Opinions

No body is safe

Pathology was een titel die me vroeger in de videotheek wel aansprak maar die toch niet interessant genoeg werd bevonden om te huren. Nu een serieuze tijd later kwam ik de film tegen in de 5 voor 10€ actie van de Free Record Shop en kon ik hem toch niet laten liggen.

De reden dat de film me interesseerde waren de rollen van Milo Ventimiglia en Alyssa Milano. Die eerste kon me altijd al wel bekoren in Heroes (en in andere films) en de laatste is en blijft de pure belichaming van hoe een sexy heks er moet uit zien. Qua acteerprestaties is Pathology dan ook niet echt zo bijzonder meer dan enig andere film in dit genre. De rol van Milano is miniem, met uitzondering van de ontknoping, en is meer een lokker maar gelukkig zit het met Ventimiglia wel goed. Geen idee waarom maar ik zie hem altijd wel graag spelen al heeft hij soms echt wel een gebrek aan emoties. Nu heeft hij voor deze rol nu niet echt veel emotie nodig, het enige wat ze de gehele tijd doen is in wat lijken snijden, dus daar zat het enigszins wel goed. Bij de bijrollen schiet Michael Weston er dan weer boven uit. Ik vind het altijd jammer als ze de bad-guy al in het begin van de film vertellen maar Weston weet er eigenlijk nog wel genoeg spanning in te houden maar slaagt de bal naar de slotminuten toe soms wel serieus mis. Voor de rest is de cast niet echt bijzonder.

Een tweede reden waarom de film me wel wat interesseerde was dat het van dezelfde makers was als van Crank. Die film heeft een origineel concept en verveelt geen moment en ik vroeg me wel af of Neveldine en Taylor dit niveau konden houden. Jammer genoeg is dit niet het geval. Ze hebben een aantal goede ideeën en het meeste komt wel lekker uit de verf maar het zijn vaak de kleine fouten die de film nekken. Zo is het onlogisch dat Grey het lichaam van Gwen mag onderzoeken na haar dood omdat hij normaal gezien een verdachte is maar ook heel de ontploffing scène waar bijna iedereen buiten Gallo om komt ongeloofwaardig. De plottwist waar Gwen sterft is tenslotte ook maar wat povertjes uitgevoerd want echt meeleven deed ik nu toch niet met het personage. Waar ik me vaak ook aan stoorde was de lugubere factor die doorheen heel het verhaal zit geweven. Oké, het thema is sowieso al niet echt jolly jolly ho te noemen maar dit neigde soms toch echt wel serieus hard naar het randje dat de naam necrofilie draagt. Ik kan op zich wel wat verdragen maar hier ervoer ik het iets te vaak als een storende factor.

Uiteindelijk had ik meer van Pathology verwacht. Qua cast leek dit goed te zitten en ook qua verhaal leek dit op zijn minst interessant te noemen maar het is allemaal een geval van net niet. Jammer want hier had misschien wel meer ingezeten.

2.5*

There are few things more fundamentally encouraging and stimulating than seeing someone else die

Paths of Glory. Het was één van de weinige films die ik nog van Kubrick moest zien. Ik ben dan ook niet zo'n uitgesproken fan van oorlogsfilms waardoor het een genre is dat ik meestal links laat liggen. Deze film leek me echter wel een goede afsluiter van het jaar 2014, toch een jaar dat vooral is gekenmerkt door de 100-jarige 'verjaardag' van de Eerste Wereldoorlog, te zijn. Gisteren dan ook naar de voorstelling op het grote witte doek gaan zien.

Het nadeel bij oorlogsfilms vind ik meestal dat die zo ellenlang lijken te duren, maar Kubrick lijkt daar precies een uitzondering op te zijn. Full Metal Jacket rond ook af op ongeveer 2 uur en Paths of Glory duurt zelfs geen anderhalf uur. Hier bewijst de regisseur dan ook dat je alle gestoordheid van de oorlog perfect in zo'n korte tijdspanne kan weergeven. Kubrick houdt er een serieus tempo op na en het resulteert in een erg vlotte film. Het blijft wel een misser natuurlijk dat een film die zich concentreert op het Franse leger geheel Engelstalig is, zeker als je dan ook nog eens Frans klinkende namen zoals Arnaud en Broulard gebruikt, maar het is een kleine smet op een voor de rest meer dan uitstekende film. De oorlogsscènes op zich zijn sterk in beeld gebracht (zowel de beelden in de loopgraven alsook de aanval op de Mierenhoop) en het pleiten van Dax is sterk.

Iets wat voornamelijk ook te wijten is aan een degelijke Kirk Douglas. Niet meteen een acteur waar ik speciaal een film voor zal kijken (hoewel ik hem eigenlijk enkel in Grand Prix vond tegenvallen), maar hier steelt hij toch wel de show. Zeker in de scènes waar hij de 3 zogenaamd laffe soldaten verdedigt is hij erg goed op dreef. Tof ook om Adolphe Menjou nog te zien verschijnen in een redelijk grote bijrol. Pas recentelijk voor het eerst gezien in A Farewell to Arms waar hij een goede Rinaldi neerzet en met zijn rol van Broulard bewijst hij dat het een acteur is waar ik wel eens meer van wil gaan zien. Paths of Glory werd geweerd in een aantal landen (in België moest er een voorwoord aan te pas komen waarin stond dat dit een geïsoleerde zaak was die niet de algemene tendens toonde aan het front), maar het feit dat Winston Churchill dit een getrouwe weergave van het leven van een soldaat vond lijkt me genoeg.

Weinig op aan te merken eigenlijk. Kubrick is ondertussen zo'n regisseur waar ik op zijn minst een 4* van verwacht en ook hier stelt hij niet teleur. Paths of Glory wordt door velen een anti-oorlogsfilm genoemd, maar mij lijkt het gewoon een film te zijn die voor een keer probeert een niet romantisch beeld van de oorlog te schetsen en een getrouwe weergave probeert te zijn.

4.5*

Min of meer gebaseerd op waargebeurde shit

Patser was zo'n project waar erg veel van afhing voor het regisseursduo Adil El Arbi en Bilall Fallah. Na het succes van Black was er sprake van een eventueel Hollywood avontuur maar ze lieten het schieten om een droomproject te realiseren. Weliswaar terug in eigen land en het leek erop dat - mocht Patser niet hetzelfde succes als Black behalen - het Hollywood avontuur voorbij ging zijn vooraleer het nog maar begonnen was.

Ondertussen zijn we al enkele maanden na de initiële release en zijn El Arbi en Fallah onderweg naar Hollywood dus het lijkt erop dat Patser inderdaad het verwachte succes was. En terecht trouwens, want van de drie langspeelfilms die de vrienden tot nu toe hebben gemaakt, is Patser effectief de sterkste. Een erg vlotte visuele stijl met een aantal leuke knipoogjes, veel filmreferenties (Adamo die taxi Driver-gewijs voor de spiegel staat, Volt met zijn continue Scarface geblaar, de idolatie van Jean-Claude Van Damme, ...) maar ook naar eigen werk zoals Adamo die 'Voorzichtig op de baan' (een quote uit Callboys waar Matteo Simoni een hoofdrol in speelde) uitroept. Wat overblijft is een voor de hand liggend plot rond een stel wannabe's die opeens hoge toppen scheren in het misdaadmilieu en het is vooral leuk om te zien hoe El Arbi en Fallah de film compleet van de rails laten gaan. Een grootschalige shoot-out en hoewel die Hollywood knieval met de dood van Yasser niet helemaal geslaagd is, is er verder weinig op te merken aan de film. Natuurlijk zijn er best wel wat ruwe kantjes, maar hier straalt zo'n plezier van af.. Je vergeeft het ze gemakkelijk.

Dat bijrolletje van Dimitri Vegas en Like Mike als security agenten had echter gerust geknipt mogen worden. Ik snap dat de twee DJs voor wat naamsbekendheid kunnen zorgen, maar dit was echt wel tenenkrommend slecht. Zonde, want verder is dit qua cast echt wel de moeite. Simoni is de laatste jaren terecht aan een serieuze opmars bezig, maar ook de rest van zijn vriendengroepje blijft gedurende de hele speelduur overeind staan. Ze zijn ze in ieder geval overal gaan zoeken, want Nora Gharib (Badi) bijvoorbeeld is in the picture gekomen na haar K3 zoekt K3 auditie. Van een carrièreswitch gesproken.. Verder nog een aantal standaard namen wanneer je een Vlaamse film draait, maar zo'n Jeroen Perceval, Axel Daeseleire of Gene Bervoets hebben altijd wel een meerwaarde.

Tof! Beste film van het duo tot nu toe en dat zegt op zich al veel aangezien ik Black en Image ook al wel zeker de moeite waard vond. Hier en daar niet altijd even geslaagd (die zwarte balkjes bij de Colombianen oogt wel erg slecht) maar genoeg positieve punten om de negatieve van tafel te vegen. Die Bad Boys 3 zegt me eerlijk gezegd vrij weinig, maar toch ook wel ergens benieuwd wat ze daar weer uit hun mouw gaan schudden.

4*

Hitchcocks Britse periode: 1925 - 1938 en 1972

Het was puur toeval dat ik op deze documentaire stoot. Ik had een film van BBC opgenomen (Halloween Resurrection) en nadat die gedaan was, kondigden ze een 3-delige documentaire reeks over horror aan. Raar vond ik het want het stond niet in mijn tv-gids. Ik ging op onderzoek en toen bleek dat wat mijn tv-gids 'nacht-tv' noemde, in feit vaak documentaires en films waren zoals deze Paul Merton Looks at Alfred Hitchcock. Toen direct geprogrammeerd en vandaag gekeken.

Ik ben grote fan van het werk van de Master of Suspense. Ik heb nog niet alles gezien, er wordt wel aan gewerkt, maar zelden heb ik een regisseur gezien die zo doeltreffend en visueel een verhaal weet te vertellen. Zijn Britse periode is bij mij een mes dat aan 2 kanten snijdt want de stomme films (o.a. Champagne, The Lodger en The Ring) behoren nu niet echt tot mijn favoriete Hitchcocks maar werken zoals The 39 Steps en de Lady Vanishes dan weer wel. Ik heb het niet zo heel hard op stomme films, dat is wel duidelijk, maar in dat opzicht levert Paul Merton wel goed werk want ik krijg meteen zin om heel de collectie terug op te zetten, ook de silents. We krijgen een uur vol met leuke anekdotes, Hitchcock geschiedenis en interviews maar het zijn vooral de technische montagetrucjes die dit zo interessant maken. Ik voelde me precies als een klein kind dat bij een goochelaar op bezoek is die al zijn trucs uitlegt. Erg leuk om te zien en je leert de hand van de meester nog meer te waarderen. Om een aantal montage handigheidjes uit te leggen is te moeilijk voor woorden, je moet het zien om het echt door te hebben. Eén ding is wel zeker, Hitchcock was een ingenieuze en vooral briljante geest. De documentaire concentreert zich ook een beetje, vooral in het begin, op de jeugd van Hitchcock en zijn invloeden maar dat zijn zaken die je ook in een boek kunt lezen. Ik zeg het nogmaals, wil je een kijkje in de geest van Hitchcock dan moet je dit kijken.

Waarom dan toch 'maar' 3.5*? Om één simpele reden, Paul Merton. Ik heb me nog nooit zo hard geïrriteerd aan een gastheer, hoewel Bud Pollard uit Road to Hollywood ook wel serieus in de buurt komt. Merton denkt dat hij grappig is maar dat is hij niet, getuige de scène waar hij Hitchcocks hoofd op een pinguïn plakt. Vreselijk vervelend en dan heb ik het nog niet over de aaneengeplakte interviews met Hitchcock. Op zich is het fantastisch om Hitch in zijn volle glorie te zien maar om de een of andere bizarre reden wou Merton het laten uitschijnen alsof hij zelf het interview aflegde. Respectloos naar de originele interviewer en totaal onnodig. Als er nu gewoon de originele beelden waren gebruikt in plaats van Merton die de vragen opdreunt, dan had dit betere punten gekregen. Gelukkig komt Merton niet bijster veel aan bod, al is het nog altijd teveel, maar zijn de andere geïnterviewden veel interessanter. Zo slaagt Merton erin om Hitchcocks 2e cameraman van The Lady Vanishes en dergelijke op te rakelen. Ook Patricia Hitchcock, de dochter van, komt aan bod met hier en daar een leuke anekdote over haar vader en haar moeder.

Merton is te irritant voor woorden en daardoor verliest de documentaire toch wel wat punten. Op zich is het wel de moeite waard door de kunstjes van Hitchcock maar dat krediet gaat natuurlijk compleet naar de Meester zelf en niet naar Merton. Jammer, want met een betere host had hier meer ingezeten. In ieder geval is het leuk om eens gezien te hebben.

3.5*

Qui trop parole, il se mesfait

Een tijdlang geleden gaven ze een Éric Rohmer thema in Cinema Zuid, maar wegens omstandigheden toen eigenlijk naar geen enkele film kunnen gaan. Ik vind dat vandaag de dag nog steeds zonde omdat Franse cinema toch altijd wel interessante films kan teweeg brengen, maar gelukkig was er nog altijd Cinema Canvas. De opname dateert weliswaar al van ergens in de zomer, maar niemand houdt me tegen om in volle winterperiode zo'n zonnige film als Pauline à la Plage op te zetten.

Meer zelfs, het geeft net dat beetje extra escapisme in deze donkere dagen. Dat ondervond ik in de vorige editie van Cinema Canvas met La Piscine - dat was toen de 'zonnefilm' van dienst - maar deze Pauline beviel me toch net iets minder. Hoewel Rohmer goed genoeg lijkt te beseffen dat teveel gepraat naar niets leidt, zie ook het openingscitaat in de film, is het begin wel erg taai te noemen. Heel die discussie tussen Pierre, Pauline, Marion en Henri over ontvlambare liefde.. Ik heb er even aan getwijfeld om de film te stoppen en een andere keer verder te zien. Iets bleef me echter fascineren en je voelt dat na die scène de schaakstukken gezet worden en dat er wel eens interessante driehoeksverhouding (of moet er hier gesproken worden van een vierkant?) opgezet kan worden. Mooi ook hoe Pauline eigenlijk in het midden van de volwassenen blijft staan en daarbij geen partij kiest en hoewel de film nooit echt tot een climax komt, kwam het einde sneller dan ik in eerste instantie had verwacht.

Geweldige titel ook, zo eenvoudig en toch tegelijkertijd allesomvattend. Pauline bevindt zich inderdaad op het strand en daarmee is alles wel gezegd. Ze deelt de zandkorrels met nog een aantal anderen en hoewel het qua acteurs nergens grote namen zijn, is de invulling wel sterk gedaan. Zeker de debuterende Amanda Langlet (Pauline) weet zich perfect staande te houden. Ze heeft zo die onschuldigheid van een kind en tegelijkertijd toch ook al de ontluikende seksualiteit van een volwassen vrouw, dat heeft Rohmer goed gezien toen hij haar castte. De combinatie met Arielle Dombasle (Marion) is ook goed gelukt, maar het is vooral in de scènes met Pascal Greggory (Pierre) en Féodor Atkine (Henri) dat het knettert. Die scène waar Henri Pauline gaat wakker maken is (ook te zien op de poster) is in ieder geval goud waard.

Visueel ook wel tof eigenlijk. Het was me niet opgevallen hoe Rohmer zich beperkingen oplegt aan de hand van een kleurenpalet (hij baseerde zich op La Blouse Romaine van Matisse, ook te zien in de slaapkamer van Pauline en ook op de poster) maar achteraf gezien blijkt dat een erg mooie keuze te zijn geweest. Zo zie je maar dat het soms goed kan zijn om een film toch verder te kijken, had van die eerste minuten nooit verwacht dat ik hier nog 3.5* aan ging kwijt kunnen.

3.5*

Could someone bring me my gun?

De laatste tijd kocht ik mijn actiesterren nog op good old fashioned VHS, maar na een paar problemen met het afspelen ervan (niets zo rot als een film willen zien die dan niet afspeelbaar is) ben ik toch overgeschakeld op DVD. Al verdwijnt wel hiermee de charme van het videotheek gevoel dat ik hier altijd mee associeerde. Soit, het leuke was ook dat die tapes spotgoedkoop zijn, maar twee Dolph Lundgren films op DVD voor 1 euro per stuk kon ik niet laten liggen.

Het is wel te hopen dat Bridge of Dragons wat beter zal zijn dan deze Peacekeeper, want dit is gewoon niet goed. Al mag het gezegd worden dat Frédéric Forestier hier en daar nog wel een vermakelijke scène weet neer te poten zoals de auto-achtervolging op de daken. Realistisch? Nah, dan ben je ook aan het verkeerde adres. Leuk? Dat wel en het is één van de weinge echt geslaagde scènes. Voor de rest is het echter dus allemaal nogal pover en dat komt voornamelijk omdat de ene na de andere stupide scène elkander opvolgt. Cross wordt verscheidene keren serieus onder vuur genomen, maar blijkbaar trekt zijn kogelvrije vest alle kogels aan. Hoe verklaar je anders dat hij bij zo'n kogelregen als in de hotelkamer geen enkele keer geraakt wordt. Het plotje rond het lanceren van een kernraket stelt voor de rest niet veel voor en eenmaal Northrop op de proppen komt is de kous helemaal af. Ik heb de film gisteravond gezien en nog geen 24 uur later heb ik al de grootste moeite van de wereld om me iets van het verhaal te herinneren. Zegt genoeg lijkt me.

Gelukkig kan ik Dolph Lundgren wel waarderen. Overduidelijk niet één van zijn beste rollen, maar Lundgren weet nog wel wat fun in zijn rol te steken. Het blijft een acteur die geknipt is voor dit soort films en ik kan hem meer vergeven dan pakweg Steven Seagal. Blijkbaar is Montel Williams, die hier de rol van Northrop op zich neemt, een bekende talkshow host in Amerika, maar die had van mij gerust achter zijn desk mogen blijven. Roy Scheider is naast Lundgren de andere bekende naam die de poster van The Peacekeeper mag sieren. Geen slecht acteur en toch haalt hij niet alles uit zijn rol.

Een soort van Die Hard rip-off waar 1 persoon het tegen een heel leger aan slechteriken moet opnemen. Die Hard bewijst dat dat goeie cinema kan opleveren, The Peacekeeper bewijst dat het ook de andere kant had kunnen uitgaan. Enkel de moeite voor de fans van Lundgren, maar zelfs dan zijn er betere films te vinden.

1.5*

Met The Peachy Cobler grijpt Tex Avery terug naar zijn beginperiode van MGM, hoewel dat ook nog maar zo'n 7 jaar geleden was. Soit, The Peachy Cobbler voelt opnieuw aan als zo'n sprookje zoals hij Little Red Riding Hood of Three Little Pigs aanpakte met als grote verschil dat hij er hier niet zijn typische twist aan geeft. Toch is het de moeite waard om te kijken, want het resultaat is een mooi sprookje. Zeker het begin waar de oude man zijn brood deelt met de vogels is één van Avery's mooiste momenten. Visueel trouwens ook aantrekkelijk en de elfen die de schoenen van het oude koppel repareren zorgt nog voor een paar leuke visuele gags.

4*

Leuk, weliswaar met incest getint, sprookje

Zondag geven ze, behalve als er weer idiote koers is, een film uit de oude doos op de zender Eén. Vaak varieert dit van films als dit tot Chaplin of Stewart. Normaal gezien ben ik niet meer zo te vinden voor dit soort verhalen maar omdat het met Deneuve is heb ik hem opgenomen en vandaag bekeken.

Wat direct bij Peau d'Âne in het oog springt zijn de mooie decors. Alles is tot in de puntjes getransformeerd tot een feeëriek koninkrijk met alles erop en eraan. Alles ziet er zeer mooi uit, net zoals het een verfilming van een sprookje beaamt maar was ik nu echt de enige die in het begin constant aan een sketch van Monty Python's Flying Circus moest denken? Ik weet de naam van de sketch niet maar het is een vrij lange met een koning die een gehele tijd op zo'n instrument als dat van de prinses zit te spelen. Soit, eigenlijk maakt dat voor deze film niet zo veel uit. Iets wat me na verloop van tijd opviel was dat Peau d'Âne nogal vrij veel wegheeft van Assepoester. Heel het basisconcept is hetzelfde en de gelijkenis tussen het glazen muiltje of de ring die maar aan één vinger past is natuurlijk snel gelegd. Het verbaasde me dan ook niets dat Charles Perrault, die het originele verhaal van Peau d'Âne op zijn naam heeft staan, ook de schrijver is van Assepoester. Toch voelt dit allemaal wat aan als een slap aftreksel en daar kan Demy maar bitter weinig aan veranderen. Hij doet nochtans een goede poging door zoveel mogelijk visuele pracht in de film te steken want, ik val wel in herhaling precies, alles ziet er echt werkelijk fantastisch uit. Geen enkel kunstje is te moeilijk voor Demy en hij slaagt er in om door allerlei filmische trucjes het tot een mooi resultaat te brengen (o.a. de binnenkomst van de fee door het dak). Hij wordt dan ook ontzettend goed bijgestaan door de vele zoete en felle kleuren.

Deneuve was, zoals ik hierboven al zei, de enige reden om de film te zien. Ik maakte daarstraks een topic aan, verschoot er trouwens van dat de Franse schone dat nog niet had, en ik had meteen weer zin om me te laten betoveren, een woordkeuze die ontzettend cliché aanvoelt in combinatie met deze film, door haar schoonheid. Hier is ze dan ook weer prachtig. Deneuve was ten tijde van de film al 27 jaar maar ziet er nog altijd maar begin twintig uit. Haar rol is nogal kitscherig en dit is zeker en vast niet één van mijn favoriete rollen waar ik ze in zie spelen, geef mij maar Belle de Jour, maar toch slaagt ze er in om alles met verve te vervullen. Jean Marais, ik herken hem nu pas van zijn rol in Visconti's meesterwerk 'Le Notti Bianche', past ook wonderwel in de film. Hij is vooral veel aanwezig in het begin van de film maar weet wel zijn stempel te drukken. De vele nummers doorheen heel de film hadden niet gehoeven voor mij. Hier en daar een nummer kan geen kwaad, de film doseerde dit 3/4 van de speeltijd ook goed, maar naar het einde toe was het teveel. Ik weet niet waarom maar er zijn maar een aantal films waar ik gezang kan verdragen, hoewel ik dan wel weer een zwak heb voor musicals...

Zonder Deneuve had ik dit niet opgezet. Qua plot voelt het allemaal wat aan als een aftreksel van Assepoester maar toch weet Demy mij de gehele speelduur te amuseren. Ik verveelde me geen moment en dat is vooral te wijten aan de visuele pracht die de film kenmerkt.

3.5*

De koning van het overspel

Na gisteren Les Deux Anglaises et le Continent gezien te hebben van Truffaut, kreeg ik vandaag zin om het laatste deel van mijn boxset op te zetten want de regisseur speelde weer heel de dag door mijn hoofd. Ik moet het hem wel aangeven dat hij er altijd in slaagt om zijn films een lange tijd te laten rondslingeren in mijn bewustzijn en ik was benieuwd of hij hier met La Peau Douce wederom in zou slagen. Ik had het vermoeden dat het wel zo zou zijn want de korte inhoud leek weer een ouderwets werk van Truffaut te zijn in de stijl van Jules et Jim, mijn favoriet tot nu toe.

En ja, het is hem weer gelukt want dit gaat me toch ook weer lang bijblijven. De films die ik tot nu toe van Truffaut heb gezien gaan praktisch allemaal over het overspel of een driehoeksrelatie en daar is deze film geen uitzondering op. De regisseur heeft het genre een beetje naar zich toegeëigend en weet perfect hoe hij de spanning in beeld moet brengen. La Peau Douce is dan ook weer zo'n interessante film geworden met verscheidene lagen die met elke herziening meer en meer te ontdekken zullen zijn. Het verhaal heeft nochtans een erg simpel gegeven, zo simpel zelfs dat het meer op een goedkope roman lijkt af te stevenen maar het wordt allemaal meeslepend gebracht. Het is voornamelijk de evolutie, als je het al zo kunt noemen, van Pierre die me erg aantrok. Je zou bijna met hem meeleven wanneer hij zo in de problemen geraakt tijdens zijn weekendje wanneer hij de lezing moet geven met als hoogtepunt het kat-en-muisspel tussen hem en Clement die triestig met zijn koffer achterblijft. Maar dan weet Truffaut op een subtiele manier de balans te doen draaien en krijgen we wederom één van Truffaut's paradepaardjes, de climax. Bij een aantal films is het al te lang geleden om me het nog juist te kunnen herinneren maar de Fransman weet hier weer een uitstekend einde aan vast te maken dat ik niet had zien aankomen. Truffaut verzamelde krantenknipsels om hieruit een verhaal te maken en dat is hier ook het geval want het idee van de dood van Pierre had hij uit de krant. Persoonlijk vond ik het een erg passend en treffend einde dat de sfeer van de film perfect weet te raken. Ook fijn dat hij het hier heeft kunnen laten om zelf geen voice-over in te spreken.

Toen ik de naam van Françoise Dorléac in de openingscredits zag, was ik aan het twijfelen vanwaar ik de naam in godsnaam kende. Ik denk dat mijn kennis van Franse actrices op 2 handen is te tellen maar vanaf het moment dat ik ze zag schoot het me te binnen, het is de oudere zuster van Catherine Deneuve. Het is de eerste keer dat ik ze zie spelen maar de gelijkenis is treffend, al zijn ze qua manier van stijl compleet anders. Toch is Françoise degene die hier het beste in past volgens mij. Ze speelt de rol van Nicole dan ook enorm overtuigend en is een enorm genot om naar te kijken. Na de aftiteling restte me dan ook maar één gevoel en dat was dat het toch enorm spijtig was dat ze 3 jaar later zou verongelukken met haar auto op 25-jarige leeftijd want hiermee verloor de Franse cinema een uitstekende actrice. Jean Desailly is ook uitstekend gecast in de rol van flamboyante vrouwenversierder/family man. Het lijkt een ietwat vreemde combinatie maar Desailly weet het af te brengen en is de spil van de driehoeksverhouding die hier weer ontstaat. Want hoewel het lange tijd leek alsof de film alleen maar rond Dorléac en Desailly ging draaien, komt daar op het einde een fantastische Nelly Benedetti op de proppen. Ook dit was de eerste film waarin ik haar zag maar ze weet het einde nagenoeg geheel naar zich te trekken en ze doet dat goed.

Beter dan Les Deux Anglaises et le Continent, zoveel is zeker maar of het Jules et Jim kan overtreffen? Daar twijfel ik eerlijk gezegd nog aan maar misschien kom ik daar morgen wel achter wanneer de film wat is ingezonken. Het verhaal is simpel maar doeltreffend en het is de combinatie van de wondermooie Dorléac, flamboyante Desailly en geweldige Benedetti die dit een uitstekende film maken.

Dikke 4* met kans op verhoging.

Leopard seals! Nature's snakes

Ik ben denk ik één van de weinigen die de Madagascar franchise nog kan waarderen, ik vond het derde deel zelfs een erg leuke zit. Een reden van het succes is natuurlijk de aanwezigheid van de pinguïns en dat weten ze bij Dreamworks ook wel. Een animatieserie in samenwerking met Nickelodeon was er al en afgelopen jaar kwam er dus ook een volwaardige film uit.

En dat is blijkbaar te hoog gegrepen, want Penguins of Madagascar kan niet tippen aan het niveau van de andere films. Een aantal leuke jokes weliswaar, ik denk dat iedere filmfan wel kan lachen met de running gag van de verborgen filmster namen, maar over het algemeen is dit een nogal saaie bedoening rond één of andere octopus met wraakplannen. Een plot dat compleet van de pot gerukt is, inclusief nog even de standaard flashback naar het moment dat het groepje pinguïns ontstaat, en dat vooral wordt neergehaald door de aanwezigheid van het wel erg suffe North Wind groepje. Vraag me af wat daar nu eigenlijk juist de bedoeling van was. Een soort van tegengesteld spionage team? Het stelt in ieder geval allemaal nogal weinig voor en het grootste hekelpunt is dat het simpelweg niet memorabel is. De vier pinguïns zijn dat gelukkig nog wel, maar voor de rest dus allemaal nogal kleurloos.

Ook qua animatie, want bijvoorbeeld Classified (de leider van de North Wind bende) ziet er wel erg slecht geanimeerd uit. Hij wordt ingesproken door Benedict Cumberbatch en dat was niet de beste keuze. Ik heb Cumberbatch redelijk hoog zitten vanwege onder andere Sherlock, maar de man heeft nogal problemen met het uitspreken van woord pinguïn (zoek zijn appearance bij The Graham Norton Show maar eens op Youtube) waardoor het wel erg moeilijk wordt om hem serieus te nemen. Voor de rest nog bijrollen van John Malkovich en Ken Jeong waar je niet warm of koud van wordt. Stak me ook wat tegen dat de vier stemmen van de pinguïns zelf niet de originele vertolkers zijn. Je zou verwachten dat dat daar bij dit soort grootschalige producties wel rekening mee wordt gehouden.

Het zal al wel duidelijk zijn, maar ik kon hier niet zo erg veel mee. Er zitten nog wel wat toffe vondsten in, maar over het algemeen is dit een nogal droge en flauwe film die beter tot zijn recht had gekomen als een deel van de televisie serie. Het is te hopen dat dit geen voorbode gaat zijn voor de Minions film, nog zo'n spin-off van een populaire franchise.

2*

I look like Dracula's Uncle Morty from Kiev

Al Pacino, hij heeft precies zijn gloriedagen wel achter de rug. Binnenkort zit er misschien nog wel een comeback in met The Irishman van Martin Scorsese, maar ik heb het gevoel dat de jaren 2000 en later niet echt zijn decennia waren. Ik ben me de laatste tijd echter meer en meer aan het interesseren voor zijn carrière en ik kon The People I Know nu niet laten liggen in een drie voor 1 euro actie. Meteen maar eens van het moment gebruik gemaakt om dit op te zetten.

Want eerlijk gezegd? Ik had hier nog nooit van gehoord en plot leek me wel wat. Het lijkt één van de minder bekende Pacino films te zijn en bovendien één met een niet al te uitnodigende gemiddelde score. Geen idee of ik daarom net wat minder verwachtte, maar de film is me uiteindelijk erg goed meegevallen. Ik ben altijd wel fan van dit soort personages die zich dieper en dieper in nesten werken en daar is Eli Wurman een schoolvoorbeeld van. Zijn mond staat geen moment stil en hij wekt op den duur de woede/interesse van een aantal belangrijke mensen op. Toegegeven, op narratief vlak oogt dit hier en daar wel wat pover. Je komt nooit echt goed te weten wat er nu juist allemaal gaande is geweest op dat feestje, al wordt er wel danig geïnsinueerd, en het einde voelt wat abrupt aan. Al is dat voor een groot stuk ook wel te wijten aan regisseur Daniel Algrant die opeens een idee had om zijn film op een arty farty manier (de camera draait rond waardoor het beeld op zijn kop staat) te laten eindigen. Dat sloeg echter nergens op.

Zo'n 3.5* lijkt dan ook wat veel als ik eerlijk moet zijn, maar het is toch Pacino zelf die voor een groot deel van die score verantwoordelijk is. Het blijft een degelijke acteur die zich in alle rollen wel weet in te leven en als Wurman kan hij zich goed laten gaan. Bij vlagen voelt zijn accent ietwat onnatuurlijk aan, maar op zich trekt hij het niveau van de film serieus naar omhoog. Kudos toch ook voor de make-up afdeling. Pacino ziet er bij vlagen wel erg beroerd uit, je zou bijna medelijden met hem krijgen. Aangenaam verrast ook door Kim Basinger met wie Pacino over een goede chemie blijkt te beschikken. Ze heeft weliswaar maar een klein bijrolletje, maar het gaat haar goed af. Sowieso eigenlijk weinig aan te merken op de cast.

Tof! Beetje onbegrijpbaar dat dit niet bekender is geworden (volgens de IMDB trivia pagina heeft de film een tijdje onder het stof gelegen vanwege de aanslag op de WTC torens, al begrijp ik de link niet helemaal) en het help natuurlijk ook niet dat je volgens Bol.com hier zo'n 12 euro voor moet gaan neerleggen. Vind je hem ergens goedkoper, ik zou hem niet laten liggen.

3.5*

Humans and Vampires have lived in harmony... Until now...

Als je in het groot 'from the creators of Lord of th Rings' zet dan begin ik toch al wel wat twijfels krijgen maar ondanks dit ben ik toch wel een redelijke fan van dit soort fantasy filmpjes met vampiers. Spijtig genoeg waren mijn twijfels gegrond en sloeg de film tegen.

Het verhaal van Perfect Creature begint eigenlijk bijna net hetzelfde als dat van Underworld. Er is een virus, de twee rassen waarover het in de film gaat worden moeten genoodzaakt samenwerken om de wereld te redden doordat er iemand van de twee rassen slecht is geworden. Allemaal zeer standaard en Perfect Creature bevat dan ook geen verassingen. Het enige verschil met andere van dit soort van films is dat de vampiers is voor een keer niet de bad guys zijn maar één pluspunt kan de film niet redden natuurlijk.

Visueel valt Perfect Creature dan wel weer wat mee al wordt het soms wel verschrikkelijk lelijk in beeld gebracht. Bijvoorbeeld wanneer we Brother Edgar zijn eerste moord zien plegen en dat dat kleine jongetje hem betrapt. Edgar vlucht en klimt naar boven. Dat ziet er op dat moment zo verschrikkelijk fake uit vooral doordat heel de klim expres wordt versneld. Het alternatieve jaren '60 sfeertje is dan wel half en half geslaagd al had ik eerst niet door dat het zich in die tijd afspeelde.

Maar ook qua acteerprestaties valt de film soms wat tegen. Scott is veel te saai en heeft blijkbaar geen emoties en Burrows ziet er niet slecht uit maar is dan ook precies alleen maar voor haar looks gecast. Leo Gregory was dan wel weer de revelatie van heel de film. Hij slaagt erin om Brother Edgar op een bijzonder geslaagde en gestoorde manier neer te zetten. Rest van de cast wisselde ook met hoogte- en dieptepunten.

Teleurstelling die nog te bekijken waard is voor Leo Gregory en het visuele gedeelte. Voor het verhaal moet je het niet doen.

2*

Sleep no more! Macbeth does murder sleep

Het was Orson Welles die me indertijd geïnteresseerd maakte in verfilmingen van Shakespeare en de eerste van zijn verfilmingen die ik zag (Welles maakte er een handvol in de loop van zijn carrière) was het verhaal van Macbeth. Een bevreemdende ervaring doordat hij amper budget had maar Welles zelf in de titelrol maakte erg veel goed. In die mate zelfs dat ik bijna 9 jaar na datum nog altijd een beetje weigerachtig was om Macbeth door iemand anders vertolkt te zien worden. Het was echter Ian McKellen die de rol op zich ging nemen en dan ook nog eens met Judi Dench als Lady Macbeth? Count me in!

Als je denkt dat de decors van de Welles versie uit 1948 er wel heel lowbudget uitzagen, dan ga je grote ogen trekken bij hetgeen Philip Casson op het scherm laat zien... Tussen 1976 en 1978 speelde Trevor Nunn's Royal Shakespeare Company het toneelstuk tientallen keren en één van die opvoeringen werd gefilmd en begin januari 1979 op televisie uitgezonden. De kwaliteit van de DVD laat flink wat te wensen over maar langs de andere kant stoort dat niet echt doordat dit gewoon een extreem minimalistische opvoering is. Er is geen decor en alles wordt gespeeld op een rond podium waar met lichtinval wordt gespeeld om aan te geven dat er een verandering van setting is uitgevoerd. Er zijn een paar props zoals zwaarden, dolken en een kroon maar verder is het gewoon een zwart podium met een zwarte achtergrond en acteurs die in zwarte kledij zijn gehuld, met uitzondering van Malcolm die een witte trui aanheeft. Dat vloekt dan zo hard met de rest van de kledijstijl dat het lijkt alsof hij gewoon zijn kostuum vergeten is.. Klinkt verschrikkelijk met zo'n lange speelduur, ik kreeg al flashbacks naar Dogville, maar het werkt eigenlijk bijzonder goed.

Maar dat komt vooral doordat dit gewoon een formidabele cast is. Ian McKellen is vandaag de dag een grote naam natuurlijk met films als Lord of the Rings of de X-Men saga maar in zijn jongere jaren was hij dus vooral op het podium hoge toppen aan het scheren. Zijn performance van Macbeth is dan ook bijzonder indrukwekkend maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat Judi Dench als Lady Macbeth misschien nog net dat tikkeltje indrukwekkender is. De scènes tussen hen twee - en dat zijn er gelukkig veel - zijn om van te smullen maar zeker naarmate het plot vordert schudden de twee apart van elkaar een aantal geweldige dingen uit de mouw. Bob Peck is een uitstekende Macduff en ook John Woodvine is erg degelijk als Banquo. Sowieso eigenlijk weinig op de cast op te merken (zelfs het feit dat sommige meerdere rollen spelen stoort absoluut niet) maar er is toch één momentje waarop de opvoering inzakt en dat is in de monoloog van Ian McDiarmid als de portier. Dat matcht gewoon erg slecht met de rest.

Met zijn 2 uur en 25 minuten is dit een redelijk lange zit maar dit vliegt voorbij. Het idee om dit zonder decor te spelen is een mes dat langs twee kanten snijdt. Langs de ene kant wordt dat netjes opgevangen door een sublieme cast maar langs de andere kant oogt het ook wel erg goedkoop. Dat, en dan van die rare keuzes in de weinige aankleding die er is zoals die trui van Malcolm. Ooh ja, toch ook nog even Susan Dury, Judith Harte en Marie Kean apart vermelden als drie van de meest griezelige heksen tout court.

4*

The human heart could never pass the drunk test

Normaal gezien was het gisteravond het plan om nog ergens heen te gaan maar een heuse sneeuwstorm doorkruisde die plannen. En wat doen we wanneer het is aan het sneeuwen (in de lente weliswaar...) en het lekker warm is binnen? Dan kijken we een film natuurlijk. Period of Adjustment trok mijn aandacht vanwege het feit dat dit gebaseerd is op een toneelstuk van Tenessee Williams, de man die ons onder andere Cat on a Hot Tin Roof en Night of the Iguana schonk.

En je voelt wel aan dat dit van dezelfde schrijver is maar toch weet Williams hier niet de juiste balans te vinden. Hoewel dat misschien niet helemaal klopt want wie weet was het de keuze van George Roy Hill om er een komische noot aan toe te voegen. Een noot die eigenlijk maar amper werkt en er meer voor zorgt dat de film nooit de juiste sfeer weet te scheppen. Het is dan ook vooral op gebied van drama en de relaties tussen de koppels onderling dat dit aanvoelt als het betere werk van Williams maar zoals gezegd draait het komische aspect de film de nek om. En dat is jammer eigenlijk want zeker de ontknoping van de film met de rillingen van George en de confrontatie met de McGill schoonouders is zeker en vast te pruimen.

De reden waarom ik de film heb opgenomen (naast het feit dat het gebaseerd is op een toneelstuk van Tenessee Williams) is de mooie Jane Fonda. Alleen heeft zich hier een vreselijk accent aangeleerd en het is bijzonder irritant. Meer zelfs, gewoon heel het personage is bij vlagen ronduit vervelend. Ik ben ook niet echt zeker aan wie het nu eigenlijk juist ligt want Fonda had nog maar een handvol films op haar naam staan en moest waarschijnlijk nog wel wat leren maar het kan ook gewoon aan het script hebben gelegen. De enige momenten dat ze goed tot haar recht komt is wanneer ze uit haar krammen schiet. Jim Hutton neemt de rol van de vent van Fonda op zijn naam en doet dat redelijk. Hij lijdt een beetje onder hetzelfde euvel als het personage van Fonda. Dan vond ik Anthony Franciosa een stuk interessanter in zijn rol als Ralph Bates.

Niet zo overtuigd van deze Period of Adjustment. Het heeft sowieso zijn interessante stukken maar de flauwere humor is niet interessant en het resulteert in een soms ietwat saaie film. Fonda is zoals gewoonlijk even bekoorlijk maar alleen maar als ze haar mond weet te houden.

2.5*

Bergman en de twee vrouwen

Ingmar Bergman is een regisseur die al met 2 films 2x een 4.5* heeft weten te versieren. Fanny och Alexander en Det Sjunde Inseglet behoren dan ook tot mijn favoriete films en toch is Bergman een regisseur waar ik bijzonder weinig in huis van heb. De documentaire rond Fanny och Alexander heb ik nog liggen, maar het was wachten op een vertoning van Persona eer ik nog eens een echte film van de Zweed kon zien.

Persona is een nogal bevreemdende film. De eerste 5 à 10 minuten kon ik niet rijmen met het beeld dat ik van de regisseur heb, vond het eerlijk gezegd ook een wat chaotisch en irritant gedoe, en het is pas wanneer de film echt van start gaat dat het interessant wordt. Een nogal vreemd plot rond de beslommeringen van een verpleegster en haar patiënte in een zomerhuisje, maar onderling schuilt er zoveel meer. De film steunt vooral op de monologen van verpleegster Alma (Elisabet zegt in totaal maar een dozijn woorden ofzo) en in combinatie met de korte speelduur heeft dat wel iets. Volgens mij is dit dan ook zo'n typisch groeiertje dat beter wordt per kijkbeurt, vooral omdat er dan nog zaken opvallen die ervoor nog raar leken. De meeste dingen kan ik wel rijmen, maar het nogal abrupte einde stelt me wat teleur op dit moment. Al weet Bergman die frustratie/teleurstelling nog wel netjes op te vangen door een aantal scènes waar hij heerlijk met lichtinval en dergelijke speelt. Beetje vervelend wel dat naar het einde toe er vooral gebruik wordt gemaakt van een witte achtergrond. De print die ik gisteren zag was niet van fantastische kwaliteit waardoor de ondertiteling niet te lezen was op deze achtergrond.

Glansrol voor Bibi Andersson in ieder geval. Het is niet simpel om dit soort monologen geloofwaardig te brengen, hoewel Bergman een regisseur is die kundig genoeg is om zijn acteurs/actrices te ondersteunen, maar Andersson flikt het. Al mag de toegevoegde waarde van Liv Ullmann ook niet onderschat worden. Andersson kan nog op haar tekst teruggrijpen, maar Ullmann moest het echt louter en alleen met haar expressies doen. De interactie tussen beide is echter erg sterk.

Ik blijf het een vreemde zit vinden. Persona is geen slechte film, verre van zelfs, maar naar mijn gevoel niet te vergelijken met het overige werk van Bergman. Althans toch niet hetgeen ik heb gezien. Volgens mij is een herziening hier wel op zijn plaats en mijn interesse naar het overige oeuvre van Bergman is toch weer gewekt. Altijd leuk als een regisseur je toch weet te verrassen.

3.5*

God can get his own fucking kid

Om met de deur in huis te vallen: ik ben een grote Stephen King fan en Pet Sematary is naast de Donkere Toren cyclus mijn favoriete werk van hem. Het einde is ijzingwekkend en de laatste regel zindert nog lang door, maar het zijn vooral die typische King beschrijvingen die het boek zijn klasse geven. Zelden zo gegriezeld bij een boek en juist daardoor stond ik een beetje weigerachtig tegenover deze verfilming. IT was echter het bewijs dat de sfeer van de schrijver wel overeind kon blijven staan, dus met een klein hartje aan begonnen.

Dat was echter voor niets nodig, want dit is gewoon een heerlijke film geworden. King wou het boek in de eerste plaats niet uitgeven (wegens contractuele verplichtingen deed hij het wel) en de reden daarvoor was dat hij het een te negatief verhaal vond dat te hard aansloot bij zijn eigen leven. King is namelijk net zoals Louis Creed met zijn gezin verhuisd naar een klein stadje nabij een universiteit en ook zijn huis was gelegen aan een drukke weg en ook de kat van zijn dochter werd omver gereden op Thanksgiving Day en ook zijn huis had een begrafenisplaats voor dieren achter zijn huis waar je enkel geraakte via een klein landweggetje.. Het is te hopen voor hem dat de parallel daar ophoudt maar regisseurs Kevin Kölsch en Dennis Widmyer slagen erin om hun eigen ding ermee te doen. Hier en daar wat veranderingen (filmisch is het vele interessanter om Ellie te laten sterven in plaats van Gage omdat je daar meer mee kunt doen) maar ook verwijzingen naar onder andere Cujo en een goede balans tussen diepgang en toch niet teveel verloren lopen in allerlei zijplotjes maakt dit de moeite waard.

Qua sfeer blijft dit ook goed overeind staan, alleen is het jammer dat alles dat zich achter barrière bevindt er zo fake uitziet. Blijkbaar een artistieke beslissing om alles voor de barrière (dus de woningen van Jud en de Creed clan onder andere) effectief na te bouwen en alles erna digitaal aan te pakken om er een andere vibe aan te geven, maar de overgang stoort te hard. Dat kost de film dan ook wat punten en dat is zonde, want voor de rest is hier eigenlijk weinig op aan te merken. John Litgow (Jud) bewijst keer op keer zijn klasse en dat is hier niets anders terwijl Jason Clarke (Louis) en Amy Seimetz (Rachel) een goede dynamiek met elkaar hebben. En dan heb ik de jonge Jeté Laurence nog niet genoemd die hier met gemak haar plaatsje verdient tussen figureren zoals Damien uit de Omen cyclus en andere kinderen in horrorfilms. Gelukkig ook weinig van die goedkope jumpscares, maar vooral veel en veel sfeer.

Misschien ben ik bevooroordeeld omdat ik het boek zo ken en had ik niet veel nodig om het Zelda segment volledig te vatten, kan me voorstellen dat dat voor iemand die niet bekend is met het verhaal wat uit de lucht komt gevallen, maar dit is gewoon een degelijke verfilming. Het is altijd wat gokken met die King verfilmingen, maar deze komt hoog in het favorietenlijstje te staan alvast. Naar het schijnt zouden Kölsch en Widmyer over een prequel aan het denken zijn.. Laat maar komen zeg ik dan!

4*

Peter Falk, meer dan alleen Columbo

Ik heb indertijd wel eens een aflevering van Columbo meegepikt, maar dan vooral vanwege de gastrollen. Zo is er onder andere een aflevering met Johnny Cash en ook eentje met Leonard Nimoy en daarin viel het toch telkens wel op hoe goed Peter Falk het Columbo personage in de vingers heeft zitten. Het is zelfs zo erg dat ik hem in andere rollen niet anders kan zien dan Columbo en ik vermoedde dat andere mensen dat gevoel ook zouden hebben, anders zou er geen documentaire gemaakt worden die de titel krijgt van Peter Falk versus Columbo.

Maar in tegenstelling tot wat ik verwacht had, heeft Falk eigenlijk helemaal geen hekel gekregen aan het personage. Ik wist dat hij even een break van het personage had genomen maar het is interessant om te zien hoe hij eigenlijk perfect die balans wist te vinden tussen de rol van de inspecteur en andere projecten. Het helpt natuurlijk wel als je bijvoorbeeld zo'n John Cassavetes tot je vrienden kan rekenen maar dat is juist hetgeen deze documentaire erg goed doet: je krijgt er een compleet ander beeld van Falk door. Veel archiefmateriaal qua interviews (dat probleem heb je wel wanneer praktisch iedereen die gelinkt is aan je onderwerp gestorven is) maar ook flink wat materiaal uit andere films waardoor je een breed beeld krijgt van Falk als acteur. Beetje jammer dat er vooral in de periode van voor Columbo wordt geput (bijvoorbeeld zo'n The Princess Bride wordt gewoon niet genoemd, je krijgt zelfs het gevoel dat Falk na Columbo is doodgegaan terwijl daar toch nog meer dan 30 jaar tussen zit) maar het is allemaal interessant materiaal.

Het had van mij dan ook gerust wat langer mogen zijn maar bon, ik denk dat dit wel een goede introductie is tot wie Peter Falk was en wat hij in zijn mars had. Mijn kijk op hem is in ieder geval gewijzigd en dat lijkt me toch het streefdoel van dit soort documentaires. Erg fijn in ieder geval en meteen een extra reden om nu eindelijk toch eens voor iets van Cassavetes te gaan zitten, zo'n A Woman under the Influence staat al jaren op het verlanglijstje.

3.5*

Je bent verwend als je zeerover bent

Het was normaal gezien het plan om gisteravond maar één film te gaan kijken maar de speelduur van Li'l Abner klopte langs geen kanten met wat er op de hoes/MovieMeter/Imdb vermeld stond dus was die film opeens veel sneller gedaan dan ik verwacht had. Ik had nog wel zin om iets te zien en kwam terecht bij de Disney collectie vermits het al erg lang geleden was dat ik daar nog iets van had gezien. Nog even getwijfeld tussen deze, Fun and Fancy Free of Three Caballeros maar het werd dus Peter Pan.

In mijn herinnering was dit een film die ik nooit had gezien. We hadden de film zelf nooit in bezit gehad en ik kocht hem dan maar voor een prikje op VHS, past mooi bij de rest van de collectie natuurlijk. Althans, ik dacht dat we hem nooit in huis hadden maar een tijd geleden kwam ons moeder ineens af met de tape die ze nog ergens in een doos had gevonden. Waar de hoes was gebleven, niemand weet het maar ik zit dus nu met 2 versies van de Nederlandstalige versie van Peter Pan. Op zich niet erg want dan heb ik een backup als één van de twee versies het ooit begeeft. Ik kon me dus helemaal niets meer van de film herinneren maar blijkbaar moet ik hem vroeger toch ooit eens gezien hebben want de stukjes met Kapitein Haak kwamen me vrij bekend voor. Dat is dan meteen ook één van de leukste personages die ooit uit de Disney stal zijn gekomen. Zeker in combinatie met de krokodil en dat bijhorende deuntje is het een erg leuk personage. Jammer genoeg vind ik Peter Pan zelf niet zo'n denderend figuur. Ik kan er niet juist mijn vinger op leggen maar het is maar een vervelend personage dat teveel slechte kwaliteiten heeft waardoor hij niet zo loveable personage is geworden als dat ik gewoon ben bij Disney. Vond hem soms ook wat raar geanimeerd want in zijn introductie wanneer hij op het dak staat en er een schaduw op zijn gezicht valt, ziet hij er echt kwaadaardig uit en zou hij zo meteen naast Hook kunnen staan.

Tijdens het kijken van de film kreeg ik ook ineens een grote flashback naar mijn Chiro (jeugdbeweging) periode. Toen was er iemand die continu het zeeroverslied zat te zingen en een goed jaar geleden ofzo schoot me ineens terug een stuk van de tekst te binnen. Direct gaan opzoeken op het internet maar toen jammer genoeg niets gevonden. Gisteren hoorde ik opeens diezelfde melodie en wat blijkt dus, ik kende blijkbaar alleen maar een verbastering qua tekst (Je bent pas een vent als je zeerover bent, je vaart op rozen op zee. Geef mij maar een lier en een vat met bier. Ja, zeerover zijn is oké) en daar vind je natuurlijk niet veel van op het internet. Erg leuk in ieder geval om eindelijk de origine te kennen maar sowieso is de muziek over het algemeen wel weer leuk. Nooit zo'n fan geweest van random muziek intermezzo's maar Disney geraakt er altijd wel mee weg. Qua animatie is dit weer degelijk gedaan. Het was de laatste keer dat The Nine Old Men nog allemaal samen werkten aan een film maar het resultaat mag er zijn. Goede keus ook om Tinkerbell als een volwassen (en voluptueuze) vrouw te portretteren. Ooit eens gelezen dat Marilyn Monroe daar model voor stond maar dat blijkt dus niet zo te zijn, al kan ik de gelijkenissen wel zien.

Peter Pan heeft alles in zich om één van de beste Disney films te zijn maar het komt er jammer genoeg niet helemaal uit doordat het personage Peter Pan zelf niet zo geslaagd is. De bijrollen zijn wel leuk (alleen Wendy is me iets te zeurderig) en Kapitein Haak blijft natuurlijk een heerlijke villain. Het einde waar de vader het schip ziet is voor een keer bijzonder subtiel van Disney.

3.5*

Louis de Funès en de kajak

Deze keer eens geen de Funès film uit de collectie maar één die ze in Cinema Zuid gaven. Nu begin ik onderhand toch wel een redelijk grote verzameling van de Franse komiek te hebben maar de man heeft in zoveel films meegespeeld (de teller op Imdb staat op 153!) dat ik precies altijd nieuw werk ontdek. Zo ook met deze Le Petit Baigneur waar ik nog nooit van had gehoord maar de Funès op groot scherm, het kon wel eens amusant gaan worden.

En dat is het zeker en vast ook geworden. De introductie in het begin van de film door een medewerker van de cinema zelf sprak dat dit de hevigste de Funès zou zijn maar dan vind ik hem in Oscar precies nog net iets koleriger. Dat neemt niet weg dat er in Le Petit Baigneur wel wat wordt getierd door de castleden en dat verveelt nooit. Alleen zonde dat er hier en daar een scène te lang doorloopt (zo had het tractor gedeelte wel net iets korter gemogen) maar toch is het weer met een dikke glimlach op lippen zitten voor anderhalf uur. Het hele plot rond het binnenrijven van een miljoenencontract heeft op zich niet zo erg veel om handen maar het heeft genoeg draagkracht om de film te ondersteunen.

Het is vooral vanwege een uitmuntende cast dat de film zijn punten weet te scoren. Het personage van Louis de Funès is er eentje zoals we al vaker hebben gezien (al is hij hier wel door en door slecht en heeft hij hier nergens mededogen met concurrenten, iets wat in zijn andere films niet zo zwartwit is) en ik weet niet hoe hij het doet maar ik blijf hem nog altijd even geweldig vinden. Die mimiek is goud waard en heel de Franse kolere blijft ideaal voor dit soort personages. Hij wordt hier bijgestaan door een aantal oude bekenden zoals Michel Galabru uit de Gendarme reeks en Robert Dhéry (die naast het regisseren en het schrijven van het script dus ook nog eens een hoofdrol speelt) uit La Belle Américaine. Leuk in ieder geval om hem en nog anderen terug te zien want ze zijn zo heerlijk op elkander ingespeeld dat het een genot wordt om hen bezig te zien.

Niet één van zijn beste (daarvoor zijn Taxi, Roulotte et Corrida en Oscar te goed voor) maar dit kan in ieder geval ook wel tellen. Als je de grappen en grollen van de Funès kunt waarderen, dan kun je hier ook mee aan de slag want er zitten een aantal erg sterke momenten. Zoals gezegd is het enige minpunt dat sommige scènes te lang aanslepen maar dat is maar een klein hekelpunt.

3.5*

Let there be killing. All this evening I've had a feeling of destiny closing in

Gisteravond had ik nog zin in een film en wonder bij wonder zat er nog eens één tussen met een korte speelduur. Ik weet niet hoe het komt maar vroeger had ik altijd de indruk dat de gemiddelde film zo'n 90 minuten duurde maar de laatste jaren lijk ik voornamelijk op films van gemiddeld twee uur te stuiten. Daar heb ik niet altijd even veel tijd voor, daarmee dat sommige films zo lang op zich laten wachten, maar The Petrified Forest met zijn speelduur van 80 minuten was dus nog eens een uitzondering.

En het is een interessante zit geworden. The Petrified Forest is een film die erg toneelachtig aanvoelt. Niet zo verwonderlijk natuurlijk als je bekijkt dat dit oorspronkelijk een toneelstuk was waarvan pakweg de helft van de cast terug in komt opduiken. Heel de film speelt zich nagenoeg af op één locatie waardoor je nogal snel de aandacht zou kunnen verliezen. Met de korte speelduur is dat al redelijk onwaarschijnlijk maar toch bekroop me na de aftiteling het gevoel dat de film pas echt interessant werd wanneer Duke Mantee en de zijnen aan het tankstation/diner aankomen. De film is ook bedoeld als drama/misdaad maar in dat opzicht heeft het de tand des tijds niet echt doorstaan. Maar is dat jammer? Eigenlijk niet want de monologen die Alan Squier ten gepasten tijde uitspuwt zijn enorm vermakelijk om naar te kijken. Maar toch blijft de film nog een ietwat grimmige setting behouden want ik had niet verwacht dat Squier effectief het leven zou laten. Sowieso weet Mayo er een aantal interessante thema's in te verwerken die volgens mij in die tijdsperiode toch als redelijk schokkend werden ervaren. Denk maar aan het verschil tussen de rol van Slim, de gangster, en Joseph, de butler. De ene staat op gelijke voet met de gangsters terwijl de andere door zijn baas gedegradeerd wordt tot slaaf. Een aantal erg interessante inzichten dus maar het blijft jammer dat de film zo lang op zich laat wachten vooraleer hij echt in gang schiet.

Ik ben best wel een fan van Bette Davis geworden de laatste tijd maar dit zijn waardeloze rollen. Het klinkt misschien wel wat overdreven maar ik zie ze het liefste spelen in karakterrollen zoals in The Anniversary en dit soort romantische spelletjes zijn niets voor haar. Het komt ook totaal niet over heb ik de indruk en ze wordt dan ook compleet weggespeeld door twee van de acteurs die de overstap naar theater hebben meegedaan. De eerste is Leslie Howard die de rol van Alan Squier op zich neemt. Een erg interessante rol in ieder geval die perfect wordt gespeeld door Howard. De tweede is Humphrey Bogart. Hier totaal nog onbekend want Warner Brothers wouden oorspronkelijk zelfs Edward G. Robinson casten in de rol van Duke maar vanwege de tussenkomst van Howard ging de rol uiteindelijk toch naar Bogart. Dit was dan ook het opstapje van Bogart naar het grote werk en hij zou later Howard bedanken door zijn tweede kind met Lauren Bacall Leslie te noemen. En toch ben ik hier wederom niet kapot van Bogart. Ik vat zijn kunnen wel maar een enorme fan zal ik nooit worden want daarvoor komen zijn rollen te geforceerd op me over. Zijn rol van Duke, die trouwens gebaseerd is op gangster John Dillinger, is niet anders. Vooral het continue gebruik van het woord 'pal' begon me op den duur te irriteren. Dick Foran is ook maar redelijk als Boze trouwens. Voor de rest ken de film niet meer veel anderen acteurs maar vooral de gangsters komen overtuigend over. Charley Grapewin zorgt nog voor een komische noot in de vorm van de grootvader en slaagt daar nog wonderwel in. Geen schaterlachen natuurlijk maar toch wel af en toe met een glimlach op de lippen gezeten.

Sterke film die vanwege het te trage begin en een geforceerde Bogey net niet op 4* uitkomt. Ik betwijfel ook of het de bedoeling was dat de film het meeste van de tijd nogal lichtvoetig overkwam maar dit heeft wel nog een leuk effect. De rol van Davis is zoals ik daarjuist al zei compleet verwaarloosbaar.

3.5*

The West Ain't No Place for a Man

Ik weet nog toen ik voor de eerste keer C'era una volta il west zag ik meteen getroffen was door de schoonheid van Claudia Cardinale. Snel eens wat meer titels hier op Moviemeter opgezocht en deze Les Pétroleuses sprong er dankzij B.B. er meteen uit. Lang naar gezocht en eindelijk gevonden.

Het verhaal heeft op zich niet veel om handen maar Christian-Jaque vangt dit mooi op door zijn keuze van de twee leading ladies, Cardinale en Bardot. Het plot is een simpele springplank voor zoveel mogelijk scènes tussen Bardot en Cardinale. Al vanaf het begin ben je je als kijker bewust dat dit tot een mooie climax zal leiden en al een geluk voor ons, Christian-Jaque is zich hier ook van bewust want hij zorgt voor een geweldig eind tussen de twee sekssymbolen door hen te laten vechten in een lekker rauwe catfight waar geen een van beide dames er zonder kleerscheuren vanaf komt. De rest van het verhaal loopt eigenlijk voorspelbaar maar tegelijkertijd ook lekker vlot waardoor heel de film mooi uit de verf komt. De humor is op sommige momenten te flauw voor woorden (al zitten er dan soms ook wel pareltjes tussen zoals de scènes in de saloon) maar het leuke is dat het je als kijker nu eens niets kan schelen doordat je toch alleen maar ogen hebt voor het vele vrouwelijke schoon dat doorheen heel de film dwartelt. Zo zijn sommige zussen van Bardot ook wel de moeite waard.

Brigitte Bardot was rond deze tijd al stilletjesaan aan het nadenken over te stoppen met de film business en zich meer te concentreren op haar dierenrechtenorganisatie maar omdat Cardinale alleen maar wou meedoen als B.B meedeed besloot ze toch om de film te draaien. Nu niet dat het zo'n lolletje moet zijn geweest want voor sommige scènes konden de twee actrices zich een week niet wassen omdat ze er echt hetzelfde moesten uitzien als de dag ervoor maar dat neemt niet weg dat Bardot haar plezier van het scherm af spat. Cardinale maakte 3 jaar geleden hevige furore met haar rol van Jill McBain in Leone's westernepos C'era una volta il West maar dit is een rol die hier eigenlijk niet valt mee te vergelijken. Waar ze in C'era een diepgaande rol heeft is het hier enkel om haar looks te doen maar die heeft ze dan ook. In sommige scènes overklast ze Bardot zelfs, vooral dan wanneer ze uitbarst in haar nummer op het dorpsplein. Pollard was op zich nog wel leuk als de sheriff maar de aandacht gaat vooral toch naar Bardot en Cardinale.

Een film die de moeite waard is voor twee van de grootste stoeipoezen van de 20ste eeuw samen te zien maar het is zoals Bardot zegt: na B.B. komt C.C. en dat is te merken want Cardinale is toch de betere van de twee.

3.5*

They think they rule the sea, but it's just the opposite. The sea rules *us*, Mr. Baxter

Vandaag een dagje vakantie en dan is het een leuk idee om dat voor een gedeelte te spenderen als oppas voor mijn nichtje. Ze is echter nog niet zo oud en doet eigenlijk nog niet veel meer dan eten en slapen. Dan zit je daar in een huis dat niet van jezelf is en als filmliefhebber begin je dan te struinen tussen de plaatselijke DVD collectie. Ik had wel zin in een oude horror en de keuze viel op deze The Phantom from 10,000 Leagues, vooral ook vanwege de sfeervolle poster die de DVD hoes siert. Er is een spreekwoord dat zegt: don't judge a book by its cover en dat is hier van toepassing.

Want afgaande op de poster, die trouwens wel wat wegheeft van die hier op MovieMeter staat, leek dit een wel erg leuke monsterfilm te kunnen gaan worden. Het monster zelf is echter amper te zien in de ellenlange 80 minuten die de film heeft en wanneer we het dan te zien krijgen, dan blijkt het een kartonnen (dat blijkbaar wel bestand is tegen water) lelijk ding te zijn. Dan zag zo'n Creature from the Black Lagoon uit 1954 of The Beast from 20,000 Fathoms uit 1953 er toch wel wat beter uit. Wat overblijft is een verschrikkelijk saai plot rond iets van radioactiviteit, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik na een halfuurtje alweer was afgehaakt. Een verplichte romance kan natuurlijk niet ontbreken alsook de slechterik die wroeging krijgt en die uiteindelijk toch iedereen het leven red. Allemaal nogal saai gebracht en het verbaast me dan ook niet dat de broertjes Milner (de ene als regisseur, de andere als producer) uiteindelijk maar twee films hebben uitgebracht. De opvolger From Hell It Came (met blijkbaar een moordende boomstronk!) zou zowaar nog slechter zijn.

Al kan ik me dat moeilijk voorstellen, want dit is op elk gebied abominabel slecht. Hier en daar nog wel op zo'n manier dat het grappig wordt (die openingsscène beloofde in ieder geval veel goeds) maar meestal gewoon schrijnend. Vooral vanwege een slechte cast ook. De film steunt vooral op Kent Taylor die als de wetenschapper Ted Baxter (hoewel hij ook de helft van de tijd onder het alias Ted Stevens de film doorbrengt) het charisma van een zak aardappelen heeft. Een beetje eye candy komt er in de vorm van Cathy Downs en Michael Whalen speelt de gekke wetenschapper. Dit soort films moet natuurlijk ook een soort van agent hebben die niet gelooft wat de wetenschappers hem zeggen en deze rol is hier weggelegd voor Rodney Bell. Die is volgens mij nog houteriger dan die boom uit From Hell It Came.

Nee, ben best wel een fan van dit soort oude science-fiction/horror filmpjes maar dit was gewoon slecht. Op gebied van cast, op gebied van spanning, op gebied van sfeer, op gebied van design (het monster lijkt dan ook absoluut niet op hetgeen dat op de poster te zien is) en het is alweer een tijd geleden dat ik het gevoel heb gehad dat ik anderhalf uur van mijn leven heb weggegooid.

0.5*

The callers have departed

Oorspronkelijk was het het plan om dit een tijd geleden eens op een groot scherm te gaan zien met live muziekbegeleiding, maar wegens ziekte heb ik toen de voorstelling moeten laten schieten. Serieus balen dus... Gelukkig bracht de lokale bibliotheek nog de oplossing. Geen groot scherm weliswaar en ook geen live muziekbegeleiding, maar toch nog de mogelijkheid om hem op DVD te kunnen zien. Nog eventjes zoeken naar een goed momentje, ik ben namelijk niet altijd in de mood voor een silent, en gisteravond dan toch eens opgezet.

En het is toch weer genieten. Ik heb het boek van Gaston Leroux ooit al wel eens gelezen en ik heb al wel eens een verfilming gezien (vreemd genoeg schiet enkel het afgrijselijke Il Fantasma dell'Opera van Dario Argento me te binnen) en toch blijft dit van de eerste tot de laatste minuut genieten. Een aantal visuele leuke dingetjes, ik was nog het meest gecharmeerd door het gemaskerd bal halverwege de film waar er met wat kleurtinten geëxperimenteerd wordt alsook de scène waar het spook (gekleed in een scharlaken rood dat zo uit Edgar Allan Poe's The Masque of the Red Death lijkt te zijn weggelopen) de twee geliefden bespioneerd, en na al die decennia nog altijd niets van zijn spanning verloren. Het gezicht van het spook ziet er vandaag de dag misschien niet zo indrukwekkend uit, maar het blijft toch een enorm sterk staaltje make-up van de grote meester Lon Chaney. Vooral een indrukwekkende performance van Chaney die als het welbekende spook niet veel vrijheid krijgt om te acteren en toch nog een zekere gelaagdheid in zijn rol weet te leggen. Je voelt echt zijn hart verscheuren wanneer hij door Christine wordt verraden.

Eigenlijk wel tof om eindelijk eens iets van vader Chaney te zien. Zijn zoon (met de ronkende naam Lon Chaney Jr.) ben ik al wel meer in films tegengekomen, maar de senior moest het tot nu toe vooral doen met vermeldingen in documentaire's en dergelijke. Geheel terecht trouwens, want Chaney is van een hoog niveau. Van zo'n niveau zelfs dat de andere cast van goeden huize moet zijn om hem te kunnen bijbenen en dat is niet altijd het geval. Mary Philbin als Christine werkt nog goed (alsook Norman Kerry die de rol van Raoul vertolkt), maar Arthur Edmund Carewe als Ledoux, de politieagent, oogt nogal kleurloos en geforceerd. Fijn ook om Buster Keaton regular Snitz Edwards nog eens even te zien passeren. Hij is te zien in de scène waar de ballet danseressen ervan overtuigd zijn dat ze het spook hebben gezien.

De Silent Cinema Collection DVD heeft trouwens ook een degelijke soundtrack. Ken zelf te weinig van dit soort muziek om te kunnen zeggen welk(e) stuk(ken) er werden gespeeld, maar vond het mooi blenden. Soit, The Phantom of the Opera is vooral een film die steunt op een uitstekende Lon Chaney, maar is over de gehele lijn gewoon uitstekend.

4*

The course of true love gathers no moss

De combinatie Katharine Hepburn en George Cukor was me niet zo enorm goed bevallen in Pat & Mike maar The Piladelphia Story sprak me wel enorm aan. Hepbun heb ik altijd wel een leuke actrice gevonden maar de aanwezigheid van Grant en Stewart trokken me over de streep om de film toch zo snel mogelijk een kans te geven. Het blijft dan ook jammer dat een middelmatige regisseur zoals Cukor dit regisseert..

Hoewel, middelmatig is misschien een verkeerde benaming want ik geef toe dat Cukor hier en daar wel een goede film heeft gemaakt maar net zoals met Pat & Mike en Bhowani Junction is de vaart hier soms ver te zoeken. Het had dan ook misschien beter geweest als de film wat korter was geweest want nu zitten er een paar inzakkingen in. Gelukkig worden die vrij snel terug opgevangen en wordt er verder gegaan met het verhaal. Het is dan ook vooral in het tweede gedeelte van het plot dat de film zijn score weet te rechtvaardigen. Vanaf het moment dat het feestje de avond voor de trouw begint krijgen we een paar erg sterke momenten te zien (die scène waar Stewart op bezoek gaat bij Grant is werkelijk geniaal) en sluit daarna af met een voorspelbaar maar wel gepast einde. De eerste minuten van de film zijn ook vrij leuk trouwens. De film opent in geheel silent en slapstick-achtige stijl zien we hoe Tracy Haven met zijn klikken en klakken buiten smijt. Alleen een beetje jammer dat Cukor deze gimmick niet wat langer doorvoert.

Mocht dit met een andere cast zijn dan betwijfel ik of ik de film deze score had gegeven. Gebaseerd op het plot zou de film niet hoger zijn uitgekomen dan een verdiende 3.5* maar de geweldige cast tilt dit naar een serieus hoger niveau. Hepburn is zoals bijna altijd bij vlagen erg betoverend en weet zich goed staande te houden. Toch wordt ze weggespeeld door die twee andere klassebakken die hierin komen opdraven. Stewart zal voor mij altijd ten boek staan als een acteur die erg sterk was in de Hitchcock films (met Rear Window als zijn beste rol ooit) maar ook hier doet hij het meer dan degelijk. Het viel me vooral op hoe jong hij hier eigenlijk nog is maar hij kon het acteren blijkbaar dus al op jongere leeftijd (de 2e oudste film die ik met Stewart heb gezien is Rope en die is toch alweer zo'n 8 jaar later). Als ik Stewart voornamelijk ken van zijn Hitchcock films dan geldt vast en zeker ook voor Cary Grant. Hoewel ik die ook in een aantal andere films heb gezien heeft hij me nog nooit teleurgesteld en dat is gebeurd hier ook niet. De chemie tussen de drie spat bij vlagen van het scherm af waardoor de film erg leuk wordt om naar te kijken. Ik betwijfel of ik het zo leuk had gevonden mochten er voor andere hoofdrollen zijn gekozen.

Een film die qua verhaal niet altijd even goed uit de verf komt maar vanwege de cast toch nog erg goed scoort. Cukor zal nooit één van mijn favoriete regisseurs worden maar dit mag sowieso tot één van zijn beteren gerekend worden. De combinatie Hepburn - Stewart - Grant is erg geslaagd en is dan ook meteen de reden waarom je deze film toch eens gezien moet hebben.

Kleine 4*

A ringing phone has to be answered

Ik had Phone Booth al een aantal keren al eens op tv zien voorbij komen maar het leek me nu niet zo'n verschrikkelijk interessante film. Na eens wat commentaren hier te hebben gelezen en de rating hier toch maar besloten om hem eens op te zetten.

Phone Booth bevat een origineel concept en een drukke, claustrofobische sfeer. Druk door vooral het hoge tempo van de film en claustrofobisch doordat de film zich afspeelt op één locatie, de telefooncel. Het wordt gelukkig nergens langdradig of saai mede doordat de film ook niet zo bijster lang duurt.

Het samenspel tussen Sutherland, Whitaker en Farell is goed in orde alleen spijtig dat de rol van Sutherland als killer zo slecht wordt uitgelegd. Je weet totaal niet waarom hij het nu allemaal doet. Ook de kleine twist waar het Sutherland is die de sniper is en niet de pizza bezorger zie je al van mijlenver aankomen doordat je toch direct Sutherland's kenmerkende stemgeluid herkent.

Phone Booth is wel een amusant filmpje maar is in mijn opzicht toch wel wat overrated.

3.5*

You have to take a bath or you will get nowhere

Ik ben nooit een echt grote Darren Aronofsky fan geweest. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dit pas de derde film is die ik van hem zie, maar ik zie de grootsheid niet in The Wrestler of Black Swan. Dan maar eens zijn regiedebuut proberen. Naar het schijnt één van de meest indrukwekkendste debuten en ik zag hier en daar een vergelijking met Eraserhead passeren. Ook niet meteen één van mijn favoriete David Lynch films, maar wel interessant genoeg om hier eens voor te gaan zitten.

Ook deze keer niet helemaal overtuigd eigenlijk. Hetgeen me vooral begon tegen te steken was de korrelige structuur van de film. Ik ben altijd wel te vinden voor een film die een poging doet om zijn eigen stijl te krijgen, maar dit zag er bij vlagen toch wel erg lelijk uit. Het lijkt wel alsof je de helft van de tijd naar één of andere brakke en onscherpe VHS kopie te zien waarbij de kleur is weggedraaid. Toch doet Aronofsky nog wel een aantal interessante dingen. De wiskunde die hij hier tentoon stelt is nu niet van zo'n indrukwekkend niveau, maar hij blijft het op een manier wel boeiend houden. Alleen een beetje jammer dat de film naar het einde toe wat begint te ontsporen. De jacht op Max door dat Wall Street bedrijf (hoogtepunt is misschien wel de scène waar Max onder een auto gaat schuilen en wordt gevonden door Marcy) is nog een goede zet, maar het abrupte verdwijnen van Sol bijvoorbeeld had wel wat beter gemogen.

Zeker omdat Arronofsky best nog wel wat ruimte had om dit allemaal verder uit te werken, de film duurt nu toch maar een goede 80 minuten. Wel een fijn eindbeeld trouwens met Max die zijn wiskundeknobbel als het ware "weg" boort. Ook een vlotte combinatie van beeld en geluid trouwens. Zijn maar weinig films waar het zo complementair lijkt te zijn en dat is toch ook voor een groot stuk de meerwaarde aan deze film. Dat, en een degelijke cast. De waanzin waar Max verder en verder in verzeild geraakt wordt heerlijk neergezet door Sean Gullette en ook de wisselwerking met Sol, gespeeld door Mark Margolis, oogt vlotjes. Toffe bijrol ook nog wel van Ben Shenkman als de Joodse Lenny. Diens rol wordt naarmate de film vordert groter maar vreemd genoeg wordt de invulling van Shenkman dan wat minder interessant. Ik vond hem op zijn best in de lunch gesprekjes met Max.

Wel verbazingwekkend trouwens hoeveel mensen hier op de site een hekel aan wiskunde hebben en daardoor bijna de film links laten liggen. Heb er zelf nooit zo'n problemen mee gehad, maar ik zou er nooit aan denken om een film daardoor niet te proberen. Soit, maakt verder weinig uit. Interessant debuut van Aronofsky maar wel één die de tand des tijds niet doorstaan lijkt te hebben.

3*

Terug een stap in de goede richting

Met Disciples of the 36th Chamber is een einde gekomen aan de 36th Chamber reeks die regisseur Chia-Liang Liu samen met Gordon Liu Chia-Hui op ons losliet. Een trilogie van films die bijna synoniem staat met de Shaw Brothers studio (of toch op zijn minst deel 1, de twee sequels zijn heel wat minder bekeken) en eerlijk gezegd? Ik begrijp niet goed waarom. Is het dan toch het feit dat de Wu Tang Clan hier zoveel naar verwees dat ervoor gezorgd heeft dat juist deze reeks zo bekend is in het Westen?

Kwalitatief is geen één van de drie films alleszins het beste dat ik al uit de studio heb gezien maar Disciples is al wel terug wat meer in de richting van de eerste film en is bovendien een verbetering ten opzichte van Return to the 36th Chamber. Het is en blijft een ietwat vreemde reeks die vooral in name only aan elkaar gelinkt is (en het feit dat je telkens wat andere kamers te zien krijgt) want een echt concreet verhaal is er niet doorheen de drie delen. Maakt dat iets uit? Neen, absoluut niet maar hier is voor een groot stuk hetzelfde op aan te merken als in de voorgaande film. Deze keer is San Te (die dan wel terug opnieuw gespeeld wordt door Gordon Liu Chia-Hui) meer gereduceerd op een bijrol en is de focus komen te liggen op Fong Shiyu. Een personage dat een doorslag lijkt te zijn van San Te ten tijde van de eerste film en ook hier werkt die arrogantie eigenlijk nog wel vrij goed. Misschien hier en daar wat vreemde komische scènes (onder andere alles in de school) maar ik begin de stijl van Chinese humor wel te waarderen.

Ondertussen probeert Liu nog iets meer met het verhaal te doen door de strijd tussen Han en Manchu (in het Nederlands wordt dat dan Mantsjoe, wat meteen een stuk belachelijker klinkt) te vertellen maar dat is uiteindelijk allemaal maar bijzaak. Omdat je toch gewoon graag wat degelijk knokwerk wilt zien en het is dan wel jammer dat je toch wel vrij lang moet wachten vooraleer Gordon Liu Chia-Hui zijn vuisten laat spreken. Hou Hsiao is als Fong Shiyu wel een goede vervanger en laat ook flink wat moves zien maar als ik eerlijk ben, dan kijk ik deze reeks toch vooral voor Gordon. Verder nog wel een aantal leuke bijrollen maar net zoals in Return is er bij de slechteriken niemand die er echt met kop en schouders tussenuit steekt. Misschien ben ik met de andere films van Liu wat verwend geweest maar zo'n 8 Diagram Pole Fighter (die hij een jaartje eerder maakte) of de sequel op Drunken Master (met Jackie Chan, een film die Liu naar het schijnt wel niet zelf heeft afgemaakt wegens teveel strubbelingen met Chan) steekt er toch nog altijd met kop en schouders bovenuit.

Blijkbaar zou Fong Shiyu een andere naam zijn voor Fong Sai Yuk die we allemaal kennen uit de twee gelijknamige films van Corey Yuen (waarin Jet Li de rol van Fong Sai Yuk op zich neemt) maar er schijnt nog wel enige twijfel te bestaan of hij überhaupt heeft bestaan. Je moet die gebeurtenissen dus met een korreltje zout nemen en er niet zomaar vanuit gaan dat dit naar analogie met Wong Fei Hung gebaseerd is op ware feiten. Op naar de volgende Shaw Brothers! De weg is nog lang maar ik heb er nog altijd zin in.

3.5*

Bud Spencer VS de dwerg

Zo van tijd tot wijlen zet ik graag een Bud Spencer filmpje op. Die staan praktisch altijd garant voor een anderhalf uur vermaak en ik amuseer me er altijd wel mee. De films waar Spencer wordt bijgestaan door Terence Hill zijn op zich nog net iets leuker, maar Spencer heeft solo ook wel een paar amusante knokfilms gemaakt. De Flatfoot reeks is één van de bekendere films van Spencer dus ik verwachtte hier wel wat van.

Al blijkt dit het vierde en laatste deel in de reeks te zijn (voor de geïnteresseerden: de andere titels zijn Flatfoot, Flatfoot in Hong Kong en Flatfoot in Africa) en kan het goed zijn dat de rek er hier al wel uit was. Dat gevoel heb ik alleszins, want Flatfoot on the Nile kan zich niet meten met het betere werk van Spencer. Qua gevechten is hier nog wel wat te beleven (de massa confrontatie met de Arabieren of het gevecht met de dwerg steken er bovenuit), maar de leukere scènes worden nagenoeg compleet onderuitgehaald door het 'olijke' duo genaamd Caputo en Bodo. Ik begrijp zelfs niet goed waarom deze twee überhaupt in de film zijn gestoken, want normaal gezien zorgen de slapstick-achtige gevechten van Spencer voor genoeg humor en heb je niets meer nodig. Voor mijn part hadden ze die er gerust mogen uitlaten en iets meer aandacht hebben besteed aan het plot. Je voelt aan dat er wel een poging is gedaan tot het uitwerken van een ietwat interessant misdaadverhaal (vond het wel leuk dat de professor uiteindelijk gek blijkt te zijn en dat zijn uitvinding niet werkt), maar het komt nogal chaotisch en fragmentarisch over. In ieder geval, hier zat meer in.

Spencer doet hier wel weinig verkeerd. Hij kan zich weer eens laten gaan als een norse en imposante flik en mag zelfs zijn zwemkunsten (Spencer was in een vorig leven Olympisch zwemmer in '52, '56 en '60) tentoon stellen. Zoals daarjuist gezegd is hij beter in zijn sas wanneer hij Hill tegenover zich heeft, maar meestal wordt er nog wel een poging gedaan om een soort van vervanger (een Joe Bugner bijvoorbeeld) te introduceren. Hier is dat dus niet het geval en wordt het eens over een andere boeg gegooid aan de hand van Enzo Cannavale. Die heeft vrij weinig komisch talent (al zal het ook wel meespelen dat zijn klankbord een jongen van pakweg 10 jaar is) en is eigenlijk van de eerste tot de laatste minuut vervelend.

Nah, ik had meer verwacht. Spencer is zoals gewoonlijk wel lekker op dreef en mag zijn vuisten een aantal keer laten gelden, maar de gevechten zijn al komischer geweest. Spencer zelf is dan ook het enige interessante element aan dit Flatfoot deel. Moet zeggen dat ik niet sta te springen om de andere drie.

2*

Jackie Chan en de race

Langzaamaan komen we bij de bekendere Jackie Chan films maar ik moet eerlijk toegeven dat ik nog nooit van deze Thunderbolt gehoord had. De poster en korte inhoud deden vermoeden dat het hier om een actiefilm ging gaan met een mengeling van Nascar en The Fast and the Furious. Een interessante combinatie als je het mij vraagt maar Thunderbolt is toch niet de film geworden die ik had gehoopt.

Dat ligt misschien ook wel een beetje aan mij want ik ben niet zo'n enorme fan van dit soort Formule 1 gedoe. Althans, toch niet helemaal want de jaren '60 waar er zich enorm veel crashes gebeurden spreken wel tot de verbeelding maar de races van tegenwoordig zijn bijlange na niet meer zo spannend. Interessant is trouwens de Grand Prix: Killer Years documentaire maar ik ben aan het afdwalen, laat ons het dus maar houden op wat ramptoerisme van mijn kant. Gelukkig kom je nog wel redelijk goed aan je trekken en zijn de race scènes nog geslaagd (weliswaar versneld) in beeld gebracht met veel crashes. Ook de vechtscènes worden mooi in beeld gebracht maar dat is natuurlijk niet zo moeilijk als je Sammo Hung ter beschikking hebt. Wanneer er even een pauze wordt genomen van al het racegeweld valt de film door de mand vanwege een oninteressant subplot tussen Jackie Chan en één of andere journaliste.

Volgens mij moet dit één van de weinige films zijn waar Jackie Chan gebruik maakt van een stunt dubbel. Het was niet dat de stunts te moeilijk waren of dat hij schrik had gekregen, verre van zelfs, maar wegens een ongeluk tijdens Rumble in the Bronx een jaar geleden had hij nog altijd last van zijn enkel en werd er dus gebruik gemaakt van een aantal stuntmannen. En dat is er vreemd genoeg wel aan te merken doordat de vechtstijl anders aanvoelt. Er zijn gewoon erg veel spring en shot scènes waar de focus echt op het voetenwerk ligt. Als acteur zelf blijft Chan af en toe redelijk beperkt (ik vind hem in drama nooit echt goed overkomen) maar ik blijf hem toch enorm graag bezig zien dus over het algemeen zit dat hier wel goed.. Wie ik niet graag bezig zie is Thorsten Nickel. Nu is dit maar mijn eerste film maar wat is die slecht! De kans ik klein dat ik hem nog eens ergens in zie, het is nu ook niet dat hij zo'n enorm uitgebreid oeuvre heeft, maar voor mij mag hij stoppen met acteren. Hetzelfde geldt voor Anita Yuen die hier de journaliste Amy speelt. Zelden zo'n zootje ongeregeld bij elkaar gezien. Vrij slechte Engelse dub ook trouwens maar dat gebeurt wel meer en daar kun je een Hongkong film moeilijk op afrekenen.

Neen, dit was niet echt mijn ding. Vroeger was er zo'n tekenfilmserie over Nascar races en dat was echt de moeite, al hetgeen dat ik later heb gezien kon daar nooit aan tippen en ook deze Thunderbolt is minderwaardig. Jackie Chan red de film nog grotendeels maar kan natuurlijk ook geen wonderen verrichten. Gelukkig zijn de vechtscènes nog vermakelijk.

2.5*

Footloose bachelor...beautiful career girl...and the world's most fascinating pastime!

Ik ging daarjuist de lijst van films op de decoder nog eens af en kwam tot de conclusie dat ik bijlange na niet meer wist waarom ik Pillow Talk had opgenomen. De film stond er al van 17 oktober op maar buiten het plot had ik geen extra informatie. Nu had ik dat plot eens gelezen en het leek we wel een perfect en luchtig vermaak voor een dag als deze dus heb ik hem maar meteen opgezet.

Mijn verwachtingen kwamen dan ook perfect want Pillow Talk is een erg luchtig maar vermakelijk filmpje. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten maar al vanaf de eerste scène waar Jan zich mateloos irriteert aan Brad was ik verkocht. Zo speels en weliswaar veroudert maar veel te leuk om niet naar te kijken. Ik moet zeggen dat de oudere komedies à la Pillow Talk en de Billy Wilder films een genre is geworden dat vandaag de dag nog moeilijk kan nagemaakt worden. Het plot op zich heeft niet zo heel veel om handen maar het kat en muis spel tussen Jan en Brad is erg leuk. De toevoeging van de split-screens is een goed idee maar het zijn vooral de vaak spitsige dialogen die ervoor zorgen dat Pillow Talk als een sneltrein voorbij raast. Het is dan ook jammer dat het einde zo verschrikkelijk afgeraffeld aanvoelt. Het is iets wat ik al eerder bij dit soort oudere komedies heb opgemerkt maar Jan valt in mijn opzicht veel te snel terug voor Brad. De ene moment is ze nog zo ontzettend kwaad op hem maar een minuut later valt ze hem in haar armen. Jammer want als het einde nu iets beter was uitgewerkt dan hadden hier een dikke 4* in gezeten.

Ik zei het hierboven al dat ik geen idee had waarom ik de film eigenlijk had opgenomen. Ik dacht dat ik er wel snel ging achter komen door de openingscredits. Bij Hudson twijfelde ik of hij de reden was maar toen Doris Day op het scherm verscheen verdwenen al mijn twijfels. Sowieso dat ik de film speciaal voor haar had opgenomen en met reden want Day is hier simpelweg uitstekend. Ik leerde haar voor het eerst kennen in Hitchcocks eigen remake van The Man Who Knew Too Much maar ik vond haar toen al een erg mooie verschijning. In Pillow Talk wordt haar schoonheid nog wat verder uitgespeeld. Het is naast een schoonheid ook een uitstekende actrice. Bij Rock Hudson als notoire playboy en vrouwenversierder moest ik toch even slikken. Niet omdat hij een slechte acteur is, zeker en vast niet, en hij speelt de rol van Brad met verve maar ik vond het gewoon ironisch dat iemand die bekend staat om dit soort rollen (met of zonder knokken) later uit de kast komt als homo. Soit, eigenlijk doet dit niet echt veel ter zake en het doet zeker geen afbreuk aan de prestatie die Hudson neerzet want die is meer dan uitstekend. Tony Randall is de laatste steun aan deze uitstekende driepoot. Na de berichten hier gelezen te hebben blijkt dat de 3 nog een paar films samen hebben gemaakt dus daar moet ik dan ook wel eens achter gaan. Randall heeft niet zo'n grote rol als Hudson en Day maar krijgt wel een paar van de beste scènes ter beschikking. Het beste vond ik toch wanneer hij wanhopig Day probeert te troosten, haar een klap geeft en dan zelf in het gezicht wordt geslagen door een bijstander. Leuke anekdote is dat de man in kwestie zijn slag slecht had ingeschat en dat hij effectief op Randalls gezicht slaagt waardoor deze knock out gaat. Gordon vond dit zo authentiek dat hij heeft besloten om die scène speciaal te gebruiken.

Uitstekende film die gemakkelijk 4* had kunnen halen maar door het abrupte einde toch iets aan zijn kracht verliest. Day, Hudson en Randall zijn perfect gecast en vormen een mooi trio. De 2 andere films die ze samen hebben gemaakt komen op het verlanglijstje te staan.

3.5*

Prachtige poster trouwens.