Opinions

Tsja, een film over een jochie dat balletdanser wil worden, maar daar problemen ondervindt vanuit zijn omgeving. Het is allemaal degelijk, maar ook redelijk cliché. Naarmate het einde komt, overtuigt deze film steeds minder om vervolgens af te sluiten met een weerzinwekkend einde. De Engelse landschappen en de aardige grapjes in het begin zijn de enige twee pluspunten. Wel zielig is dat Jamie Bell na deze film vast heel erg gepest zal zijn op school

Tijdens mijn zoektocht naar de infantielste Adam Sandler-film scoort Billy Madison vrij goed. Man man man, wat een treurloze grappenloze bende is dit weer. Ik wil er niet teveel woorden aan vuil maken . Het enige wat de film de moeite waard maakt is de zeer hotte verschijning van Bridgette Wilson (vrouw van Pete Sampras overigens!).

Jaja, aangename film van Ki-duk Kim. Wat me vooral zal bijblijven is het droogkomische gehalte van Bin-Jip door vooral de alles en iedereen opnaaiende hoofdrolspeler. Er zitten een paar geweldige scenes in, vooral de gevangenisscenes waren subliem. Wat een leuke rol had hij te spelen . Anyway, leuke film met een aparte vervreemdende, maar gelukkig ook genietbare sfeer.

Once upon a time in Anatolia is een lekker lange uitgerekte film, die (denk ik dan) het Turkse leven laat zien zoals het is. In de eerste helft wordt een hele delegatie, bestaande uit een aanklager, een een dokter, twee verdachten en wat politie. Ze zijn 's nachts in de ruige omgeving op zoek naar een lijk. Het wil maar niet vlotten, ondertussen wordt de kijker op zijpaden gezet door allerlei andere dialogen. Soms is het ronduit grappig, de andere keer weer bittere ernst van wat men elkaar te vertellen heeft. Gaandeweg focust de film zich steeds meer op de band tussen de aanklager en de dokter, die nog een andere pijnlijke zaak oprakelen.

De film is heel mooi geschoten door Nuri Bilge Ceylan en het heeft wat weg van een Tarkovsky. Op de een of andere manier is het een heel rustgevende film, die je als kijker bezig houdt door de diverse vragen, die het oproept. Ik had dat niet van tevoren verwacht, dus dat is wel een positieve verrassing.

De grote kanshebber bij de Oscars en dat is terecht hoor. Birdman is knap gemaakt door de stijl alsof alles in één shot is opgenomen. Het 'truukje' leidt niet af gelukkig, soms heb je het haast niet door. De film staat veel meer in het teken van sterrendom en de vergangelijkheid, een thema wat mits goed uitgevoerd me wel weet te boeien. En dat gebeurt ook met een prima rol van Keaton, waarbij ik telkens zijn voorkomen associeerde met Orson Welles. Edward Norton was ook weer eens leuk om bezig te zien. Anyway, het is mij om het even of deze of die andere grote favoriet Boyhood de Beste Film-award winnen, want ze zijn beide even goed. Vreemd alleen dat twee andere en nog betere toppers (Gone Girl en Interstellar) van vorig jaar niet genomineerd zijn voor Beste Film.

Wel een aardige thriller van Hitchcock, maar niet zijn meest opzienbarendste. Vogels als horrorobject doet toch een beetje lame aan. Gebruik dan bijen (visueel niet zo interessant) om mensen echt te laten paniekeren of zombies. Dat laatste is natuurlijk leuk, maar niet echt Hitchcock zijn stijl. De meningen over de kwaliteit van de vliegende vogels-scenes, die lukraak dorpsbewoners aanvallen, zijn nogal verdeeld. Ik vond het zelf nog best goed gelukt, het is alleen jammer dat de film voor de rest geen topper is. Vooral het einde vond ik totaal niet spannend.

Goed ik heb hem gezien en het is inderdaad een knap gemaakte film, die helaas wel wat aan de te lange kant is. Die massale scenes (die ook nog realistisch overkwamen!) deden me aan Eisenstein denken. Wat dat betreft een dikke pluim .

Maar in de tweede helft schiet de film toch enorm uit de bocht. Volgens mij zitten er ook een paar dingen, die historisch gezien dikke onzin zijn. En dan die manier hoe zwarten uitgebeeld worden ... 2,5*

Jaja, Javier Bardem en Alejandro Gonzalez Iñarritu, die twee maken van Biutiful een uitstekende film . Bardem speelt een klaploper die van alles bij elkaar hosselt om maar geld te verdienen en plots krijgt hij nieuws dat hij ongeneeslijk ziek is. Zijn laatste maanden probeert hij zinvol in te vullen met zijn kinderen en zijn ex maar gemakkelijk gaat dit niet. Heel sterk van hem gespeeld en sowieso is de cast goed op de dreef.

De regie en het script van regisseur Iñarritu is ook bijzonder boeiend en alles heeft weg van een moderne neorealistische film met als setting een grauw Barcelona. Herkenbaar overigens dat hij weer subplotjes met heel andere culturen (de één met een groep Afrikaanse immigranten, de ander met een groep Chinezen) verwerkte, al vond ik het Chinese subplot niet heel veel toevoegen op een belangrijk en schokkend moment halverwege de film na dan. Vanaf dat moment vond ik Biutiful echt sterk, overtuigend en aangrijpend worden. Vier sterren lijken me ook meer dan verdiend!

Trok volle zalen in 1934, maar anno 2013 is er geen bijster sterke horrorfilm overgebleven. Bela Lugosi probeert er nog wat van te maken met een aardige rol als held. Hij eemt het op het tegen een geschifte Karloff, een architect met een voorliefde voor modernistische architectuur, getuige de decors waarin het verhaal zich afspeelt. Het probleem echter is het poepsimpele verhaal dat niet vooruit te branden is. Aan de andere kant is de speelduur kort, dus voor je het weet is de film al weer afgelopen.

Een Command & Conquer-achtige actie loopt een beetje anders zoals de planning was. Naast kritiek op het Amerikaanse legerapparaat is het toch ook weer een reclameplaatje. De actie (met ondermeer helicopters!) is namelijk prachtig in beeld gebracht, maar voor de rest is het wel erg leeg allemaal: veel pieuw pieuw pieuw. Door het gebrek aan karakteruitdieping is Black Hawk Down niet echt een hoogvlieger.

Een zeer vreemde droom van ruim anderhalf, zo kun je Black Moon het best omschrijven. Er gebeuren allerlei onlogische dingen rond vier personen: drie hoofdpersonen die Lily heten en een bedlegerige oma, die nog borstvoeding nodig heeft en communiceert met een rat in een of andere rattentaal. Ook veel andere dieren spelen een rol in deze film, waarbij een kruising tussen een pony en een eenhoorn de meeste aandacht weet te trekken.

Hoe dan ook het is een raar uitstapje van Louis Malle, die bekend is van toppers zoals Au revoir les enfants of Ascenseur pour l'échafaud. Het begon wel grappig en oke allemaal, maar gaandeweg kijk je naar een stompzinnig en saai gebeuren vol bizarriteiten, dat prima past in het rijtje Auch Zwergen haben klein angefangen, El topo en voor de fijnproevers Vase de Noces alias The Pig Fucking Movie. Zo, ik heb weer genoeg tips gegeven.

Het heeft vast met die rare, ijle, winderige lucht te maken, maar wanneer er een klooster hoog in de Himalaya opgezet wordt, ontstaan er al gauw spanningen tussen de bewoonsters. Haat en nijd is bij de nonnen ook geen ongewone zaak! Echt soepeltjes verloopt het contact met de locals ook al niet, dus ze maken zich het best lastig allemaal.

Echt super vond ik de film niet, een beetje zouteloos. Behalve dan dat het einde nog wel okee werd met een Hitchcockiaanse climax! Dat had ik dan weer niet verwacht. Blijft over dat Powell en Pressburger een kei blijven in het schieten van kleurrijke decors en ook zo'n sfeer van een klooster prima neer kunnen zetten.

De effecten waren zeker nog heel aardig, toch was het niet al te best. Ik werd telkens misselijk, wanneer er weer een close-up was van die kwijlende schorpioen. 2*.

Hooggespannen verwachting natuurlijk vooraf. Black Swan is namelijk gemaakt door de uiterst vakkundige regisseur Darren Aronofsky. En als klap op de vuurpijl speelt het liefste meisje van filmland de hoofdrol in deze film: Natalie Portman. Kortom, ik was benieuwd of dit een topper is geworden.

En wel, dat is het! In het begin vond ik het nog gewoontjes, al is het kijkje in de balletwereld best boeiend. Maar gaandeweg gaat het bergafwaarts met de overigens uitstekend acterende Natalie Portman. Het wordt net als andere Aranofsky-films een intense trip die nooit meer loslaat. Het einde is ook weer perfect gekozen. Kortom, ik heb genoten .

Vroeg filmpje van Hitchcock. Het heeft een redelijk standaard maar wel okee plotje: de heldin van het verhaal vermoordt haar belaagster en wordt gechanteerd. Af en toe vond ik het wel wat onnodig traag in het verloop van scenes. Dat moet dan voor spanning zorgen, maar vond het eigenlijk irritant. Dat soort dingen ben ik niet gewend van Hitchcock, hij hanteert meestal een razend tempo in zijn films.

Hey, best wel een okeeje vampierenfilm. Normaal is het altijd een groot -festijn bij dit onderwerp, maar dat viel hier reuzemee. De actie is lekker expliciet en zag er nog zeker goed uit voor 1998-begrippen. Het sfeertje was a la The Matrix, supercool dus.

Zozo, dit is ook weer een erg smerige film geworden met verpulverende lichamen en veel bloedvergieten. Regisseur Guillermo del Toro heeft er een amusante sequel gemaakt met mooie decors waarin Wesley Snipes de held uithangt. Een stuk minder goed dan het eerste deel (de nieuwigheid en verbluffende sfx zijn d'r van af), maar goed het is het aanzien nog wel waard.

Gáá-ááf! Topper onder de SF-films .

Wie had nou dat gedacht dat zelfs een SF-film als Blade Runner uit 1982 een vervolg zou krijgen ... Anyway armoe troef weer in filmland, maar deze sequel wou ik niet missen hoor. Met ruim 2,5 uur is het een lange zit, het tempo is ook lekker traag, en volop genieten. De beelden zien er super uit en er wordt op dezelfde toer verder gegaan als de eerste film, maar dan met veel meer technische mogelijkheden.

Ook het verhaal was fijn, beetje simpel in het begin en op het eind ietwat gekunsteld, maar overall gezien toch wel boeiend. Qua acteerwerk vond ik het wat gewoontjes. Gosling doet met zijn uitgestreken smoel Drive nog eens dunnetjes over, Hoeks acteerde op het randje van wat toelaatbaar en niet te lachwekkend wordt en de rest was weinig memorabel. Enfin, het maakt niet zo veel uit. Van de supergave beelden en vette synthesizermuziek heb ik prima kunnen genieten.

Spijtig, dat de Blade-reeks zo snel afglijdt naar een onacceptabel niveau. Het derde deel was een zielloos en doelloos gebeuren. Wederom neemt Wesley Snipes het (dit keer samen met Nightstalkers) tegen de bloeddorstige vampieren. Met de expliciete sfx ben ik nu echt wel bekend en zo schokkend vond ik dit niet meer. Komt bij dat er in deze film ook nog een dom plot met even zo domme humor verwerkt is. Dikke onvoldoende dus.

The Blair Witch Project was in 1999 een grote hype door alle verhalen eromheen. Tien jaar na dato weet de film nog steeds te boeien, al weet je in je achterhoofd dat echt alles in scene gezet is. Het oogt doordat het zonder enige poespas gefilmd is, toch erg realistisch. Geslaagd dus als soort van mockumentary. Erg leuk is om te zien dat meer de weg naar the Blair Witch is opgenomen in plaats van het fenomeen zelf. Hele stukken film worden gevuld met onnozel geneuzel over een kaart. Dit soort stukken hebben vast er toe bijgedragen dat men tien jaar geleden dacht dat dit echt een gevonden tape was van drie amateuristische docu-makers.

Kleine minpuntjes dan nog: de tijdslijn van deze film had wel wat compacter gekund. Nu wisselden dag en nacht elkaar vaak af. Met wat meer uitdieping van een dag met footage had de sfeer nog beklemmender kunnen wezen. Heathers gekrijs kwam me ook op een gegeven moment de keel uit, maar goed dat terzijde.

Marlene Dietrich is ganz toll in deze vroege Duitse geluidsfilm! Wat een babe is ze! Ze lijkt veel op Carice van Houten qua gezichtsuidrukking. En toevallig zingt zij net als Dietrich in Zwartboek ook het jolige liedje "Ich bin die fesche Lola" Emil Jannings lijkt met zijn overacting nog blijven steken in de periode van de stomme film, maar goed. Ik vond zijn rol in deze film ook niet echt overtuigend. Een waardige professor glijdt af naar een clown in een nachtclub, jaja een nogal vreemd gebeuren! Anyway der Blaue Engel is wel aardig (en zelfs grappig) om te zien, maar een topper zie ik d'r ook weer niet in.

Olijke film met een hoge grappendichtheid. Met de negergrappen lekker gewaagd, maar nooit over het randje. Tegen het eind vliegt de film uit de band: erg leuk. De beste Mel Brooks die ik tot nu toe gezien heb.

Bizarre film met erg aparte scenes. Ik kon hier wel van genieten en soms ook lachen. 4*

Sentimentele sportfilm over een Big Mike, die van de goot het schopt tot American Footballer. Met als achtergrond een getraumatiseerde jeugd, krijgt ie onderdak bij een gezin dat het financieel erg goed heeft. Vanuit die omgeving lukt het om ook op te krabbelen en dus American Football te spelen. Soms leek het allemaal too good to be true, maar het schijnt allemaal waargebeurd te zijn! Naast het succesverhaal van onze protagonist, steelt Sandra Bullock ook de show. Ik ben niet echt ondersteboven van haar soort rol, maar ze vult het wel oke in en won er een Oscar mee.

Haha, geweldige cultfilm is dit. Een slaperig stadje wordt geteisterd door een blubberachtige substantie en Steve McQueen wordt de held van het verhaal door dit ding te bestrijden. Alleen heeft hij nog eerst de taak om alle bewoners te overtuigen dat er echt een gevaarlijk iets is. Dat soort stukken film zijn tergend langzaam en typisch voor dit soort jaren '50-scifi's. Ik vreesde voor een toch erg matige SF-film in het begin.

Maar gelukkig als eenmaal die Blob zichzelf gaat voortslepen en het stadje op stelten zet, is er nog genoeg lol te beleven. Anyway, The Blob is min of meer een B-film en het is ook niet helemaal perfect, want het 'monster' ziet er af en toe vreemd en niet overtuigend uit. Gelukkig compenseren de 'foute' dialogen een hoop.

Jeeh, leuke lollerfilm! Het moment, waarbij het budget op was, is zo aan te wijzen. Opeens zien de sfx er wel heel crappy uit. Ik moet toch maar eens de 1958-versie kijken, want daarvan verwacht ik wel meer van.

Wel een goede film met een erg leuke rol voor Leonardo DiCaprio. Ik mocht zijn opportunistische karakter wel. De actiescenes zagen er picobello uit en brachten me op het puntje van mijn spreekwoordelijke stoel. Laat ik maar niet de boodschap (het aan de kaak stellen van de diamanthandel) vergeten. Ondanks dat die via een zeurderige Jennifer Connelly bij de kijker ingeramd moet worden, is het uiteraard wel een sneue situatie geweest in Sierra Leone.

Het debuut van de gebroeders Coen zet de toon van de rest van hun oeuvre. Het heeft awkward karakters, de dialogen tussen hen zijn bij vlagen hilarisch en het speelt zich af in een mistroostige omgeving. Erg leuk dus. Trouwens ook plusputen voor het continue gespeel met schaduw en licht. Dat zag er eveneens sjiek uit.

Duffe momenten? Ik vond hem eerlijk gezegd over de gehele linie duf en geen hoogvlieger op B-film-gebied. Wat standaardtieners beleven quasi-spannende taferelen op een angstaanjagend eiland en dat is het dan wel. Oke oke, toegegeven de horrormomenten waren wel iets spannender uitgevoerd dan normaliter, maar het redt de film zeker niet.