit je als liefhebber zeker gebeiteld. Dit deel biedt namelijk meer covers van oude klassiekers tot aan de hits van nu. Het is een heerlijke trip om welbekende hits in een eigentijds jasje te horen. Tevens zijn de optredens groter van opzet, met een geweldige feel-good finale. Om vooral het - ongefilterde - commentaar van John en Gail niet te vergeten.

Al met al best een aardig vervolg, maar de personages en het verhaal hadden meer substantie mogen hebben. Desondanks is de film over het geheel gezien redelijk onderhoudend. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

Dikke 2,5 sterren.