Opinions

"I still have a lot of work that needs to be done."

Na een hoop lovende berichten had ik misschien iets te hoge verwachtingen voor dit vervolg, maar gelukkig doet het je als fan wel even terugdenken aan de oude tijden.

'Saw X' speelt zich af tussen de gebeurtenissen van deel één en twee. Hier volg je de zieke John Kramer die als laatste reddingspoging naar Mexico reist om van zijn kanker af te komen. Er blijkt namelijk een experimentele procedure te zijn die wonderen verricht. Logischerwijs blijkt het te mooi om waar te zijn en ontdekt hij dat de hele operatie oplichterij is. Dus is het aan Kramer om weer aan de slag te gaan met zijn welbekende traps.

Voor de verandering staat nu John Kramer centraal in het verhaal. Dit biedt nieuwe inzichten omtrent zijn achtergrond en drijfveren. Je zou kunnen stellen dat men daar wellicht iets te veel tijd insteekt, maar ik vond het zeker wel wat hebben. Alhoewel de eerste helft bijna op een dramafilm lijkt; de opbouw kon bondiger.

Zodra de slachtoffers eenmaal in de traps zitten, springt de film gelukkig wel in stroomversnelling. Er zijn verscheidene toffe traps aanwezig die voor veel bloederige situaties zorgen. Hierbij mogen de karakteristieke taperecorders, Billy en hulpje Amanda uiteraard niet ontbreken. Dit alles wordt voorzien van een gruwelijke montage en sterke audio. Het is alleen jammer dat men sommige plotwendingen te makkelijk afwikkelt.

Al met al is dit toch een vermakelijk vervolg geworden. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra verrassing. Wat mij betreft mag er nog een deel komen.

Dikke 3,0 sterren.

Beetje karige horror als ik eerlijk ben. Ik verwachtte namelijk veel meer martelingen, bloed en gore te zien, maar wat dat betreft ben ik van een redelijk koude kermis thuisgekomen.

Voor het verhaal moet je deze film niet kijken en het verbaast me dan ook dat ze nog de moeite hebben genomen om dit vrij uitgebreid te vertellen. Het boeide mij echt niet of die journalist nou die Sawney vond of niet. De twist tegen het eind aan deed me ook vrij weinig, omdat ik al suf was door het saaie verhaal.

Op zich zit er wat smerigheid in de film, maar dit wordt jammer genoeg maar erg spaarzaam gebracht. Er zitten wel wat vermakelijke martelingen, verkrachtingen en zelfs een leuke onthoofding in.

De troef van deze film is David Hayman als de psychopathische Sawney. Het personage is goed geslaagd en komt lekker sadistisch over, hij krikt het niveau wel aardig omhoog.

Al met al een matige horror waar je niet al teveel van moet verwachten, zelfs de gore waarmee geadverteerd wordt is schaars te noemen.

2,0 Sterren.

"I would never let this happen to you."

Voor het verhaal hoef je niet naar Scar te kijken, want die is gewoonweg slecht te noemen. Het verloop is erg saai en de uiteindelijke plotwending is om te huilen. Hierbij is het acteerwerk matig, alleen Angela Bettis doet het nog aardig.

De film moet het dan ook meer hebben van de gore en de martelscènes. Deze worden redelijk expliciet in beeld gebracht. Alleen niet helemaal naar mijn smaak; op momenten draait de camera net iets te veel weg. Wel komen enkele grauwe locaties goed over, deze deden me lichtelijk denken aan een productie als Hostel (2005).

Al met al niet de moeite waard, er zijn veel betere films in dit genre te vinden.

1,5 Sterren.

"You scare easy, do you?"

De gebroeders Cairnes ken ik nog van het matige '100 Bloody Acres'. Gelukkig is deze film een stuk beter.

In de vorm van een tv-programma à la 'Scare Tactics' word je als kijker meegenomen in de wereld van pranks. Na tegenvallende kijkcijfers en te veel van hetzelfde besluit het team om het anders aan te pakken. In deze huidige maatschappij moet het immers veel sneller en harder, maar dan staat ze nog een grote verrassing te wachten.

Het leuke is dat je ook daadwerkelijk ziet hoe alles opgebouwd wordt en de effecten in werking worden gesteld. De verlaten locaties hangen vol met camera's om de reacties van de slachtoffers goed vast te leggen. Op deze wijze lijkt het net alsof je naar een aflevering van het programma aan het kijken bent, met name de intro is hierin geslaagd te noemen.

Logischerwijs verloopt niet alles even soepel en komen de problemen al gauw om de hoek kijken. Er zitten een aantal aardige wendingen in die je toch weer aan het denken zetten, hoewel de cast beter had gekund. De bloederige, praktische effecten maken het helemaal af; het lijkt alsof je op elk wapen wel een camera kan monteren. Het is alleen jammer dat het slot je een beetje in het ongewisse laat.

Al met al is 'Scare Campaign' een vermakelijke horror voor tussendoor.

Kleine 3,0 sterren.

"It never sleeps, it never dies, it can't be stopped, hear their cries. The Scarecrow lives to kill us all."

Wetende dat dit een 'Syfy Original' is, tegen beter weten in toch maar gekeken en dat heeft één reden: Lacey Chabert.

Het verhaaltje is vanzelfsprekend te verwaarlozen; alleen minieme informatie wordt prijsgegeven. Dat is maar beter, want de pacing is namelijk vrij vlot te noemen en als kijker hoef je dan ook niet lang te wachten voor het horrorgedeelte zich aandient. De personages zijn hierbij vrijwel inwisselbaar, alleen het personage van Chabert deed me iets.

De horror is op zich wel aardig, het is alleen duidelijk te merken dat het budget niet zo hoog is. De CGI vogelverschrikker komt erg goedkoop over en boezemt nauwelijks angst in. Daarnaast zijn de schrikmomenten weinig imponerend. Desondanks blijft Scarecrow op de één of andere manier toch boeiend genoeg gedurende de gehele speelduur, al neemt de 'spanning' in de tweede helft wel iets af.

Al met al matig, maar best een redelijke horror voor als je niks beters voorhanden hebt. Tevens is er altijd nog Lacey Chabert om tegenaan te kijken.

2,0 Sterren.

Geweldige film om te zien, al is hoe Tony zich omhoog probeert te werken naar de topom vervolgens weer van de top te vallen.
De dialogen zitten goed in elkaar, actie is goed enz., gewoon een film die niet ouderwets is. ^0^

Ik geef 'm 5 sterren.

"I've come back from worse than this."

Vanochtend meegepakt in de bios bij gebrek aan betere films. En het is eigenlijk precies wat ik ervan verwachtte: een vrij kansloze bedoening.

Sowieso is het voor mij alweer even geleden dat ik naar zo een 'spoof' film heb gekeken, al die Epic Movie, Disaster Movie onzin enz. heb ik bewust vermeden en wat betreft de Scary Movie reeks, heb ik volgens mij alleen de eerste twee gezien.

Als je bekend bent met de reeks dan weet je zo ongeveer wel wat deze film je voorschotelt, namelijk een hoop plat vermaak en vele referenties naar (veelal) recente horrorfilms. En dat is bij dit deel niet anders. Zo zie ik hier verwijzingen naar films als: Black Swan, Cabin in the Woods, Inception, Mama (voornaamste inspiratiebron), Paranormal Activity (met alle camera's in het huis) en Rise of the Planet of the Apes.

Wat betreft de humor is het veelal 'hit-and-miss', meer 'miss' eigenlijk. Want veel van de grappen komen vaak te geforceerd over en als je dan terug moet vallen op Benny Hill sketches met bijbehorende muziek, dan is het wel erg triest gesteld.

Maar door de hoge grapdichtheid heb ik af en toe wel kunnen glimlachen en de vele referenties naar andere films zijn op zich ook wel lachen.

Al met al een film waar je gewoon niet al teveel van moet verwachten, met volop plat vermaak. Wel leuk voor de fans van de reeks en mensen die van het 'spoof' genre houden.

Blijf trouwens wel even zitten bij de eindcredits voor bloopers en na de eindcredits zie je nog een grappige scène waarin Lindsay Lohan zichzelf weer voor schut zet.

Kleine 2,0 sterren.

"Who ordered the chicken?"

Met André Øvredal als regisseur en de medewerking van Guillermo del Toro (scenario en producer) had ik hier eerlijk gezegd meer van verwacht.

Blijkbaar is deze titel gebaseerd op een populaire boekenreeks uit de jaren '80. Het doet mij eerder denken aan series als 'Are You Afraid of the Dark?' en in mindere mate 'Goosebumps'. In deze variant worden er meerdere van die verhaaltjes aan elkaar geregen doordat wat tieners op een boek stuitten die hun angsten laat uitkomen.

De verscheidene verhaaltjes worden op zich leuk uitgewerkt, maar zijn over het algemeen vrij inwisselbaar. 'Scary Stories to Tell in the Dark' moet het dan ook meer hebben van de aardige sfeerschepping, want echt eng of bloederig wordt het helaas nergens. Wat dat betreft zijn er zeker een aantal momenten waar men had kunnen doorpakken, gezien er flink naar gehint wordt. Hierdoor is het geheel weinig memorabel te noemen.

Er wordt onnodig veel tijd uitgetrokken om het gebeuren te ontrafelen. In plaats daarvan had ik graag nog een paar verhaaltjes gezien. Op deze wijze wordt er van alles bijgehaald om maar enigszins plausibel uit de hoek te komen; alsof er niets nieuws meer kan worden verzonnen. Het nietszeggende einde spreekt boekdelen.

Al met al best oké voor een keer, maar als liefhebber blijf je hier wel erg op je honger zitten.

Kleine 3,0 sterren.

"Who the fuck are you to be giving me some sort of life intervention, huh?"

Afgaande op enkele positief gestemde berichten verwachtte ik best veel van dit, helaas zijn deze verwachtingen niet uitgekomen. Overigens doet de film qua opzet me het meest denken aan Gerry (2002). Alleen is Gerry meer abstracter en laakt het dialoog, waar Scenic Route vol met dialogen zit en beter te behappen is voor de casual filmkijker.

Het verhaal is lekker simpel gehouden en is meer als kapstok bedoelt om vele (soms ietwat hilarische) discussies plaats te laten vinden tussen de twee hoofdrolspelers. Gelukkig zijn de acteerprestaties van Josh Duhamel en Dan Fogler degelijk te noemen. Met name Duhamel verraste me, omdat ik zulke serieuze rollen niet van hem gewend ben. Maar gaandeweg kom je meer te weten over de personages en hoe ze in het leven staan.

Waar ik me alleen wel aan stoorde was de hoeveelheid aan idiote acties van de hoofdpersonages, hierdoor leek de film op momenten meer een comedy. Qua omstandigheden kon het ook wel iets erbarmelijker.

Wat betreft het sterke einde waar voorgaande gebruikers zo lovend over zijn, dit vond ik best meevallen en zie je eigenlijk wel aankomen. Zeker als het einde zo lang uitgesponnen is of misschien komt het omdat ik gewend ben aan zulke films.

Al met al best een vermakelijke film om eens gezien te hebben, maar zeker geen hoogvlieger. Met name de idioterie en enkele toevalligheden verpestte het voor mij op momenten.

3,0 Sterren.

Wel een redelijke comedy die het veel moet hebben van de grappig bedoelde personages zoals Usual Suspect al zegt. Ik heb 'm vooral vermaakt met de rol van Oaïssa.

De soundtrack was trouwens zeer fout, maar klonk wel heel lekker.

Ik geef 'm 2, 0 sterren.

"How long is the job?"

Opmerkelijk dat dit afkomstig is van Richard Linklater.

'School of Rock' kent een simpele opzet waar je niet veel achter moet zoeken; een gitarist die uit zijn eigen band wordt geschopt en zich voordoet als leraar om de huur te kunnen betalen. Veel ontwikkeling zit hier niet in en het meeste is gericht op Dewey die zijn klas in een rockband probeert te transformeren.

De film moet het dan ook duidelijk hebben van Jack Black wiens tomeloze enthousiasme aanstekelijk werkt. Je moet er weliswaar van houden, maar dit soort rollen is hem op het lijf geschreven. Daarbij is het leuk om de interactie tussen hem en de kinderen te zien, die overigens allemaal een achtergrond in muziek hebben.

Centraal staat het overbrengen van de liefde van rock and roll. Dit gaat gepaard met een hoop - muzikale - referenties en herkenbare liedjes waarvan je als kijker een 'oh ja' gevoel krijgt. Het is alleen jammer dat de geslaagde grappen dun gezaaid zijn en de film qua verloop iets te voorspelbaar is.

Al met al een aardige comedy om eens gezien te hebben, hoewel de speelduur iets korter had gekund.

Kleine 3,0 sterren.

Interessante film, ik dacht trouwens in eerste instantie dat Stéphane een tv-show voor kinderen aan het presenteren was. Maar dat bleek zich dus gewoon in zijn hoofd af te spelen in een soort van droomwereld.

Vrij vaag filmpje verder, want naarmate de film vordert is de droomwereld niet meer van de echte te onderscheiden.

Nipt 3,5 sterren.

Afgelopen vrijdag in de bios gezien meer om de tijd te doden eigenlijk, was eigenlijk helemaal niet van plan om deze film ooit te gaan kijken.

Maar ik moet zeggen dat ik toch aangenaam verrast ben, het begint gelijk al goed met het Universal logo en deuntje in acht bit vorm.

Wat erg leuk is gedaan zijn de effecten die je ook in comics ziet, zoals als iemand een deur dichtslaat dan zie je ook die 'BAAAMMM' in beeld. En ondanks dat het verhaal erg absurd dat die Scott al die exen moet verslaan en vanuit het niks zo goed kan vechten moet je maar gewoon voor lief nemen.

Gewoon even die knop omzetten en je hebt een erg vermakelijke film.

3, 5 Sterren.

"Tonight, we're gonna show 'em what being a real scout's all about."

Op basis van de trailer verwachtte ik hier op voorhand niet veel van, maar ik moet zeggen dat ik in positieve zin erg ben verrast.

Qua opzet zou je de film kunnen vergelijken met een Superbad (2007) overgoten door een horrorsausje; drie vrienden die door hun uiteenlopende interesses uit elkaar groeien. Het is slechts een kapstok voor hetgeen dat volgt, ondanks dat er minieme pogingen worden gedaan om de karakters enigszins uit te diepen. Bovendien scheelt het dat de acteurs de nodige chemie onderling hebben.

'Scouts Guide to the Zombie Apocalypse' schotelt je als kijker namelijk een hoop gestoorde situaties voor die elkaar rap opvolgen. Het resulteert zich in een snelle pacing ondersteund door een hoge grapdichtheid. Hierdoor blijft het als geheel fris aanvoelen en zakt het nergens in. Met name de inventiviteit waarmee bepaalde objecten gebruikt worden en hoe de zombies gedood worden, zijn te waarderen.

Een klein minpunt is dat de film niet consistent is betreffende de wijze waarop zombies geportretteerd worden in hun handelen en voortbewegen. Zo zie je ze op momenten - op de klassieke manier - langzaam lopen en dan weer rennen. Daarbij zijn sommigen vrij pienter in hun gedrag, maar een kniesoor die daarop let. Overigens kon er gezien de titel wel iets meer gedaan worden met het gebeuren rondom scouting.

Al met al een heerlijke film in het horror/comedy genre waar ik eindelijk eens hard om heb moeten lachen. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

3,5 Sterren.

"What's your favourite scary movie?"

Van het eerste deel kan ik mij niet zoveel meer herinneren, maar dat is gelukkig niet zo belangrijk voor dit vervolg.

Ghostface keert in deze soft reboot of 'requel' - zoals één van de personages uitlegt - na 25 jaar weer terug. De oudgedienden maken plaats voor een nieuwe vriendengroep waarvan Sam en haar zus Tara de hoofdmoot vormen. Om de befaamde moordenaar te stoppen, hebben zij toch de hulp nodig van dezelfde oudgedienden.

Op deze wijze wordt het eerste deel nog eens dunnetjes overgedaan, alleen al de klassieke intro brengt je gelijk in de juiste sfeer. Er wordt nagenoeg een soort van droste-effect gecreëerd. En zo gaat de rest van de film nog wel even door. Middels de nodige knipogen en referenties is het geheel lekker zelfbewust. Het spelen met de genreclichés vond ik met name leuk.

Matt Bettinelli-Olpin en Tyler Gillett zorgen ervoor dat de vaart er goed in zit, waardoor je als kijker niet te veel op het vlakke verhaaltje let. Wel is het jammer dat het nergens echt eng wordt, ondanks een hoop bloederige kills; ik had het eerlijk gezegd niet zo grafisch verwacht. Daarbij is de humor ook in orde. Het komt allemaal mooi samen in de derde akte.

Al met al is 'Scream' een vermakelijk vervolg te noemen. Als men deze lijn kan blijven vasthouden, zie ik graag een nieuw deel tegemoet.

3,5 Sterren.

"Fuck this franchise."

Het vijfde deel vond ik een leuke soft reboot, dus ik was zeker wel benieuwd naar dit vervolg.

In dit deel zijn we inmiddels één jaar verder nadat Ghostface de boel onveilig heeft gemaakt in Woodsboro. Sam en haar zus Tara besluiten om met hun twee vrienden een frisse start te maken in New York. Lang kan de rust uiteraard niet duren, want voor ze het weten staat de zoveelste gek met het befaamde masker voor hun neus om hen te terroriseren.

Op deze wijze lijkt het weer lekker griezelen te worden, maar ik kwam helaas van een koude kermis thuis. Men werkt namelijk hetzelfde clichématige riedeltje af; dat zelfbewuste gedoe kennen we ondertussen wel. De vele ontwikkelingen en personages zijn simpelweg overdadig te noemen. Daarvoor lopen er zo veel personen rond dat het een warboel wordt.

Met The Big Apple als nieuwe setting worden er wel wat toffe dingen gedaan, zoals een drukke nachtrit in de metro. Jammer genoeg loopt het geheel niet allemaal even lekker op rolletjes, gezien er te veel tijd besteedt wordt aan de voorgeschiedenis. Hierdoor wordt het gebeuren op een gegeven moment langdradig. Wat overblijft zijn een aantal vermakelijke kills, hoewel het trucje met of een karakter nu wel of niet leeft nogal afgezaagd begint te worden.

Al met al is 'Scream VI' een teleurstellend vervolg geworden, zonde. Overigens volgt er na de eindcredits nog een gevatte scène.

2,5 Sterren.

Op zich wel een aardige film, met een fantastische Pitt en Freeman. Het kabbelt wel lekker voort met die fantastische scène op het einde dat Pitt van woede niet meer weet wat hij moet doen en besluit om die gast neer te knallen, nadat bekend is geworden dat z'n vrouw en kind dood zijn. Alleen kwam de sfeer niet al te goed bij mij over.

Desalniettemin geef ik 'm 4, 0 sterren.

"Something doesn't add up."

Als ik de berichten moet geloven, dan is Timur Bekmambetov van plan om 50 soortgelijke films per jaar uit te brengen. Met zijn Screenlife software is hij in ieder geval wel goed bezig om jonge regisseurs, zoals Aneesh Chaganty een podium te geven.

De vergelijking met een 'Unfriended' (eveneens geproduceerd door Bekmambetov) is natuurlijk snel gemaakt. Ook hier wordt de gehele film verteld via het perspectief van beeldschermen. Je volgt hier een bezorgde vader die op zoek gaat naar zijn vermiste dochter en erachter komt dat ze online blijkbaar veel voor hem verborgen houdt.

Middels verscheidene bekende besturingssystemen en websites wordt er een interessante en bovenal realistische zoektocht in beeld gebracht; het is te prijzen dat men daadwerkelijk geld heeft uitgetrokken om deze merken te mogen gebruiken. Op deze manier word je als kijker langzaam ondergedompeld in de online hysterie, van de historie hoe een gezin zijn leven digitaal vastlegt tot aan social media toe. Hierbij wordt er slim commentaar geleverd op het online bestaan van mensen.

Ik ben blij dat John Cho meer dergelijke serieuze rollen aanneemt. 'Searching' werkt voornamelijk door het natuurlijke spel van hem dat balanceert tussen paranoia en emotie. Het is alleen jammer dat de film op den duur zijn kansen verspeelt door net een - onwaarschijnlijke - plotwending te veel te implementeren. Evenzo vliegt Chaganty tegen het einde enigszins uit de bocht door het concept te forceren.

Al met al een degelijke thriller die van begin tot eind verrassend blijft.

3,5 Sterren.

"I shall call you Angel."

Ik schaar me bij jeroentjuhhhhh, ook ik herken nauwelijks het positieve commentaar terug in deze film.

Het verhaaltje stelt niet al teveel voor en is meer als kapstok bedoelt voor het kat-en-muisspel wat later de overhand gaat nemen. Als dit gegeven zich aandient gebeurt er ook vrij weinig en het verliep voor mij te tam.

De gruwelijkheden waarover wordt gerept valt reuze mee, er zitten maar een paar scènes bij waar dit echt goed naar voren komt. Met name het doorsnijden van de keel van één van de prostituees aan het begin zag er erg nice uit. Het is jammer te noemen dat deze lijn niet doorgetrokken wordt en er niet meer gore in zit.

Al met al is het idee op zich wel goed, de uitwerking laat hier en daar helaas iets te wensen over.

2,5 Sterren.

Back to the roots.

De laatste paar films die Timo Tjahjanto heeft gemaakt waren gericht op actie, maar met deze titel keert hij weer terug naar het horrorgenre waar hij oorspronkelijk mee is begonnen.

De toon wordt gelijk gezet met een man die een pact sluit met de duivel om roem en rijkdom te vergaren. Logischerwijs kan dit enkel verkeerd aflopen, aangezien hij vele jaren later doodziek in het ziekenhuis ligt en vrijwel bankroet is. Zijn dochter Alfie komt op deze wijze weer in contact met zijn tweede familie. In de hoop om iets van waarde te vinden besluiten ze om naar zijn oude villa te gaan, onwetend dat daar het pact is gesloten...

Eenmaal in de villa lijkt Tjahjanto de 'Evil Dead' toer op te gaan, middels een aantal hommages die de liefhebber zeker op prijs zal stellen. Op momenten vloeit het bloed rijkelijk en wordt de bekende viscerale stijl weer gehanteerd. Hoewel er op dit gebied genoeg te beleven is, lijkt het alsof de camera net iets te vaak wegdraait. Wellicht was er niet genoeg budget aanwezig om alles optimaal uit te werken?

Des te opmerkelijk is het dat 'Sebelum Iblis Menjemput' te lang voor zijn eigen goed doorgaat. Hierdoor wordt het - al magere - narratief onnodig vermoeiend, vooral omdat er nauwelijks enige subtekst aanwezig is en de dramatische ondertoon gaat vervelen. Op den duur wordt het hele gebeuren dan ook iets te langdradig.

Al met al een aardige horror, maar zeker niets nieuws onder de zon. Van een regisseur als Tjahjanto verwacht ik inmiddels dat hij iets extra's weet toe te voegen aan een film.

Kleine 3,0 sterren.

"Poo-poo with a dash of caca."

Van Illumination Entertainment (de makers van o.a. 'Despicable Me') had ik toch echt stukken beter verwacht. Des te verbazingwekkender is het dat deze titel al zoveel geld heeft opgebracht.

In principe is 'The Secret Life of Pets' niets meer dan een rip-off van Toy Story (1995); favoriete hond Max wordt naar achteren verdrongen door nieuwe metgezel Duke en beide moeten wedijveren om in de smaak te vallen. Hier schuilt niets nieuws onder de zon en het is als kijker lang zoeken naar lichtpunten.

Qua opzet zou je denken dat de film ingaat op de capriolen die huisdieren uithalen als hun baasjes van huis zijn, maar daar wordt bar weinig mee gedaan. Alleen met het begin en het eind weet men nog iets leuks met dat concept te doen. Wat volgt is namelijk een warboel vanjewelste waarin een hoop bijfiguren - wier naam je nooit zal onthouden - nauwelijks een deuk in een pakje boter kunnen slaan. Daarbovenop is de chemie tussen Max en Duke volledig te verwaarlozen.

Er wordt hevig geleund op geforceerde slapstick humor die met veel rumoer wordt gebracht, maar afgezien van een paar goede grappen is het merendeel een losse flodder. Daarbij voelt het geheel onsamenhangend aan, waardoor al deze sketches op een gegeven moment op je zenuwen gaan werken. Het enige wat dan nog resteert is de aardige animatie, maar daar blijft het dan ook bij.

Al met al een bedenkelijke animatiefilm waar weinig vermaak uit valt te halen. De rinkelende kassa spreekt mij helaas tegen, vooral gezien het feit dat er al een vervolg gepland staat.

1,0 Sterren.

"Life is about courage and going into the unknown."

Gisteren tijdens de voorpremière in Pathé gezien en het is me enorm bevallen. Op basis van de eerste trailer verwachtte ik namelijk al een bijzondere film te zien, iets wat gelukkig aardig is uitgekomen.

Qua verhaal is het simpel, doch effectief gehouden. Hieruit blijkt maar weer eens dat je met een grote fantasie alle kanten op kan gaan. De escapisme aan het dagelijks leven wordt perfect weergeven. Er zitten een hoop toffe dagdroomsequenties tussen, zoals een korte 'reimagination' van The Curious Case of Benjamin Button (2008), een heus 'superheldengevecht' en ga zo maar door. Dit is mede te danken aan Ben Stiller die als acteur een semi-serieuze kant van zichzelf laat zien en als regisseur de film in goede banen heeft weten te leiden.

Daarnaast straalt er een bepaalde sereniteit van het geheel af, de ongedwongenheid zorgde ervoor dat ik als kijker er helemaal in gezogen werd. Met name later als de Scandinavische landen aangedaan worden, deze natuurlijke settings creëren een droomachtige sfeer. Een aantal totaalshots van het prachtige landschap en de complimenterende soundtrack maken het helemaal af.

Al met al een wonderschone 'feelgood' film waarbij je lekker kunt wegdromen. Alleen jammer dat enkele toevallig- en ongeloofwaardigheden om de hoek komen kijken, maar een kniesoor die daarop let.

Dikke 3,5 sterren.

Redelijke thriller, alleen jammer dat je als goed oplettende kijker in het eerste kwartier al kan opmaken wat er gaat gebeuren...

Gelukkig doet Depp het wel aardig en blijft het door hem wel interessant om te blijven kijken.

En wat de film ook beloofd, dat het einde het belangrijkste is. Dat wordt min of meer ook wel waargemaakt.

Kleine 3,0 sterren.

Redelijke film, het is vrij standaard allemaal.

Afgezien van de splitscreen en het harde einde.

Trouwens leuke Irréversible scène.

3,0 Sterren.

"The least likeable character gets killed first."

Door de karige releases van deze week ben ik uiteindelijk maar bij deze film beland.

In dit moordmysterie gaan we terug naar het West End van de jaren '50. Het plan is om 'The Mouse Trap' van Agatha Christie te verfilmen. Voordat dit in kannen en kruiken is, wordt de Amerikaanse regisseur vermoord. Aan de lakse rechercheur Stoppard en groentje Stalker is het om de moord te ontrafelen.

'See How They Run' tracht op een tongue in cheek wijze te spelen met de reguliere conventies van een whodunit. Hierdoor lijkt het erop dat men met het strooien van clichés en zelfspot enorm geraffineerd denkt over te komen. In eerste instantie lijkt dit weliswaar nog een vermakelijke - meta - opzet te worden, maar het ligt er allemaal zo dik bovenop.

Op deze manier springt het geheel heen en weer tussen perspectieven à la Wes Anderson. Dit is op momenten best aardig. Maar als kijker miste ik simpelweg de nodige spanning en interessante personages; er wordt te weinig uit de cast gehaald. Qua verloop merk je dan al gauw problemen met de pacing. De uiteindelijke conclusie is dan ook erg underwhelming te noemen.

Al met al een vrij matige moordmysterie.

Kleine 2,5 sterren.

"Where the fuck are his eyes?"

Met het oog op deel twee maar eens opgezet. Overigens kan ik me de promotie destijds tijdens de WWE uitzendingen nog herinneren en toen wou ik 'm gelijk al niet meer zien, maar acht jaar na dato toch eraan moeten geloven.

De opzet is uiteraard zo clichématig als het kan; jonge delinquenten die 'toevallig' aan het werk moeten in hetzelfde gebouw waar een maniak zich schuilhoudt. Het is niets bijzonders en het acteerwerk is daarbij te verwaarlozen. Om het maar niet te hebben over het - lachwekkende - achtergrondverhaal van de heer Goodnight. Het slaat werkelijk nergens op en geeft geen verklaring voor zijn buitengewone kracht.

Enfin, 'See No Evil' moet het dan ook meer hebben van het kat-en-muisspel dat zich na een dik halfuur ontketent. Op zich zitten er wel wat leuke dingen tussen, met aardige gore. Maar over het geheel gezien zijn de kills weinig origineel te noemen, waardoor het repetitieve zich al gauw laat zien. Bovendien ontbreekt elke vorm van spanning en/of dreiging.

Al met al een vrij ondermaatse horror. Nu maar hopen dat deel twee beter is.

1,5 Sterren.

"Hey, this is the psycho that did it."

Onder de regie van de gezusters Soska dacht ik dat dit nog wat kon worden, maar het mag jammer genoeg niet baten.

Dit is dus een rechtstreeks vervolg, ondanks dat het vorige deel acht jaar geleden is gemaakt... Qua opzet is het ongeveer gelijk gebleven, alleen vindt het dit keer plaats in een mortuarium met andere - inwisselbare - slachtoffers. Op zich voer genoeg voor een hoop leuks zou je zeggen en met de toevoeging van 'scream queens' Danielle Harris en Katharine Isabelle zou het helemaal goed moeten zitten.

Helaas laat de uitvoering veel te wensen over. Daarvoor zijn de kills opvallend tam en vallen Harris & Isabelle tegen. Met name laatstgenoemde laat een sterk staaltje overacting zien. 'See No Evil 2' vervalt op een gegeven moment dan ook in een repetitief patroon; het is alsmaar van gangetje naar gangetje rennen zonder enige spanning te creëren. Enkel het opvallende kleurgebruik kon ik wel waarderen.

Al met al een ondermaats vervolg dat de verwachtingen niet heeft kunnen waarmaken.

1,5 Sterren.

Ach op zich wel een aardige comedy om de tijd mee te doden, maar meer niet. De chemie tussen Wilder en Pryor is goed, de humor is ook goed, alleen het verhaal is nogal vaag.

Ik geef 'm 3, 0 sterren.

Redelijke film met veel verscheidene genres, want een echte comedy kan ik dit niet noemen. Het is meer een drama met lichte romantische comedy wat niet helemaal goed uitpakt.

Steve Carell speelt een mooie ingetogen rol, maar dat kan ik van Keira Knightley niet echt zeggen. Iets te irritant naar mijn mening.

Voor de rest kabbelt de film rustig door met veel situaties die vanuit het niets komen vallen.

Ik had eerlijk gezegd toch wel iets meer verwacht met het gegeven dat de wereld eraan zou gaan, maar ja.

Kleine 2,5 sterren.

"You never asked the right questions."

Tarsem Singh ontstijgt wederom de middelmaat niet.

Ben Kingsley heeft weer eens gemakkelijk zijn geld verdiend, gezien hij enkel een kwartier in deze film zit. Hij komt hier opdraven als een rijke zakenman die nog maar een paar maanden te leven heeft voordat zijn lichaam bezwijkt aan kanker. Door een experimentele medische procedure krijgt hij de kans om zijn ziel over te plaatsen in een gezond lichaam. Een opzet die door de bijkomende haken en ogen in eerste instantie nog prima lijkt.

Echter vervalt 'Self/less' al gauw in een standaard actiefilm; buiten de medische procedure om zie ik hier bar weinig Sci-Fi in terugkomen. Op zich zijn de actiescènes best aardig en op momenten zelfs creatief, maar voor een dergelijke film voelen deze nogal misplaatst aan. Een meer psychologische benadering ingaande de ethiek had hier beter gepast.

Normaal gesproken staat Singh bekend om zijn visuele flair, maar daar is hier nauwelijks iets van te bespeuren. De beste man weet simpelweg zijn stempel niet te drukken. Hierdoor word je als kijker overgelaten aan een hoop voorspelbaarheid en de nodige clichés, zucht. Eveneens helpen de vele cuts niet mee als je een lopend verhaal wil etaleren.

Al met al een inwisselbare Sci-Fi die maar niet kan intrigeren.

Kleine 2,5 sterren.