Opinions

Op een of andere manier associeer ik deze film altijd met The Longest Day. Zeg je de ene titel, dan denk ik de andere titel erbij en vice versa. Beide films hebben natuurlijk ook wel wat gemeen: de lengte en een uitgebreide sterrencast. Ook qua waardering ontlopen de films elkaar niet zoveel, al vind ik deze film wel iets beter. Iets meer drama en het speelt zich ook dichterbij huis af. Desondanks te lang en bij vlagen te oppervlakkig helaas.

Bwêh, precies wat je van zo'n romcom kan verwachten . De single Bridget Jones (Zellweger) wil graag genaaid worden door Hugh Grant. Na een half uur is alles koek en ei en denk je als filmkijker: "Mooi, probleem opgelost! Einde!" Maar nee! Dan pas begint het gezeur en gedraal met allerlei zó niet hilarische scenes en quotes. Komt daarbij dat Zellweger de film nog kutter maakt met haar overdreven maniertjes. Nee, dit was niet best!

Leuk tussendoortje van Lean. Hier was ie nog niet bezig met die epische shit zoals een Lawrnce of Arabia. Brief Encounter is wel typisch zo'n quasi-gewaagde libellefilm voor huisvrouwen, maar door de korte tijdsduur prima door te komen.

Best wel een grappige komedie. De helft van de (inside-)grapjes ging langs me heen natuurlijk, maar er viel genoeg te grinniken met deze charmante film. Yuri Nikulin zet op prima wijze een slungelig personage neer en er speelt ook een heuse Sovjet-kenau mee.

Gave film weer van Sam Peckinpah. Ik vond dit wel weg hebben van een western in een moderne setting. Het oogt zelf nu nog zeer modern door Peckinpah's rechttoe rechtaan-stijl: lekker rauw en gewoon laten zien waar het op staat: veel geweld (prachtig gefilmd overigens), harde dialogen en af en toe nog wat bloot. Verhaal is niet heel diepgaand, maar blijft leuk om te volgen. Ik wou toch wel graag weten hoe het afliep en de climax daarvan zat prima in orde wat mij betreft!

Cary Grant in een herkenbare situatie: hij werkt zich ongewild in de nesten en het wordt van kwaad tot erger. Samen met Katherine Hepburn en een heus jachtluipaard werd dit wel een geinige film. Op het eind werd het allemaal wel iets minder en rommelig.

Grappig! Ik vond dit juist meer één van de standaard-Woody-werken. Wel heb je een goed punt dat Woody dit keer niet meteen een personage opzet, dat sommige mensen enorm kan irriteren. Ik had het hier ook met hem zo nu en dan te doen .

Maar verder was dit naar mijn idee dus vrij standaard met grappige ideëen, Woodytegeltjeswijsheden (Strong, Smile, Star! en Acceptance, Forgiveness, Love!) en ook nog eens leuke opzwepende muziek. Die Lou met zijn sjapperige repertoire (wat een lied is dat ook, Agita ) deed me in bepaalde opzichten denken aan Lee Towers overigens.

Zwakke oscarwinnaar uit 1929. De geluidsfilm stond nog in de kinderschoenen, dus wat dachten deze filmmakers schijnbaar? Laten we een musical maken! Het verhaaltje is niet echt interessant en ik dacht: "ga dan maar zo'n musicalnummertje zingen!" Helaas zijn die ook niet bijster tof, dus er blijft maar weinig over van dee film.

Wat een prachtige film zeg! Vooral het begin met Jake Gyllenhaal, Heath Ledger en de honderden schapen is een genot om te zien. Daarna wordt het ietsje minder door de vele tijdsprongen (al is het wel weer erg leuk om te zien dat Anne Hataway per scene lelijker wordt) om alsnog te eindigen met een mooi slot. Prettig ook om een niet zo geforceerde film over homoseksualiteit te zien.

Oeeei oei oei, twee nucleaire raketten worden gestolen en mastermind achter deze actie is lunatic John Travolta. Samen met Christian Slater is hij werkzaam bij de luchtmacht, maar door een laffe streek laat ie de bommenwerper waarin ie samen met Slater zat, crashen in Utah en denkt dat ie er zo uit kan piepen met die nucleaire shizzle. Ja, mooi niet dus he! Slater is niet van gisteren, komt stomtoevallig een vrouwelijke parkranger tegen en samen binden ze de strijd aan. Als dat maar goed gaat...

Tsja, Broken Arrow is weinig onorigineel en redelijk fout. Het heeft suffe dialogen, veel actie en ook veel explosies. Dus qua wegkijkfactor zit het in orde. Maar voor de rest is het een weinig uitdagende film die enkel van de kijker vereist om de clichés maar voor lief te nemen.

D.W. Griffith, één van de eerste filmpioniers uit Hollywood, beging met het kolossale Birth of a Nation een grote fout. Het was namelijk doordrenkt met een racistische toon. De zwarte Amerikaan kwam er niet best van af. Dit probeerde Griffith 'goed' te maken met het eveneens kolossale Intolerance, een vierluik met als centraal thema onverdraagzaamheid. En of dat nog niet allemaal genoeg was, kwam de beste man in 1919 met nog zo'n 'goedmakertje' op de proppen: Broken Blossoms.

Het is een betrekkelijk klein filmpje geworden, die laat zien dat Aziaten ook barmhartigheid kennen. Lilian Gish wordt onderdrukt door haar vader en zoekt onderdak bij een Aziatische handelaar. het verhaal is erg simpel en wellicht dat daarom 90 minuten iets aan de lange kant is voor een film zoals deze. Daarentegen bevat Broken Blossoms genoeg drama en is de slechterik met een weergaloze overacting-toer bezig, dat heus de moeite waard is om te zien!

Subtiel grappige tragikomedie, ik houd drvan! De hoofdrol is helemaal op het lijf geschreven van Bill Murray. Alleen hij kan zulke rollen tot in perfectie uitvoeren. De Afrikaanse muziek in zijn auto vond ik trouwens best wel chill .

Ik heb de film ook gezien met de passende soundtrack van Sjostakovitsj. Dat is wel het meest passend bij zo'n monumentaal werk als deze. Hoe vaak wordt er ook niet filmhistorisch gerefereerd naar deze film? Eigenlijk hebben we het hier over een must-see, ook al wil ik niet meteen iedereen verplichten deze film te zien.

Bronenosets Potyomkin zelf is een uitstekend uitgevoerde film, waarbij de montage voor een geniale spanningsopbouw zorgt. Wel vond ik het abrupte einde jammer.

Heel aardige mafia-film hoor met een interessant verhaal over een jongen Calogero die twee voorbeelden heeft: zijn vader (Robert De Niro) en Sonny, de lokale mafiabaas. Het laatstgenoemde personage is verreweg het interessantst. Is het een ordinaire crimineel of doet ie eigenlijk heel goed werk voor de buurt en dan met name voor Calogero. Ik vond de film zelf trouwens wat aan de saaie en donkere kant gefilmd. Niet echt aantrekkelijk om te zien, behalve dan wat adrenaline opstuwende gevechtscenes. Dat had Robert De Niro dan wel weer redelijk goed gefilmd.

Jammer van dat ongeloofwaardige begin in Afghanistan, maar daarna ontwikkelt zich toch een spannend drama.

Neeneenee, voordat Carrey God werd, vond ik hem al een onsympathiek en vervelend karakter en dat wordt er natuurlijk niet beter op wanneer hij nog meer macht toebedeeld krijgt. Tuurlijk wordt er te onpas gegrepen naar de sfx-doos om Carrey's macht als God duidelijk te maken, terwijl het natuurlijk veel subtieler kan. Het uitgerekte moralistische eind ziet iedereen natuurlijk van ver aankomen, waardoor uiteindelijk de film me totaal niets doet. Ook naar een heel rijtje films refereren maakt Bruce Almighty er niet beter op.

Na Borat had ik geen hoge verwachtingen van Sacha Baron Cohens nieuwste experiment: als übernicht kijken welke reacties het bij deze en gene oproept. Het leek me zeer flauwe onderbroekenlol worden dat uiteraard allemaal vooropgezet is, maar het viel nog mee. De humor is erg wisselend. Het personage Brüno zelf is erg irriterend met continu dat flauwe Duitse accent. Echter heeft de film nog best wel sterke en geslaagde scenes her en der. Vooral de talkshowscene met baby O.J. was geniaal. En die eindscene was ook geslaagd natuurlijk .

Mooie gevangenisfilm die later vele films in hetzelfde genre geïnspireerd moet hebben. Het bevat de bekende elementen zoals de tirannieke cipier (Hume Cronyn), prima flashbacks van de gevangenen en natuurlijk een ontsnapping onder leiding van Burt Lancaster. Dat laatste is overigens het hoogtepunt van de film. Heel mooi in beeld gebracht en bovendien spannend!

Heel behoorlijk exploitatiefilmpje, dat me vrijwel de hele tijd wist te boeien gelukkig. Het probleem van B-films is dat ze teveel aandacht besteden aan overheidspersoneel, vervelende journalisten en bijdehande speurneuzen. Gelukkig zijn dit soort slaapverwekkende scenes tot een minimum beperkt in de film. De wandelgangen van The Brute Man alias The Creeper worden belicht met een vleugje oprecht drama en zelfs een beetje spanning. Niet helemaal goed uitgevoerd (hoewel voor jaren '40-begrippen?), maar ook lang niet zo vervelend om naar te kijken dus.

Schrijnend en grappig tegelijk. Het bevat een aantal bijzonder geslaagde momenten, zoals oma's pensioen en de climax rond het diner. Toch zal de verdrietige bende van de krottenwijk me meer bijblijven dan de lolligheden. Sommige dingen komen weliswaar absurd humoristisch over. Het lijkt me echter dat Scola met deze film ergens een kern van waarheid heeft willen tonen, namelijk de erbarmelijke omstandigheden waarmee sommige Italianen zich moesten behelpen.

Yoyoyo, dit soort films pik ik gewoon niet. Een Japanner met een zombie-achtig voorkomen gaat in een bioscoopzaal zitten en kijkt naar zo'n oude Chinese vecht-film met zwaarden en sandalen. Ondertussen gebeuren er allemaal weirdo-dingen rond de bioscoopzaal en de Japanner verlaat ook regelmatig de zaal om bijvoorbeeld vijf minuten achtereenvolgens (!) te pissen in een pisbak. Ik heb dan nog een scene beschreven met een redelijk snel tempo. Zonde hoor dat die Japanner weggaat, want volgens mij was de getoonde film in deze film nog interessanter dan dit dwaze gedoe. Je moet ook van te voren maar net weten/lezen dat de karakters uit die oude film ook opdoemen in de bioscoop, tsja... Enig pluspuntje was de groezelige sfeer van de bioscoop, maar voor de rest was dit echt tergend traag vervelend.

Georg Wilhelm Pabst, zijn stoere naam kwam meerdere malen voor in Inglourious Basterds en dat verdient op zijn minst een kijkbeurt van zijn films! Die Büchse der Pandora dus met de karakteristieke Louise Brooks in de hoofdrol 8-). Het is een prima rise-and-fall-film, waarin Brooks continu de aandacht trekt van de kijker. Wat een dame is zij! Een probleem wat ik vaak met stomme films heb, is dat ze soms erg afstandelijk zijn, maar hier is dat niet het geval. Het plot is prima te volgen en het euvel overacting is ook niet aanwezig. Jammer dat Brooks niet in veel geluidsfilms heeft gespeeld, want die overstap had ze gemakkelijk aangekund.

Effectief drama met op het lijf geschreven rollen voor Nicholson en Freeman. Een beetje zoetsappig is het natuurlijk en al die punten van The Bucket List afgaan werd op een gegeven moment overdreven. Maar het geslepen script werkte bij mij wel om eerlijk te zijn.

Ha! Deze film keek ik natuurlijk vanwege mijn grote vriend Bela Lugosi, een echte rasacteur jaja . Groot is dan de teleurstelling als de film voornamelijk gedomineerd wordt door een duo: de één een jengelend groot kind en de andere een sikkeneurige chagrijn. Mên, wat was dat jammerlijk en dat vooral die gedateerde suffe humor.

Gelukkig komen ze in aanraking met een stel figuren uit de rijke horrorgeschiedenis, dat altijd nog wel het aanzien waard is. Zo heb je het monster van Frankenstein, dit keer niet vertolkt door Boris Karloff. Lon Chaney Jr. als de Wolf Man komt ook nog voorbij, maar de grootste attractie blijft natuurlijk hoe Lugosi nog eenmaal schittert als Dracula. Wat een grandioze performance! Hierna zou vooral terecht komen in dubieuze Ed Wood-producties.

Het is ook niet een heel toegangelijke film door de minimalistische opzet. Ik kon wel redelijk van dat droge genieten, maar kan me voorstellen dat talloze bij dit soort films afhaken.

Redelijke Pixar. De inventiviteit van al die insecten is geinig. Wel jammer is dat door het razende tempo de film van grappige vondst naar volgende grappige vondst scheurt. Soms had er voor sommige scenes meer tijd genomen kunnen worden. Verhaal is niet veel bijzonders, zelfs ergerlijk op het eind, maar goed dat lag ook geheel in de lijn der verwachting.

Gezellige film, die vooral in gang gezet wordt door de aculturele bodyguard die John Cusack eens eventjes vertelt hoe hij van zijn toneelstuk een succesverhaal kan maken. De irriterende, bij vlagen volkomen hysterische vrouwenkarakters waren ook goed te doorstaan, al zijn sommige stemgeluiden niet geschikt voor mensen die al snel vatbaar zijn voor stekende koppijn . Tegen het eind was de fut er wel uit.

Yeah, ultracool! Steve McQueen heeft voor zichzelf een ideale rol gekregen, lekker de stoïcijnse koele cop uithangen met hier en daar een rake quote. Het viel me op dat deze film uit 1968 veel dichter in stijl bij de huidige politiethrillers zit, dan zo'n gortdroge filmnoir-detective, die je dan 20 jaar geleden voorgeschoteld zou krijgen. Dat maakt Bullitt niet automatisch een goede film. Integendeel, het plot vond ik nou niet overal even boeiend. Gelukkig biedt deze film wel een uiterst hippe achtervolgingsscene door de straten van San Francisco. Ook de eindscene op de luchthaven mag er zijn!

Bumazhnyy Soldat is een typisch Russische film met kille, maar sfeervolle shots en theatrale tragiek. Een dokter begeleidt in de jaren '60 de eerste kosmonauten waaronder Yuri Gagarin. Hij vreest dat velen tijdens het hele trainingstraject (inclusief de ruimtevlucht) niet overleven. Hier maakt hij samen met zijn echtgenote (Chulpan Khamatova) een heel issue van. Ondertussen speelt een driehoeksrelatie ook nog op in de film, anyway tis allemaal maar wat.

Verhaaltechnisch vond ik deze film maar erg matig door ondermeer een overdosis aan dialogen. Maar uiteindelijk vel ik toch nog een positief oordeel. De tijdsgeest van de Sovjetunie uit die tijd komt wel goed over, het overtuigde me wel . Tot slot heeft regisseur Aleksei German mooie scenes geschoten, geheel in de traditie van de Russische stijl.

Op jacht naar een schat gaan is nog nooit zo leuk geweest . Geweldige film, die van begin tot eind vermakelijk blijft. De beste western en tevens de beste film van Leone op C'era una volta il west na dan.

Ai, ik had toch wel wat jofelers verwacht van de Coen Brothers. De verhaallijnen rond Brad Pitt en Frances McDormand waren een genot om naar te kijken, maar de rest haalde het bij dat duo niet. Het einde vond ik ook een vieze tegenvaller .

Paul Newman en Robert Redford on the run Je zou denken "Is dit nou waar de hele film overgaat en is dat niet saai voor een bijna 2 uur durende western?" Nee, dit verveelt geen enkel moment door de prachtige triviale dialogen, mooie landschappen en de continu aanwezige spanning.

Leuk wegkijkfilmpje dat ietwat overgewaardeerd is. De verhaallijn is leuk om te volgen, maar zo heel opzienbarend is dit toch ook niet.