Opinions

"This better be fucking worth it."

Eigenaardig project van Kevin Smith.

Het gegeven alleen al rondom de obsessie van een oude man met een walrus is hoogst opmerkelijk. Qua verloop zitten er dan ook de nodige anekdotes in verwerkt om achter de motivatie van Howard Howe te komen. In het begin is het nog wel lachen, vooral het gedoe met de podcast (leuke naamspeling) en een aantal grappige dialogen.

Jammer genoeg beginnen juist die momenten de film tegen te werken; de scènes gaan simpelweg te lang door waardoor de grap er al gauw van af is. Bovendien kan men geen balans houden tussen horror en comedy, omdat de humor zowat altijd de overhand heeft. Je kunt gerust zeggen dat het merendeel van de komische stukjes misplaatst zijn.

Aan de - kleurrijke - cast ligt het niet, aangezien iedereen het naar behoren doet. Daarbij is de uiteindelijke gang van zaken vrij ziek te noemen. Het gaf me een ongemakkelijk gevoel om naar de uitkomst te kijken. Wat dat betreft weet 'Tusk' toch een bepaalde gevoelige snaar te raken die zelfs aankomt bij de doorgewinterde horrorliefhebber.

Al met al redelijk, maar voor mij had het beter gewerkt als volbloed horror. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een audiofragment en extra scène.

2,5 Sterren.

"All I see are dead people."

Deze periode leek mij wel een geschikt moment om eindelijk eens deze klassieker op te zetten.

In 2035 blijken mensen dus ondergronds te leven nadat er in 1996 een pandemie is uitgebroken, waardoor 99% van de mensheid is uitgestorven. Om achter de oorsprong van het dodelijke virus te komen wordt een veroordeelde teruggestuurd naar het verleden. En zo ontstaat er een tijdreis in al zijn rare kronkels.

Je blijft als kijker continu raden hoe de vork in de steel zit; is James Cole daadwerkelijk een tijdreiziger of is het allemaal slechts een hersenspinsel? Het is alleen jammer dat er dusdanig veel elementen circuleren dat het simpelweg overdadig is te noemen. Daarbij liggen sommige dingen er wel erg dik bovenop. Het komt op mij over als een incoherent geheel.

De sfeer is op zich in orde. In de eerste helft wordt dit prachtig geïllustreerd door een besneeuwde stad die er verlaten bij ligt. Het stuk in het gekkenhuis mag er zeker ook zijn, vooral door een excentrische Brad Pitt. Buiten dat mist 'Twelve Monkeys' eigenlijk wat vaart en noodzaak, om tegen het slot weer enigszins op te veren.

Al met al een redelijke Sci-Fi, maar helaas niet de topper die ik verwachtte te zien.

2,5 Sterren.

Was op zich wel een aardige film, waarvan ik het laatste filmpje met die man in het vliegtuig het beste vond. Man het zal je maar gebeuren dat je een monster ziet zitten op de vleugel en de vliegtuig stukje bij beetje kapot maakt en niemand ziet die monster behalve jij zelf.

Ik geef 'm 3, 0 sterren.

"I just don't know what's real anymore."

Op voorhand wist ik niet zo goed wat ik hiervan moest verwachten, maar dit is nog best een aardige horror geworden.

Je volgt hier Rachel en Anthony, zij zijn de ouders van een tweeling. Na een noodlottig ongeval met één van de kinderen besluiten ze om met hun overgebleven zoon Elliot naar het Scandinavische platteland te verhuizen. Hun hoop naar rust wordt ernstig verstoord zodra Elliot alsmaar vreemder gedrag begint te vertonen.

De film begint erg sfeervol en neemt de tijd om alles rustig op te bouwen. Taneli Mustonen maakt goed gebruik van het Scandinavische landschap. Dit zorgt voor een aantal prachtige shots waarin de sneeuw rond dwarrelt te midden van het mysterie. Op momenten leek het zelfs alsof er een bepaalde 'Midsommar' vibe wordt gecreëerd.

Ik bleef dan ook geïntrigeerd kijken naar het verloop. Jammer genoeg weet men de zorgvuldig opgebouwde ontwikkelingen niet helemaal in te lossen. Daarvoor lijken er net iets te veel loopjes met het verhaal genomen te worden, waardoor de ene na de andere wending sommige plotlijnen teniet doet. Het komt op mij over alsof de makers meer bezig waren met het tonen van enge beelden in plaats van daadwerkelijk gevolg te geven aan hetgeen er allemaal is voorgevallen.

Al met al is 'The Twin' een sfeervolle horror, maar qua narratief mocht hier nog wel iets aan gesleuteld worden.

Kleine 3,0 sterren.

Wel een aardige comedy met een leuke chemie tussen Arnie en Devito. Verder zitten er ook wat geslaagde grappen in.

Ik geef 'm 3, 0 sterren.

"Do you not see anything wrong with these people?"

Met deze titel verwachtte ik eigenlijk iets te zien met krokodillen, maar dat krijg je als je veelal blanco een film ingaat.

Broer en zus krijgen het onverwachtse nieuws dat hun biologische moeder nog in leven is. Hiervoor reizen zij helemaal af vanuit Engeland naar Australië. Het blijkt dat ze in een vaag dorpje terechtkomen waar de bewoners hen niet bepaald hartelijk verwelkomen.

'Two Heads Creek' is voor het merendeel gericht op droge humor. Hierbij worden veel clichés over Australië en immigranten aangehaald. Op zich zorgt dit soms wel voor een glimlach, maar over het algemeen kan het nogal geforceerd overkomen. Het is vooral jammer dat de spanning ontbreekt, gezien de vijandigheid van de bewoners.

De mix tussen comedy en horror is ook onevenwichtig te noemen. Het lijkt er meer op alsof men de horror is vergeten en plotsklaps tegen het einde aan dit als een soort joker uit de kast trekt. Ondanks wat aardige scènes voelt het voor mij aan als mosterd na de maaltijd.

Al met al een redelijke film die qua horror toch iets scherper uit de hoek mocht komen.

Kleine 2,5 sterren.

"So you've really never had a one-night stand before?"

Leuke meevaller.

Qua verhaal stelt het uiteraard niet veel voor en het is zelfs te voorspellen hoe het zal eindigen. Desondanks heb je in Miles Teller en Analeigh Tipton twee acteurs die de film prima kunnen dragen; Teller als relaxte gast en Tipton als een ietwat onzekere jongedame. Deze twee personages zijn tegenpolen van elkaar, wat zo zijn charme heeft.

'Two Night Stand' leunt voornamelijk op - herkenbare - dialogen, al kon het op momenten snediger zijn. Toch is het mooi om te zien hoe Alec en Megan naargelang de film vordert hun geschillen opzij zetten om elkaar beter te leren kennen. Af en toe dreigt het wel stil te vallen, maar dat wordt uitstekend verbloemd door de aanstekelijke soundtrack. Hierdoor blijft het een luchtig geheel.

Wel heb ik het gevoel dat niet alles eruit is gehaald. Wat dat betreft had de film meer grappen en vindingrijke situaties kunnen gebruiken. Gelukkig wordt er een dermate balans gecreëerd dat het nergens overdreven grappig en/of zoetsappig wordt. Alleen jammer dat de laatste plotwending enigszins overbodig is.

Al met al best een fijne romcom die voldoende weet te vermaken.

Kleine 3,0 sterren.

Een erg grauwe film die vrij direct wordt gebracht met als enige manco dat het allemaal niet echt uitgediept wordt.

Wel erg mooi gefilmd en sterk geacteerd door Mullan en Colman.

3,0 Sterren.