Opinions

Redelijk vervolg, er zitten wel wat aardige dingen in, maar meer ook niet. Alhoewel Smith z'n best wel doet.

Ik geef 'm 2, 5 sterren.

"You really think a black suit is going to solve all your problems?"

Ondanks de negatieve berichten had ik wel hoop op goed vermaak, met name als je nagaat dat F. Gary Gray aan het roer staat en Chris Hemsworth en Tessa Thompson weer samenwerken na hun Marvel avontuur. Maar dit is helaas uitgelopen op een wanstaltige vertoning.

In deze spin-off volg je twee nieuwe agenten binnen de internationale divisie die op onderzoek gaan naar een mol, terwijl ze te maken krijgen met allerlei alien gespuis. Het hele gebeuren is eigenlijk niets meer dan een herhaling van zetten. De inspiratieloze trip door Europa benadrukt dit nogmaals.

Aan Hemsworth en Thompson is het om Will Smith en Tommy Lee Jones te vervangen, maar nergens komen zij in de buurt van hun heerlijke dynamiek. Dit is voornamelijk te wijten aan het erbarmelijke schrijfwerk, want in 'Ragnarok' waren ze uitstekend op elkaar ingespeeld. Alleen sporadisch is de wisselwerking tussen Hemsworth en Thompson nog enigszins vermakelijk, zonde.

Vrijwel alles aan 'Men in Black International' voelt apathisch aan; alsof men geen tijd heeft genomen voor een revisie. De humor valt meermaals in het water en de actie is vooral nietszeggend te noemen. Het helpt zeker niet dat de bad guys - die uit ongeïnspireerde CGI bestaan - werkelijk niets toevoegen. Enige vernieuwing is hier duidelijk ver te zoeken.

Al met al een kansloze spin-off die je na afloop gelijk weer bent vergeten. Overigens ontkomt deze film jammer genoeg ook niet aan dat geforceerde feminisme van de laatste tijd. Niemand vraagt erom en toch wordt het door je strot geduwd.

Kleine 1,5 sterren.

Ik vond dit wel een goede film en er zit opmerkelijk veel humor in, iets wat ik niet echt in Bruce Lee films gewend was. De gevechten waren goed en op het laatst nog Norris in actie.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

"This is what you're paying for."

Met een dergelijke titel dacht ik dat de film een bepaalde richting zou opgaan, maar desondanks zitten er de nodige verrassingen in.

Het stel Margot en Tyler reizen af naar een eiland waar een zeer exclusief restaurant is gevestigd. Dit restaurant wordt geleid door de strikte chef Slowik. De beste man heeft een merkwaardig verrassingsmenu samengesteld dat specifiek is toegespitst op de gasten.

Met elke gang wordt er een verhaal verteld. In eerste instantie lijkt het allemaal nog erg theatraal over te komen. Daarbij genoot ik ook hoe Anya Taylor-Joy's personage de spot drijft met het hele gebeuren, terwijl Nicholas Hoult's personage het allemaal gulzig oplepelt. De satire die hiermee gepaard gaat speelt leuk in op dergelijke haute cuisine belevenissen.

Op deze wijze wordt er een opmerkelijk sfeertje gecreëerd. Naarmate de gangen vorderen, wordt het alsmaar grimmiger en bruter qua opzet. De werkwijze van chef Slowik (sterk gespeeld door Ralph Fiennes) is enorm gestoord te noemen. Ik vind het alleen wel jammer dat het achtergrondverhaal een beetje vergezocht is, maar het dessert is dan weer een amusante vondst.

Al met al is 'The Menu' best aardig, maar ik had er net een tikkeltje meer van verwacht.

Kleine 3,0 sterren.

De eerste samenwerking tussen Gareth Evans en Iko Uwais.

Blijkbaar heeft Evans Uwais ontdekt toen hij een documentaire aan het maken was over Pencak Silat en de rest is eigenlijk geschiedenis. Deze titel had ik alleen nog niet gezien.

'Merantau' vertelt het verhaal over Yuda die erop uittrekt naar Jakarta om een naam voor zichzelf te maken. Zoals verwacht loopt het niet lekker, waardoor hij binnen de kortste keren dakloos wordt en door het helpen van een vrouw in nood raakt hij ongewild betrokken bij een netwerk van mensenhandelaars.

Qua verloop begint de film enigszins stroef; van wat ik begrijp tracht Evans altijd eerst de personages tot stand te brengen aleer het echte werk kan beginnen. Echter lopen de personages er veelal verloren bij, met name de bad guys - die wel erg slecht Engels spreken - zijn een misgreep. Daarbij had het sentiment minder gekund, wat soms onbedoeld voor komische momenten zorgt.

Gelukkig komt het geheel redelijk snel op stoom. Dit is te merken aan de actiescènes die naarmate de film vordert steeds grootser en bovenal beter van opzet worden. Hoewel Uwais geen uitzonderlijke dingen laat zien, zoals een Tony Jaa, blijft de actie onderhoudend. Daarvoor zijn de gevechten lekker explosief en wordt er goed gebruik gemaakt van verscheidene objecten.

Al met al een leuke introductie naar het latere werk van de twee.

3,0 Sterren.

"Uncle Sam must be really fucking desperate."

De vrouwelijke versie van The Expendables (2010) of althans een poging tot.

Op zich hebben films van The Asylum van tijd tot tijd zo zijn charme door hun vrij zelfbewuste uitstraling. Helaas is daar niets van terug te zien in 'Mercenaries'. De redelijk verlepte actrices die hun gloriedagen moeten herleven, maken het geheel er niet beter op, omdat ze geen van allen iets kunnen toevoegen. Om vooral de - kenmerkende - slechte montage en idem CGI effecten niet te vergeten.

In principe hoeft dat niet erg te zijn, mits de actie in orde is. Maar daar hoef je als kijker ook niets van te verwachten. Deze is namelijk voor het grootste gedeelte absent; een hoop aandacht wordt besteed aan het te verwaarlozen verhaaltje. Alleen Zoë Bell weet nog enigszins te entertainen in een aantal actiescènes.

Al met al aan de povere kant. Met een meer zelfbewuste aanpak had dit nog misschien iets kunnen worden.

Kleine 1,5 sterren.

"Your grandmother, she sees things."

Blijkbaar gebaseerd op een kortverhaal van Stephen King.

Als kijker word je meteen in de film gegooid, maar op zich is het allemaal prima te volgen. Ondanks de korte speelduur kan ik het wel waarderen dat er de tijd wordt genomen om een degelijk achtergrondverhaal te vertellen, hoewel enkele plotpunten vrij vaag blijven.

Jammer genoeg is het nergens echt eng te noemen. 'Mercy' moet het dan ook meer hebben van de sfeer en een redelijke spanningsopbouw. Wat dat betreft wordt het gelukkig nooit een slepend geheel. Wel had ik graag een betere climax gezien; het einde voelt te tam aan.

Al met al een doorsnee horror die aardig wegkijkt, met name omdat er geen onnodige dingen bijgehaald worden om de speelduur te rekken. Overigens is het een welkome verrassing om Chandler Riggs voor de verandering eens geen zombies zien af te knallen.

Kleine 2,5 sterren.

"I'd rather be sodomized by an angry clown!"

Helaas ben ik niet zo positief over deze film.

Uiteraard is het allemaal erg clichématig; als kijker krijg je te maken met de welbekende spanningen die een - disfunctionele - familiedynamiek met zich meebrengt. Ware het niet dat de film geen idee heeft wat er met de vele personages moet gebeuren, aangezien er zoveel plaatsvindt in een kort tijdsbestek.

Robin Williams doet het wel aardig als snauwende vader, maar het is duidelijk te merken dat het geheel hier en daar anders is gemonteerd waardoor zijn tirades milder lijken te zijn. Wat dat betreft verloopt de toenadering tussen Boyd en Mitch op momenten te makkelijk.

De humor is dan ook ver te zoeken, omdat de dialogen ondermaats zijn. Met name van Williams had ik meer creatieve vondsten verwacht. Bovendien worden er geen tot weinig interessante situaties gecreëerd om goed los te gaan. Het resulteert zich in een vrij makke film die maar niet weet te boeien.

Al met al een waardeloze kerstfilm. Zonde dat Williams zich heeft geleend voor een dergelijke comedy. Mocht je nog geïnteresseerd zijn, na de eindcredits volgt een extra scène.

1,0 Sterren.

Meer concertregistratie dan film...

En dat zegt het in het kort wel, het verhaal lijkt namelijk ietwat uit de lucht gegrepen te zijn en slaat werkelijk nergens op. Op basis van de trailer leek het er nog spectaculair uit te zien, maar dat is verre van waar. Het wordt trouwens ook nooit duidelijk wat de oorzaak van de rellen is.

Through the Never is klaarblijkelijk meer gericht op het concertgedeelte, hierbij komt met name het eerdere werk van Metallica aan bod. Om eerlijk te zijn ben ik niet zo een fan van de band, maar nummers als: Battery, Enter Sandman en One zijn goed te doen. De show die hier letterlijk omheen gebouwd wordt, is een waar spektakel te noemen. Helaas deed het merendeel van de nummers mij simpelweg niets.

Al met al zal het voor de echte Metallica fan wel leuk zijn, maar voor een casual fan - als ik - is dit een lange zit.

2,0 Sterren.

Leuke documentaire over Metallica om te kijken, ook als je geen fan bent.

Het geeft een leuk kijkje in hoe de band er bijna niet meer was, het ontstaan van St. Anger, de zoektocht naar een nieuwe bassist en met ieder lid wordt individueel uitgebreid gepraat over hoe zij over de situatie denken.

Ik heb hier echt van genoten, ondanks dat ik maar een paar nummers van ze goed vind.

Ik geef 'm 4, 5 sterren.

Had er veel van verwacht, maar ik wou 'm na een halfuur gelijk uitzetten. Wat een zinloos geneuzel zeg, maar ik heb 'm desondanks uitgekeken en er viel niet echt veel bijzonders te bespeuren.
Ik dacht dat er nog iets gedaan zou worden met de rellen, maar dat gebeurde niet en uiteindelijk wordt ook nog geen eens duidelijk wie de baan heeft gekregen en wat de baan nu daadwerkelijk inhoudt...

De film nam nog wel een leuke wending aan toen de mol zich bekend maakte en daarna verwachtte ik dat het wel los zou gaan, maar om een balspel te gaan spelen...

Nipt 2, 0 sterren.

"Listen to me. I don't want to have any trouble. I just get the job from agent. Don't bother us."

Het is best grappig te noemen hoe deze film via eBay weer is boven komen drijven en het gehele verhaal erachter. Y.K. Kim (een taekwondo specialist) die al zijn geld bijeen geschraapt heeft en vele schulden heeft gemaakt om dit te kunnen financieren.

Het gegeven is sowieso al vrij geniaal: een martial arts rockband die in de clinch ligt met motor ninja's. Dit staat garant voor een hoop onzinnig vermaak, want werkelijk alles is zo fout in Miami Connection. Toch bleef ik voor het grootste gedeelte met een grote glimlach op mijn gezicht doorkijken, het is onmogelijk om deze film te haten.

Er zitten te veel onlogische dingen in om te benoemen. Er zijn vele zijplotjes die lukraak bijeengeraapt zijn. Het acteerwerk is amateuristisch, Kim krijgt er met moeite wat Engelse zinnen uit. De aanstekelijke soundtrack is campy en ga zo maar door. Het lijkt alsof het allemaal expres zo is gedaan, maar dit is gewoon bedoelt als een serieuze film.

Daarnaast zijn de vechtscènes - waar ik redelijk hoge verwachtingen van had - echt lachwekkend. Ergens in het midden is een demo te zien van Kim wat een voorbode is voor het eindgevecht. Ik moet zeggen dat Kim het op zich nog best aardig doet en tegen het einde aan wordt het redelijk grafisch.

Al met al best lachen om eens gezien te hebben, niet te serieus nemen en je komt er prima de avond mee door. De film kan dan ook het best omschreven worden met de volgende woorden: 'zo slecht dat het weer goed wordt'.

Kleine 3,0 sterren.

Tja, dan kun je net zo goed geen stem geven als je de helft toch gemist hebt.

Any way, ik vond het wel een sterke film.. Dit is echt zo een film waarbij je op het eind alle knopen met elkaar kunt verbinden.

Het is af en toe wel verwarrend, maar toch wel de moeite waard om te kijken.

3, 5 Sterren van mij.

"A lot of the time we feel like our lives are the worst. But I think if you looked in anybody else's closet, you wouldn't trade your shit for their shit."

Naar het regiedebuut van Jonah Hill keek ik al langer uit. Dus ik liet de kans niet aan mij voorbij gaan toen deze titel geprogrammeerd werd in de grote zaal, zelfs als ik daarvoor de grote Marvel release van deze week moet missen.

'Mid90s' is een intrigerende coming-of-age geworden over een enigszins naïeve tiener die gebukt gaat onder een agressieve broer en een afwezige alleenstaande moeder. Om hieraan te ontsnappen maakt hij vrienden met wat skaters. Naarmate hij hun respect wint, des te meer hij een opmerkelijke transformatie doormaakt.

De film ademt één al authenticiteit; van de skaters die zo van de straat geplukt lijken te zijn tot aan de gehanteerde filmstijl afgetopt met een heerlijke soundtrack. Sommige referenties liggen er wel dik bovenop, maar dat is ook weer de charme van deze film. Dit is namelijk een geweldige trip door de jaren '90, vooral als je zelf in die tijd bent opgegroeid.

Hill gaat nergens echt de diepte in, maar over het geheel weet hij zeker een aantal interessante thema's aan te kaarten. Met de geloofwaardigheid wordt hier en daar wel een loopje genomen, toch mag het de pret niet drukken. De chille vibe is daarvoor te sterk aanwezig en het aandoenlijke spel van Sunny Suljic maakt veel goed. Op deze wijze kabbelt de film prima voort.

Al met al een gedegen debuut van Hill, hoewel het misschien iets rauwer mocht zijn. Desondanks zie ik een toekomstig project van hem graag tegemoet.

Dikke 3,5 sterren.

"Er zit een pratende eland in de schuur."

Vanochtend zonder enige verwachtingen in de bios meegepakt en ik moet zeggen dat dit best een fijne film is.

Het verhaaltje is lekker simpel gehouden, zodat de allerkleinsten het goed kunnen volgen. De cast is prima met o.a.: Dennis Reinsma die een vertederende rol neerzet en Jelka van Houten is een leuke MILF. Om vooral Jeroen van Jeroen van Koningsbrugge - die de stem van Moos doet - niet te vergeten, hij brengt de eland echt tot leven met zijn grappen en ongedwongenheid.

Ik heb begrepen dat de film voor het grootste gedeelte in Lapland is geschoten, dit zorgt voor een prachtige winterse setting die de kerstsfeer goed naar boven brengt. Daarnaast ziet de eland er zowat levensecht uit; de mensen van Effektstudion (o.a. Babe en Harry Potter) zijn hier verantwoordelijk voor en hebben hiermee puik werk afgeleverd.

Al met al een prettige film voor jong en oud.

3,0 Sterren.

Toch maar eens gekeken na die hype van een paar jaar terug. En ik moet zeggen dat dit best een saaie film is, er zitten wel wat leuke kills in en de gore is op zich ook wel goed.
Maar het verhaal kon me echt niet boeien en wat er met de personages zou gebeuren eigenlijk ook niet, geen greintje spanning.

En dan had je het einde nog met die vage wezens, toen had ik al helemaal zoiets van:"Hou maar op."

Overigens wel grappig om Rampage Jackson als die zwerver te zien

2,0 Sterren.

"Yeah, it's sort of a crazy festival."

Met 'Hereditary' heeft Ari Aster een intrigerend debuut afgeleverd, dus voor deze titel waren de verwachtingen vanzelfsprekend hooggespannen.

Na een familietrauma besluit Dani samen met haar vriend en zijn medestudenten af te reizen naar Zweden voor een speciaal zomerfestival dat eens in de 90 jaar plaatsvindt. Het lijkt een prima afleiding te zijn om even bij te komen van alle hectiek. Niet wetend dat dit slechts het topje van de ijsberg is, volgt er een bizarre trip.

Normaal gesproken ben ik in dit genre gewend dat het merendeel zich 's nachts afspeelt, des te gewaagder de keus van Aster om 'Midsommar' in het daglicht af te laten spelen. Met daarbovenop nog eens de vriendelijke commune die er zo hun eigen rituelen op nahoudt. Op deze wijze word je als kijker ondergedompeld in - ongemakkelijke - surrealistische taferelen die je nooit voor ogen had kunnen houden.

Door de lange speelduur en mate van voorspelbaarheid is de angel er wel enigszins uit, hoewel de grafische scènes daarentegen weer lekker in your face zijn. Afgewisseld met een aantal komische momenten en een sterk spelende Florence Pugh wordt er toegewerkt naar een gestoord slot. Qua narratief heb ik wel het gevoel dat dit all over the place is.

Al met al een opmerkelijke horror die je simpelweg moet ondergaan. Overigens dacht ik bij het aanzicht van Jack Reynor steeds Chris Pratt te zien. Ik weet niet of iemand anders dat ook had?

3,0 Sterren.

"We need to throw a punch, so they know what it feels like to be hit."

De keuze voor deze film was al snel gemaakt als het enige alternatief 'Cats' is, ondanks dat ik niet veel heb met het werk van Roland Emmerich.

Het bombardement op Pearl Harbor spreekt tot de verbeelding. Hier zie je ook gelijk de nasleep hoe de Amerikaanse troepen het tij proberen te keren. Vanzelfsprekend wordt alles erg overdreven gebracht en wordt alle diepgang overboord gegooid, maar om eerlijk te zijn deert het niet.

Veel tijd heb je - en krijg - je niet om als kijker stil te staan bij alle gebeurtenissen, gezien de snelle pacing ervoor zorgt dat zowat alles erdoorheen gejaagd wordt. Het gevolg is dat 'Midway' voornamelijk fragmentarisch overkomt, met personages die vanuit het niets opduiken en zich vervolgens nauwelijks meer laten zien.

Qua spektakel kom je eigenlijk niets tekort, hoewel de opening enigszins twijfelachtig is. Gelukkig is het geheel voorzien van een hoop actie, waarbij de luchtgevechten en zeeslagen prima in beeld worden gebracht. Voldoende spanning en sensatie dus, maar de dramatiek gaat hiermee wel verloren; de karakters worden simpelweg niet interessant uitgewerkt.

Al met al een oorlogsfilm die je gerust met een korreltje zout kunt nemen, maar vermaak brengt het wel.

Kleine 3,0 sterren.

Een zeer intrigerende film met een beklemmende sfeer waarbij je zelfs sympathie krijgt voor de hoofdrolspeler die in feit een bad guy is, een zeer sterke rol van Tosar.

De film wordt lekker rustig opgebouwd en je krijgt genoeg tijd om meer te weten te komen over de personages. Het was mooi om te zien hoe de week dag voor dag wordt getoond en de acties van Cesar daarbij.

Tegen het einde aan gaat het dan wel goed los met als ultimatum natuurlijk dat de goedlachse Clara haar vriend verliest en uiteindelijk nog eens zwanger blijkt te zijn van Cesar wat hij nog eens haarfijn in een brief aan haar uitlegt.

Kleine 4,0 sterren.

Als kind was ik echt helemaal weg van de Power Rangers , maar deze film had ik pas wat jaartjes terug voor het eerst gezien en wat een bagger was dit zeg.

Ik geef 'm 1, 5 sterren voor het jeugd sentiment anders was het pertinent 0, 5 sterren geweest.

Een zeer prachtige en ontroerende film, ik heb wel een traantje weggepinkt moet ik zeggen. Er wordt zeer overtuigende geacteerd door beide jongemannen en je wordt echt meegezogen in het verhaal, zo mooi.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

"They must be migrating."

Voor de verandering maakt Illumination eens iets anders buiten de koddige gele wezens om, al zijn de Minions nog wel te zien in een kort voorfilmpje.

In 'Migration' volg je de eendenfamilie Mallard (what's in a name), met aan het hoofd een overbezorgde vader. Hierdoor verblijven ze zowat hun gehele leven in dezelfde vijver. Op aandringen van moeder en de kinderen besluit het gezin alsnog naar het zuiden te trekken voor de winter.

De trektocht zelf is best vermakelijk te noemen. Zoals verwacht komen de eenden allerlei opmerkelijke personages tegen en belanden ze in de meest gestoorde situaties. Hierbij moet gezegd worden dat de stemmencast zeker in orde is, vooral iemand als Danny DeVito blijft grappig.

Het is alleen jammer dat de film in de tweede helft enigszins een duikvlucht maakt door de introductie van een bad guy. Dit voelt erg geforceerd aan en zorgt soms voor irritatie. Gelukkig is de animatie meer dan in orde; op momenten leek het alsof ik zelf meevloog met de eenden. Alhoewel het qua narratief wellicht iets beter uitgewerkt kon worden, maar dat mag de pret niet drukken.

Al met al een aardige animatiefilm voor tussendoor.

Kleine 3,0 sterren.

"If you're chaos I think I might be worse."

Na drie films gebaseerd op waargebeurde verhalen maakt Peter Berg voor de verandering eens iets fictief. Uiteraard mag Mark Wahlberg voor deze vierde samenwerking niet ontbreken.

Wahlberg mag hier komen opdraven als leider van een geheime elite-eenheid die een mysterieuze informant uit Zuidoost-Azië moet smokkelen. De prijs is een datastick met gevoelige informatie die niet in de verkeerde handen mag vallen. Op papier klinkt het best aardig, maar de rommeligheid is niet te overzien.

Beginnende bij het personage van Wahlberg dat de hele tijd maar pseudo filosofisch staat te leuteren over van alles en nog wat. Je moet nota bene via karige informatie achter zijn situatie komen, maar zelfs dan kun je nauwelijks sympathie voor hem opbrengen. Niet dat de rest van de veelal eendimensionale karakters iets meebrengt.

'Mile 22' moet het voornamelijk hebben van de actie die van punt A naar B gaat. Jammer genoeg heeft Berg hier geen kaas van gegeten, wat de vele chaotische actiescènes verklaart. Is het nou echt zo moeilijk om dit fatsoenlijk in beeld te brengen?! En dan te bedenken dat het talent van Iko Uwais volledig verkwanseld wordt; zijn gevechten worden helemaal kapot gemonteerd door de ontelbare cuts. Het is werkelijk om te huilen.

Al met al een incoherent samenraapsel dat actie moet voorstellen. De beoogde trilogie mag wat mij betreft geannuleerd worden.

Dikke 2,0 sterren.

"I'm not the hero."

Het is dat een vriend deze film zo graag wou zien in de bios, anders had ik 'm gerust links laten liggen, aangezien ik helemaal niets heb met de humor van Seth MacFarlane.

Het verhaal moet afgaande op de titel klaarblijkelijk gaan over de verscheidene manieren waarop men in het wilde westen dood kan gaan, maar in plaats daarvan is dit eigenlijk een verkapte romcom geworden die zowat aan alle kanten faalt. Het begint gelijk al met sulletje MacFarlane die totaal niet grappig overkomt. Om het over de andere personages maar niet te hebben, m.u.v. Charlize Theron die er appetijtelijk uitziet.

De grappen zijn dan ook dun gezaaid; de grapdichtheid is laag en de running gags werken gewoonweg niet. Hierbij leunt het merendeel op ordinaire poep- en plasgrappen die hooguit voor een glimlach zorgen. Alleen om enkele cameo's die vanuit het niets komen, kon ik lachen. Hierdoor wordt 'A Million Ways to Die in the West' al gauw een langdradig geheel. Gelukkig wordt er wel een aardig western sfeertje neergezet door o.a. de uitgestrekte landschappen weer te geven.

Al met al waardeloos te noemen. Ik denk dat je hier alleen plezier uit kan halen als je een groot fan bent van MacFarlane.

1,0 Sterren.

"I think I can break the cycle."

Dit is min of meer een combinatie van Triangle (2009) en The Reeds (2010).

Dus als kijker weet je ongeveer wat je kunt verwachten, zeker als je de plotomschrijving leest. Je krijgt wederom te maken met een - onsympathieke - vriendengroep die gaat feesten, hoewel dat plan al gauw in duigen valt i.v.m. de mysterieuze mijn en tijdschommelingen. Op zich genoeg voer voor een leuk gegeven.

Helaas lukt het men niet om er een goed geheel van te maken, wat zich uit in de nodige plotgaten en onlogica. Daarvoor slaan de verscheidene handelingen van de personages nergens op en sluiten deze niet aan bij de gecreëerde tijdlussen. Het verloop begint op een gegeven moment dan ook te slepen en verliest naargelang elke vorm van intrige, vooral omdat het qua verhaal karig blijft.

Al met al een matige thriller die maar niet boeiend wil worden.

2,0 Sterren.

"This is really unprofessional!"

De eerste twee delen zijn vermakelijk, maar om nu een hele film te wijden aan deze gele wezens is simpelweg te veel van het goede.

Wel is het leuk om in deze prequel te zien hoe ze tot stand zijn gekomen en eeuwenlang op zoek zijn naar de perfecte bad guy om te dienen. Het zorgt voor een aardig begin waarin een aantal grappige dingen zijn verwerkt, zoals hun obsessie voor bananen.

Jammer genoeg merk je als kijker al gauw op dat het plot te dun is om voldoende uit te putten. Hierdoor verzandt het geheel in een hoop langdradig- en bovenal voorspelbaarheid. Weliswaar zijn enkele - culturele - verwijzingen goed gevonden, maar men kan niet teren op de slapstick humor; een paar grappen zijn de moeite waard en al het overige leunt te veel op herhaling.

Het is duidelijk dat de gele knakkers gewoonweg niet op zichzelf kunnen staan, bovendien kunnen de bijrollen weinig toevoegen. Met name een personage als Scarlett Overkill wordt niet optimaal benut, ondanks geforceerde pogingen om haar in de spotlight te zetten. Alleen de redelijk snelle pacing en de CGI weten tegen het einde nog stand te houden.

Al met al een matige prequel die onmiskenbaar maakt dat de Minions beter tot hun recht komen als sidekick. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een geweldige extra scène.

2,0 Sterren.

"I'm pretty despicable."

Na 'Despicable Me 3' had ik eigenlijk verwacht dat de koek wel op zou zijn, maar blijkbaar niet.

'The Rise of Gru' kun je zien als het vervolg op 'Minions' en tegelijkertijd als een prequel van de 'Despicable Me' trilogie. Hier zie je hoe de jonge Gru in de jaren '70 deze koddige gele wezens ontmoet en hoe zij hem helpen bij zijn snode plannen. Het plan is om lid te worden van een schurkenteam genaamd The Vicious 6, maar dat pakt anders uit.

De Minions zijn op hun best als sidekick, echter wordt de focus in deze film te veel naar hen verlegd; ze krijgen nota bene twee subplots. Dit zorgt ervoor dat het gebeuren op een gegeven moment gaat vervelen, ondanks een paar leuke stukjes. Graag had ik meer van Gru gezien in zijn poging om een superschurk te worden.

Uit een dergelijke stemmencast had eveneens meer gehaald kunnen worden. Als je onder andere Jean-Claude Van Damme, Danny Trejo en Dolph Lundgren voorhanden hebt, zou je verwachten dat hun personages een prominentere rol toebedeeld krijgen. Buiten dat is de animatie weer in orde, al hoefde al die chaos op het eind voor mij niet zo.

Al met al iets beter dan de vorige twee delen, hoewel dat niet zo moeilijk is.

2,5 Sterren.

Op zich wel een interessant film om te zien, alleen al vanwege de futuristische setting.

Blijkbaar is er in de toekomst een politie eenheid die moorden uit het verleden moet tegenhouden en doet met allerlei innovatieve opsporingsmogelijkheden. Alleen dit al houd je aandacht wel even vast.

Verder is het leuk om te zien dat Cruise een ander soort rol speelt dan wat ik van hem gewend ben.

Het enige wat ik wel raar vind, is dat met het balletje waarop zijn naam te zien is. Ik bedoel hoe kun je een moord nou zo vooruitplannen?

Any way, ik heb me er toch mee vermaakt. 3, 5 Sterren van mij.

De mierenvallei.

Je zou zeggen dat deze film enigszins de boot heeft gemist, omdat titels als A Bug's Life (1998) en Antz (1998) ver achter ons liggen. Maar ik begrijp dat dit voortborduurt op de tv-serie bestaande uit shorts.

Het eerste wat gelijk opvalt, is de - naadloze - samensmelting tussen live-action en CGI, die een reeks interessante situaties creëert. Hierbij wordt de dialoog ingeruild voor geluidseffecten. Dit heeft een wisselend effect, omdat niet alles even goed overkomt; sommige effecten zijn irriterend.

Qua verhaal is het vrij rechtlijnig te noemen, wat op zich geen slecht ding is voor een dergelijk gegeven. Toch is het te merken dat er in het verloop een aantal kunstgrepen worden gemaakt om maar tot een speelduur van circa 90 minuten te komen. Hierdoor gaat het tegen het einde aan wel slepen.

Gelukkig wordt dat ruimschoots goedgemaakt door het visuele aspect. Over het geheel gezien is het namelijk echt genieten van de vele natuurshots waarin de insecten een rol spelen. Met name de oorlog zelf levert ook een paar mooie shots op.

Al met al een fijne film, alleen jammer dat de speelduur zo lang is.

Dikke 3,0 sterren.

Dit is zo een horror die enkele mensen uit mijn omgeving hebben geclassificeerd als 'fucking eng', dus gisteren maar eens in een impulsieve ingeving gaan kijken.

En op zich zitten er wel aardige schrikmomenten in, met als hoogtepunt uiteraard als Amy Smart's personage haar onderkaak bruut losgerukt wordt.

Waar de eerste helft van de film nog sterk te noemen is, is de tweede helft dat totaal niet en dan speelt de langdradigheid op. De film had wat dat betreft gewoon ingekort kunnen worden naar anderhalf uur.
Tevens wordt het tegen het einde aan wel erg rommelig als Ben het moet opnemen tegen de bezeten Anna Esseker.

Gelukkig krijgt het einde wel een leuke plottwist als blijkt dat Ben in de spiegelwereld is beland. Al wordt niet helemaal duidelijk hoe, maar op zich wel een leuke twist.
En als je de eindcredits doorloopt zie je de titel gespiegeld, op zich wel leuk voor de liefhebber.

Kiefer Sutherland zal voor mij trouwens altijd synoniem staan voor Jack Bauer, ik had soms echt het gevoel alsof hij vanuit het niets zichzelf als CTU agent zou identificeren.

Al met al wel redelijk geslaagd, 3,0 sterren.