Opinions

Totaal niet spannend...

De film heeft in de eerste helft veel weg van The Strangers, maar in de tweede helft worden langzaamaan wat kleine hints gegeven en dan blijkt het dat je naar een andere film gekeken hebt. Namelijk een film over geestuitdrijving. Op zich wel origineel te noemen, maar het komt gewoonweg niet goed uit de verf.

Dit is debet aan dat er simpelweg geen spanning aanwezig is, afgezien van het begin dan waarin het redelijk mysterieus begint met Rachel die aanbelt. Maar voor de rest werken de schrikeffecten niet, bijvoorbeeld: je ziet een gemaskerde man opeens in beeld. Daar word ik niet bang van.
Het hele kat-en-muisspel stelt ook niet teveel voor, het is alleen maar wat rennen van her en der.

Met zo een degelijke cast in de vorm van: Sarah Shahi, Milo 'Peter Petrelli' Ventimiglia en Sara Paxton zou je toch wel beter moeten verwachten, maar het acteerwerk van hun komt nergens overtuigend over en het hield me niet geboeid. Voor de Lost fans onder ons, van de rol van William Mapother hoef je niks te verwachten. Hij komt tegen het einde alleen maar voor een paar seconden in beeld.

Al met al een zeer povere film dat op zich wel origineel blijkt te zijn, maar gewoon op niks trekt door de afwezigheid van: spanning, degelijk acteerwerk en een goed verhaal.

1,5 Sterren.

Op zich wel een vermakelijk film, alleen soort van jammer dat het een droom blijkt te zijn die zich in het hoofd van Sam heeft afgespeeld.

Maar visueel is het echt mooi gefilmd met hier en daar hints die worden gedropt en bepaalde scènes die zich meerdere malen achter elkaar afspelen.

3,5 Sterren.

Deze film had ik al een tijdje in mijn achterhoofd zitten, omdat ik er ooit nog eens een making-of van had gezien en de manier waarop Stella met de soldaten meeliep wel indrukwekkend was neergezet. Gisteren maar eens bekeken en na lang wachten heb ik dan toch eindelijk die scènes mogen aanschouwen. Helaas ziet het er niet zo indrukwekkend uit, meer lachwekkend eigenlijk...

Het idee an sich is op zich wel goed, maar de uitwerking laat duidelijk te wensen over. Teveel ideeën die niet goed geïmplementeerd worden en geforceerd overkomen. Het laten zien van de posttraumatische stress van de soldaten werkt niet en daarmee eigenlijk de karakterontwikkeling van de personages ook niet. Wat zich uit in oppervlakkige personages en zwakke dialogen. Maartje Remmers als Stella doet het dan op zich nog wel aardig, maar alsmaar het gejammer van haar is eigenlijk niet aan te zien. Gelukkig levert ze nog wel enkele aardige scènes af.

Het uiteindelijke slot waarin alles duidelijk wordt is vrij slecht te noemen, ietwat ongeloofwaardig. De uiteindelijke uitspraak in de rechtbank had ook sterker gekund.

2,0 Sterren.

"Wake up, this crew isn't ready for L.A."

Met de voorgaande delen ben ik niet bekend, maar dat lijkt me niet echt een vereiste als je naar zo een film gaat. Wel is het te merken dat enkele bekenden hun herintrede maken.

Het verhaal is vanzelfsprekend zo clichématig als het maar kan; tegen alle verwachtingen in erbovenop zien te komen, belangrijke wedstrijden winnen, een verplichte love interest enz. Opvallend is de keus om relatief veel aandacht te geven aan het 'dramagedeelte'. Desondanks is het tamelijk onderhoudend te noemen, met een cast die het oké doet. Hoewel de - enigszins geforceerde - humor op momenten beter kon.

'Step Up: All In' moet het dan ook overduidelijk hebben van het dansen. Dit wordt gelukkig redelijk spectaculair in beeld gebracht, met als hoogtepunt uiteraard de finale. De verscheidene danschoreografieën zien er fris uit en de opzwepende soundtrack werkt sfeerverhogend. Wel heb ik zo mijn bedenkingen bij de ongeloofwaardige manier waarop bepaalde rekwisieten gebruikt worden, maar een kniesoor die daarop let.

Al met al best aardig, zolang je door de clichés heen kan kijken. Overigens voegt 3D wederom niets toe.

Kleine 2,5 sterren.

"Don't worry, my heads up my butt too."

Eigenlijk gebeurt er qua verhaal nog geen eens zoveel bijzonders, maar door de luchtigheid kijkt het best aardig weg. Daarnaast wordt er een interessant kijkje gegeven hoe het eraan toegaat in de turnwereld, met een aantal goed in beeld gebrachte turnscènes. Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat er een spray is genaamd 'Tuff Skin' wat ervoor zorgt dat kleding niet naar binnen rijdt. Alleen wordt het tegen het eind aan wel lichtelijk overdreven met de acties van de verscheidene turnsters.

De grootste troef van Stick It is Missy Peregrym die de film uitstekend draagt en haar charme eraan meegeeft. Alleen is het jammer te noemen dat haar twee vrienden in de film nogal irritant overkomen en totaal niet grappig zijn.

Al met al best een vermakelijke comedy om eens gezien te hebben. Tevens zijn de vele leuke turnsters het aanzien zeker waard.

3,0 Sterren.

"The art of losing isn't hard to master."

Deze titel had ik al langer op het oog, maar tot nu toe is het er nooit van gekomen om 'm te zien.

De film geeft een interessant kijkje in het leven van een welgestelde professor wier leven op rolletjes loopt, totdat ze te horen krijgt dat ze lijdt aan een zeldzame vorm van Alzheimer die vroeg intreedt. De eerste tekenen laten zich al gauw zien, gevolgd door de impact die ermee komt. Echter blijft het verloop te vlak.

Ik had namelijk meer verwacht aangaande het proces dat gepaard gaat met de aftakeling van deze nare ziekte. Men blijft helaas te veel hangen bij de eerste stadia, waardoor het gebeuren op momenten zelfs rooskleurig overkomt; zie ook het einde. Daarbij krijg je als kijker nooit inzicht wat er rondom Alice zelf gebeurd.

Als geheel blijft 'Still Alice' simpelweg te oppervlakkig om emotioneel geraakt te kunnen worden. Niets ten nadele van het sterke spel van Julianne Moore die de frustratie van haar personage goed naar voren laat komen zonder dat het geforceerd lijkt. Eveneens moet Kristen Stewart genoemd worden, omdat dit één van de weinige rollen is waarin ze niet irritant is. Des te zonde dat het voorspelbare niveau niet ontstegen wordt.

Al met al best een redelijk drama, maar hier had meer mee gedaan kunnen worden.

Kleine 2,5 sterren.

"Life is brutal."

Niet helemaal wat ik ervan verwacht had, maar zeker interessant te noemen.

Met Amanda Knox ben ik niet al te bekend, maar ik begrijp dat deze film losjes gebaseerd is op haar zaak. Matt Damon speelt hier als de vader die alles op alles zet om de onschuld van zijn dochter te bewijzen. Echter is hij geen Jason Bourne, maar een lompe Amerikaan die erg onwetend is. Gelukkig voor hem raakt hij bevriend met een lieftallige Française en haar dochtertje. Zij maken hem wegwijs in Marseille.

In eerste instantie dacht ik dat 'Stillwater' zou draaien om het vrij krijgen van Bill's dochter, maar in plaats daarvan verschuift de focus naar het alternatieve gezin dat Bill met Virginie en dochtertje Maya (leuke rol van Lilou Siauvaud) vormt. Het laat de culturele verschillen zien tussen beide werelden, waarbij zelfs een snufje humor en romantiek komt kijken. Als kijker zou je bijna vergeten dat er nog iemand in de gevangenis vastzit.

Damon zet - zoals gebruikelijk - een sterke rol neer. Het is mooi om te zien hoe zijn personage groeit en hoe hij omgaat met de situatie waarin hij is beland. Enkele scènes die hieruit voortvloeien hebben een bepaalde sereniteit over zich; van de tragiek tot aan de acceptatie. 'Stillwater' is onconventioneel, maar desalniettemin intrigerend.

Al met al een degelijk drama dat opvalt door het onconventionele verloop.

3,0 Sterren.

Op zich wel een vermakelijke film, alleen deed het me wel een beetje denken aan The Sixth Sense.

Maar verder zit het thriller aspect er wel goed in en op het einde wordt pas eindelijk duidelijk waarom dat meisje steeds verschijnt. Waar bij andere films het al heel vroeg duidelijk wordt.

Ik geef deze film 3, 0 sterren.

Ross Noble steelt de show als Stitches.

Een uiterst vermakelijke horror doordrenkt met zwarte humor. Het werd hoognodig tijd dat er een film werd gemaakt waarin een clown weer eens ouderwets aan het moorden slaat. De afgelopen tijd heb ik eigenlijk weinig van zulke films gezien en ondanks dat er op zich wel veel mensen zijn die aan Coulrofobie lijden, is hier nauwelijks op ingespeeld door de filmindustrie. Gelukkig is hier dan eindelijk Stitches die mijn wensen inwilligt.

Het verhaal zelf is simplistisch opgezet, maar de uitwerking is echt goed. Leuk ook om te zien hoe er op de mythologie van de clowns wordt ingegaan.

De kills zijn goed in elkaar gezet. In ieder geval geen standaard kills, door het gebruik van de attributen van de clown, de gore die overduidelijk aanwezig is en in combinatie met de woordgrappen die voorbijkwamen heb ik soms echt krom gelegen.
Om enkele voorbeelden te noemen: de kill waarbij het meisje met de paraplu gedood wordt was zeer inventief te noemen, de kill waarbij Stitches met de darmen van een jongeman een hond maakt en de kill waarbij een hoofd met een opblaaspomp tot bloedens aan toe wordt opgeblazen.

Al met al een zeer geslaagde film met uiterst effectieve zwarte humor, ik hoop dat er dan ook een vervolg in het verschiet ligt. Al hoop ik dan wel dat het acteerwerk iets beter is, want dat is toch wel een klein minpuntje aan deze film. De veelal jonge acteurs kwamen namelijk nogal onwennig op mij over.

Dikke 3,5 sterren.

"Sometimes you need to do something bad to stop you from doing something worse."

Het lijkt erop alsof Hollywood langzaam, maar zeker wordt overgenomen door Zuid-Koreaanse regisseurs. Zo mocht Jee-woon Kim al eerder zijn geslaagde debuut maken met The Last Stand en nu is het dus de beurt aan Chan-wook Park die met Stoker zijn visitekaartje achterlaat.

En wat een prachtige film levert hij me hier toch af zeg. Hierbij is het zaak om te vermelden dat het niet alleen maar bij mooie beelden blijft, maar er een zeer gedegen verhaal in zit ondersteund door sterk acteerwerk die deze mooi plaatjes in stand houdt.

Qua verhaal wordt het al vrij snel duidelijk hoe de vork in de steel zit. Maar de acteurs maken er hier een waar spektakel van. Mia Wasikowska, Nicole Kidman en Matthew Goode zetten stuk voor stuk een sterke rol neer. Ik was erg gecharmeerd van de chemie die Wasikowska en Goode onderling deelden, dit was met name goed te zien in de piano scène. Wat een manier om zoveel emoties tentoon te stellen.

Al met al een wonderschone film om te zien, je moet er alleen wel met de juiste mindset ingaan om het geheel goed te kunnen waarderen.

4,0 Sterren.

Ach op zich wel een aardige comedy, maar dat komt meer door Getty die Stallone's moeder speelt. Gewoon leuk om een keer te zien, maar meer ook niet.

Ik geef 'm 2, 0 sterren.

"Let me tell you what I see here: A lot of raw talent, swagger, bravado. People are scared of you guys, they think you're dangerous, but you have a unique voice. The world needs to hear it."

N.W.A. (Niggaz With Attitudes) is een groep die in de loop der jaren een revolutie heeft ontketend en behoort toch wel tot één van de grondleggers van de gangster rap. Vanzelfsprekend kon een biopic niet uitblijven.

'Straight Outta Compton' neemt je als kijker in een - chronologische - vogelvlucht mee in de rise and fall rondom N.W.A.; vijf jongens die opstaan tegen de gevestigde orde door op hun eigen wijze kritiek te leveren op de realiteit die men niet wil zien. Het spreekt tot de verbeelding en is zelfs nu nog actueel met de kritiek op de Amerikaanse politie jegens de zwarte minderheid. Zo blijft een nummer als 'Fuck tha Police' hedendaags zijn relevantie behouden.

Om een dergelijk verhaal in een te behappen speelduur te vertellen, moet wel het één en ander weggelaten worden. Centraal staan respectievelijk Eazy-E, Ice Cube en Dr. Dre, waardoor de waarde van MC Ren en DJ Yella onderbelicht blijft. Het komt zelfs over alsof ze vrij weinig hebben toegevoegd. Desondanks weet F. Gary Gray de gebeurtenissen overzichtelijk te houden, bovendien helpt het dat de cast naar behoren speelt. Het is voornamelijk te roemen dat O'Shea Jackson Jr. zijn vader eer aan doet, maar het zegt ook wat dat de vluchtige verschijningen van Tupac en Snoop Dogg op hun evenbeeld lijken.

Wel moet gezegd worden dat het geheel erg geromantiseerd is en je een groot gedeelte met een korreltje zout kunt nemen. Hierin heeft waarschijnlijk de hand van de producers (Ice Cube, Dr. Dre en de weduwe van Eazy-E) een rol in gespeeld. Gelukkig blijft er veel over om van te genieten en staat de soundtrack als een huis. Wat dat betreft behoren de roemruchte optredens tot de vele hoogtepunten die de film te bieden heeft.

Al met al een heerlijke biopic die ondanks zijn speelduur nergens langdradig aanvoelt. Ik was zelfs enigszins teleurgesteld toen de eindcredits kwamen. Hopelijk komt er een director's cut uit, want ik heb vernomen dat de oorspronkelijke versie van Gray maar liefst drie en een half uur zou bedragen.

4,0 Sterren.

Een hartverwarmende film die erg origineel wordt gebracht.

Ook leuk om te zien dat de acteur precies van dezelfde leeftijd is als de man die in het echt de reis heeft ondernomen.

En wat te zien krijgen is een heerlijk voortkabbelende film met een zeer goede sfeer.

3, 5 Sterren van mij.

En de film begon nog zo goed, lekker sfeertje en alles erom heen. En zoals al eerder gezegd stevent de film gelijk op ramkoers af helaas. Zowat alle clichés worden uit de kast gehaald en uiteindelijk gaat deze film gewoon nergens over...
Ze hadden het veel beter kunnen uitbouwen met die 'Strangers' en de echte boosdoener was dat ze alle drie hun maskers afdeden en hoe kansloos worden hun gezichten niet in beeld gebracht. Tenminste van dat ene blonde meisje weet je wel hoe ze eruit ziet. Maar nergens wordt echt duidelijk wat nou hun daadwerkelijke doel is, ze gaan niet voor het geld enz. Maar voor wat dan wel? Er wordt ergens volgens mij gezegd van: "Because you were here." Lekker duidelijk dan.
En sommige dingen waren ook best ongeloofwaardig in beeld gebracht, zo zie je iemand niet dan weer wel en zo zie je hoe iemand een hand op die James legt en opeens is diegene weer weg. Het zijn toch geen superwezens of zo?
Al vond ik sommige scènes toch wel goed in beeld gebracht zoals die scènes waarin ze gewoon onheilspellend voor hun uit zitten te staren.

Maar op een gegeven moment leefde ik echt niet meer met de slachtoffers mee. Vooral bij die ene scène waarin ze maar in hun staken met een mes. Ik had echt zoiets van: ja, leuk hoor maak ze nu alsjeblieft eens dood zeg. En hoe kansloos die vrouw blijkt op het laatst nog steeds te leven.

Nipt 2, 0 sterren.

"I think you have the wrong home."

Het origineel vond ik niet zo bijzonder, maar door de opzet van een nieuwe trilogie werd mijn interesse toch gewekt.

Deze halve remake (reboot?) is zo een beetje een herhalingsoefening van het origineel. Ditmaal krijgt een stelletje panne, waardoor ze noodgedwongen de nacht moeten doorbrengen in een afgelegen huis. Lang kunnen ze niet van hun rust genieten, want zodra een mysterieus meisje aanklopt en naar Tamara vraagt, kan het feestje beginnen.

De film wordt prima opgebouwd en er wordt aardig gespeeld met de verschijningen van de gemaskerde bad guys. Het is alleen jammer dat het acteerwerk van Froy Gutierrez nogal twijfelachtig overkomt en de domme handelingen van zijn personage extra benadrukt. Madelaine Petsch doet het daarentegen nog naar behoren.

De clichés worden aan elkaar geregen, maar echt vervelend wordt het nergens. Daarvoor is de pacing in orde en zitten er voldoende scares in om je bij de les te houden. De hachelijke situaties in de nacht worden bovendien degelijk in beeld gebracht. Het scheelt ook dat de speelduur lekker kort is gehouden.

Al met al is 'Chapter 1' een redelijke aftrap van de trilogie. Ik ben benieuwd welke richting Renny Harlin opgaat met de volgende delen. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

Kleine 3,0 sterren.

"Seriously, what's a queef?"

Deel één was al niet noemenswaardig, dus ik snap de noodzaak niet waarom men tien jaar na dato alsnog met een vervolg moet komen.

Ditmaal krijg je te maken met een gezin dat een nachtelijke tussenstop maakt bij een woonwagenkamp, om er vervolgens achter te komen dat er iets niet helemaal in de haak is. Al gauw verschijnen de drie gemaskerde vreemden om het gezin te terroriseren.

Wat volgt is een simpel kat-en-muisspel waar de drie gemaskerde psychopaten toevallig steeds op dezelfde plek zijn als de gezinsleden. Deze herhaling van zetten is weinig enerverend en kenmerkt zich vooral door de stupide acties van het gezin; willen ze de nacht eigenlijk wel overleven?! Hierin is de cast vrijwel te verwaarlozen en wat Christina Hendricks hier doet is een groot raadsel.

Met het woonwagenkamp als locatie worden er op zich nog een aantal dingen gedaan om de sfeer te bevorderen. De jaren '80 soundtrack wordt daarbij op een ironische wijze gebruikt om de toon te zetten. Jammer genoeg weet Johannes Roberts met al deze elementen slechts te imponeren met één scène waarin alles samenkomt. Het overige is namelijk een samenraapsel van allerlei clichés.

Al met al is dit vervolg zowaar een verbetering ten opzichte van het vorige deel, maar het blijft helaas aan de matige kant.

2,5 Sterren.

Deze film heeft wel wat, de sfeer is echt goed. De verkrachtingsscène vind ik wel heftig, ik heb begrepen dat hierin flink is gemonteerd en de actrice die deze scène speelde was hier volgens mij niet tevreden over dacht ik.
Verder ook zo een film die je aan het nadenken brengt van hoe zou jij in zo een situatie reageren, zou je hetzelfde doen of toch iets anders dan de hoofdrolspeler.

Ik geef 'm 4 sterren.

Na het geweldig End of Watch gezien te hebben, was ik wel benieuwd naar deze film naast het feit dat deze nog op m'n Watchlist stond. Kon niet verkeerd gaan met David Ayer aan het roer dacht ik, maar daar vergiste ik me even zeg.

Het is allemaal vrij standaard, nergens steekt er bepaalde scène of zo bovenuit en bovenal erg voorspelbaar.

Daarnaast was de casting erg slecht te noemen. Reeves als agent kon er nog wel net meer door. Hugh Laurie was totaal misplaatst en dan zie je hem als eerst verschijnen in een ziekenhuis.. Chris Evans kan gewoon niet acteren in deze film. Zo kan ik nog wel even doorgaan over de cast, maar ik hou er maar mee op. Alleen Forest Whitaker deed het nog wel aardig.

Wat rest zijn nog enkele leuke actiescènes.

Kleine 2,5 sterren.

"Better men would've blown their heads off by now."

Dit leek me een leuke comedy te gaan worden, maar het is me toch tegengevallen.

Op zich begint het nog wel aardig; dik aangezette situaties met een voice-over eronder. Het lijkt erop te wijzen dat de film zelfbewust is, maar dat is slechts schijn. Daarvoor is het verhaal te simpel van opzet, ondanks dat Patrick Wilson er nog iets van probeert te maken.

Qua verloop is 'Stretch' namelijk een warboel, omdat de gang van zaken veelal willekeurig is, wat zich resulteert in een onevenwichtige pacing. Hierdoor valt de film op momenten bijna stil. De vele bijrollen en cameo's helpen ook niet echt, aangezien deze over het algemeen geforceerd aanvoelen. Wat rest zijn een paar redelijk grappige scènes die hooguit voor een - kleine - glimlach zorgen.

Al met al een matige comedy die maar niet uit de startblokken komt.

2,0 Sterren.

"Can I get a picture with you?"

Deze tweede film rondom de bomaanslag tijdens de Boston Marathon weet ook geen indruk te maken.

Waar 'Patriots Day' de klopjacht op de daders laat zien, toont 'Stronger' de nasleep die Jeff Bauman doormaakt; een loser die ten tijde van de aanslagen op de verkeerde tijd en plaats aanwezig was. Doordat zijn foto wereldwijd was te zien wordt hij tegen wil en dank gelijk gebombardeerd (no pun intended) tot held, opdat hij dient als een inspiratie voor anderen.

Normaal gesproken volgt er een clichématig verhaal over obstakels overwinnen gevuld met het nodige Amerikaans sentiment, hoewel deze zaken er zeker in verwerkt zitten, poogt de film een weerbarstig narratief op te zetten. Er wordt namelijk niet geschroomd om het falen van Jeff, zoals overmatig drankgebruik en zijn onuitstaanbare familie in beeld te brengen.

Des te jammer dat David Gordon Green uiteindelijk toch trapt in de valkuilen die hij lang probeert te ontwijken. Met Jake Gyllenhaal en Tatiana Maslany mag je dan twee gedegen acteurs hebben, echter als het materiaal niet toereikend genoeg is, dan valt er weinig meer te redden. Gelukkig zitten er een aantal sterke momenten in waarin zowel Gyllenhaal als Maslany kan excelleren.

Al met al een aardig drama, maar uit deze aangrijpende gebeurtenis had duidelijk meer gehaald kunnen worden.

3,0 Sterren.

"I'm Stu. How do you do?"

Achteraf zie ik pas dat Michael Dowse hierachter zit. Hij heeft tot nu toe een aantal vermakelijke comedies afgeleverd en deze titel kan daar wat mij betreft ook aan toegevoegd worden.

Je krijgt hier te maken met een rechercheur die uitgerekend op de dag dat hij zijn ogen laat laseren op het spoor komt van een crimineel waar hij al een tijdje achter zit. Halfblind en met een zachtgekookt ei als Uber chauffeur zet hij de achtervolging in. Het vormt de opmaat naar een leuke buddy movie.

De mix tussen onzinnige situaties en harde actie werkt prima. Niet alles komt even goed uit de verf, maar als kijker word je wel de hele rit vermaakt. De running gag met een halfblinde spierbundel zorgt voor aardige slapstick scènes en dat in combinatie met de opmerkelijke locaties die aangedaan worden. Overigens is het tof om Iko Uwais en Karen Gillan te zien, alleen jammer dat ze een klein rolletje hebben.

'Stuber' valt en staat met het duo Dave Bautista en Kumail Nanjiani. Zoals verwacht zijn hun personages tegenpolen van elkaar, wat leidt tot grappige interacties en gekibbel. De bekende clichés mogen uiteraard niet ontbreken, hoewel er wel leuk mee gespeeld wordt. De momenten dat er iets dieper wordt ingegaan op de karakters van Bautista en Nanjiani kan ik zeker waarderen.

Al met al een vermakelijke film voor tussendoor.

3,0 Sterren.

Op zich wel een aardige comedy waar beslist meer in had gezeten, hier zaten wel wat aardige dingen, maar het kon gewoon echt beter. Ze hadden dat hele Siamese tweeling ding meer kunnen uit uiten.
En ik had toch liever gezien dat ze niet gescheiden werden van elkaar.Cher en Streep zijn wel lachen en je ziet ook nog die ene gast van Malcolm in the Middle voorbij komen.

Ik geef 'm net 3, 0 sterren.

"Niemand hoeft zich meer zorgen te maken over Elizabeth."

Bij gebrek aan iets beters toch maar meegepakt in de bios, helaas is dit gewoon tien keer niets. Met het bronmateriaal ben ik overigens niet bekend, desalniettemin geloof ik zo dat het boek stukken beter is dan dit wangedrocht.

Qua thema en opzet komt het redelijk overeen met het recente en - iets beter gelukte - Spijt! (2013), alleen probeert deze film meer te choqueren. Hierbij doet Jackie van Parijs het voor haar doen best aardig; het getuigt van lef dat ze naakt durft te gaan. Jammer genoeg zit het script en de lachwekkend slechte cast haar niet mee.

De film vervalt dan al gauw in een hoop langdradige melodramatische onzin bij elkaar dat uiteindelijk op niets trekt. De vele foute keuzes onderstrepen dit overduidelijk, naast het feit dat de meeste dingen maar halfslachtig zijn uitgewerkt. Het resulteert zich o.a. in: een gepensioneerde rechercheur met kwalen die klaarblijkelijk voor humor moet zorgen, een geforceerde oma, een misplaatste romance enz.

Daarnaast lijkt het erop alsof 'Stuk!' een verkapte horror is. Het ligt er allemaal zo dik op met de overgangen, de verlaten locaties, verbleekte kleuren en ga zo maar door. Wat mij betreft had Steven de Jong zich beter kunnen focussen op het drama aspect, aangezien dat volledig in het water is gevallen.

Al met al kansloos te noemen. De boodschap dat pesten vervelend is, mist dan ook volledig zijn doel. In het vervolg sla ik een film afkomstig van De Jong maar wijselijk over.

1,0 Sterren.

Qua engheid niet echt geslaagd, qua gore wel redelijk.

Alleen wel even door het wazige gebeuren in het begin heen zien door te wurmen, want dat leek net een comedy met al die irritante doch mooie zusters die wel erg goed in beeld worden genomen if you know what I mean. Om maar enkele voorbeelden te noemen: een zuster die haar tanden poetst en opeens een halve donut eet en een zuster die met al haar kleren aan gaat douchen.

De geest valt tegen, gelukkig zijn de kills wel redelijk inventief.

Het hele gebeuren ernaast met het uitreikingsfeest was wel vaag, ik snapte de bedoeling daarvan niet echt. Misschien ter afleiding denk ik.

Voor de liefhebbers, wel even blijven zitten bij de eindcredits want dan zie je de zusters met elkaar spelen op het strand. Om des te meer aan te geven wat een tease-film dit is.

Kleine 2,5 Sterren.

Een hoogst merkwaardige film om te zien, alleen had het wel ingekort mogen worden en had het alleen bij de schokkende beelden en hier en daar wat interessant doende beelden mogen blijven, want ik viel echt bijna in slaap bij deze film.

Qua gore en ziekheid valt het overigens ook wel mee, het is dat het zo goedkoop in elkaar is gezet.

Mwah, een film om snel te vergeten, nipt 1,0 sterren voor de moeite.

Op zich wel een aardige film. Leuk om twee verhalen door elkaar verweven te zien, had alleen iets beter uitgewerkt kunnen worden.

Leuk hoe Oliver ook in een soort van eigen wereldje leeft.

3,0 Sterren.

Op zich wel een vermakelijke horror, alleen ietwat rommelig soms.
De harde soundtrack die soms vanuit het niets bij enge scènes naar boven komt werkt erg sfeerversterkend.

De capriolen die de mooie jongedames moeten uithalen om te ontsnappen juich ik van harte toe. Met name Jackie die zich moet ontdoen van haar kleding om maar niet te ontploffen.
De spanning zit er ook goed in door de close ups van het druppelende zweet, dat gaf de film een beklemmend sfeertje.

De opa's vond ik maar vaag en niet al te grappig en het erbij betrekken van de buren haalde spanning er maar uit.
Gelukkig helpt de korte speelduur van circa 80 mee, waardoor de film niet al te langdradig werd.

Al met al een interessante onconventionele horror die het waard is om een keer gezien te hebben.

3,0 Sterren.

Een meesterlijke film met een fantastische rol van Christopher Walken hij weet wel hoe hij moet acteren.

Er wordt lekker veel in gepraat wat het zo lekker psychologisch maakt, dat hij zo met ze speelt.

Ik geef deze film 3, 5 sterren.

"The worst of the worst."

David Ayer is een gedegen regisseur en schrijver, maar het is verbazingwekkend te noemen dat dit wanproduct uit zijn koker is gekomen. Hoewel er steeds meer geruchten naar boven komen dat de directie van Warner Bros. een flinke hand in deze miskleun heeft gehad.

Van tevoren verheugde ik me hier zwaar op, omdat deze opzet tot de verbeelding spreekt; een stelletje losgeslagen en bovenal psychopathische criminelen die noodgedwongen de held moeten uithangen. De introductie van deze antihelden is leuk gevonden, ondanks de dik aangezette soundtrack die te pas en onpas zijn intrede doet. Eigenlijk is dit al een voorbode voor de neerwaartse spiraal die komen gaat.

'Suicide Squad' schotelt je namelijk een verhaal voor dat kant noch wal raakt. Als kijker voel je je enigszins bestolen door de uitkomst, vooral omdat men het wederom presteert om met een uitgekauwd clichématig vehikel te komen. Nergens maar dan ook nergens is de duistere sfeer te proeven die in de eerste trailer aanwezig is. In plaats daarvan word je geconfronteerd met een rommelige pacing waar nauwelijks enige visie in is te zien. Best knap dat zo een simpel, doch sterk gegeven zo vakkundig om zeep geholpen kan worden.

De meeste personages schurken tegen het matige aan en stralen geen tot weinig charisma uit, alleen Deadshot en Harley Quinn zijn de moeite waard. Het is te merken dat de focus daar gelijk naartoe gaat middels hun flashbacks en motieven. Overigens is de hele heisa rondom Jared Leto's vertolking van The Joker te verwaarlozen, gezien hij te kort in de film zit en slechts miniem indruk kan maken.

Het gebrek aan Rated R content is op zich te vergeven, maar de actie laat veel te lang op zich wachten. Bovendien zijn de actiescènes simpelweg te degraderen naar ondermaats. De zoveelste slow motion shot, het afknallen van lelijke CGI monsters, en geen enkel memorabel moment. Gaap. Cara Delevingne die tegen het einde aan lachwekkend acteerwerk aflevert - kun je het wel acteren noemen? - kan er dan nog gerust bij.

Al met al een lamlendig gebeuren waar stiekem een goede film in zit verborgen, maar dit komt er helaas nooit uit. DC stelt wederom teleur en het is nog steeds wachten op een adaptatie die wel kan vermaken. Mocht je nog geïnteresseerd zijn, er zit tussen de eindcredits nog een extra scène.

1,5 Sterren.

"So, this is the famous Suicide Squad."

De versie van David Ayer was werkelijk abominabel te noemen, al hoop ik stiekem toch ooit zijn cut te zien. Deze zou volgens hem veel duisterder zijn en zijn ware visie bevatten. Vooralsnog zie ik op dat gebied nog weinig schot in de zaak.

Enfin, nu is het de beurt aan James Gunn om zijn versie op het publiek los te laten. Als je een beetje bekend bent met Gunn weet je dat hij altijd met de meest knotsgekke ideeën komt aanzetten. Dat is in deze reboot niet anders. Hij voert een hoop nieuwe leden op en laat oude bekenden als: Amanda Waller, Harley Quinn en Rick Flag terugkeren.

Er wordt weinig tijd verspild, want voor je het weet word je als kijker gelijk in het diepe gegooid. Het bloed en de ledematen vliegen alle kanten op. Dit is werkelijk all-out over-the-top actie. Tijd om kennis te maken met het zelfmoordcommando heb je niet, gezien zowat iedereen als kanonnenvoer lijkt te dienen. Hoewel ik best gecharmeerd was van een Bloodsport, Nanaue (grappig ingesproken door Sylvester Stallone) en Ratcatcher 2. Het verhaal is klaarblijkelijk ondergeschikt, wat eerlijk gezegd totaal niet erg is.

Dat Gunn volledige vrijheid heeft gekregen is evident. Het gevolg is alleen wel dat het geheel is verworden tot een mengelmoes van allerlei wilde ideeën; de samenhang ontbreekt eigenlijk. Hierdoor voelt 'The Suicide Squad' op momenten nogal overvol aan. Desondanks maken de humor, actie en personages veel goed. En het is ook best knap dat je met zulke obscure karakters dit kan neerzetten.

Al met al een vermakelijke reboot die met gemak de vorige poging overstijgt, maar iets te overhyped. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

3,0 Sterren.