Opinions

Nog nèt pre-code en dat is vooral te merken aan hoe het onderwerp twee mannen hebben tegelijkertijd de hots voor een jongedame. Op zich allemaal leuk en prima, maar met zijn drieën spreken ze wel één ding af: "No sex!" Het is ietwat gewaagd en wat awkward, ook voor huidige maatstaven. Anyway, ik was niet echt onder de indruk van Miriam Hopkins. Vond haar eigenlijk nogal standaard in alles. Gary Cooper en Fredric March deden het wel aardig. Geen topper dus en van een screwball-comedy verwacht ik ook iets meer tempo en leuke grappen, maar goed dit genre stond in 1933 nog in de kinderschoenen.

Heb deze direct na El Mariachi bekeken om in de zinderende Mexicaanse sfeer te blijven. Met een vele malen hoger budget heeft Robert Rodriguez wederom iets vermakelijks gefilmd. Echt veel beter dan El Mariachi vond ik het echter niet. Maar Rodriguez zijn stoere en sjieke stijl springt in het oog en dan met name tijdens de actiescenes! Die waren inventief en cool .

Van de animatiefilms die dit jaar zijn uitgekomen, vind ik Despicable Me (tot nu toe) verreweg de beste. De hoofdpersoon is dit keer een kwade genius (Gru) die de maan wil stelen. Zulke hoge ambities kan ik altijd toejuichen. Hij krijgt daarbij hulp van drie koters, die hij adopteert. Dit klinkt erg week, maar het valt reuze mee. Gru blijft vrijwel de hele tijd een nors en enigszins angstaanjagend figuur. Het is erg leuk en grappig hoe hij de strijd om de maan met een andere slechterik uitvecht .

Hopelijk wint deze film de oscar voor best geanimeerde film. Zou wel een mooie hak zijn tegenover Pixar, die telkens met dezelfde soort zoete verhaaltjes op de proppen komt. Op animatiegebied is deze film net zo goed als bijvoorbeeld een Toy Story 3. Op dat punt kan nauwelijks meer het verschil gemaakt worden.

Solide vervolg op de eerste Despicable Me. Deze animatiefilm zZiet er kleurrijk en gezellig uit en valt qua verhaal ook niet heel tegen. Het is weliswaar eenvoudig, maar het wordt geinig uitgewerkt. De quasi-misantropische Gru en de jolige Minions helpen ook mee om deze film leuk te blijven houden.

Redelijk onnozel verhaal dat ook wat incoherent is. En de Minions mochten ook wel meer screentime krijgen. Op een gegeven moment geeft Gru in een of andere hachelijke situatie dat ook toe: "I miss the Minions!". Maar afijn, het had zijn lollige momenten en ben wel een groot fan van de misantroop Gru. Leuk en niet alledaags karakter toch wel .

De eerste SF-film van de jaren '50 en ook eigenlijk een van de eersten, zo niet de eerste, van het type "Raket-met-astronauten-gaat-de-ruimte-in". Het wordt hier nog dichtbij huis gehouden, men gaat namelijk naar de maan toe. Overigens heeft Destination Moon her en der een educatief karakter. Dat Woody Woodpecker-filmpje was bijvoorbeeld bedoeld voor een zo breed mogelijk publiek (jong & oud) denk ik. Het maakt de film alleen maar leuker eigenlijk .

Een western, die je niet zo van te voren verwacht. Jimmy Stewart heeft een typische Stewart-rol, maar dan in Western-setting. Hij is een ietwat naïeve, zachtmoedige hulpsheriff die alle problemen eigenlijk zonder geweld wil oplossen. Uiteindelijk ontkomt hij er toch niet aan om af en toe enig geweld te gebruiken. Zo raakt hij in een soort van bitchfight met Marlene Dietrich! Redelijk hilarisch is dat om te zien. Sowieso heeft deze film zijn komische momenten, wat nog best leuk uitpakt. Vond het nog best een goede film uiteindelijk .

Aardig filmpje in film-noir-stijl. Een kerel (Tom Neal) lift naar de Westcoast om zijn geliefde te zien, maar plots overlijdt een kerel met wie hij een heel deel meerijdt. Vanaf doen maakt ie de onlogische keuze om zijn identiteit aan te nemen. Wat suffig vond ik dat en ik vreesde dat de film afkoerste op nog meer suffigheid. Maar gelukkig, al gauw komt hij in contact met een mysterieuze dame (Ann Savage), die de film nog weet te redden en de hoofdpersoon van het stuk in een penibele situatie brengt. Wat een toffe rol had zij!

Al met al kreeg ik gemengde gevoelens. Detour maakte geen grote indruk op mij, maar het had wel zo zijn momenten zullen we maar zeggen. Wat overigens wel jammer is, is de vertelstem van Neal die echt alles moet becommentariëren en maar door blijft ratelen in een sikkeneurige gemoedstoestand. Dat was echt teveel van het goede.

De Dardennes staan bekend om hun uiterst realistische stijl waarbij het vooral observeren zonder poespas is. Ook in Deux jours, une nuit wordt dit wederom toegepast en kun je zien dat Marion Cotillard dit soort films ook prima aan kan. Mooi hoor, alles wordt levensecht met geloofwaardig acteerwerk neergezet en zoiets is voor de verandering ook wel eens prettig om te zien.

Wat me wel stoorde was dat de premisse me niet heel realistisch leek. Een aantal medewerkers mag kiezen: of een bonus van 1000 euro of een medewerkster (die terugkomt van depressiviteit) mag haar job behouden. Bestaan dit soort praktijken echt in België? Anyway, Cottilard gaat bij collega's ronselen, want er komt een nieuwe stemming met diezelfde vraag en misschien mag ze toch blijven. Vond het toch niet zo aangrijpend als bijvoorbeeld Le gamin au vélo, maar het mooi gevonden einde zorgde toch wel voor wat pluspunten.

Stuk drek dit hoor. Meryl Streep doet niks anders dan een karikatuur neerzetten en Anne Hathaway laat haar achterlijke gedrag toe en wil dr maar niet achterkomen dat het allemaal eén grote phoney onzin is. De film kon me verder maar bitter weinig bieden.

Lichte tegenvaller door de lengte en saaiigheid. De beruchte eindspeech is impressive dat wel.

Whehe, ik kon hier de humor wel van inzien. The Devils is shock-cinema op zijn best: ontblote nonnen, masturberen op een Jezusbeeld, diverse martelscenens en een gevecht met een dode krokodil als wapen. Het keek wel aardig weg, af en toe wat ongemakkelijk maar soit. Vreemd dat ik nog nooit van deze film gehoord had, want controversieel is dit zeker!

Het meesterwerk van Clouzot . Had Hitchcock het nou kunnen overtreffen wanneer hij de rechten van dit verhaal kreeg? Wellicht, maar wat Clouzot hier ons laat zien, is bepaald niet misselijk. Spannend bij de eerste kijkbeurt en nog steeds heel aardig bij de tweede kijkbeurt. Goeie casting, leuke taferelen en een heerlijk Frans sfeertje . Dat laatste had Hitchcock nooit voor elkaar weten te krijgen natuurlijk .

Weer zo'n knaller van Hitchcock hoor met zijn typische stijlkenmerken, waaronder het filmen in één ruimte. Dial M for Murder heeft een intelligent leuk complot, waar je als kijker mee betrokken raakt. Niet te simpel, niet te overgecompliceerd, gewoon goed . Enige minpunt is dat er wel heel veel dialoog is in het script. Het houdt de film in die gevallen onnodig op.

Connery keert nog eenmaal terug en vertolkt met verve zijn rol. Hij wordt weliswaar geholpen door een paar hip geschreven oneliners, want van het absurde verhaal moet deze film het niet hebben. Toch heb ik nog wel een paar goede dingen gevonden in deze Bond. Ik noem de kleurrijke scenes in Las Vegas (leuk gekozen decor) en het gevecht rond het booreiland met maar liefst zes helicopters in beginsel . Kidd en Wint waren wel een jolig duo, beetje dubieus maar wel leuk voor de verandering.

Alleraardigste film, waarbij je als kijker kennis met het Zuid-Amerikaanse continent aan de hand van Che Guevara en een kameraad van hem. Ik wist maar weinig van hem, behalve dat ie een al dan niet misplaatst fashion-icoon was. Tijdens zijn lange trip doet hij ook verschillende ideeën op die hem later blijkbaar gevormd hebben. De film zeurt niet door onnodig sympathie voor hem en zijn ideeën te vragen en dat vond ik dan weer sympathiek.

Oei, het scheelde niet veel, maar de ondergrens van wat toelaatbaar is qua leuke grappigheid werd net niet doorbroken. De humor is weliswaar erg gemakkelijk en ik weet niet of ik mezelf nu heel kinderachtig moet vinden, maar toch heb ik stiekem wel moeten lachen om de foute schijtlolligheden die Sacha Baron Cohen neerzet. Die helikopterscene vond ik toch wel redelijk geinig en deed me denken aan dat Borat-experiment van hem. Eigenlijk moet ie weer meer die tour op gaan in plaats van dit soort infantiele verhaaltjes, maar goed dat terzijde.

Niet al te beste Bond helaas. In het begin is het allemaal heel acceptabel wat de kijker voorgeschoteld krijgt. De actie blijft natuurlijk strak en gaaf om te zien. Maar naarmate de film vordert wordt het steeds belachelijker, zoals een onzichtbare auto . Hierbij spelen dan ook nog twee euvels op, die wel vaker voorkomen bij Bond-films: slechte special effects/CGI en matig acterende Bond-girls. Komt daarbij dat ik Hale Berry helemaal niet aantrekkelijk vind.

De Die Hard-reeks vind ik maar matig. Veel te overdreven allemaal en Bruce Willis is niet een van mijn grote helden. Slecht vind ik hem ook niet, eerder routineus.

Tuurlijk moet je niet al te serieus naar een film als Die Hard kijken, maar aan de andere kant voelde ik me door de film ook niet serieus genomen. Wat een suffigheden alom!

Vragen die in me opkwamen tijdens het zien:

# Waarom zijn de groep terroristen van Duitse origine? En wat doet die negerhacker er dan tussen?

# Wat is de toegevoegde waarde van dat het eigenlijk kerst is?

# Waarom kan Bruce opeens weer springen/rennen en nog veel meer, nadat hij allemaal glas uit zijn voet heeft gehaald?

# Waarom wordt er Beethovens "Alle menschen werden Brüder" er door heen getrompetterd als de kluis eindelijk open is?

# Had de productie naast de 'vette' explosies niet eens meer aandacht kunnen besteden aan de vallende A4'tjes, nadat het halve gebouw is opgeblazen? Alle A4'tjes, die naar beneden vielen, waren helemaal leeg/wit!

# Waarom heeft het enige karakter, dat wel tof was, die negertaxichauffeur, zo'n schamel rolletje?

Ik drijf nu natuurlijk ook lekker door , maar Die Hard heeft serieus onoverkomelijke mankementen.

Nog slechter dan deel 1. Die luchthavenscene op het eind !!11

De beste Die Hard-film naar mijn bescheiden mening, al zal ik nooit een groot fan worden van deze over the top actieserie. Dat de film toch nog 3 sterren krijgt is te wijten aan het decor New York, waarin John McClane zich voortbeweegt. Films die zich daarin afspelen kunnen nooit zo snel de mist in gaan.

Tsja, die actie is wel stijlvol in beeld gebracht. Gelukkig maar want anders was het echt een vervelende ordinaire actiefilm met veel geschiet. Maar ondanks dat wordt The Killer na een tijdje toch erg overdreven als Yun-Fat Chow weer eens een keer een hele groep mensen omver schiet. Het misdaadverhaal vond ik ook niet bijster interessant.

Boh, wat een lamme ridicule film is dit! Dat gezemel is niet om aan te zien. Het is dat ik de liedjes stiekem nog wel geinig vond en ook her en der heb kunnen lachen. En vooruit, het is best vakkundig gemaakt. Maar anders was het eindoordeel lager uitgevallen.

Gave oorlogsfilm, waar Inglorious Basterds ergens wat weg van heeft, zij het dat The Dirty Dozen wel serieuzer aangepakt is. Twaalf gevangenen (waaronder Charles Bronson) kunnen hun vrijheid verdienen door onder leiding van Lee Marvin een gevaarlijke missie te ondernemen in Duits bezet gebied. De film wordt zorgvuldig opgebouwd met de voorbereiding en de training van dit (op eerste gezicht) zootje ongeregeld. Soms kakt de film wat in, vooral wanneer het twaalftal niet in beeld is. Maar goed, het duurt even, maar als de missie eindelijk begint, gaan alle remmen los. Al met al een mooi spektakelstuk .

Lichte tegenvaller. Dirty Harry kabbelt wel lekker door en het karakter van Clint Eastwoord is cool. Zijn quotes zouden zeker niet misstaan in een Tarantino-film. Maar echt gegrepen in zijn strijd tegen onrecht werd ik niet. De film probeert retespannend over te komen, maar faalt daarin. Ik had toch wel het idee dat de ongenaakbare Harry het allemaal wel eventjes zal oplossen. Andere bijrollen zijn zo karig uitgewerkt, dat meeleven er dan ook niet in zit. Maar om toch nog een pluspunt te noemen: het tijdsbeeld van San Francisco begin jaren '70 was wel mooi en leuk om te zien .

Vraag me echt af wat Netflix bezielt om dit soort conspiracy-docu's op te nemen in haar aanbod. Het is af en toe lachwekkende kwaliteit wat Todd Standing ons voorschotelt. In de bossen van de Rocky Mountains is hij op zoek naar Bigfoot. De sjiekere naam voor deze reuzenprimaat is overigens Sasquatch. Enfin, het is niet best gefilmd en de captions in het video-materiaal ontstijgen nauwelijks het Windows Moviemaker-niveau.

Je krijgt ook vaak dezelfde beelden te zien: een heroïsche Todd die door de natuur rent, springt en struint en af en toe wat footage van iemand in een Planet of the Apes-kleren, die voor Bigfoot/Sasquatch moet doorgaan. Om zijn waarnemingen meer overtuigend te laten zijn, trommelt onze Todd ook nog twee seniele professoren op en bestuderen ze eindeloos vermeende voetstappen en boompjes die door midden geknakt zijn. Het is hilarisch en deze conspiracy kan ook niet zoveel kwaad doen. Maar een goede en interessante documentaire is dit ook zeker niet.

Toffe SF-film, die het contact tussen aliens en mensen weer eens van een andere kant belicht. Gesitueerd in een enorme armoedige krottenwijk in Johanneswijk leven de 'garnalen' en mensen nog relatief vredelievend naast elkaar voor een periode van ruim 20 jaar. Dr wordt niet zoals gewoonlijk meteen naar wapentuig gegrepen. Toch slaat District 9 die richting in, waardoor het toch een vermakelijke maar ook ordinaire actiefilm wordt. Invalshoek was daarentegen origineel en het zag er bovenal voortreffelijk uit. Al met al vier verdiende sterren.

Bijzonder vermakelijk, maar wel een beetje voorspelbaar (zelfs tot in detail). Desalniettemin een puike door Rear Window geïnspireerde film.

Uit het straatje van The Hunger Games en ik ben dat genre nu al weer zat, maar ik zal ook niet helemaal tot de doelgroep horen . Het heeft gelukkig nog een beetje fun met leuke actie, maar het verhaal verloopt maar traag. En dat thema 'in opstand komen tegen het systeem' is inmiddels behoorlijk uitgekauwd. Ohja dit is gebaseerd op een boekentrilogie en er volgen dus nog meer films, waarbij het laatste deel (verrassing!) uiteraard in tweeën gesplitst wordt.

Leuk hoor, zo'n onvervalste spaghetti-western, die een en al Tarantino-esk aandoet! Verhaaltechnisch stelt het weinig voor. Een mysterieuze vreemdeling die een nog mysterieuzere grafkist meesleept, zorgt voor orde en rust in een wegkwijnend stadje door het op te nemen tegen de Mexicanen en de Ku Klux Klan. Af en toe lekker gaat het over the top met veel geweld: peng peng peng peng! Wat er verder nog uitspringt in deze film is de bijzonder chille soundtrack van Luis Bacalov, die leentjebuur bij Morricone heeft gespeeld.