Opinions

"We came here to fix this right?"

Deze titel heb ik meer gezien vanwege Aaron Paul, want op voorhand oogde dit nogal matig.

Op zich wordt er nog een aardig uitgangspunt gecreëerd over het stel Bryan en Cassie dat hun relatie probeert te redden door hun intrek te nemen in een villa gelegen op het Italiaanse platteland. De aanleiding hiervoor is dat Cassie is vreemdgegaan. De aanwezigheid van de enorm behulpzame buurman Federico zorgt voor nog meer wrijving hierin.

Jammer genoeg merk je al gauw dat de premisse om zeep wordt geholpen. Doordat je als kijker meer dan een tipje van de sluier ziet, wordt gelijk de angel eruit gehaald. Het verloop is een opeenstapeling van domme wendingen die je ruim van tevoren ziet aankomen en ontwikkelingen die kant noch wal raken. Als scriptschrijver zou je jezelf kapot moeten schamen om zoiets zwaks neer te pennen.

Ondertussen probeert George Ratliff je meermaals af te leiden door Emily Ratajkowski in situaties te plaatsen waar ze halfnaakt mag rond paraderen. Eerlijkheidshalve heb ik daar niets op tegen, echter houd je mij niet voor de gek hiermee. Paul tracht nog zijn best te doen, maar hij bevindt zich hier simpelweg op een zinkend schip. Hier en daar lijkt er nog iets dreigend te gebeuren, maar het mag niet baten. Dit levert vaak lachwekkend slechte momenten op.

Al met al een onsamenhangend vehikel dat het genre thriller onwaardig is. Paul moet eens wat betere rollen gaan uitkiezen, want dit doet zijn carrière geen goed.

1,0 Sterren.

"I've seen men die. I've made men cry."

Over het algemeen sla ik dergelijke comedies over, maar vanwege de aanwezigheid van Jean-Claude Van Damme toch maar meegepakt. Helaas stelt het teleur.

De opzet is op zich leuk, maar de uitvoering is slecht te noemen. Met uitzondering van Van Damme die met de nodige zelfspot vrij aardig uit de hoek komt als coach. Helaas heeft hij maar een klein rolletje, waardoor de lol al gauw weer voorbij is.

Vanaf dat moment raakt de film in een neerwaartse spiraal gevuld met: clichés, foute grappen en slechte dialogen. De cast breekt geen potten en komt te geforceerd over, alleen Adam Brody kan er mee door. Het zegt ook wel wat dat er een wannabe Seth Rogen - inclusief man boobs - inzit.

Het is opmerkelijk dat er zo veel tijd wordt besteed aan het verhaal, ondanks dat het flinterdun is. In plaats daarvan hadden ze meer met het gegeven moeten doen. Gelukkig is het wel op locatie gefilmd in Puerto Rico, waardoor het er niet nep uitziet.

Al met al gewoonweg niet de moeite waard.

1,5 Sterren.

"Welcome to the Snooze."

Wat een nietszeggende film zeg. Het verhaaltje is erg dun te noemen en veel verrassingen kent het niet. Om vooral de nodige clichés en 'lege' dialogen niet te vergeten. De visuele stijl van de film is dan weer wel enigszins de moeite waard, er leek een bepaalde filter overheen te zitten waardoor het iets futuristisch had. Daarnaast zijn er een paar actiescènes die eruit springen, al wordt er wel opvallend vaak mis geschoten.

Qua acteerwerk was het op zich nog wel oké. Ik ben alleen beter gewend van James McAvoy, in deze film leek hij meer op de automatische piloot te spelen. Mark Strong deed het niet onaardig en heeft een interessante blik op momenten.

Al met al gewoonweg niet zo spectaculair als ik had verwacht, het kwam erg gezapig op me over en de overbodige zijplotjes helpen hier zeker niet bij.

2,0 Sterren.

"I need to know that I have done one right thing with my life!"

Na alle loftuitingen had ik hier toch veel meer van verwacht.

In 'The Whale' stapt Brendan Fraser zowat letterlijk in de huid van Charlie, een online Engels docent. De beste man leeft een teruggetrokken bestaan en lijdt aan morbide obesitas. Omdat hij zichzelf langzaam de dood in eet, poogt hij als laatste goede daad de banden weer aan te halen met zijn vervreemde tienerdochter.

Het eerste aangezicht van Fraser in de hoedanigheid van zijn karakter is werkelijk imposant; wat een metamorfose heeft hij ondergaan! Van de wijze waarop hij zich in een kleine ruimte voortbeweegt tot aan zijn complexe emoties, het is fantastisch te noemen. Dit wordt versterkt door de aspect ratio, waardoor je je als kijker ook enigszins beklemd voelt. Hierdoor zat ik er gelijk in.

Des te jammer dat er qua plot vrij weinig meer gebeurt. Het gebeuren kabbelt maar wat voort en de personages lopen om de haverklap zijn deur plat. Dit levert de nodige schreeuwpartijen op, maar niets weet eigenlijk te beklijven over het geheel. De kleine momenten met Hong Chau als verzorger kon ik daarentegen weer wel waarderen.

Al met al een teleurstellend drama van Darren Aronofsky, vooral als je nagaat dat hij jarenlang bezig was met de casting. Wel is het fijn om Fraser voor de verandering eens in zo een rol te zien.

3,0 Sterren.

Geweldige comedy om te zien, ik heb echt krom gelegen om Murray. Hij en Dreyfuss hebben ook een leuke chemie in deze film.

''Babysteps to the door, baysteps to the stairs.''

Geweldig gewoon, echt een top comedy.

Ik geef 'm 4, 0 sterren.

"You have any siblings?"

Tommy Wirkola had beter aan het derde deel van 'Død Snø' kunnen werken, want met dit samenraapsel kan hij geen potten breken.

Op zich is het uitgangspunt best interessant; in een dystopische toekomst kampt de wereld met overpopulatie en is de overheid gedwongen om een eenkindpolitiek in te stellen. Hoe de zeven zusters samenwonen en met elkaar de interactie aangaan is dan nog het intrigerende, want qua thematiek wordt er vrijwel niet meer op ingegaan.

Noomi Rapace neemt à la Tatiana Maslany in 'Orphan Black' meerdere rollen op haar. Een flinke karwei zou je zeggen, maar afgezien van de afwijkende kleding en haardracht wordt hier weinig persoonlijkheid aan gegeven. Rapace doet het zeker niet slecht, echter zijn de verscheidene vertolkingen te vlak. Alleen de scènes waar alle zussen in beeld verschijnen zijn noemenswaardig.

Jammer genoeg vervalt 'What Happened to Monday' al gauw in rare wendingen tezamen met de nodige plotgaten die je als kijker voor zoete koek moet slikken. De harde actiescènes moeten dat zien te verbloemen. Wirkola weet deze lekker meedogenloos te brengen, zoals we van hem gewend zijn. Toch wringt de schoen dat men te veel bezig is met sensatie, terwijl er diep van binnen eigenlijk een betere film schuilt die dat niet nodig heeft.

Al met al een redelijk vermakelijke Sci-Fi, maar de uitwerking is te inwisselbaar om daadwerkelijk te kunnen imponeren.

Kleine 3,0 sterren.

"Just leave me to do my dark bidding on the internet!"

Op basis van de vele positieve berichten had ik hier toch meer van verwacht.

Op zich is het gegeven van een mockumentary wel interessant; als kijker volg je een groepje vampiers in de aanloop naar een jaarlijks bal voor ondoden. Het is een bonte verzameling die honderden jaren van elkaar in leeftijd verschillen, wat te merken is in hun handelingen en motivatie. Al kan ik eigenlijk alleen Petyr waarderen, omdat hij nog een bepaalde old skool look heeft.

Je krijgt inzage in de dagelijkse beslommeringen van de vampiers, dit varieert van afwassen tot aan uitgaan. Op zich grappig gevonden, omdat ze dingen anders aanpakken dan mensen. Daarbij wordt er goed ingespeeld op de clichés die er heersen rondom vampieren, wat voor een aantal leuke vondsten zorgt.

Helaas moet je al gauw concluderen dat de film te lang doorgaat en er nauwelijks een rode draad te vinden is in het geheel. Het is namelijk een aaneenschakeling van - flauwe - sketches die veelal hit-and-miss zijn. De droge humor moet je dan ook liggen. Tevens is het ontbreken van een echte pay-off een groot gemis.

Al met al een matige horror/comedy. Best jammer want met het uitgangspunt had veel meer gedaan kunnen worden. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

2,0 Sterren.

"What's your name man?"

Wat mij betreft mag Frank Grillo vaker in dergelijke actiefilms spelen.

In 'Wheelman' volg je hem als noodgedwongen getaway driver om zijn schuld bij de maffia af te betalen. Vanzelfsprekend is het een keer wachten tot het echt verkeerd gaat. Wat volgt zijn vele helse achtervolgingen om erachter te komen wie de beste man erin heeft geluisd en uiteraard om het hen betaald te zetten.

De film kan het best beschreven worden als een combinatie tussen 'Locke' en 'The Driver', aangezien zowat 90% van de film zich in de auto afspeelt en de achtervolgingen die hiermee gepaard gaan. Als kijker blijft er op deze manier zo ook nog wat te gissen als de bestuurder op spaarzame momenten uitstapt en natuurlijk wat er allemaal buiten beeld gebeurt. Dit komt voornamelijk door de - geheimzinnige - telefoongesprekken.

Grillo komt overtuigend over als chauffeur; best knap als je bedenkt dat de camera de gehele tijd op hem is gericht. Daarbij is de nachtelijke sfeer prima, hoewel de ontwikkelingen niet al te origineel zijn. Toch blijft de film over de hele linie onderhoudend en zijn er genoeg actiescènes om je zoet te houden.

Al met al een aardige actiefilm die als tussendoortje kan fungeren, vooral vanwege de korte speelduur.

3,0 Sterren.

"People don't stay."

Van een film die is opgenomen in het moeras had ik toch meer smerigheid verwacht.

Gesitueerd in de jaren '50 zie je hoe Kya door toedoen van haar alcoholistische vader alleen opgroeit in de moerassen. Zij wordt door vrijwel iedereen als buitenstaander behandeld en staat ook wel bekend als het moerasmeisje. Als op een dag haar voormalige vriend dood wordt aangetroffen, wordt Kya gelijk als verdachte aangewezen.

Het gegeven is op zich best interessant, echter is de film stuurloos te noemen. Als kijker krijg je namelijk het ene moment een coming-of-age voorgeschoteld, dan weer een rechtbankdrama en gooi er nog eens wat romantiek tegenaan. Op deze wijze voelt het geheel inconsistent aan. Je zou bijna vergeten dat er nog een moordmysterie speelt. Hierdoor wordt het gebeuren langdradig, vooral tegen het einde aan.

De film oogt bovendien nog eens erg clean. Weliswaar is het prachtig om de landschappen te zien, maar Kya ziet er voor een zogenoemd verwaarloosd meisje eerder uit als een model. Ondanks het aardige spel van Daisy Edgar-Jones weet zij niet te overtuigen als moerasmeisje. Hetzelfde geldt voor de andere personages, al was ik wel gecharmeerd van David Strathairn als de gelouterde advocaat.

Al met al is 'Where the Crawdads Sing' een weinig overtuigende film.

Kleine 2,5 sterren.

"If you want the fucking part, earn it!"

Lang naar uitgekeken.

In 'Whiplash' staat het drummen - ontegenzeggelijk - centraal, ondanks de pogingen om het sociale leven van Andrew te laten zien; de bezoekjes met zijn vader aan de bios of het leuke popcornmeisje uitvragen voor een date. Er wordt meteen duidelijk gemaakt waar het hart van de jonge drummer ligt. Dat is op zich geen slecht punt, omdat het op deze manier niet te veel afleidt van de rode draad.

De film draait namelijk om de wisselwerking tussen de personages van Miles Teller en J.K. Simmons. Het is een klassiek voorbeeld van de leraar-leerling relatie, met aan de ene kant een tiran die voor niets of niemand wijkt om het beste uit zijn studenten te halen en aan de andere kant een belofte die als een bezetene drumt om maar aan die wens te voldoen. Het resulteert zich in een intrigerend psychologisch machtsspel waar de nodige scheldkanonnades en gewelddadige uitbarstingen niet mogen ontbreken. Door het geweldige acteerwerk is het als kijker dan ook gewoonweg onmogelijk om niet in het geheel opgezogen te worden.

De wijze waarop de jazz in beeld wordt gebracht is volop genieten. Daarvoor is de montage secuur en zorgen de locaties voor de juiste sfeer, waardoor het echt gaat leven. Het vormt zich tot een boeiend schouwspel waarin beeld en muziek volledig in harmonie met elkaar zijn. Wat dat betreft is het slot er één dat nog wel even blijft nadreunen in je hoofd, heerlijk.

Al met al een fantastische dramafilm die naar ongekende hoogtes stijgt en je gedurende de speelduur vrijwel niet meer loslaat, alleen al vanwege de rol van Simmons en de bezielende drumpartijen.

4,0 Sterren.

"Martin, as the President of the United States, this comes with the full weight, power and authority of my office. Fuck you."

Vanochtend in Imax gezien en helaas niet zo een beste film.

De opening is op zich wel goed, maar gedurende de loop van de film viel me op hoe geforceerd het hele gebeuren allemaal wel niet overkomt. De humor valt totaal uit de toon en werkt gewoonweg niet. Op een gegeven moment lijkt White House Down meer een parodie op zichzelf te zijn geworden. Ik lachte dan ook meer om de stompzinnigheid van bepaalde dingen, bijvoorbeeld als Emily tegen het einde aan als een gek met de Amerikaanse vlag zwaait om de luchtaanval te stoppen. Hoe verzinnen ze het... Sowieso de dochter verpestte voor mij de film echt op momenten, wat een irritant personage is dat ook eigenlijk. Ik hoopte soms dat ze een kogel door haar hoofd kreeg om haar maar het zwijgen op te leggen.

De actie wordt op zich wel aardig in beeld gebracht, ondanks de ongeloofwaardigheid. Maar daarvoor kijk je ook niet naar zo een dergelijk film. Alleen jammer dat Channing Tatum en Jamie Foxx niet overtuigend zijn in hun rollen. Ze hebben op zich wel een redelijke chemie met elkaar, maar de dialogen tussen beiden gaan werkelijk nergens over.

Wat betreft het voorspelbare verhaal zie je al ver van tevoren aankomen wie de bad guy is, al is er wel een redelijke plottwist tegen het einde aan. Nergens wordt duidelijk wat daadwerkelijk het motief van de terroristen is en na vele clichés, onlogica en plotgaten boeide het me nog geen eens meer. Het langgerekte einde doet de film ook geen goed, ik was toen al helemaal vermoeid van alle onzin die ik voorbij heb zien komen.

Al met al een erg langdradige film gevuld met een hoop banaliteit en flauwe grappen. Olympus Has Fallen (2013) wint naar mijn mening de strijd aangaande de 'beste-aanval-op-Het-Witte-Huis-film', met die film kon ik me tenminste nog wel enigszins vermaken.

Krappe 2,5 sterren.

"Au revoir, fucker!"

Geen idee wat ik op voorhand hiervan moest verwachten, maar het is best interessant geworden.

Dat komt mede door het vleugje mysterie die rond de situatie hangt; als kijker word je namelijk vanaf het begin gelijk in het diepe gegooid en moet je erachter zien te komen hoe het geheel in elkaar steekt. Dit gaat aan de hand van random flashbacks op 'dode momenten', waardoor langzaamaan steeds een tipje van de sluier wordt opgelicht. Hierdoor blijkt er - zoals verwacht - toch meer achter te schuilen dan in eerste instantie gedacht.

Daarnaast helpt het dat de film op locatie is geschoten in de bossen van Quebec. Dit zorgt voor wat mooie plaatjes en de barre omstandigheden van de winter komt zo beter over. Hierbij zet Thomas Haden Church zijn personage op een leuke manier neer, wat een aantal droge scènes oplevert. Church die d.m.v. een voice-over zijn toestand beschrijft, werkt prima.

Al met al redelijk, maar er gebeurt net iets te weinig voor mijn doen.

2,5 Sterren.

Wereld van verschil.

Ten tijde toen Only God Forgives (2013) net uitgekomen was, wees een vriend me op deze docu, omdat bepaalde dingen (o.a. Fish Tank) overeen zouden komen. Ik had er eerlijk gezegd meer van verwacht.

Op zich wordt er wel een indringend beeld gegeven hoe de prostitutie eraan toegaat in Mexico, Thailand en Bangladesh. Hierbij lijkt het in Thailand vrij gemoedelijk te verlopen; de dames hebben het zelfs over bijbanen en zoeken hun vermaak bij gastheren. Terwijl het in Mexico en met name Bangladesh er veel grimmiger aan toegaat. Wat dat betreft is er sprake van een erg groot contrast, best deprimerend om te zien.

Het enige wat ik jammer vind, is dat het lijkt alsof sommige interacties in scène zijn gezet. Naast het feit dat het geheel enigszins onsamenhangend overkomt. Ik snap dat regisseur Michael Glawogger dit gebeuren zo objectief mogelijk wil brengen, maar enige beredenering hierin zou toch gewenst zijn.

Al met al een interessante documentaire om eens gezien te hebben, maar iets te richtingloos. Overigens is de soundtrack prima gekozen, helaas leidt het soms te veel af.

2,5 Sterren.

"I'm not most girls."

Waar ik een explosieve actiefilm verwachtte, zoals te zien is op de poster, kreeg ik een saai vehikel voorgeschoteld.

Op zich is het - clichématige - gegeven best aardig te noemen; als kijker krijg je te maken met een tienermeisje dat probeert te ontsnappen uit het criminele wereldje waar ze noodgedwongen in is beland. Hierbij worden er een aantal interessante karakters geïntroduceerd, met in het bijzonder de drugsverslaafde oom en uiteraard de venijnige gangster oom.

Genoeg materiaal om op voort te borduren zou je zeggen, maar het verloopt allemaal erg moeizaam zonder enige vorm van spanning te creëren. Daarvoor maken zowat alle personages te veel onlogische keuzes, dat het lachwekkend wordt. Tevens zijn de vele vergelijkingen die Hannah maakt tussen schaakstukken en mensen volledig overbodig.

Het is dan ook duidelijk te merken dat Mark Young gefaald heeft in zijn opzet om hier iets serieus van te maken. Wat dat betreft komen de natuurshots geforceerd over en zijn de spaarzame actiescènes niet meer dan een plichtmatige exercitie.

Al met al een vermoeiende thriller die maar nergens boeiend wil worden.

1,5 Sterren.

"I'm lonelier in my real life than I am out here."

Hier verwachtte ik op voorhand niet veel van, maar uiteindelijk toch een aangename verrassing geworden.

Als kijker krijg je te maken met een klungelige, onervaren backpacker die ogenschijnlijk voor het eerst een grootse wandeling gaat maken zonder enige voorbereiding vooraf. Dit roept uiteraard veel vragen op en in eerste instantie lijkt het hele gebeuren nog grappig te zijn, ware het niet dat er een diepere laag onder ligt.

Via - talloze - flashbacks krijg je namelijk meer informatie over hoe de vork in de steel zit. Door juist geen chronologische volgorde te hanteren blijft het redelijk mysterieus, hoewel het niet al te lastig is om de puzzel op te lossen. Deze momenten worden slim verweven in het geheel en werken bovendien beklijvend, wat het des te aangrijpender maakt.

De wandeling zelf wordt mooi in beeld gebracht, ondanks dat de ontberingen vrijwel geen roet in het eten gooien. Het levert fraaie natuurbeelden op en laat je genieten van de kleine dingen in het leven. Hierbij helpt het dat Reese Witherspoon een oprecht sterke rol neerzet; knap hoe ze een keur aan emoties toont.

Al met al is 'Wild' een fijn drama geworden waar je even tot jezelf kunt komen.

Dikke 3,5 sterren.

"I can take care of things, that's all you need to know."

Jason Statham zoekt de laatste tijd steeds meer het dramagenre op. Het begon eerder met Hummingbird (2013) en met deze titel trekt hij de lijn door. Toch ontbeert het een bepaald niveau om goed uit de verf te komen als dramafilm.

Qua opzet is het namelijk clichématig te noemen; Statham mag wederom de redder in nood spelen door ditmaal een verkrachtte dame te helpen. Tot dusver prima, ware het niet dat dit verhaallijntje al vrij snel afgerond lijkt te worden en 'Wild Card' zowat stilstaat.

Wat volgt is een voortkabbelend tempo waarin de protagonist piekert over zijn verdere leven, hierbij gaat de nodige aandacht uit naar zijn obsessie voor Blackjack. Desondanks werkt het niet helemaal, omdat het hoofdpersonage nergens echt uitgediept wordt en je als kijker achterblijft met oppervlakkige dromen. Bovendien had ik graag meer van Stanley Tucci en Jason Alexander gezien.

Enkel de actiescènes weten het geheel nog enigszins te redden, maar deze zijn zo schaars (welgeteld drie!) dat ze al gauw over zijn voor je er erg in hebt. Gelukkig brengt Simon West de knokpartijen gedegen in beeld. Daarbij is de incorporatie van verscheidene voorwerpen een verademing t.o.v. het zoveelste handwapen. Het - overmatig - gebruik van slow motion effecten voegt op momenten een extra dimensie toe aan de gevechten.

Al met al een matig misdaadvehikel dat helaas nooit op gang komt. Wat mij betreft zie ik Statham liever weer in een volbloed actiefilm waar hij wel volledig tot zijn recht komt.

Dikke 2,0 sterren.

Gisteren opgenomen en vanochtend gekeken en was op zich wel een aardige film. Alleen de vele plotwendingen maakten de film best wel kapot, de eerste plotwending kon ik nog wel hebben dat die gast dus alles in scène heeft gezet met dat verkrachting gedoe. Maar die 2de dat die agent er ook inzit, dat was helemaal vaag en nog vager dat die ene meisje nog blijkt te leven. Maar goed het was zeker geen marteling om naar een jonge Richards te kijken.

Ik geef 'm 3, 0 sterren.

"Today is the day we're gonna come look for you."

Net zoals mijn gewaardeerde bovenbuurman vind ik de vele positieve reviews enigszins overtrokken, zeker voor de zoveelste found footage film.

Het eerste deel was voor mij persoonlijk niet om door te komen; het is weer dezelfde onzin met lokale buurtbewoners die geïnterviewd worden. Ik wil zelfs zeggen dat het tegen het slaapverwekkende aanschurkt. Dit gedeelte is bedoeld om een band met de hoofdpersonages te creëren en om het geheel luchtig te houden, hoewel enkel het eerste redelijk lukt.

Gelukkig wordt het al gauw beter zodra het stelletje in het bos is. Sowieso werkt zo een bosrijke omgeving alleen al sfeerverhogend. Met name de long take in de tent is erg gelukt, mits je de logica overboord gooit. Hierbij is te merken dat Bobcat Goldthwait hevig leunt op de kracht van suggestie door goed gebruik te maken van geluidseffecten. Op deze manier wordt de spanning gedegen opgebouwd.

Al met al best oké, zolang je jezelf door een saai begin kan worstelen.

2,5 Sterren.

"He's not trapped in there with them. They're trapped in here with him."

Bij een attractiepark denk ik toch aan iets met achtbanen en niet aan een familierestaurant, dus dat was wel een kleine domper.

Enfin, Nicolas Cage speelt hier een zwijgzame protagonist die autopech krijgt in een afgelegen stadje. In ruil voor de reparatie moet hij een verlaten familierestaurant schoonmaken, gezien ze in dat gehucht geen creditcards accepteren. Een makkelijk klusje zou je zeggen, ware het niet dat hij het opeens moet opnemen tegen de tot leven gekomen animatronics.

De opzet is simpel gehouden en al te veel moet je zeker niet van het verhaaltje verwachten. In de basis is het gewoon Cage die na een gevecht weer stoïcijns gaat boenen, terwijl hij zijn broodnodige pauzes neemt. Het zou mij overigens niet verbazen als men inspiratie heeft gehaald uit 'Five Nights at Freddy's'.

Door de aankleding en de foute liedjes komt het gebeuren lekker campy over. Jammer genoeg blijft de focus liggen op comedy, waardoor de echte dreiging uitblijft. Zelf had ik het graag smeriger gezien met wat gory kills. Dankzij Cage blijft de film gelukkig nog vermakelijk; de manier waarop hij zichzelf manifesteert door het geheel is intrigerend te noemen.

Al met al is 'Willy's Wonderland' door de korte speelduur best oké voor tussendoor, maar uit dit concept kon zo veel meer worden gehaald.

Kleine 3,0 sterren.

"It’s a gargantuan seven storied structure with no apparent rhyme or reason."

De gebroeders Spierig kunnen zich met deze titel enigszins revancheren na het matige 'Jigsaw'.

Het waargebeurde gegeven van Sarah Winchester (van de automatische geweren) die ruim dertig jaar onafgebroken haar landhuis laat verbouwen is intrigerend te noemen. Op zich een prima startpunt om een film aan te wijden waarin ingegaan wordt op de psyche van deze weduwe. Jammer genoeg wordt hier nauwelijks aandacht aan besteed.

Hetgeen wat wel goed naar voren komt is de sfeervolle locatie; een typisch spookhuis dat aan alle kanten kraakt en vele doodlopende paden kent. Met name in de nachtelijke scènes als het personage van Jason Clarke het huis gaat exploreren krijg je al gauw een onbehaaglijk gevoel. Toch had hier meer uitgehaald kunnen worden, omdat het daadwerkelijke landhuis gepresenteerd wordt als een verwarrend labyrint waar je met moeite uit kan komen.

De interessante mythologie wordt overboord gegooid, waardoor 'Winchester' uiteindelijk verzandt in oeverloze dialogen en goedkope jump scares die je al ruim van tevoren ziet aankomen. Het overdreven slotstuk spreekt boekdelen. Aan Helen Mirren - die een weduwe lijkt te parodiëren - is te danken dat het geheel niet helemaal belachelijk wordt. Een leuke bijkomstigheid is dat Sarah Snook een kleine rol heeft.

Al met al een redelijke horror die wat mij betreft ingetogen gehouden mocht worden.

Kleine 2,5 sterren.

Tja, redelijke film. Begon op zich wel aardig, alleen als ze vastzitten gebeuren er toch wel wat vage dingen met geesten en sprongen in de tijd.
Helaas wordt niet alles uitgelegd.
Overigens wel jammer dat de film vrij donker is, je kon nauwelijks zien wat er gebeurde in de nacht.

Nipt 2,5 sterren.

"You're looking for clues, but you're missing all the signs."

Taylor Sheridan ken ik nog van het matige 'Vile', maar ik wist niet dat hij de schrijver is van 'Sicario' en 'Hell or High Water'. Dat zijn flinke stappen die hij heeft gemaakt. Met deze tweede regieklus neemt hij weer het heft in handen door zijn eigen scenario te verfilmen.

Het uitgangspunt is gebaseerd op het onrecht dat de indianen wordt aangedaan door ze te verdringen naar verre uithoeken waar ze het maar zelf moeten zien te rooien. Vooral als je bedenkt dat er talloze inheems Amerikaanse meisjes zijn wier vermissing nooit geregistreerd wordt. Zo ook in 'Wind River' waar een onervaren FBI-agente samen met een wildjager een moord onderzoekt, zonder te weten welke ellende ze te wachten staat.

Wat volgt is een karakter gedreven thriller die de tijd neemt om het rauwe verhaal te vertellen. De film is niet alleen gefocust op het moordonderzoek, maar de leefomstandigheden van indianen in reservaten en verliesverwerking komen tevens voorbij. Met name laatstgenoemde komt in al zijn subtiliteit goed naar voren. Dit is te danken aan het ingetogen spel van Jeremy Renner; het is erg aangrijpend hoe hij op een kalme, bedachtzame wijze zoveel kan zeggen.

Het sneeuwlandschap - dat lijkt te bestaan uit talrijke vlaktes - wordt prachtig in beeld gebracht. Als kijker waan je jezelf even in sereniteit die plotsklaps ruw verstoord wordt door ronkende sneeuwscooters, om vervolgens terug te keren naar het hangende moordonderzoek. Jammer genoeg vliegt de film enigszins uit de bocht, middels een overbodige flashback en een gewelddadige confrontatie.

Al met al een gedegen thriller met enkele oneffenheden, maar dat heeft zo zijn charme. Graag meer van dit Sheridan.

3,5 Sterren.

"We're not going to find them."

Van tevoren had ik eigenlijk alleen de poster gezien en een stukje gelezen dat de auteursrechten zijn komen te vervallen, waardoor Winnie the Pooh nu tot het publiekelijk domein toebehoort. Dit betekent dat iedereen met een camera een halfbakken idee kan afleveren, zoals Rhys Frake-Waterfield.

In deze opzet is Christopher Robin volwassen geworden en laat zijn dierlijke vrienden achter om te gaan studeren. Dit trekken de dieren niet zo goed, waardoor ze verhongeren. Om hun honger te stillen vervallen ze in kannibalisme...

Het gegeven lijkt op zich best leuk te worden, maar dan moet het wel rondom Christopher gaan. In plaats daarvan wordt hij op een zijspoor gezet om plaats te maken voor een groepje jongedames. Eén van hen lijkt te kampen met een trauma. Echt veel boeien deze bordkartonnen personages niet, gezien ze louter dienen als dom slachtvee.

Dan zou je denken dat de kills op zijn minst in orde zouden zijn. Hier en daar zitten er weliswaar wat aardige kills tussen, maar het merendeel is een shaky cam met CGI-bloed. Daarbij zien de kostuums er nogal twijfelachtig uit; amateuristische cosplay. De flow zit er ook niet echt lekker in, omdat je als kijker opeens vanuit het niets van de ene in de andere scène valt. Dit zorgt voor een stuurloos geheel.

Al met al is 'Winnie the Pooh: Blood and Honey' een goedkope poging om in te cashen op een populaire IP. Des te knapper dat een dergelijke prul gewoon in de bios kan draaien. Overigens is het opmerkelijk te noemen dat Pathé deze film in de grote zaal heeft geprogrammeerd.

1,5 Sterren.

"What brings you back?"

Deze film heb ik meer gekeken vanwege de bijdrage van Yayan Ruhian.

Het gegeven van een voormalig commando die terugkeert naar zijn oude buurt om zijn familie uit de brand te helpen, is natuurlijk enorm clichématig. In deze vorm is er een maffiabaas die alle touwtjes in handen heeft en iedereen onderdrukt. Met de hulp van zijn zus probeert Hassan een halt te brengen aan dit onrecht.

Dergelijke films kijk je uiteraard niet voor het verhaal, maar het is wel enorm frustrerend als men allerlei overbodig drama wil toevoegen. Het voegt nauwelijks iets toe en leidt louter af van de actie. Hierdoor wordt het gebeuren onnodig uitgerekt. Adrian Teh had er beter aan gedaan om dit allemaal eruit te laten, opdat de speelduur compact was gebleven.

Desondanks zit het met de actie wel goed. Het scheelt ook dat de cast zijn eigen stunts doet, waardoor er geen sprake is van shaky cam en/of rare cuts. Ruhian is verantwoordelijk voor de choreografie en dat is zeker terug te zien; er zitten een aantal harde scènes in die lichtelijk doen denken aan 'Serbuan Maut'. Daarbovenop is hij nog eens de eindbaas om de film in stijl af te sluiten, geweldig!

Al met al is 'Wira' een vermakelijke actiefilm die doet wat het moet doen, echter had al dat drama gerust weggelaten mogen worden.

3,0 Sterren.

Op zich wel een aardige film met die fantastische special effects en martial arts. ^ô^ Het verhaal zelf vond ik soms ietwat saai, maar de actie maakt dat allemaal goed.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

"Wat denk je nou?"

Vanochtend in de bios zonder enige verwachtingen gekeken, in het kader om de Nederlandse film maar weer eens een kans te geven. En ik ben in positieve zin erg verrast.

Qua verhaal lijkt het een beetje standaard met een crimineel die d.m.v. kickboksen probeert op te klimmen en alle vooroordelen van dien wat betreft de Marokkaanse populatie. Maar door de rustige manier van vertellen en het camerawerk werd ik helemaal ondergedompeld in de film. Het zwart-wit contrast hierbij werkt sfeerverhogend en voelde eigenlijk heel naturel aan, het past perfect bij Wolf. Om vooral de sterke acteerprestatie van Marwan Kenzari niet te vergeten, hij zet zijn rol van van een stoere kickbokser met een klein hartje met verve neer. Op de één of andere manier moest ik aan een Badr Hari denken, misschien is dat ook wel één van de inspiratiebronnen geweest voor deze film.

Het is mooi om te zien hoe de problemen van Majid worden weergegeven, hierbij moet je denken aan: problemen thuis, foute vrienden, het worstelen met zijn eigen persoon. Maar desondanks vind ik hem wel een 'straight up' gozer, hij denkt echt vanuit een bepaalde ideaal. Ook al staat hij met zijn rug tegen de muur, hij blijft als een wolf denken.
De titel en de symboliek die er in Wolf wordt vertoond komt prachtig naar voren als hij in Turkije gaat jagen, om vervolgens een wolf tegen te komen die hij niet doodschiet. Het spreekwoord 'de wolf ruit wel van baard maar niet van aard' komt bij mij naar boven drijven. Het uitstekende open einde à la The Sopranos toont dit maar weer eens aan.

Al met al een erg indrukwekkende film om eens gezien te hebben, hier kunnen andere Nederlandse filmmakers nog eens een lesje van leren.

4,0 Sterren.

Op zich wel een redelijke horror, wordt best rustig opgebouwd en als je dan denkt dat het los gaat dan gaat het niet echt los...
Er zitten wel wat leuke scènes, alleen wel wat onlogische dingen zoals: Mick die opeens toch blijkt te leven en later achterin de auto zit. Maar dat moet je maar voor genoegen nemen, aangezien dat in andere horrors ook wel gebeurt.

Nipt 3,0 sterren.

"Welcome to Australia, cocksucker!"

Deel één was destijds best vermakelijk, alleen raar dat er acht jaar na dato is besloten om met een vervolg te komen; het voelt enigszins overbodig aan.

Het begint weer met de gebruikelijke - verdwaalde - toeristen die aan het hiken zijn, gelukkig wordt er niet al te uitgebreid ingegaan op hun. Door deze korte aanloop kan het vermakelijke kat-en-muisspel al gauw beginnen. Hierbij zijn er een paar leuke kills met voldoende gore te zien.

Helaas wordt in dit deel meer de nadruk gelegd op het personage van John Jarratt, hierdoor is het mysterieuze omtrent Mick Taylor ietwat weg. Niets ten nadele van Jarratt die hem wederom fantastisch neerzet, maar op deze manier lijkt Taylor een karikatuur van zichzelf te zijn geworden.

De focus in 'Wolf Creek 2' is dan ook meer verschoven naar het komische aspect, dit resulteert zich in een aantal gestoorde situaties en vele one-liners. Zo een scène met de kangoeroes kan er net mee door, maar tegen het einde aan wordt het iets te veel van het goede. Mede door het slepende, komt het langdradig over.

Al met al een redelijk vervolg, maar meer een geval van 'mosterd na de maaltijd'.

2,5 Sterren.

"You guys are gonna find this monster, right?"

Deze film was niet helemaal wat ik ervan verwacht had, maar het had wel wat moet ik zeggen.

Een besneeuwd bergstadje lijkt geterroriseerd te worden door weerwolven. Aan plaatsvervangend sheriff John Marshall is het om de moorden die daarbij komen kijken te stoppen. De beste man is daarbovenop nog eens een herstellende alcoholist en heeft de zorg voor zijn tienerdochter, terwijl hij in de voetsporen van zijn vader probeert te treden.

Jim Cummings lijkt iets te hebben met het portretteren van overspannen agenten. Dat is in 'The Wolf of Snow Hollow' niet anders. Het zorgt voor een eigenzinnig geheel dat steeds absurder wordt door het geklungel van de politie en de steeds schreeuwerig wordende Cummings. Ik moest er geregeld om lachen.

Toch loopt niet alles even lekker. Qua pacing zijn er wat problemen vanwege verschillende scènes die door elkaar heen lopen, waardoor het overzicht soms ontbreekt. Daarbij vind ik het jammer dat het horroraspect naargelang steeds meer naar de achtergrond verdwijnt, ondanks wat bloedvergieten.

Al met al een aardige thriller die beter smaakt als je meegaat met de eigenaardige vertolking van Cummings.

Kleine 3,0 sterren.

"Was all this legal? Absolutely not!"

Gisteren te midden van een uitverkochte zaal één in Pathé Schouwburgplein gezien en wat een geweldige ervaring was dat zeg. De film is erg toegankelijk te noemen, dat was ook wel te merken aan de rest van de zaal die goed stuk ging op momenten.

Enfin, het verhaal zelf geeft een interessante kijk op de 'rise-and-fall' van Jordan Belfort (geniale rol van Leonardo DiCaprio). Hierbij is de voice-over van toegevoegde waarde, deze geeft extra inzicht in het doen en laten van laatstgenoemde. De pacing is lekker vlot; er wordt niet te lang stilgestaan bij onnodige futiliteiten, aangezien 'wij' daar toch niks van zouden snappen. Dat is maar goed, want de rottigheid die voorbijkomt is niet normaal.

Het is lachen om te zien hoe het reilen en zeilen eraan toegaat bij de beurshandelaren. Dit gaat gepaard met een hoop humor, met name afkomstig van het personage van Jonah Hill. Ik had zo een rol nooit achter hem gezocht, maar hij zet zijn personage met verve neer. De wisselwerking tussen hem en DiCaprio is echt genieten geblazen.

Daarnaast worden de extravagante feesten inclusief een hoop drugsgebruik en vrouwelijk schoon, goed in beeld gebracht. De manier waarop er tijdens een hectische scène af en toe een slow-mo doorheen wordt gegooid, is nice.

Alleen is het jammer dat de film iets te lang doorgaat; het laatste uur komt de rek er enigszins in te zitten en is het eigenlijk wachten op DiCaprio die weer een gekke capriool uithaalt. Overigens vond ik de scène met de jacht in de storm ietwat uit de toon vallen, het leek alsof ik opeens in een compleet andere film was beland.

Al met al een uiterst vermakelijke film die met de nodige humor en geweldige dialogen wordt gebracht. Het geheel had wel iets ingekort kunnen worden om het voor mij beter te laten slagen.

Dikke 4,0 sterren.