Opinions

"Can't you just be a friendly neighborhood Spider-Man?"

Na de mislukte reboot ging ik hier enigszins huiverig in, omdat ik bang was dat ze mijn favoriete superheld helemaal zouden verpesten. Gelukkig is dit een terugkeer naar vorm.

Ik ben in ieder geval blij dat er niet is gekozen voor de zoveelste hervertelling hoe Peter zijn krachten krijgt, maar dat de draad opgepakt wordt waar 'Civil War' eindigt. Dit is te danken aan Sony en Disney die eindelijk de handen ineen hebben geslagen om elkaars personages te gebruiken in hetzelfde Marvel universum. Het is de opmaat naar een verfrissende film waar Peter Parker zich als een spin in het web moet balanceren tussen alle gebeurtenissen.

Als kijker krijg ik weer hetzelfde gevoel terug als toen ik destijds de trilogie zag, met name omdat de toon lekker luchtig is. Dit komt door - de jeugdige - Tom Holland die Parker nagenoeg perfect neerzet, zoals in de strips en de gevatte humor die ruimschoots aanwezig is. 'Homecoming' blijft wel veelal aan de vlakte en de bijrollen kunnen iets beter, zelfs The Vulture maakt op één moment na weinig indruk; van Michael Keaton had ik net iets meer verwacht.

De film blijft desondanks over het geheel vermaken, mede door de snelle pacing en actie die optimaal gebruik maakt van de capaciteiten van Spider-Man. Dit zorgt voor een aantal geweldige scènes die goed gedoseerd worden. Hierbij is er een leuke rol weggelegd voor het nieuwe pak dat gevuld is met allerlei technologische snufjes. Overigens is het een geruststelling dat Robert Downey Jr. niet prominent aanwezig is, ondanks zijn immer treffende vertolking van Tony Stark. Hierdoor staat Spider-Man dan ook altijd centraal.

Al met al een heerlijke reboot die mij zowaar de vermoeidheid doet vergeten die ik inmiddels heb opgebouwd met dit genre. Uiteraard wel even blijven zitten bij de eindcredits voor twee extra scènes. Dit is trouwens de eerste keer geweest dat ik een film in Laserprojectie heb gezien, wat zonder twijfel veel helderder en kleurrijker oogt.

4,0 Sterren.

"Did that feel like a cartoon?"

Helaas heb ik vorig jaar deze titel moeten missen, maar het filmjaar begint daarentegen wel goed met deze film.

Ondanks dat dit de vierde reïncarnatie (geteld vanaf 2002) is van onze vriendelijke webslingeraar - en mijn favoriete superheld - blijkt dit de meest vermakelijke te zijn. De makers zijn duidelijk all out gegaan door verscheidene dimensies met elkaar te laten clashen. Op deze wijze krijg je een fris narratief voorgeschoteld waarin Miles Morales de grote schoenen oftewel de onesie van Spider-Man moet vullen.

De gevatte opening zet gelijk al de toon door de draak te steken met de oorsprong van Spidey; in een rap tempo komen er een hoop bekende scènes voorbij. En daar houdt het niet mee op, want 'Into the Spider-Verse' is tot de nok gevuld met referenties en visuele vernuftigheden waar je je ogen bij uitkijkt. Door de vloeiende animatiestijl waarbij 2D en 3D innovatief met elkaar vermengd is, lijkt het zelfs alsof je in een comic zit.

Tussen al het visuele geweld door vergeet men gelukkig niet om een verhaal te vertellen. Dit wordt gebracht door humor en serieuze momenten met elkaar af te wisselen. Gesteund door de sterke stemacteurs worden de personages dan ook prima uitgediept, hoewel Wilson Fisk wellicht iets beter had gekund. Het knappe is dat al deze elementen ogenschijnlijk moeiteloos zijn samengesmeed tot een coherent geheel en met het hart op de juiste plaats. De Stan Lee cameo en de inspirerende boodschap spreken ontegenzeggelijk boekdelen.

Al met al een heerlijke ode aan Spider-Man en alles daaromheen. Als liefhebber kun je hier louter van genieten. Mocht je hier nog meer in ondergedompeld willen raken, dan kan ik de recente game voor de PlayStation 4 van harte aanbevelen. Uiteraard wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een prachtig tribuut en een geniale extra scène.

Dikke 4,0 sterren.

"Be careful what you wish for, Parker."

Van kleins af aan ben ik al fan van deze vriendelijke webslingeraar. Ik keek fervent naar de tekenfilm, las de strips en werd helemaal gek toen de eerste live-action film met Tobey Maguire uitkwam. Spider-Man is altijd mijn favoriete superheld geweest en deze film is werkelijk waar de crème de la crème waarin alles bij elkaar samenkomt.

'No Way Home' begint waar 'Far from Home' eindigde. Inmiddels weet de hele wereld wie er schuilgaat achter het spinnenmasker. Peter kan geen rustig leventje meer leiden en gaat gebukt onder alle aandacht. Hij schakelt de hulp in van Doctor Strange in de hoop dat de beste man een magische spreuk achter de hand heeft om hem uit zijn benarde situatie te bevrijden. Dit gaat uiteraard helemaal mis.

Op deze manier trekt men een enorme blik nostalgie open die hevig refereert aan de voorgaande reeksen van Sam Raimi en Marc Webb. Zo zie je bekende aartsvijanden als Green Goblin en Doc Ock terug. Willem Dafoe in het bijzonder schittert als een ware maniak, een formidabele bad guy die je tot in je nachtmerries nog zou kunnen achtervolgen.

Het is ook te merken dat de toon niet meer zo luchtig is zoals je bent gewend van de voorgaande films. Hier en daar valt er natuurlijk nog wat te lachen, maar zodra het erop aankomt, maakt het plezier plaats voor de nodige zwaarte. En dat maakt zeker indruk; de duisternis en emoties worden niet geschuwd. Tom Holland portretteert Peter Parker als nooit tevoren. Wat dat betreft is het aangrijpend om te zien hoe Peter te maken krijgt met zoveel tegenslag. Hij is immers nog slechts een tiener.

Als fan word je echt op je wenken bediend. Op een gegeven moment wist ik gewoon niet meer waar ik het moest zoeken. Het geheel is namelijk tot de nok gevuld met vele verrassingen die letterlijk met een hoop gejuich onthaald werden. De actiescènes zijn spectaculair te noemen en zorgen voor enkele visuele hoogstandjes. Daarbij is het knap dat de pacing zo strak is voor een lange speelduur, want voor je het in de gaten hebt is de film alweer voorbij.

Al met al is dit de ultieme natte droom van elke Spidey fan. Het is gestoord en bijna niet te bevatten hoe ver de makers zijn gegaan om dit allemaal voor elkaar te krijgen, chapeau!

4,5 Sterren.

"They can't hear us."

Op basis van de lage score had ik een slechte film verwacht, maar het is me allemaal reuze meegevallen.

Qua verhaal is het uiteraard vrij cliché te noemen; wederom een groepje jongeren die opgesloten zijn en moeten zien te ontsnappen, maar dat deerde mij niet echt. De setting van het verlaten huis en de beklemmende sfeer maken namelijk veel goed.

Alleen is het jammer dat het wat betreft de gore erg tam wordt gehouden. Dan maak je een film over martelen en dan breng je het nog geen eens expliciet in beeld... Daarnaast tarten enkele domme acties de logica, maar dat hoort denk ik bij het genre. Het abrupte eind doet de film ook geen goed.

Al met al een redelijke horror om eens gezien te hebben.

2,5 Sterren.

Op momenten meer comedy dan drama...

Vanochtend in de bios gekeken zonder enige verwachtingen en eigenlijk maar beter ook, want echt veel soeps is het helaas niet.

Het idee zal waarschijnlijk wel goed zijn als dit gebaseerd is op het gelijknamige boek van Carry Slee, al ben ik zelf niet bekend met het bronmateriaal. Maar de film is te onsamenhangend en oppervlakkig, het lijkt erop alsof ze zoveel zijplotjes erin wilden stoppen die vrijwel op niks uitlopen.

Ik had voor het merendeel van de film het gevoel naar een comedy te kijken i.p.v. een drama. Het kwam allemaal zo slecht over en dit is te wijten aan de matige cast, alleen Robin Boissevain (zoon van) kwam nog enigszins redelijk over. Maar de rest van de cast m.u.v. de volwassen acteurs was erg belabberd. Die mentor was trouwens wel erg dramatisch, ik weet nu niet of dit aan het acteerwerk van Dave Mantel ligt of dat hij echt zo een slecht personage moest neerzetten. Ik had op sommige momenten dan ook last van plaatsvervangende schaamte.

Tevens ook opvallend om Brahim Fouradi en Fabiënne Bergmans te zien, een misplaatste keus wat mij betreft. Het leek er meer op alsof ze er alleen maar waren om de soundtrack te promoten...

Misschien zal het wel komen, omdat ik niet tot de doelgroep behoor. Maar deze film rammelt echt aan alle kanten met de nodige foute dialogen, plotgaten, communicatie enz., zoals John Lee Hooker al in een eerder bericht heeft aangegeven.

Al met al erg matig te noemen, deze film herinnert mij er helaas aan waarom ik zelden nog naar Nederlandse films kijk. Erg spijtig.

Kleine 2,0 sterren.

"You wanna play games motherfucker?"

Als fan van de 'Saw' franchise had ik hier best wel zin in, maar dit is nog eens van een koude kermis thuiskomen.

Chris Rock is blijkbaar een groot fan van deze reeks en treedt hier op als: hoofdrolspeler, schrijver en executive producer. De persoon die hiervoor verantwoordelijk was bij Lionsgate mogen ze wat mij betreft op staande voet ontslaan. Het resultaat is een soort van wannabe politiethriller waar bijkans gerefereerd wordt naar Jigsaw.

In het begin is het nog wel grappig hoe Rock invulling geeft aan zijn rol, maar daar blijft het ook bij. Op den duur ontstaat er alleen maar irritatie; het enige wat hij doet is schreeuwen, schelden en met cheesy one-liners komen. Het verhaaltje is flauw en weinig vernieuwend. Ondanks zijn kleine rol heb ik wel genoten van Samuel L. Jackson.

De sfeer is ver te zoeken, omdat alles eigenlijk een slap aftreksel is. De iconische stem van Tobin Bell die opdrachten geeft is nu vervangen door een pieperig stemmetje. Billy the puppet ontbreekt. Op zich is daar nog enigszins doorheen te kijken, mits de valstrikken lekker bloederig zijn. Deze ogen weliswaar tof, maar missen de nodige gore.

Al met al is 'Spiral' een enorm nietszeggende spin-off. Het scheelt dat de speelduur niet zo lang is.

1,5 Sterren.

Gisteren in de bios gezien en het begint vrij sterk, alleen het einde wordt iets te lang doorgesmeerd.

Overigens moet je deze film niet als een horror zien, want zo ging ik in eerste instantie ook naar de film afgaande op de trailer. Er zitten wel wat smerige dingen in, maar dat is het dan ook wel.

Overigens wel erg mooie special effects gebruikt om Dren te weergeven. Alleen wel erg overdreven dat ze op het laatst nog vleugels krijgt, dat was wel iets te veel van het goede.

Helaas niet de topper de topper die ik had verwacht van Natali, maar toch goed voor 3, 5 sterren.

Op zich wel een vermakelijke horror met een perfecte tijdsduur. Niet al te bijzonder, maar wel onderhoudend.
Zit wel wat redelijke gore in, zoals het amputeren van de arm. Wat ook vrij komisch gebracht wordt.
Monster of beter gezegd 'splinters' wordt op zich ook wel aardig in beeld gebracht. Met name hoe het zich manifesteert in iemands lichaam en je het lichaam onnatuurlijke bewegingen ziet maken wat gepaard gaat met het breken van botten.

Alleen jammer van het trillende camerawerk tegen het einde aan, het was echt nauwelijks meer te volgen.

Overigens zit er wel wat leuke (onbedoelde) humor in. Ik ging steeds stuk om de gesprekken tussen Dennis en Lacey. Als ze het weer over haar hond Ginger heeft of als ze het lichaam van de pompbediende in de wc vindt, hij haar niet wilt geloven en het gooit op haar verslaving. Om vooral deze zin niet te vergeten:"It's okay, it's okay, we're cutting your arm off."

3,0 Sterren.

"We're gonna find the beast of Bodmin Moor."

Op zich vind ik Britse horror over het algemeen wel interessant, maar Splintered is toch niet helemaal geworden wat ik ervan verwacht had.

De film kent een aardig begin en het wordt redelijk mysterieus gehouden hoe het in elkaar steekt. Maar als je eenmaal het beest ziet, valt het vies tegen. Vanaf dat moment vervalt de film in een saaie neerwaartse spiraal die het niet meer te boven komt. Niets ten nadele van Holly Weston die haar personage gedegen neerzet, maar ook zij redt de film helaas niet.

De spanning is gewoonweg ver te zoeken en echt eng wordt het nergens, alleen de locaties hebben nog iets spookachtigs over zich heen. Daarnaast had ik een probleem met de uitleg; het geheel wordt tegen het einde aan zo gedetailleerd beschreven alsof het verhaal ingenieus in elkaar is gezet, wat verre van waar is.

Al met al slecht en zonde van je tijd.

Kleine 1,5 sterren.

"An individual with multiple personalities can change their body chemistry with their thoughts."

Na het verrassende 'The Visit' is M. Night Shyamalan met deze titel definitief weer op het juiste pad beland.

Films over een gespleten persoonlijkheid zijn zonder twijfel een geval apart; een beetje net zoals Shyamalan. Toch neemt 'Split' hierin zeker het voortouw door een protagonist te presenteren die maar liefst(!) 23 persoonlijkheden heeft, met nog één op komst. Dit vormt de opmaat naar een onheilspellend gebeuren waarin het plot alsmaar rare vormen begint aan te nemen.

Als kijker staat je dan ook heel wat te wachten als de drie tienermeisjes voor het eerst te maken krijgen met de alter ego's van Kevin. Het blijft een verrassing welk alter ego tevoorschijn komt en hoe dit het verloop verder beïnvloedt. Op deze manier wordt de spanning knap behouden, wat zich resulteert in een sterke thriller en uiteindelijk uitmondt tot een ware horror.

Aan James McAvoy is het de taak om de verscheidene alter ego's overtuigend neer te zetten, wat hem wonderwel afgaat. Voor elk persoonlijkheid ligt er een apart kostuum klaar, maar doordat dit op den duur achterwege wordt gelaten, is het des te knapper dat je aan de hand van onder andere spraak, gedrag en gelaatsuitdrukking kunt zien wie hij nu weer is. Daarbij moet gezegd worden dat Anya Taylor-Joy wederom goed bezig is en haar personage voorziet van hetgeen wat zich langzaam ontvouwt in flashbacks.

Al met al een intrigerende thriller die hopelijk tot meer leidt getuige de cameo op het laatst. Gelukkig is dit inmiddels weer toe te vertrouwen aan Shyamalan.

3,5 Sterren.

Gisteren toevallig gezien tijdens de SpongeBob marathon op Nickelodeon.

Op zich wel een vermakelijke film, maar het wordt nergens echt bijzonder. Als je David Hasselhoff dan wilt meerekenen met zijn paar zinnetjes...

Het is eigenlijk meer een iets te lange aflevering van SpongeBob zelf dat soms net wat geforceerd overkomt met wat leuke vernuftigheden erin.

Alleen wel jammer dat de bijpersonen niet zoveel schermtijd krijgen. Ik had toch wel meer van bijvoorbeeld Octo gezien, ik ga altijd wel stuk om zijn droogheid.

Daarnaast had ik meer van de animatie verwacht aangezien dit een film is, maar dit was ongeveer net zo gelijk als aan de serie.

Kleine 3,0 sterren.

"Number 43."

Aan deze film was ik nog niet toegekomen, maar daar is verandering in gekomen door de recente release van de gelijknamige serie op Netflix.

In 'Spriggan' volg je de jonge supersoldaat Yu. Hij werkt voor Arcam, een organisatie die zich inzet om artefacten veilig te stellen. Met de vondst van de Ark van Noach is het alle hens aan dek wanneer kwaadwillenden hiermee de wereld willen veranderen.

Het verhaal is op zich best interessant te noemen, maar tegen het einde aan ontspoort het helaas wel à la 'Akira'. Wellicht dat de betrokkenheid van Katsuhiro Ôtomo er iets mee te maken heeft. De clichématige achtergrond van Yu had wat mij betreft ook achterwege gelaten kunnen worden, gezien de film er onnodig langzaam van wordt.

Studio 4°C excelleert - zoals gebruikelijk - in de animatie. Als kijker krijg je namelijk een aantal over-the-top actiescènes voorgeschoteld die zich makkelijk kunnen meten met de grotere blockbusters; het gevecht tegen Fat Man! Het is simpelweg genieten op de wijze hoe vloeiend en gedetailleerd het allemaal is geanimeerd.

Al met al een vermakelijke anime die van mij qua speelduur iets ingekort had mogen worden, opdat het geheel nog spectaculairder zou overkomen. Ik ben benieuwd hoe de serie zal zijn.

3,0 Sterren.

"I'm starting to think this is the most spiritual place I've ever been."

Gisteravond in de bios gezien en ik moest het toch wel even een nacht laten bezinken wat ik allemaal heb mogen aanschouwen.

De film bestaat eigenlijk uit twee delen, in de eerste helft zie je eigenlijk alleen maar feestende tieners en de tweede helft met de intrede van Alien (geniale rol van James Franco) belandde ik meer in een surrealistische trip.

De eerste helft vond ik soms iets teveel van het goede, maar het was wel een mooie opmaat voor de contradictie die er met de tweede helft bereikt wordt.

In de tweede helft werd het voor mij pas echt interessant, zoals ik al eerder zei door Alien. De manier waarop James Franco invulling geeft aan deze rol is 'niet van deze wereld'. Duidelijk te zien in de manier waarop hij à la MTV Cribs een rondleiding geeft door zijn huis, de fellatio scène met de pistolen en de manier waarop Everytime van Britney Spears - als ik dat nummer nu hoor blijft het voor mij onlosmakelijk verbonden met Spring Breakers - gebruikt wordt om een sequentie van gewelddadige acties in beeld te brengen.

Alleen wel jammer dat er qua karakterontwikkeling weinig gedaan wordt, hiermee doel ik dan op Faith en haar redelijk vroege uittrede in de film. Dit is toch wel een personage dat bij uitstek beter gebruikt had kunnen worden. Mede door haar geloofsovertuiging zou dit voor een mooi contrast kunnen zorgen verder in de film.

De personages van Vanessa Hudgens, Ashley Benson en Rachel Korine deden me eerlijk gezegd niet veel. Al moet ik zeggen dat Hudgens er toch wel het meest uitspringt en het is te prijzen dat Korine topless gaat.

Visueel is het echt top te noemen. Letterlijk eye candy, een ware traktatie voor het oog. Verzorgde gestileerde camerashots, soms leek het ook alsof ik als kijker deel uitmaakte van de film. De felle neonkleuren waren ook een aanwinst, hierdoor leek het zoveel meer surrealistischer ondersteund door de sterke score van Cliff Martinez.

Al met al een zeer bizarre film die je gewoon over je heen moet laten komen. Dit is zeker een film die nog wel even in je hoofd blijft spoken.

4,0 Sterren.

"Just blend in, let somebody else win."

Deze derde samenwerking tussen Paul Feig en Melissa McCarthy levert vooralsnog hun beste film op.

Qua structuur is het duidelijk dat 'Spy' een franchise als 'James Bond' - inclusief openingslied - probeert te parodiëren, maar gelukkig wordt het nergens zo flauw als bijvoorbeeld een 'Austin Powers'. Het resulteert zich in een clichématig verhaaltje dat weinig verrassingen kent, maar onderhoudend genoeg blijft.

Met McCarthy heb je een actrice die prima de film kan dragen, met name tijdens de dialogen gaat ze helemaal los middels grove one-liners. Hierbij vraag ik me af in hoeverre deze zijn geïmproviseerd, maar over het algemeen werken ze wel. Ze wordt hierin goed gesteund door o.a. Jason Statham en Peter Serafinowicz, vooral Statham zet zichzelf heerlijk voor schut door zijn droge manier van doen.

De mix tussen comedy en actie loopt wonderbaarlijk vloeiend in elkaar over. Hierdoor krijg je als kijker een spervuur aan grappen op je afgevuurd die niet allemaal even geslaagd zijn, maar door de hoge grapdichtheid blijft er altijd wel iets om te lachen. Daarnaast zijn de actiescènes uitstekend uitgevoerd, wat voor een aantal gestoorde en bovenal vindingrijke situaties zorgt.

Al met al een verrassend leuke comedy die zelfs de grootste McCarthy-hater zal kunnen bekoren.

Dikke 3,0 sterren.

Interessante film om te zien, ik heb de Screener versie gezien, dus de ongecensureerde versie en er zaten wel aardig wat vieze dingen tussen.

Wat me wel is opgevallen, is dat het best wel mooi is geschoten, toch wel een redelijke verhaallijn inzit en Milos zet zijn rol echt met verve neer.

Alleen jammer dat het ietwat langzaam begint, maar dat wordt toch wel ruimschoots goed gemaakt door de gore die je in de tweede helft van de film ziet. Die scène met de baby had van mij wel achterwege gelaten kunnen blijven.

Het einde had je alleen wel kunnen zien aankomen dat hij zijn zoontje verkracht, maar dat zijn broer onder het masker zat was wel een verrassing voor mij. Evenals de laatste scène waarin zijn dood en dat van zijn gezin wordt gefilmd.

Overigens deed deze film mij wel enigszins denken aan films als: Hostel, Old Boy en de game Manhunt.

3,5 Sterren.

"I'm showing him how the world works."

Het is voor mij alweer een tijdje geleden dat ik Bill Murray zag schitteren in een film rondom hem.

Qua verhaal is het vanaf het begin aan eigenlijk al te voorspellen waar het naartoe gaat, maar dat mag de pret zeker niet drukken. Je zou kunnen spreken van een familiefilm à la Disney, gelukkig is dat hier niet het geval met de zaken die de ronde doen. Wat dat betreft doet de film me lichtelijk denken aan een Kikujirô no Natsu (1999).

'St. Vincent' moet het dan ook meer hebben van Murray die zijn rol als onbehouwen oorlogsveteraan met verve speelt. De relatie die hij met Oliver (aandoenlijke rol van Jaeden Lieberher) opbouwt, verloopt opvallend soepel, maar het is gewoonweg mooi om te zien hoe ze met elkaar plezier maken. Hierbij werkt de vrolijke soundtrack sfeerverhogend.

Alleen jammer dat de omslag naar het dramagedeelte min of meer vanuit het niets komt. Vanaf dat punt wordt de film sentimenteler en verzandt het bijna in clichés. Het is duidelijk dat er meer schuilt achter mensen dan je op het eerste gezicht zou zeggen, maar het hoeft niet zo aangedikt te worden. Daarover gesproken, Naomi Watts' personage lijkt op momenten een karikatuur te worden.

Al met al een vermakelijke feel-good film in al zijn simpelheid, het is dat Murray de film zo geweldig draagt.

Dikke 3,0 sterren.

"This is officially the worst stag party ever."

Meer gekeken vanwege Donald Faison, omdat ik benieuwd was of hij een film kan dragen. Na het zien van dit vehikel kan ik concluderen dat dit niet het geval is.

'Stag' kun je scharen onder de vele - low budget - producties waarin vrijgezellenfeesten centraal staan. Deze film doet in feite weinig bijzonders om hier positief bovenuit te steken. Al wordt er wel een poging gedaan om de personages een miniem achtergrondverhaaltje mee te geven, ware het niet dat het acteerwerk over het geheel ondermaats is om daar goed gebruik van te kunnen maken.

Maar het grootste probleem is dat de film nooit op gang komt. Als kijker moet je namelijk een hoop oeverloos gezever doorstaan dat nergens naartoe leidt. Hierdoor wordt het al gauw saai. Het gros van de grappen en opgezette situaties valt dan ook logischerwijs in het water. Om het maar niet over het vrijgezellenfeest zelf te hebben; wat een teleurstelling. Wat dat betreft is er totaal geen sprake van een climax.

Al met al een comedy om z.s.m. te vergeten.

1,0 Sterren.

Deze film heeft eigenlijk alle goede ingrediënten voor een goede horror, maar op de één of andere manier gaat het toch ergens fout.

Het begint op zich wel goed met dat blonde meisje dat gekild wordt op de roltrap en dat is dan gelijk ook de beste scène uit de film, want wat er daarna allemaal gebeurt haalt het bij lange na niet daarbij.

2,0 Sterren.

"Stag it is."

Blijkbaar moet dit de Ierse tegenhanger van The Hangover (2009) voorstellen, ware het niet dat het niveau van eerdergenoemde titel nergens wordt gehaald.

Op het eerste gezicht lijkt het te beginnen als soortgelijke bachelor consorten, maar men vond het nodig om het geheel een 'diepere laag' te geven. Hierdoor zie je als kijker al gauw welke - voorspelbare - kant het opgaat. Het resulteert zich in sentimentele bindingsmomenten waarbij met name The Machine (wat een naam) zich van een andere kant laat zien. Helaas is de cast nou niet echt je van het.

Alleen het prachtige Ierse landschap kon me nog enigszins bekoren; het zorgt voor een aantal mooie shots. Jammer genoeg blijven de grappen en gestoorde situaties daarbij achter, enkel een paar momenten zijn op zich oké. Om het maar niet te hebben over de vele plotgaten die op deze manier gecreëerd worden.

Al met al een vrij waardeloze bedoening die je zo weer vergeten bent.

Kleine 1,5 sterren.

"Break a leg!"

Een opmerkelijke combinatie tussen een horror en een musical. Zoiets ben ik volgens mij nog niet eerder tegengekomen.

Qua verhaal is het min of meer een kruising tussen Camp Rock (2008) en The Phantom of the Opera (2004). Vrij rechttoe-rechtaan zonder grote verrassingen. De film zit dan ook vol met de nodige zang, waarbij het op momenten geforceerd grappig probeert over te komen; "I'm gay, I'm gay, but not in that way."

Jammer genoeg blijft het voornamelijk bij het vrolijke gezang en wordt het horrorgedeelte te veel onderbelicht. Wel is het leuk gedaan om de bad guy op een cynische wijze te laten zingen, ondersteund door zijn eigen donkere theme. Toch gebeurt er voor een slasher gewoonweg te weinig om 'Stage Fright' te laten slagen.

Al met al best leuk geprobeerd, maar vooral erg flauw te noemen. Blijf trouwens zitten bij de eindcredits, aangezien de ingezette track slaat op de manier waarop de meeste mensen deze film kijken.

1,0 Sterren.

"There's zombies in your toilet."

Op het eerste gezicht lijkt het gegeven te mager om er een hele film mee te vullen; hier en daar valt het dan ook ietwat stil. Maar er wordt toch nog geprobeerd om een beetje karakterontwikkeling mee te geven aan de - ietwat sullige - conciërge (leuke rol van Dan Palmer).

Daarnaast zitten er aardig wat gestoorde situaties in, waarbij goed gebruik gemaakt wordt van de omgeving en objecten. Dit zorgt op momenten voor wat creatieve gory scènes. Het is te zien dat de makers met minimale middelen een plezierige film hebben afgeleverd; het straalt er vanaf (de dans met de zombies was echt een leuke vondst). En niet geheel onbelangrijk: de zombies zien er prima uit.

Al met al een vermakelijke horror om de (Kerst)avond mee door te komen. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

3,0 Sterren.

Mwah, had er eigenlijk meer van verwacht. Uiteindelijk toch een aardige film met goede special effects. Het verhaal zelf vond ik niet al te veel voorstellen.

Wel lachen om Cho die toch bekend is om zijn komische rollen in een redelijk serieuze rol te zien en die ene gast die Sylar speelt uit Heroes als Spock te zien.

Al met al toch 3, 0 sterren waard.

"We got no ship, no crew, how're going to get out of this one?"

Tof om te zien dat Justin Lin - de man die eigenhandig de 'Fast and the Furious' franchise nieuw leven heeft ingeblazen - het stokje van J.J. Abrams heeft overgenomen.

'Star Trek Beyond' kent een rechttoe-rechtaan plot van een reddingsmissie die ontaard in een survival vanjewelste, maar juist dergelijke opzetjes liggen mij het best. Het is namelijk spannend om te zien hoe de crew van de Enterprise moet overleven op een vijandige planeet, met nagenoeg geen uitrusting.

Qua verhaal laat de film een aantal steken vallen; de pogingen tot karakterontwikkeling vallen in het water en er zijn iets te veel plotgaten te bespeuren. Hierdoor kun je er als kijker moeilijk chocola van maken, ook al denk je al die losse draadjes aan elkaar te kunnen verbinden. Gelukkig blijft het vermakelijk om de onderonsjes tussen de hechte bemanning te zien, wat weer duidelijk maakt hoe goed de cast op elkaar is ingespeeld.

Justin Lin weet de minpunten behendig te maskeren door het geheel te voorzien van een snelle pacing, waardoor je niet te veel let op de kleine dingen die kant noch wal raken. Met name de actiescènes die in grote hoeveelheid aanwezig zijn, smaken naar meer. Desondanks had de camera minder schokkerig mogen zijn, hoewel het op deze manier wel een bepaalde flair heeft die de sfeer gedegen naar voren brengt.

Al met al een heerlijk vervolg, zolang je maar niet te veel let op het verhaal. Overigens zijn de knipogen naar de originele serie leuk gevonden, vooral vanwege het vijftigjarige bestaan.

Dikke 3,5 sterren.

"Let's go get this son of a bitch!"

Vanochtend in Imax 3D meegepakt en ik ben in positieve zin enorm verrast moet ik zeggen. Het eerste deel vond ik namelijk niet al te denderend, vandaar dat ik enigszins met lage verwachtingen hierin ging.

Het verhaal lijkt in eerste instantie vrij doorsnee, maar later wordt het gelukkig wel interessanter. De opbouw is zeker goed te noemen, er zit genoeg variatie in de actie, drama en de humor om het geheel luchtig te houden. De bombast aan CGI actie wordt nergens teveel en het past perfect bij een film van zo een formaat; namelijk blockbuster waardig.
Erg knap dat het J..J. Abrams lukt om het niet al te nerderig over te laten komen, maar er toch nog voldoende verwijzingen (o.a. de cameo van Leonard Nimoy) inlaat voor de echte kenners. Hiermee worden zowel de fans van het eerste uur bediend, maar kan ook de Star Trek leek prima mee met de film.

De 'bromance' tussen Kirk en Spock staat meer centraler en het is echt mooi om te zien hoe deze band zich gedurende de film verder ontwikkelt. Dat moet ook wel met Khan (uitstekende rol van Benedict Cumberbatch) als geslepen schurk.
Hierbij worden de andere bemanningsleden niet vergeten en heeft zo iedereen wel even zijn moment om te 'shinen'.

Een klein minpunt vind ik wel dat zowat alles de bemanningsleden vrij gemakkelijk afgaat. En bepaalde dingen kun je van kilometers ver zien aankomen, o.a.: Khan die de schip van Marcus gaat overnemen en het bloed dat gebruikt wordt om Kirk te redden.

Al met al heb ik mij hier uitstekend mee vermaakt en deze film is dan ook een zware verbetering t.o.v. het eerste deel. Een waar spektakel, zulke blockbusters zie ik graag.

4,0 Sterren en kom maar op met deel drie zou ik zeggen.

"Your coming together is your undoing."

Met J.J. Abrams weer aan het roer had ik hoop op een degelijke afsluiter, maar dit vervolg is wel erg teleurstellend.

De dood gewaande Palpatine komt in dit deel vrolijk terug en zo wordt er weer een zoektocht opgezet. Iedereen loopt hier als een kip zonder kop rond, met als enige doel om wat personages bij elkaar te brengen. Het blijkt de lange aanloop te zijn naar een film die vervolgens niets bijzonders weet te doen met de rijke historie van deze franchise.

Het verloop is vooral nietszeggend te noemen. Er wordt van alles bij elkaar geschraapt qua subplots en oude acteurs worden weer eens uit de mottenballen gehaald, opdat het gevoel van nostalgie wederom beleefd kan worden. De - kritiekloze - fans zullen het vast als zoete koek slikken, maar als neutrale kijker prik je daar zo doorheen. Wat derhalve overheerst is een hoop rommeligheid.

Voor een film die de losse eindjes aan elkaar moet knopen, is 'The Rise of Skywalker' gevuld met de nodige plotgaten. Het lijkt er meer op alsof er naar niets toegewerkt wordt, waarbij vele spaanders vallen; Poe en Finn zijn slechts bijfiguren. De hele ontwikkeling van Rey slaat ook als een tang op een varken. Wat resteert, zijn een aantal aardige verrassingen en actiescènes.

Al met al een erg matige afsluiter van een al middelmatige trilogie. Dan heeft Rian Johnson het eigenlijk nog niet eens zo slecht gedaan.

Kleine 2,5 sterren.

The hype is strong with this one.

Vanwege de hype en de overwegend positieve berichten heb ik wellicht te hoge verwachtingen gehad.

'The Force Awakens' weet eigenlijk niets nieuws te bieden; men volgt ongeveer hetzelfde stramien als in 'A New Hope'. Het is allemaal vrij rechttoe-rechtaan zonder ingewikkeld te willen worden. Wel is het leuk om te zien hoe de twee nieuwelingen in de vorm van John Boyega en Daisy Ridley hun personages tot leven brengen, ondanks het gemis van enige diepgang.

J.J. Abrams is namelijk te veel bezig om een hommage te brengen aan de originele trilogie en vergeet daarbij een pakkend verhaal te vertellen. Het resulteert zich in het weerzien van oude bekenden en oneindig veel referenties. Voor de liefhebber zal het vast een genoegen zijn, maar op een gegeven moment heeft het een averechts effect dat als storend ervaren kan worden.

De snelle pacing werkt wel, wat ervoor zorgt dat je als kijker vluchtig door de - voorspelbare - plotpunten geleid wordt. Dit alles wordt ondersteund door een aantal aardige actiescènes die je al gauw de vele minpunten laten vergeten. Alleen is het jammer dat Abrams soms moet terugvallen op kinderachtige humor en niet zorgvuldiger met zijn personages omgaat.

Al met al best een onderhoudend deel, maar met het materiaal voorhanden had echt veel meer gedaan kunnen worden.

3,0 Sterren.

"You're just a child in a mask."

Rian Johnson tracht met dit deel iets nieuws te doen, maar vervalt al gauw in de oude patronen die gepaard gaan met de originele trilogie.

Deze film is een direct vervolg op 'The Force Awakens' en laat zien hoe Rey in training gaat bij Luke Skywalker, terwijl de rebellen alsmaar ternauwernood moeten ontsnappen aan de First Order. In de basis een aardige opzet die jammer genoeg ten onder gaat aan de wisselvallige pacing en de rommeligheid van het narratief, waardoor je na afloop met meer vragen dan antwoorden achterblijft.

Als kijker moet je simpelweg te veel langdradig geneuzel doorstaan dat ogenschijnlijk nergens naartoe leidt. Enkele sequenties hadden gerust weggelaten mogen worden, opdat het geheel scherper voor de dag komt. Wat dat betreft zitten er talloze momenten in verwerkt die prima op zichzelf kunnen staan, maar eveneens nauwelijks samenhang kennen. Tel daar nog eens de geforceerde - kinderachtige - humor bij op.

Huilbaby Kylo Ren kan wederom geen potten breken, hoewel Adam Driver iets beter op dreef is. Het is dan toch de doorleefde Mark Hamill die in zijn nadagen zowaar zijn beste vertolking neerzet. Dat Johnson ook gebruik moet maken van de nostalgie in de vorm van onnodige cameo's en verwijzingen is futiel; de fanboys moeten blijkbaar vermaakt worden. Desondanks kan hij zich enigszins revancheren met een aantal strakke gevechten, met name de scènes tegen het decor van de rode planeet Crait zijn fraai.

Al met al een teleurstellend vervolg. Dan heb ik liever weer J.J. Abrams aan het roer. Hij weet ten minste nog wel iets vermakelijk te brengen, ondanks dat hij uit hetzelfde vaatje tapt.

2,5 Sterren.

Op zich wel een vermakelijk filmpje om een keer gezien te hebben, alhoewel het in eerste instantie op kinderen gericht lijkt te zijn.

En Robert de Niro als een kapitein Shakespeare was echt te grappig.

3,0 Sterren.

"You have to behave, 'cause they will kill you."

Je moet het de Britse filmmakers wel nageven; op het gebied van dergelijke drama's behoren zij terecht tot de top.

In dit geval is dat mede te danken aan scenarioschrijver Jonathan Asser die zelf als vrijwillig therapeut heeft gewerkt in een gevangenis. Zijn ervaringen zorgen ervoor dat het gevangeniswezen in 'Starred Up' rauw en tegelijkertijd authentiek wordt weergegeven, ondanks enkele clichés die daarbij komen kijken. Hierdoor is het mooi, doch wrang om te zien hoe bepaalde gebeurtenissen zich voltrekken. Denk maar bijvoorbeeld aan het - buitensporig - geweld.

De verscheidene karakters zijn dan ook uitstekend geschreven en nog belangrijker, ze worden realistisch geportretteerd door een sterk spelende cast waarbij Jack O'Connell er vanzelfsprekend bovenuit steekt. Alleen al door de manier waarop zijn personage uit dat hij de klappen van de zweep kent, komt goed over.

De film is duidelijk een aanklacht tegen het Britse gevangenissysteem door o.a. de corruptie aan de kaak te stellen. Helaas wordt wat dat betreft het plot lichtelijk aangedikt, waardoor er in de tweede helft een stukje geloofwaardigheid verloren gaat. Desondanks blijft het verloop interessant.

Al met al een intens drama dat hard aankomt zonder enige genade te tonen naar het publiek, met alle emoties van dien. Het aangrijpende einde is hier een perfect voorbeeld van.

Dikke 3,5 sterren.

"Where do they keep coming from?"

De zoveelste horror over een zombie-uitbraak, maar nog geen eens zo slecht moet ik zeggen. Het gegeven doet me ietwat denken aan The Battery (2012), waar de interpersoonlijke relaties centraal staan i.p.v. de zombies.

Zo ook in State of Emergency. De 'back-story' van de verscheidene personages wordt aardig uiteengezet, tevens hoe de onderlinge relaties zich gedurende de film ontplooien. Door deze karakterontwikkelingen leef je als kijker meer mee met de personages. Daarnaast zit de spanning er prima in. Positief en tegelijkertijd verrassend is het goede eind, wat je niet zo vaak ziet in dergelijke films.

Een klein minpuntje is wel de matige CGI; zo kon het bloed en de vele neppe helikopters op spaarzame momenten beter. De zombies zelf kunnen er net mee door.

Al met al een vermakelijke indie horror die laat zien dat je met minimale middelen toch nog iets degelijks kan neerzetten.

3,0 Sterren.