Opinions

De laatste film van de Marx Brothers maar de 7e van Marilyn Monroe. Twee iconen in één film.

Oorspronkelijk was het de bedoeling dat dit gewoon een film met Harpo Marx ging zijn en niet met de 2 andere Marx Brothers. Met The Big Store in 1941 hadden ze al aangegeven te willen stoppen en A Night in Casablanca, die 5 jaar later werd gemaakt, was een waardige afsluiter geworden. Het probleem was echter dat niemand de film wou financieren tenzij Chico en Groucho er ook in meespeelden. Zo gezegd, zo gedaan maar je voelt toch overduidelijk dat ze er niet met hun hart bij zitten.

Groucho was ondertussen al overgestapt naar de televisie en deed dit dus eigenlijk alleen maar voor Harpo maar de film zat hem ontzettend hoog. Groucho zou later zelfs in zijn eigen biografie naar A Night in Casablanca refereren als de laatste Marx Brothers film. Begrijpelijk want ergens is dit zelfs geen echte Marx film te noemen. Waarom? Doordat er zelfs geen enkele scène is waarin de 3 broers effectief met elkaar te zien zijn. Chico en Groucho ontmoeten elkaar zelfs nooit! Ontzettend jammer want de gebruikelijke humor van de drie komt dus ook nooit echt volledig tot zijn recht zoals we gewoon zijn. Maar op zich is het nog wel een redelijke film doordat de film zich nog altijd wel concentreert op de humor van Harpo en die blijft toch heerlijk om naar te kijken. Het verhaal rond hem is vrij goed te doen en laat wel wat plaats voor een paar goede jokes. De achtervolging naar het einde van de film is dan ook één van de weinige echte hoogtepunten in de film doordat Harpo zich daar lekker kan los laten gaan. Wel grappig om te zien dat er al zelfs al eind jaren '40 sprake was van product placement, of het valt in andere films gewoon een stuk minder op. Harpo verschuilt zich gedurende de climax achter enorm veel goed leesbare merknamen en dat was natuurlijk mooi meegenomen voor producer Lester Cowan die in geldnood was aan het geraken. Leuke verwijzingen trouwens in de vorm van 'Tootsie frootsie ice cream' en het raadspelletje tussen Chico en Harpo.

Groucho, toch altijd wel mijn favoriet geweest van de 3 broers maar ik kan de rest ook enorm waarderen, komt hier dus jammer genoeg amper in voor. Hij was ook overduidelijk niet in zijn gebruikelijke doen want hoewel de gebruikelijke loopjes er nog altijd wel waren, had hij hier voor het eerst effectief een snor in plaats van die halve verfborstel onder zijn lip maar ook zijn one-liners vinnig dan gebruikelijk. Hij leek het allemaal maar met enorm veel tegenzin te doen en het brengt toch ietwat een domper op de film. Soms zie je een flikkering van de gebruikelijke Groucho maar het blijft jammer genoeg enkel bij een flikkering. Wel zit er een geweldige scène in waarin de Groucho zijn gebruikelijke zelf weer eens kan bovenhalen. Dan heb ik het natuurlijk over de scène waarin Groucho zijn cliënte te zien krijgt, de immer geweldige en prachtige Marilyn Monroe. Love Happy was nog één van de weinige films die ik met Monroe moest zien maar verdomme, zelfs hier weet ze in die paar luttele seconden de scène helemaal naar haar te trekken. Gekozen uit 3 actrices door Groucho hoogstpersoonlijk door gewoon maar eens een keer voorbij te laten lopen, is Marilyn Monroe ideaal gecast. Chico kan hier ook weer zijn gebruikelijke kunstjes boven halen en ook dat verveelt (nog altijd) niet. Meer zelfs, het samenspel tussen hem op de piano en Leon Belasco op viool is lekker opzwepend en een genot om naar te kijken. Blijft toch fantastisch om de Marx Brothers een instrument te zien bespelen. Je verwacht altijd dat er eens een minder stuk tussen zitten maar elke film is al even memorabel als degene daarvoor. Harpo is eigenlijk de lijm die de film aan elkaar houdt want hij red echt de gehele film met zijn zot gedoe. Zijn manier van doen en gelaatsuitdrukkingen blijven gewoon fantastisch om naar te kijken. De rest van de cast is op zich niet zo bijster speciaal maar dat is geen uitzondering in de Marx films.

Het is dat Harpo weer zijn even geniale zelf is want anders had dit echt wel eens een dikke tegenvaller kunnen zijn. Ik zei het daarjuist al maar hij redt de film compleet want op Groucho moet je niet rekenen. Chico is op zich ook nog wel de moeite waard maar het gemis aan Groucho is toch echt wel te voelen. Langs de andere kant heeft hij wel een fantastische scène met de Mmmm-girl. De minste Marx Brothers film maar dankzij Harpo nog wel een degelijke score, al is het wel nipt.

Kleine 3.5*

Love Nest

Fijne feelgood film waarin Monroe's rol redelijk klein maar daarom niet minder vermakelijk is. Jim en Connie zijn als koppel ook zeer leuk om te zien.

Het verhaal heeft niet veel om handen en je weet zo dat dat het allemaal goed komt, al had ik even mijn twijfels wanneer Patterson Jim zogezegd verlinkt. Maar het is allemaal wel zeer leuk om het te zien.

3*

Blijkbaar staan de Buster Keaton shorts op mijn DVD niet in volgorde van uitkomen maar zijn ze gewoon wat willekeurig over de schijfjes verspreidt. The Playhouse is denk ik mijn favoriete Keaton-werk in het algemeen en om dan vlak erna The Love Nest te zien.. Het valt toch een tikkeltje tegen. Op zich nog een leuk idee met Keaton die als matroos op een schip terecht komt, maar het heeft allemaal net dat beetje te weinig inhoud. Naar het einde toe wordt het gelukkig nog wel een stuk leuker met de schietoefeningen van de marine maar al bij al toch een iets mindere Keaton short. Het was meteen ook de laatste kortfilm die Keaton zou maken trouwens, want in 1923 zou hij ook met geweldige Our Hospitality komen en dat luidde zijn langspeelfilms in.

Kleine 3.5*

Happiness makes up in height, what it lacks in length

Er zijn zo van die films waar je jaren op wacht om het juiste moment te vinden. Ik heb A Love Song for Bobby Long indertijd gekocht in de 5 voor 5 euro acties uit de Blokker en de Bart Smit (acties die vandaag de dag geruisloos zijn verdwenen naar mijn gevoel) en toen gisteren de regen met bakken uit de lucht viel, had ik hier opeens goesting in. Niets zo heerlijk om in je bed te gaan liggen, goed warm onder de dekens en een degelijke film op te zetten.

Het was dan ook misschien het totaalplaatje dat echt tot zijn recht kwam gisteren maar A Love Song for Bobby Long raakte perfect de juiste snaar. Hoewel de film er weliswaar een ietwat voorspelbaar verhaal op nahoudt, is het resultaat gewoon een erg mooie film. De voornaamste kracht is dan ook de relatie tussen Pursy, Bobby en Lawson en de rest van de gemeenschap waar iedereen warme gevoelens aan Lorraine overhoudt. Dit in tegenstelling tot Pursy uiteraard. Het is vooral de evolutie van en tussen de personages die bijzonder mooi is om te zien. Onder andere Bobby die langzaamaan ontdooit voor de ontwapenende Pursy, die heerlijke running gag waar Bobby een quote van een schrijver opzegt en dat Lawson dan moet weten wie dat gezegd/geschreven heeft en natuurlijk de serieuzere scènes zoals wat er gebeurd is met Bobby's leven. Er worden een aantal intrigerende geheimen op poten gezet en het is knap dat regisseuse Shainee Gabel telkens met het juiste gevoel de sluier doet vallen. De uiteindelijke dood van Bobby lijkt even het cliché teveel te gaan worden, maar ook dat maakt juist die perfecte klik. De film opent met shots van Bobby die doorheen de straten wandelt naar de begrafenis van Lorraine en eindigt met Pursy die hetzelfde doet voor Bobby. Mooi, erg mooi.

De ultieme rol van John Travolta, zoveel is duidelijk. Onvoorstelbaar dat dit dezelfde man is van Grease, van Pulp Fiction, van Face/Off, ... Op zich allemaal degelijke rollen maar de rol van Bobby Long staat er eenzaam boven. Je hebt op den duur zelfs niet meer door dat je naar Travolta bent aan het kijken. De voornaamste reden waarom ik deze film indertijd had gekocht is omdat ik nogal verzot was op Scarlett Johansson. Iets wat nog niet voorbij gegaan is en wanneer ze dit soort rollen op haar blijft nemen, dan zie ik dat ook niet zo snel passeren. Gabriel Macht is de derde poot waar deze film op steunt en ook hij is zonder twijfel de moeite. Niet zo bekend als de twee anderen maar dat doet niets af aan zijn prestatie. Verder nog een paar sterke bijrollen in de vorm van David Jensen, de saxofoon spelende Junior, en Dane Rhodes, de overbuurman.

Ooit wil ik eens New Orleans bezoeken en A Love Song for Bobby Long is zo'n film die dat gevoel weer doet opflakkeren. Een geweldige soundtrack, staat op Spotify uiteraard maar moet toch ook is zien om dit op CD te vinden, en een fenomenale cast. Waarom heeft Shainee Gabel hierna nooit meer iets gemaakt? Dat is de voornaamste vraag die nu doorheen men gedachten fladdert.

4.5*

Eunuch Chow

Een goed anderhalf jaar was ik met een kameraad begonnen aan het oeuvre van Jackie Chan. Daar zijn we vrij ver in geraakt, maar die kameraad had ondertussen wel wat genoeg van Chan en wou eens aan iets anders beginnen. Hij is een grote fan van Stephen Chow en heeft een aantal van zijn films op DVD. Het zijn weliswaar van die vreemde bootleg-achtige versies uit China, maar aangezien ik van Chow enkel zijn twee bekendste werken (Kung Fu Hustle en Shaolin Soccer) heb gezien, was ik wel voor het idee te vinden om eens wat meer van hem te zien.

Op goed geluk begonnen met deze Royal Tramp en uiteindelijk een kleine 2 uur vol verbazing zitten te kijken. Ik heb ondertussen wel wat Chinese komedies gezien, maar dit is toch van een andere categorie naar mijn gevoel. Royal Tramp is een komedie die zich vooral richt op penissen (inclusief de castratie ervan) en is verbazingwekkend genoeg erg leuk. Het blijft allemaal vrij flauw, maar Chow en co levert een nagenoeg onnavolgbare film die een mix van alles bevat wat ik leuk vind in dit soort films. De personages zijn knotsgek, de gevechten zien er goed uit en het is dan ook jammer dat het hoge tempo niet altijd kan worden vastgehouden. De film kakt wat in wanneer Ao Bai gevangen genomen wordt en Bond tot minister wordt gekroond. Eenmaal Bai terug vrij komt, schiet de film terug in zijn hoge tempo, maar ik had niet erg gevonden mocht de film het stuk in de gevangenis gewoon geskipt hebben. De film laat duidelijk ruimte open voor een sequel dus dat kan ook nog wel eens leuk worden.

Want ik verwacht dat Brigitte Lin daar wel een grotere rol in zal hebben en dan is mijn interesse sowieso al gewekt. De twee titels die ik eerder van Chow heb gezien zitten nogal ver in mijn achterhoofd, maar ik kan me niet herinneren dat hij daar zo leuk is. Het verbaasde me eerlijk gezegd wel wat dat de focus niet echt op Chow ligt. Hij heeft natuurlijk wel de hoofdrol, maar hij laat genoeg ruimte over om de rest van de cast hun ding te doen. Zitten sowieso wel een paar coole personages (Elvis Tsui, hier nog gecrediteerd onder Kam-kong Tsui, als Ao Bai is wel het hoogtepunt) tussen.

Ik wist niet goed wat ik kon verwachten en dit had ik zelfs niet in mijn stoutste dromen kunnen bedenken. Veel jokes rond penissen en castraties, maar het blijft allemaal erg leuk. Op naar deel 2!

3.5*

Eunuch Chow, deel II

De eerste Royal Tramp was op zijn minst een nogal merkwaardig filmpje te noemen. De film was gevuld met een hoop onnozelheden, maar een aantal elementen (het hoge tempo, de geslaagde gevechten en de knotsgekke personages) zorgden ervoor dat het een vermakelijke zit werd. De film eindigde met een kleine spanningsboog waardoor de interesse naar deel 2 gewekt was. Fast forward een week later, ik wou hier nu ook niet te lang mee wachten uit schrik de draad kwijt te geraken, en deze sequel eens opgezet.

Ik ben de draad halverwege trouwens wel kwijt geraakt, maar dat terzijde. Royal Tramp II mag dan wel in hetzelfde jaar als zijn voorganger zijn uitgebracht, toch is er een verschil in kwaliteit en aanpak. Waar de eerste film zich meer concentreert op humor, probeert Chow er hier meer een verhaal van te maken. De penisgrappen worden nagenoeg compleet naar de achtergrond geschoven en er zijn geen volwaardige vervangers voor de echt leuke personages zoals een Ao Bai. Al moet ik toegeven dat er op zich nog wel een aardige poging wordt gedaan met onder andere een non met maar één arm. Het probleem is echter dat dit op den duur een warboel van mensen wordt die elkander in het zak zetten en het overzicht geraak je al snel kwijt. Toch blijft de film op zich nog altijd wel boeien en staat dit tweede deel wel garant voor een amusant anderhalf uur. Een handvol gekkigheden (wanneer je als lid van de Dragon clan ontmaagd wordt, verlies je 80% van je kracht) worden gecombineerd met stijlvolle vechtsequenties en het resultaat mag er wezen.

Ik was vooral benieuwd naar de toevoeging van Brigitte Lin. Ik heb nog niet veel van haar gezien (enkel het vreselijke Fantasy Mission Force en Police Story, allebei met Jackie Chan, staan me voor de geest), maar vooral in Police Story vond ik ze goed. Hoewel ze hier voornamelijk als klankbord voor Chow wordt gebruikt, gaat haar dat goed af en heeft ze een aantal leuke scènes. De invulling van Chow is niet veel anders dan in de vorige film. Hij gaat op hetzelfde elan verder door iedereen uit te dagen met zijn grote mond en praktisch elke keer te gaan lopen. Zijn humor moet je liggen, maar dat zit bij mij blijkbaar wel goed.

Op zich zijn de twee films redelijk gelijkwaardig. Het verschil zit hem echter in het feit dat dit deel het serieuzer aanpakt. Hoewel ik de poging tot meer verhaal wel kan waarderen, wordt het op den duur zo'n zooi dat je niet meer kunt volgen. Al klink ik nu wel een pak negatiever dan ik eigenlijk ben en is Royal Tramp II nog altijd wel een leuke film.

3*

Un rayo de sol me trajo tu amor

Gisteren was het zowaar de eerste echte lentedag. Het resultaat was dat het 's avonds in mijn kamer nog redelijk broeierig warm was waardoor ik in de stemming kwam om een film op te zetten die eenzelfde sfeer zou veroorzaken. Ik kwam terecht bij een boxset van de Spaanse regisseur Julio Medem waar deze Lucía y el Sexo de eerste film van is. Nog nooit iets van de man gezien, Lucía was ook de enigste film die een belletje deed rinkelen van de vier films toen ik besloot de box te kopen dus ik had geen idee wat ik moest verwachten.

Dit had ik echter nooit kunnen voorspellen want wat Medem hier aflevert is een boeiende film waarbij je gedurende de twee uur aan het scherm gekluisterd zit. Soms is het een zware opgave want de film is niet altijd even duidelijk maar eenmaal naar het einde lijkt alles op zijn plaats te vallen. Hoewel het verhaal eigenlijk op zich redelijk straightforward is maar Medem weet er een paar geslaagde draaien aan te geven (al ben ik ook wel van mening dat er soms iets teveel op toeval wordt gespeeld) en verweeft hij realiteit met fictie. Het resultaat mag er in ieder geval wel wezen. Voor de tweede keer in korte tijd had ik even het gevoel dat ik naar een halve pornofilm zat te kijken (Voor de geïnteresseerden: Requiem for a Vampire van Jean Rollin was de vorige film) maar dat gevoel vervaagt bij Lucía y el Sexo eigenlijk vrij snel. De sex is inderdaad expliciet in beeld gebracht, zeker in vergelijking met wat je in Hollywood te zien zou krijgen, maar het past perfect in het totaalbeeld van de film.

Maar er is nog een zwaar pluspunt aan Lucía y el Sexo en dat is namelijk de cast. En dan bedoel ik werkelijk iedereen, al spant Paz Vega toch net wel de troon. Wat die doet is fenomenaal in haar titelrol maar het zou zeker en vast niet eerlijk zijn om de rest niet te benoemen. Sowieso weet Medem zijn schoon vrouwvolk wel te kiezen (Elena Anaya als Belén ziet er ook zeer appetijtelijk uit) maar ook het testosteron gehalte in de film is de moeite waard. Heerlijke rollen in ieder geval van Tristán Ulloa en Daniel Freire. Visueel is de regisseur sowieso ook enorm overtuigend (met uitzondering van zijn enorm lelijke openingscredits) en krijgt het geheel een soort sprookjesachtig aspect. In ieder geval een regisseur om in het oog te houden.

Sterke eerste kennismaking en volgens mij zit hier nog wel eens een verhoging in mocht ik de film een 2e keer zien, wat sowieso nog wel gaat gebeuren. Visueel is Medem overtuigend, op narratief vlak weet hij de aandacht vast te houden (al komt het toch hier en daar iets te gekunsteld over) en de cast is de kers op de taart. Heerlijk!

4*

Oorspronkelijk was Lucky Ducky bedoeld als een volgend George & Junior vehikel. Om onduidelijke reden is dat uiteindelijk niet doorgegaan en werden George en Junior vervangen door twee naamloze honden. Vreemd ook dat die gewoon geen dialoog hebben, maar voor de rest is dit weer een vertrouwde Avery short. Leukste moment is de samba dans aan het begin en het einde van de short, maar sowieso kan je hier weer rekenen op die typische Avery humor zoals de personages die ineens een bord voorbijlopen met daarop de melding 'Technicolor ends here' waarna de short verdergaat in het zwartwit. Blijkbaar was de oorspronkelijke versie een stuk langer, maar censuur stak daar een stokje voor.

4*

Het slotstuk van de Duitse trilogie

Hoewel er natuurlijk, zoals Freud, al terecht opmerkte niet echt sprake is van een trilogie. Voor sommigen wordt het een trilogie doordat de 3 films ( Caduta degli Dei, La (1969) , Morte a Venezia (1971) en deze Ludwig) alledrie Duits getint zijn. Ik heb de 2 eerdere films al gezien maar die zorgden er niet voor dat ik te springen stond voor Ludwig, vooral La Caduta degli Dei was erg zwak voor Visconti's doen. Daar kwam de lange speelduur dan ook nog eens bij maar het werd een paar dagen geleden dan toch eens tijd om mijn Visconti achterstand goed te maken. Rond een uur of 3 beginnen te zien met een voorraad cola en een zak chips in de hoop om eindelijk nog eens weggeblazen te worden zoals met Gattopardo, Il (1963) of Notti Bianche, Le (1957) .

Het heeft jammer genoeg niet mogen zijn. Hoewel, nu klink ik misschien wel erg negatief want op zich is Ludwig wel een redelijk sterke film die alleen de das wordt omgedaan door de erg lange speelduur. Nu ken ik zelf ook bitter weinig van heel het verhaal achter Ludwig. ik ben daar nooit zo extreem hard in geïnteresseerd maar doordat ik Il Gattopardo ook zo goed vond, terwijl ik daar ook niets van kende, wou ik dit wel wagen. Visconti gaat dan ook een beetje ten onder aan een hele hoop personages die door het scherm wandelen maar waar ik bitter weinig besef van heb wie het nu eigenlijk zijn. Natuurlijk worden er wel namen gegeven maar met types zoals Von Buelow kon ik echt niet veel. Is dat mijn schuld doordat ik me niet genoeg heb verdiept? Het kan zijn maar normaal moet een filmmaker hier wel rekening mee houden. Gelukkig worden er nog altijd wel een paar erg interessante thema's aangekaart die de 228 minuten nog draaglijk maken. Zo vond ik Ludwig zelf uitermate boeiend met zijn fascinatie voor Wagner en zijn kastelen maar uiteindelijk wordt het allemaal teveel uitgesmeerd over de speelduur. Het is niet de eerste keer dat ik zo'n lange film zien (Gone With the Wind heb ik ook in één ruk uitgekeken) maar op het einde begon het me echt minder en minder te boeien. Ik werd slaperig, de personages konden me niet meer interesseren maar zoals altijd weet Visconti er weer een climax vanjewelste aan te geven. Ik zei het al, ik weet bitter weinig van Ludwig zelf en wist dus ook niet hoe hij aan zijn einde was gekomen. Maar vanaf dat hij te weten komt dat hij dat ze hem willen arresteren, geraakt de film in een stroomversnelling die heerlijk eindigt. Visconti weet vaak met een enkel shot de essentie zo uitstekend te benaderen dat ik hiermee wist waarom ik gedurende 3 uur en 50 minuten naar een vorstelijk epos heb zitten zien. Je moet hem dan ook wel aangeven, hij slaagt er in om de film gedurende lange tijd boeiend te maken, met op het einde toe een inzakking maar die wordt ruimschoots goedgemaakt. Het probleem zit hem dan ook in het feit dat je echt amper feeling hebt met de personages had (althans dat had ik toch) want buiten Ludwig kon het me eigenlijk niet zo bijster veel schelen wat er met iedereen gebeurde. Wel waren de korte intermezzo's van de raadsleden wel een aangename afwisseling die hierdoor eventjes de lijn van de film doorbraken.

Ik heb de film echt lang, lang geleden gekocht en wist eigenlijk amper wie er in meespeelde. De namen zeiden me op de dag van de aankoop echt niet veel maar het grappige is dat ze me nu wel bekend voorkwamen. Helmut Berger bijvoorbeeld speelt een glansrol in La Caduta degli Dei en ik was benieuwd hoe hij het hier ging afbrengen. Wel, hij doet het zowaar nog beter dan in bovenstaande titel. Of hij een getrouwe Ludwig neerzet? Geen idee. Of hij een boeiende Ludwig neerzet? Wees daar maar zeker van! De evolutie die hij doormaakt met zijn personage is om de vingers van af te likken en wordt dan ook werkelijk uitstekend neergezet door Berger. Werkelijk een uitstekende keus van Visconti om hem weer de hoofdrol te geven want niemand anders had het beter afgebracht. Toen ik een paar dagen geleden Innocente, L' (1976) had gezien van Visconti was er sprake van dat hij de hoofdrol eigenlijk aan Romy Schneider wou geven maar dat dat niet doorging omdat ze zwanger was. Jammer vond ik dat want Schneider was in mijn opzicht wel een sterke actrice, al moet ik dringend eens de Sissi trilogie herzien want dat is het enige dat ik van haar heb gezien, al ligt Enfer d'Henri-Georges Clouzot, L' (2009) nog wel op de plank. Soit, Schneider is hier van de partij en er rest me maar één ding te zeggen: wat een zalige actrice. Ze wou oorspronkelijk nooit meer de rol van Sissi spelen, omdat die haar carrière zou hebben verpest waardoor ze enkel nog romantische rolletjes werd aangeboden, maar speciaal voor haar goede vriend Visconti wou ze het nog 1x doen, vermits de typische clichés uit de weg werden gegaan. Visconti houdt zich aan die belofte en de Sissi die we hier krijgen is een meer extravagantere, manipulatieve Sissi dan dat ik ooit heb gezien. Schneider speelt dit op een erg hoog niveau en maakt haar hiermee tot een actrice waarvan ik echt wel meer wil zien. Ook leuk om Silvana Mangano nog eens terug te zien. In Riso Amaro (1949) een erg aantrekkelijke actrice en ik keer er naar uit om haar hier weer terug te zien. Ik had alleen niet op het verschil in jaren gelet dus Mangano was 25 jaar veroudert, toch wel een lichte tegenvaller. Gelukkig is ze zo'n actrice die het niet enkel van haar looks moet hebben en speelt ze een leuk rolletje, al is het wel een kleine rol.

Lange recensie voor een lange film. Het plot is boeiend maar duurt jammer genoeg te lang. Berger, Schneider en Mangano zijn uitstekend (Trevor Howard als Wagner ook trouwens) maar het langdradige haalt de film toch jammer genoeg wat naar beneden. Misschien me ooit eens verder verdiepen in Ludwig en deze film dan terug opzetten maar voor nu een toch goede score, al had ik op meer gehoopt.

Dikke 3.5*

Het derde deel van de trilogie - 19u40

Afgelopen zondag (23 mei) deden ze in Metropolis ten Antwerpen, samen met nog wat andere bioscopen, een Millenium trilogie. De 3 verfilmingen van Stieg Larssons trilogie kwamen allemaal achter aan bod en Metalfist had samen met zijn broer tickets bemachtigd. We hadden de boeken nog nooit gelezen en zelfs nog geen enkele trailer van de films gezien. Toch leek het ons wel interessant om eens te doen.

Alleen stom van Metropolis dat ze vlak na het einde van deel 2 even snel de trailer van deel 3 er tussen plakten. Ik vraag me af waarom dat dat in godsnaam nodig was want de film ging over een kwartiertje beginnen... Het ergste was dan nog dat een groot gedeelte van de film al gespoilerd werd en dat het er allemaal epischer aan toe leek te gaan dan dat eigenlijk het geval was. Soit, hier kan de film zelf niets aan doen maar het was toch klote. Deel 1 was geniaal maar het tweede deel voelde toch een tikkeltje minder aan. Ik vreesde wat voor het verloop van dit deel, ik had liever Oplev of een andere regisseur gezien maar het was Alfredson die blijkbaar voor zowel het 2e als het 3e deel had getekend. Gelukkig weet hij zijn verhaal op een uitstekende manier vorm te geven want Gerechtigheid is weer bijna van hetzelfde niveau als het eerste deel. Ik waardeer ze wel niet gelijk (Mannen Die Vrouwen Haten krijgt 4.5*) maar dat kan misschien later nog wel komen want na een dikke 5,5 uur begon ik niet echt comfortabel te zitten. Ik had nochtans wel wat schrik want dit derde deel leek met dezelfde problemen te kampen als zijn voorganger, namelijk dat het allemaal wat te Hollywoods werd. Het geheime clubje in de regering is wel interessant maar gelukkig wordt er meer geconcentreerd op Lisbeths jeugd waardoor de film een interessanter plot krijgt inclusief een fantastische rechtbankscène. Ik ben sowieso al fan van dit soort scènes, mits het deftig wordt uitgevoerd, maar de manier waarop de zaak tegen Lisbeth en haar overwinning in beeld wordt gebracht heeft me er echt doorgetrokken want ik was het wel wat beu aan het geraken. Pluspunt is ook dat er deze keer minder ongeloofwaardige scènes à la Lisbeth die wordt neergeschoten, levend wordt begraven en dan terug komt in de film zitten. Dat deed toch ook wel een beetje afbreuk aan De Vrouw Die Met Vuur Speelde.

Ik val waarschijnlijk in herhaling maar ik blijf erbij, Mikael en Lisbeth zijn geweldige personages en worden dito vertolkt door Nyqvist en Rapace. Omdat dit een rechtstreeks vervolg is op het tweede deel zijn er dus niet zo bijster veel nieuwe personages op de proppen gekomen. Iedereen blijft op hetzelfde niveau maar het is vooral Anders Ahlbom die de rol van Teleborian, de psychiater in Lisbeths jeugd, op zich neemt die een uitstekende 'nieuwkomer' is. Vooral de manier waarop hij overduidelijk gekraakt wordt in de rechtbank is om je duimen en vingers van af te likken. Maar ik blijf erbij, er zit echt geen enkele miscast in de film.

Een waardig einde is deze Gerechtigheid. Alles komt netjes op zijn plaats en alledrie de delen voelen als een mooi geheel aan. Uiteindelijk was het een lange zit (meer dan 7 uur) maar het was het waard want de Millennium trilogie is het meer dan waard. Het eerste deel blijft het beste maar dan komt deze en tot slot het 2e deel.

Dikke 4* met kans op verhoging na een herziening.

Chinese Comicverfilming

Dragon Tiger Gate is bijlange niet mijn eerste comicverfilming, maar het is wel de eerste keer dat ik weet dat het een film is die gebaseerd is op Chinsese stripverhalen. Ik wist eerlijk gezegd zelfs niet dat dat echt een ding was (beetje kort door de bocht waarschijnlijk maar ik dacht eigenlijk dat die ook meer een manga variant hadden) en ik had hier dan ook best wel zin in. Vooral omdat dit opnieuw een samenwerking bleek te zijn tussen Donnie Yen en Wilson Yip en diens latere Ip Man films waren erg fijn in ieder geval.

Beetje jammer dat ze er voor kiezen om à la Marvel hun openingsfilmpje te maken, want dat voelt wat als een onnodige knieval aan. Zeker omdat Dragon Tiger Gate voldoende heeft om op zijn eigen poten te staan. Wat opvalt is dat de film vooral in het eerste deel echt geniaal goed is. Het gevecht in het restaurant (dat bovenaanzicht!) is geweldig en er zitten een paar erg leuke visuele spielereien in. Dit leek dan ook af te stevenen op een dikke 4.5* maar Yip kan het niveau niet helemaal vasthouden. Sowieso wel jammer dat hij er voor kiest om meer en meer CGI te gebruiken naarmate de film vordert. Blijft nog erg tof, maar het niveau van het begin van de film wordt niet gehaald. Verder wordt er in het begin nog heel veel gegoocheld met namen en lijkt het alsof je hier serieus je aandacht moet gaan bijhouden, maar al gauw vervalt dit in een ietwat stereotiep good guys vs bad guys filmpje. Niets mis mee in ieder geval, want hierdoor wordt het een vermakelijk knokfilmpje.

Vooral gekocht dus voor Donnie Yen en die doet het toch ook wel weer goed. Volgens de comics zou Tiger echter een jaar of 20 moeten zijn en dan lijkt Yen met zijn 42 lentes toch wel een stukje te oud. Nicholas Tse die Tiger speelt (en in de comics een jaar of 18 is) is met 25 jaar dan toch een iets meer logische keuze. Stoort dat? Mjah, een klein beetje maar Yen maakt erg veel goed met zijn vechtstijl. Ook op Tse is trouwens bitter weinig op aan te merken en ook Shawn Yue weet nog wel een paar leuke kunstjes uit zijn mouw te schudden. Sowieso eigenlijk een toffe cast. Film steunt vooral op het heldhaftige trio, maar het gevecht tussen Shibumi en de Sifu is ook nog wel fijn.

Zonde dat het niveau niet blijft behouden, maar dan nog is Dragon Tiger Gate een erg fijne film. Zoals het een goede comicverfilming beoogt ben ik wel benieuwd geraakt naar het bronmateriaal, moet eens zien of ik dat niet ergens op de kop kan tikken. Soit, goede combinatie alweer tussen Donnie Yen en Wilson Yip. Tof eigenlijk hoeveel die samen hebben gedaan.

4*

Jackie Chan en het gouden ei

Normaal gezien was het het plan om gisteravond The Big Brawl te zien maar net zoals bij Drunken Master en Snake in the Eagle's Shadow ondervonden we weer een aantal technische problemen, namelijk het geluid was weg.. We gingen verder met de volgende in rij en dat was deze Dragon Lord, al kom ik er nu wel achter dat we Young Master vergeten zijn maar die zien we dan wel is een volgende keer.

Ik had op zich niet bijster veel verwachtingen van deze Dragon Lord. Ik had er nog nooit van gehoord en Fearless Hyena (ook geregisseerd en geschreven door Chan zelf) was nu niet echt een goed referentiepunt. Die verwachtingen werden opeens wel een stuk hoger wanneer de openingsscène van start gaat want wat een heerlijk begin! Geen idee hoe het spel dat ze spelen noemt maar het komt er op neer om een gouden ei in een zak te steken. Klinkt simpel maar dit wordt met zoveel acrobatie en kunde uitgevoerd dat het erg vermakelijk is om naar te kijken. En dit is dan nog niet de enige scène in de film die tot de verbeelding spreekt want ook de match kickball (?) is fantastisch om te zien. Ongelooflijk ook hoeveel tijd ze er aan hebben gespendeerd want Dragon Lord staat vandaag de dag nog altijd ten boek als film met de scène die het meest aantal keren terug opnieuw gedaan moest worden, namelijk zo'n 1000 keer! Het was de eerste keer ook dat het me opvalt dat een Jackie Chan film een aftiteling heeft maar deze wordt handig gebruikt om nog een aantal outtakes en mislukte actiescènes te laten zien. Erg leuk in ieder geval. In dit soort scènes zit dan ook de kracht van Dragon Lord want voor het verhaal moet je het hier echt niet voor doen. Er wordt een onduidelijk plot over Chinese erfstukken of iets dergelijks geïntroduceerd dat op mij eerlijk gezegd nogal wazig overkwam.

Ik heb Chan altijd een interessant figuur gevonden maar na het zien van zo'n 16 films begin ik toch enorm veel respect voor hem te hebben. Hetgeen hij hier allemaal uit zijn mouw schudt, het is fantastisch! Een echt goede acteur is het echter nog altijd niet geworden maar dat maakt hij ruimschoots goed met zijn charisma en geweldige scènes want naast de openingsscène en de match voetbal, laat hij hier enorm veel zien. Persoonlijke favoriet is de scène op het dak waar Chan wordt aangevallen door speren. Dit moet zo ontzettend goed voorbereid zijn want een kleine miscalculatie kan al makkelijk in gewonden eindigen. Ik noemde daarjuist al de outtakes tijdens de credits en daar zitten dus een aantal mislukte actiescènes in maar daaruit blijkt hoeveel Chan eigenlijk zelf doet, enorm knap (en pijnlijk) om te zien. Jammer dat er ondertussen een geheel nieuwe cast op de proppen is gekomen in vergelijking met de vorige films. Oké, Young Master en The Big Brawl zitten hier nog tussen maar ik was eigenlijk wel gesteld geraakt op onder andere Dean Shek, James Tien en nog zoveel anderen. Er zit dan ook een jammerlijk kwaliteitsverschil tussen bovenstaande acteurs en degenen die hier komen opdraven, voor Chan's kameraad was bij vlagen vervelend, maar net zoals het verhaal wordt opgevangen door de geweldige scènes gebeurt dat ook met de cast.

Erg leuke film die vooral punten scoort door een uitstekende choreografie. Chan heeft in de drie jaar na Fearless Hyena blijkbaar enorm veel geleerd over hoe hij een scène in beeld moet brengen. Jammer genoeg heeft hij op gebied van verhaal schrijven nog niet zo enorm veel bijgeleerd maar het een heft gelukkig het ander grotendeels op. Ik heb me in ieder geval goed vermaakt.

3.5*

Het Lustige Kapoentje is een kortfilm van Urbanus die ik jaren geleden eens gehuurd had op VHS in de bibliotheek en sindsdien nooit meer had gezien. Op de DVD van De Zevende Hemel staat weliswaar een kort (Engels) fragment maar kijk: Youtube brengt de oplossing en daar staat de kortfilm in zijn volledigheid, weliswaar met Engelstalige intro. Het Lustige Kapoentje verfilmt een stuk van de gelijknamige strip uit de Urbanusreeks en zit qua animatie naar mijn gevoel dicht bij het bronmateriaal (er zit ook maar 4 jaar tussen) maar het loopt toch allemaal nogal houterig en bepaalde jokes zoals de Miekes uit Jommeke in het verbeteringsgesticht zijn aangepast. Een fijne curiositeit maar ik vraag me af wat het idee hierachter was. Een Engelstalige versie, geanimeerd in een studio in Budapest, ... Een poging om de hele wereld te veroveren? Ik vrees dat dat uiteindelijk niet gelukt is.

2.5*

Ik heb het altijd vreemd gevonden dat Pixar een lamp gebruikte als logo. Vond het moeilijk te rijmen met een animatiemaatschappij, maar blijkbaar is het een eerbetoon aan Luxo Jr, wat het personage in de eerste short van Pixar (althans toch onder die naam) was. Tof om te zien dat het basisidee van Pixar (het hoeven niet altijd mensen te zijn die de hoofdrol op zich nemen) al direct te zien is, want er gebeurt er niet veel meer dan dat we twee bureaulampen volgen waarvan de kleinste, en dus ook het kind, speelt met een bal en deze uiteindelijk kapot maakt. De emoties van de vader en de zoon zijn direct duidelijk en het is knap dat dit bijna 30 jaar later toch nog altijd visueel blijft overeind staan.

3.5*