Opinions

"God can't save you from me!"

Blijkbaar een hommage aan de jaren '70 actiefilm.

Als kijker krijg je te maken met een zwijgzame protagonist op zoek naar wraak. Het is allemaal rechttoe-rechtaan zonder al te ingewikkeld te worden door allerlei complottheorieën erbij te halen. Bovendien heb je aan The Rock een intense acteur die kan schitteren door zo min mogelijk te praten; destijds de perfecte rol voor hem.

Qua verloop begint het dan ook spectaculair door Driver vol gas op zijn pad te sturen, ondersteund door een heerlijk scheurijzer in de vorm van een Chevrolet Chevelle SS. Het resulteert zich in een aantal toffe en bovenal brute actiescènes. Wat dat betreft doet 'Faster' zeker zijn naam eer aan.

Jammer genoeg is te merken dat de film langzamerhand alsmaar gas terugneemt. Daarvoor zijn de bijrollen niet interessant, vooral Killer doet meer kwaad dan goed. Tevens is de uiteindelijke plotwending wel erg vergezocht om je met een tevreden gevoel achter te laten.

Al met al een redelijke actiefilm die helaas niet van begin tot eind weet te boeien. Desondanks kan het er net mee door.

Kleine 2,5 sterren.

"We're going to need a bigger truck."

Ditmaal is het aan F. Gary Gray om het roer in handen te nemen van deze franchise waar geen einde aan lijkt te komen.

Van wat ik begrijp is dit de start van een nieuwe trilogie. Dit wordt nota bene ingeluid door Dom die zijn rug toekeert tegen alles wat hem lief is, zijn familie; een centraal terugkerend thema in de reeks. Gechanteerd door een notoire hacker (leuke rol van Charlize Theron) - wier motieven vaag blijven - wordt er op een interessante wijze tegengas gegeven aan zijn team.

Het opmerkelijke is dat de toon iets duisterder dan normaal is, maar zelfs dan kan er geen maat worden gehouden. De reeks staat namelijk bekend om zijn luchtigheid en juist dat speelt Gray te parten. Aan de ene kant wil hij er iets serieus van maken, maar aan de andere kant is hij ook veel bezig om het vertrouwde publiek te pleasen. Voor de verandering had ik het eigenlijk niet zo erg gevonden als het drama iets meer de overhand heeft over het geheel.

Desondanks weet men met 'The Fate of the Furious' wederom een actiespektakel vanjewelste af te leveren. Het is allemaal nog grootser van opzet, met als toppunt zelfs een heuse climax met een duikboot. Onzinnigheid op zijn best zullen we maar zeggen, maar tegelijkertijd mist de nodige spanning. Gelukkig mag de humor niet ontbreken en op dat gebied stelen de onderonsjes tussen The Rock en Jason Statham zonder twijfel de show.

Al met al een onderhoudende actiefilm die wellicht iets korter had gekund, maar vermaken doet het zeker.

Dikke 3,0 sterren.

"Why don’t you just stop this foolishness."

Lawrence Sher, de cinematograaf achter onder andere 'The Hangover' trilogie mag het dit keer zelf proberen als regisseur. Wat mij betreft blijft het hier ook bij.

Je volgt hierin twee broers die erachter komen dat hun vader na al die jaren nog blijkt te leven, om vervolgens een road trip te maken die leidt naar verscheidene potentiële vaders. Op zich een aardig uitgangspunt waarin je een hoop gestoorde dingen verwacht te zien, maar dat valt vies tegen.

De film is niets meer dan een langdradige road trip dat uiteindelijk nergens naartoe leidt. Het is een slap excuus om geforceerde bijrollen te etaleren, zoals J.K. Simmons en Ving Rhames die nauwelijks potten kunnen breken. Dat Katt Williams in zijn kleine rol het grappigst overkomt zegt genoeg. Hierdoor merk je al gauw de - pijnlijk - trage pacing op.

Vrijwel nergens krijg je als kijker het gevoel dat er moeite wordt gedaan om daadwerkelijk een grappige film af te leveren. Op de regie van Sher is weliswaar niet aan te merken, maar de humor is op een paar aardige grappen na ver te zoeken. En juist daarom zou het moeten draaien in een comedy. Dat 'Father Figures' soms moet terugvallen op vulgaire dialogen spreekt boekdelen. Ed Helms en Owen Wilson die op de automatische piloot spelen kan er dan nog gerust bij.

Al met al een zwakke comedy die je gerust links kan laten liggen.

Dikke 1,5 sterren.

"Pain is meant to be felt."

Van mijn vaste boekverkoopster moest ik eigenlijk eerst het boek lezen, maar ik ben nu eenmaal meer een filmfan. Daarnaast wou ik graag verrast worden zonder veel voorkennis te hebben, wat op zich is gelukt.

Het knappe van 'The Fault in Our Stars' is dat het zo een zwaar onderwerp op een luchtige manier kan brengen. Het resulteert zich in spitsvondige dialogen en goed gedoseerde humor. Dit wordt ondersteund door de onderlinge chemie die Shailene Woodley en Ansel Elgort delen. Ik was met name gecharmeerd van Woodley; haar sterke spel is aandoenlijk te noemen.

Helaas vervalt de film al gauw in clichés en toevalligheden. Hierdoor zijn enkele momenten wel erg melodramatisch aangezet, zoals de scène in het Anne Frank Huis. Gooi hier een zoetsappige soundtrack onder en de (jonge)dames mogen naar hun tissues grijpen. Desondanks vind ik de - voor mij - onverwachte plotwending uitstekend gekozen, waardoor je het geheel anders gaat zien.

Al met al een aardig drama dat jammer genoeg iets te geforceerd aanvoelt. Gelukkig maakt Woodley veel goed. Tevens kon ik het voortkabbelende verloop in het eerste deel wel appreciëren.

Kleine 3,5 sterren.

Interessante film dat soms ietwat weg heeft van een David Lynch film.

Met de allereerste scène begint het al vrij onheilspellend en zodra Fausto zijn oude patiënt Santos Vella ontmoet ondergaat hij letterlijk een vreemde trip.

Vanaf dat punt onderga je als kijker zelf ook de film als een soort van surrealistische droom en vraag je jezelf soms af wat echt is en wat niet.

Al met al een interessante film die je moet beleven. Al vind ik het niet echt horror op één kleine scène na dan.

3,0 Sterren.

Was wel een aardige documentaire om te zien over de reilen en zeilen bij Barça. Echt leuk om te zien hoe Laporta aan de macht komt, Rijkaard aanstelt en Ronaldinho binnenhaalt en met alle tegenslagen waarmee hij te maken krijgt.

Ik wed dat deze documentaire voor de niet voetbalfan zelfs te pruimen is.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

Wel een vermakelijk filmpje, begint gelijk goed met de introductie van de personages en hun levensverwachting. Om er vervolgens achter te komen dat er niks van klopt , alleen bij de barkeeper klopt het.

Verder lekker veel gore, grappige situaties en ook wel subtiele dingen zoals: als de beesten seks hebben gaat de autoalarm van oma's auto af waarop zij haar sleutels erbij pakt en het alarm afzet.
De montage vond ik alleen iets te snel waardoor de beesten nooit echt goed in beeld gebracht worden, maar gedurende de film komen ze toch wel iets beter in beeld en dan zie je maar weer waardoor ze beter uit beeld hadden kunnen blijven.

3,0 Sterren.

Veel beter dan deel één inderdaad. Ik ging echt stuk om die over de top personages, zoals: Slasher en de Mexicaanse worstelaars.

Erg leuke scènes ook weer, het meest memorabel zijn: de ontledingsscène waarbij er echt van alles uit het lichaam komt, Greg die de baby gaat redden maar alsnog dood gaat en de scène waarbij oma opgeofferd wordt. Nu zal ik er vast wel wat vergeten, maar echt een zeer vermakelijke film.

3,5 Sterren.

Minder dan deel één en veel minder dan deel twee.
Zijn wat redelijke personages die geïntroduceerd worden, alleen zoals gewoonlijk gaan ze weer te snel dood. Jean Claude Segal vond ik toch wel grappig.

Het laatste kwartier hadden ze echt beter kunnen doen met de montage, je ziet nauwelijks wat er gebeurt en dan het vage einde dat er opeens een robot komt. Nu weet ik dat je Feast sowieso niet serieus moet nemen, maar what the fuck waar komt die robot dan opeens vandaan?

2,0 Sterren.

"How'd she handle?"

Voor een film waar Michael Mann al 30 jaar mee bezig is, had ik toch iets meer verwacht.

In deze biopic verwachtte ik eigenlijk het ontstaan van het automerk Ferrari te zien, maar in plaats daarvan wordt ervoor gekozen om het jaar 1957 te belichten. In dit crisisjaar staat het - inmiddels befaamde - automerk op omvallen en probeert Enzo nog eens zijn affaire verborgen te houden voor zijn vrouw. Er schijnt ook nog iets met een race te zijn.

Het is duidelijk dat Mann qua narratief op verscheidene subplots tracht in te gaan. Dit zou voor een emotioneel beladen film moeten zorgen, ware het niet dat het merendeel uitloopt op een vrij saai gebeuren met de nodige pacing issues. De langdradige dialogen maken het er niet beter op. Als kijker weet ik na afloop eigenlijk nog steeds niets over Enzo en het deed mij simpelweg niet veel.

'Ferrari' komt op mij meer over als een soort toneelstukje waarin Amerikaanse acteurs met een dik aangezet accent Italianen proberen te portretteren. Adam Driver doet het op zich aardig en Penélope Cruz mag er zeker zijn, echter hebben ze weinig om mee te werken en een echte climax blijft dan ook uit. De races zijn dan gelukkig weer wel spannender. Wel had de CGI hier iets beter gekund; het oogt nogal fake.

Al met al een weinig imponerende biopic die te traag is voor hetgeen dat men wil vertellen.

Dikke 2,5 sterren.

"Incredible, one of the worst performances of my career and they never doubted it for a second."

Na het zien van 'Ready Player One' was ik in een jaren '80 bui en deze titel stond al langer in mijn vizier, omdat ik benieuwd was naar de hype destijds.

Het gegeven van een nietsnut die doet alsof hij ziek is, om maar plezier te kunnen maken met zijn vrienden op een mooie dag lijkt de opmaat te zijn naar een hoop gestoorde situaties. Helaas pakt de film anders uit, gezien het hele gebeuren er te dik bovenop ligt; die parade, serieus?!

Laten we eerlijk zijn, Matthew Broderick's poging om te acteren voelt te geforceerd aan en valt al gauw in het water. Er is nauwelijks een greintje sympathie in zijn karakter te bespeuren, gezien hij alles en iedereen voor zijn eigen gewin gebruikt. Zelfs de gimmick met de vierde wand werkt voor geen meter. Om het maar niet te hebben over het verdwaalde subplot van Alan Ruck's personage, wiens vader überhaupt niet in beeld komt. Alleen de lieftallige Mia Sara en Jeffrey Jones als de enigszins getikte rector kan ik nog waarderen.

'Ferris Bueller's Day Off' leidt simpelweg nergens naartoe en het feel-good gehalte komt te gekunsteld over. De meeste momenten zijn veelal flauw en niet eens noemenswaardig. Hierin faalt de ongedwongenheid die John Hughes tracht te creëren. Het is dat de cast nog onderling plezier met elkaar heeft.

Al met al een vrij matige comedy die een potentieel leuk concept verkwanseld. Overigens wel props naar de eindcredits, dat was wel lachen.

Dikke 2,0 sterren.

Meer gekeken vanwege Xavier Samuel, ik volg 'm al enigszins sinds The Loved Ones (2009). Maar wat ik zag was nou niet echt iets om over naar huis te schrijven. Misschien ben ik dit soort humor wel ontgroeid en/of is deze film gewoon niet zo grappig.

Het verhaal is een beetje in de stijl van The Hangover, alleen met veel oppervlakkige personages en geforceerde grappen. Ook teveel gedoe met het schaap. Het zorgde bij mij hooguit voor een glimlach en misschien was Olivia Newton-John wel het leukste - naast het aantrekkelijkste - personage uit de film en dat zegt wel wat aangezien ze maar een bijrol had.

Ik was dan eigenlijk ook blij om te zien dat de eindcredits over mijn scherm begonnen te rollen alvorens we afscheid namen van de verscheidene personages bij een prachtige uitzicht van de Blue Mountains, dat moet dan wel even gezegd worden.

Voor de geïnteresseerden blijf wel even zitten voor een extra scène.

1,5 Sterren.

Wannabe Evil Dead...

Eigenlijk is deze film zes jaar geleden al eens uitgebracht onder de naam The Wretched (2008). Blijkbaar heeft het destijds geen grote release gehad, maar wat mij betreft had deze productie op de plank mogen blijven liggen.

Het verhaal is overduidelijk een 'rehash' van The Evil Dead (1981); wederom vinden wat jongeren toevallig een boek, iets met demonen en ga zo maar door. Het is om te huilen zo slecht. Het geheel komt erg gezapig over en de spanning is dan ook ver te zoeken. Hierbij is het acteerwerk amateuristisch te noemen.

De horror is simpelweg afwezig; het wordt nergens maar dan ook nergens enigszins eng. Ik word niet bang van hysterisch gedoe onderling en een slecht geschminkte geest(?) die niemand de stuipen op het lijf jaagt. Om het vooral niet te hebben over de spaarzame kills die pover in beeld worden gebracht.

Al met al waardeloos. Ik heb geen idee waarom ik nog naar zulke troep kijk, toch blijf ik hopen dat er ooit nog eens een positieve uitschieter tussen zit.

0,5 Sterren.

Geweldige film om te zien met geweldige rollen van Brad Pitt en Edward Norton. De actie scènes zijn bruut, vooral de eerste gevecht in de Fight Club.

En op het laatst wordt het één en ander wel duidelijk en waarbij je zoiets hebt van.

Ik geef 'm 5 sterren.

Op zich wel een mooie film, alleen had ik er toch wel iets meer van verwacht. Wahlberg vind ik maar zo-zo spelen en Bale steelt toch wel de spotlight hier met zijn vertoning van Dicky en heeft dan ook terecht de Oscar voor best bijrol gewonnen.

Af en toe vond ik het wel wat op een comedy lijken met die zussen, bijvoorbeeld hoe ze bij Micky komen aanrijden en dan wat vuilnisbakken omver rijden. Alleen denk ik niet dat het de bedoeling is dat je als kijker daarom moet lachen.

Voor de rest was het boksen op zich wel oké in beeld gebracht, het had van mij wel iets uitgebreider gemogen net zoals in Warrior.

3,5 Sterren.

"Why'd you call him Sex Tape?"

De WWE volg ik al een paar jaar niet meer, maar vanwege de vele positieve berichten leek mij dit wel een vermakelijke biopic.

Paige heb ik altijd gekend als een rebel binnen de ring en buiten de ring is ze ook niet ongeschonden gebleven, maar ik heb eigenlijk nooit geweten wat haar achtergrond was. Het blijkt dus dat ze uit een familie van worstelaars komt die hun leven helemaal gewijd hebben aan het worstelen. Des te pijnlijker dat uiteindelijk niet haar broer, maar zij wordt gekozen voor een trainingskamp bij de WWE. Aan buitenbeentje Paige is het om zich te bewijzen dat ze daadwerkelijk thuishoort in de ring.

Zoals verwacht kent 'Fighting with My Family' een vrij standaard verloop - gevuld met de nodige tegenslagen - naar de top, maar de manier waarop het gebracht wordt is onderhoudend te noemen. Er zit wat leuke humor in verwerkt, met name door het spel van Nick Frost. Maar ook het drama is in orde.

Het is alleen jammer dat er nooit echt dieper wordt ingegaan hoe Saraya haar persona Paige heeft uitgebouwd en hoe ze zich heeft omhoog geknokt. Als kijker moet je het maar een beetje als zoete koek slikken, hoewel het gelukkig niet geforceerd overkomt. Daarbij heb je aan Florence Pugh een frisse actrice die weet te overtuigen.

Al met al een aardige biopic, maar met een dergelijk waargebeurd verhaal had ik toch iets meer verwacht.

Kleine 3,0 sterren.

"Anybody can have a war now."

Met het bronmateriaal ben ik niet bekend, maar zo op het eerste gezicht leek dit best een interessante titel.

Als kijker word je gelijk midden in de film gegooid en volg je twee gevangenen die moeten zien te ontsnappen aan een helikopter, terwijl ze zich een weg banen door vijandelijk gebied. Op deze wijze ontstaat er een kat-en-muisspel dat balanceert tussen leven en dood. Mede doordat je zo weinig informatie krijgt, hangt er een nevel van mysterie rondom het geheel.

Je zou verwachten dat een dergelijke opzet spannender in beeld gebracht zou worden, echter is het merendeel hetzelfde; de helikopter hangt maar wat rond en de twee ontsnappen voor de zoveelste keer. De daadwerkelijke dreiging die dit moet uitstralen komt niet over, afgezien van wat aardig stuntwerk. Ik snap dat men hiermee een bepaalde allegorie tracht te creëren, maar wat mij betreft is dit nogal vergezocht.

Robert Shaw en Malcolm McDowell spelen niet de meest boeiende personages, vooral het schmieren van eerstgenoemde ziet er nogal geforceerd uit. Niet dat de houterige dialogen meehelpen. Ik had liever gehad dat deze twee bleven zwijgen. 'Figures in a Landscape' moet het dan ook meer hebben van de prachtige landschapsbeelden, gesteund door enkele long takes.

Al met al een ietwat gedateerde thriller die op momenten helaas nogal saai is. Voor mijn gevoel had dit gegeven beter uitgewerkt kunnen worden.

Kleine 2,5 sterren.

Ontmoeting door het lot?

Niet zo lang geleden heb ik 'Angel-A' gezien en het lijkt alsof Luc Besson goed naar deze film heeft gekeken.

Enfin, de dialoog aan het begin lijkt lichtelijk misplaatst te zijn, maar geeft wel een aardig kijkje in het hoofd van Adèle. Na een hoop ongeluk poogt zij zichzelf van het leven te beroven, maar ze wordt bijkans gered door messenwerper Gabor. Hun ontmoeting lijkt haar - en zijn - geluk te laten keren met alle gevolgen van dien.

'La Fille sur le Pont' kun je zien als een soort van tragisch sprookje waarin het lot en geluk centraal staan. Via verscheidene oogpunten wordt er een geweldige symboliek gecreëerd waarin dat mooi wordt weergegeven. Het acteerwerk van Vanessa Paradis en Daniel Auteuil draagt daar sterk aan bij; de chemie tussen hun personages is zo voelbaar, wauw.

De zwart-witbeelden zijn erg prachtig om aan te schouwen en benadrukken de sfeervolle toon. Patrice Leconte weet met name te imponeren in de scènes waarin het werpen met messen naar voren komt, op een intrigerende erotische wijze. In de laatste akte lijkt men de weg enigszins kwijt te zijn, maar dit wordt uitstekend rechtgezet.

Al met al een ontroerende film die je interessante perspectieven geeft.

3,5 Sterren.

"Nobody plays the games like me."

Met het bronmateriaal ben ik niet bekend, maar dit is op zijn zachts gezegd hoogst opmerkelijk te noemen.

'Filth' schotelt je als kijker een ware achtbaan voor gevuld met de nodige zwarte humor, opvallende personages en een sterk spelende James McAvoy. De manier waarop hij gestalte geeft aan een corrupte agent die langzaamaan zijn grip op de realiteit verliest, is aangrijpend. Dit gaat gepaard met een leuke voice-over waarin hij op een snerpende wijze kritiek levert op zowat alles wat los en vast zit.

Wat dat betreft zorgt het voor een vrij vlotte film, maar qua verhaal lijkt men al gauw de rode draad kwijt te zijn. Hierdoor voelen de opeenvolgende gebeurtenissen enigszins onevenwichtig aan, ondersteund door een - op momenten - geforceerde soundtrack. Desondanks blijft de teloorgang van zijn personage intrigerend, vooral als de grote plotwending uit de doeken wordt gedaan.

Al met al best aardig, maar het verhaal blijft te dun. Gelukkig weet McAvoy de boel te redden van een onvoldoende.

Kleine 3,0 sterren.

Spannende film om te zien over hoe Alex de dood probeert te ontsnappen. De actie scènes zijn goed, verder komen er ook dingen in voor die je niet verwacht.

Ik geef 'm 4 sterren.

Leuk vervolg, alleen weet je al min of meer wat er gaat gebeuren. Waardoor je eigenlijk al min of meer voorbereid bent op het minst geringste. Maar al met al toch wel wat leuke scènes, spanning en een onderhoudende sfeer.

Ik geef 3, 5 sterren.

Gisteravond opgenomen en vanochtend gekeken. Ik vond deze wel iets minder dan 1 en 2, maar toch wel vermakelijk om te zien. De dood scènes waren weer geweldig hoe alles in werking werd gezet en met de open einde zullen we binnenkort een deel 4 krijgen?

Ik geef 'm 3, 0 sterren.

Afgelopen dinsdag nog in de bios gezien en gelukkig is dit deel veel beter dan het povere vierde deel.
Er zitten weer lekker veel leuke kills in en dat allemaal in 3D.
Er zit zelfs wat humor in, gelukkig niet al te overdreven waarvoor ik een beetje bang was zoals al in de verscheidene recensies te lezen was.

En dan de eindscène, je ziet het al soort van aankomen als je ziet dat de uit 2000 stamt en samen met het gegeven dat je de gebeurtenis uit deel één ziet als die personages het vliegtuig uit gezet worden. Dat had toch wel wat.

De openingscredits hadden overigens wel ingekort mogen worden, wat duren die lang zeg. Alsof ze het duidelijk wouden maken dat dit een 3D film is. De eindcredits waren dan wel weer nice, met alle kills uit de vorige delen.

Nipt 3,5 sterren.

Op zich wel een redelijke horror, maar hopelijk is dit dan ook de laatste bestemming van deze reeks.

Het verhaal gaat nergens over en uiteindelijk gaan ze toch allemaal dood, terwijl ze bezig zijn om de ketting te verbreken.

Verder zie je de kills al ver van tevoren aankomen, wel is het grappig om te zien hoe ze dood te gaan. Toch nog een pluspuntje.

Al met al 1, 5 sterren van mij.

"Let's play some cards, huh."

Zo nu en dan ben ik wel in voor dit soort films die zich maar op één locatie afspelen, zo ook bij Finder's Fee.

De opzet is op zich aardig te noemen. Dergelijke producties moeten het meer hebben van het acteerwerk, dat is bij deze film ietwat wisselvallig. Gelukkig zijn de onderlinge dialogen op momenten interessant genoeg en de onderhuidse spanning is zo nu en dan aanwezig.

Alleen is het jammer dat de acties van sommige personages enigszins uit de lucht zijn gegrepen, met een wazige motivering. Daarnaast is er tegen het einde aan een overkill aan plotwendingen, wat de kijker meerdere keren op een dwaalspoor brengt; dit gaat ten koste van de geloofwaardigheid. Het lijkt er meer op alsof deze wendingen erin zijn gezet om de wendingen, dan dat ze daadwerkelijk iets nuttigs toevoegen aan het verhaal.

Al met al best oké om eens gezien te hebben, mits je niet te veel op de onlogica let.

Kleine 3,0 sterren.

"Uru! Uru!"

Eindelijk eens een vervolg dat wel vermakelijk is.

Qua narratief doet 'Finding Dory' eigenlijk niets vernieuwend; de opening is zelfs een herhaling van zetten van 'Finding Nemo'. Toch is het tegelijkertijd interessant en schattig om te zien waar de vergeetachtige Dory vandaan komt. Het karige gegeven wordt verteld middels flashbacks die als hints werken.

Gelukkig vergeet je als kijker de valse start al gauw als de Marine Biology Institute aan bod komt. Deze locatie is een goede voedingsbodem die een keur aan nieuwe - gevatte - personages en gestoorde situaties biedt. Daarbij steekt het stemmenwerk er met kop en schouder bovenuit, met name de interactie met octopus Hank is een welkome verrassing.

Gedurende de film krijgt Dory te maken met een hoop obstakels om haar ouders te vinden. Op deze manier wordt er een snelle pacing gecreëerd waar je niet lang hoeft te wachten voor er iets gebeurt. Bovendien zorgt de humor altijd voor een glimlach op je gezicht. Het is alleen jammer dat men net iets te lang doorgaat, omdat er momenten zijn waar de film gerust een eind aan het geheel mag breien. Vanzelfsprekend is de animatie wederom op orde.

Al met al een prima vervolg, maar om hier nu dertien jaar op te wachten. Overigens is de short vooraf genaamd 'Piper' zeker de moeite waard.

Dikke 3,0 sterren.

Een leuke film om te zien met leuke rollen van Connery en Brown en ook nog een leuk bijrolletje van Busta Rhymes. Met een leuk verhaal die je op zich wel aangrijpt. Deze film keek ik in ieder geval met veel plezier.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

Ach op zich wel een aardige film. De animatie is sowieso top dat kan je wel aan Pixar overlaten. Alleen het was niet echt mijn humor, al zaten er wel wat leuke dingen tussen. De karakters vond ik wel leuk uitgewerkt.

Ik geef 'm 3, 0 sterren.

"In the Coast Guard they say you gotta go out, they don't say you gotta come back in."

Blijkbaar is deze film gebaseerd op een waargebeurde ramp in 1952. In ieder geval een gegeven dat tot de verbeelding spreekt.

'The Finest Hours' had er beter aan gedaan om zich alleen te richten op de ramp en niet op allerlei vlakke personages en ontwikkelingen die er weinig toe doen. Zo zit je als kijker opgescheept met een - langdradige - romance die nooit ofte nimmer van wal steekt. Hierdoor is de aanloop enigszins te verwaarlozen en kijk je al gauw uit naar de scheepsbreuk van de olietanker.

Eenmaal als de reddingsoperatie is begonnen, wordt het gelukkig beter. Het lijkt er namelijk op alsof je zelf op de onstuimige zee bent beland en de woeste golven moet zien te trotseren. Het zorgt voor een vrij intense beleving i.c.m. degelijke CGI. De dingen die misgaan worden dan ook spectaculair in beeld gebracht.

Toch steekt het dat de film stuurloos aanvoelt; er is niet echt een bepaalde focus te vinden in het geheel. Er wordt alsmaar geschakeld tussen verschillende situaties, waardoor er nauwelijks sprake is van spanning. Daarbij lijkt er geen ernst te zijn bij de bemanning van de tanker en kan Chris Pine geen indruk maken. Het resulteert zich in een flauwe bedoening die vol inzet op melodrama.

Al met al een redelijke dramafilm die beter had uitgepakt als het enkel over de ramp ging. Overigens voegt het gebruik van 3D helemaal niets toe.

2,5 Sterren.

Meer Muay Thai dan basketbal.

De combinatie van basketbal en Muay Thai is redelijk geslaagd, al is het meer knokken dan basketballen. Alleen in de eerste wedstrijd was dit nog wel een beetje het geval met Iq die wat leuke moves liet zien.

Maar de knokactie die er vertoond wordt is wel goed te noemen.

Het (drama)verhaaltje zelf is niet echt interessant, er wordt heel snel wel getoond wat ieders motief is om mee te doen aan Fireball om toch nog wat achtergrondverhaal aan de bijrollen te geven.

Het camerawerk en de montage vond ik toch ietwat matig, de actie werd niet goed/onoverzichtelijk in beeld gebracht waardoor ik er helaas niet helemaal inzat.

2,5 Sterren.