Opinions

God is in His Holy Temple - Earthly thoughts be silent now

De eerste Poltergeist was één van mijn eerste horrorfilms die ik zelf had gekocht. Via mijn oudere broer kwam ik al wel redelijk snel in aanraking met types zoals Freddy Kruger, maar de DVD van de lotgevallen van de Kane familie was van mij en van mij alleen. Toen vermaakte de film wel, maar het was pas met een herziening ergens in 2012 dat ik de film pas echt wist te waarderen. Hoewel ik altijd al wel benieuwd was geweest naar de sequels, had ik ze nooit ergens op de kop kunnen tikken. Daar kwam een paar maand geleden echter verandering in dus werd het hoog tijd voor een Poltergeist avond!

Al ben ik uiteindelijk maar tot aan deel 2 geraakt en zal het slotstuk voor een andere keer moeten zijn. De eerste film blijft nog altijd mooi overeind en ik moet zeggen dat het me verbaast wat voor een degelijke sequel dit is geworden. De film is 4 jaar later dan zijn voorganger gemaakt (in de film zelf is er maar een jaar gepasseerd) en toch voelt Poltergeist II, die de ietwat teleurstellende subtitel 'The Other Side' meekreeg, aan alsof de films vlak na elkander zijn geschoten. Brian Gibson weet de stijl van Hooper mooi te benaderen, maar slaagt er ook in om de film perfect op zijn eigen poten te laten staan. Aan het verhaal hapert er hier en daar jammer genoeg wel wat. Zo wordt er nooit een uitleg gegeven waarom Dana, de oudste dochter uit de eerste film, hier niet meer bij is. Wat sowieso al niet mogelijk had geweest (Dominique Dunne werd vermoord door haar toenmalige vriend vlak nadat de eerste film in première was gegaan), maar nu voelt het gewoon erg vreemd aan dat er nooit enige melding wordt gemaakt van haar personage. Poltergeist II concentreert zich voor de rest vooral op het hoe en het waarom van de geesten. Een uitleg hadden we al in het eerste deel gekregen, maar de toevoeging van Kane is een gouden zet geweest.

Vooral omdat de invulling van Julian Beck geniaal was. Een acteur die nooit verder was geraakt dan rollen als Dinner Guest of gewoon uncredited bleef, maar die besloot om zijn ziekte (Beck had maagkanker en wist dat hij niet meer lang te leven had) ten voordele van het personage te gebruiken. Hij stierf tijdens het opnemen van de film, maar hij heeft alles uit het personage uitgehaald. De familie komt in zijn geheel terug, minus Dunne natuurlijk, en dat is sowieso een voordeel. Ze blijven van eenzelfde niveau als tijdens de eerste film, al blijft het me verbazen hoe sterk Heather O'Rourke eigenlijk was. Ook Zelda Rubinstein keert weer als de medium Tangina en, hoewel ze minder prominent aanwezig is, blijft ze dezelfde freaky uitstraling behouden. Toch erg leuk dat iedereen zijn rol terug opnieuw heeft opgepakt.

Het niveau van de eerste film wordt nooit ten volle benaderd, maar het komt toch wel erg dichtbij. Dit tweede deel is in ieder geval één van de schoolvoorbeelden dat sequels op horrorfilms niet noodzakelijk slecht moeten zijn. Volgende week me toch eens aan het derde deel wagen.

Dikke 3.5*

My God! He found her!

Normaal gezien was het het plan om vorige week de 3 Poltergeist films achter elkaar te zien, maar we zijn uiteindelijk niet verder geraakt dan de eerste twee. Omdat de reeks toch wat op elkaar lijkt te volgen, wou ik wel zo snel mogelijk het slotstuk van de trilogie zien en daar was gisteravond eindelijk het moment voor. Al moet ik bekennen dat ik eerlijk gezegd dacht dat Poltergeist III het vervolg ging zijn dat er teveel aan was. Nagenoeg een compleet nieuwe cast en setting.. Het gehele gezin dat terug kwam voor de sequel was juist een pluspunt aan het tweede deel.

En het duurde even eer ik vrede kon nemen met het feit dat Carol Anne zonder boe of bah bij haar oom en tante was gedropt. Er is dan ook wel wat op het script aan te merken (zeker omdat het Freeling gezin in de eerste twee films erg hard aan elkaar hing) op dit gebied, maar het betert eenmaal de film goed en wel vertrokken is. Al blijft het plot rond Kane er nogal met de haren bijgesleurd, want dat was naar mijn gevoel wel afgerond op het einde van deel 2. Langs de andere kant is het ook wel moeilijk om met een andere insteek te komen dus is het wel ergens begrijpelijk te noemen dat ze op dat personage terugvallen. Soit, de grootste verandering in dit deel is de setting. Deze keer wordt Carol Anne niet in haar gezinswoning geteisterd, maar in een enorm flatgebouw. Het opent in ieder geval een aantal mogelijkheden en Gary Sherman profiteert er duidelijk van. De gimmick met de spiegels verveelt nooit (het blijft ook mooi overeind staan na al die jaren), maar ook scènes zoals die met de plas in de garage vormen het hoogtepunt in dit derde deel.

Al blijf ik het jammer vinden dat enkel Zelda Rubinstein en Heather O' Rourke terugkeren naar de filmreeks. Rubinstein heeft daarbovenop nog eens een vrij beperkte bijrol (al was haar dood wel weer onverwacht, zeker omdat er in de voorgaande films nooit iemand stierf) waardoor de aandacht vooral naar O' Rourke werd getrokken. Ten tijde van de opnames was ze al ziek (vanwege de cortisone die ze moest pakken werd haar gezicht, specifiek haar wangen, nogal bollig) en niet lang daarna stierf ze. Ze is in ieder geval verantwoordelijk voor één van de meest iconische kleine meisjes in een horrorreeks en het blijft eeuwig zonde dat ze nooit de mogelijkheid heeft gehad haar acteercarrière verder uit te bouwen. Kinderen in films zijn meestal vreselijk, maar O' Rourke is daar één van de uitzonderingen op. Voor de rest een geheel nieuwe cast dus, maar ik vond het wel tof om Lara Flynn Boyle nog eens terug te zien. DIt was haar debuut en ze doet het vrij behoorlijk. Hoewel de rest van de cast nergens weet te tippen aan het originele gezien, blijven ze al bij al nog een redelijk niveau houden.

Ik moet toegeven dat ik hier eerlijk gezegd niet helemaal op zat te wachten aangezien de film met zoveel elementen van de eerste twee films brak, maar Poltergeist III is een degelijke afsluiter van een meer dan degelijke reeks. Net iets minder dan deel 2, al is het verschil zo klein dat het niet in sterren uit te drukken valt.

3.5*

Pasolini en de kannibaal

Ik ben nog niet helemaal overdonderd van Pier Paolo Pasolini's "Mythical Cycle". Edipo Re was een goede film, maar Teorema is één van de slechtste films tout court die ik ben tegengekomen. Een link tussen beide films was me al ontgaan en ik verwachtte met Porcile, de 3e in een reeks van 4, niet tot veel meer duidelijkheid te komen. Gisteren dus een beetje twijfelend in de zaal gaan zitten.

Al deed het me wel deugd dat dit toch een interessantere zit is dan Teorema en toch weet de Italiaan me hier toch weer niet voor de volle 100 procent te overtuigen. Weeral beelden van een vulkaan (naar het schijnt de Etna, ik zou het niet weten aangezien ik er nog nooit ben geweest) en deze keer twee aparte verhalen die enkel en alleen aan elkander worden gelinkt door de aanwezigheid van Ninetto Davoli. Het ene verhaal speelt zich dus af op de Etna en gaat over een kannibaal die wat aan zijn vader heeft gepeuzeld en met een aantal vriendjes blijkbaar nog honger heeft terwijl het andere verhaal zich in één of ander gigantisch landhuis afspeelt waarbij een jongeman (wiens vader een Hitler lookalike is) zich amuseert met varkens. Klinkt allemaal nogal raar en dat is het bij vlagen ook. Het kannibalen gedeelte kon me in ieder geval het minst boeien. Het zijn vooral de leuke dialogen tussen Julian en Ida die de film in het begin interessant houden. Nadien komt de focus meer op de vader van Julian te liggen (de Hitler lookalike dus) en wordt je getrakteerd op een aantal conversaties tussen hem en een zekere Herdhitze. Lijkt me vooral de bedoeling te zijn geweest om commentaar te geven op de nasleep van de Tweede Wereldoorlog en het werkt.

Jean-Pierre Léaud is mij vooral bekend van een aantal François Truffaut films dus ik vond het wat vreemd om hem opeens in een Italiaanse film te zien opdraven. Al snel blijkt het dat hij gedubt is en toch valt er weinig op Léaud aan te merken. De conversaties met Ida (een goede Anne Wiazemsky die me nu veel meer kon bekoren dan in Teorema) zijn vlot en boeiend. Nadien verandert de toon wat naar mijn gevoel. De gesprekken tussen Alberto Lionello (Julian's vader en Ugo Tognazzi (Herdhitze) zijn even interessant als die van Julian en Ida, maar het voelt erg broeierig en beklemmend aan. Moeilijk aan te duiden waarom juist, maar ik neig ernaar om het aan de kunde van Lionello en Tognazzi te wijten. Kleine bijrol nog voor Ninetto Davoli, solide zoals altijd, en ook Franco Citti verschijnt nog even als mede-kannibaal.

Weinig reacties en stemmen hier. Geen idee waarom deze juist zo onderbelicht is gebleven, want dit is gewoon Pasolini ten voeten uit. Thematisch gezien klinkt dit allemaal nogal walgelijk (Julian wordt tenslotte ook opgegeten door varkens), maar Pasolini kiest ervoor om niet te schofferen en laat alles buiten beeld of van veraf zien.

3*

Please, please can we call it a "tallywhacker"? Penis is so ppp... penis is so personal

Ik had Porky's in een ver verleden al eens gezien maar kon me alleen nog maar stukken van de befaamde douche scène herinneren. Hoog tijd dus voor een herziening.

Vanaf de openingsscène waar Jarvis wakker wordt met een stijve is het al duidelijk wat voor niveau de film zou hebben en eerlijk gezegd vond ik dat nu niet zo erg. Het niveau van de film wisselt op zich wel. Er zitten een aantal geweldige scènes in waaronder Lassie, de douchescène, het stuk waar ze een groot deel van hun vrienden in het zak zetten met Cherry Forever en die neger die trouwens echt hard op Forest Whittaker trok!, ... maar ook een aantal saaiere stukken.

De personages zijn echt geweldig. Miss Ballbricker, Porky zelf, Pee Wee (vooral hoe ze hem elke keer kloten) zorgden er toch een aantal keer voor dat ik in een deuk lag. Al had heel het stuk tussen Cavanaugh, zijn vader en de jood er voor mij niet in gehoeven. Was iets te serieus voor de film.

Porky's is zeker en vast vermakelijk en kijk dan ook wel uit naar deel 2 dat volgende week op tv wordt gezonden.

3.5*

Je merkt dat ze bij die oude Looney Tunes cartoons toch nog een beetje wat hun weg moeten zoeken. Porky Pig is sowieso nooit één van mijn favoriete figuren geweest, maar als je dan ook nog eens zijn tegenstander weghaalt.. Dan schiet er weinig lol over. Porky houdt zich vooral bezig met het bereiden van een maaltijd voor een soort van Yosemite Sam avant la lettre terwijl zijn kok (Conrad Cat, die na 3 cartoons geruisloos verdween) het aan de stok krijgt met een mier. Porky's Café is ook één van de vele shorts die nadien nog eens opnieuw is ingekleurd (in 1992 via de computer maar blijkbaar bestaat er ook een Koreaans ingekleurde versie uit 1969) maar gelukkig is de originele zwartwit versie nog in goede kwaliteit te vinden. Moest de link niet meer werken: best wel wat verschillende versies uitproberen aangezien de cartoon ondertussen in public domain is gekomen en dat komt de kwaliteit niet altijd ten goede.

2.5*

Tex Avery maakte met The Blitz Wolf een overstap naar MGM en eerlijk gezegd: dat is de beste beslissing die hij in zijn carrière kon maken. Ik heb ondertussen veel van zijn MGM periode gezien en dat is toch van een betere kwaliteit dan hetgeen hij voor Leon Schlesinger Productions (wat later Warner Bros zou worden) maakte. In Porky's Garden zitten dan ook een aantal leuke ideeën (de american football scène met de pompoen!) maar die typische Avery gekheid ontbreekt nog. Porky zelf blijft een wat hit or miss figuur bij mij, maar geef hem een goede tegenstander (zoals Bugs Bunny) en je komt al ver. De buurman waarmee Porky wedijvert voor de prijs (typisch Avery momentje: een geldprijs van 2000$ maar na belastingen schiet er nog maar 1$ over) is dat niet bepaald. Blijft wel fijn om Mel Blanc te horen, onvoorstelbaar wat die man voor mijn jeugd heeft betekend.

2.5*

If you thought the night before was funny, wait till you see the next day

Op zich heb ik het niet zo met films die zich vlak na elkaar afspelen. Vaak omdat het lijkt dat de schrijvers nog wel wat inspiratie over hadden voor deel 1 maar bijlange niet genoeg voor nog een volledige film.

Daar zit dan ook direct het minpunt van de film doordat hij overal net niet het niveau van het eerste deel haalt. De film opent wel leuk met een toffe verwijzing naar zijn voorganger om het geheugen even op te frissen. Porky's II bevat dan ook wel een aantal geslaagde moppen waaronder de slangscène met Miss Balbricker maar over het algemeen is hij saaier dan deel 1. Dit komt ook vooral doordat Porky er eigenlijk niet in mee speelt (wie deel 1 heeft gezien weet hoe dit komt).

Wat dan wel weer goed is, is dat gelukkig bijna alle originele personages van de partij zijn. Pee Wee, Miss Balbricker, ... Maar er wordt teveel gerekend op Pee Wee om grappig te zijn. Nadat ze hem voor de zoveelste keer weer in het zak zetten heb je het al wel gezien, al was de grafscène wel geslaagd. Het was zelfs bijna het hoogtepunt van de film mede door Steve als de mummie waar ik strijk om ging.

Net zoals bij vele films haalt het vervolg niet het niveau van deel I, al zit je met deze Next Day nog redelijk safe.

3*

The Pig Strikes Back!

Na het leuke eerste deel en het iets mindere, maar nog altijd de naam Porky's waardige, vervolg was het nu tijd voor deel drie. En dit deel houdt de traditie toch wel weer op niveau.

Het is ten eerste wel onbegrijpelijk dat de film zo laag scoort want qua niveau zit het zeker en vast wel gelijk met het eerste deel. Pee Wee die weer een aantal idiote stoten aanvangt waaronder zijn eindscène, een scène waar Miss Balbricker weer eens wordt gekloot en natuurlijk Porky zelf waar wederom via een mooie eindfinale wordt mee afgerekend. Allemaal zaken die toch ook wel in deel één voorkomen.

De vaste cast is weer eens van partij met een geweldige Pee Wee en een coole Meat maar er worden ook wel een aantal leuke bijpersonages geïntroduceerd zoals de dochter van Porky en Pee Wee's grootmoeder.

Al bij al is Porky's Revenge toch wel weer een leuk vervolg op het de eerste Porky's. Hij haalt het niveau niet maar komt toch wel redelijk dicht in de buurt.

3*

I met her again... my little girl

Toen ik een tijd geleden een retrospectief over Pier Paolo Pasolini ging kijken in Cinema Zuid overhoorde ik tijdens de voorstelling van Salo iemand de vergelijking maken met deze Il Portiere di Notte. Een film die weliswaar een jaar eerder uitgekomen was en minder schandaal veroorzaakt had maar blijkbaar toch ook een ongemakkelijke zit was. Ik had de film toen al reeds op DVD liggen en hoewel ik indertijd bij Salo halverwege de film de zaal heb verlaten, was ik nog steeds wel van plan om me hier eens aan te wagen. Zo gezegd, zo gedaan.

En dit lag me in ieder geval beter dan Salo, maar toch ook opnieuw niet mijn type film. Zowat eenzelfde ongemakkelijke sfeertje als in Cabaret en hoewel de intrige an sich nog wel interessant is, is de uitwerking dat niet. Regisseuse Liliana Cavani laat haar film dan ook als een slak voortschrijden naar het onvermijdelijke einde en doet bijzonder weinig met de 2 uur die er aan voorafgaan. Ondertussen passeren er nog wel een paar iconische scènes (Lucia haar dansoptreden in de Duitse club!) maar echt bijzonder wordt het dus nergens. Bovendien begint de film meer en meer uit de bocht te vliegen naarmate het einde nadert en dan is het wachten op de manier waarop Cavani haar film gaat afsluiten. Geen grootschalige climax gelukkig, maar gewoon een droog en sec einde. Misschien wel de beste keuze die ze in de volledige film maakt.

Hoewel het casten van Dirk Bogarde en Charlotte Rampling uiteraard ook wel een slimme zet is. Twee grote namen en twee erg degelijke acteurs. Zeker Bogarde weet een zekere diepgang in zijn rol van Max te leggen, maar misschien ben ik wel gewoon bevooroordeeld omdat ik hem heel graag zie spelen. Ook Rampling doet het goed trouwens. De rol van Lucia was al aan een aantal andere actrices voorgelegd (onder andere Romy Schneider is nog in de running geweest maar die heeft de rol geweigerd) maar de combinatie van Bogarde – Rampling is gewoon erg goed. Zelfs in die mate dat de overige cast er nogal bleek uitziet in vergelijking met dit duo. Fijn om Philippe Leroy nog eens in iets terug te zien, maar ook hij is redelijk inwisselbaar.

Vreemd filmpje en op zich heb ik dat wel graag. Het is ook het soort film dat een lange tijd nog door je gedachten blijft rondspoken en dan vraag ik me af of ik dit niet te laag beoordeel. Tijdens het kijken stoorde de zo traag uitgesponnen intrige me echter toch te veel om hier een voldoende aan te kunnen uitdelen.

2*

The Poseidon Adventure

Interessante rampenfilm die andere boot-rampenfilms à la Titanic zeker overtreft. Ik vreesde voor gedateerde special effects maar deze zijn eigenlijk echt wel goed, vooral in het begin van de film dat de boot kapseist.

Maar de film word vooral gedragen door de acteerprestaties van o.a. Hackman, Nielsen (waar ik hard van verschoot nu ik hem in een deftige rol zie), Shelly Winters, Borgine, ... alleen van dat klein joch krijg ik het zwaar op mijn zenuwen.

4*

Metaforen

Lange tijd geleden gaven ze deze Il Postino op Canvas. De film leek me toen wel wat en ik had hem toen opgenomen. Iets wat me wel vaker voorkomt is dat ik een film opneem, hem vergeet en hem lange tijd later terug 'ontdek'. Dit gebeurde met deze film en na het leuke Juno had ik wel zin in nog iets luchtig.

Misschien was het tijdstip wat ongelukkig gekozen. Het was al laat en misschien was het geen goed idee om dit vlak na Juno te zien omdat het zo'n 2 compleet verschillende films, misschien ligt de film me compleet niet maar misschien is het in feite eigenlijk helemaal niet zo'n goede film. Il Postino is mierzoet, zo zoet dat ik ervan verschoot dat er geen mieren door mijn open raam kropen. Normaal gezien kan ik dit wel waarderen maar nu blijkbaar dus niet. Het verhaaltje heeft ook zo bijzonder weinig om het lijf, iets wat hier al meerdere keren is aangehaald maar ik ben er het volledig mee eens. Natuurlijk is de relatie tussen Neruda en de postbode leuk om even te volgen en het is natuurlijk tof voor Mario dat hij de schoonste vrouw van het eiland weet te veroveren maar boeien deed het me niet echt. Het feit dat de simpele Mario zomaar de bloedmooie Beatrice weet te veroveren gaat me allemaal nogal simpel. Ik zal vandaag ook eens proberen om gedichten van Neruda voor te dragen. Toch kent de film ook wel zijn goede momenten. De poëzie is bij vlagen erg mooi en heel het idee van de metaforen wordt sterk uitgewerkt maar het geheel mist simpelweg iets. De film gaat in het begin te traag maar raffelt zijn einde compleet af. Als je dan toch bezig bent met een nogal trage film, hou dan dit tempo aan voor de gehele film! Het is nu niet dat de film zich naar zo'n lange speelduur was aan het slepen... Weet er trouwens iemand wat het aandeel van België was aan de film?

Il Postino zal me niet bijblijven door het verhaal maar door het noodlottige einde van de acteur Massimo Troisi. Hij had hartproblemen en heeft de operatie zolang mogelijk uitgesteld, totdat de opnames klaar waren, maar toen was het al veel te laat en stierf hij niet lang hierna. Wat een treurig einde, ik voel me bijna schuldig dat ik de film 'maar' 2.5* geef. Troisi speelt op zich wel een redelijke rol. Vooral in het begin wanneer hij nog verlegen is en voor het eerst kennis maakt met Neruda is het genieten maar langzaamaan begon ik me meer en meer aan hem te irriteren. Het leuke is er al snel af en het simpele karakter van Mario zorgt voor verveling. Dan is Philippe Noiret beter af in zijn rol van Pablo Neruda. Hij weet een geloofwaardige evolutie door te maken, in tegenstelling tot Mario, maar blijft als personage ook interessant genoeg. Toch is het allemaal niet meer dan aardig en ik begrijp de hoge waardering hier dan ook niet echt. Maria Grazia Cucinotta is een Italiaanse schoonheid en de scènes met haar waren eerlijk gezegd ook de enige scènes die me nog konden boeien. De eerste ontmoeting tussen Mario en Beatrice is dan ook het hoogtepunt van de film.

Italiaanse poëzie blijft erg mooi maar de film jammer genoeg niet. Op zich heeft het allemaal wel een interessant uitgangspunt maar nergens wordt het echt boeiend. De film gaat traag vooruit maar het einde wordt afgeraffeld, een gemiste kans.

2.5*

Catherine Deneuve als huisvrouw

Toen ik iets meer dan een jaar geleden in New York was, zag ik dat ze deze film in een arthouse cinema draaide. Nog even aan het twijfelen geweest om te gaan kijken maar vermits ik niet wist of er ondertiteling voorhanden ging zijn besloot ik de gok toch niet te wagen want mijn Frans (en dat van mijn broer die erbij was) is echt niet degelijk genoeg om een film zo te kunnen volgen. De film ging uit mijn gedachten tot ik de DVD opeens weer in de plaatselijke bibliotheek tegen kwam om te huren.

De naam Ozon zei me wel iets maar ik wist niet meer van waar. Tijdens het zien van de film schoot het me ineens te binnen dat ik me op een blauwe maandag ooit eens aan Swimming Pool had gewaagd maar die viel me nogal vies tegen. Ach, ik dacht bij mezelf dat het niet eerlijk is om een regisseur op één film te beoordelen (Polanski heeft ook een enorm slechte start gemaakt bij mij) dus ik wou wel eens zien wat hij er hier van terecht bracht. Het resultaat is een film die precies wel beter is dan Swimming Pool (al is dat ook alweer zo lang geleden dat ik die heb gezien) maar wederom nodigt het niet uit om de rest van zijn oeuvre op te zoeken. De film voelt enorm nostalgisch aan vanwege de sterke jaren '70 aankleding maar voor de rest is het een film die nooit grappig wordt en rustig voort kabbelt. Potiche ontbreekt enige vorm van spanningsboog en de opkomst van het feminisme wordt maar redelijk in beeld gebracht. Misschien kun je dit meer waarderen wanneer je zelf de jaren '70 hebt meegemaakt maar vermits het nog zo'n dikke 10 jaar zou duren eer Metalfist geboren werd, gaat die vlieger voor mij dus niet op. De Engelse vertaling vind ik trouwens enorm slecht gekozen. Daarstraks even het Engelse script bekeken en daar slagen ze de bal toch af en toe mis. Althans toch op de manier hoe ik de film beleefde.

De film interesseerde me voornamelijk om 2 mensen. De eerste is Catherine Deneuve waar ik zoveel mogelijk van probeer te zien en die zonder twijfel één van mijn favoriete Franse actrices is. Dit doet ze redelijk maar het is een rol die ze niet echt eigen is. Ik kan er niet meteen mijn vinger op leggen maar er was iets in haar doen dat me wat irriteerde. De tweede persoon is Gérard Depardieu. Die heeft sowieso een paar van de beste Franse films die ik heb gezien op zijn naam staan maar ook hij is niet helemaal op dreef. Apart zie ik ze beide erg graag spelen maar zet ze samen in een film en dat loopt schijnbaar nefast af. Truffaut's Le Dernier Métro was bij mij ook al niet zo'n succes. Depardieu is ook wel enorm dik geworden! Verschoot er eerlijk gezegd van. Dan waren de bijrollen beter geslaagd. Fabrice Luchini is goed als de tirannieke fabrieksbaas maar vooral de mooie Judith Godrèche kon me wel bekoren als het kreng Joëlle.

Een film die het van een handvol scènes moet hebben (zo vond ik de onthulling dat Suzanne er vroeger nogal op los gevogeld heeft wel leuk) maar die over het algemeen iets te weinig om handen heeft. Het heeft de vaart van een wel erg rustig riviertje en de humor is blijkbaar niet echt aan mij besteed. Leuk om eens gezien te hebben maar niet meer dan dat.

Kleine 3*

Louis de Funès en het stuk oliegrond

Ach, het is hier weer lekker regenachtig weer in België (altijd als je verlof hebt natuurlijk) dus ben ik de laatste tijd maar eens bezig met wat kijkachterstand weg te werken. Ik heb nog een serieuze weg te gaan maar de Louis de Funès stapel is wel de dringendste doordat ik daar ondertussen alweer zo'n 13 films mee achter sta. Pouic-Pouic is al wel de 25e film die ik van de Franse komiek zie dus ik begin ergens te geraken.

En ik geraak hem maar niet beu. Pouic-Pouic, de titel wordt bij de naam van de huiselijke haan gehaald, is dan ook een film die precies op het lijf van de Fransman is geschreven. Ik ben dan ook best wel fan van dit soort toneelverfilmingen dat vol zit met dubbelrollen en waar het verhaal op den duur zo complex wordt dat de hoofdrolspelers er zelf amper nog aan uit kunnen. Op zich is het plot rond de verkoop van een lap grond vrij simpel maar vanwege alle onderlinge relaties (onder andere de broer die ineens tevoorschijn komt met één of andere Venezolaanse die hij heeft opgescharreld) krijgt het een heerlijke laag van complexiteit. De film gaat misschien net iets te lang door want voor mij had het mogen ophouden wanneer Simon met behulp van Palma er dan toch in slaagt om Antoine te laten tekenen in plaats van dan nog eens de twist met het radiobericht uit te voeren. De korte speelduur is hier trouwens ook wel een pluspunt doordat de film hierdoor vanaf de eerste minuten een vaart krijgt die hij nooit meer verliest.

Op den duur valt er niet meer veel over Louis de Funès te vertellen doordat hij praktisch altijd dezelfde rol heeft. Een rol die hij zich wel in zijn lange carrière compleet eigen heeft kunnen maken en ook hier is hij heerlijk op dreef. De vleierijen, de uitbarstingen, de gebaren, de smoelentrekkerij, ... Het is en blijft gewoon nog altijd heerlijk om naar te kijken. Vaak zijn de films ietwat een one-man show van de Funès maar hij wordt hier bijgestaan door een resem goede acteurs. Zeker Christian Marin als de butler Charles vormt een heerlijk duo met de Funès. Schitterend contrast ook wanneer de lange, slungelige en rustige butler tegenover zijn kleine en kolerige baas staat. Ook de Philippe Nicaud mag er zijn die de eer van de meeste dubbelrollen op zijn naam krijgt. Rest er alleen nog het schone vrouwvolk dat meestal door de Franse film dwarrelt maar hoewel er schonere Françaises zijn te vinden (Deneuve, zucht..) dan Mireille Darc bewijst ze hier over een vrij leuk komisch talent te bezitten. Al kan het wel zijn dat iedereen naar een hoger niveau wordt getild doordat ze meestal de aangever zijn voor één van de Funès zijn uitbarstingen.

Ik ben blijkbaar de enige die deze klucht, in de goede zin van het woord, met 4* beoordeelt en dat is jammer. Je moet natuurlijk wel voor dit soort films te vinden zijn maar als dat het geval is, dan is Pouic-Pouic gewoon anderhalf uur heerlijk tijdverdrijf. Een erg vlot tempo en een de Funès die op dreef is. Meer verwacht ik niet van dit soort films.

4*

Make my monster grow!

De jaren '90, het was een tijd waar je als kind toch getrakteerd werd op een aantal geweldige series. Dragon Ball Z werd elke dag na schooltijd uitgezonden, Pokémon was nog echt een rage en niet uitgemolken en je had natuurlijk ook de Power Rangers. Een bijzonder vreemde serie eigenlijk die materiaal van een Japanse reeks (Super Sentai) gebruikte en daar zelf eigen beelden mee combineerde. Volgens mij is daar mijn voorliefde voor de Japanse monsterfilm mee ontstaan en ik was oprecht benieuwd wat deze reboot ging brengen. Die onofficiële short van Joseph Kahn vond ik maar niets en ergens knaagde het ook of dit niet te serieus ging worden.

Want iedereen die ooit de originele reeks heeft gezien weet dat de reeks vol stak met heerlijke figuren. Kleurrijke helden in een maillot en een motorhelm op die het opnemen tegen een heks die een basis op de maan heeft en elke aflevering een man in een rubberen pak op onze helden afstuurt? Om dan nog maar te zwijgen over de Putties die nooit het concept hebben begrepen van met zijn allen tegelijkertijd aan te vallen. Het klinkt niet zo, maar Dean Israelite had in mijn ogen een lastige taak te vullen aangezien de jaren '90 zo'n decennium is dat je nu nog moeilijk terug tot leven kunt brengen. Ik ben dan ook aangenaam verrast dat hij ervoor kiest om hier zijn eigen ding mee te doen qua CGI en opzet, maar tegelijkertijd toch een zekere vorm van respect behoudt voor het origineel. Dit resulteert in veel knipogen, cameo's (al had ik er eerlijk gezegd meer verwacht dan enkel Tommy en Kimberly) maar vooral een erg vlot verhaal. Waar de oorsprong van de personages in de serie gewoon onbestaande was, neemt Israelite de tijd om de personages Breakfast Club-gewijs samen te laten komen. Niemand van het groepje valt er echt tussenuit en ze vormen een mooi geheel.

Toch lukt niet alles even goed weliswaar. Het design van Alpha voelt wat vreemd aan, de occasionele ai ai ai terzijde, en het gebruik van Goldar voelt wat simpel aan. Blijft een leuk personage, maar ik had liever een opbouw gezien in de stijl van een monster dat dezelfde grootte als de Power Rangers heeft en dan nadien vergroot wordt door Rita. Die heeft ook een serieuze update gekregen trouwens, lijkt wat een kruising met Scorpina te zijn geworden en dat werkt goed. De grootste kracht zit hem echter in de vijf tieners. Met Naomi Scott is er een nieuwe Pink Ranger waar opnieuw een generatie verliefd op kan worden en het wisselen van de nationaliteiten van de personages doet ook weinig verkeerd. Interessante keuzes ook met RJ Cyler die als eerste Ranger met autisme het doek siert en ook Becky G. heeft een primeur door als eerste een lesbische Ranger te spelen. Ludi Lin en Dacre Montgomery maken het groepje af en dan valt het toch op dat hier best wel over is nagedacht, de cast bevat genoeg chemie en voelt echt goed aan.

Bryan Cranston is ook nog een meerwaarde als Zordon en met Elizabeth Banks heb je nog wel een goede villain. Benieuwd wat dat in de sequels gaan geven, want als je het mij vraagt dan mogen die er zeker komen. Visueel degelijk en erg vlotjes. Geen hoogstaande cinema natuurlijk, maar zo'n heerlijke popcornfilm kan ook smaken van tijd tot wijlen.

Dikke 3.5*

You'd think after three hundred years they'd come up with a better rhyme!

Ik heb heksen/magie altijd wel leuk gevonden. Er hangt sowieso wel wat nostalgie rond het thema dankzij strips als Bieb & Zwiep en series als Sabrina, the Teenage Witch en Charmed, maar om de één of andere reden trek ik dit soort niemendalletjes meestal wel. Ik had nog nooit van Practical Magic gehoord, maar wou het wel eens proberen aangezien het met Nicole Kidman was. Al had ik eerlijk gezegd een beetje mijn twijfels toen bleek dat Griffin Dunne (van wie ik enkel een segment uit Movie 43 ken) de regie op zich nam.

En Practical Magic is een vreemde film te noemen. Nogal onevenwichtig doordat er nooit een duidelijke richting wordt gekozen naar waar het verhaal zich gaat ontwikkelen. Het wordt een mengeling van humor (om de één of andere reden vond ik de Put the Lime in the Coconut scène echt hilarisch), romantiek (natuurlijk ontmoet Sally haar droomvent), zelfs wat thriller (al is de spanning vaak ver te zoeken en is dit het minste aspect aan de film) en vooral ook de nodige fantasy die je hiermee associeert. Een mix die niet altijd even goed tot zijn recht komt, maar wel garant staat voor een lekker ontspannende film. Dunne verrast dus nergens en moet het vooral van zijn cast hebben.

En met zowel Kidman als Roberts zit je hier best wel gebeiteld. In de eerste plaats vooral geprobeerd vanwege Kidman. Niet een actrice waar ik stante pede alles van zal gaan zien wanneer het uitkomt, maar meestal kruisen onze wegen wel. Ze is hier nog op haar mooist (toch jammer van de Botox in haar latere films) en weet ook het meest te overtuigen als Gillian, een rol die duidelijk een kolfje is naar de hand van de actrice. Bullock weet ook te overtuigen, maar ik blijf het vreemd om haar in een komedie te zien. De chemie tussen hen beide is echter goed aanwezig waardoor de actrices elkander naar een hoger niveau tillen. Vooral een show van de twee dames dus waardoor de rest van de cast, niet helemaal onterecht, wat ondergesneeuwd blijft. Zeker Aidan Quinn weet als de love-interest van Sally geen blijvende indruk achter te laten.

Het was wel te verwachten dat dit door de meeste mensen niet gesmaakt ging kunnen worden, maar iets dichter bij de 3* had wel gemogen. Practical Magic is gewoon een vermakelijk feel-good filmpje dat vooral de moeite waard is dankzij Kidman en Bullock.

3.5*

They can hear you. Smell you. They see you

Afgelopen zaterdag was het weer eens filmavondje bij een kameraad thuis en die had nog deze Predators liggen. Ik heb zelf alleen maar het eerste deel gezien (lang geleden) en aan het tweede deel was ik zelfs nog nooit begonnen. De kameraad zei nochtans dat dit een uitstekend deel is in de reeks, hij is ook serieuze fan van de twee eerste films, dus ik vertrouwde er wel op dat dit een erg vermakelijk filmpje zou zijn.

Het is uiteindelijk iets tussenin geworden. Predators is op zich wel een leuke film maar op zich is er bitter weinig memorabel aan te vinden. Ik weet niet waarom maar het boeide me gewoon niet. Ik had er nochtans wel wat meer van verwacht want ik wist dat Rodriguez het script op zich naam. In dat opzicht had ik ook meer one-liners en testosteron verwacht. Want eerlijk is eerlijk, het is maar een zootje ongeregeld dat ten tonele komt. Vanuit de eerste film staan me nog altijd een aantal scènes van Schwarzenegger perfect voor maar dit is zo'n typisch geval van een hoop "stoere" en gekwelde personages dat nooit echt tot zijn recht komt. Gelukkig is het idee van de planeet wel erg leuk gedaan. Visueel zijn er een aantal erg mooie scènes te bekennen en over het algemeen zien de Predators er erg mooi uit maar daar blijft het jammer genoeg dan ook bij. Nochtans kan ik dit soort van all-star team meestal wel waarderen maar het blijft allemaal maar wat slapjes. Van veel personages vraag je je af waarom ze in godsnaam op de planeet zijn terecht gekomen (de rol van Topher Grace bijvoorbeeld) maar degene die er dan wel boven uitschieten, gaan direct dood. Iemand zoals Danny Trejo is zo'n personage dat je er zo lang mogelijk moet laten inhouden maar wat doet Rodriguez? Hij schrijft hem er bijna als eerste uit!

Ik had en heb nog altijd serieus mijn twijfels bij de rol van Adrian Brody. Ik ken hem van een paar filmrollen maar nergens weet hij echt een goede indruk na te laten, al staat The Pianist al wel maanden te verkommeren in mijn to-see kast dus dat zal binnenkort hopelijk veranderen. Soit, de reden waarom ik mijn twijfels had was omdat ik hem niet echt als stoere actieheld zag. De reden dat ik nog altijd mijn twijfels heb is omdat ik nog altijd niet geheel ben overtuigd. Oké, hij doet het nog niet zo verschrikkelijk slecht maar misschien hadden ze toch beter iemand anders voor de rol gekozen. Hetzelfde geldt voor Topher Grace trouwens. Die zal voor mij altijd onlosmakelijk zijn verbonden met Eric uit That '70s Show en hij slaagt er maar niet in omdat image af te schudden. Je kijkt precies nog altijd naar Eric en in de meeste scènes verwacht je dan ook Kelso of Donna te zien opduiken. De rol van Laurence Fishburne was trouwens wel erg leuk. Hij is nu niet echt perse één van mijn favoriete acteurs maar hij weet wel een vermakelijke rol op het scherm te toveren. Dat geldt natuurlijk ook voor Danny Trejo die hier wederom geweldig is. Blijft toch een geweldige B-film acteur, al moet ik hem echt eens dringend in Machete gaan opzoeken. Ook fijn om Mahershalalhashbaz Ali nog eens ergens in te zien verschijnen. Het viel me wel op hoeveel breder hij eigenlijk is geworden sinds die paar jaren in The 4400.

Ik startte deze recensie met een voldoende maar als ik er goed over nadenk, dan verdient de film dat toch niet. Het is allemaal nogal saai en met uitzondering van de Predators zelf en de effecten is er bijzonder weinig goed te ontdekken in dit derde deel, of vijfde als je de AVP meerekent. Danny Trejo is cool, de rest is het niet (al was Hanzo nog wel een uitstekende runner-up nadat Trejo stierf) maar daar blijft het bij. Misschien laten ze de reeks maar beter voor wat het is...

2*

A friendship that became rivalry

2006 was een jaar waar twee grote goochelfilms. We hadden The Illusionist en deze The Prestige. Beide zijn me toen wat voorbij gegaan maar een tijd geleden toch mijn handen op beide kunnen leggen. The Illusionist had ik al een tijdje gezien maar een paar dagen geleden was het dus tijd voor de, volgens de site, betere van de twee.

Ik zei het al, het is al een paar dagen geleden dat ik de film heb gezien maar ik had nog geen tijd om iets te typen wegens verjaardag en dergelijke. Soit, dit doet et er eigenlijk niet toe want The Prestige zit nog redelijk vers in mijn geheugen. De film scoort eigenlijk goed op meerdere vlakken. Qua verhaal zit het allemaal nogal redelijk gemakkelijk in elkaar, ik geef toe dat ik ook even het spoilertopic heb doorgelezen en daar nog wat feiten had uitgehaald die ik niet door had, maar zo'n grote mindfuck is het nu toch ook weer niet. Ik heb het altijd al wel een zwak gehad voor dit soort rivaliteit verhalen. Ik weet niet waarom maar het is denk ik de epische proportie dat zo'n verhaal kan aannemen. Er wordt altijd maar een net een tandje hoger geschakeld tot één van de twee niet meer kan en dat is juist het heerlijke aan de film. Waar sommigen falen in een deftige climax weet Nolan, of beter gezegd de Nolans want het script is door de broertjes geschreven, zijn film tot een sterk eind weet te brengen. Typisch zo'n film die nog beter tot zijn recht komt met een herziening, of juist jammerlijk faalt. Het hangt er vanaf in hoeverre het allemaal weet stand te houden. Nolan is nu niet echt één van mijn favoriete regisseurs maar toch heb ik het merendeel van zijn werk al wel gezien. Een vaste lijn is wel dat het er visueel vaak erg mooi uitziet en ook bij The Prestige is dat het geval. Er hangt zo'n mistig sfeertje over heel de film dat uitstekend past maar het zijn een aantal individuele scènes die voor een hoogtepunt zorgen. Vooral de gloeilampen en de kloonmachine waren erg mooi.

Nolan brengt twee acteurs samen die allebei een serieus icoon hebben vertolkt in de comic verfilmingen. Christian Bale vertolkt Batman in de films van dezelfde Nolan maar zet hier ook een meer dan uitstekende rol neer. Wel moet hij eens een ander soort personage gaan spelen want ik krijg te vaak het gevoel naar een mengeling van Batman/The Machinist te zien, oftewel een ietwat getormenteerd figuur. Beetje jammer maar waarschijnlijk heeft hij wel genoeg andere rollen maar ben ik daar gewoon nog niet aangekomen. Hugh Jackman heeft zich bij mij onsterfelijk gemaakt in zijn rol van Wolverine. Zelf ben ik een serieuze fan van de X-Men comics en de manier waarop Jackman deze neerzet is fenomenaal. Ik had dan ook ergens schrik dat ik hem niet los van die film ging kunnen zien maar net zoals bij Australia zet Jackman een uitstekende rol neer. De chemie tussen de twee is met een mes te snijden en zo hoort het ook. Geeft toch net dat beetje extra aan de film. Ik wist eigenlijk niet dat Scarlett Johansson hier ook in meespeelde. Het was dan ook een aangename verrassing toen ik ineens die volle sensuele lippen op mijn scherm zag verschijnen, blijft toch een dijk van een vrouw. Ze stelde in Good Company wat teleur maar gelukkig is ze hier weer op haar niveau en is ze, naast een genot om naar te kijken, overduidelijk ook een meerwaarde aan de film. Bale kennen we al van Batman, Nolan kennen we al van Batman maar ook Michael Caine kennen we van Batman. Een oude rot in het vak maar wel één die datzelfde vak goed verstaat en een sterke rol neerzet. Ik ben fan van Marvel comics maar ook evengoed van David Bowie. Het was dan een tweede aangename verrassing, naast Johansson, dat Bowie ook een rol had. Bijna onherkenbaar met een snor maar toch haal je hem er zo uit. Ik moet zeggen dat ik Bowie meer en meer begin te appreciëren in zijn filmkeuze, hij weet er altijd wel de speciale rollen uit te kiezen.

Boeiende film die vaak erg leuk uit de hoek weet te komen. Het plot is fascinerend, de cast uitmuntend en visueel ziet het er allemaal erg netjes uit. Toch mankeer ik iets om hier een 4.5* aan toe te kennen maar misschien dat met een herziening het kwartje wel valt. Voor nu in ieder geval een dikke voldoende. The Prestige weet zich trouwens wel beter te redden dan The Illusionist.

4*

Out here, you're the endangered species...

Deze Prey leek me weer eens wat anders dan de meeste horror films. Geen seriemoordenaar of geflipte zot maar gewoon een paar leeuwen die de boel wat komen verzieken. Sloeg me dat tegen.

Het begin is nog aardig en vooral de leeuwen zien er zeer mooi uit maar wat verschrikkelijk hard stoort is ten eerste al de dochter. Wat een irritante trut is me dat zeg. Als ik haar stiefvader was had ik ze al lang voor die leeuwen gesmeten. Ten tweede is de rest van de familie nu ook niet echt van een hoog niveau te noemen.

En vanaf dan begint ook heel de geloofwaardigheid te verdwijnen. Wanneer de dochter de sleutels filmt liggen ze op misschien 2-3 meter afstand maar wanneer die moeder ze gaat halen moet ze bijna een kilometer lopen om terug te geraken! Ook hoe de moeder een explosie overleeft zonder een schrammetje op te lopen terwijl ze bijna nog in de auto zit is te dom voor woorden. Vergeet dan ook niet het stuk waar ze aan de sleutels geraken en in plaats van gecontroleerd weg te rijden begint ze te freaken en slaagt ze erin om op een vlak stuk met haar auto in de put te geraken Nee wacht, soms was het een vlak stuk maar andere keren was het precies de Hymalaya waar ze op reden.

Prey is een film om snel te vergeten en ben dan ook blij dat ik hem gratis heb gekregen. Speciaal voor de mooie beesten geef ik nog 1*

De chauffeur van Marilyn Monroe

Peter Bogdanovich is een regisseur die me interesseert. Zijn Last Picture Show is een pareltje (al heeft me het wel 2 kijkbeurten gekost eer ik dat doorhad) maar The Thing Called Love was ook een erg degelijke film. Van deze Blessed Assurance had ik wat minder verwachtingen maar bon, misschien kon Bogdanovich bewijzen dat dat onterecht is.

En dat doet hij niet. Pas op, ik zeg niet dat Blessed Assurace een slechte film is maar hij komt nooit boven de middelmaat uit en blinkt enkel uit in de voorspelbaarheid. Zonde eigenlijk want voor de rest is de hand van de regisseur makkelijk herkenbaar. Zeker omdat dit wederom over het wel en wee van een aantal jongeren in een slapend stadje gaat. Het wordt echter nooit zo pakkend als The Last Picture Show en het mist de sfeer uit The Thing Called Love. Wat overblijft is een film die op zich wel vermakelijk is maar die je wanneer de aftiteling loopt alweer vergeten bent. Erg vreemd trouwens dat mijn versie maar zo'n dikke 70 minuten duurt. Het eindigt met de dood van Vesta Lotte Battle en de huwelijksreis van Jerry en Leslie naar de zee. Zou wel klote zijn als de film in 2 delen gesplitst zou zijn, al zou het me verbazen, maar de speelduur hier op MovieMeter en op Imdb scheelt toch wel een serieus pak. Het voelt echter wel als een afgesloten geheel aan maar bon, je weet nooit natuurlijk.

Er waren vroeger meerdere redenen om jaloers te zijn op John Stamos. Een ware vrouwenmagneet (en nu nog altijd trouwens) en in Full House mocht hij zich de man van Lori Loughlin noemen. Blessed Assurance is een tweetal jaar na de laatste aflevering van Full House opgenomen en Loughlin ziet er nog altijd even bekoorlijk uit. Dat kan haar brakke acteren echter niet wegmoffelen en ze valt dan ook pijnlijk uit de toon. Dan doet de onbekende Grant Show het een stuk beter. In het begin nog vrij vervelend met dat accent maar hij groeit duidelijk in zijn rol en is zeker in de scènes met Cicely Tyson, die hier de tandenloze Vesta Lotte Battle speelt, erg goed op dreef. Die laatste mag trouwens ook niet vergeten worden, de film wordt een stuk interessanter wanneer zij in beeld verschijnt.

Minste Bogdanovich tot nu toe die eigenlijk alleen maar van een onvoldoende wordt gered door Show en Tyson. Loughlin is niet op haar plaats (heeft ook maar een enorm beperkte rol) maar het geheel kijkt gelukkig vrij vlot weg. Mocht er nog een langere versie bestaan dan degene die ik heb gezien wil ik ze wel eens zien want misschien dat het geheel daar beter tot zijn recht komt.

3*

My daughters are trained for battle, sir, not the kitchen

Als er één genre is waar ik allergisch aan ben, dan is het een kostuumdrama. Ik kan het vandaag de dag al iets beter hebben dan vroeger, maar het blijft toch een soort film waar ik liever wat met een boog omheen loop. Althans toch in de meeste gevallen, maar zo af en toe springt er eens een alternatief filmpje in het oog en geef nu toe: wie wilt er eens niet de gok wagen om een film te zien waar de personages van Jane Austen's beroemde boek het opnemen tegen zombies.

En zowaar, ik heb me er danig mee geamuseerd. Beetje jammer van de lelijke CGI hier en daar maar voor de rest is dit een film waar de fun van afspat. Van de openingsscène die meteen de toon zet en de visuele uitleg wat de geschiedenis achter de zombieplaag is tot de vele confrontaties tussen mens en zombie. Niet alles is weliswaar even goed geslaagd, het is vrij voorspelbaar dat Wickham de slechterik in het geheel gaat zijn en ook de helft van de zussen blijven redelijk onderbelicht, maar dit is het soort film waar je dat met een gerust hart kunt vergeven. Dat komt vooral ook wel omdat de combinatie tussen de setting van Pride and Prejudice en zombies gewoon ook goed werkt. Mooiste voorbeeld daarvan is misschien nog wel het einde waar we een grootse trouwpartij krijgen gevolgd door een beeld dat de zombies toch terug een aanval inzetten.

Leuke invulling dus, maar de cast doet hier ook wel veel goeds. Lily James is nog maar recentelijk op mijn radar gekomen (via Baby Driver en Cinderella) maar sowieso een actrice om meer van op te gaan zoeken. James speelt met verve de stoere Elizabeth maar ook de combinatie met Sam Riley (wat heeft die toch een enorm coole stem trouwens) werkt erg goed. In die mate zelfs dat dit duo eigenlijk met het meeste van de aandacht gaat lopen, maar dat is dan zonder Matt Smith gerekend die er nog een leuke bijrol als een wat vreemde dominee op nahoudt. Beetje jammer ook wel dat Lena Headey als Lady Catherine de Bourgh wat onderbelicht blijft. Een personage waar volgens mij wel wat meer in had kunnen zitten. Misschien ooit nog iets voor een toekomstige sequel/prequel?

Erg aangenaam verrast in ieder geval. Op een nieuw project van Burr Steers is het precies nog even wachten (nu niet dat hij er sowieso een hoog tempo op nahoudt als regisseur met 4 films op 16 jaar) maar ik hoop dat hij in deze lijn verder gaat. Dit lag me in ieder geval heel wat beter dan Abraham Lincoln: Vampire Hunter, welke ook gebaseerd is op een boek van Seth Grahame-Smith.

4*

Italiaanse nouvelle vague

Prima della Rivoluzione was een twijfelgeval. La Luna was te lang geleden om een goed beeld van Bernardo Bertolucci te vormen, maar Last Tango in Paris leek te bewijzen dat ik en Bertolucci geen goede match zijn. Een regisseur mag je echter niet op één à twee films beoordelen (zeker niet met een oeuvre van een kleine 20 films) dus toch de gok genomen om hier naar te gaan kijken.

En het mag duidelijk zijn dat ik en Bertolucci geen goed huwelijk vormen. De indertijd 22-jarige regisseur levert op papier een film af die best wel eens interessant kan zijn (Fabrizio die na de dood van zijn beste vriend niet meer wat hij met zijn leven moet doen en alles overboord gooit voor een romance met zijn aantrekkelijke doch labiele tante), maar de uitwerking is dodelijk saai. Al vanaf de eerste minuten irriteerde ik me aan de stijl van Bertolucci en ik verschiet er eerlijk gezegd niet van dat dit als een ode aan de Franse nouvelle vague wordt gezien, een filmstroming waar ik ook bitter weinig mee heb. Geef mij dan maar het neorealisme als ik iets van Italiaanse films wil zien. Al moet ik wel toegeven dat Bertolucci hier en daar wel wat interessants weet af te leveren, daarmee ook dat ik niet de laagste score geef, zoals de dansscène in de huiskamer van Fabrizio. Het is echter bijlange na niet goed om me te overtuigen van zijn kunnen.

Zonde dat ook dit weer zo'n twee uur moest duren (ik irriteerde me er bij Last Tango in Paris ook al aan het slepende van de film), want wat compacter had de film veel goed gedaan. Temeer omdat hier wel een degelijke cast achter zit. Francesco Barilli en Adriana Asti zijn in ieder geval goed op elkander ingespeeld. Beetje teleurgesteld ook door de soundtrack van Ennio Morricone. Niet meteen mijn favoriete componist (Nino Rota!), maar ik heb hem nog redelijk hoog zitten. Hier levert hij echter een wat ongeïnspireerd zootje af dat bovendien nogal schel klonk. Vreemd genoeg een opmerking die ik een halfjaar geleden ook bij Last Tango in Paris had gemaakt, maar toen weet ik het aan de kwaliteit van de print...

Neen, dit was het toch niet. Het vervelende is dat ik toch met het gevoel blijf zitten dat ik iets heb gemist aangezien Prima della Rivoluzione (en Bertolucci in het algemeen) toch wel een zekere status heeft veroverd. Was ik gewoon niet in de stemming? Het kan, maar voor mij is het toch even gedaan met deze Italiaan. Geef mij maar een Visconti of De Sica.

1*

De ruimte tussen Mickey's Chrismas Carol en The Prince and the Pauper is weliswaar niet zo groot als die eerste en The Simple Things, maar 7 jaar is toch ook wel wat. Opnieuw een boekverfilming en deze keer van Mark Twain. Deze short ligt in dezelfde lijn als zijn voorganger, maar met minder cameo's. Het sprookje van Twain voelt na al die jaren nog fris aan en de dubbelrol van Mickey gaat hem een stuk beter af dan de persoonlijkheidloze muis die hij begin jaren '50 was geworden. Het valt hier toch ook weer op dat de kracht hem vooral in de wisselwerking tussen Donald, Goofy en Mickey zit.

4*

When one is young, one should use a lot of mascara. When one is older, one should use much more

Gisteravond eindelijk kunnen gaan zien naar My Week with Marilyn, een biografie die zich voornamelijk concentreert op het leven van Marilyn Monroe rond het opnemen van deze film. Het was ondertussen al weer een aantal jaar geleden dat ik deze film had gezien (tijd vliegt toch enorm snel eigenlijk) maar gisteravond begon het wel weer te kriebelen. Hoewel ik The Prince and the Showgirl niet haar beste werk vind, was het in mijn herinnering wel een degelijke film dus ik was benieuwd hoe dit ging uitdraaien.

Marilyn Monroe is zoals altijd weer even mooi. Iets wat in My Week with Marilyn goed is te zien, is wat voor problemen ze had tijdens het maken van de film. Ze was regelmatig ziek, werd volgestopt met pillen en had ook nog eens een miskraam maar aan haar performance merk je het niet. Het is niet haar beste rol maar hij mag er wezen. Ik blijf het altijd schitterend vinden hoe ze zo'n enorm charmant effect op het scherm heeft, zelfs meer dan 50 jaar na datum. Van Laurence Olivier nooit echt zo'n enorme fan geweest. Ik heb hem nu al in een aantal films gezien maar nooit weet hij echt een grote indruk na te laten. Zijn rol hier is dan ook zonder twijfel het meest memorabele wat hij tot nu toe voor mij heeft gespeeld. Het dikke accent en de woede uitbarstingen zijn amusant om naar te kijken maar ook het samenspel met Monroe is af en toe wel erg leuk. Het is dan ook verbazingwekkend dat dit uiteindelijk het resultaat is geworden want de sfeer tussen de twee hoofdrolspelers was echt helemaal niet goed te noemen. Olivier ventileerde zijn mening over Hollywood's mooiste diva regelmatig op de set maar begon dit ook meer en meer buiten de set te doen. Voor een fragiel en breekbaar persoon zoals Marilyn op dit gebied kon dat bijna op niets anders uitdraaien dan een fiasco maar beiden spelen hun rol degelijk.

Ik heb de indruk dat de film me qua verhaal eigenlijk iets beter is bevallen dan daarvoor. Ik had hier blijkbaar al eens een klein berichtje bij geschreven en daaruit bleek dat de tweede helft van de film me vooral tegenviel, nu was er eerlijk gezegd geen vuiltje te bespeuren. Ik vond het vooral leuk om te zien hoe de rollen van versierder nogal regelmatig wisselden waardoor je nooit goed wist wie nu eigenlijk wie was aan het versieren. Het resultaat is dan ook een wel erg lichtvoetige komedie geworden die alleen maar naar het einde wat begint in te zakken. Het zijn gelukkig een aantal leuke bijrollen zoals die van Northbrooks die ervoor zorgen dat er af en toe wat leven in de brouwerij komt. Alleen ook jammer dat de relatie tussen de Regent en zijn zoon niet altijd even goed uit de verf komt. Het plot van de film is al redelijk miniem en heel het revolutie en staatsgreep van de jonge prins komt dan ook totaal niet tot zijn recht. Ik vraag me af of dit op toneel dan echt zoveel beter tot zijn recht kwam want daar was het een heus kassuccès.

Ben nog altijd wat aan het twijfelen aan de score. Het verhaal is erg miniem en stelt op zich weinig voor maar de performance van Olivier en Monroe is wel uitstekend te noemen. Heel de setting wordt mooi in beeld gebracht en op zich vermaakt de film genoeg voor een kleine twee uur. Als je de geschiedenis van de film er op na slaat dan is het zelfs verbazingwekkend dat dit er uiteindelijk is gekomen dus The Prince and the Showgirl krijgt het voordeel van de twijfel.

Kleine 3.5*

It is my belief that everything, even death, can be turned into profit

Henry King, de regisseur die misschien wel mijn favoriete silent tot nu toe (voor de geïnteresseerden: ga snel Tol'able David kijken!) heeft geregisseerd en die nu Orson Welles, één van mijn favoriete acteurs tout court, regisseerde. Het was iets wat je bijna een blinde aanschaf kunt noemen. Toch heeft het even geduurd eer ik Prince of Foxes opzette omdat ik in de juiste stemming wou zijn. Gisteren vond ik dan eindelijk de tijd rijp om me hier eens in te laten onderdompelen.

Vooral omdat ik gewoon nog eens zin had in zo'n heerlijk ouderwetse avonturenfilm. Prince of Foxes voldoet perfect aan die beschrijving en is simpelweg een degelijke film. Het is misschien nodig om de aandacht erbij te houden, de personages durven elkaar weleens verraden in de 107 minuten die de film telt, maar over het algemeen levert King een film af in een stijl die vandaag de dag niet meer lijkt te bestaan. Waarom dan toch 'maar' 3.5*? Wel, ten eerste omdat dit het soort film is dat beter tot zijn recht komt in kleur. Ik ben een grote fan van zwart-wit films, maar er zijn gewoon bepaalde zaken die beter tot hun recht komen in kleur en dit genre is er één van. Een tweede hekelpunt(je) is dat de film halverwege wat lijkt in te zakken. Het is pas met de terugkeer van Cesare Borgia dat de film terug wat meer vaart weet te pakken en dan lijkt het me ook dat King zijn film net iets meer compact had mogen maken. Verder is dit een plot dat iedere liefhebber van het genre wel zal aanspreken. Veel liefde, verraad en de grote emoties maken dit in ieder geval een boeiende zit.

Orson Welles, dat blijft toch echt een niveau op zichzelf. Ik begin waarschijnlijk in herhaling te vallen aangezien ik precies over elke vertolking van hem bijzonder lyrisch ben, maar de rol van Cesare Borgia is hem gewoon op het lijf geschreven. Die stem alleen al.. Heerlijk indrukwekkend. Welles wordt bijgestaan door de immer goede Tyrone Power. De dialogen tussen hem en Welles bevatten een zekere aantrekkingskracht die ik nog niet vaker ben tegengekomen. Wanda Hendrix deelt ook duidelijk chemie met Power en sowieso valt er weinig op de cast aan te merken.

Op IMDB noemt iemand de film Everything but glorious Technicolor! en daar ben ik volledig mee akkoord. Het zwart-wit effect zorgt ervoor dat de film wat zijn charme verliest in plaats van dat het een toegevoegde waarde heeft. Verder is hier weinig op aan te merken, hetzij dat de film halverwege een tikkeltje inzakt.

3.5*

A great man who would have stopped what he knew to be wrong, no matter who was ordering it

Toen ik voor het eerst hoorde dat ze Prince of Persia wouden verfilmen had ik nogal mijn twijfels bij de hoofdrolspeler. Er passeerden een aantal namen maar uiteindelijk bleek het Jake Gyllenhaal te worden. Geen slechte acteur maar ik kon me hem toch niet echt voorstellen als de prins. Gisteravond dan toch maar eens de gok gewaagd en Prince of Persia is eigenlijk een erg vermakelijk filmpje geworden.

Ik ben niet noodzakelijk een grote fan van de Prince of Persia franchise maar ik heb wel een aantal van de games gespeeld. Het begon voor mij allemaal met Prince of Persia 3D (uit 1999 alweer) en daarna speelde ik nog wel eens op Sands of Time en Warrior Within maar daar ben ik eigenlijk ook nooit echt bijster ver in geraakt. Ik heb dus ook geen idee of het verhaal strookt met de games. Veel maakt het niet uit want Newell zorgt voor een ontzettend amusante film die bol staat van de clichés en voorspelbaarheid. Stoort het? Helemaal niet want het wordt allemaal op een leuke manier gebracht waardoor de speelduur snel voorbijvliegt. We krijgen een handvol standaard personages die op hun eigen manier perfect hun ding doen. Prince of Persia is een film die voornamelijk qua stijl aan titels zoals Pirates of the Carribean doet denken en dat is logisch want de film is wederom een combinatie tussen Disney en Jerry Bruckheimer. Voor mijn part mogen de twee nog een aantal films zo maken want het zorgt altijd wel voor een leuke film. Ik vindt het sowieso wel een interessant gegeven waarop de film zich concentreert. Ik ben zelf een grote fan van tijdreizen en het concept wordt op zich nog wel vrij aardig uitgewerkt. Ik heb mijn twijfels of het wel allemaal klopt qua plot want Dastan blijft maar op die dolk rammen maar bij dit soort films val je niet over de plotfouten maar neem je ze er meestal voor lief bij. Visueel ziet het er wel vrij aantrekkelijk uit. De sfeer van de nieuwe generatie van games (Sands of Time - The Two Thrones) wordt imho goed benaderd, althans toch in de mate dat ik het zie, en het werkt wonderwel met de sfeer van de film.

Ik heb eigenlijk nog altijd mijn twijfels bij Jake Gyllenhaal. Qua uiterlijk heeft hij niet echt veel weg van een Perzische prins. Het is jammer dat de film compleet in het Engels is en dit wordt nog eens extra benadrukt door Gyllenhaal's overdreven Amerikaanse accent dat door zijn dialogen sijpelt. Langs de andere kant vertolkt hij Dastan met zoveel flair en heeft hij er duidelijk plezier in waardoor je het hem snel vergeeft. Hij geeft een Jack Sparrow-achtige vibe aan Dastan en doet dat wel goed. Gemma Arterton daarentegen is niet zo goed op dreef. Qua uiterlijk is het een serieus verschil met Quantum of Solace, hier ziet ze er echt 10x beter uit, maar haar acteren is nog altijd niet echt verbeterd. Soms lijkt ze maar wat rond te dolen en niets anders te doen dan kibbelen maar eye candy is in dit soort films een must en daar is ze zeker en vast een meerwaarde in. Wat een heerlijk slechte kop heeft Ben Kingsley trouwens. Als je de film voor het verhaal keek, dan zal het vast en zeker niet als een verrassing zijn aangekomen dat hij de bad-guy speelt. Hij doet het dan ook met verve. Ik kende hem voornamelijk uit Polanski's versie van Oliver Twist waar hij de rol van Fagin op zich neemt en daaruit bleek al dat Kingsley een slechterik goed kon portretteren en hij doet hier dat kunstje nog eens lichtjes over. Ook leuk om Alfred Molina nog even te zien passeren in een ietwat kleine maar hilarische bijrol.

Het zal er waarschijnlijk niet van komen maar voor mijn part mag dit gerust een nieuwe trilogie worden. Newell weet hoe hij een blockbuster moet regisseren en de cast blijkt wonderwel goed gekozen. Het verhaal is voorspelbaar en redelijk standaard maar de funfactor maakt veel goed.

Dikke 3.5*

Princess: de fotoroman

Van mijn meest recent geziene Vlaamse films is zowat 90% ervan op mijn pad gekomen dankzij EclipsTV. Een zender die op de meest vreemde uren de meest onbekende Belgische films uitzenden en ik neem vaak gewoon willekeurig wat op. Zo ging ik normaal gezien gisteren voor Le Dindon zitten en wat blijkt? Het was een uitzending van deze Princess. Geen idee wie er in de fout is gegaan, maar ik was al benieuwd naar deze film sinds die uitzending van Virus op Canvas meer dan 10 jaar geleden. Alleen was toen mijn VHS opname (we hadden toen nog geen digitale televisie) qua audio verschrikkelijk slecht.

Zo'n dikke 10 jaar later was het dan eindelijk zover en ik ben blij dat ik dit eindelijk dan toch eens heb kunnen zien. In ieder geval een lekker chaotische film met een plot dat langs alle kanten rammelt en toch blijft het wel boeien. Vooral visueel laat regisseur Herman Wuyts echt wel een aantal fijne dingen zien. Een soort van mix (zeker qua soundtrack) tussen onder andere James Bond en wat weet ik nog allemaal, het voelt in ieder geval allemaal redelijk niet-Belgisch aan. Het plotje rond schrijver Walter die zijn grote roman maar niet gepubliceerd ziet worden en een samenwerking aangaat met fotograaf Marc om er een fotoroman van te maken lijkt op het eerste zicht weinig om handen te hebben, maar er zit genoeg weirdness in om het gammele plot recht te houden. Een uitgeverij waar iedereen (onder leiding van Tienpondt uit De Collega's!) er exact hetzelfde moet uitzien bijvoorbeeld of de grootschalig in scène gezette ontvoering van Princess en een stroboscopisch dansfeestje.. Naast Herman Wuyts, die de film dus ook regisseert, schreef ook onder andere Harry Kümel mee aan het script.

En Herman van Veen wist de hoofdrol te versieren. De man zal voor mij voor eeuwig en altijd verbonden zijn Alfred Jodocus Kwak en eerlijk gezegd, het is maar goed dat hij niet te halsstarrig heeft geprobeerd om een acteercarrière uit te bouwen. Als debutant kun je je nog een beetje goodwill veroorloven maar van Veen is echt wel belabberd. Tegelijkertijd werkt dat echter perfect met de algemene stijl van Princess en stoort dat eigenlijk veel minder erg dan je zou verwachten. Verder nog wel een aantal fijne bijrollen met onder andere Bob Van der Veken als de grote baas van de uitgeverij en volgens mij is er in een flits zelfs ook nog één van de twee Verreth broers te zien als fotograaf wanneer Princess uit het vliegtuig stapt. De titelrol is weggelegd voor Virginia Mailer die het best nog wel goed doet. Ze heeft nadien in niets meer meegespeeld dus geen idee of ze het zelf zo'n leuke ervaring vond. Naar het schijnt zou trouwens niemand minder dan Jan Decleir ook nog te zien zijn in het café maar dat heb ik gemist. Het zou alleszins wel kunnen, want die man is toch alomtegenwoordig in de Vlaamse film.

Het valt me nu wel op dat Eyeworks dit blijkbaar volledig op Youtube heeft geplaatst maar waarom zou je een Belgische film beschikbaar maken in het land van oorsprong? Als Belg zijnde krijg je dus een melding dat de uploader de video niet beschikbaar heeft gemaakt in je land.. Kafkaiaanse toestanden zijn het. In ieder geval een erg fijne meevaller dat dit werd uitgezonden in plaats van Le Dindon. Een Belgische film waar er volgens mij toch weinig soortgelijke van gemaakt zijn.

3.5*

You sure this is the right blind voodoo lady who lives in the boat in the tree in the bayou?

Ik was daarstraks in het ijssculpturenfestival in Antwerpen en daar stond een scène uitgebeeld met verscheidene Disney prinsessen tijdens een galabal. Onder andere Yasmine uit Aladdin en er stond er één tussen die ik nog niet eerder in een film was tegen gekomen. Zoals de meesten ondertussen al wel door zullen hebben was dat niemand minder dan Tiana uit deze The Princess and the Frog. Ik had de film nog opgenomen liggen van een uitzending op de BBC dus meteen eens opgezet toen ik thuiskwam.

Disney keert met zijn 49e Animated Classic terug naar hun roots (hoewel ze niet lang daarvoor hadden gezegd dat ze geen traditionele animatie meer gingen doen) en Ron Clements doet tezamen met John Musker een verdienstelijke poging. Het duo heeft hun strepen al verdient bij de animatiestudio, maar hier slaan ze toch af en toe bal een tikkeltje mis. Sowieso wel kudos voor de setting. New Orleans is een te weinig gebruikte omgeving in films (kan me eigenlijk alleen wat werk van Tenessee Williams en Live and Let Die met James Bond voor de geest halen), maar het middenstuk is soms net iets te slap. Zeker de drie Stooges-achtige slechteriken halen de vaart wat uit de film. Dat neemt gelukkig niet weg dat dit een voor de rest een vlotte film is met een aantal leuke elementen. Vond vooral Dr. Facilier, oftewel de Shadowman zoals die door de rest van de personages wordt genoemd, één van de leukere creaties van de laatste jaren.

Het lijkt me lang geleden dat ik nog eens een Disney heb gezien waarin de muziek zo prominent aanwezig is. Er lijkt wel geen minuut voorbij te gaan zonder dat er ergens een deuntje is te horen en de personages barsten geregeld ook uit in de haast verplichte intermezzo's. Mooi meegenomen dat ik wel fan ben van de stijl, maar teveel is teveel. Qua animatie wel weer het vertrouwde niveau. De scènes in de bayou zien er dan ook schitterend uit. Ook op gebied van voice cast niet veel op aan te merken. De gebruikelijke formule met een aantal bekende stemmen (onder andere Oprah en John Goodman) aangevuld met wat onbekendere stemmen. Voor de rest nog wat verwijzingen naar voorgaande Disney films, altijd wel leuk om te spotten.

Goh, 3.5* is natuurlijk een behoorlijke score, maar ik zal niet de enige zijn die net dat tikkeltje meer bij Disney verwacht. The Princess and the Frog is een meer dan noemenswaardige poging om eens iets anders te proberen (het feit dat Ray sterft is daar een uitstekend voorbeeld van) en toch is het niet van het niveau dat ik verwachtte.

3.5*

Inconceivable

The Princess Bride was zo'n film die al langer op het verlanglijstje stond. De film heeft in Amerika een heuse cult-following, bij ons lijkt hij wat onbekender te zijn, maar als WCW fan was mijn interesse vooral gewekt dankzij André the Giant. Sowieso altijd wel te vinden voor een film in de stijl van Labyrinth en dan leek ik met dit hersenspinsel van Rob Reiner (mij vooral gekend van compleet andere films qua stijl zoals A Few Good Men en Misery) wel een goede keuze te maken.

En een goede keuze is het geworden. Blijf het wat vreemd vinden hoe dit balanceert tussen een sprookje en een film voor iets oudere kijkers (de Rodents of Unusual Size of de killer eels lijken me niet iets teveel horror voor een kind) maar bon, ik heb me hier in ieder geval danig mee geamuseerd. The Princess Bride is dan ook een soort van parodie op de avonturenfilm/sprookje (ik kan toch niet de enige zijn die regelmatig aan de films van Errol Flynn moest denken?) en met de onderbrekingen van de opa en zijn kleinzoon wordt nog eens regelmatig de fourth wall doorbroken, iets wat ik altijd wel fijn vind. Verder is dit vooral een film die het van zijn personages moet hebben en met figuren als de gigantische Fezzik, Spanjaard Inigo Montoya en de slinkse Vizzini valt er best wel wat te beleven. Volgens mij ook wel het soort film dat met meerdere kijkbeurten nog wat beter wordt, al is het maar om de talloze quotes wat beter in je systeem te krijgen. Toffe soundtrack trouwens. Sowieso wel grote fan van Dire Straits, waar Mark Knopfler onderdeel van uitmaakte, maar het was me ontgaan dat hij hier de soundtrack voor verzorgde. Ietwat atypisch in vergelijking met zijn ander werk, maar de synthesizer werkt goed.

Veel toffe personages dus en Mandy Patinkin is daar denk ik de leukste van. Een soort van Frank Zappa met een degen en een hoop memorabele quotes. Zijn zoektocht naar de moordenaar van zijn vader is nu al legendarisch (Hello. My name is Inigo Montoya. You killed my father. Prepare to die) maar Patinkin lijkt ook gewoon enorm veel plezier te hebben met de imposante André the Giant. Dat was ook wederzijds precies aangezien André ook best wat fun lijkt te hebben in zijn rol van reus. Beetje jammer dat Wallace Shawn zo snel uit de film verdwijnt, was nog een leuke toevoeging aan de Spanjaard en de reus. Leuke bijrollen ook nog van onder andere Peter Falk, Mel Smith en Billy Crystal maar de main focus ligt toch op Cary Elwes en Robin Wright. Zoals het een sprookje betaamt worden de twee verliefd op elkaar, maar ook naast de camera sprongen de vonken er vanaf.

Had hier eigenlijk al veel langer eens werk van moeten maken, zoveel is wel duidelijk. Moet dit dringend maar eens op DVD gaan vinden, want nu heb ik de film enkel via een televisie-uitzending gezien. Soit, samen met Labyrinth één van de leukste films in het genre als je het mij vraagt. Benieuwd wat een herziening van The Neverending Story gaat geven, verwacht ik ook wel wat van.

4*

Rutger of Arabia

Geen idee meer waarom, maar ik heb ooit eens de VHS van Desert Law gekocht. Waarschijnlijk in een Rutger Hauer bui (Blind Fury heb ik volgens mij rond dezelfde periode gekocht) en sindsdien eigenlijk altijd links laten liggen. Waarom? Omdat ik eigenlijk eerst eens wou uitzoeken welke versie ik nu eigenlijk had. Desert Law is oorspronkelijk uitgekomen als een miniserie van 300 minuten, daarna is er een theatrical release van 113 minuten uitgebracht en ik zat met een film genaamd Law of the Desert met een speelduur van 128 minuten. Verwarring alom dus.

Ik vermoedde eerst de 113 minuten versie in bezit te hebben, maar ik had het gevoel dat de film toch over de 2 uur klokte. Geen idee dus wat voor versie ik nu gezien heb, maar mijn gevoel kan mij misschien ook wel bedrogen hebben doordat de climax zo gigantisch lang aansleept! Dan is Robert terug bij zijn moeder Christine, dan moet Salim nog het loodje leggen en wordt er nog eens een 'twist' gebracht waar Red de slechterik is (dat had niemand zien aankomen...) waarna er op zoek wordt gegaan naar Mehdi en waarna we dan nog eens een kwartiertje CIA nonsens moeten verorberen tot het moment eindelijk daar is dat onze goede vriend Tom met Christine de zonsondergang tegemoet kan rijden. Echt, ik zou niet weten wat voor extra scènes ze nog in de 5 uur (!) durende versie kunnen steken. Van mij had het in de woestijn mogen eindigen in ieder geval. Sowieso springt het verhaal van de hak op de tak, wat uiteindelijk niet zo verwonderlijk is als je bekijkt hoeveel ze hier in geknipt hebben, en toch blijft het wel ergens boeien. Althans toch zeker tot het moment dat Robert terug in de armen van zijn moeder is. De scènes in de woestijn zien er degelijk uit en de actie loopt ook nog best wel vlot.

Rutger Hauer is dan ook wel in zijn sas precies in de woestijn. Heb bijlange na niet zoveel van hem gezien als ik zou willen, ken hem voornamelijk van zijn latere werk in bijvoorbeeld een Sin City, maar dit soort actie nonsens gaan hem nog wel goed af. De altijd degelijke Omar Sharif heeft een ietwat kleinere rol als Emir Beni-Zair en verder is Carol Alt nog een mooie verschijning voor het oog en levert Kabir Bedi een nog degelijke rol af als ex-man van Christine. Elliott Gould is een aanfluiting, ik kan die man niet meer serieus nemen sinds Friends, en de rest van de cast is al even uniek als de vele zandkorrels die het scherm sieren.

Goh, op zich geen wanproduct. De locatie is erg mooi, Hauer doet zijn ding en het kijkt allemaal nog wel vlotjes weg. Het plot hangt echter met haken en ogen aan elkaar en de film kent drie of vier eindes teveel. Vraag me echt af wat nu het verschil is tussen al die verschillende versies. Moest er iemand meer info hebben?

2.5*

Vissende Fernandel

Ik ben een grote fan van Louis de Funès en ik had me ook eens laten verleiden tot een Fernandel boxset. Ondertussen is dit de vierde film uit de collectie (en bovendien de derde, na Honoré de Marseille en L'Homme à l'Imperméable, die haperde..) en ik moet zeggen.. de Fransman ligt me nog niet zo echt. Ik had er echter goede hoop in aangezien L'Homme à l'Imperméable me wel kon bekoren dus benieuwd wat dit ging brengen.

Meer van hetzelfde en dat is niet veel goeds. Het lijkt wel alsof al die Fernandel films een ietwat zelfde stramien volgen en dat is Fernandel die problemen heeft met de vrouwtjes. Hier vist hij letterlijk zijn aanstaande vrouw uit het water, maar die is heel wat jonger dan hem en dat geeft de nodige problemen. Veel te weinig stof voor een film van zo'n dikke 90 minuten mee te vullen. De huwelijksreis naar Rome is nog wel leuk, met vooral een kleine knipoog naar Roman Holiday, maar verder is dit vooral voorspelbaarheid dat de klok slaat. Je moet dit natuurlijk ook in zijn tijdsgeest zien, maar dan nog zijn er talloze Franse films uit deze periode die beter zijn. Het kan natuurlijk eens geen kwaad om eens onderuit te zakken met een wel erg behapbare film, maar Le Printemps, l'Automne et l'Amour boeit nergens en voelt vooral erg basic aan.

Het komt wel vaker voor dat een film gebouwd wordt rond een bepaalde komiek, maar bij Fernandel voel ik nooit echt de reden waarom. Die typische glimlach is wel fijn en de weidse gebaren hebben hun charme, maar daar stopt het dan ook bij. Ietwat standaard vehikel dus voor de acteur met de brede schouders. Zoals ik ondertussen al gewend ben, heeft hij hier weer een grote bijrol kunnen versieren voor een mooie dame. De blonde Nicole Berger mag zich deze keer tentoonstellen als het liefje van Fernandel en doet dat op zo'n manier dat je er niet warm of koud van wordt. Verder is er nog een broer en een schoonzus (Gaston Rey en Claude Nollier) die wat roet in de relatie komen gooien en zorgt enkel dat clubje cafévrienden nog voor eens een leuke afwisseling.

Heb nu volgens mij nog twee films met Fernandel liggen. Ergens nog een VHS van Don Juan en een DVD van Le Couturier de Ces Dames. Hopelijk is dat nog iets, maar tot nu toe heb ik nog maar 1x een 3.5* kunnen uitdelen dus Fernandel zal uit zijn pijp moeten komen wil ik er nog meer van aanschaffen. Tenzij Louis de Funès nog eens ergens een bijrol heeft natuurlijk..

1.5*