Opinions

A castle can only have one king

Ik probeer tegenwoordig terug eens wat meer tijd te maken voor de films die ik heb opgenomen op de decoder. Waarom? Omdat ik balanceer tussen 3-10% vrije ruimte en omdat ik het een schandaal vind dat er nog zoveel films op staan die ik moet zien. The Last Castle was zo'n film die al meer dan een jaar digitaal stof was aan het happen dus werd het echt wel eens tijd om hem te zien. Ik kon me eigenlijk ook niet herinneren waarom het zo lang heeft geduurd eer ik de moeite deed om de film op te zetten.

En eerlijk gezegd, ik weet het nog altijd niet want The Last Castle is simpelweg een uitstekende film. Ik heb sowieso eigenlijk wel een zwak voor dit soort verhalen waar een groep outsiders zich verenigen tegenover het grote kwaad. Het is allemaal ontzettend Amerikaans en patriottisch maar het zorgt er voor dat de film een nogal epische sfeer krijgt. Qua plot is het misschien allemaal wat voorspelbaar, je weet gewoon dat de gevangenen de gevangenis zullen overnemen, maar het wordt toch allemaal ontzettend meeslepend voorgesteld. Veel van dat meeslepende is te wijten aan de opbouw van het verhaal. Lurie gebruikt geen technische twisten om het allemaal boeiend te houden maar kiest gewoon voor de oude vertrouwde opbouw en het werkt uitstekend. Gecombineerd met de vele, soms voor de hand liggende symboliek, krijgen we een erg vermakelijke film. De film concentreert zich in het begin en het midden voornamelijk op opbouw van het plot maar komt compleet los naar het einde van de film en wordt het allemaal nog net dat tikkeltje beter. De confrontatie, die voorheen alleen maar met woorden werd gevochten, komt uiteindelijk tot zijn recht in een heus actiespektakel waarin de gevangenen wel erg hard op Romeinen of Spartanen lijken. Ik kon het in ieder geval wel enorm waarderen. De dood van Irwin zelf was natuurlijk te verwachten maar geeft toch een zekere impact op heel het gebeuren. Daarmee vind ik het vreemd dat de film hier maar zo'n lage score krijgt ten opzichte van andere soortgelijke gevangenisfilms. Pak nu bijvoorbeeld The Shawshank Redemeption, die 10x zo veel meer clichés bevat, krijgt een veel hogere score dan deze The Last Castle.

Vooral qua cast is dit een waar genot om naar te kijken. Robert Redford maakte zich voor mij al onsterfelijk met films zoals The Sting en All the President's Men maar The Last Castle mag zich gerust aan het rijtje toevoegen. In het begin komt hij een tikkeltje misplaatst over. Je kunt er niet echt duidelijk je vinger op leggen maar iets scheelt er. Dat gevoel verdwijnt echter snel en vanaf dan speelt hij werkelijk één van zijn beste rollen. Het is echter zijn tegenspeler die precies wordt herboren. Zelf ben ik nooit echt fan geweest van The Sopranos. Ik heb een paar afleveringen gezien maar het kon me allemaal niet echt boeien en doordat ik nog andere series op de kast had liggen, beschouwde ik The Sopranos als afgesloten. Maar nu ik dit heb gezien, ga ik er toch eens werk van maken om de reeks terug op te pakken want Gandolfini speelt een geniale rol. De dialogen tussen hem en Redford, de kleine tics maar vooral heel zijn présence is gewoon om je vingers van af te likken. Ook Mark Ruffalo heb ik nog geen enkele keer zo naturel weten over komen maar eigenlijk is heel de cast van een ontzettend hoog niveau met als uitschieters Clifton Collins Jr. die de rol van Aguilar op zich neemt. Erg lekkere muziek trouwens. Nogal veel klassiek werk (Mozart en Bach) maar het speelt allemaal perfect in op de sfeer van de film.

Het is te begrijpen dat mensen zich storen aan de dikke Amerikaanse laag die hier bovenop lig. Ik heb ook al films gehad waar ik me er aan stoorde maar dat was hier niet het geval. Waar verschilt dit dan juist? Ik zou het niet perfect weten maar waar ik niet aan twijfel is dat het veel heeft te maken met de geniale cast, de uitstekende opbouw en toepasselijke muziek. Erg, erg goed.

4.5*

I should have read the letter a little more thoroughly

Gisteren na Who Framed Roger Rabbit hadden we nog wel zin in een ouderwetse horror film. Altijd leuk om te kijken en mijn broer heeft een grote verzameling waarvan ik het merendeel nog niet heb gezien dus op goed geluk koos ik deze eruit. Normaal gezien ben ik niet zo voor dit soort exorcisme films maar om de een of andere reden trok dit me wel aan. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten, was dan ook te tam om de korte inhoud te lezen, en juist daardoor is The Last Exorcism volgens mij een geslaagde zit geworden.

De beginopzet van een priester met wroeging die besluit om een documentaire rond exorcisme te maken is redelijk verfrissend maar langzaamaan begint de film zich meer en meer te ontpoppen tot een heerlijke sfeerfilm. Je zit continu met de twijfel of Nell effectief wel of niet bezeten is en elke keer dat je verwacht dat de film ten einde is, komt Daniel Stamm met iets nieuws op de proppen. Dan blijkt dat Nell loog over Logan, dan komt de priester en de zijnen tot de ontdekking dat het gehele stadje er voor iets tussen zit en helemaal op het einde gaat Stamm dan ook compleet los met de geboorte van Abalam en de offering (?) van Nell. Cotton die gewapend met zijn kruis de vlammenzee inloopt, Iris die in letterlijk in stukjes wordt gekapt en Daniel die onthoofd wordt. Natuurlijk allemaal op dezelfde manier zoals voorspeld werd aan de hand van de tekeningen op de slaapkamermuur van Nell. Heerlijk! Sowieso ook een pluspunt dat dit zo'n korte speelduur heeft want net als REC moeten dit soort films nu eenmaal niet nodeloos uitgerekt worden om aan een 'acceptabele' speelduur te geraken.

Dit soort films wordt meestal gekenmerkt door een slechte cast maar dat valt hier erg goed mee, meer zelfs want The Last Exorcism wordt gekenmerkt door een uitstekende cast. Zeker Ashley Bell als Nell is heerlijk op dreef. Als filmmaker kun je je dan ook geen betere actrice wensen want doordat ze aan hypermobiliteitssyndroom leidt waardoor ze haar buigingen zelf kon doen zonder de hulp van special effects, het zag er in ieder geval erg realistisch uit. Patrick Fabian neemt de rol van priester op zich en ook hij doet dat erg behoorlijk. De film profileert zich als een documentaire en Fabian slaagt erin om effectief geloofwaardig over te komen. Caleb Landry Jones had bij mij al een streepje voor vanwege zijn rol als Sean Cassidy/Banshee in X-Men First Class maar ook dit doet hij heerlijk. Vanaf zijn intrede wanneer de priester de weg vraagt en hij met modder begint te smijten tot aan zijn wederoptreden wanneer hij Daniel letterlijk een kopje kleiner maakt maar eigenlijk is heel de cast goed gekozen.

Erg aangenaam door verrast. The Last Exorcism is een film die regelmatig leentje buur speelt bij andere klassiekers in het genre maar weet er uiteindelijk toch zijn eigen drive aan te geven. De cast is van een goed niveau en het sfeerbeeld is erg goed geslaagd. Het einde is de spreekwoordelijke kers op de taart.

4*

My mother irons and my father steals

Na wat uurtjes Legend of Zelda: Ocarina of Time te hebben gespeeld leek het mij en mijn broer eens tijd voor enige afwisseling. De keuze viel op het kijken van een film maar het was nog een raadsel welke. We waren aan het twijfelen tussen The Eagle en deze Last House of the Left maar eerlijk gezegd, ik had al snel spijt van mijn keuze om deze te kijken..

Deze Last House on the Left zat samen met The Hills Have Eyes en Summer of Fear in één boxset en hoewel Craven bij mij wel te boek stond als een goed regisseur vanwege Nightmare on Elm Street en Scream valt hij met deze drie films toch wel door de mand. Vooral het amateuristische gehalte van zijn oudste werk valt me erg hard tegen. Oké, dit is zijn debuut en niemand verwacht dat het dan van de eerste moment er knal op is (hoewel er wel degelijk regisseurs zijn die deze gave wel bezitten) maar dit is wel erg knullig op sommige momenten. Ook heeft de film de tand des tijds op een wel erg pijnlijke manier de tand des tijds niet doorstaan en resulteert dit in een soms lachwekkende film. Wat het politie duo in godsnaam in de film deed, met uitzondering voor een 'komische' noot zorgen, is me nog altijd een raadsel maar ook de dialogen voelen wel erg slecht aan. Er werden nogal wat gesprekken compleet geïmproviseerd en dat is eraan te merken maar ook de acties die worden ondernomen doen de kijker wel erg vaak de wenkbrauwen fronsen. En breek me dan vooral de mond nog niet open over het lachwekkende einde waar in ware McGyver stijl (iets wat Craven blijkbaar zo fantastisch vond dat hij het in The Hills Have Eyes terug opnieuw deed) de bad-guys worden aangevallen. Maar ik geef toe dat niet alles in de film slecht want zo af en toe is er wel een naargeestige sfeer te vinden die Craven zich wel eigen is maar over het algemeen lijkt het meer een mislukte poging te zijn.

Ook de cast is bij wijlen wel van een erg bedroevend niveau. Het moet vast en zeker niet gemakkelijk geweest zijn om dit te spelen (het schijnt zelfs dat Sandra Peabody, die de rol van Mari speelt, het op een bepaald moment zo moeilijk heeft gekregen dat ze het gewoon is afgetrapt) maar dit voelt zo enorm amateuristisch aan! Vooral Marc Sheffler als Junior is werkelijk belachelijk te noemen. Dan deed David Hess als Krug het nog net iets beter maar ook hij is grotendeels op het randje. Maar als Craven één grote fout begaan heeft met het casten van Hess is het niet als acteur maar wel als componist want wat voor een enorm belachelijke soundtrack heeft de film! Hess neemt alle muziek voor zijn rekening en zorgt dus eigenhandig voor een enorme moodkiller. Sandra Peabody en Lucy Grantham doen het als typische protagonisten van Craven (sterke, vrouwelijke personages) op zich nog wel goed en zijn vooral overtuigend in de befaamde bosscène. Wat me trouwens ook opviel, en ik weet niet of dit aan de DVD lag, is dat de film wel van erg slechte kwaliteit is. In het begin zit er redelijk veel ruis op de dialogen en zo af en toe komen er van die rare glitches in beeld waardoor het precies lijkt alsof we naar een 8MM projectie zaten te kijken. Summer of Fear en The Hills Have Eyes waren wel van een goed niveau trouwens.

Ik moet toegeven dat het eerdere werk van Craven sowieso de moeite is om eens gezien te hebben want hij is en blijft een icoon in het genre maar geef mij dan toch maar zijn echt bekend werk want dit is het toch echt wel niet. Het zal vast en zeker schokkend zijn geweest zoveel jaar geleden maar vandaag de dag heeft de film de tand des tijds toch overduidelijk niet doorstaan.

2*

If you're afraid of dying it shows you have a life worth living

Ik had The Last King of Scotland al vrij lang liggen maar het was er nog nooit van gekomen om hem op te zetten. Een paar dagen geleden had ik Frost/Nixon gezien en hier op de site gaven ze me deze film als aanrader omdat ik Frost/Nixon zo goed vond. Diezelfde avond de film maar direct opgezet, al had ik wel het vermoeden dat dit een andere ervaring ging zijn.

The Last King of Scotland is dan ook op geen enkele manier te vergelijken met Frost/Nixon dus dat ga ik dan ook niet doen. Waar de film wel mee te vergelijken is, is Kiekeboe. Even wat specifieker, Bibi Pralin Gaga uit het derde album "De dorpstiran van Boeloe Boeloe" is overduidelijk gebaseerd op Idi Amin. Vroeger was het één van mijn favoriete strips van de Kiekeboe reeks dus het is wel een leuk stukje nostalgie om dit dan te zien. Soit, genoeg nostalgische herinneren opgehaald want waar Kiekeboe en Bibi Pralin Gaga humoristisch zijn ingesteld, is The Last King of Scotland dat niet. Macdonald geeft dan ook een redelijk rauw beeld weer van Oeganda onder het beleid van een dictator. Rauw maar daarom niet minder interessant want de film verveelt praktisch nergens. Macdonald maakt dan ook de goede keuze om de film niet biografisch te maken maar meer uit het standpunt van Gariggan te laten zien, een vrij beklemmend standpunt. Het begin is niet echt de moeite waard, vond het vrij stom dat hij naar Oeganda trekt omdat hij dat op een draaiende wereldbol heeft aangeduid, maar eenmaal daar aangekomen barst de film los. Het kleurt allemaal binnen de lijntjes, kent geen verrassende momenten maar in de plaats krijgen we wel een boeiend relaas van een relatie tussen een gestoorde dictator en een jonge dokter. Het sterke van de film zit hem dan ook in de relatie tussen beide personen. Gariggan vond in het begin Amin geen slechte kerel waardoor je als kijker ook het gevoel krijgt dat hij eigenlijk meevalt en misschien een terechte keuze is als president maar langzaamaan verdwijnt het vriendelijke gevoel achter Amin en slaagt het meer om in schrik. In dat opzicht is Amin dan ook 10x schrikwekkender dan als men had gekozen voor een vlekkeloos politiek portret waarin wordt verteld hoeveel mensen hij heeft afgeslacht. Sterke keuze van Macdonald, geen idee of het in het boek ook zo is want anders gaat de eer natuurlijk naar de schrijver, Giles Foden. De film kent vele hoogtepunten maar jammer genoeg hier en daar ook een ongeloofwaardig aspect, zo vond ik de zwangerschap tussen hem en Kay wel heel toevallig maar gelukkig neigt de balans meer naar de goede punten dan naar slechte.

Toch mag een verhaal zo goed of interessant zijn, zonder een goede cast ben je er niet veel mee. Gelukkig kent de film deze wel in de vorm van Forest Whitaker en James McAvoy. Echter springt de rol van Whitaker wel het meest tussen uit. Hij weet een perfecte mix te brengen van olijke mens die altijd voor een lach is te vinden maar die ook even snel als een blad aan een boom door de wind kan wisselen. Het luie oog, iets wat de echte Amin niet had, maakt het allemaal nog wat angstaanjagender. Heb nog niet zoveel met Whitaker gezien, Panic Room en Phone Boot maar daar kan ik me hem niet herinneren, maar dit is een rol die me in ieder geval altijd zal bijblijven. Fenomenale rol en zonder twijfel één die al de roem verdient die hij krijgt. McAvoy wist me ook te verrassen. Ken hem van Wanted en The Chronicles of Narnia maar ook hij speelt een rol die ver boven deze uittorent. Bovendien wordt het allemaal nog wat sterker door de geweldige chemie tussen McAvoy en Whitaker. De rest van de cast speelt ook erg sterk, vooral Anderson was uitstekend in het korte bijrolletje maar dat had van mij trouwens wel wat verder uitgewerkt gemogen. Toch geven de paar scènes een perfect beeld weer van wat voor iemand Garrigan is.

Blij dat ik hem heb gezien want The Last King of Scotland is een interessant relaas over een al even interessant personage. Jammer dat de film niet geheel op waargebeurde feiten is gebaseerd, Garrigan heeft nooit bestaan, maar toch blijft het allemaal boeiend genoeg. Whitaker is fenomenaal.

4*

Hoe een herziening zoveel verschil kan maken

Ik had The Last Picture Show al eens gezien een tijd geleden, mijn recensie hier dateert van 28 oktober 2009. Toen vond ik hem niet goed en wou ik het een 2* geven maar naarmate ik meer over de film dacht begon ik hem beter en beter te vinden en eindigde de film op een 3*. Dogie_Hogan bracht de film terug onder mijn aandacht en ik voelde de drang om de film nog eens te zien. Ik heb hem zelf niet in bezit maar, geheel tegen mijn principes in, ben ik via de alternatieve weg aan de film geraakt. Gisteravond dan maar opgezet.

Toen de aftiteling over het scherm rolde vroeg ik me af waarom ik dit ooit zo 'slecht' heb beoordeelt. Ik denk dat ik toen niet in zo'n goede stemming was waardoor ik het niet echt kon waarderen maar die fout is gelukkig nu goed gemaakt. Bogdanovich levert hier gewoon een meer dan uitstekende film af. Het begint al met de keuze voor de film in zwartwit te schieten. Bogdanovich was aan het twijfelen om het in kleur te schieten en de gebouwen grijs te verven maar op aanraden van zijn goede kameraad, Orson Welles, besloot hij toch om de film in zwartwit te doen. Welles, die altijd al geniaal is geweest in dit soort keuzes, wist perfect wat hij deed en Bogdanovich heeft er goed aan gedaan om naar hem te luisteren want hierdoor komt de mistroostige sfeer perfect tot zijn recht. Toen ik de eerste keer de film keek gaf ik de opmerking dat ik me niet kon personaliseren met de personages waardoor het einde niet het gewenste effect had. Wel, ook dat is weer compleet verandert want de film kent zoveel meeslepende scènes. De dood van Sam, de dood van Billy, de ontmaagding van Billy, de driehoeksrelatie tussen Jacy, Sonny en Duane, ... Ik kan zo blijven doorgaan maar je moet het gewoon voor jezelf zien. Het laat in ieder geval een verpletterende indruk na. De scène waar Sam the Lion wordt begraven barst van de emotie en is daardoor ook één van mijn favoriete scènes. Bogdanovich was juist zijn vader verloren, is een tijdje van de set weggeweest en toen hij terugkwam heeft hij deze scène geschoten. Je voelt het echt allemaal tot op het bot. Ik kan er nog altijd niet bij dat ik dit nog geen jaar geleden allemaal zo saai vond. Ik zou hier een hele hoop scènes en het verhaal kunnen bespreken maar ga gewoon de film zien want woorden kunnen hier echt niet meer teweegbrengen dan de feitelijke beelden. Coming of Age behoorde vroeger niet tot één van mijn favoriete genres maar The Last Picture Show zorgt toch voor een verandering.

Cybill Shepherd. Een naam die me is bijgebleven van de eerste keer dat ik de film zag en een naam die ik ook op aan Taxi Driver linkte. Ik lees hier commentaren dat ze alleen maar gecast is omdat Bogdanovich een oogje op haar had en dat ze niet op haar plaats is maar nog nooit ben ik zo tegen een bepaald statement geweest. Shepherd is juist perfect voor deze rol. In het begin breekbaar, schattig en je snapt gewoon niet waarom iedereen in het stadje tegen Duane en Sonny zegt dat beide gasten moeten oppassen met Jacy maar naarmate de film kom je er op een pijnlijke manier achter. Shepherd speelt haar rol zo ontzettend sterk dat ze een genot is om naar te kijken, de zwembadscène was fenomenaal en gaf dan ook de doorslag aan het feit dat ze niet is te vertrouwen. Prachtig gespeeld. Maar eigenlijk is heel de cast fenomenaal. Timothy Bottoms is uitstekend in de rol van Sonny. Ik had nog nooit van de jongeman gehoord, kan me ook geen andere rollen voorstellen buiten deze, maar dat is onterecht want Bottoms acteert fenomenaal. De relatie met Ruth wordt perfect gespeeld en ergens heeft Sonny iets droevig over zich waardoor je sympathie voor hem krijgt, zelfs als hij ergens zijn beste kameraad verraad door met Jacy samen te zijn. Die kameraad wordt dan nog eens uitmuntend vertolkt door een piepjonge Jeff Bridges. Eerlijk is eerlijk, ik was vergeten dat hij hierin speelde en ik had hem ook niet herkend. Zelfs als jonge gast was hij al in staat om een uitmuntende rol neer te zetten. Deze drie tillen de film toch naar een serieus hoog niveau maar dat kan natuurlijk niet zonder de rest van de cast want ook de bijrollen worden fantastisch vertolkt. Ben Johnson als Sam, Cloris Leachman als Ruth, Ellen Burstyn als moeder van Jacy. In één woord, geweldig!

Ook de muziek past perfect in de film. The Last Picture Show speelt zich af in '51 in Texas maar we krijgen dan ook alleen maar muziek te horen vanuit die periode. Bogdanovich weet wat hij moet doen om sfeer te creëren en zorgt er dan ook voor dat de muziek enkel en alleen uit platenspelers of jukeboxen komen, met uitzondering van de eindcredits dan.

Al vanaf de openingsscène weet je wat voor soort film dit zal worden. Triestig, traag en melancholisch maar The Last Picture Show is juist perfect in dit soort aspecten. Het resultaat is een (h)eerlijk relaas over een klein stadje in Texas in de jaren '50. Een fikse stijging in mijn score en ik sluit niet uit dat dit wel eens een 5* kan gaan worden. Ik zou ook mijn top 10 eens onder handen moeten nemen want dit zou er misschien wel eens kunnen in geraken.

4.5*

I have introduced myself. You have introduced yourself. This is a very good conversation

The Last Samurai was zo'n film waar ik al erg lang tegenop keek. Dan kun je je afvragen waarom ik hier in hemelsnaam toch aan wou beginnen en de reden daarvoor is makkelijk: Japan en zijn samoerai tijdperk interesseert me wel. Het was echter de aanwezigheid van Tom Cruise die indertijd mijn enthousiasme temperde en in de loop der jaren was dat nog steeds niet veel gebeterd. Ik had echter zin in een lang uitgesponnen epos en vandaar eindelijk eens hieraan begonnen.

En wat blijkt? Ik kon dit heel wat meer waarderen dan ik in eerste instantie had verwacht. Toegegeven: de film bewandelt wel het perfecte pad dat je bij dit soort plotlijnen kunt verwachten. De verplichte vriendschap, de verplichte romance, de verplichte inkeer, de verplichte stereotiepe slechterik, de verplichte veldslag en ga zo nog maar voort. Het zijn clichés, maar die zijn er ook ooit gekomen omdat het gewoon erg goed werkt en dat lijkt regisseur Edward Zwick ook wel te beseffen. Historisch gezien waarschijnlijk niet overal even correct, maar de film blijft wel over de gehele lijn boeien. Het einde is misschien iets te mierzoet naar mijn zin (dan blijkt dat Cruise met zo'n zin als "I will tell you how he LIVED" echt niet weg geraakt) maar het is een kleine smet op een voor de rest degelijke film. Fijn ook dat de landsgrenzen worden gerespecteerd en dat Japanners effectief Japans spreken. Dat is in die andere geschiedkundige Tom Cruise film (Valkyrie) wel wat anders.

En dan zijn we dus ineens bij de reden aangekomen waarom ik dit al die jaren heb laten aanslepen. Recentelijk nog The Mummy gezien waar Cruise voor een groot deel misplaatst was, maar dit doet hij toch goed. Hoewel hij nooit mijn favoriete acteur zal worden en dat hij ook de nodige clichés uit de kast haalt, geraakt hij er wel over de gehele lijn mee weg. Het is echter de rest van de cast die hem naar een hoger niveau weet te tillen. Ken Watanabe is altijd goed en deelt als Katsumoto een aantal leuke scènes met Cruise en ook Timothy Spall is bij elke film een meerwaarde. Sowieso ook visueel wel erg aantrekkelijk. De vechtscènes zien er flitsend en toch overzichtelijk uit en dat is bij dit soort films al wel eens anders geweest.

Had hier dus best al veel eerder aan kunnen/mogen beginnen. De lange speelduur blijft nog altijd wel wat tegensteken, zeker naar het einde toe blijft de film iets te lang doorgaan, maar verder is dit een erg interessant filmpje geworden. Historisch dus niet altijd correct maar in dat opzicht moet je het eerder bij een documentaire of een boek gaan zoeken vermoed ik.

4*

I am the sheriff!

Schwarzenegger is toch altijd al een enorm interessant figuur geweest. Hij heeft de wereldtop bereikt met bodybuilden, heeft daarna een aantal enorm iconische rollen gespeeld in zijn filmcarrière om dan uiteindelijk voor 2 ambtstermijnen de gouverneur van Californië te worden. En wat doet hij wanneer hij (noodgedwongen want je kunt maar maximum 8 jaar gouverneur zijn) uit de politiek stapt? Hij gaat gewoon terug acteren! En met The Last Stand krijgt hij terug zijn eerste hoofdrol sinds Terminator 3 en dat alleen al is een reden om dit in de cinema te gaan kijken.

En dit kan in ieder geval wel tellen als wederkeer naar het grote scherm, met uitzondering van de twee bijrolletjes in de Expendables films natuurlijk, want The Last Stand is weer classic Schwarzenegger. Hoewel, dat is niet helemaal waar want Jee-woon Kim weet dat zijn actieheld toch al wel wat jaartjes op zijn teller heeft staan en kiest er gelukkig voor om hem niet hetzelfde te laten doen als in het hoogtepunt van zijn carrière, namelijk hem non-stop de actieheld te laten uithangen. Dit komt sowieso de geloofwaardigheid ten goede en het verheugde me dan ook om te zien dat de regisseur er in slaagt om een volwaardige actiefilm af te leveren, zelfs zonder Schwarzie. Ik kon me dan ook wel vinden in de opbouw waar je eerst een paar heerlijke actiemomenten krijgt in Los Angeles om dan uiteindelijk over te schakelen naar het stoffige stadje van Schwarzenegger. Daar breekt de film compleet los en is het gewoon genieten van wat je op het scherm te zien krijgt. Lekker veel geschiet en de climax op de brug waar Schwarzenegger mano à mano begint te vechten is heerlijk vermaak. Daar komt dan ook nog eens bij dat de film vol heerlijke one-liners zit dus er valt ook wel wat af te lachen.

En Schwarzenegger blijft toch enorm episch. Heerlijke zelfspot heeft die man en de rol van oude, knorrige sheriff is hem dan ook op het lijf geschreven. Dat dikke Oostenrijkse accent blijft schitterend en gewoonweg alles wat uit zijn mond komt is geweldig. Mooi ook om te zien dat hij er nog altijd zo afgetraind uitziet, je kunt je amper voorstellen dat hij al een klad in de 60 is. Ik had expres geen trailers gezien zodat ik zo min mogelijk one-liners op voorhand wist maar daardoor wist ik eigenlijk niet wie er, met uitzondering van onze Oostenrijkse eik natuurlijk, in de film meespeelde. Leuk ook om te zien dat er hier nog wel een aantal degelijke acteurs meespelen zoals Forest Whitaker. Die draagt voornamelijk de scènes in Los Angeles en zoals gewoonlijk doet hij dat erg degelijk. Ook de rol van Johnny Knoxville is verbazingwekkend genoeg erg leuk. Ik ben niet zo'n fan van Jackass en consorten maar Knoxville heeft een aantal erg amusante scènes en zet bijlange niet zo'n negatieve stempel op de film als ik had verwacht. Sowieso is er niemand slecht gecast, al komt Eduardo Noriega als Cortez alleen maar op het einde komt hij ietwat tot zijn recht.

Jaja, de wederkeer van Schwarzenegger is compleet. Dat moddervette accent, de zelfspot, ... Het is genieten, zoveel is duidelijk. Verwacht echter niet dat Schwarzenegger de volledige speelduur in beeld is (dat zou ook niet bij zijn rol passen) maar dat wordt handig opgelost doordat Jee-woon Kim zelfs zonder Schwarzie een degelijke actiefilm weet te maken. Knoxville is amper aanwezig maar is wel amusant en Luis Guzmán is altijd leuk.

4*

Wouldn't that be nice, a lifetime full of last days?

Praktisch alle opgenomen films van TCM zijn opgenomen met als bedoeling meer van een bepaalde actrice of acteur te kunnen zien. Op het verhaal ga ik nooit af en dat heeft als resultaat dat ik de helft van de tijd aan een film start terwijl ik geeneens weet waarover hij gaat. Ik moet soms zelfs de openingscredits afgaan om te zien of er een bekende naam inzit. The Last Time I Saw Paris is daar geen uitzondering op geworden en de actrice waar ik het voor deed was natuurlijk de fabelachtige Elizabeth Taylor.

Het is echter geen garantie op een goede film want The Last I Saw Paris is een film geworden die me met een gemend gevoel achterliet. Het verhaal op zich heeft nochtans wel wat potentie want ik ben meestal wel te vinden voor een gezinsdrama dat meerdere jaren overbrugt maar dit wordt wel bij vlagen erg saai uitgewerkt. Ook het gebrek aan enige tijdsaanduiding is erg irritant want hiermee maakt de film soms grote sprongen en dat moet je dan maar afleiden aan de leeftijd van Vicki want voor de rest veroudert er niemand. De beelden van Parijs zijn wel de moeite en voelen erg sfeervol aan, daar moet ik toch nog ooit eens terug naartoe zien te geraken, en een handvol scènes voelen even charmant aan. Het is echter de ietwat saaie relatie tussen Helen en Charles die de vaart compleet uit de film haalt. Het enige wat me dan wel weer kon bekoren was de manier waarop de rollen uiteindelijk werden omgedraaid. In het begin was Helen de losbol van de twee en was Charles degene die wou werken voor een toekomst maar een reeks tegenslagen zorgt ervoor dat Charles meer en meer in het glas begint te kijken met alle gevolgen van dien. Eens Helen gestorven lijkt de film zich niet te schamen om rechtuit naar een happy end te gaan waardoor het laatste halfuur wel erg voorspelbaar wordt.

Maar waarom met al deze negativiteit dan toch nog een voldoende geven? Wel, de sfeerbeelden zijn een reden maar ook de aanwezigheid van sommige acteurs maakt veel goed. Zo ziet Elizabeth Taylor er in de eerste helft van de film ontzettend goed uit (was tot een klein jaar geleden nog één van de weinige echte sex-appeal actrices) en het is dan ook jammer dat ze halverwege voor een korte coupe opteert. Maar het zou nogal materialistisch van mij zijn om een actrice alleen maar op haar uiterlijk te graderen maar dat hoeft hier gelukkig niet want Taylor speelt hier dan ook een uitstekende rol. Van Johnson daarentegen was redelijk slaapverwekkend en weet zich niet echt staande te houden tegenover zo'n dijk van een actrice zoals Taylor was. Gelukkig zijn de bijrollen van Donna Reed en Walter Pidgeon als vader en zus van Taylor wel nog van een hoog niveau. Hoewel ik Reed alleen nog maar Gun Fury had gezien, waar ze erg in teleurstelde, maakt ze dat hier ruimschoots goed. Met Eva Gabor hebben we een zuster van Zsa Zsa Gabor te pakken en dat is er aan te merken. Heerlijke klassedame die een kleine maar fijne bijrol vertolkt. Voor op de openingscredits genoemd te worden is de bijrol van Roger Moore wel erg klein te noemen. Hij ziet er hier nog piepjong uit en ik werd er eerlijk gezegd niet warm of koud van. Dan zie ik hem toch liever als 007.

Redelijk drama dat naar een hoger niveau getild wordt vanwege de rollen van Taylor, Reed en Pidgeon. Voor de rest zijn er een paar kleine bijrollen te ontdekken die goed in de smaak vielen maar over het algemeen zou dit niet meer dan een 2.5* krijgen. De sfeerbeelden van Parijs trekken me echter toch nog over de streep voor een nipte 3*.

3*

THIS FILM SHOULD BE PLAYED LOUD!

Wanneer een concertregistratie al begint met bovenstaande woorden, dan krijg je het gevoel dat dit wel eens iets geweldigs zou kunnen worden; Ik ben fan van The Band geworden via Bob Dylan (Planet Waves, Before the Flood, het concert in de "Royal Albert Hall", ...) en algauw volgde hun studioalbums en onder andere Rock of Ages. Een paar dagen geleden kreeg ik als verjaardagsgeschenk deze The Last Walz en natuurlijk direct opgezet wanneer ik een vrij moment (en bovendien één waar ik het volume lekker hoog kon zetten) had.

En dat volume? Dat is wel erg hoog gegaan, want dit farewell concert (hoewel de groep nog wel zou terugkeren maar dan zonder Robertson) is gewoon geweldig. Van de nummers van The Band zelf (Up on Cripple Creek, The Shape I'm In, The Night They Drove Old Dixie Down, ...) tot aan de vele gast performances (Neil Young, Bob Dylan, Van Morrison, Eric Clapton, ...) die allemaal heerlijk swingen. Regisseur Martin Scorsese levert een uitstekende prestatie om het allemaal in beeld te brengen, interessant is trouwens de documentaire Revisiting The Last Walz die als extra is toegevoegd aan de DVD waarin Scorsese uitlegt hoe hij alles heeft klaargespeeld, en schiet eigenlijk enkel tekort in twee dingen. Namelijk het starten van Genetic Method/Chest Fever maar dat dan al snel weer afbreken en de ietwat ruwe afwisseling tussen concert en interview. Het had misschien beter geweest om dit te verdelen in zowel het volledige concert apart alsook de volledige interviews apart.

Dan hadden we misschien ook meer focus gekregen op de andere bandleden naast Robbie Robertson. Die is uiteraard producer van het geheel en heeft zich samen met Scorsese bezig gehouden met de montage. Robertson heeft uiteraard ook zijn aandeel gehad in het succes van de groep, maar The Band is juist zo goed vanwege de synergie tussen de verschillende leden. De interviews zijn dan ook telkens erg kort en op zich vrij verwaarloosbaar. Tof natuurlijk om de mannen te zien spreken, maar het is 10x toffer om ze te zien spelen. Mooiste moment? Wanneer Neil Young Robertson komt bedanken dat hij hier mag komen spelen en dat die gewoon antwoord met 'You're kidding right?' waarna hij idolaat naar Young kijkt die zijn ding doet. Liefde voor muziek, zo mooi om te zien.

Ik zou hier over kunnen blijven doorgaan. The Band zelf is geweldig goed op elkaar ingespeeld, zelden zo'n goede chemie gezien tussen de verschillende leden van een groep, en de gasten die passeren zijn ook van een bijzonder hoog niveau. Zo'n Muddy Waters die Mannish Boy speelt met The Band in zijn kielzog, daar wordt je toch gelukkig van.

4*

Tequilla Fat

Een tijd geleden kwam ik erachter dat ik eigenlijk nog meer films van John Woo in huis had dan ik had gedacht. Bizar natuurlijk, want ik heb ze wel aangeschaft, maar om de een of andere reden slaag ik de titels regelmatig door elkaar. Ik verwarde deze Hard-Boiled dan ook met The Killer (ergens wel logisch aangezien het ook een samenwerking tussen John Woo en Chow-Yun Fat is) en dan maar besloten om snel eens komaf te maken met die verwarring door ook deze film te kijken.

Vond deze dan ook wel net dat tikkeltje beter dan The Killer trouwens maar dat terzijde. Hard-Boiled is weer John Woo ten voeten uit. Het heroic bloodshed thema blijft hij uitstekend beheersen (persoonlijk vind ik hem in Bullet in the Head het best tot zijn recht komen) en al vanaf de openingsscène in het theehuisje is dit weer genieten. Wat volgt is een heerlijk vliegende film die qua uitgangspunt wel weg lijkt te hebben van de Infernal Affairs trilogie, al is het op zich andersom doordat Wai-Keung Lau en Alan Mak met hun films een aantal jaar later kwamen. Soit, enkel het uitgangspunt oogt hetzelfde en de uitwerking is gelukkig wel een stuk anders. Woo concentreert zich minder op het narratieve gedeelte en laat liever de vele kogels spreken. Het resultaat is een hypernerveuze actiefilm waar de schoten je rond de oren vliegen en zeker het laatste halfuur is daar het summum van. Beetje jammer dat die scène in het ziekenhuis iets te lang blijft doorgaan, zeker het evacueren van de baby's begon op den duur wat te slepen, maar het is echter een kleine smet op een voor de rest degelijke Woo.

Vooral de samenwerking met Chow-Yun Fat is toch ook weer heerlijk. Ik zag ze voor het eerst in de A Better Tomorrow franchise en het doet me deugd dat die vibe nog altijd goed overeind blijft staan. Fat is meer dan cool (toffe link ook met dat Jazz gebeuren) en ook Tony Leung overtuigt over de gehele lijn. De twee kennen een aantal heerlijke interacties, maar het is pas wanneer ze beginnen samen te werken dat het echt echt leuk wordt. Dan krijgen ze namelijk Kwok Chun-Feng als Mad Dog tegenover zich en dat blijkt één van de coolste villains uit het Woo universum te zijn. Bijrollen zijn oke, vond Teresa Mo als liefje/bazin van Tequila het minste, maar let vooral ook nog op een cameo van John Woo zelf als de barman die wat advies aan Tequila geeft.

Ik heb vroeger wel wat van Woo's Amerikaanse werk gezien, maar met uitzondering van Face/Off vond ik daar niet veel aan. Kan me moeilijk voorstellen dat die scores die ik er toen aan gaf terecht zijn, maar de recente herziening van Hard Target stelde inderdaad ook niet zoveel voor. Soit, de kwaliteit van zijn Chinese werk is in ieder geval duidelijk.

4*

Het was bij Pixar's Inside Out dat Lava te zien was. Vind het sowieso wel leuk om dit soort korte herspenspinseltjes te zien in plaats van de verplichte reclame in de cinema en Lava is een erg vermakelijk stukje cinema. Overduidelijk geïnspireerd door Israel Kamakawiwo’ole’s versie van Somewhere Over The Rainbow brengt Lava het verhaal van twee vulkanen die na miljoenen jaren eindelijk bij elkaar komen. Simpel, voorspelbaar en toch erg vermakelijk met bovendien een wel erg aanstekelijke song. Lava bevat dan ook geen dialoog maar wordt compleet verteld via het gelijknamige nummer. De flauwe joke rond ukulele (de ene vulkaan heet Uku, de andere Lele) had niet gehoeven.

3.5*

The men who broke the bank - and lost the cargo!

Met zo'n tagline wek je wel mijn interesse. Reken daarbij dan nog eens Audrey Hepburn in een zeer klein rolletje dus ik had wel genoeg redenen om deze zwart-wit komedie te zien. En wat was hij goed.

The Lavender Hill Mob is een leuke en verfrissende komedie die toch wel hoog mag scoren in lijstjes van bankoverval films. De overval zelf is mooi weergegeven en ook het zoeken van de 2 bijkomstige bendeleden is hilarisch. Zo zijn er nog wel wat meer stukken die toch zeker wel op een brede glimlach konden rekenen waaronder die scène waar Lackery leert fietsen.

De film verveelt nergens en kan op het einde toch ook nog goed wat spanning opwekken met een geweldige achtervolging op de Eiffeltoren.

De acteurs hebben er blijkbaar zelf ook veel plezier in en spelen dan ook echt geweldig, vind het alleen spijtig dat Lackery en Shorty er zo plots uitgaan.

Uiteindelijk blijkt The Lavender Hill Mob alles te bevatten. Een leuk sfeertje, een goed scenario en een aantal memorabele scènes.

4*

The system must pay

Law Abiding Citizen stond al een tijdje op mijn verlanglijstje maar ik wachtte eigenlijk op een DVD release omdat ik dacht dat hij al lang niet meer in de cinema draaide. Gelukkig wezen mijn broer en zijn vriendin me erop dat hij nog wel in de cinema draaide en na wat gepuzzel met 3 verschillende werktijden vonden we toch de juiste moment om de film te zien.

Persoonlijk heb ik wel een zwak voor dit soort wraakfilms. Er gebeurt altijd wel iets onterecht en verschrikkelijk betreffende de hoofdpersoon en we krijgen dan de payback te zien maar het is de eerste keer dat ik het allemaal zo doeltreffend uitgewerkt zie worden. We hebben het allemaal natuurlijk al eerder gezien maar toch weet Gary Gray perfect de juiste momenten te kiezen. Het begint al met de vrij brute openingsscène. De film kent geen opbouw, geen onzinnig plotje waarin we de familie leren kennen, geen weet ik wat nog voor tijdrekkers. Neen, de deur gaat open en bang, daar krijgt Butler een baseball bat tegen zijn kop. Vanaf dan bouwt de film rustig voort op de genialiteit achter Clyde. Stukje bij stukje komen we meer en meer te weten over zijn werkmanieren om hem dan uiteindelijk totaal te zien ontsporen. In dat opzicht weet Gary Gray wel een goede balans op te bouwen. In het begin heb je medelijden met Clyde en zou je bijna hetzelfde doen met Darby en zijn partner. Maar je medeleven gaat maar tot een bepaald ogenblik en bij mij was het wanneer hij echt compleet doorsloeg. Dat hij de advocaat wilt terugpakken begrijp ik ook nog ergens, heb nooit gesnapt waarom iemand zo'n zak wilt verdedigen, maar wanneer hij systematisch heel de politiesquad begint uit te moorden begin je toch meer sympathie voor Rice te voelen. De film blijft de gehele speelduur boeien maar het effectieve einde is een kleine smet op een anders uitstekende film. Ik vond het wat vergezocht dat Clyde naar werkelijk elke cel een tunnel zou hebben gegraven maar voor de rest is dit maar een klein minpunt dat voor de rest niets afdoet aan het voorgaande anderhalf uur. De film is op zich nergens vernieuwend, zoals ik zei hebben we al meerdere wraakfilms gehad, maar toch past dit perfect allemaal in het plaatje en bewijst het maar weer eens dat een degelijke film niet noodzakelijk origineel hoeft te zijn. Toch kent de film veel memorabele scènes die vaak de vinger op de zere plek van het Amerikaanse rechtssysteem legt. Persoonlijke favoriet is het moment waarop hij eerst de rechter overtuigt om hem op borg vrij te laten maar nog geen moment later de rechter even op haar plaats zet door 180° te draaien.

Oorspronkelijk was het de bedoeling dat Gerard Butler de rol van Nick op zich ging nemen en niet die van Clyde. Dat was zo totdat Foxx belde en vroeg of hij niet de rol van Nick mocht spelen en Butler de rol van Clyde. Butler was hier meteen mee akkoord en ik kan hem geen ongelijk geven want het is een uitstekende rol. Ik kan me hem alleen nog maar goed herinneren uit 300 maar hier zet hij toch een compleet andere rol met verve neer. Toch een acteur om in het oog te houden. Foxx is een nogal theatrale acteur qua manier van doen. Normaal gezien nu niet een acteur waarvoor ik speciaal naar de cinema ga maar ik moet zeggen, ook hij speelt een uitstekende rol. Het is vooral het heerlijke kat en muis spel tussen beide dat het hem doet. Clyde en Nick zijn aan elkaar gewaagd en als kijker voel je het ook. De dialogen zijn soms nogal cliché maar bevatten een heerlijk testosteron gehalte (it's gonna be biblical!) maar het is in ieder geval fantastisch om te zien. De rest van de cast is ook allemaal stuk voor stuk van een hoog niveau, al was de vrouwelijke burgemeester wel redelijk irritant, maar vooral Bruce McGill als Jonas was uitstekend. Ik kon me hem nog vaag herinneren uit Ali en Cinderella Man maar daar was hij in ieder geval niet zo goed als hier. Ook Leslie Bibb was erg leuk om te zien.

Soms nogal ongeloofwaardig maar who cares? Film is en blijft een medium om te vermaken en het kan vast en zeker geen kwaad om af en toe eens een lekker wraakfilmpje te zien. Wel, dan is Law Abiding Citizen een uitstekende keus.

Dikke 4*

You forgot, Señor Sheriff, wolves run in packs. And mine is not far behind

Een aantal jaren geleden was ik best wel fan van die Lone Star westerns van John Wayne. Korte filmpjes (vaak met een speelduur om en bij de 60 minuten) en die er een redelijk goede vaart op nahielden. Dat, en het feit dat ik John Wayne erg graag zie spelen, zorgden voor de aanschaf van een hele resem van die films. Ik dacht dat ik de Benelux uitgaves ondertussen wel allemaal had gehad, maar tot mijn verbazing ontdekte ik er nog eentje tussen de DVDs die ik nog niet had gezien: de goede verstaander heeft begrepen dat dat Lawless Frontier is.

Het was alweer een tijd geleden dat ik er nog eens eentje uit de Lone Star reeks had gezien, maar het is een fijn gevoel dat dit nog altijd overeind blijft staan. Ik kon zweren dat ik het stuk met het paard dat van een klif springt al eens eerder had gezien in The Trail Beyond maar sowieso zijn dit natuurlijk vaak dezelfde films. John Wayne (als een personage dat dezelfde voornaam heeft als hijzelf) komt op het spoor van een slechterik, wordt halverwege de film onterecht beschuldigt en eindigt miraculeus met de dochter van één of andere old-timer die hij heeft geholpen. Is dat erg? Nee, want zelfs dan blijft dit nog wel boeien. Pandro Zanti is een vermakelijke bad-guy en de strijd tussen hem en John blijft leuk. Kwaliteit van de DVD laat trouwens wel serieus wat te wensen over, het beginstuk (met de moord op de vader van John) is bijna niet kijkbaar omdat het wel allemaal erg donker is.

Maar dat heb je natuurlijk wel vaker met dit soort public domain films die iedereen op DVD mag uitbrengen waardoor er vaak niet van de originele opnames wordt gestart. Soit, de enige reden waarom dit vandaag de dag nog te zien is, is natuurlijk de aanwezigheid van John Wayne. Nog niet de superster die hij in zijn latere jaren zou worden, maar de blauwdruk is al wel aanwezig. Ook altijd fijn om een aantal oudgedienden te zien zoals George 'Gabby' Hayes en Yakima Canutt. Vooral de grote John Wayne-show dus maar ook Earl Dwire doet het als Pandro Zanti leuk en met Sheila Terry is er nog wel een leuke love-interest voor Wayne in de film gestoken.

Onvoorstelbaar trouwens hoeveel films die Robert N. Bradbury heeft gemaakt op korte termijn. Mijn teller staat nu op 12 geziene films (uiteraard allemaal met Wayne) en die zijn in een tijdspanne van nog geen 2 jaar gemaakt. Oké, het is hier en daar bandwerk maar toch.. Dat is eigenlijk gewoon bijna elke maand een andere film inblikken.

3*

If you fellas are through with your little necktie party, why I'll be on my way

Ik vind die oude John Wayne films altijd wel charmant. Meestal geproduceerd door Monogram-Lone Star (wat later Republic zou worden zoals in deze film) en bijna altijd een speelduur van een klein uurtje. Het is vaak perfect vermaak voor als je nog iets kort wil zien en dat was juist hetgeen wat ik gisteravond wou doen. De films variëren in kwaliteit maar Lawless Range is wel één van de minste jaren '30 John Wayne films.

Komt voornamelijk door de korte inhoud van mijn DVD hoes. Lawless Range gaat over een bende die een stadje terroriseert en die overduidelijk hulp krijgen van iemand binnenin het stadje. Gedurende heel de film wordt de identiteit van de verrader geheim gehouden maar de hoes verklapt al dat Frank Carter de slechterik van dienst is. Nu was dat op zich al wel redelijk duidelijk natuurlijk (de jaren '30 waren nog een tijd waarin iemand zich kon vermommen door een fake stoppelbaard op te plakken, Superman is er niets tegen) maar ik had het liever niet op voorhand geweten. Voor de rest is de film nogal routineus en zijn er niet veel verrassingen te vinden. Hier en daar nog een redelijke stunt maar voor de rest niet veel bijzonders. De kwaliteit van de print viel eigenlijk ook nog goed mee. Af en toe nog wat krassen (op een bepaald moment wordt het wel vrij erg) maar op zich niets storend. En het beeld is gelukkig niet zo enorm donker waardoor je niets meer kunt zien.

John Wayne blijft één van mijn favoriete acteurs maar komt hier niet goed uit de verf. Zijn rol is op zich een rol zoals hij zo vaak speelde in de jaren '30 met maar één verschil en dat is dat hij hier begint te zingen. Neen, dat is niet waar. John Wayne doet zijn mond open maar het is overduidelijk niet zijn stem die we horen en dat is toch wel ontzettend jammer. Het haalt de vaart compleet uit de film (in hoeverre dat dat zelfs mogelijk is) maar voelt ook enorm geforceerd aan. Sheila Bromley speelt de gebruikelijke love-interest van Wayne en doet dat degelijk. Natuurlijk geen uitdagende rol maar bon, het kan er mee door. Ik ben jaren geleden begonnen met een boxset van 3 John Wayne films en iemand die daar altijd in kwam opdraven was Yakima Canutt. De laatste tijd ben ik hem minder tegengekomen maar het blijft toch altijd een leuk weerzien doordat hij altijd wel een leuke rol heeft, hier is hij de leider van de outlaws bende.

Niets bijzonder dus deze Lawless Range maar vanwege een aantal redenen nog altijd wel leuk om eens gezien te hebben. John Wayne blijft gewoon een heerlijk iconisch figuur en het is altijd fijn om Yakima Canutt te zien maar de twee onderbrekingen (lees: muzikale intermezzo's) halen alle vaart uit de film. Zonde want hier had misschien wel iets meer in kunnen zitten.

2.5*

There may be honor among thieves, but there's none in politicians

Ik kende Lawrence of Arabia al van titel maar ik had nooit het genoegen gehad om de film eens te zien. Ik heb indertijd (toen ik hard bezig was met het verzamelen van de Hollywood klassiekers) regelmatig met de DVD in mijn handen gestaan maar om de een of andere reden was de klik er niet. Ik kocht de film nooit en de jaren streken voorbij tot ik een tijd geleden nog eens langs de Kringloopwinkel passeerde. Vroeger hadden die erg veel Disney VHS dus passeerde ik er eens regelmatig (kwestie van de oude verzameling compleet te krijgen) maar de afgelopen maanden was het daar maar triestig gesteld qua VHS en zeker qua DVD. Althans, dat was zo tot ik er op een mooie dag eens binnen wandelde en de saga over Lawrence, de Arabier in een 2 Disc Limited Edition met een shitload aan extra's + een boekje vond voor maar 2 euro vond. Dat kon ik natuurlijk niet laten liggen..

Gisteravond was ik eigenlijk van plan om een paar films te zien maar ineens viel mijn oog terug op deze film. Ik pakte de hoes en zag dat de eerste disc 137 minuten duurde. Goh, dat is eigenlijk nog niet zo lang dacht ik dus ik besloot de film op te zetten om er dus na een dikke 2 uur achter te komen dat het vervolg van de film op de tweede disc stond. En ik die dacht dat die 80 minuten de totale speelduur van de extra's was.. Soit, op zich was ik wel blij dat er nog een verlengstuk kwam want anders had ik wat met een leeg gevoel achter gebleven. Lawrence of Arabia is dus een lange film (de enige langere die ik volgens mij heb gezien is Gone With the Wind) maar verveelt over het algemeen amper. Zowat tegen het einde van het eerste deel van de film lijkt het allemaal wat in te zakken maar het tempo wordt daarna goed terug opgevoerd. De reden dat het niet saai is, is volgens mij grotendeels te danken aan het personage Lawrence zelf. We zien hem als een woestijnachtige Ché Guevara een ander volk helpen met hun revolutie om dan uiteindelijk ten onder te gaan aan zichzelf. Op zich een erg interessant personage dus en ik ben wel erg benieuwd geraakt naar zijn Seven Pillars of Wisdom boek.

De film bevat een aantal prachtige beelden, zoveel is duidelijk. Het is de eerste keer dat ik kennis maak met het werk van Lean maar hij weet de woestijn werkelijk prachtig in beeld te brengen. Al moet ik toegeven dat ik vanwege Dune van Frank Herbert, het boek waarop Lynch zijn verfilming op baseerde, sowieso wel een fascinatie voor woestijnen begin te krijgen. In ieder geval levert Lean hier erg mooi werk maar slaagt hij af en toe ook wel serieus de bal mis. Het begint dan ook al redelijk vreemd met werkelijk de slechtste moto crash die ik ooit heb mogen aanschouwen maar ook de dood van bijvoorbeeld Farraj komt nogal knullig over. Best wel zonde eigenlijk want misschien had de film wel hoger kunnen scoren wanneer hier beter werk van was gemaakt maar eerlijk is eerlijk, een score van 4* is natuurlijk ook al erg mooi. Dit wordt voor mij wel de rol waarmee ik Peter O' Toole zal onthouden want dit weet hij erg goed te brengen. Vooral in het begin wanneer Lawrence nog flamboyant is, is hij erg goed op dreef. De film kent hiernaast nog een hoop acteergeweld in de vorm van onder andere Alec Guinness, Anthony Quinn en Claude Rains (vooral die laatste is erg sterk als gluiperige politicus) maar de show wordt toch nog grotendeels gestolen door Omar Sharif. De chemie tussen beide is erg sterk.

Lawrence of Arabia is een klassieker die je toch ooit eens gezien moet hebben maar vanwege de speelduur is het toch een film geworden die je niet direct opzet. Je moet er echt voor gaan zitten want anders kan de traagheid je wel eens fataal worden maar over het algemeen is het wel de moeite om te zien. Lean tovert vaak mooie beelden op het scherm en het personage van Lawrence is een figuur die de hele film makkelijk kan dragen.

4*

Dashed unsporting. Probably Belgian

Het was eigenlijk al jaren geleden dat ik The League of Extraordinary Gentlemen nog eens had gezien. Indertijd één van mijn lievelingsfilms maar met ouder worden kwamen er andere films die recht hadden op die titel. LXG verdween dan ook langzaamaan uit mijn geheugen tot ik hem een tijd geleden opeens terug in de kast zag staan. Er overviel mij een vlaag van nostalgie en ik was benieuwd of de film nog altijd overeind zou blijven. Jammer genoeg niet.

Ik vraag me eerlijk gezegd ook af wat ik vroeger zo geweldig vond aan de film want ik betwijfel of ik toen al een idee had wie al die personages waren. Het was me dan ook deze keer pas opgevallen dat de League zelf bestaat uit een samenraapsel van figuren uit bekende romans. In ieder geval wel leuk om te zien maar het stoorde me dat het nooit echt serieus overkwam. Zo is de transformatie van Jekyll naar Hyde lachwekkend (komaan, dat ontploffen..) maar ook de toevoeging van Sawyer past simpelweg niet in de film. Oorspronkelijk gedaan uit schrik dat het Amerikaanse publiek de film links zou laten liggen wanneer er geen Amerikaans personage in de film zou zitten maar het zijn juist zo'n keuzes die die de film de nek omdraaien. Voor de rest lijkt het soms meer een geforceerd samenraapsel te zijn geworden van figuren die in publiek domein waren terecht gekomen in de loop der jaren want op iedereen buiten de Invisible Man zijn er geen auteursrechten meer en mag iedereen doen wat hij ermee wilt. Dat met de Invisible Man lossen ze dan ook wel leuk op trouwens. Ik heb eigenlijk ook nooit geweten, althans tot gisteren, dat dit gebaseerd is op een comicreeks van Alan Moore. Hiermee komen we waarschijnlijk ook aan de reden waarom heel de film nogal oppervlakkig aanvoelt want het werk van Moore is altijd enorm diep en zit vol met verwijzingen naar verwijzingen. Dat transformeer je niet zomaar naar een blockbuster en dat is te merken. Gelukkig zorgt de film er nog wel voor dat het basisidee van een groep Britse literaire helden die een soort van superheldenbestaan leiden nog altijd als een huis blijft staan. Misschien toch maar eens achter de comics gaan.

Visueel is dit nogal een twijfelgeval. Vooral vanwege het enorm lelijke design van Mr. Hyde. Nu ben ik sowieso al een enorme fan van dat werk van Stevenson dus echt onpartijdig ben ik niet maar dit ziet er echt verschrikkelijk uit. Hyde lijkt meer uit opgezwollen plastic te bestaan en het is gewoon lachwekkend. Ook de Invisible Man (nog zo'n geniaal personage) wisselt enorm hard. De ene moment heeft hij zijn crème opgesmeerd en is de achterkant van zijn hoofd nog altijd onzichtbaar (gedaan met de computer dus) en in de rest van de scènes hebben ze gewoon de acteur compleet beschilderd met diezelfde crème (handmatig dus). Dit komt toch erg onprofessioneel over.. Gelukkig is de cast op zich nog wel de moeite. Sean Connery blijft geweldig met zijn moddervet accent en lijkt de film dan ook op zijn eentje te dragen. Hierin wordt hij nog ondersteund door Naseeruddin Shah die een erg vermakelijke Nemo speelt. Nooit zo'n enorme Jules Verne fan geweest dus misschien daarmee want Jason Flemyng als Jekyll is een stuk minder geslaagd. De League krijgt ook nog wat vrouwelijk schoon in de vorm van Peta Wilson maar daar heb ik nog altijd mijn twijfels bij van wat die juist moest voorstellen want het gebruik van een spiegel en zonlicht lijken me nu niet echt zaken die een vampier gebruikt maar bon, daar kan Wilson op zich weinig aan doen. Ze zorgt in ieder geval voor een aangename wisselwerking met Stuart Townsend die de rol van Dorian Gray op zich neemt. Vooral het eindgevecht tussen die twee is vermakelijk.

Ik kan begrijpen waarom ik dit vroeger de moeite vond maar met ouder te worden is het allemaal toch wat minder geworden. LXG is een film die bol staat van discutabele special effects, een verhaal heeft dat geforceerd aanvoelt en gebruik maakt van een cast die gelukkig wel de moeite is. Het basisidee blijft erg interessant maar de uitwerking is wat minder.

3*

Waar rook is, is vuur

Leaving Neverland, het moet denk ik één van de meest spraakmakende documentaires van de laatste jaren zijn. Zelden materiaal gezien waarbij het publiek zo enorm verdeeld was (zelfs voor de documentaire door de meesten gezien was) en de backlash was dan ook gigantisch groot te noemen. De documentairemaker en de geïnterviewden werden door het slijk gehaald en ook Michael Jackson kwam er niet zonder kleerscheuren vanaf. Hoog tijd dus om zelf eens te gaan zien hoe de documentaire in elkaar zat.

En het minste dat je kunt zeggen is dat je een gemengd gevoel krijgt na de 4 uur die deze documentaire duurt. Dat is sowieso veel te lang voor dit onderwerp en de manier waarop het gebracht wordt, ik heb het dan ook in een aantal etappes van een uurtje gekeken, maar je krijgt ook nooit het gevoel dat je een volwaardig beeld van de zaak voorgeschoteld krijgt. Het is een bewuste keuze van regisseur Dan Reed om enkel het verhaal van Wade Robson en James Safechuck (en hun families) te vertellen, maar daar blijken dan wel vreemde hiaten in te zitten die ze in de documentaire zelf netjes links laten liggen. Door enkel hen aan het woord te laten, wordt het ook een enorm eenzijdig beeld en dat is toch jammer. Ik heb het wel en wee van Jackson nooit echt concreet gevolgd - je pikt hier en daar wel is iets op - maar het blijft toch wel enorm gevoelige materie waardoor ik geen kant durf te kiezen. Dat er iets niet helemaal correct zat in het hoofd van de superster lijkt me duidelijk, maar dit is wel extreem de andere kant opzoeken.

Wat de documentaire wel goed doet, is het onderwerp bespreekbaar maken. De onthullingen van Wade en James zijn bij vlagen bijzonder pijnlijk om te brengen, maar (of het nu wel of niet waar is) ik kan me voorstellen dat dit voor iemand het wel gemakkelijker maakt om er mee buiten te komen. Verder vooral iets dat echt enorm moeilijk te beoordelen is..

2.5*

Schild en vriend

Het was in het Rode Ridder album 'De Leeuw van Vlaanderen' (het debuut van Demoniah!) dat ik indertijd voor het eerst kennis maakte met de saga rond de Guldensporenslag. Het fascineerde me als klein mannetje enorm en er staat me nog een herinnering bij van een aantal historische boeken die ik indertijd nog ben gaan huren in de bibliotheek. Vreemd genoeg kwam het er nooit van om deze film eens op te zetten, maar zo'n jaar of 15 à 18 later was het dan eindelijk zo ver. Vlaanderen de leeuw!

De grote lijnen met Jan Breydel, Robrecht van Bethune en Pieter De Coninck stonden me nog redelijk helder in het geheugen, maar ik ben aangenaam verrast door wat Hugo Claus hier op het scherm toont. Het boek van Hendrik Conscience is ietwat pittiger, maar het lukt Claus om het over de gehele lijn indrukwekkend in beeld te brengen. Er zijn harde scènes zoals de afslachting van de familie Breydel is hier een uitstekend voorbeeld van, maar mijn favoriet moment moet toch ongetwijfeld de aankomst van de Leeuw van Vlaanderen zelf zijn. Dat gouden kostuum dat in het zonlicht schittert... Heerlijke scène. Naar het schijnt historisch gezien niet zo getrouw, al was er volgens Claus wel een historicus bij de opnames aanwezig die voor dit soort zaken instond. Die zou dan details zoals wapenuitrusting en vlaggen hebben laten veranderen, maar sowieso was het boek van Conscience ook al sterk geromantiseerd. Het hoogtepunt is de veldslag op het einde die heerlijk chaotisch aanvoelt. Kan zijn dat Claus zich hier wat in de grootsheid verslikte, maar juist deze chaos geeft net dat beetje extra aan het slag op zich.

Claus kreeg een budget van 75 miljoen Belgische frank ter beschikking en besloot daarmee onder andere Stijn Coninx en Dominique Deruddere als first assistant director en second unit director aan te nemen. Toen nog beginnelingen, maar mannen die later meer dan hun strepen zouden verdienen. Voor de cast koos hij dan eerder de wat meer gerenommeerde koppen. Jan Decleir (Jan Breydel) is altijd degelijk, dat kan ook van Julien Schoenaerts (Pieter De Coninck) gezegd worden en Frank Aendenboom is bijzonder indrukwekkend als Robrecht van Bethune. Sowieso ook een degelijke soundtrack. Soms misschien net iets te overheersend, maar het werkt. Enige misser? Het feit dat de Franse edellieden worden gespeeld door Nederlanders, al zou daar volgens Jules Croiset (Robert d'Artois) een reden voor zijn. Door het taalverschil tussen het Nederlands van de Vlamingen en dat van de Nederlanders zou het makkelijker zijn om de personages van elkaar te onderscheidden. Kan er nog mee leven, maar had liever effectief Fransen of Walen gezien.

Tijdens een interview ten tijde van de opnames dat als extra op de DVD is te vinden, wordt er melding gemaakt dat er ook een langere versie zou komen. Claus maakte tegelijkertijd een miniserie van 4x50 minuten en die zou ik toch ook erg graag eens zien. Met uitzondering van een televisie-uitzending is die precies nooit uitgebracht, toch zonde als je het mij vraagt.

4*

That look in your eyes... pure blue steel

Die Ivan Reitman, het is toch een vreemde regisseur. Een aantal geslaagde komedies gemaakt (Ghostbusters!), een aantal fijne wegkijkers (Twins! Kindergarten Cop!) en vanaf midden jaren '90 compleet de weg kwijt geraakt met Junior. Het niveau verbeterde wel met films als Six Days Seven Nights, maar het is allemaal niet denderend. Dan nog maar eens een film uit zijn beginperiode kiezen. Ghostbusters was een immens succes en met Legal Eagles besloot Reitman om een andere richting uit te gaan.

Want dit is geen volbloed komedie, hoewel de film indertijd zo wel verkocht lijkt te zijn. Het is eerder een rechtbankdrama met een vleugje misdaad en romantiek waarbij je af en toe eens moet grinniken. Niets bijzonders dus en toch is het de combinatie van bovenstaande elementen die ervoor zorgt dat Legal Eagles een vermakelijke film is. De 'grote twist' dat Cavanaugh niet is wie hij zegt dat hij is, zie je al van ver aankomen en ook het gebruik van Chelsea die te pas en te onpas voor de camera loopt had beter uitgewerkt kunnen worden, maar veel wordt goedgemaakt door de vlotheid tussen Kelly en Logan. Daar komt dan ook nog eens bij dat ik altijd wel een zwak heb voor een goede rechtbankfilm. Zo'n advocaat die daar eventjes een monoloog van ettelijke minuten uit zijn mouw schudt om de jury van de onschuld van zijn cliënt te overtuigen.. Ik zie het graag passeren.

Zeker wanneer die advocaat dan ook nog eens de immer geweldige Robert Redford is. Geen idee wat het met die man is, maar heeft hij eigenlijk ooit al een slechte film gemaakt? Er zullen ongetwijfeld wel wat mindere films zijn geweest (al is de enige onvoldoende die hij bij mij heeft gekregen de documentaire An Inconvenient Truth is en ik kan me hem daar absoluut niet meer voor de geest halen) maar hij heeft altijd een goede performance in de vingers. Hier en daar een knipoog, een goede chemie met Debra Winger, ... Daryl Hannah echter weet precies niet goed wat ze juist met de rol van Chelsea aanmoet en besluit dan maar alles op haar uiterlijk in te zetten. Een goede keuze op zich, want Hannah overtuigt maar het blijft toch een bordkartonnen personage. Verder nog wat leuke bijrollen van onder andere Terence Stamp (General Zod! Toby Dammit!) waardoor de film zijn niveau blijft houden.

Een wat vreemde film in het oeuvre van Reitman misschien, maar zeker niet één van zijn slechtste films. Toegegeven: enkel met Ghostbusters heeft hij de kaap van 4* weten te bereiken, maar Legal Eagles komt eigenlijk nog redelijk dicht in de buurt. Beetje jammer van het weinige gebruik van Daryl Hannah, een actrice waar je meer mee kunt doen dan haar enkel wat verleidelijk te laten wezen.

3.5*

He is no normal man. He was thought to be an evil spirit, a ghost in the trees

Toen ik opgroeide was de Disney film van Tarzan één van mijn favoriete animatiefilms. Ik moet zelfs nog ergens een filmposter ervan hebben rondslingeren en jaren later was ik altijd al van plan om me eens te verdiepen in het universum van Edgar Rice Burroughs. Vanwege de grootte van dat universum (boeken, comics, series, films, ...) zag ik echter door de bomen het bos niet meer. Dan maar eens beginnen bij de nieuwste telg in de familie, deze The Legend of Tarzan.

Ik had wel een zekere verwachting, maar ik had nooit zien aankomen dat dit zo goed ging zijn. Sowieso al erg blij dat ze niet hebben besloten om nogmaals de origine story van Tarzan uit de doeken te doen. Aan de hand van wat flashbacks doorheen de film krijgen we genoeg mee hoe ieder personage tot stand is gekomen, maar de focus ligt toch vooral op het koppel Tarzan en Jane dat terug naar Afrika keert na een jarenlange afwezigheid. Als Belg zijnde soms wat een wat pijnlijke film om te zien vanwege ons koloniale verleden, maar het heeft gelukkig wel als resultaat dat er een interessant plot op poten wordt gezet. Misschien hier en daar iets te gemakzuchtig (vind het jammer dat George Washington Williams zo snel terug bij Tarzan is tijdens diens gevecht met Mbonga) maar we krijgen er wel een aantal spectaculaire actiescènes voor in de plaats. Het gevecht met de Mangini, het gevecht met Mbonga, gewoon heel de finale, ... Wel blij trouwens dat dit in Antwerpen nog in 2D draait, lijkt me zo'n typische film waar een 3D laagje is overgegooid om nog wat extra geld te kunnen cashen.

Blijkbaar Alexander Skarsgård al eens eerder gezien in het vermakelijke Battleship en ik kan hem me eigenlijk amper nog voor de geest halen. Twijfelachtig dus of hij de rol van Tarzan tot een goed einde ging brengen maar hij is indrukwekkend. Zowel in zijn Tarzan persoonlijkheid als in zijn John Clayton outfit. Skarsgård was niet de enige trouwens over wie ik mijn twijfels had. Margot Robbie (zwakste schakel in The Wolf of Wall Street en al net iets meer overtuigend in Focus) weet me echter compleet weg te blazen als Jane. De chemie tussen haar en Skarsgård spat van het scherm af, maar ze slaagt er ook in om Jane niet als een ouderwetse dame in nood neer te zetten. Samuel L. Jackson is altijd wel goed en zorgt voor een handvol leuke scènes als George en Christoph Waltz kan zijn vertrouwde trukendoos nog eens bovenhalen als de slechte Leon Rom. Moet hij wel niet meer teveel gaan doen, want dan is de fun er ook wel af.

Ik kan hier nog wel even mee doorgaan volgens mij. De actie zit goed (de jungle komt wel erg mooi tot leven), de cast is goed op elkaar ingespeeld (zelden zo'n goede chemie tussen hoofdpersonages gezien) en het verhaal verveelt geen moment. Verwachtingen zijn zonder twijfel ingelost, meer van dit graag!

4.5*

I made you virtuous... I'll buy your virtue

Normaal gezien kijk ik mijn nieuw aangeschafte films niet direct. Ze interesseren me natuurlijk, anders zou ik ze niet kopen, maar ik probeer eerst wat mijn achterstand van films die ik al erg lang in bezit heb weg te werken. Legend of the Lost is daar een uitzondering op, want hoewel ik nog een hoop John Wayne films heb, is er geen enkele met de immer bevallige Sophia Loren. Het leek me wel een interessante combinatie te zijn dus deze gisteren opgezet.

Mijn verwachtingen werden nog iets groter toen bleek dat de regisseur van dienst Henry Hathaway is. De man heeft een aantal geslaagde John Wayne films voor zijn rekening genomen, tot nu toe konden hun samenwerkingen op 4* rekenen, en ik verwachtte deze aan dat rijtje te kunnen toevoegen. Legend of the Lost is een ietwat atypische John Wayne film doordat dit meer een avonturenfilm is en dat heb ik hem nog niet weten doen. De dronkelap Joe January wordt door Paul Bonnard uit de gevangenis gehaald om hem te gidsen doorheen de Sahara en op zoek te gaan naar een fabuleuze stad die gevuld zou zijn met rijkdom. Het enige wat Bonnard ter zijner beschikking heeft is een dagboek van zijn vermiste vader. Stof genoeg dus voor een heerlijke avonturenfilm à la Indiana Jones, maar het komt er allemaal niet echt uit. Het continue gelovige gekweel tussen Bonnard en Dita verveelt op den duur en het is pas wanneer Bonnard compleet doordraait, dat de film zijn echte drive vindt. Tegen dan is het natuurlijk al rijkelijk te laat. Wat volgt is nog een sterk halfuur dat jammer genoeg nog wat wordt onderuit gehaald door het einde. January wordt neergestoken, Dita schiet Bonnard neer en het lijkt erop alsof niemand de trip door de Sahara zal overleven. Dan komen komen de Toearegs weer ineens op de proppen (voor de zoveelste keer) en is alles weer koek en ei blijkbaar. Een beetje anti-climax als je het mij vraagt, want de mate waarin January gekwetst was, lijkt ook te wisselen per minuut.

Hier en daar een vreselijk lelijk effect (die vleermuizen!), maar over het algemeen is dit wel een mooi geschoten film. De cinematografie van Jack Cardiff is sterk en de combinatie met Technicolor (en Technirama) werkt erg goed. De rol van Joe January is daarbovenop een kolfje naar de hand van John Wayne. Hij lijkt plezier te hebben in het spelen van de dronken norse gids (al zou hij naar het schijnt wel zijn been hebben gebroken tijdens de film) en is veruit de beste acteur in de film. Al was de competitie vrij pover natuurlijk, want er zijn eigenlijk maar 3 echt belangrijke rollen. De vrouwelijke touch wordt verzorgd door Sophia Loren (dit is de eerste en laatste keer dat ze met Wayne zou spelen) en die doet het redelijk. Enorm mooie vrouw natuurlijk en daar mikt de film ook overduidelijk op, maar ze weet toch naar het einde nog wel wat met haar rol te doen. Grootste tegenvaller was Rossano Brazzi. Nochtans nog niet zo'n slechte acteur, maar hij mist compleet de chemie met zowel Wayne als Loren.

Goh, er zijn betere keuzes die je kunt maken wanneer je iets van Hathaway of Wayne wilt kijken. Hoewel Tripoli nabij Libië (waar de film werd opgenomen) een geslaagde locatie is voor de film, lijkt Legend of the Lost nooit echt in gang te schieten. Wayne en Loren maken dit uiteindelijk nog draaglijk.

3*

Fernandel en Totò

La Loi C'est la Loi (zoals de film bij ons is uitgebracht, blijkbaar is het officieel dan toch een Italiaanse film hoewel het geregisseerd is door een Franse regisseur en kwam Fernandel volgens mij voor Totò op de openingscredits) was zo'n film waar ik al lang naar benieuwd was. Ik had oorspronkelijk de Fernandel box enkel en alleen gekocht voor Le Mouton à Cinq Pattes omdat dat met Louis de Funès is, maar dat de enige samenwerking tussen Fernandel en Totò hier ook inzat was een erg aangename verrassing. Ik heb echter de neiging om zo'n boxset af te werken in volgorde van de films dus het was even wachten tot deze aan de beurt kwam..

Maar dat was het het waard. Degene die me al eerder iets hebben weten schrijven bij Fernandel films zullen ondertussen weten dat ik niet meteen de meest grote fan ben van de Franse goedlachse komiek, maar La Loi C'est la Loi is misschien wel het beste dat hij ooit heeft gemaakt. Een geweldig plot waar de typische bureaucratische regeltjes erg leuk op de hak worden genomen en waarbij Ferdinand Pastorelli werkelijk van het kastje naar de muur wordt gestuurd. Het is niet bij te houden hoeveel keer hij van nationaliteit wisselt en het toffe is, is dat het allemaal nog redelijk geloofwaardig blijft. De ordehandhavers zijn vastbesloten om de wet tot op de letter te volgen en dat levert gewoon een aantal erg leuke komische situaties op. Hier en daar wat vergezocht natuurlijk, maar dit is zo het soort film waar dat absoluut niet stoort en waar je je erg makkelijk laat meesleuren in de waanzin waar Pastorelli door de schuld van Giuseppe in terecht is gekomen.

De film duurt gelukkig ook niet te lang en van mij mag Christian-Jaque juist voor La Loi C'est la Loi de geschiedenisboeken ingaan in plaats van voor Fanfan la Tulipe of Les Pétroleuses.. Maar eerlijk is eerlijk, het is toch ook wel de cast die dit naar een hoger niveau tilt. Ik heb nog maar veel te weinig gezien van Totò om echt een volledig beeld van de acteur te kunnen krijgen, maar in het handvol films dat ik met hem heb gezien, heb ik me nog geen seconde verveeld. De wisselwerking met Fernandel werkt werkelijk perfect en ook hij speelt misschien wel één van zijn leukste rollen ooit als de gedesillusioneerde douanier die willens nillens Italiaans blijkt te zijn. Erg fijn om hen met twee bezig te zien in ieder geval. Verder ook nog een aantal leuke bijrollen met onder andere Nino Besozzi als de maréchal en Leda Gloria als Antonietta, de ex-vrouw van Pastorelli en de huidige vrouw van Giuseppe..

Om het dan nog echt compleet af te maken is er ook nog een soundtrack van Nino Rota, zowat mijn favoriete filmcomponist. Dit is echter het soort film waar hij moeilijk zijn stempel op kan zetten (vind zijn Visconti werk interessanter) maar hij weet hier en daar nog erg leuk de sfeer te bevorderen met een aanstekelijke sound. In ieder geval: het mag duidelijk zijn dat ik me hier goed mee heb geamuseerd. De verwachtingen zijn volledig uitgekomen!

4*

I suggest you keep one last bullet in your pockets, not for your enemy, but for yourselves

Ik heb het vermoeden dat Legionnaire één van de eerste Jean-Claude Van Damme films was die ik indertijd heb gezien. Ik heb in ieder geval nog een heldere herinnering hoe ik als 8 à 9-jarige de VHS tape in de videotheek zag staan (al vermoed ik wel dat het mijn 5 jaar oudere broer was die de film effectief mee naar huis nam) en na al die jaren stond de 'erehaag' waar Van Damme door moest me nog altijd helder voor de geest. Ooit dus wel gezien, maar nooit op gestemd of een recensie over geschreven. Hoog tijd dus om dat eens te veranderen!

Want Legionnaire mag zich in de categorie scharen van beste Van Damme films. JCVD was in de jaren '90 op de top van zijn carrière en leverde een aantal erg vermakelijke films af. Toch begon je te merken dat het vet wat van de soep was met bijvoorbeeld Knock Off, Maximum Risk en TimeCop. Het zijn namelijk niet meteen films waar je mij een plezier mee doet maar Legionnaire is een ander soort film in het oeuvre van de Muscles from Brussels. Het is en blijft een actiefilm natuurlijk en de kogels vliegen je bij vlagen rond de oren, maar het uitgangspunt van het vreemdelingenlegioen biedt genoeg stof voor een vlotte film en het plot rond Alain die tegen wil en dank dieper en dieper in de shit geraakt is boeiend genoeg om speelduur te rechtvaardigen. Regisseur Peter MacDonald - die indertijd zijn debuut maakte met Rambo III - maakt echter niet overal de juiste keuzes. Zo is het begin met Alain als bokser in de jaren '20 er een beetje met de haren bij getrokken, maar eenmaal op locatie aangekomen schiet de film de goede richting uit.

Temeer omdat Van Damme hier iets meer emotie laat zien dan we gewend zijn. Oké, ook dat komt er niet altijd even goed uit maar de combinatie met zijn medesoldaten levert nog een paar toffe scènes op. De clichés zijn weliswaar rijkelijk aanwezig - natuurlijk is vriendschap belangrijk! - maar je merkt wel een zekere evolutie in de samenhang tussen Alain, Luther, Mackintosh en Guido. Fijn dan ook dat ze voor die mensen dan ook nog wat deftige acteurs hebben weten te ronselen. Adewale Akinnuoye-Agbaje (Luther) staat hier nog aan het begin van zijn carrière, ondertussen gekend uit onder andere Lost en Suicide Squad, en deelt een goede chemie met Van Damme maar ook Nicholas Farrell (Mackintosh) en Daniel Caltagirone (Guido) mogen niet onderschat worden. Met Steven Berkoff als Sgt. Steinkampf heb je tenslotte nog een degelijke brulaap als overste, die moeten er ook altijd zijn in dit soort films.

Fijn! Altijd tof wanneer zo'n film na al die jaren nog overeind blijft staan en Legionnaire mag zich voor mijn part bij het beste eind jaren '90 werk van Van Damme voegen. Hierna ging het echter helemaal bergaf met onder andere die verschrikkelijke Universal Soldier sequels en Dragon Eyes (met weliswaar nog eens af en toe een opflikkering zoals JCVD uit 2008) maar dat heeft verder geen invloed op Legionnaire. Ik heb enkel nog maar Lionheart ongezien liggen, hopelijk is die van eenzelfde niveau.

3.5*

Do the Jinkie!

Die Lego films, ik heb de hype nooit goed begrepen. Ik ben zelf opgegroeid met Lego en vind het nog altijd leuk om er mee bezig te zijn (zelfs programma's als Lego Masters volg ik) en toch vind ik die combinatie om dit met andere reeksen te combineren niet zo geslaagd. De eerste poging van Scooby-Doo met Haunted Hollywood was geen al te denderende film en de verwachtingen waren dan ook redelijk laag voor diens opvolger: Blowout Beach Bash. Deze keer niet meer Rick Morales in de regiestoel (die nam wel de productie voor zijn rekening) en hij werd vervangen door Ethan Spaulding.

Die maakte al een paar fijne Scooby-Doo films en Blowout Beach Bash mag zich in dat rijtje scharen. In tegenstelling tot Haunted Hollywood wordt er in deze film wel de juiste snaar geraakt. Een aantal knipogen naar de reeks maar vooral ook veel zelfspot. Die opmerking van Shaggy dat een limbowedstrijd toch belachelijk is aangezien ze allemaal op exact dezelfde lengte buigen bijvoorbeeld is zo stom (en waar) dat ik het wel kan appreciëren. Ook de consternatie wanneer de personages ontdekken dat ze eigenlijk geen vingers hebben is daar een mooi voorbeeld van. Verder haalt Spaulding nog eens het oeroude concept van piraten naar boven (en doet dat vele malen beter dan hetgeen Chuck Sheetz er met Pirates Ahoy! van maakte) en hoewel het plot volstrekt voorspelbaar is, is het gewoon een fijne wegkijker. Het moet allemaal niet te lang duren en er zit een vlotte vaart in.

Verder is dit ook gewoon een klassieke Scooby-Doo film. Oké, ze zijn allemaal in Lego verandert en dat verpest de dynamiek van de personages een beetje (Shaggy en Velma zijn even groot bijvoorbeeld terwijl Shaggy normaal gezien veel slungeliger moet zijn) maar gelukkig is dit nog altijd wel de vertrouwde stemmencast. Frank Welker blijft de ultieme Scooby-Doo/Fred stem en Matthew Lillard heeft indertijd het stokje van Casey Kasem toch erg knap over genomen. Grey Griffin blijft een goede Daphne en Kate Micucci weet zich ook netjes in te werken als Velma. Wat op zich vreemd is aangezien ik ze in Shaggy's Showdown (die ook uit 2017 stamt) heel nasaal en schel vond klinken. Bij de andere films is me dat niet opgevallen dus ik vermoed dat het echt gewoon een tijdelijk iets was. Qua bijrollen niet veel bijzonders. De tijd van de grote namen als bijrol is voorbij en dat is ergens logisch ook aangezien dit allemaal redelijk kleurloze en weinig memorabele personages zijn.

Het lijkt wel alsof Spaulding met Son of Batman een serieuze misser heeft gemaakt, want met de rest van zijn oeuvre (hoewel ik nog niet alles heb gezien en het nagenoeg allemaal franchisefilms zijn waar een regisseur niet echt zijn eigen stempel kan drukken vermoed ik) kan ik wel wat. Hij maakte hierna nog een aantal DC Lego films dus die zullen waarschijnlijk ook nog wel is passeren. In de handen van Spaulding kan dat blijkbaar wel iets worden.

3.5*

Sorry, Velma. We've been to a lot of haunted houses. They tend to run together after a while

Ik dacht altijd dat Scooby-Doo een redelijk op zichzelf staand universum was, maar de laatste jaren is daar toch verandering in gekomen. Samenwerkingen met Kiss en WWE en dus blijkbaar ook een aantal Lego films. Die crossovers met Lego zijn een tijd een hype geweest maar met Haunted Hollywood heb ik verrassend genoeg mijn Lego-doop. Verder geen idee wat ik er in hemelsnaam van moest verwachten, maar een vermakelijke film is toch minste?

Het resultaat is echter maar zozo. Ik ben blijkbaar niet de persoon voor dit soort crossovers, want tot nu toe vond ik enkel die tweede WWE film echt leuk. Haunted Hollywood heeft wel een aantal leuke ideeën maar heeft op zich echt gewoon te weinig om handen om de minzame 80 minuten die de film duurt te vullen. Een knipoogje naar horroriconen Boris Karloff en Lon Chaney Sr (Karloff in de naam van één van de personages: Boris Karnak en Chaney in diens bijnaam: The Man of a Thousand Faces) en verder wat verwijzingen naar eigen materiaal (onder andere de Headless Horseman, die kwam al eerder in één van de episodes voor) maar dat is simpelweg niet voldoende. Het plotje is wel erg eenvoudig en door het minimum aan personages is de ontknoping nu ook niet zo bijzonder. Blijkbaar is dit ook een soort vervolg op LEGO Scooby-Doo! Knight Time Terror, een televisiespecial van zo'n dikke 20 minuten waar het fameuze Grimsley Mansion zijn opwachting maakt. Misschien hadden ze dat er gewoon beter tussen gemonteerd.

De meeste van die hedendaagse Scooby-Doo films zijn redelijk inwisselbaar qua animatie maar hier wordt het dus eens over een andere boeg gegooid. De film is ook bedoeld als promotie voor het uitbrengen van de echte Lego figuren van de reeks, maar Scooby-Doo leent zich daar blijkbaar niet zo voor aangezien iedereen hier even groot is. Weg is het slungelachtige van Shaggy en ook die dynamiek tussen Velma en Daphne verdwijnt hierdoor. Ach, gelukkig kunnen we nog wel op de vertrouwde stemmen rekenen en krijgen we nog Cassandra Peterson (Elvira!) als extraatje. De Lego gimmick zorgt hier en daar nog wel voor een leuk mopje maar ook daar blijkt het vet al snel van de soep te zijn, al zeker wanneer een personage voor de zoveelste keer zijn/haar kapsel vervangt. Ook qua soundtrack niet zo bijzonder, maar dat was in het verleden al wel vaker.

De tweede Scooby-Doo film in hetzelfde jaar maar geef mij dan maar Curse of the Speed Demon. Er zitten hier en daar nog wel eens leuke verrassingen tussen (Frankencreepy en Mask of the Blue Falcon bijvoorbeeld) maar algemeen gezien lijken die latere Scooby-Doo films niet helemaal mijn ding te zijn. Dat beloofd, ik ben nog geen 30 jaar en begin al als een oude zak te klinken die zegt dat vroeger alles beter was..

2.5*

The following drama is based on real events, although some scenes are the invention of the writer

Ik was eerlijk gezegd vergeten dat ik Lennon Naked nog had liggen. Ik 'herontdekte' de DVD doordat ik gisteren eigenlijk Imagine: John Lennon wou opzetten en deze ernaast stond. Dan toch voor deze gegaan vanwege de iets kortere speelduur. Ik heb toch altijd wel een zekere verwachting bij dit soort BBC producties (vind hun docu's over bijvoorbeeld Robert Plant en Mark Knopfler wel te pruimen) maar dit is wel een pak slechter uitgedraaid dan ik had verwacht.

Iets wat vooral te wijten is aan Christopher Eccleston. De ex Doctor Who acteur was ten tijde van het filmen ongeveer 46 jaar oud en speelt voor een groot stuk van de film John Lennon in zijn twintiger jaren. Zie je al het probleem? Eccleston was hier al ouder dan John Lennon ooit zou worden en dat is een smet op praktisch de gehele film doordat het gewoon te duidelijk is. Om over zijn mede-Beatles (die op zich niet zo'n grote aanwezigheid hebben in de film, zoals het hoort voor een documentaire die zich enkel op John Lennon concentreert) nog maar te zwijgen aangezien Andrew Scott (nochtans geniaal als Moriarty in de BBC Sherlock reeks) tenenkrommend is als Paul McCartney. Altijd gevaarlijk om een documentaire te maken met acteurs die de personen naspelen en Lennon Naked is één van de bewijzen. Gelukkig is niet alles kommer en kwel, zo is Naoko Mori een werkelijk uitmuntende Yoko Ono.

Het wordt in het begin van de documentaire al aangehaald, maar Lennon Naked neemt dus hier en daar een loopje met de werkelijkheid. Het blijkt uiteindelijk, toch afgaande op hetgeen ik ken van John Lennon/The Beatles, allemaal vrij goed mee te vallen. Iets wat me meer stoorde was het onderbreken aan de hand van echte beelden. Het heeft geen meerwaarde en het zorgt er bovendien voor dat het verschil tussen de acteurs en de historische figuren die ze moeten spelen nog eens extra wordt benadrukt. Voor de rest een ietwat noemenswaardige poging om de figuur John Lennon te doorgronden, maar Edmund Coulthard en de zijnen slagen daar niet volledig in.

Iemand die een compleet beeld van Lennon wilt hebben is hier niet aan het goede adres doordat het zich concentreert op een bepaalde periode uit de muzikant zijn leven. Dat dit soort films wel mogelijk is bewijst het uitstekende My Week with Marilyn dat een jaar na deze uitkwam, maar dat terzijde. Lennon Naked doet weliswaar een aantal dingen goed, maar gaat finaal de mist in door Eccleston.

2*

Working class hero

John Lennon is voor mij altijd de meest interessante figuur van The Beatles geweest. Het is een man die een enorm veel charisma uitstraalt en de evolutie die hij als mens doormaakt heb ik altijd enorm boeiend gevonden. LennoNYC is dan ook niet mijn eerste kennismaking met een documentaire over de vroegere Beatle, al moet ik zeggen dat ik voor de rest alleen maar documentaires over de volledige groep heb gezien, maar nog altijd blijf ik benieuwd naar dit soort werkjes die allerlei archiefmateriaal terug op de proppen laten komen.

En in dat opzicht is Michael Epstein de geknipte persoon hiervoor. Hij weet de 10 woelige jaren die tussen het uiteenvallen van The Beatles en Lennon zijn comeback liggen bij vlagen erg mooi weer te geven. Een aantal visuele handigheden en het ziet er gelikt uit. Maar het is vooral de compleetheid van heel het document dat me compleet over de streep wist te trekken. Van zijn alcoholisme en de breuk met Yoko tot aan zijn tijd met zijn tweede zoontje Sean en het maken van de albums. Met een speelduur van zo'n kleine twee uur weet Epstein de documentaire goed vol te steken met allerlei interessante weetjes, leuk archiefmateriaal met een weeral erg charismatische John Lennon dat varieert van interviews tot concerten, maar ook een aantal outtakes van bekendere nummers. Naar mijn inziens wordt er op zowat alles uit zijn New York periode de aandacht gevestigd en het is dan ook jammer dat het einde met zijn dood nogal abrupt wordt afgesloten. Toegegeven, er zijn al genoeg documentaires gemaakt over dat specifieke moment (onder andere Chapter 27 en Killing a Beatle) maar het had zeker en vast geen kwaad gedaan als Epstein hier zich ook nog even op geconcentreerd had. Vooral ook wanneer blijkt hoe enorm schrijnend het eigenlijk is dat hij door Chapman is neergeknald juist op het moment dat Lennon eindelijk alle eindjes terug bij elkaar had geknoopt. Zijn relatie met Sean ging hij niet verkloten zoals met Julian, hij was van zijn alcoholisme afgeraakt, hij ging opnieuw touren, ... Blijft toch enorm jammer dat we nooit zullen weten wat de toekomst voor hem nog in petto had.

Documentaires zijn voor mij alleen maar de moeite als ze a) archiefmateriaal gebruiken, b) mensen interviewen die effectief iets met het onderwerp van de documentaire te maken heeft of c) een combinatie van beide. LennoNYC is een documentaire die mooi in de laatste categorie valt en dat doet me deugd. Er wordt veel afgewisseld met archiefmateriaal (vooral beelden van Lennon zelf natuurlijk) maar ook de geïnterviewden zijn interessant. Stuk voor stuk mensen die dicht bij het fenomeen Lennon hebben gestaan vanwege samenwerking op platen en dergelijke en dit toont toch een mooi beeld van ex-Beatle. De soundtrack bestaat, logischerwijs, alleen maar uit nummers van Lennon zelf die soms wat te pas en te onpas wordt gebruikt maar dat is geen grote stoorfactor. Voornamelijk omdat er toch een paar wel erg lekkere nummers tussen zitten. Een tikkeltje jammer ook dat er voor de rest geen enkel ander lid van The Beatles te woord komt. Oké, het gaat hier puur en alleen om de New York City jaren van Lennon maar er zijn momenten geweest dat hij met Paul en Ringo zat te pintelieren. Ook de reacties op Lennon zijn dood had ik ook willen zien maar bon, daar is nu maar weinig aan te doen.

Een erg interessante documentaire die gedragen wordt door de grote verscheidenheid aan geïnterviewden en archiefmateriaal. Er wordt geconcentreerd op de laatste pakweg 10 jaar van Lennon zijn leven en die zijn boeiend genoeg om een kleine twee uur te vullen. Sowieso een aanrader voor iemand die meer wilt weten over Lennon zijn post-Beatles periode.

4*

Can we try with real bullets now?

Léon was een film die eigenlijk al enorm lang op mijn verlanglijst stond. Ik was hem een aantal jaar geleden al tegen gekomen maar dan was de prijs voor mij teveel om de gok te wagen. Er is immers nog zoveel anders goed te ontdekken en dan spendeer ik mijn geld liever aan zaken waarvan ik zeker ben dat het me zal bevallen. Het wachten loonde want een tijd geleden zag ik de Director's Cut opeens voor nog geen 3 euro in de Free Record Shop liggen. Toen natuurlijk meegepakt en gisteravond opgezet.

Léon is een film met een enorme status. De verwachtingen waren dus ook enorm hoog maar Luc Besson weet het compleet waar te maken. Waar hij met de verfilming van Jeanne d'Arc compleet de mist ingaat, weet hij hier echt een uitstekende film neer te zetten. In tegenstelling tot wat ik vermoedde is de film eigenlijk niet zo'n heel harde gangsterfilm. Oké, er worden veel mensen in vermoord en dergelijke maar de essentie gaat toch nog altijd over de relatie die de huurmoordenaar met de kleine Mathilda heeft. Een relatie die rare vormen aanneemt betreffende de aantrekkelijkheid van Mathilda naar Léon maar die vooral ontzettend mooi in beeld wordt gebracht. Het gezicht van Léon spreekt boekdelen bij het overgrote deel van de film maar het is vooral de climax die een echte tearjerker is. Normaal gezien ben ik daar helemaal niet voor te vinden maar Besson levert hiermee echt een prachtig stukje cinema af. Léon die lijkt te ontsnappen, Stansfield die achter hem opduikt en instinctief voel je dat Mathilda haar huurmoordenaar nooit meer gaat terug zien. Gelukkig wordt Léon niet laf in zijn rug neergeschoten maar neemt hij op een symbolische manier Stansfield mee ten onder. Die kop van Stansfield is goud waard maar ook het einde waar Mathilda de plant van Léon plant is erg mooi. Het is overdreven maar het werkt perfect. Wat me vooral eigenlijk intrigeerde is hoe de setting van notoire actiefilm (die beginscène!) zo compleet verandert tot de mooie relatie tussen de personages. Het gangsterverhaal dat er rond verworven zit neem je er voor lief bij.

Natalie Portman. Hier heeft ze haar debuut maar zorgt meteen voor een dijk van een rol. Ik heb haar tot nu toe in niet zoveel anders gezien buiten de nieuwe Star Wars trilogie en V for Vendetta maar hier is ze echt geniaal bezig. Oorspronkelijk werd ze niet gecast door Todd M. Thaler (de casting director) maar wanneer ze auditie deed in aanwezigheid van Besson, werd ze toch gekozen. Haar ouders waren er niet echt voor te vinden (er werden afspraken gemaakt over het roken in de film zoals dat er maar 5 rookscènes in de film mocht zitten, dat Mathilda moest stoppen met roken, ...) maar gelukkig hebben ze hun dochter de rol toch laten doen want ze doet het werkelijk uitstekend. Ik heb het al eerder gezegd dat ik het niet heb met kinderen in films maar Portman laat de balans toch wel naar de geheel andere kant slaan. Wat een geweldige rol zet ze hier neer! Niets anders dan hulde en lof. Nu ben ik niet direct een fan van Jean Reno maar ik had al vaker gehoord dat zijn rol hierin echt fantastisch zou zijn. Wel, ik moet iedereen gelijk geven want Reno speelt de pannen van het dak. Besson is oorspronkelijk op het idee gekomen via zijn film Nikita waar Reno een soortgelijke rol speelt. De regisseur vond toen dat het personage niet echt tot zijn recht kwam en besloot er een film rond te bouwen met Reno in gedachten voor de hoofdrol. Een erg goede keuze want ik heb hem zelden zo sterk zien acteren. Vooral in combinatie met Portman steekt de film vol met mooie scènes. De rol van Gary Oldman is maar van een wisselend niveau. Soms speelt hij erg sterk (de scène waar hij aan Mathilda's vader begint te ruiken bijvoorbeeld) maar soms is hij ook wel erg overdreven. Let trouwens ook op een bijrolletje van Samy Naceri in het SWAT team. Naceri zou later nog de hoofdrol gaan spelen in de Taxi quadrilogie waar Besson het scenario voor zou schrijven.

Sterke film die compleet wordt gedragen door de combinatie Portman - Reno. Sowieso de beste rollen die ze ooit in hun carrière hebben vertolkt maar ook heel de relatie tussen beide wordt erg mooi in beeld gebracht. Ik heb nog niet veel kennis gemaakt met Besson maar dit is een klepper van jewelste.

Dikke 4*

Nathan, that was no fuckin' bear

Leprechaun was zo'n titel waar ik al langer naar benieuwd ben. Ik ben altijd wel te vinden voor een horrorfilmpje, ik heb bovendien ook wel een zeker zwak voor dit soort franchises, en de keuze was snel gemaakt om dit eens een kans te geven toen ik dit voor 20 cent in de Kringloopwinkel vond. Alleen al voor een pre-Friends Jennifer Aniston was dat zijn geld al waard leek me.

En Leprechaun is zowaar nog een leuke zit geworden. Een film die gelukkig niet te lang blijft doorgaan en eigenlijk maar één hekel punt heeft: de aanwezigheid van Ozzie en Alex. Wat een twee vreselijk vervelende figuren en ik twijfel er niet aan dat, mocht de film zich enkel en alleen op Tory en Nathan hebben geconcentreerd, er hier nog wel een halfje extra had kunnen inzitten. Een plot dat compleet van de pot gerukt is, er wordt simpelweg nooit uitgelegd hoe heel dat Leprechaun gedoe eigenlijk in elkaar zit, en vooral een slechterik die zich door geen enkele wet van het realisme laat tegenhouden. Iemand vermoorden met een pogostick? Check! Met een speelgoedauto een jeep laten kantelen door er tegen 5km per uur tegen te rijden? Check! Bovendien zijn de dialogen heerlijk verkeerd (een hoogtepunt is de scène waar Tory bepoteld wordt door onze Ierse vriend en dat haar vader haar probeert te overtuigen dat het één of andere buidelrat was) en begint Tory naarmate de film vordert meer en meer te vloeken als een ketter. Sowieso erg fijn om eens een film te zien waar de dame in het gezelschap figuurlijk ballen aan haar lijf heeft en de slechterik met volle macht te lijf gaat.

De titelrol is weggelegd voor Warwick Davis, die hier toch ook weer een geweldig personage op zijn conto mag schrijven. De Star Wars acteur heeft een tijd in de make-up stoel doorgebracht om zo goed mogelijk op een Ierse kabouter te lijken en het resultaat mag er zijn. Flink wat geweld, een heerlijk accent en gewoon bijzonder veel fun. Aniston heeft in het verleden al aangegeven dat ze zich schaamt voor sommige films uit haar carrière, maar ik kan me eerlijk gezegd niet voorstellen dat ze daarmee Leprechaun bedoelde. Gewoon een erg fijn personage dat best nog wel ass kickt. Ken Olandt is nog wel een leuk klankbord voor La Aniston en de rest van de cast stelt bitter weinig voor. Zeker Mark Holton en Robert Gorman hadden van de eerste minuut uit de film mogen verdwijnen.

Had dit niet verwacht eigenlijk. De reeks kent een hele hoop sequels en zelfs al een reboot, dus daar moet ik ook maar eens naar op zoek. Ik vrees dat het verval al snel gaat starten (al kun je met een Leprechaun in Space weinig verkeerd doen lijkt me), maar dat neemt niet weg dat dit eerste deel een erg fijne film is geworden.

3.5*