Opinions

Ha, wederom weer een knaller van Tarantino en wat voor één! Heb echt met een big smile dit gezien. Vrijwel alles klopte gewoon: snedige, komische dialogen, brute actie, mooie cinematografie. Alleen de overvolle soundtrack klonk op sommige momenten wat misplaatst. Maar voor de rest echt een geniale film weer.

Night Watch was al lastig te volgen, maar dit is helemaal één groot rommelig verhaal, geheel in de Russische traditie overigens. Ik kon er niet wijs van worden en dan helpt een flinke overdosis hippige special effects daar niks aan.

Poeh wat een lastig doorgronden film, zoals Sokurov ze wel vaker maakt. Een te volgen verhaal als enig houvast vind ik toch wel erg prettig en dat miste hier natuurlijk. De afwisselingen tussen sepia en kleur waren prettig evenals de melancholische muziek. De verwilderde wanstaltig prachtige beelden vond ik bij tijd en wijle ook fascinerend, maar dan nog ben ik niet echt te spreken over Dni Zatmeniya.

Topper in het socio-kritische genre rechtstreeks uit het multiraciale buurt in Brooklyn. Het is zinderend heet in deze film en de spanningen lopen dan ook nog hoog op rond een pizzeria. Allerlei karakters komen aan bod: typische Italianen, leipe Koreanen en een heel scala aan Afro-Amerikanen. Ze hebben allemaal hun (meestal komische) nukken en daarbij worden de goed en hip geschreven dialogen tussen hen tof gebracht. Een feestje om naar te kijken dus .

Ohja, ook nog even vermelden dat Spike Lee de film lekker vlot geschoten heeft met origineel en verschillend camerawerk. Anyway, dit alles maakt de film daardoor niet zo zwaar om naar te kijken. De anti-racistische boodschap wordt bij de kijker er namelijk niet ingeramd, zeker als blijkt dat alle karakters er eigenlijk een zooi van maken uiteindelijk.

Niemendal-alert! Niemendal-alert!

Wat een te slechte inspiratie bende is dit. Uit armoe, koos ik al snel een karakter (de meest naturelle knappe dame) uit waarvoor ik de hele film door wou supporteren. Helaas legde zij al vrij snel het loodje, geloof ik...

Ging waarschijnlijk met de verkeerde verwachtingen deze film in en dan wordt het beoordelen altijd een stuk lastiger. Ik had namelijk gedacht dat dit een min of meer zoetsappig melodrama zou zijn, dat wel leuk in elkaar gezet is. Maar Josef von Sternberg kiest voor een andere aanpak. Het had meer weg van een sociaal drama. Een zeeman springt het water in en redt het leven van een jonge griet en nog diezelfde nacht beloven ze elkaar eeuwige trouw. Beide geliefden komen uit de lagere milieus en gedragen zich behoorlijk onaangepast en ook opvallend: vele sigaretten worden weggepaft.

Dat gegeven maakt de film toch wel enigszins interessant en je krijgt ook een beetje sfeer mee van het New York rond begin 20e eeuw, met name de verloederde havenwijken dan. Toch is het niet heel geslaagd. De hoofdrolspelers doen geen enkele moeite om ook maar de harten van de kijker te winnen. Ze blijven continu met elkaar kibbelen en gedragen zich lomp en onbehouwen. Verder mist de film een lekkere flow: de ene keer schiet het verhaal voor geen meter op, de andere keer racet het snel weer richting einde, terwijl die bepaalde scene veel spannender (zoals de redding uit het water) gefilmd kon worden. Spijtig hoor, hier had meer ingezeten...

Hmm, gaaf hoor zo'n film die tijd en dimensies overschrijdend bezig is. Het ziet er zeker fraai uit, al kreeg ik bij die stadsscenes waarbij complete huizenblokken opgerold worden als pannenkoeken, het idee dat er iets te gemakkelijk leentjebuur bij Inception is gespeeld. Ook jammer is dat het verhaal er doorheen niet heel verheffend is. De hoofdpersoon is succesvol, overkomt iets vreselijks, komt min of meer tot bezinning via zo'n standaard meester-leerling relatie. En dan wordt het actie! Dit verloop is iets te standaard, maar enfin zoals al vaker het geval en ook hierboven gezegd, dit is wel weer een aardige Marvel-wegkijker.

Na een lang saai en ietwat onduidelijk intro volgt gelukkig toch nog een mooi epos over een dichter die tussen twee vrouwen heen en weer geschud wordt. Met ruim 3 uur film heb je enig geduld nodig, maar ik vond dat ik als kijker uiteindelijk niet teleurgesteld ben. Op cinematografie scoort Doctor Zhivago erg hoog. Ook al is er geen enkele minuut gefilmd in Rusland, met de schitterende sneeuwlandschappen en andere decors wordt een overtuigende sfeer neergezet. Met deze knappe productie overtreft David Lean zijn andere epos Lawrence of Arabia, die het ook al zo moet hebben van een mooie cinematografie . De drie hoofdpersonen doen het eveneens prima, al vond ik Julie Christie met haar kapsel heel jaren '60 aan doen.

Ik had in het begin er een hard hoofd in of dit iets zou worden. Het werd ook één groot voorspelbaar cliché deze film, maar deze komedie met een okeeje Vince Vaughn en eveneens okeeje Ben Stiller werd wel steeds sympathieker. De Dodgeball-scenes waren leuk uitgevoerd en de cameo's van Lance Armstrong en Chuck Norris zijn door mij goedgekeurd. Helemaal niet briljant, maar een voldoende kan er vanaf.

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal en iets irriteerde me gedurende de hele film. Het leek er op dat Sonny en Sal veel te vrijheid kregen als klungelige bankrovers. Het politie-optreden had toch wat strakker gekund dacht ik. Maar tsja, ik geef dan maar direct toe een heel ander referentiekader te hanteren, waar in de moderne actiefilm met een simpel pistoolschot de bad guy uitgeschakeld wordt. Zo'n film is Dog Day Afternoon gewoonweg niet.

Ondanks dat stoorpunt, is het een aangename film met enkele klassieke scenes (Attica! en Wyoming ). John Cazale en Al Pacino zijn ook rasacteurs die zo'n film een heel eigen smile kunnen meegeven. Een verhoging bij een herkijk zal er dan ook zeker inzitten.

De beste Jay & Silent Bob-film naar mijn bescheiden mening . Gewoon leuk om te zien en de rol van Alanis Morissette, God is natuurlijk gaaf gevonden. In mijn idee is Dogma het hoogtepunt van dat hele Jay & Silent Bob-gebeuren.

Aan de andere kant leiden de verschillende shots en cuts weer enorm af, doordat alles zo minimalistisch is opgezet. Langere shots zouden de film denk ik beter maken, maar misschien ook weer saaier, aangezien het verhaal soms niet altijd even boeiend is. Ook krijg je dan echt het gevoel dat je naar een toneelstuk zit te kijken en ik weet niet of dat zo goed uitpakt. Al met al toch wel een aardige (en natuurlijk originele) film. 3,5*

Wie van de Italiaanse sfeer houdt en geen rechttoe rechtaan-verhaal kan verdragen, komt met La Dolce Vita aan zijn of haar trekken. Marcello struint allerlei feestjes af, maakt contact met verschillende vrouwen en observeert de diverse taferelen die zich aldaar afspelen. Ondertussen schemert Fellini's visie op de zaken des levens door.

Enfin, het levert een niet heel gevarieerde film op, maar vervelend was het zeker niet. Het had af en toe wel leuke scenes. Die grootste scene waarbij dat meisje een Madonna-verschijning heeft, vond ik bijvoorbeeld wel mooi en indrukwekkend. Fellini had overigens de scenes best wel door elkaar kunnen husselen en dan had je nog steeds zowat dezelfde film gehad, bedenk ik me nu .

Booh, hier vond ik dus echt geen snars aan. Het is leeg ondanks drie losse verhalen, saai met een vervelend (te) langzaam tempo. Het heeft vast wel slim gevonden symboliek, maar het kon me weinig boeien. De film sleept zich toch naar een magere voldoende, want Kitano heeft her en der nog wel mooie plaatjes met lekker felle kleuren weten te schieten.

Half puntje aftrek voor de quasi-zwijmelende Bryan Adams :{. Verder charmant verhaal, dat nergens opzienbarend is en de welbekende filmpaden betreedt.

Hmm, had van Joseph Gordon-Levitt als regisseur een veel intellectueler debuut verwacht . Vond het in het begin erg puberaal en quasi-hip, maar gelukkig verbetert dat wel gedurende de film. Echt gewaagd is het qua onderwerpkeuze (vanwege Shame) echter ook niet, dus er blijft eigenlijk een net-niet film over. Anyway, het was okee in elkaar gezet met toffe montage. Schamele voldoende dan maar !

Beetje lauwe film, deze mysterieuze thriller, die probeert spannend te zijn, maar dat absoluut niet lukt. In het begin gaan alle ontwikkelingen heel gehaast en in de tweede helft tot de climax gebeurt er niet veel meer. Aan de bakkes van Donald Sutherland irriteer ik me ook altijd, dus de filmvreugde werd niet verder verhoogd.

Lolleralert!!! Verstand op nul, biertje drbij, filmpje op en chillen maar met dit onvervalst Neerlands stuk onzin.

Al Pacino als maar een middelmatig mafialid en Johnny Depp als mol . Deze leuke combinatie zorgt voor een eveneens leuke film. Die obligate familiescenes van Johnny Depp hadden van mij niet gehoeven. Het einde vond ik ook onbevredigend, maar ja het is een waargebeurd verhaal.

Heerlijke unieke film die ik helemaal niet zo lastig in elkaar vond zitten. Ik moet hem maar gauw weer eens herzien.

Oef, deze film deed het hem niet bij mij. Ik vond hem ontzettend traag en saai. Vrijwel de hele tijd volg je een aantal bizarre karakters die zich in een ruimte ophouden. De thematiek kon ik er trouwens wel uithalen, maar pakken deed het me niet, deze film deed me helemaal niks en dat terwijl het gemaakt is door Akira Kurosawa! Anyway, verreweg de minste film die ik van hem tot nu toe gezien heb.

Lange tijd vond ik The Doors niet heel bijzonder, totdat ik toch maar eens goed naar hun nieuw debuutalbum The Doors ging luisteren. Wat een genialiteit had die plaat en ook zoveel extreem goeie liedjes. Sindsdien kan ik deze groep wel waarderen. De helft van plaat vind je ook terug in deze film overigens en dat maakte de film erg genietbaar. Sowieso is veel muziek tijdens dit soort films wel lekker en daarin word je met deze film niet teleurgesteld.

The Door is op het lijf geschreven van Oliver Stone, die begin jaren '90 allerlei overambitieuze projecten aanging met ondermeer ook JFK en Nixon. Wat snoof die gast ? Het gevaar is altijd dat je als regisseur compleet uit de bocht schiet, maar hier weet Stone toch wel de essentie te pakken door te focussen op Jim Morrison. Eerst is dat losgeslagene van hem nog wel lollig (die obsessie met slangen bereiden enzo )), maar de destructieve uitwerking van al die shit die ie tot zich nam, wordt ook uitgebreid getoond. En tsja, Oliver Stone weet dan wel raad met uitgebreide hallucinerende scenes. Veel bizarriteiten zijn niet helemaal accuraat lees ik achteraf, maar soit, toch een prima bio-pic hoor.

Tof plot, alleen vanaf de eerste seconde had ik een hekel aan het kreng dat Phyllis Dietrichson speelt. Najah, kan gebeuren.

Lichte tegenvaller van Kieslowski. De Trois Couleurs-trilogie van hem vind ik vele malen beter, ook al zit dat in hetzelfde straatje als deze film. De dubbelrol van Irene Jacob is wel weer knap.

Poeh wat een acteergeweld van Meryl Streep en Philip Seymour Hoffman. De scenes van Doubt zijn boeiend en lang uitgerekt, waardoor hun acteerprestatie des te meer opvalt en bijblijft. Het nadeel alleen daarvan is dat het verhaal tamelijk eenvoudig is en er niet veel beweging meer in zit, wanneer de vermoedens van het onzedelijke gedrag op tafel zijn gegooid. Alsnog is Doubt een prima film.

Ik vind die latere misdaadfilms van Melville stukken sterker. Met Le doulos levert ie een bekwaam werk af, maar het beklijft niet echt. Twee criminelen komend aan bod. De ene heet Maurice, komt net uit de gevangenis en gaat weer verder waarmee ie gestopt was, de misdaad dus. Dan is er nog zijn vriend Silien die eigenlijk vol valse streken zit. Ook de tofste acties kunnen op zijn conto gerekend worden. Het werd tegen het eind wat warrig met twists en andersoortige verwikkelingen. Anyway, ik geef het toch een ruime voldoende, want enige coolheid had deze film wel!

Tip voor degenen die O Brother, Where Art Thou goed kunnen waarderen, want daar heeft Down by Law verrekt veel van weg. Drie dwazen (waaronder Tom Waits en Roberto Benigni) komen bij elkaar terecht in een cel en vanuit daar ontstaat er een jolige film, die lekker voortkabbelt. Het gedeelte dat het trio opgesloten zit in de cel is vrij lang opgezet en vond ik daardoor ook het sterkste. Prachtige shots van 'de goot' in het zuiden van de VS trouwens!

Moet bekennen dat ik het klassieke verhaal van Dr. Jekyll and Mr. Hyde nauwelijks kende, maar het is op zich wel een geinig verhaal. Alleen de stomme film-versie ervan vond ik niet heel geweldig. Grote attractie is John Barrymore, die als Hyde er nog best creepy uitziet en zicht gedraagt. Maar verder gebeurt er niet zoveel opzienbarends. De orgel-soundtrack vond ik overigens erg overheersend op een vervelende manier.

Ha, een goede versie van deze horrorklassieker. Heb niet alle verfilmingen van Dr. Jekyll and Mr. Hyde gezien, maar deze lijkt me wel één hele goede. Met de sfeer zit het prima in orde, de transformatie tussen de twee persoonlijkheden ziet er ook redelijk gesmeerd uit en het belangrijkste, het is qua horror bijzonder geslaagd. Mr. Hyde ziet er echt afgrijselijk wanstaltig uit. Regisseur Mamoulian laat de hoofdrolspelers ook diverse malen recht in de camera kijken, zodat je zelf ook mee kunt griezelen. Het is nog een pre-code-film, dus enige expliciteiten kun je dan ook nog mee pikken. Heel niet verkeerd dus!

Hier begon het allemaal mee! De Bond-reeks . Nog niet zo goed (laat staan perfect) als bijvoorbeeld een Goldfinger of You Only Live Twice, maar verschillende Bond-kenmerken passeren al de revue en zorgen voor dat typische sfeertje.