Opinions

Raw fish? Nudity? What would Jesus say?

L!fe Happens is zo het type film dat ik normaal gezien niet gauw zou opzetten, maar kijk: soms is er toch een aspect waardoor je dit toch nog een kans wil geven. In dit geval was het de aanwezigheid van Rachel Bilson. Enorm leuk in The O.C. en stiekem heb ik in al die jaren nadat de serie ten einde kwam nog altijd een gigantisch zwak voor haar. Ik heb alleen een kleine inschattingsfout gemaakt met het idee dat Bilson hier de hoofdrol voor haar rekening neemt, ze blijkt het echter met een kleine - maar wel leuke - bijrol te moeten doen.

De hoofdrol is weggelegd voor Krysten Ritter en dat is misschien niet zo verwonderlijk aangezien die mee het script heeft geschreven. Een verhaal dat op het eerste zicht nogal cliché oogt en dat lijkt naderhand ook te kloppen. Toch zitten er wel een aantal fijne momentjes in waardoor dit toch nog net iets meer charme heeft dan de doorsnee komedie in (sub)genre. Het idee om zich volledig te focussen op de drie single vrouwen die zich opeens verantwoordelijk voelen voor een kleine ukkepuk is in ieder geval een goede zet gebleken. Vooral omdat Kim, Deena en Laura genoeg verschillend van elkaar zijn maar toch die gedeelde verantwoordelijkheid voelen. Het had makkelijk geweest om in de clichés van feestbeesten te verzandden maar Ritter (en Kat Coiro die ook mee schreef aan het script en de film ook regisseerde) weten gelukkig toch iets meer diepgang in de personages te steken. Oké, er steken weliswaar ook genoeg clichés de kop op (onder andere dat Deena en Henri dan toch een koppel worden) en sommige dingen werken vallen gewoon compleet uit de lucht (waarom moet de vader van Max ineens terug op de proppen komen, het voelt net iets teveel aan als een geforceerd "en toen kwam echt alles goed" momentje) maar al bij al een leuke wegkijker.

En dat is voor een groot stuk toch ook aan de cast te wijten. Bilson heeft dus een kleine bijrol als Laura, een jonge vrouw die vastbesloten is om maagd te blijven maar wel de ene na de andere dubieuze en erotisch getinte job aanneemt om aan geld te komen. Bilson heeft toch een zekere finesse voor comedy en zeker de combinatie met Kate Bosworth (Deena) en Krysten Ritter (Kim) werkt goed. Uiteraard moeten er nog wat mannen aan te pas komen en met een personage als Henri loopt het vaker mis dan goed. De invulling van Justin Kirk werkt echter verwonderlijk goed en op den duur ontpopt hij zich als één van de leukste personages. Een kleine bijrol ook van Jason Biggs die een ietwat volwassenere versie van zijn doorbraakrol van American Pie speelt maar het is Geoff Stults die het mannelijke laken naar zich toe trekt. Hij blijkt over een fijne chemie met Ritter te beschikken en meer heb je in dit soort films niet nodig.

Aangenaam verrast in ieder geval! L!fe Happens is geen hoogvlieger in het comedy genre, maar komedies over zwangerschappen en opvoeden liggen me sowieso vaker niet dan wel. Hier en daar wel eens een misser, gewoon heel dat Francesca personage is bloedirritant, waardoor ik het niet over mijn hard krijg om dit 3.5* te geven maar toch een stuk beter dan ik initieel verwacht had.

3*

My partner stopped to help a damsel in distress. He's got his priorities all screwed up

Ik was helemaal vergeten dat ik L.A. Confidential nog had liggen. Een aantal jaar geleden opgenomen van VT4 (ondertussen is dat Vier geworden) maar toen niet gezien wegens de langere speelduur en daarna zijn de opgenomen films in een kast verzeild geraakt wegens plaatsgebrek. Vandaag trok ik die kast voor het eens sinds jaren nog eens open en vond ik daar een dertigtal opgenomen films waar ik het bestaan al lang van was vergeten. Driewerf hoera en om het te vieren heb ik L.A. Confidential dan maar opgezet.

L.A. Confidential is eigenlijk een film met een vreemde status. De score is hoog, hij heeft een degelijk plaatsje in de top 250 weten te bemachtigen maar toch zijn er van de 200 gebruikers die de film met 5* belonen maar zo'n 130 die de film effectief in hun top 10 hebben staan. Ik moet eerlijk toegeven dat ik ook helemaal niet bekend was met de waardering van de film (van het boek en schrijver James Ellroy in het algemeen wel) maar het is toch een merkwaardig verschijnsel te noemen. Soit, dit is sowieso al wel een vreemde zit te noemen doordat er enorm veel verhaallijnen en personages aan te pas komen. Hierdoor krijg je soms de indruk dat het allemaal wat gefragmenteerd aanvoelt en zeker in de midden krijgt de film een inzakking. Dat komt voornamelijk omdat de relatie tussen White en Lynn me niet echt kon boeien maar daar wordt gelukkig niet al te lang bij stilgestaan. De film krijgt dan opeens een versnelling met de dood van Vincennes en vanaf dan is het afwachten op de ontknoping. Een ontknoping die op zich vrij goed in elkaar zit maar die in mijn opzicht één grote faux-pas heeft, namelijk dat White blijft leven. Geen idee of dat in het boek ook zo is (ik mag hopen van niet of dat het op zijn minst beter is uitgewerkt) maar dit slaagt natuurlijk nergens op. Duddley lijkt hem vanop een halve meter los door zijn hoofd te schieten en wanneer we White terugzien, blijkt hij alleen maar wat aan zijn wang geraakt te zijn. Alsjeblieft zeg, wat een afknapper.

Nu vond ik Russel Crowe sowieso al niet echt geslaagd als White. Ik heb de acteur anders wel redelijk hoog zitten maar hier is hij de zwakste schakel in een sublieme sterrencast. Hij is zeker niet slecht want in het begin is hij als tough guy erg geslaagd maar vanaf het moment dat Basinger op de proppen komt, wordt hij een stuk minder interessant. Degene die dan ook compleet de show weet te stelen is Kevin Spacey. De acteur die sinds het nieuwe millennium niets deftig heeft weten af te leveren is hier subliem als de flamboyante Vincennes. Het zou echter niet eerlijk zijn om alleen maar Spacey te vernoemen want Guy Pearce is misschien wel even briljant bezig als Spacey. Vanaf de eerste momenten krijg je een serieuze hekel aan hem maar langzaamaan weet hij toch een zekere vorm van sympathie op te wekken. Waarom Hanson koste wat het kost Kim Basinger wou casten in de rol van Lynn is mij trouwens een raadsel. Basinger is dan ook vrij inwisselbaar. Voor de rest nog sterke bijrollen van onder andere Danny De Vito en James Cromwell. Alleen jammer dat die laatste zijn accent te pas en te onpas komt opduiken. De ene moment praat hij vrij 'normaal' Engels en dan lijkt hij te veranderen in een Ier die twee dagen in Amerika is.

Heerlijk corruptieverhaal maar de aankleding van de jaren '50 komt niet altijd even goed tot zijn recht. Geen idee waar het juist aan ligt maar ik had nergens de indruk naar een film te kijken die zich in de jaren '50 afspeelt. Gelukkig is er nog een uitmuntende sterrencast onder leiding van Kevin Spacey en Guy Pearce die ervoor zorgen dat het een 4* wordt. Al is het wel erg nipt.

4*

And stars don't fall from the sky

Hoewel ik bijna niets van de muziek van Valens, Holly of Big Bopper kende ben ik altijd wel geïnteresseerd geweest in de noodlottige gebeurtenis die zich op 3 februari 1959 heeft voltrokken, een gebeurtenis die later door Don McLean als "The Day the Music Died" zou worden betiteld in zijn American Pie nummer. Toen La Bamba op televisie kwam heb ik hem direct opgenomen want een film zegt vaak zoveel meer dan een simpele internet pagina.

Het is wel knap hoe Valdez dit zo meeslepend kan maken. Voor elke muziekliefhebber is de uitkomst van de film al jaren bekend, ik kan me eerlijk gezegd niet voorstellen dat er mensen zijn die niet weten wat er met Valens is gebeurd, maar toch zit je met spanning naar het einde te kijken. Je hoopt bijna dat het toch allemaal anders zal aflopen, je hoopt dat Valens de toss verliest en achter blijft met de kapotte bus, je hoopt simpelweg dat hij niet sterft op 17-jarige leeftijd. Daar zit hem dan ook de kracht van de film voor mij, in de sympathie die je voor de hoofdpersoon krijgt. Ik zei het daarjuist al, ik ken praktisch niets van zijn muziek (La Bamba was effectief maar het enige nummer) maar toch weet men een ontzettend grote sympathie op te wekken. Het einde is dan ook zo melodramatisch als het maar kan, maar het werkt wel effectief. Rillingen wanneer het radiobericht wordt uitgezonden, rillingen wanneer Bob naar zijn moeder rent, rillingen wanneer Bob Ritchie's naam uitroept maar vooral nog altijd dezelfde rillingen wanneer ik deze scènes voor de geest haal. Geen idee of het allemaal effectief klopt, daarvoor zou ik me eens meer moeten inwerken in de gebeurtenis in plaats van Wikipedia er op na te slaan, maar Valdez zorgt hier wel voor een heerlijke sfeer. Een sfeer die vooral wordt versterkt door het feit dat zijn kinderjaren zo meeslepend worden verteld. De liefde tussen hem en Donna, de situatie thuis, zijn relatie met zijn broer, ... Soms voelt het allemaal iets te cliché aan (Bob die tekeningen van Woody Woodpecker vindt bij het vuilnis en niet lang daarna een tekenwedstrijd wint) maar storen doet het nergens. Het geeft allemaal net dat beetje extra aan de gezellige maar toch donkere sfeer.

De muziek is ook fantastisch, het kent alleen één nadeel en dat is dat alle nummers worden gespeeld door Los Lobos. Althans toch de nummers van Valens. Jammer dat Lou Diamond Philips zelf niet heeft geprobeerd om te zingen want nu kwam het soms wat fake over. Het is nochtans al eerder gelukt dat een acteur erg dicht komt bij het stemgeluid van de muzikant die hij portretteert, ik denk hierbij aan Joaquin Phoenix in Walk the Line, Val Kilmer in The Doors. Voor de rest is het allemaal wel erg goed. De nummers van Valens zijn erg catchy, vooral Donna is een prachtig nummer, maar ook de andere muziek is van een erg hoog niveau. Rock & Roll liefhebbers kunnen zeker en vast hier hun gading vinden. Leuk trouwens om Los Lobos ook nog te zien verschijnen in de film als het bandje dat La Bamba speelt in de club wanneer Valens het nummer voor het eerst hoort.

Toch zou het allemaal niet zo goed zijn zonder de cast. Vanaf het moment dat ik het gezicht van Lou Diamond Phillips zag wist ik dat ik hem al eerder heb gezien. Na even nadenken bleek het Hangman te zijn maar die stond nu niet in mijn herinnering geboekt als een goede film. Ik stond dus even sceptisch ten opzichte van de keuze om Philips de rol van Valens te laten spelen maar geheel onterecht want Philips doet het meer dan uitstekend. Qua uiterlijk lijkt hij er redelijk op maar het is vooral een uitstekende acteerprestatie die hij hier neerzet. Onvoorstelbaar dat we hier later niet meer van hebben gehoord. Nog zo iemand waarvan ik niet snap dat we daar niet meer van hebben gehoord is Esai Morales die de rol van Ritchie's halfbroer, Bob, vertolkt. Een triest figuur maar tegelijkertijd ook meelijwekkend. Getormenteerd door het feit dat Ritchie meer succes heeft maar toch wil hij Ritchie helpen zoals de drummer spelen tijdens een klein concertje. Niet zo een simpele rol om overtuigend neer te zetten maar Morales doet het. Eigenlijk is heel de cast uitstekend maar het is vooral interessant om te zien dat Valdez de keuze heeft gemaakt om zoveel mogelijk familieleden van Valens te laten meespelen in de film. Goede keuze want het geeft net dat beetje extra aan de authenticiteit van de film. Om nog maar eens het kunnen van de cast te benadrukken een kleine anekdote. Wanneer de scène met het tossen van de munt werd gefilmd werd, was Valens zijn zuster op de set. Op het moment dat de toss is voldaan barst de zuster compleet in tranen uit en moest Philips haar troosten. Het geeft nog eens weer hoe een sterke rol Philips speelt.

Erg interessante film. Het verhaal van Valens, Big Bopper en Holly is triestig maar Valdez weet er een erg sterke film van te maken. De muziek is uitstekend, de cast is uitstekend en hoewel de uitkomst bekend is, zorgt het einde toch nog altijd voor kippenvel. Alleen jammer dat de muziek van Valens wordt gespeeld door Los Lobos en niet door Philips...

4*

I'm letting life hit me until it gets tired. Then I'll hit back. It's a classic rope-a-dope

La La Land, naar het schijnt één van de leukste feelgood films van de laatste jaren en bovendien een film die gedurende de laatste maanden al met een hele hoop prijzen naar huis is gegaan. De Oscars zijn weliswaar nog niet uitgereikt, maar dit hersenspinsel van Damien Chazelle kwam al met een historisch aantal nominaties (14 stuks, een eer die enkel nog maar voor Titanic en All About Eve is weggelegd) thuis en dan heb je toch wel mijn interesse gewekt. Niet dat een film valt of staat met het aantal prijzen dat hij krijgt (ik heb al in beide richtingen lelijke tegenvallers of mooie meevallers gehad) maar ik had sowieso wel zin in wat nostalgische cinema en dan leek dit daar perfect aan te voldoen.

Een goede keuze in ieder geval, want La La Land is een heerlijke film geworden. Te beginnen met het leuke visuele mopje rond Cinemascope dat wordt gevolgd door een grootschalige choreografie die meteen de toon zet tot aan de mooie droomsequentie rond hoe het allemaal had kunnen eindigen. Het moet geleden zijn van Les Demoiselles de Rochefort van Jacques Demy dat ik nog zo heb genoten van al deze kleurrijke pracht. Ondertussen krijgen we nog veel knipogen en referenties naar de klassiekers in het genre (Gosling die à la Singing in the Rain rond een lantaarnpaal draait of Stone die onder de Arc de Triomphe staat met een hoop ballonnen zoals in Funny Face!) en wordt er ook nog een erg fijne jazzy soundtrack afgeleverd. Toch is niet alles altijd even goed te noemen. Zeker naar het einde toe begint de film ietwat te slepen en het is eigenlijk vooral die getormenteerde blik van Seb wanneer hij Mia in zijn club ziet (en dan vooral de heerlijke sequentie die daarop volgt) die de film ineens terug de schop geeft die hij nodig had.

Het is alweer de derde keer dat Ryan Gosling en Emma Stone het scherm deelden (ze waren al eerder samen te zien in Crazy, Stupid Love en Gangster Squad) maar dit zou wel eens met erg veel gemak hun hoogtepunt kunnen zijn. Had het op voorhand niet verwacht dat ze zo'n chemie gingen hebben en zo vreselijk onweerstaanbaar gingen zijn. Is het de hand van regisseur Chazelle die ervoor zorgt dat hun performance zo bruist? Ik weet het niet, maar gezegd kan worden dat Gosling de wederopstanding van Fred Astaire en Cary Grant gecombineerd is en hij doet dat verdomd goed. Het schijnbaar uiterste gemak waarmee hij die piano beroert.. Toch mag ook Stone niet vergeten worden. Die vormt het perfecte klankbord voor Gosling en weet regelmatig zelf de show te stelen. Leuke bijrol ook nog van J.K. Simmons die van een Jazz enthousiast in Whiplash (de vorige film van Chazelle) geëvolueerd is naar een Jazz hater.

Kleurrijk, aanstekelijk, meeslepend, ... Het zijn maar een handvol woorden waar je La La Land mee kunt omschrijven, maar het zijn wel correcte trefwoorden. De film is één gigantische ode aan de musicals van weleer en slaagt er tegelijkertijd toch in om zich in onze huidige tijdsgeest staande te houden. Beetje jammer dat de film uiteindelijk wat inzakt, ik zie dit echter met een herziening wel helemaal goed komen.

Dikke 4*

Makkus Bacardi

Ik snap nog altijd niet goed hoe Eclips TV het juist doet, maar je komt er soms films tegen waar werkelijk geen greintje beeldmateriaal van terug te vinden is. Hete Vuren is er nog zo eentje die niet op MovieMeter staat en ook voor deze De Laatste Vriend heb ik wat knip-en plakwerk moeten uitvoeren om aan een goede still te komen. Het is nochtans een film met een aantal bekende namen en dat maakt het des te vreemder dat hier niets van terug te vinden is.

En wat helemaal jammer is: het is eigenlijk wel een goede film. Van Hete Vuren wens ik dat ik er nooit mijn tijd aan had gespendeerd, maar dit langspeelfilmdebuut van Paul Amand (en meteen ook diens enige langspeelfilm) is interessant genoeg om de korte speelduur te blijven volgen. Weliswaar in een erg vreemd formaat gefilmd (je hebt zwarte balken aan de zijkant maar ook aan de boven- en onderkant, het lijkt zelfs alsof de film eigenlijk geprojecteerd wordt en dat dat dan is opgenomen geweest) maar het zorgt wel voor een goede bevreemdende sfeer. Spilfiguur in het geheel is Jan Lauwers waarbij je vanaf de eerste seconde voelt dat er iets niet klopt. Hij speelt Nick, een man van begin dertig die getormenteerd wordt door de dood van zijn vriendin/vrouw, en geleidelijk aan wordt het meer en meer duidelijk wat er eigenlijk voorafgaand is gebeurd. Je wordt echter lange tijd in het gewisse gehouden en in dat opzicht kun je je wel identificeren met Makkus die meer flessen alcohol heeft dan vrienden. Er ontstaat een bijzondere vriendschap tussen de twee met de nodige hoogtes en laagtes en het blijft fascineren. Kwaliteit van de uitzending was jammer genoeg qua audio echter niet altijd even degelijk waardoor sommige dialogen niet goed verstaanbaar zijn.

Lauwers doet het dus uitstekend als de mysterieuze Nick maar met Arthur Reijnders als Makkus had ik het toch wat moeilijker. Dat ligt vooral aan het feit dat Reijnders jarenlang Arthur speelde in het jeugdprogramma Schuif Af en ik het toch wat lastig vond om één van de spilfiguren uit mijn jeugd opeens te zien als een aan lager wal geraakte alcoholist. Ergens halverwege begint het echter toch te klikken en krijgt de film een tweede duw wanneer hij op pad gaat met Nick. Qua bijrollen een merkwaardige film trouwens. De Oppersnor van Humo - Guy Mortier - heeft een hilarisch slechte bijrol als vervalser (hij doet zijn uiterste best om er als een gangster uit te zien maar faalt daar redelijk hard in) en halverwege de film wordt de auto van niemand minder dan Mark Uytterhoeven gestolen. Let ook nog op een kleine rol van Rita Deneve (die begin jaren '70 een monsterhit had met De Allereerste Keer en hier te zien is als toevallige passante met haar hondje), Jaak Van Assche als arts en Jenny Tanghe als verpleegster.

Ja, hier kan ik wel wat mee. Er is veel dat hapert aan deze De Laatste Vriend en ik had dit gemakkelijk 10 jaar ouder geschat maar de intentie was er wel en het eindresultaat is op zich nog wel een degelijke film. Amand zou hierna geen film meer regisseren en dat is ergens zonde, had wel willen zien wat hij had gemaakt indien hij wat meer filmervaring had opgedaan. Hij heeft nog wel een aantal kortfilms gemaakt maar die zijn al helemaal onvindbaar...

3.5*

Where everything seems possible and nothing is what it seems

Ik had nog nooit van Labyrinth gehoord maar toen ik tegen een vriendin over Bowie bezig was zei ze me dat dit wel een aanrader was als je van Bowie hield. Diezelfde vriendin had me nog niet zo lang geleden de documentaire over Bob Dylan, I'm Not There. (2007) aangeraden, die op het randje van genialiteit balanceerde dus was ik best wel benieuwd naar hoe dit ging uitdraaien. Gelijk naar de bibliotheek gegaan waar ze nog een exemplaar hadden en gisteravond maar opgezet.

Toen ik de film gisteren keek overheerste er eigenlijk maar één gedachte: als ik dit vroeger als klein manneke had gezien dan had het best wel eens één van mijn lievelingsfilms zijn geworden. De aankleding van de Goblins ziet er dan ook fantastisch uit. Ik heb altijd al meer de voorkeur gehad voor poppen dan voor pure CGI en dat wordt hier nog maar eens bevestigd. Het is gewoon fantastisch wat Henson hier qua design van de monstertjes uit zijn mouw weet te schudden. De man had al een serieuze hit te pakken met de Muppets maar slaagt er met Labyrinth er toch weeral in om zijn personages angstaanjagend maar toch ook aaibaar te maken. Het beste voorbeeld hiervan is zonder twijfel Ludo. Een gigantisch beest, het design van de monsters deed me trouwens soms wel denken aan The Neverending Story, maar toch ontzettend knuffelbaar. Eigenlijk is heel de film de moeite waard voor zijn design want neem nu iets als het labyrinth zelf. Je ziet gewoon dat er ontzettend veel moeite in is gestoken maar vooral naar het einde toe wanneer Sarah in het schilderij van Escher zit met de vele trappen weet je niet goed waar eerst te kijken. Maar ook de kleine details doorheen heel de film zijn soms fantastisch om te zien. Op een bepaald moment zie je het gezicht van Bowie in een stuk steen gebeiteld staan maar wanneer de camera draait zie je dat het eigenlijk 3 aparte stukken zijn die op een serieuze afstand van elkaar staan. Het is dan ook niet alleen visueel de moeite waard, ook verhaalsgewijs bevalt er wel genoeg te beleven. Ik blijf erbij dat mocht ik dit vroeger ooit hebben gezien dan zou het hetzelfde effect op me hebben als met The Neverending Story. Uiteindelijk moet dit voor kinderen toch één van de betere fantasy verhalen aller tijden zijn maar zelfs wanneer je hier als volwassene met een kritisch oog naar kijkt blijft het allemaal wel zeer vermakelijk.

De film had zijn strepen eigenlijk al ruimschoots verdient maar dan moest degene nog komen voor wie ik de film heb gehuurd, David Bowie. Geen idee waarom maar de man heeft een grote aantrekkingskracht. Hij was al één van de weinige lichtpuntjes in The Hunger, naast Catherine Deneuve natuurlijk, maar ook hier is hij weer uitstekend. Hij lijkt dan ook ontzettend veel plezier te hebben in zijn rol van Jareth the Goblin King. Ik lees dat veel mensen hier zich stoorden aan het zingen van Bowie maar dat behoort voor mij juist tot wat Bowie nu eigenlijk Bowie maakt. Neem nu een nummer zoals Dance Magic Dance, het is gewoon een heerlijk nummer. Oké, het mag zich niet bij het beste van zijn repertoire scharen maar voor mijn part komt het wel dik in de buurt. Verder is Bowie ook de exacte keuze voor Jareth, die goocheltrucs met de kristallen bol waren goud waard. Leuk trouwens om Jennifer Connely weer tegen te komen na haar vroeger in Hulk te hebben gezien. Hier valt het wel op hoe betoverend mooi ze eigenlijk is, in Hulk was me dat niet opgevallen maar ze kan ook effectief goed acteren. Voor de rest schiet er eigenlijk niet veel meer cast over, met uitzondering dan van de stemmen voor de monstertjes.

Leuke fantasy film die voor mij naar een hoger niveau wordt getild door de geweldige rol van Bowie. De man kan precies niets meer slecht doen in mijn ogen. Het verhaal is amusant, de effecten zijn fantastisch gemaakt en alles komt ontzettend sfeervol over.

Dikke 4*

Monroe's eerste hoofdrol

Er zijn niet veel Marilyn Monroe films meer die ik nog moet zien; Ik vindt het één van de mooiste actrices die er ooit zijn geweest maar ze kent ook een ongeziene aantrekkingskracht. Ladies of the Chorus was één van die films die ik nog moest zien maar elke keer dat ik hem bestelde bleek hij niet meer leverbaar te zijn... Ik geraakte dat wat beu en ging dan maar op zoek naar de film via een alternatieve weg.

Ladies of the Chorus heeft een korte speelduur. Een erg korte speelduur want eens de film goed op gang is gekomen, is het allemaal al bijna ten einde. Dat neemt wel niet weg dat Karlson een vermakelijk verhaal weet te vertellen. Het heeft natuurlijk niet veel om handen en je weet hoe het gaat aflopen maar het blijft wel ontzettend vermakelijk om te zien. Nergens geraakt het boven de standaard middenmaat maar het is in ieder geval wel leuk om eens gezien te hebben, al betwijfel ik of ik dit zonder de schone blonde even goed had gevonden. Heel het burlesque sfeertje is leuk maar weet nooit ergens echt te overtuigen. Het ging er allemaal maar braafjes aan toe (film is tenslotte ook uit '48) maar door films als Burlesque en Moulin Rouge kreeg ik een kleurrijker beeld te zien en hier komt het in zwartwit allemaal niet tot zijn recht. Wel leuk om te zien dat Monroe hier Every Baby Needs a Da Da Daddy zingt. Ik heb hier een cd liggen en dat was het enige nummer dat ik niet in een film kon plaatsen, heb het nooit opgezocht uit welke film het kwam maar ik nam simpelweg aan dat ik het ergens had gemist. Sterk van Karlson dat hij toen al zag dat Monroe al een stevig pakje kon zingen, geldt eigenlijk voor heel de cast.

Ladies of the Chorus is vooral de moeite omdat het de eerste hoofdrol van Marilyn Monroe is maar je kunt duidelijk zien dat ze er hier al een serieus stukje mee weg was. Ze komt zo ontzettend spontaan over dat het een genot is om naar te kijken. Het is dan ook niet verbazend dat Rand Brooks zo als een blok voor haar valt in de film. Misschien ben ik bevooroordeeld, misschien ook niet maar Monroe kon wel degelijk acteren en moest het dus niet zomaar van haar looks hebben. Het leeftijdsverschil tussen Monroe en Adele Jergens betrof niet zo bijster veel (het was 8 jaar) maar toch moesten ze er in slagen om ervoor te zorgen dat de moeder en dochter relatie geloofwaardig overkwam. Wel dat is ze goed gelukt. Jergens speelt een erg vermakelijk rolletje en vooral haar achterdocht naar 'gewone' mensen is leuk om te zien. Ik noemde daarjuist Brooks al maar eigenlijk heeft die niet zo'n bijster grote rol. Typerend is wel dat hij één van de eerste mannen is die later de mannelijke tegenspelers van Monroe zou typeren. Vergelijk Brooks maar eens met iemand als Tommy Noonan. De gelijkenissen zijn nogal treffend. Beide zijn nogal simpel maar zijn allebei wel verliefd op Monroe's personage, nogal logisch. Wat een geweldig nummer trouwens van The Bobby True Trio. Heerlijk catchy nummer en al even heerlijk gespeeld.

Vooral de moeite waard als je meer van Marilyn Monroe wilt zien. Haar eerste hoofdrol en ze doet het zeker en vast niet slecht. Ze heeft altijd al die komische timing gehad maar vooral die looks zijn prachtig om naar te zien. Het verhaaltje verloopt vlot, het is voorbij eer je het door hebt en de rest van de cast is ook uitstekend.

3.5*

De Sica's kijk op het neo-realisme

Het was Luchino Visconti die er voor zorgde dat ik me voor het Italiaanse neo-realisme begon te interesseren. Die films behoren tegelijkertijd tot het beste wat ik ooit heb gezien (Rocco!) maar ik heb voor de rest nog niet zo bijzonder veel van de filmstroming op zich gezien. Riso Amaro is de enige titel die me ten binnen schiet die zich ook in dat genre mag kwalificeren maar toen bleek dat ze deze Ladri di Biciclette in een special over films in Rome draaiden in Cinema Zuid, dan wist ik het. Dit ging de nieuwe telg in de familie worden.

Het was niet mijn eerste kennismaking met Vittorio De Sica want ik had een tijd geleden ook zijn debuut, Teresa Venerdi, gezien en die beviel me erg goed waardoor ik het vermoeden had dat dit me ook wel ging kunnen bevallen. En dat is sowieso het geval want wat De Sica hier op het scherm tovert, het is prachtig om naar te kijken. Het is vooral erg knap hoe de regisseur er in slaagt om de wanhoop van Antonio in beeld te brengen. Je leeft in zijn geheel mee met de strubbelingen van de posterplakker en het moment waarop hij besluit iemand anders zijn fiets te stelen is tegelijkertijd schrijnend maar ook erg mooi getoond. Het was Hitchcock die zei dat de beelden altijd prioriteit heeft over de dialoog en het zou me niet verbazen mocht hij dit hebben gevoeld bij het zien van de eindscène van de film. Antonio die uiteindelijk gepakt wordt, bijna gelyncht wordt door een menigte en dan de blik van de zoon die met tranen in zijn ogen zijn vader aankijkt. In één klap is Bruno het sterke beeld van zijn vader kwijt en is hij volwassen geworden. Zelden zoveel rillingen over mijn ruggengraat gevoeld.. Voor de rest zit de film eigenlijk nog vol met talloze boeiende scènes en krijgt de film zelfs een zekere suspense. Ik was in ieder geval echt benieuwd naar hoe de ontmoeting met de oude man en de dief zou uitdraaien. Knap ook hoe De Sica er eigenlijk in slaagt om met een relatief korte speelduur de personages toch hun eigen identiteit te geven. Ik had het niet voor mogelijk gehouden (Visconti's Rocco duurt dubbel zo lang) maar dit werkt perfect.

Eén van de meest gebruikte elementen in het neo-realisme is het inhuren van niet professionele acteurs voor de hoofdrollen. Dit kan natuurlijk zowel de goede als de slechte kant uitgaan maar al een geluk voor ons komt de cast in de eerste categorie terecht. Selznick wou oorspronkelijk Cary Grant in de rol van Antonio casten (niets tegen Grant maar dat zou echt verschrikkelijk zijn) maar gelukkig kiest De Sica voor Lamberto Maggiorani, na eerst nog even getwijfeld hebben over Henry Fonda (again, the horror!), en dat is een uitstekende keus. Maggiorani nam zijn zoon mee naar de auditie naar zijn shift in de fabriek en kreeg prompt de rol. Onvoorstelbaar dan ook dat hij hierna zelf heeft moeten bedelen voor werk want wat hij hier laat zien is gewoon erg sterk. Dat is voornamelijk ook te wijten aan de chemie met Enzo Staiola die de rol van Bruno, Antonio's zoon, mag spelen. Meteen de eerste rol voor de kleine Enzo want hij werd gewoon van het straat geplukt tijdens het filmen van de eerste scènes maar zelden een kind zo naturel weten acteren. Het is al duidelijk geworden dat kinderen in films vaak erg nefast kunnen werken op de sfeer van de film maar hier is het echt een dikke meerwaarde. Voor velen zal het drukke Italiaanse sfeertje er net iets teveel aan zijn maar voor mij is dat juist hetgeen waardoor ik zo gefascineerd ben door de Italiaanse cinema. Het roepen, de overdreven gebaren, de theatrale scènes, ... Magnifiek gewoon.

Het is ons allemaal al wel eens overkomen dat er iets gestolen wordt waar je belang aan hechtte en de wanhoop die daarbij hoort wordt hier zo treffend in beeld gebracht. Ik startte dit bericht eigenlijk met het gedacht dat ik hier 4* aan ging geven maar nu de film nog wat is gezakt, kan ik hier niet minder dan 4.5* geven. Ik had het gehoopt maar in ieder geval niet verwacht dat ik dit zo goed ging vinden.

4.5*

De Aristokatten, maar dan met honden

Hoewel, eigenlijk klopt die vergelijking niet echt want Lady en de Vagebond stamt uit '55 en De Aristokatten uit '70 maar de films hebben wel erg veel met elkaar gemeen. Ik maak de vergelijking simpelweg omdat ik Aristokatten eerder heb gezien maar soit. Ik dacht dat ik Lady en de Vagebond nooit had gezien, heb er blijkbaar wel op gestemd, maar toen ik gisteravond achter een iets luchtig was aan het zoeken stootte ik hier op. Normaal gezien kijk ik meestal een episode van een serie voor ik ga slapen maar vermits ik alles van Angel heb gezien en Battlestar Galactica of Stargate Atlantis met lange films begint, moest ik iets korter hebben. Zoals gezegd viel het oog op Lady en de Vagebond en doordat De Aristokatten één van mijn favoriete Disney films is, dacht ik dat dit ook best wel eens leuk zou kunnen zijn.

En dat is het ook geworden. Dankzij een scène die gebaseerd is op een anekdote uit het leven van Walt Disney zelf (hij was ooit een diner met zijn vrouw vergeten en zag als enige oplossing een cadeau, de puppy in een hoedendoos), wordt Lady in het leven geroepen en vanaf dat moment kent de film een groot aaibaar gehalte dat nergens vermindert. Deze keer is geen film die gebaseerd is op een sprookje maar op een kortverhaal in de krant dat daarna verder werd uitgewerkt. Op zich kent Lady en de Vagebond dan ook een redelijk vlot plot, vooral als je bekijkt dat hier eigenlijk bitter weinig mee is te doen. Ik vroeg me al af hoe ze in godsnaam een dik uur gingen vullen met honden maar Disney zou Disney niet zijn als ze hier niet weer iets moois van wisten te maken. En dat doen ze ook want de film zit dan ook bomvol met romantische scènes (de spaghetti scène kent iedereen, al wou Walt Disney die origineel zelfs niet in de film!) maar ook heel de climax pakt beter uit dan ik had verwacht. Ik wist niet wat ik kon verwachten maar vanaf het moment dat Lady in de problemen geraakt door tante Saar, komt de film in een ware stroomversnelling. Het idee met de rat is eenvoudig gevonden maar werkt perfect en het einde waar Snuffel onder de auto terecht komt in de hoop om Vagebond te redden is een erg mooi kippenvel moment. Ik ben er alleen nog altijd niet uit wat ik het liefste heb. Oorspronkelijk was het de bedoeling om Snuffel echt te laten sterven (zie ook de reactie van Jock) maar toen Walt Disney de scène zag, kreeg hij schrik dat er zich weer een Bambi situatie ging voordoen en werd Snuffel terug in het leven geroepen. Ik denk dat ik dan toch meer naar de aangepaste versie nijg want anders was het wel een erg triestig einde geweest. Toch is het weer eens een bewijs hoe Disney er altijd in slaagt om de gevoelige snaar te raken. Gelukkig is het niet één en al tristesse dat de klok slaat want er zijn weer een aantal geweldige nevenpersonages in de film te ontdekken. Aan de hoofdpersonages begin ik zelfs niet, iedereen weet wel hoe aandoenlijk die zijn, maar die 2 katten waren fantastisch. Jammer dat ze maar zo'n vreselijk korte rol in de film hebben, daar had echt wel wat meer ingezeten. Maar ook de andere honden zoals Jock en Snuffel of de bever zijn erg leuk.

De animatiestijl die hier wordt gebruikt is toch Disney op zijn hoogtepunt. Ik ben de laatste tijd vooral bezig met de klassiekers te herzien maar af en toe zit er eens een nieuwere titel tussen, een paar dagen geleden nog The Emperor's New Groove. Als je die 2 dan vergelijkt dan snap ik niet dat er mensen zijn die de nieuwe computeranimatie prefereren boven deze ouderwetse stijl. Kuzco is zelfs nog niet geheel in de stijl zoals Tangled maar toch verkies ik titels zoals deze Lady en de Vagebond, De Aristokatten of Sleeping Beauty met gemak boven die films. Alles is werkelijk zo prachtig geanimeerd dat het lijkt alsof je de honden zo kunt aaien. Iets wat me in de oudere Disney films ook vaak opvalt is dat er rustig met de animatiestijl wordt gewerkt en dat er wordt opgebouwd naar een climax waarin de tekenaars even helemaal los kunnen gaan. Ook deze film kent dat in de vorm van het gevecht met de rat en de achtervolging van Snuffel en Jock. Maar het is vooral het gevecht tussen de Vagebond en de rat dat echt prachtig is geanimeerd. Naar aanleiding van het gevecht heeft animator Wolfgang Reitherman verschillende ratten in een kot op zijn bureau gehad om hun acties te bestuderen en hij heeft erg goed opgelet. Het gevecht ziet er dan ook werkelijk prachtig uit. Ook het idee om de film echt vanuit het oogpunt van de honden te laten afspelen, dus zo weinig mogelijk gebruik maken van de gezichten van Jim en Lieverd is al even simpel als geniaal.

Wederom een erg sterke Disney film ware het niet dat het plot soms ietwat te weinig om handen heeft. Dit heeft als resultaat dat ik niet dezelfde score kan geven zoals aan mijn favoriete Disney films maar misschien moet ik hem gewoon nog eens een keer zien. Lady en de Vagebond is echter al bij al een heerlijk romantische film met een aantal erg leuke personages en een prachtige animatiestijl.

Dikke 4*

Just because something looks ugly doesn't mean that it's morally wrong

Consternatie alom tijdens de meest recente Oscars, want Lady Bird werd genomineerd in de categorie voor beste regie. Op zich misschien niet zo bijzonder, maar wel het feit dat Greta Gerwig nog maar de 5e vrouw is in de geschiedenis van het beeldje die mocht meedingen naar één van de meest begeerde filmprijzen. De Oscars hebben echter altijd al voor de nodige opschudding gezorgd (#OscarsSoWhite bijvoorbeeld waarbij er geprotesteerd werd tegen het gebrek aan diversiteit in huidskleur bij de genomineerden) en het was maar de vraag of Lady Bird effectief zo'n goede film is of dat dit vooral een knieval was naar vrouwelijke emancipatie.

Het is gelukkig dat eerste geworden. In tegenstelling tot bijvoorbeeld een Black Panther (die geroemd wordt vanwege de keuze om met een nagenoeg compleet Afrikaanse cast te draaien) is Lady Bird wel een intrigerende film. Gerwig gaat hier en daar lenen bij haar eigen herinneringen en dat levert een (h)eerlijk portret op van een jonge vrouw die haar draai niet vind in een klein stadje in Amerika. Ze rebelleert tegen alles, ontdekt nieuwe liefdes, nieuwe vriendschappen en ondergaat vooral een geloofwaardige evolutie. Dat is hetgeen waar dit soort highschool films wel eens de mist mee willen ingaan, maar Lady Bird blijft boeien. Vooral ook omdat Gerwig slim genoeg is om niet zich niet enkel en alleen op het titelpersonage te gaan focussen. Uiteraard zit in haar de kern van de film maar ook de relatie met haar ouders komt voldoende aan bod. Hier en daar misschien iets te abrupt afgesloten (onder andere de verhaallijn met Danny wordt opeens nogal hard naar achteren geschoven) maar het is iets wat je Gerwig erg makkelijk vergeeft, zeker als je in het achterhoofd houdt dat dit nog maar haar debuut is.

Gerwig doet dus bijzonder veel goeds, maar haar beste keuze is misschien wel om Saoirse Ronan te casten in de rol van Lady Bird. Een Ierse die de laatste jaren al meer en meer aan het opkomen is en hier compleet verrast in de rol van Amerikaanse tiener. Indrukwekkend hoe ze haar accent compleet weet weg te stoppen en tegelijkertijd nog altijd enorm overtuigend overkomt, het zijn er weinigen gegund. Ze heeft echter ook wel een paar degelijke tegenspelers om zich aan op te trekken. Laurie Metcalf is als de moeder het perfecte klankbord voor Ronan, maar ook met Tracy Letts - die de rol van vader Larry speelt - heeft ze vanaf de eerste minuut een band die je in dit soort films vaak mist. Je voelt gewoon de tederheid tussen die twee en dat is erg bijzonder. Verder nog een paar interessante bijrollen van onder andere Timothée Chalamet (als Kyle, de mysterieuze drummer en liefhebber van economische boeken) en natuurlijk mag ook Beanie Feldstein als hartsvriendin Julie niet vergeten worden.

Misschien ook wel één van de leukste openingsscènes ooit trouwens in een film met Lady Bird die zich uit een rijdende auto gooit na een discussie met haar moeder. Ik vermoed dat dat niet echt gebeurd zal zijn, maar het zet wel meteen de toon van de film. Wat dan volgt in een aandoenlijk relaas over het wel en wee van een tienermeisje. Klinkt niet al te bijzonders? Dat is het wel. Vooral ook omdat dit naar een hoger niveau wordt getild door een wel erg uitstekende cast.

4*

Maybe I'll live so long that I'll forget her. Maybe I'll die trying

Gisteren na The Lovable Cheat had ik nog wel zin om een film op te zetten en ik kwam terecht bij deze Lady from Shanghai. Ooit in een vlaag gekocht op VHS bij de uitverkoop van de bibliotheek (ik heb de indruk dat films van Welles eigenlijk moeilijk zijn te vinden in fysieke winkels) omdat ik hier ontzettend benieuwd naar was geworden maar om de een of andere reden was ik er nog niet aan toe gekomen. Gebeurt me wel meer trouwens maar soit, gisteravond maar eens opgezet.

En The Lady from Shanghai is een interessante zit geworden. Vrij kort in ieder geval maar wel een film waar wel degelijk de klasse in is te ontdekken, ze komt er alleen niet altijd even goed uit. Dat kan misschien te wijten zijn aan het feit dat deze versie serieus verknipt zou zijn maar misschien ook weer niet. Het valt je natuurlijk af te vragen wat er effectief geknipt is en hoeveel er van die uitleg waar is want zoals iedereen die wat bekend is met het werk van Welles wel weet, is dat hij nogal graag ruzie zocht met de grote studiobonzen en dat zijn films altijd wel geplaagd zijn geweest door montage die niet door de regisseur zelf werd gedaan. Zonde dat de originele versie verdwenen is, had in ieder geval een hele hoop vragen kunnen beantwoorden. Wat rest is een film noir die over het algemeen een erg sterk beeld weet te scheppen. Het whodunit aspect is vandaag de dag niet meer zo enorm verrassend maar weet in ieder geval nog altijd wel te boeien. De finale in het pretpark is weergaloos maar had van mij gerust een stuk langer mogen duren.

Ik zie Welles erg graag als regisseur maar ik zie hem toch nog net iets liever als acteur. Dit doet hij dan ook weer uitstekend, alleen het Ierse accent leek me niet altijd even goed te lukken maar over het algemeen stoort het niet. Degene die hier echter compleet de show steelt is de wel erg lieftallige Rita Hayworth. Volgens mij de eerste keer dat ik haar in een film zie, de bijdrage aan The Shawshank Redemption kun je natuurlijk geen rol noemen, maar wat een actrice! Nooit geweten trouwens dat ze met Welles was ten tijde van de film maar het sfeertje tussen de twee is in ieder geval uitstekend. Dat zijn echter niet de enige goede acteurs in de film want Everett Sloane mag ook sowieso niet vergeten worden in zijn rol van Arthur. Heerlijk hoe hij de sfeer van de film compleet weet te bepalen, al is dat natuurlijk ook aan de schrijfkunsten en regie van Welles te wijten. Let vooral ook nog op een cameo van Errol Flynn in de scène waarin Elsa (Hayworth) de bar uitstormt. Een niet zo verwonderlijke cameo vermits het schip waarop het merendeel van de film gedraaid is ook van Flynn was.

Je kunt er niet onderuit dat hier meer in had kunnen zitten maar of het er niet is uitgekomen vanwege Welles of door de studio, we zullen het vrees ik nooit weten. Ik neig meer naar de schuld van de studio maar wat rest is een uitstekende film die gedragen wordt door een erg sterke cast en een paar mooie Wellesesque scènes heeft.

Kleine 4*

Samen met 39 Steps de crème de la crème van zijn Britse periode

Alfred Hitchcock mag dan, zeker en vast terecht, de Master of Suspense genoemd worden maar hij kon ook met andere genres uitstekend uit de voeten. In The Lady Vanishes slaagt hij erin om verschillende soorten (komedie, mysterie en actie) op geweldige wijze aaneen te rijgen.

De film leek eerst een uiterst humoristische Hitchcock te worden maar dat wordt abrupt afgebroken door de moord op die zanger. Die trouwens weer mooi in beeld was gebracht met de schaduwen. Vanaf dan komt de suspense weer om een hoekje kijken tot aan de shoot-out aan het einde natuurlijk.

De film zit vol met memorabele personages (de vertederende Mrs Froy maar ook die hilarische Engelsen die constant over Cricket liggen te praten) die dan ook nog eens stuk voor stuk goed acteren. Vond alleen Michael Redgrave in het begin teleurstellend vooral dan met de scènes in het hotel. Eens aangekomen op de trein is hij zeer vermakelijk.

De laatste tijd weer een aantal knappe vooroorlogse Hitchcocks gezien al zijn zijn films met geluid toch beter dan zijn stomme.

4*

But Ozzy, I'm tired. And I'm hungry. I'm how they say, "Egg-xhausted"

The Land before Time, ik vraag me af hoeveel van die films ik indertijd heb gezien. Platvoet en zijn Vriendjes had een grote aanwezigheid in mijn jeugd en met de komst van mijn nichtje besloot ik om haar kennis te laten maken met hetgeen ik vroeger erg graag zag. Vandaar dus de aanschaf van de eerste 6 films, maar ik betrapte me erop dat ik eigenlijk zelf best veel zin had om dit eens te herzien. Het duurt toch nog even vooraleer mijn nichtje kan meekijken dus het kan geen kwaad om dit zelf eerst eens te kijken.

Of hoe je eigenlijk iemand anders als excuus kunt gebruiken om gewoon op een vrije dag een namiddagje onderuit te zakken met een dinosaurusfilm.. De eerste Land before Time film had ik een paar maanden geleden al gezien en die wist me eigenlijk nog te verbazen. Een film met een verhaallijn die de grote thema's van het leven (vriendschap, liefde, dood, ...) aandoet en dat wordt gedaan op een manier waarbij je niet het gevoel krijgt dat het door je strot wordt geduwd. Dit tweede deel daarentegen is meteen al een stuk minder interessant. Het verbaast me eerlijk gezegd dat er 6 jaar tussen beide delen zit, want ik kreeg tijdens het kijken het gevoel dat dit was bedoeld om snel snel een sequel te maken en dat herhaling het sleutelwoord was. Zo is er opnieuw een Sharp Tooth die de boel komt terroriseren, maar gelukkig zijn er nog een paar nieuwe elementen. Of die allemaal echter even geslaagd zijn? Zo besluiten de dinosaurussen te pas en te onpas in zingen uit te barsten en dan wordt het toch wel heel wat minder leuk.

Al moet ik zeggen dat ik me best nog wel heb geamuseerd met Ozzy & Strut en hun nummer over het belang van eieren eten. Ontzettend flauw, maar wel twee fijne personages. Ook de kleine Chomper zal ongetwijfeld menig hart hebben veroverd en qua stemmencast zijn dit wel leuke toevoegingen. Het gat van 6 jaar tussen beide films zal waarschijnlijk de reden zijn dat er voor praktisch een geheel nieuwe voicecast is gekozen (enkel Candace Hutson, als Cera, keert terug en naar het schijnt zou Frank Welker ook nog wat uncredited stemmenwerk hebben verricht) maar veel verschil maakt het niet. Verder voel je qua animatie dat dit geen bioscooprelease is geworden. Waar de eerste film een aantal erg mooie scènes tot leven weet te wekken, is dat hier nooit echt het geval.

Tjah, ik vrees dat het verval van de reeks hier al is ingezet. The Great Valley Adventure wordt algemeen gezien als één van de beste sequels en ik vond dit al wel wat minder. Chomper en Ozzy & Strut geven dit nog wat extra glans, maar verder is dit een vervolg dat nooit echt bijblijft. Gelukkig blijft de korte speelduur ervoor zorgen dat dit nooit echt lang aansleept.

Nipte 3*

I do not like Sharpteeth, oh no. Their teeth are too sharp

The Land Before Time reeks, het is toch een franchise die ik na al die jaren een warm hart toedraag. Absoluut geen idee meer welke delen ik eigenlijk allemaal heb gezien, maar vooral het eerste deel stond me bij als een geweldige film. De herziening bevestigde dat vermoeden en vol goede moed begon ik dan ook aan de 5 andere films in de boxset die ik een jaartje geleden heb aangeschaft. The Great Valley Adventure was al wat minder en wat blijkt?

The Great Giving zet die lijn verder. Het is de tweede keer dat Roy Allen Smith de regie voor zijn rekening neemt (hij zou dat ook nog doen voor het 4e deel in de reeks) en op zich is dit eigenlijk gewoon een film die in het verlengde van zijn voorganger ligt. Een aantal muzikale intermezzo's en opnieuw het wederoptreden van Sharpteeth. Het is weliswaar eens iets anders om een stel dinosaurussen opeens in shalalala te zien uitbarsten, maar echt geweldig is het allemaal niet. Wat jammer is, want de eerste Land before Time bewees wel dat je met dit thema een degelijke kinderfilm kunt maken die ook nog de moeite waard is voor de volwassenen onder ons. Soit, verder een voorspelbaar plotje rond Littlefoot en zijn vriendjes die lastig gevallen worden door een aantal pestkoppen en waaruit uiteindelijk blijkt dat delen en samenwerken het allerbelangrijkste in het leven is. Blijkbaar moesten ze toch nog iets hebben om de titel te rechtvaardigen, het is letterlijk in de laatste minuut dat die even tussen pot en pint wordt uitgelegd.

Waar er tussen The Land before Time en The Great Valley Adventure nog 6 jaar tussen zat - wat op zich verrassend is aangezien ik altijd dacht dat dit een reeks was die vanaf de eerste seconde uitgemolken werd - is er weinig tijd tussen The Great Giving en zijn voorganger. Op nog geen jaar was de film er en dat betekent dat praktisch de gehele cast terugkeert. Goede keuze natuurlijk, een beetje continuïteit kan nooit kwaad, en ook blij dat de immer geweldige Frank Welker eindelijk eens een credit kreeg. Zou blijkbaar wel maar de enige en laatste keer zijn volgens de trivia sectie van IMDB.. Toch zonde eigenlijk, één van de meest ondergewaardeerde voice-actors als je het mij vraagt. De animatie is op zich van hetzelfde niveau als de voorganger en dan bedoel ik effectief enkel en alleen The Great Valley Adventure. De animatie van The Land before Time op zich wordt nergens benadert.

Kijkt vlotjes weg dankzij de korte speelduur, maar de dalende lijn blijft verdergaan. Ik vrees dat het er niet op gaat beteren, maar op zich amuseer ik me hier nog wel mee. De liedjes kunnen er mee door (om de een of andere reden vind ik vooral de liedjes van de slechteriken het leukst in deze reeks) en het blijft toch wel een leuk groepje, die Platvoet en zijn vriendjes.

2.5*

Her name is not What's-her-name, Cera. It is Ali

Het was alweer even geleden dat ik me nog eens had gewaagd aan een Land before Time deel. Indertijd de boxset met de eerste 6 films aangekocht om vooral de eerste film in bezit te hebben (die na al die jaren nog overeind blijft staan trouwens) en de sequels waren een leuk extraatje. Althans dat verwachtte ik maar jammer genoeg werd de daling in kwaliteit al snel zichtbaar. Elk deel was al een stuk minder dan zijn voorganger en het was maar de vraag wat Journey through the Mists ging geven.

Meer van hetzelfde, zoveel is duidelijk. Het merkwaardige is dat Journey through the Mists en het derde deel, The Time of the Great Giving, eigenlijk tegelijkertijd zijn gemaakt. Beide films hebben ook dezelfde regisseur en het was Roy Allen Smith zelf die besloot om de release van dit vierde deel een jaartje uit te stellen. Geen stom idee natuurlijk, want anders krijg je wel erg veel dino's op korte tijd maar je blijft vooral met het gevoel achter dat beide films tezamen een betere aparte film had kunnen brengen. Nu krijg je hier een soort van kopie van The Lion King - inclusief Circle of Life thematiek - en een voor de rest routineus plot. De toevoeging van Ali is op zich nog een goede zet maar verder is het weeral Littlefoot die door onbekende gebieden moet trekken met zijn vriendjes. Het probleem is vooral ook dat een goede slechterik ontbreekt. De vorige delen hadden nog Sharp Tooth en hoewel het stom had geweest mocht die opnieuw opgevoerd worden, zijn Dil en Ichy niet zo bijzonder indrukwekkend. Ze hebben nog wel een leuk nummer samen en vormen op zich nog een komisch duo, maar als slechterik werken ze niet zo goed.

En daar zit je dan ook meteen met het volgende probleem, de muzikale intermezzo's worden ook compleet inwisselbaar. De reeks staat er nu sowieso niet bekend om dat ze echt indrukwekkend zijn op dit gebied, zeker niet wanneer je dit vergelijkt met bijvoorbeeld een Disney, maar met uitzondering van het "Who Needs You?" nummer van Ichy en Dil is er weinig te beleven. Hoewel de moeder van Ducky en Spike hier geen rol hebben, betekent dat niet dat stemactrice Tress MacNeille zonder werk zat. De actrice verleent deze keer haar stem aan Dil (en deze keer gaat ze terug de Agnes Skinner toer op) en doet dat fijn. Laatste keer in de reeks dat Roy Allen Smith de regie doet maar we nemen hier ook afscheid van Candace Hutson (Cera), Heather Hogan (Ducky) en Scott McAfee (Littlefoot). Dat gaat in ieder geval wennen worden bij de volgende film in de reeks.

Tjah, hopelijk stijgt het niveau dan nog wel een beetje want ik ben al serieus aan het terugkomen van mijn idee om de volledige franchise te gaan zien. Dit begint wel erg hard naar een formule te neigen maar ik ben wel benieuwd wat Charles Grosvenor met de reeks gaat doen, die neemt de regie voor zijn rekening tot en met het laatste deel in de reeks. In ieder geval handig om de Frank Welker films te completeren, blijft toch één van mijn favoriete - hoewel zijn invulling hier minimaal is te noemen - stemacteurs.

2*

Spike, pay attention. You are supposed to be sad like the rest of us

The Land Before Time reeks.. Het blijft een reeks die ik wel een warm hart toedraag, maar dan vooral om nostalgische redenen. De eerste film bleef met de herziening nog stevig overeind staan, maar de vervolgen zijn toch allemaal wel een stuk minder. Zonde, maar ergens wel te verwachten natuurlijk. Ik had op een bepaald moment ook wel eventjes genoeg van de avonturen van Littlefoot en zijn kompanen maar toen ik gisteren in mijn to-see lijst was aan het scrollen, kwam ik dit deel terug tegen.

Journey through the Mists was zo'n anderhalf jaar geleden de laatste die ik zag en hoewel ik het gevoel heb dat het nog steeds dezelfde formule is die gebruikt wordt, vond ik The Mysterious Island een toffer deel in de saga. Je krijgt halverwege de film de terugkeer van de kleine Chomper (die geïntroduceerd werd in deel II - The Great Valley Adventure) en met het andere eiland krijg je eens een ietwat andere setting. Natuurlijk ook daar weer de nodige Sharpteeth die onze vriendjes terroriseren, maar ach.. dat is nog altijd beter dan die pestkoppen uit The Time of the Great Giving en je krijgt nu nog wel een zwemmende Sharptooth (een haai dus) als extra! Even dacht ik dat dit deel zich ging onderscheiden van alle sequels doordat er niet in gezongen werd, maar halverwege de film was het dan toch zover. Niet de kwaliteit van pakweg de gemiddelde Disney film, maar dat Big Water nummer is nog wel aanstekelijk. Deed me wel wat denken aan Big Spender maar bon, beter goed gestolen dan slecht verzonnen denk ik dan.

De animatie is perfect inwisselbaar met elk ander deel uit de reeks, met uitzondering van de eerste film natuurlijk aangezien dat echt een bioscoopfilm was, maar ook daar weet je dus wat te verwachten. Niet dat het er slecht uitziet of iets dergelijks, maar je voelt dat dit gewoon straight to video kwaliteit is. Wel een serieuze wisseling qua cast in dit deel. In het vorige deel hebben we namelijk afscheid genomen van Candace Hutson (Cera), Heather Hogan (Ducky) en Scott McAfee (Littlefoot) en verwelkomen we nu respectievelijk Anndi McAfee, Aria Noelle Curzon en Brandon La Croix. Ik dacht dat het verschil harder ging opvallen, maar eigenlijk merk je amper verschil qua stemmen. Wel vreemd trouwens dat er verschillende versies van de film bestaan in de zin dat de gesprekken tussen Chomper en zijn ouders ondertiteling krijgen. In mijn DVD-box is dat niet het geval alleszins, vreemd genoeg is het dan wel een uncut versie waar het bloed in het gevecht met de Sharpteeth niet is weggemonteerd.

Nu die versies die ik heb zijn sowieso in het algemeen niet ondertiteld (enkel keuze tussen een Nederlandse of Engelse dub) en daardoor heb ik blijkbaar de naam van de reddende engel (Elsie die ervoor zorgt dat Littlefoot en co terug bij hun ouders geraken) misverstaan. Ik dacht namelijk dat dat Nessie was, het monster van Loch Ness. Leek me wel een leuk idee, maar blijkbaar is dat niet bij de makers opgekomen. Soit, leuker deel in de reeks in ieder geval. Hopelijk het begin van een heropleving van de franchise!

3*

Gee, I wonder if all the other lone dinosaurs talked out loud to themselves like this?

Ik was eigenlijk alweer vergeten dat ik nog een deel in The Land Before Time reeks had liggen. Een aantal jaren geleden eens de boxset met de eerste 6 films gekocht voor samen te kijken met mijn nichtje (die eigenlijk nu nog altijd te jong is voor volledige films) maar natuurlijk ook wel omdat ik zelf goede herinneringen heb aan de avonturen van Platvoet en zijn vriendjes. De eerste film blijft dan ook nog altijd overeind staan maar het verval in kwaliteit was vrij snel ingezet. Met deel 5 (The Mysterious Island) kreeg de reeks echter terug een beetje een tweede adem en ik was wel benieuwd wat deel 6 ging brengen.

Meer van hetzelfde alleszins. Die Land Before Time reeks volgt altijd wel eenzelfde stramien maar zo af en toe zit er wel eens een verwijzing in die je als kind niet altijd begrijpt. Zo wordt er deze keer wel erg hard gehint naar een zekere Lone Ranger (hier is het een Lone Dinosaur natuurlijk) en eigenlijk vond ik dat best nog wel leuk. Verder is dit dus vooral iets wat we al wel eens eerder hebben gezien. Littlefoot en zijn kompanen geraken in de problemen, er is wat heibel met Sharptooth en uiteindelijk komt alles nog wel goed. Een aantal leuke verwijzingen wel naar de vorige delen (Cera die nogal spottend opmerkt dat ze toch elke keer Littlefoot te hulp schieten wanneer die weer eens in de problemen zit) en met een dik uurtje is dit ook alweer voorbij. Ook een aantal nieuwe personages (Doc uiteraard) waaronder opeens ook een Triceratops babytweeling. Dinah en Dana zijn overduidelijk op de jonge doelpubliek gericht met wat schattig gebrabbel.

Ik ga er toch vanuit dat het nieuwe personages zijn trouwens, kan me niet herinneren dat ze reeds in de voorgaande films waren te zien. In 1998 vierde Littlefoot zijn 10-jarig jubileum met deze film en eigenlijk is het merkwaardig hoe echt niemand van de originele cast nog overschiet. Ergens is dat logisch aangezien er vooral met kinderen werd gewerkt en op 10 jaar kan hun stem wel eens danig wijzigen maar wat ik nog merkwaardiger vind, is dat het helemaal niet opvalt dat er weer een andere Littlefoot is. Hoewel je hier niet helemaal over een "nieuwe" acteur kunt spreken aangezien Thomas Dekker al de zangstem van Littlefoot in de voorganger deed. Nu mag hij ineens heel het personage voor zijn rekening nemen. De film kent ook nog 3 muzikale intermezzo's en die zijn eigenlijk best nog wel catchy. The Legend of the Lone Dinosaur is nog een fijn country dingetje en hoewel Bad Luck me heel hard aan een ander nummer doet denken, is het ook nog wel een leuk dingetje.

Het is naar het schijnt de laatste Land Before Time film die nog gebruik maakte van die typische cel animation. Het is meteen ook de laatste Land Before Time film waar ik in het verleden op gestemd heb en ik vermoed dat ik effectief van de latere delen niets heb gezien. De zin om nog eens 8 sequels (deel 14 kwam in 2016 uit, het lijkt wel dat de reeks hierna gestopt is) te gaan kijken is er in ieder geval niet. Op zich wel een amusante reeks hoor maar je moet nu ook niet overdrijven.

3*

One herd had only a single baby, their last hope for the future. And they called him Littlefoot

Platvoet en zijn vriendjes, het is toch serieus jeugdsentiment. Ik moet veel van de verschillende delen hebben gezien, meer dan 1x zelfs, maar het is allemaal wat een mengelmoes geworden in mijn hoofd. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan doen en een paar dagen geleden in de solden bij Fnac een DVD box (wel zonder ondertitels) met daarin de eerste 6 delen op de kop getikt voor nog geen 7 euro. Gewoon de eerste film alleen al leek me dat geld waard te zijn.

Want The Land before Time, voor het eerst trouwens de film in het Engels gekeken, blijft toch erg goed overeind staan. Een beetje jammer van de korte speelduur, naar het schijnt zijn er veel scènes gesneuveld doordat ze te eng voor kinderen werden bevonden, maar verder is dit toch van de eerste tot de laatste seconde genieten. Ben eigenlijk wel benieuwd naar de volledige versie. Het gerucht gaat dat er indertijd een paar televisie-uitzendingen zijn geweest, maar ook regisseur Don Bluth zou nog een volledige versie ter zijner beschikking hebben. Hopelijk komt die er ooit nog eens door, al kun je vandaag de dag via Youtube al een inkijkje krijgen in wat had kunnen zijn. Soit, ik ben vooral eigenlijk erg gecharmeerd door de ondertussen bijna 30 jaar oude animatie. De openingsscène stond me nog helder voor de geest, maar ook onder andere de strijd met Sharp Tooth en Littlefoot's moeder blijft na al die jaren toch geweldig om te zien. Nu moet ik sowieso wel toegeven dat ik fan ben van deze 'ouderwetse' stijl van animeren, maar Bluth en de zijnen maken er iets ergs mooi van.

The Land before Time blijft een kinderfilm waardoor het plot ietwat simpel aanvoelt. Is dat erg? Neen, zeker en vast niet. Het uiteindelijke resultaat is een verhaallijn die de grote thema's van het leven (vriendschap, liefde, dood, ...) aandoet en dat wordt gedaan op een manier waarbij je niet het gevoel krijgt dat het door je strot wordt geduwd. Goede soundtrack ook. Normaal gezien niet zo'n fan van Horner omdat ik het gevoel krijg dat hij nogal eens zoetsappig uit de hoek wilt komen, maar hier werkt het wel goed. Qua cast ook weinig op aan te merken. Niet echt de meest bekende namen, hoewel de immer geweldige Frank Welker blijkbaar ook nog wat uncredited werk heeft verricht, maar ik hoop dat er toch wat volk voor de sequel is wedergekeerd. Het zal echter sowieso zonder Judith Barsi (Ducky) zijn aangezien ze op 10-jarige leeftijd vier maanden voor de release van de film door haar vader werd vermoord..

Altijd een beetje gevaarlijk om dit soort films na al die jaren nog eens terug te zien, maar hier is het me toch weer erg goed bevallen. Nostalgie zal vast en zeker voor een groot deel wel de schuldige zijn, maar blijf dit qua animatie toch erg mooi vinden. Ben benieuwd naar de 5 volgende films in de reeks. Als ik het tegen dan nog niet beu ben, dan moet ik maar eens op zoek naar een box met de overige films.

4*

In a world where the dead are returning to life, the word "trouble" loses much of its meaning

De films van George A. Romero hebben altijd een raar effect op mij gehad. Zijn eerste film The Night of the Living Dead wordt als een zombie meesterwerk beschouwd maar persoonlijk vind ik die film het zwakste uit zijn oeuvre. Zijn latere films zoals Diary of the Dead en Survival of the Dead vond ik een stuk vermakelijker en met Land of the Dead begon Romero terug aan zijn zombies na een afwezigheid van 20 jaar. Het is dan ook de eerste van zijn nieuwe Dead trilogie (waar Diary en Survival dus de vervolgen op zijn) en mijn interesse was wel gewekt.

Nu is het ook alweer lang geleden dat ik Diary en Survival heb gezien maar Land of the Dead viel een beetje tegen. Het concept is op zich nochtans wel vrij vermakelijk. Romero levert hier een mix van kritiek op de huidige maatschappij en zombies af en dat blijft wel boeien maar de spanning is jammer genoeg soms nogal ver te zoeken. Wel schudt de regisseur hier en daar een geweldig moment uit zijn mouw (de oversteek van de zombies doorheen het kanaal ziet er erg mooi uit) maar het is vooral wachten op een uitleg waarom de zombies opeens slimmer zijn geworden. Het wordt nooit duidelijk of dit via evolutie is gebeurt of via iets anders en dat miste ik toch een beetje. Qua special effects ziet het er allemaal vrij degelijk uit, al ben ik meer te spreken over Day of the Dead (die ik gisteravond na deze heb gezien) maar dat heeft hier natuurlijk geen belang.

Goede cast met veel bekende namen, iets wat ik eerlijk gezegd niet had verwacht. John Leguizamo neemt de rol van Cholo (een Spaans woord dat naar inwoners van Ecuador, Peru en Bolivia verwijst en dus niet te verwarren is met het belachelijke yolo) op zich en weet de aandacht redelijk goed vast te houden. Een ietwat typisch personage zonder veel diepgang maar bon, hij doet wat hij moet doen. Tof om Simon Baker eens te zien voor zijn Mentalist periode. Als tough guy is hij niet altijd even geslaagd maar net als Leguizamo doet ook hij wat hij moet doen. Neen, de leukste rol was voor mij die van Dennis Hopper. Niet noodzakelijk een fan van de man maar dit soort rollen zijn hem natuurlijk op het lijf geschreven. Er komt dan ook nog eens wat vrouwelijk geweld aan te pas via Asia Argento, dochter van Romero's goede vriend Dario Argento, en dan is de cirkel rond.

Vermakelijke film en ik zou Night of the Living Dead eigenlijk eens opnieuw moeten zien. Zou mooi zijn als ik Dawn of the Dead ook nog te pakken zou krijgen want Romero begint meer en meer mijn interesse te wekken. Land of the Dead is in ieder geval een geslaagde zombie film die jammer genoeg iets te vaak een net niet gevoel teweeg brengt.

3*

Well done. You just gave murderous primatives the power of fire!

Normaal gezien kijk ik geen films rechtstreeks op televisie, ik irriteer me te vaak aan reclame en abrubte afbrekeningen maar zo af en toe kijk ik toch nog eens een film rechtstreeks. Eigenlijk ging ik deze Land of the Lost aan me voorbij laten gaan, wat ik er van zag leek me niet zo enorm boeiend, maar dat was zonder de mooie Anna Friel gerekend uit Pushing Daisies, een serie die ik overlaatst heb afgerond. Om een lang verhaal kort te maken: gisteravond zat ik dan sinds geruime tijd nog eens in de zetel om een film op televisie te kijken.

Ik had totaal geen idee dat dit een remake was van een televisie reeks uit de jaren '70, die dan ook al eens een remake kreeg in de jaren '90. Beetje jammer eigenlijk want ik vond dat de film er origineel en fris uit de hoek komt maar blijkbaar is het jaren geleden al eens eerder gedaan. Ach, het doet gelukkig niet al teveel afbreuk aan de film want of het nu veel elementen heeft overgenomen of niet, Silberling weet een erg leuke film te brengen. Vooral het verhaal, of eerder het gebrek eraan, zorgt voor een mooie kapstok om een boel leuke scènes aan op te hangen. Sommigen zijn iets teveel van het typische pis en kak humor die we de laatste jaren voorgeschoteld krijgen maar er zijn ook genoeg leuke en originele scènes te ontdekken. Het wordt allemaal erg leuk gebracht en de sneltreinvaart waarin de film verloopt zorgt ervoor dat er nergens een inzakking is te bespeuren. Qua effecten is dit trouwens ook wel heerlijk campy. Schijnbaar is hier een serieus budget aan verbonden en ergens is dat er wel aan te zien maar ergens ook weer niet. Dit klinkt nu wel erg wazig maar wat ik hiermee bedoel is dat heel het wereldje er soms echt verbluffend mooi uitziet maar dat er langs de andere kant ook veel jaren '60 effecten inzitten. Neem nu de lizard mannen die eigenlijk niets meer zijn dan een paar volwassen mannen in pakken.. Perfect voorbeeld van het campy gedeelte maar het heeft gelukkig ook wel zijn charme.

Wie ook serieus veel charme bezit is de mooie Anna Friel. In Pushing Daisies is ze enorm vertederend als Lonely Tourist Charlotte Charles dus ik was best wel benieuwd hoe ze het hier ging afbrengen. Met uitzondering van dat Britse accent, doet ze het eigenlijk heel degelijk. Natuurlijk geen geniale rol waar maar een handvol mensen hun weg mee kunnen maar ook hier is ze perfect op haar plaats, moet ik toch echt eens aan Woddy Allen's You Will Meet a Tall Dark Stranger beginnen. De grootste verrassing is eigenlijk WIll Ferrell, een acteur die bij mij ten boekje staat als het boegbeeld van de pis en kak humor waar ik het daarjuist al over had. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik dit voornamelijk baseer op trailers van films want volledige films heb ik nog niet met hem gezien (met uitzondering van deze en Old School een aantal jaar geleden). Soit, ik zal toch mijn mening moeten gaan herzien want Ferrell is net als Friel perfect op zijn plaats. De connectie tussen de twee is erg leuk maar het is vooral de droogheid waarmee Ferrell sommige opmerkingen uitspuwt die me hebben doen lachen. Zeker in combinatie met Danny McBride zijn er vaak leuke scènes te ontdekken.

Erg leuke film die vooral dankzij de originaliteit de moeite waard is. Daar komt dan ook nog eens een goede cast bij en een bij vlagen heerlijke soundtrack. Al heeft elke film die All Along the Watchtower van Hendrix speelt sowieso een streepje voor. Misschien toch maar eens terug beginnen opletten naar wat ze op televisie geven want dit kon ik best wel waarderen.

3.5*

Dharma’s Relic

Angela Mao is zo'n actrice die indertijd wel haar strepen in het kung fu genre heeft verdiend maar die in de loop der jaren toch wat in de vergetelheid lijkt te zijn gesukkeld. Ik heb zelf ook nog niet bijzonder veel met haar in de hoofdrol gezien (Hapkido schiet me nu zo direct te binnen) maar het is wel een actrice waar ik eens wat meer van wil zien. Vandaar deze The Legendary Strike eens geprobeerd maar net zoals user dope heb ik wat problemen ondervonden met de release an sich.

Want de Chinese versie die ik zag had wel Engelse ondertitels maar daar viel af en toe het begin en het einde van de zin weg doordat de release slecht gecropt was. Verder ook dezelfde opmerking dat er sommige scènes die zich in het donker afspelen nagenoeg niet te bekijken zijn en wanneer er dan eens een lichtere achtergrond is, dan is de ondertiteling weer niet meer leesbaar.. En toch is The Legendary Strike best nog wel een leuk filmpje en ik vermoed dat ik met een betere reelase hier wel eens een extra halfje aan kwijt kan. Alles draait in The Legendary Strike om één of ander speciaal juweel, dat Dharma’s Relic wordt genoemd, en menig persoon komt te overlijden in de zoektocht naar die parel. Er ontstaat een het nodige geharrewar en er wordt nogal wat gejongleerd met lijken en uiteindelijk komt dan de fameuze Legendary Strike er aan te pas. Ofwel heb ik iets gemist maar ik vind het vreemd dat de Engelse titel daar naar verwijst (vooral omdat 浪子一招 vertaald kan worden als The Prodigal Son volgens Google Translate, een titel die eigenlijk ook vrij onbetekenend is) maar bon, dat doet er verder weinig toe.

Een plot dat genoeg om handen heeft (en hoewel het hier maar een klein iets is dat verder weinig wordt uitgewerkt maar ik ben altijd wel fan van dit soort ondergrondse schuilplaatsen met draaiende muren etc) maar ook een degelijke cast. Angela Mao is de bekendste naam, maar degenen die wat meer bekend zijn met kung fu films uit deze periode zullen ook Casanova Wong herkennen als één van de handlangers. Mao komt wel pas ergens halverwege op de proppen maar geeft de film dan ook de boost die eerlijk gezegd wel wat nodig was. Haar introductie met dat ze een lijk in één van de doodskisten speelt is sowieso wel leuk maar ook de wisselwerking met Paul Chu Kong (die de rol van Tan op zich neemt, de vechter die een beetje tegen wil en dank betrokken geraakt bij de zoektocht naar Dharma's Relic) zorgt nog wel voor wat fijne momentjes.

Tof, alleen jammer dat de release zo belabberd is. Ik zou vermoeden dat de naam van Angela Mao toch een net iets meer verzorgde release zou garanderen maar bon, het is nu eenmaal zo. Het zorgt voor een paar kleine ergernissen waardoor ik niet ten volle van de film heb kunnen genieten maar dat neemt niet weg dat dit best wel een interessant filmpje is geworden. Moest iemand hier ooit een goede release van tegenkomen, laat het gerust weten!

3*

We're bigger than U.S. Steel

Binnenkort komt er weer een nieuwe film uit rond Meyer Lansky (al is het tegenwoordig nog maar de vraag wanneer een film gereleased gaat worden doordat alles naar ten vroegste 2021 verplaatst lijkt te worden) en het bracht me ineens ter herinnering dat ik ooit al eens eerder een film over Lansky had gezien. Weliswaar al meer dan 13 jaar geleden en de score beloofde niet veel goeds (1*) maar wou wel eens zien of ik er nu misschien iets meer mee kon. 2007 was namelijk de periode dat ik helemaal desolaat was van The Godfather en dan moet elke maffiafilm het wel afleggen.

Maar helaas, zelfs met de jaren der wijsheid (hoewel The Godfather nog altijd oerdegelijk blijft) is deze Lansky nog altijd geen goede film geworden. Ik verdubbel wel mijn score maar het is een te chaotische en vooral te gefragmenteerde biopic over het wel en wee van een Joodse gangster. Je volgt Lansky in twee verhaallijnen (eentje over hoe hij als oude man asiel probeert te vinden ter voorbereiding van een rechtszaak en eentje over hoe hij zich heeft weten op te werken als gangster) maar het is een gegoochel met acteurs en personages waarbij je toch wel wat de aandacht moet houden. Niet dat de verhaallijnen an sich lastig te volgen zijn maar het is vooral de manier waarop dit gemonteerd wordt. Verder wel een interessante film op zich. Meyer zelf is een fascinerend genoeg personage om een biopic te rechtvaardigen en met medegangsters als Bugsy Siegel en Lucky Luciano (die ook in de loop der jaren hun eigen films kregen) heb je gewoon een aantal intrigerende bijrollen.

Het is alleen jammer dat regisseur John McNaughton en de zijnen beslissen om erg veel van acteurs te wisselen. In het geval van Meyer Lansky zelf krijg je niet minder dan 4 acteurs voorgeschoteld waarbij de regel lijkt te zijn: hoe ouder het personage, hoe beter de acteur. Richard Dreyfuss is werkelijk heerlijk als Lansky op het einde van zijn dagen. Dat geldt eigenlijk ook wel wat voor de andere rollen. Bugsy Siegel komt pas echt goed tot zijn recht wanneer Eric Roberts de rol op zich neemt en Anthony LaPaglia zet een uitstekende Lucky Luciano neer. Ik had niet perse die opbouw moeten zien, gewoon een volledige film met die 3 had ook wel de moeite kunnen zijn. Ben toch wel benieuwd wat Harvey Keitel van een oude Lansky gaat maken in de nieuwe film, dat zou ook wel eens vonken kunnen geven. De rest van de cast is in de '99 versie niet veel soeps, gewoon ook omdat er maar weinig echt hun stempel weten te drukken op de verhaallijn(en).

Grappig eigenlijk hoe vaak Lansky in de loop der jaren al is vertolkt in één of andere maffiafilm. De Keitel film zou de 10e keer zijn (insinuaties meegerekend) maar deze film uit '99 was de eerste volwaardige film gebaseerd op zijn leven. De DVD release is trouwens wel verschrikkelijk doordat voor de Jiddische dialogen besloten wordt om een witte balk te tonen en de rest van het scherm zwart te maken..

2*

Well, now that I have Her Majesty's permission...

De eerste Tomb Raider was eigenlijk best wel een leuke film. Veel kleine details die me in dit soort gameverfilmingen altijd wel liggen en qua actie en vaart was er ook weinig op aan te merken. Angelina Jolie was de perfecte belichaming van Lara Croft en het is dan ook niet verrassend dat een luttele 2 jaar later er een sequel volgde. Simon West liet de regie aan Jan de Bont over (en het zou meteen diens laatste wapenfeit als regisseur zijn) maar het belangrijkste is dat Angelina Jolie terugkeerde in de rol van Lara Croft.

Maar het is allemaal toch net iets minder. Het begin op zee is nog wel vintage Tomb Raider maar het plotje rond Pandora's Box stelt wat te weinig voor. Het voelt allemaal wat teveel aan als een herhaling van zetten uit de vorige film, maar daar komt dan ook nog eens bij dat Jonathan Reiss gewoon geen al te denderende slechterik is. Verder wel nog een aantal over the top scènes (Croft die een haai lokt met bloed, hem op zijn muil slaagt en dan aan zijn vin gaat hangen zodat ze sneller boven water is) maar je mist zo'n echt grootschalig gevecht zoals bijvoorbeeld de confrontatie in Croft Manor waar ze in touwen aan de plafond hangt. Daniel Craig wou ook niet terugkeren voor de sequel en daardoor wordt er een nieuw mannelijk personage geïntroduceerd en dat is deze keer Terry Sheridan, opnieuw iemand waarvan je voelt dat er in het verleden wel wat spanning met Croft is geweest. Sheridan is echter niet zo'n goede match als dat Alex West dat was en zo zit je gedurende heel de film eigenlijk vooral met veel net-niet momentjes. Minder goede dynamiek, minder goede actie maar (gelukkig) ook minder Hillary & Bryce.

En dat is maar goed ook, want Christopher Barrie en Noah Taylor waren in de eerste film nogal overbodig en vooral tenenkrommend slecht. Genoeg bekende gezichten die hier in de bijrollen komen opdraven. Het meest onverwachte was Richard Ng in een rol zonder dialoog als één van de kopers van Reiss maar ook Gerard Butler was ik blijkbaar vergeten. Niet zo verwonderlijk, want zijn invulling als Terry Sheridan is niet zo bijzonders. De focus ligt uiteraard vooral op Angelina Jolie en die blijft toch de ideale belichaming van Croft, al vond ik ze in de eerste Tomb Raider qua fysiek toch nog net iets meer in de buurt komen van haar (onrealistische) gamevariant. Ze lijkt ook wat minder plezier in de rol te hebben maar misschien is dat gewoon maar inbeelding van mijn kant. Verder nog een kleine bijrol voor Djimon Hounsou die ook maar wat lijkt te proberen en Til Schweiger die met Inglourious Basterds vooral een one-hit wonder lijkt te zijn.

Leuke actiefilms om eens een keer gezien te hebben maar waar ik het zie gebeuren dat ik de eerste Tomb Raider in de toekomst nog wel eens opzet, gaat dat bij deze Cradle of Life niet gebeuren. Een speelduur van 2 uur is ook vaak te lang voor dit soort films en de Bont had het beter ook op een 100 minuten gehouden, net zoals zijn voorganger.

2.5*

I woke up this morning and I just hated everything

Ik ben me de laatste tijd wat aan het amuseren met gameverfilmingen en dan kan de Tomb Raider reeks niet ontbreken. Ik had het gevoel dat het indertijd toch wel redelijke successen waren en met de komst van de derde Tomb Raider een paar jaar geleden realiseerde ik me dat ik me er eigenlijk echt niets meer van kon herinneren. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan veranderen en er zijn slechtere manieren om 2020 uit te waaien dan met wat hapjes en Lara Croft op het scherm.

Een gameverfilming heeft de reputatie om één van de lastige verfilmingen te zijn die je kunt maken maar er zijn genoeg films waar ik me mee kan amuseren. Street Fighter met Van Damme, de Mortal Kombat films en zelfs het compleet verguisde Super Mario Bros kan ik appreciëren en deze eerste Tomb Raider mag zich perfect in dat rijtje scharen. De openingsscène voelt al meteen aan als vintage Tomb Raider aan door die outfit van Croft (deed me denken aan de opening uit Tomb Raider II, al is het wel erg lang geleden dat ik dat nog heb gespeeld) maar er zijn genoeg knipoogjes naar de games om dit voor de liefhebber interessant te maken. Vooral in de manier waarop Croft beweegt met die typische moves. Dan neem je het van de pot gerukte verhaaltje over de Illuminati en een stenen driehoek er voor lief bij. Qua actie nog wel degelijk dus, al loopt dit qua effecten soms wel serieus verkeerd (die scène ook waar Croft en Powell elks op een kant van een piramide lopen..) maar er straalt genoeg fun af dat je dat gemakkelijk vergeeft. En de film blaast dit jaar toch ook alweer 20 kaarsjes uit, dat mag je ook niet onderschatten.

Ik was een aantal jaar geleden wel gecharmeerd door hetgeen Alicia Vikander met het titelpersonage deed maar die baseerde zich vooral op de nieuwe reeks games waar zelfs nog geen sprake van was toen Jolie de rol speelde. Jolie is dan ook een soort van oerversie van Lara Croft en ze doet dat uitstekend. Qua figuur en uiterlijk (al schijnt er nog wel extra padding aan te pas zijn gekomen om alle vormen naar analogie van de gamevariant te krijgen) is ze een perfecte match maar ze speelt de rol ook gewoon met erg veel charme en dan wil ik dat slechte accent zelfs laten vallen. Alleen wat jammer dat de rest van de cast niet al te denderend is. Tof dat ze Jon Voight, de vader van Jolie, hebben gecast als de vader van Croft maar Christopher Barrie en Noah Taylor zijn als hulpjes van Lady Croft wel redelijk tenenkrommend. Gelukkig is Iain Glen nog wel een uitstekende slechterik en weet ook Daniel Craig (was eigenlijk compleet vergeten dat die hier in meespeelde) nog wel te overtuigen.

Erg fijn en eigenlijk een stuk beter dan ik had verwacht/gedacht. In 2007 was ik hier blijkbaar minder van onder de indruk (stem was 2.5*) maar die gaat nu met een volledig punt omhoog. Ja, er is veel aan te merken op deze Tomb Raider maar de actie is goed, Jolie is uitstekend en ik ben gewoon een sucker voor kleine verwijzingen naar het bronmateriaal.

3.5*

A new breed of predator

Het was nog vroeg gisteravond na het zien van Nosferatu dus we besloten om thuis nog een film op te zetten. Ik had wel zin in een horror film en stelde deze Larva voor met het gedacht een vermakelijke horror voorgeschoteld te krijgen. En ergens komen deze verwachtingen wel uit maar langs de andere kant ook weer niet.

Dat is voornamelijk te wijten aan het feit dat Larva op zich niet bijster origineel uit de hoek komt. De film deed me wat denken aan Slither vanwege de wormen maar verliest halverwege de pedalen door de beestjes te laten groeien. Het resultaat is een slecht uitziende vleermuis (?) en een verhaal waar bij vlagen geen touw meer is aan vast te knopen. Larva heeft nochtans wel wat potentie maar het komt er niet echt allemaal uit. Gelukkig is het qua CGI nog redelijk goed te doen. Het lijkt alsof het merendeel van het budget in de ontploffing aan het eind van de film is gekomen maar de volgroeide beesten (ik zal er maar op deze manier naar refereren want ik heb nog altijd mijn twijfels wat het nu juist waren) zien er op zich nog redelijk geslaagd uit. Je moet natuurlijk bij dit soort films niet met te hoge verwachtingen gaan zien want dan ga je teleurgesteld worden. De film bevat echter genoeg actie om de speelduur van zo'n 90 minuten te blijven boeien en meer moet ik van dit soort films niet hebben.

Leuk natuurlijk om Vincent Ventresca nog eens een keer terug te zien verschijnen. Ik ben hem al eens eerder in een film tegen gekomen (in zo'n misdaad/actie vehikel waar ik ondertussen de naam van ben vergeten) maar bij mij zal hij altijd ten boek staan als Jimmy Savage uit Complete Savages, een serie die maar met 1 seizoen veel te vroeg is geëindigd. Dat terzijde doet hij dit eigenlijk nog vrij degelijk en ik hoop hem dan ook eens in wat meer degelijke producties à la Dollhouse te zien verschijnen. Rachel Hunter wordt gecast in de film om voor enige eye candy te zorgen maar die opzet lijkt een beetje te mislukken doordat alle aandacht eigenlijk gestolen wordt door Ventresca en William Forsythe. Die speelt een typische coole redneck die meer kogels verbruikt dan woorden. Zo'n personage moet je gewoon hebben in dit soort films want anders wordt het wel een erg triestige zit.

Voor de rest niet al teveel woorden aan vuil maken. Het is vanwege Ventresca en Forsythe dat ik nog nipt 2* aan de film kwijt geraak want voor de rest is dit niet zo bijzonder. Eens je de film hebt bekeken, vraag je je ook meteen af vanwaar het gedrocht op de poster komt want dat zie je nergens in de film.

2*

I just dropped in to say... bon appetite!

Pakweg het laatste jaar ben ik me meer en meer beginnen interesseren in actiefilms en één van de eerste films die ik zag was Showdown in Little Tokyo. Indertijd speciaal gekocht voor Dolph Lundgren maar het was Brandon Lee die me op een aangename manier opviel. De zoon van de legendarische Bruce Lee profiteerde niet enkel van de naam van zijn vader maar wist ook wel wat goeds van zichzelf in de film te brengen. Niet lang daarna stootte ik op deze Laser Mission en was ik geïntrigeerd toen er op de hoes stond dat de soundtrack van niemand minder dan Mark 'frontman van Dire Straits" Knopfler was.

Al is dat dus niet waar want de soundtrack is van David Knopfler, Mark zijn broer die ook wel een tijd bij de groep heeft gespeeld. Beetje jammer want ik heb Mark Knopfler hoger zitten dan zijn broer maar het nummer op zich klinkt eigenlijk nog vrij goed maar het wordt me iets teveel gebruikt doorheen de film doordat de soundtrack letterlijk bestaat uit één nummer. Voor de rest is dit qua verhaal eigenlijk te belachelijk voor woorden doordat Laser Mission werkelijk vol zit met de continuïteitsfouten maar dit is het soort film dat daar baat bij heeft. Eigenlijk moet je hem echt gezien hebben om ten volle te verstaan wat ik bedoel maar Duits sprekende Russen zegt al genoeg volgens mij. Het is gewoon een hoop vermakelijke nonsens (hoeveel keer komt die slechterik terug tot leven..) die ervoor zorgen dat je een amusante zondagavond beleeft. Mooi meegenomen ook dat dit maar zo'n dikke 80 minuten duurt want hierdoor krijgt de film een vrij hoog tempo en zijn er weinig inzakkingen te bespeuren.

Oorspronkelijk was de rol van Brandon Lee bedoelt voor David Hasselhoff. Het had voor een nog grappigere film kunnen zorgen maar ergens ben ik toch blij dat het Lee is geworden. Geen idee waar het juist aan ligt maar hij heeft een zeker je m'en fous gehalte in de zin dat het hem niet uitmaakt hoe slecht een film is doordat hij zich altijd wel weet te amuseren. Hij heeft een vlotte delivery en zorgt eigenhandig voor het merendeel van de score. Dit soort films moet altijd een love-interest hebben en deze krijgen we in de vorm van Debi A. Monahan. De blonde krullenkop loopt de gehele film op hoge hakken en is gehuld in een sexy blauw jurkje waar haar borsten letterlijk uitspringen (op een bepaald moment wordt er een nieuwe jurk voor geleverd in het hotel maar ze loopt blijkbaar liever rond in dezelfde jurk als waarmee ze in de woestijn heeft rondgehuppeld) en moet niet veel anders doen dan wulps op een bed gaan liggen en dergelijke. Vreselijke stem trouwens die blijkbaar een aantal decibel verhoogt wanneer ze opgewonden geraakt.. Zonde eigenlijk dat een degelijk acteur als Ernest Borgnine hier aan meedoet. Vooral ook omdat het zo'n ondankbare en belachelijke rol is. Zonder twijfel dan ook één van de belabberdste rollen die ik Borgnine al heb zien spelen.

Lee's manier van acteren doet me erg aan Bruce Campbell in de Evil Dead reeks denken en dat is een compliment. Zelfs van een sucky B-actiefilm weet hij nog iets leuks te maken, toch ook een acteur die veel te vroeg is gestorven. Borgnine heeft al beter gespeeld en Monahan is compleet inwisselbaar. Dat 'komisch duo' is trouwens wel erg irritant. Al bij al toch wel goed geamuseerd.

Dikke 3*

Kennismaking met de Tsjechische New Wave

One Flew over the Cuckoo's Nest was mijn eerste kennismaking met Milos Forman. Een kennismaking die een serieuze indruk naliet en ik was al tijden benieuwd naar zijn ander werk. The People vs. Larry Flynt werd de volgende in rij, maar die sloeg wat tegen. Ik had nog nooit van Liefde van een Blondje gehoord (ik had überhaupt nog nooit een Tsjecho-Slowaakse film gezien), maar naar aanleiding van de 50e verjaardag van het blondje werd deze in Antwerpen op het grote scherm getoond.

Het is toch wat een stijl apart naar mijn gevoel. Forman baseerde de film op een gebeurtenis uit zijn eigen leven (zo was hij aan het rondrijden in zijn auto en pikte een vrouw op die hem haar verhaal vertelde hoe zij verleidt werd door een engineer en haar een nieuw leven beloofde) en levert een film af die balanceert tussen drama en komedie. Het is echter een combinatie die niet altijd even goed in elkander vloeit, vooral omdat het soms zo abrupt gebeurt. Zo is de scène waar Milda door zijn moeder verplicht wordt mee in het ouderlijk bed te slapen één van de leukste momenten in de film (glansrol van de vader trouwens), maar dan wordt er opeens overgeschakeld naar een huilende Andula en dat werkt toch niet zo goed. Er schijnen trouwens wel wat verschillende versies te bestaan. Ik heb zelf een versie van ruwweg een 80 minuten gezien, maar er bestaan nog langere versies zoals de Amerikaanse versie doordat Forman de commentaar kreeg dat de film te kort was voor het Amerikaanse publiek en te weinig bloot bevatte waarop hij nieuwe scènes schoot.

Toffe cast wel. Geen idee of het gerenommeerde namen zijn, ik heb het vermoeden van niet doordat Forman zijn film opnam in een klein dorpje in Tsjechië waar reeds een schoenenfabriek bestond en dus eigenlijk gewoon de mensen tijdens hun werk filmde, maar het voelt nergens geforceerd aan. Debutante Hana Brejchová is aandoenlijk en draagt de film. Het duurde even eer ik wat in de film kwam (vond het stuk met de stropdas rond de boom nogal vreemd), maar eenmaal de drie oudere soldaten voor de pinnen komen is het genieten. Even lijkt de film in te zakken wanneer Andula bij de ouders van Milda terecht komt, maar een komische Josef Sebánek en Milada Jezková trekken dat perfect recht. Ook Vladimír Pucholt als Milda mag daar niet bij vergeten worden.

Een kleinschalige film die eigenlijk nergens heen lijkt te leiden. Een plot is amper aanwezig en Andula is meer een kapstok voor andere personages, maar het werkt wel. Niet alles is even goed te noemen, maar ik kan dit meer waarderen dan de Franse Nouvelle Vague. Weer een regisseur bij waar ik wel meer van wil zien.

3.5*

Lassie won't be waiting for ye at school anymore

Persoonlijk heb ik niets met Lassie. Ik ken de hond en de bijhorende verhalen maar die hebben me eigenlijk nooit echt geboeid en om eerlijk te zijn had ik eigenlijk ook niet zo bijzonder veel zin om deze film op te zetten. Het was echter de naam van Elizabeth Taylor die hier aan verbonden was dat me over de streep trok. Nu blijkt die maar een erg minieme rol te hebben maar ik ben toch aangenaam verrast door Lassie Come Home.

Het verhaal blijft natuurlijk nog altijd mierzoet. In 1943 moet dit volgens mij al op het randje zijn geweest maar vandaag de dag is het soms erg moeilijk om door te geraken. Toch zijn het toch wel een handvol mooie scènes die de film grotendeels weten te redden. Het eerste deel van de film is me iets te saai maar het moment waarop Lassie de toch van Schotland terug naar Engeland maakt is erg geslaagd. Het oude koppeltje dat de hond in huis neemt, de marktkramer (of toch iets in die aard) die rondtrekt met de hond, .. Het zorgt voor een aantal prachtige natuuropnames maar soms blijft het me toch allemaal net iets te moralistisch. Met maar een kleine 90 minuten aan speelduur is de film wel vrij snel voorbij.

De show wordt wel compleet gestolen door Lassie zelf. Nadat de wereldwijde zoektocht voor een geschikte hond op niets uitdraaide, koos MGM ervoor om een beroep te doen op hondentrainer Rudd Weatherwax die een hoop rashonden had. Geen enkele leek te voldoen tot Weatherwax met Pal op de proppen kwam, een hond zonder stamboom of iets dergelijks, en de rol vrij vlot te pakken kreeg. Elke andere Lassie hond die je in de vervolgen ziet is dan ook een rechtstreekse afstammeling van Pal. Hij (want het was een mannetje) kreeg ook een mooi salaris voorgeschoteld. Zo'n 250$ per week terwijl Elizabeth Taylor er maar 100$ per week aan verdiende maar eerlijk is eerlijk, de hond doet het wel erg goed. Als je dit ziet speciaal voor Taylor (zoals ik) dan kom je wel redelijk bedrogen uit. Hier staat ze als derde naam gecrediteerd maar indertijd was dit nog maar haar tweede rol ooit waardoor haar rol vrij miniem is. Het is wel een redelijk leuk rolletje maar natuurlijk nergens te vergelijken met wat ze later zou brengen. Leuk ook om een jonge Roddy McDowall te zien verschijnen. Ik ken hem vooral uit The Planet of the Apes saga maar hier is ook hij toch een serieus stuk jonger in. Net als Taylor een vermakelijke rol. Normaal gezien heb ik het niet met kinderen in films, zeker in dit soort oude producties wilt dat wel eens lelijk tegenvallen qua acteren, maar zowel Taylor als McDowall doen het goed.

Leuk om eens een keer gezien te hebben als je alles van La Taylor gezien wilt hebben maar voor de rest is dit niet meteen een film die in de geschiedenisboeken moet komen. Het komt allemaal wel erg sentimenteel over maar een handvol scènes en de rol van Pal maken het gelukkig nog doenbaar.

3*

Did someone say "action"?

Gisteren na het voetbal nog wat blijven zappen voor de zoveelste keer op rij door de warme hitte die ervoor zorgt dat mijn kamer een broeikas wordt. Toen op Schwarzeneggers naam gestoten en ik moest er ineens terug aan denken dat ik dit jaar een presentatie over hem heb gedaan voor Engels. Kon me niet herinneren dat ik de film had genoemd dus ik was wel benieuwd naar wat dit was.

Last Action Hero is in de eerste plaats een vermakelijke film. Hoewel, technisch gezien krijgen we een aantal films in een film en het idee sprak me wel aan. De film zit dan ook vol met geslaagde parodieën (ging in een deuk bij het Terminator en het I'll be back gedeelte) maar jammer genoeg ook af en toe een film die er niet echt bij past. Dan heb ik het vooral op Het Zevende Zegel van Bergman dat er bij wordt getrokken, beter bij de 'gewone' films à la Die Hard gehouden volgens mij. Last Action Hero heeft voor de filmfan dan ook wel genoeg te bieden. Klassiekers en iets mindere klassiekers, om het maar eens met een eufemisme te zeggen, worden vaak met de nodige zelfspot behandeld maar het is vooral het vermakelijke plot dat voor punten scoort. Oké, op sommige punten vrij kinderlijk maar in het algemeen zit het wel vol met de goede vondsten. Ook leuk om te zien hoe McTiernan eigenlijk twee compleet verschillende werelden weet te creëren. Het gedeelte van de film in de film, Californië dus, ziet er lekker kleurrijk uit en het is echt zo'n stadje waar het nooit regent maar wanneer de film zich afspeelt in New York voel je de kilte en duistere sfeer die er hangt.

Een fan van Schwarzenegger kun je me niet echt noemen, heb daarvoor te weinig van zijn werk gezien, heb maar een zevental films gezien al zie ik wel dat er nog een aantal films zijn die ik ken maar waar ik niet op heb gestemd maar alles zit nogal ver weg. Het scheelt natuurlijk ook al dat wanneer Schwarzie zijn glorieperiode had, er van mij nog geen sprake was. Toch maar eens wat achter zijn werk gaan want dit doet hij gewoon goed. Hij heeft de nodige zelfspot en dat kan ik wel appreciëren. Austin O'Brien daarentegen is me net iets te vaak aanwezig waardoor ik hem al snel als irritant aanvoelde. Het constante geroep dat ze in een film zaten ging me nogal snel de keel uit hangen maar gelukkig wordt dit ruimschoots gecompenseerd met de vele cameo's die de film kent. Ian McKellen, James Belushi, Tina Turner, Chevy Chase, Sharon Stone, Van Damme en nog zoveel meer. Charles Dance was trouwens wel ontzettend cool in de rol van Benedict.

Vermakelijke actiefilm waarin Arnie nog eens los kan gaan. De film steekt tjokvol met verwijzingen en coole one-liners waardoor een herziening er nog wel eens in zit. Jammer van O'Brien maar gelukkig kent de film teveel hoogtepunten om daar op af te reken.

3.5*

A hundred years ago, he just disappeared

Ik ben ooit eens aan The Last Airbender begonnen toen ik op het vliegtuig naar New York zat. Het begin was wel vrij leuk gedaan maar ik heb de film moeten afzetten want ik verstond er werkelijk niets van doordat ik vlak naast de motoren zat en dat die nogal veel lawaai waren aan het maken. Gisteren waren we aan het zoeken achter een vermakelijke film en werd er voor deze film geopteerd. Ik ben sowieso al iemand die altijd graag een film uitziet waaraan hij is begonnen dus, weliswaar met anderhalf jaar vertraging, dat dan eindelijk kunnen doen.

En eerlijk gezegd, ik heb me wel vermaakt maar dat is volgens mij volstrekt te wijten aan het feit dat ik de serie praktisch helemaal gezien heb. Hierdoor leek het verhaal me vrij logisch aan te voelen en met een paar uitzonderingen (zo kunnen niet alle mensen van de fire nation vuursturen?) volgt het de serie dan ook vrij goed. De vriendin van mijn broer heeft de reeks echter nooit gezien en vond hier dan ook maar bijzonder weinig aan en kon de helft van de tijd niet mee met wie wie was en wat ze allemaal konden doen. In dat opzicht is Shyamalan dan ook wel vrij laks geweest. Langs de andere kant is het natuurlijk wel enorm moeilijk om een verhaallijn die gespreid werd over 20 afleveringen van 20 minuten (en dat is dan nog maar het eerste seizoen) degelijk te kunnen uitleggen in een film van een dik anderhalf uur. Soit, The Last Airbender is in ieder geval wel een amusante opener die je op zich wel benieuwd maakt naar de vervolgen. Al zal die kans waarschijnlijk ondertussen enorm klein zijn doordat de film niet echt winst heeft gemaakt en dat Shyamalan ondertussen de nieuwe Uwe Boll is geworden. Zonde eigenlijk want ik had wel willen zien wat hij voor de rest met de reeks ging doen.

Waar ik nog het meeste schrik van had was de aankleding van heel de film. De animatiereeks straalt een bepaalde sfeer uit maar die wordt gelukkig op zich nog vrij goed benaderd. Ook qua effecten stelt Shyamalan en de zijnen niet teleur doordat het er gewoonweg goed uitziet. Ik snap de negatieve commentaar dan ook helemaal niet want zeker het vuursturen wordt geslaagd in beeld gebracht en scènes zoals in de gevangenis met het aardsturen smaken naar meer. Ook qua cast had dit werkelijk veel slechter kunnen uitdraaien. Noah Ringer is me iets te jong als Aang maar weet voor de rest zijn rol vrij goed in te vullen. Pluspunt natuurlijk dat hij vrij hard lijkt op de animatievorm want als er iets is waar ik op afknap bij dit soort adaptaties, is dat de acteurs niet met personages overeen stemmen. Hetzelfde geldt voor Jackson Rathbone en Nicola Peltz die de rollen van Sokka en Katara op zich nemen. Op gebied van acteren is dit misschien inderdaad maar wat minder maar echt storen deed het me bijlange niet.

Ja, ik ben best wel een fan van deze adaptatie. De animatiereeks vond ik op zich wel beter vanwege de betere karakterontwikkeling maar dat is wel logisch doordat het eerste seizoen al zo'n 4x langer is dan deze film. Van 3D heb ik wederom niet veel van gemerkt maar de effecten op zich zijn degelijk genoeg.

3.5*