Opinions

Vijf vrienden. Een loft. Een lijk.

Loft heeft hier in België voor een gigantische hype gezorgd door maandenlang in de cinema te draaien en tegelijkertijd de meest succesvolle Vlaamse film ooit te worden. Ergens heb ik bewust de hype wat laten voorbijkomen om hem dan eens op mijn eentje te huren. Gisteravond, weliswaar niet op mijn eentje maar met een aantal goede kameraden die de film ook nog niet hadden gezien, kwam het er dan eindelijk van.

Eerlijk gezegd, de film is sterk maar om nu beste Vlaamse film ooit te worden genoemd gaat er in mijn ogen wat over. Qua acteerprestaties zit het in Loft wel steengoed. De cast bestaat vooral uit de nu al anciens van de Belgische cinema, met Jan Decleir als opperancien natuurlijk. Maar ook de 5 vrienden (De Bouw, Peeters, Schoenaerts, Vanden Broucke en De Graeve) komen de laatste tijd wel in bijzonder veel Vlaamse producties voor, negen van de tien keer dan ook in hetzelfde programma. Op zich kan Loft daar bitter weinig aan doen maar de kans op overkill wordt dan wel groot waardoor je je zou kunnen beginnen irriteren aan altijd diezelfde koppen. Gelukkig zitten er dan wel een aantal karakterkoppen tussen die hun rol met verve vervullen en dan heb ik het vooral op de jonge Matthias Schoenaerts. Wat een geweldig, met momenten psychopathisch, figuur zet hij neer maar ook de andere acteurs zetten een meer dan degelijke prestatie neer. Ik blijf alleen constant aan Sammy Tanghe uit Het Eiland denken wanneer ik Bruno Vanden Broucke zie...

Plotsgewijs is Loft niet meer dan een simpele who-dunnit en zoals Onderhond al terecht opmerkte is het eigenlijk niet meer dan beginnen met de ontknoping en die dan achterstevoren uitwerken waardoor het allemaal geniaal in elkaar lijkt te zitten. Met alle respect voor Bart De Pauw maar hij slaagt hier niet compleet in. Vooral naar het einde van de film komt het niet allemaal als één geheel over. De eerste, grote, plottwist waar Peeters de moordenaar is was nog goed gevonden maar die tweede wanneer blijkt dat het niet Peeters is maar Vanden Broucke die het meisje heeft vermoord was er een teveel. Ontzettend jammer want nu komt het allemaal te geforceerd over. Wat het dan nog eens extra jammer maakt is dat De Pauw er voor de rest wel een uitstekend stuk van heeft gemaakt. De humor zit goed, weer terug wat het niveau van de Schalkse Ruiters en niet Het Geslacht De Pauw maar op sommige punten is de spanning wel degelijk te voelen en leek dit echt af te steven op een uitstekend filmpje.

Ook visueel kwam de film helemaal niet zo goed over als ik had verwacht. Oké, het ziet er op zich wel mooi uit maar dit is bijna toch een exacte kopie van Van Looy zijn eerdere topper, De Zaak Alzheimer? Het is ook jammer dat de taal een mengeling tussen geforceerd Nederlands en Antwerps moest zijn. Oftewel kies je voor het één of voor het andere maar aan een combinatie van beide irriteerde ik me wel als Antwerpenaar.

Uiteindelijk is Loft geen slechte film geworden want het eerste anderhalf uur is meer dan uitstekend door de leuke humor en de interessante verhaallijn. Het kost de film dan alleen punten wanneer er teveel met plottwists gesmeten waardoor de andere sterke punten van de film mee dalen. Overgewaardeerd dus.

3.5*

I always know who you are. It's just sometimes I don't recognize you

Volgens mij was het ten tijde van Logan dat ik een beetje moe begon te worden van die talloze superhelden films die tegenwoordig het grote scherm sieren. Ik ben een grote liefhebber van comics en ik zal de X-Men altijd een warm hart toedragen, maar heel het Cinematic Universe, waar X-Men dan zelfs nog niet onder vallen, is er naar mijn gevoel te snel achter elkaar gekomen. Ik probeer ze wel bij te houden, maar het zal telkens met een beetje vertraging zijn. Vandaar ook nu pas een review voor Logan, met ruime voorsprong de hoogst gewaardeerde film in de Wolverine saga.

Dat is op zich nu ook wel niet zo enorm moeilijk, want X-Men Origins en The Wolverine zijn nu niet meteen de beste voorbeelden van goede films. Een ietwat vreemde eend in de bijt omdat regisseur James Mangold (die dus ook de vorige Wolverine film voor zijn rekening nam) besluit om hier een compleet losse film van te maken. Geen opzichtige verwijzingen naar de andere films in de reeks, geen verplichte cameo's, geen after credits stuk om de volgende film in de reeks te promoten, ... Neen, gewoon een film die zich afspeelt in de toekomst (handig, kun je meteen die fucked up tijdlijn voor een groot stuk negeren) en waarbij je je concentreert op 3 personages. Interessante personages trouwens, want de dynamiek tussen Xavier en Logan heeft altijd voor een leuk plot gezorgd en de toevoeging van X-23 was ook een slimme zet. Alleen bijzonder jammer dan dat Mangold blijkbaar zoveel tijd nodig heeft om zijn al bij al simpel plot uit de doeken te doen. Met een speelduur van bijna 2 uur en half duurt dit dan ook veel te lang en verliest de film naar het einde wat zijn drive waardoor de climax niet meer het gewenste effect had.

Film is ook een stuk explicieter dan zijn voorgangers, maar of dat dat effectief een goede keuze is geweest? Oké, het is fijn om Wolverine eens wat meer contact te zien maken met zijn klauwen maar dat continue gevloek? Ik vond het verre van passend bij deze personages. Qua cast natuurlijk weinig op aan te merken. Hugh Jackman en Patrick Stewart doen wat gewichtiger dan in hun vorige performances, maar het personage zit ondertussen zo goed in hun vingers dat ze er perfect mee weg geraken. Dafne Keen is een goede X-23/Laura maar ik ben wel serieus teleurgesteld in hetgeen Stephen Merchant van Caliban maakt. Nu heb ik X-Men: Apocalypse verre van hoog zitten, maar waarom opnieuw een andere acteur? Zeker wanneer je dan nog eens zo'n opvallend iemand als Merchant hebt die in elke rol zijn typische trekjes laat doorschemeren. Verder lijdt Logan ook wat onder aan het gemis van een degelijke slechterik. Boyd Holbrook probeert nog wel een iconische Pierce neer te zetten, maar geraakt niet bijzonder ver.

Mjah, beetje lastig te beoordelen. Ik blijf een zwak hebben voor X-Men en dan kun je met Stewart en Jackman in de hoofdrol weinig verkeerd doen. Het avondeten bij de Munson familie is misschien wel één van de leukste scènes in het X-Men universum (en naar het schijnt ook geïmproviseerd door de acteurs) maar ik had toch een iets waardigere afsluiter willen zien. Vooral de speelduur is hier het grote hekelpunt en dat kun je met de R-Rating niet opvangen.

Nipte 3.5*

No, I'm... Spartacus. You come to free the slaves or sumpn?

Gisteren kocht de vriendin van mijn broer het boek Lolita op een rommelmarkt. Of het ging om het bronmateriaal van deze film, dat weet ik niet (ik vermoed van wel) maar het zorgde er wel voor dat ik me herinnerde dat ik nog ergens een opgenomen versie van Lolita had liggen. Ik was er nog niet eerder aan begonnen vanwege de langere speelduur (ik kijk meestal mijn films 's avonds in mijn bed) maar gisteren was toch al zo'n heerlijke luie dag dat er na de 3 uur van Magnolia er nog wel een film bij kon. Het werd dus deze Lolita, een film waar ik best wel wat verwachtingen van had.

Maar die werden getemperd toen ik de naam Peter Sellers zag verschijnen op de openingscredits. Een acteur waar ik niet warm of koud van loop en zijn rol in de Pink Panther reeks vond ik nu niet echt geslaagd. Daar kwam dan ook nog eens bij dat hij de hoofdrol speelt in Dr. Strangelove en dat is meteen de zwakste Kubrick die ik heb gezien. Soit, gelukkig weet Sellers me hier vanaf de eerste seconde weg te blazen want de openingsscène (Roman pingpong!) is werkelijk geniaal. Het zet meteen de toon van de film en zorgt voor een zekere spanningsboog want je vraagt je natuurlijk af wat het lot is van de mooie Lolita en waarom Humbert schijnbaar is doorgedraaid. En dan begint de film pas echt en krijgen we een interessante relatie tussen Humbert en Lolita te zien. Interessant in de vorm dat Lolita eigenlijk een zekere evolutie doorgaat en het juist Humbert is die de relatie wilt verder zetten, ik had het eerlijk gezegd anders verwacht. Kubrick weet beide personages dan ook perfect in beeld te brengen maar vooral de subtiliteit die doorheen heel de film is verweven is heerlijk om te volgen. Lolita lijkt op het eerste zicht een koele en afstandelijke film maar er zit zoveel meer achter, kan al niet wachten om een herziening te doen. Lekker controversieel ook in zijn tijd dus kudos voor Kubrick om zo'n hekel thema aan te pakken, al mag Vladimir Nabokov natuurlijk niet vergeten worden vanwege zijn boek waarop de film is gebaseerd.

Ik zei het daarjuist al maar Sellers balanceert hier op het randje van pure genialiteit. Let wel, ik zeg balanceert want af en toe gaat hij iets te ver en duren zijn scènes iets te lang waardoor ze voor mij hun kracht wat verloren. Maar die openingsscène, jezus ik heb zelden zo'n pakkende 10 minuten gehad. En dat is natuurlijk ook dankzij James Mason die hier de rol van Humbert Humbert op zich neemt. De scènes tussen Humbert en Quilty zijn erg geslaagd te noemen maar Sellers is niet de enige waar Mason een goede wisselwerking mee had want Sue Lyon mag als titelpersonage sowieso niet vergeten worden. Amper 16 jaar oud indertijd maar een dijk van een rol. Charmant, onschuldig maar toch een zekere erotiek uitstralen.. Het zijn er maar weinig gegund. Maar ook Shelley Winters mag als Lolita's moeder zeker en vast niet vergeten worden. Kubrick mist een beetje met de manier waarop hij haar uit de film schrijft maar voor de rest is ze uitmuntend. Zeker de scène waarin ze het dagboek vind is fenomenaal.

Ben ondertussen wel benieuwd geworden naar het boek van Nabokov. Toch maar eens aan de vriendin van mijn broer gaan horen of ze dit boek heeft gekocht of iets anders met de naam Lolita in. In ieder geval is dit een Kubrick die zich mag meten met het beste van zijn werk. Het is dat ik alleen nog maar 2001 & Dr. Strangelove heb herzien maar dit eindigt zonder twijfel vrij hoog in een top xx. Een uitstekende cast en een boeiend verhaal, meer heb je niet nodig.

Dikke 4*

You're a strange woman but still a lot of woman

Westerns blijven een genre waar ik eigenlijk bitter weinig van gezien heb. Langzaamaan baan ik mijn weg door een aantal klassiekers maar het is eigenlijk vooral John Wayne die mijn interesse in het genre heeft gewekt. In Lone Star doet hij natuurlijk niet mee maar mijn aandacht werd getrokken door twee andere klassebakken, namelijk Clark Gable en Ava Gardner. Daar kwam dan ook nog eens bij dat Lone Star een interessant plot had, ik ben altijd wel gefascineerd in dit soort geschiedenisverhalen, waardoor ik wel erg benieuwd werd naar de film.

Wat eigenlijk direct opvalt is dat Lone Star redelijk gewelddadig is voor zijn tijd. De confrontatie tussen Burke, Craden en de indianen is redelijk expliciet in beeld gebracht, althans toch naar mijn gevoel maar veel vergelijkingsmateriaal heb ik dus niet. Ook ik heb wel mijn twijfels of het allemaal historisch correct is maar in ieder geval zorgt de historische setting voor een geslaagde kapstok om de liefdesdriehoek tussen Burke, Craden en Martha op te zetten. Je weet van in het begin dat wanneer Martha en Burke elkaar ontmoeten, dat ze tegen het einde van de film een koppel zullen vormen maar dat neemt niet weg dat de climax gewoonweg degelijk in elkaar zit. Vrij originele manier ook van Craden om de verdediging van Burke te slepen. Ik had alleen wel wat meer willen zien van het groepje kameraden dat Burke omringt. Sowieso kreeg ik het gevoel dat ik naar een sequel zat te kijken doordat het Burke en zijn vrienden allerlei avonturen hadden meegemaakt maar dat we daar als kijker nooit van getuige zijn.

Zoals gezegd een erg degelijke cast. Clark Gable doet eigenlijk wel zowat hetzelfde als in Gone with the Wind, alleen wat grijzer, maar doet het nog altijd op een degelijke manier. De chemie met Ava Gardner is aanwezig en die ziet er zoals gewoonlijk weer even betoverend uit. Toch een enorm ondergewaardeerde klassedame. Een actrice die ik erg graag zie spelen (jammer genoeg weet ze niet altijd de beste films uit te kiezen) maar ze slaagt erin om zowel de relatie met Gable als met Broderick Crawford op een geloofwaardige manier in beeld te brengen. Lone Star is ook in het zwartwit gefilmd en het resultaat mag er wezen. Ik had het eerlijk gezegd niet verwacht want ik zien Westerns precies liever in kleur (ik heb dat ook met Franse films om de een of andere reden, het straalt meer sfeer uit vind ik) maar de TCM versie ziet er trouwens ook nog erg degelijk uit. Aangenaam verrast dus.

Degelijke film die bovenal erg vermakelijk aanvoelt. Gardner is weer van hetzelfde niveau, al vind ik ze naarmate ze ouder wordt beter en beter met Night of the Iguana als hoogtepunt, maar ook Gable en Crawford doen hun best om dit naar een hoger niveau te tillen. Waarschijnlijk zit er wel een verhoging in wanneer ik hem nog eens terugzie maar voor nu een dikke voldoende.

3,5*

Love kills

Een tijdje geleden men slag geslagen in de 5 voor 5€ actie in de Blokker. Omdat ik al soms een slechte ervaring met die films heb gehad ( Norma Jean & Marilyn (1996) o.a.) maar zo af en toe zit er wel een uitstekend filmpje tussen. Bij deze Lonely Hearts had ik al het gevoel dat dit wel eens iets goed kon worden maar toch duurde het tot gisteren eer ik hem kon zien.

Mijn voorgevoel heeft me niet bedrogen. Ik was allereerst al geïntrigeerd in het gegeven van de relatie tussen de regisseur en Robinson. De oplettende filmkijker heeft al door dat de namen van de regisseur en de detective hetzelfde zijn maar het geeft de film wel iets extra mee dat hij effectief de kleinzoon van is. Soit, leuk detail maar alleen hiermee kan de film zich natuurlijk niet redden. Gelukkig heeft het verhaal genoeg om handen. Ik ben altijd al wel geïnteresseerd geweest in dit soort gangsterkoppels (Natural Born Killers, True Romance en Bonnie & Clyde schieten me te binnen) maar de verknipte relatie tussen Beck en Fernandez wordt uitstekend neergezet. Doordat Todd Robinson kleinzoon van is, had ik verwacht dat de film zich meer ging concentreren op het politiewerk van de inspecteurs maar het gaat toch meer de andere kant op. We hebben de inspecteurs-daders kanten van een verhaal al meerdere keren verfilmd zien worden maar ik zie persoonlijk toch liever de kant van de bad-guys, zal wel de ramptoerist in mij zijn. Gebaseerd op ware feiten is Lonely Hearts wel soms een bittere pil om te slikken. Wetende dat dit allemaal effectief is gebeurd, je kunt je wel afvragen in hoeverre de film accuraat is, geeft de film toch een bepaalde sfeer mee.

Na eens wat meer te hebben opgezocht over Beck en Fernandez kan ik wel zeggen dat de film redelijk accuraat is. Leto trekt hard op de echte Fernandez maar met Hayek slaan ze de bal mis. Ik heb hier dan ook een beetje een dubbel gevoel bij. Langs de ene kant vond ik dit één van de beste rollen van Hayek die ik tot nu toe heb gezien maar langs de andere kant is het wel vrij teleurstellend om te lezen dat de echte Martha Beck geen vamp was à la Hayek. Blijkbaar woog ze meer als 120 kilo en geraakte ze op het einde zelfs niet in de elektrische stoel maar moest ze op de leuning gaan zitten. Doet toch wel wat afbreuk aan de film en dat is jammer want zowel Leto als Hayek doen het uitstekend. Lonely Hearts kent veel Travolta's. Natuurlijk is er de bekendste, John, die wederom een sterke rol neerzet. Heb eigenlijk nooit begrepen waarom hij ineens zo in de vergetelheid is geraakt, kan me geen flaters voorstellen. dan krijgen we ook nog Ellen (zuster), Sam (broer) en Margaret (zuster) maar die hebben allemaal maar kleinere rollen. Leuk om Gandolfini ook eens langs een andere kant te zien. Ik ken hem vooral van zijn rol van Tony Soprano maar aan de juiste kant van de wet is hij ook meer dan degelijk, al kreeg ik wel altijd de indruk dat hij wel eens corrupt kon zijn... Qua bijrollen is er ook nog genoeg te zien maar hoogtepunt is toch Scott Caan. Zoon van James Caan, inderdaad uit The Godfather, maar kan net zoals zijn vader een deftig stukje acteren.

Uitstekende op waargebeurde feiten gebaseerde film. Film is ten tijde van uitkomen compleet langs me heen gegaan maar gelukkig is dat nu goed gemaakt. Leto en Hayek stelen de show, Travolta en Gandolfini ook maar in mindere mate maar heel het tijdsbeeld wordt mooi weergegeven en je voelt je effectief in die tijdsperiode.

4*

Lonesome Lenny is de laatste Screwy Squirrel short die Tex Avery heeft gemaakt en dat is misschien maar beter ook aangezien dit toch alweer een niveautje minder is dan pakweg Screwy Truant. In een parodie op John Steinbeck's Of Mice and Men (vooral in de namen Lenny en George) laat Avery zijn personage sterven (hoewel hij nog wel een bordje omhoog houdt met daarop 'Sad ending, isn't it?'), maar de Tom & Jerry-achtige chaos werkt gewoon niet zo goed met Lenny. Had liever Meathead in de rol gezien als ik eerlijk mag zijn. Openingsscène is nog het leukst trouwens met een flink aantal visuele gags in ettelijke seconden, inclusief een cameo van de wolf.

3*

Jackie Chan en de vreemde eend in de bijt

Ondertussen zijn we aan de meer bekendere films van Jackie Chan gekomen in onze queeste naar het roemrijke oeuvre van de man en tegelijkertijd zijn we ook aan een aantal films gekomen die mijn kameraad al in geen jaren meer heeft gezien. Hij wist nog van vroeger dat dit een ietwat atypische Chan film was dus ik was een gewaarschuwd man maar dat dit zo mierzoet ging zijn, dat had ik niet verwacht.

En eigenlijk viel het in het algemeen wel mee, althans tot aan de laatste 10 minuten van de film maar daar kom ik subiet wel op terug. In het begin is het even wennen want Heart of the Dragon is in geen enkel opzicht te vergelijken met eender andere film die ik tot nu toe uit het oeuvre uit Chan heb gezien (met deze erbij staan we alweer op 24 films) maar het verhaal van de twee broers is boeiend genoeg om de gehele speelduur te blijven boeien. Soms iets te dramatisch maar over het algemeen nog vrij goed te doen. De climax is er weer één in vertrouwde Jackie Chan stijl en zorgt nog voor een paar geweldige momenten maar juist wanneer je denkt dat alles in kannen en kruiken is, komt Sammo Hung met de laatste scènes af. Geen idee wat de regisseur heeft bezield maar de minutenlange shots van Chan's personage die als een zak patatten in de gevangenis zit, zijn mij veel te geforceerd. Het was precies alsof Hung van plan was om het publiek de zaal niet te laten verlaten zonder dat ze een traantje hebben gelaten dus smeet hij er nog een paar triestige beelden tegen. Eeuwig zonde want anders had de film wel een iets hogere score kunnen krijgen..

Chan bewijst hier wel dat hij wel degelijk iets anders kan doen dan adrenaline opwekkende stunts. Niet dat dat voor mij nodig was, Chan is heer en meester, maar het is wel leuk om te zien dat hij ook eens iets anders doet. Het gaat hem ook vrij goed af, de woede-uitbarsting bijvoorbeeld, dus daar niets op aan te merken. Het was alweer de derde keer dat Hung de regie verzorgde en zoals gewoonlijk speelt hij ook een grote rol in het verhaal. Hung is deze keer het zwakzinnige broertje van Chan waar alles om draait en ook bij Hung kun je dezelfde commentaar geven als bij Chan, namelijk dat het leuk is om hem eens in een andere rol te zien. Een rol die niet echt makkelijk moet zijn geweest om te spelen maar het lukt hem vrij goed. Soundtrack was trouwens wel maar op het randje. Nu ben ik echt geen soundtrack buff, ken echt maar een handvol componisten, maar dit was toch niet zo degelijk. Waarom? Omdat er schijnbaar hetzelfde deuntje echt keer op keer in de film wordt gebruikt op de meest random momenten. Naar het einde toe worden er nog wat andere deuntjes op het scherm getoverd maar van dat één nummer heb ik toch wat een degout gekregen..

Heart of the Dragon is sowieso een interessante film om eens gezien te hebben want het stelt Jackie Chan en Sammo Hung in een compleet ander daglicht. Beide kunnen hun dramatische rollen goed brengen maar het verhaal wordt naar het einde toe te geforceerd waardoor de film toch wel een halfje verliest. Zonde maar niet veel aan te doen natuurlijk.

3*

Jackie Chan als Indiana Jones

Hoewel 1985 een erg druk jaar was voor Jackie Chan, nam hij dan toch een pauze het daaropvolgende jaar. Hij kwam terug in 1987 met wederom een door hem geregisseerde film. Zijn eerste poging bijna 10 jaar daarvoor (Fearless Hyena uit 1979) was geen succes maar met Police Story en Project A bewees Chan dat hij de kunst van schrijven/regisseren/acteren onder de knie had dus de verwachting was dan ook vrij hoog gespannen voor deze Armour of God.

Die verwachtingen komen echter helemaal niet uit. Het begint nochtans vrij leuk met Chan die als een ware relic hunter artefacten over de hele wereld verzamelt en die dan verkoopt voor een mooie prijs maar de film kakt nogal snel in waardoor het hopen wordt op een deftige finale zodat de film toch nog wat punten kan krijgen. Die finale komt er gelukkig dan ook waardoor Armour of God nog vermakelijk eindigt maar in zijn geheel is dit, zeker in het midden, te slaapverwekkend. Vrij vreemd verhaal ook met priesters die nogal satanistisch gezind zijn en zoals gebruikelijk mensen willen gaan offeren en dergelijke. Qua actie valt het allemaal nog wel goed mee. Zoals gezegd is het begin erg leuk (Chan overleeft wederom eens bijna zijn film niet) en is het eindgevecht tussen Jackie Chan en 4 vrouwen wel hilarisch slecht. De vrouwen zijn gehuld in leren pakjes met stiletto hakken van zo'n 10 centimeter en ze kunnen daar blijkbaar perfect in bewegen, althans toch tot ze op een brug kruipen en met hun hakken vast geraken tussen de spleten in de brug... Goed gelachen in ieder geval, vooral ook omdat het echt keihard opvalt dat ze ondertussen wat venten in die leren pakjes gehesen hebben.

Leuk ook om Lola Forner nog eens te zien verschijnen. Met haar schoonheid gaf ze al wat extra aan Wheels on Meals en hier doet ze praktisch hetzelfde kunstje. Niets mis mee en voor mijn part mag ze wel wat meer op mijn scherm verschijnen. Alan Tam neemt de rol van (badum tss) Alan op zich maar ik had liever bijvoorbeeld een Biao Yuen aan de zijde van Chan gehad. De chemie tussen beide was niet zo geslaagd in ieder geval. Maar wat voor een heerlijk figuur blijft Jackie Chan toch om naar te kijken. Hij brak bijna al in het begin van de film ergens zijn nek en knalt met zijn kop op een steen. Even in het ziekenhuis gelegen maar niet lang daarna stond de Aziatische superster alweer terug op de set. Weliswaar terug met lang haar want hij beschouwde het korte haar als een ongeluksbrenger. En de gevechten die hij hier laat zien zijn toch weer van een hoog niveau waardoor je bijna het slechte middenstuk zou vergeten.

Het gevoel blijft hangen dat er meer in had kunnen zitten. De gevechten zijn goed, Chan is zoals altijd weer goed op dreef en de aanwezigheid van Forner zorgt nog voor wat eye candy. De actie zit hem echter compleet in het begin en op het einde waardoor het middenstuk erg saai aanvoelt. Niet slecht maar Chan heeft beter werk afgeleverd.

2.5*

Kung-fu VS Karate

Met de hitte van de afgelopen dagen is het altijd wel fijn om even wat afleiding te zoeken aan de hand van een film. Liefst iets waar je niet te hard bij moet nadenken en waar kom je dan beter uit dan bij een vechtfilm. De Shaw Brothers zijn heer en meester in het genre en de gemiddelde score voor deze The Chinese Boxer beloofde in ieder geval veel goeds. Met een speelduur van nog geen 90 minuten was het dan ook hopen op een kort doch krachtig filmpje.

En die verwachting komt uit, toch voor een heel groot stuk. The Chinese Boxer is een zeer aangename film maar ik ben eerlijk gezegd niet mee waarom dit juist zo hoog wordt beoordeeld. Het lijkt er wel op alsof dit vooral zijn score heeft te danken doordat het één van de eerste in zijn soort is (op IMDB wordt onder andere het argument gebruikt dat dit pre-Bruce Lee is) maar verder zie ik hier weinig in dat zich kan onderscheiden van al die andere soortgelijke films. The Chinese Boxer kan wel dienen als een goede blauwdruk trouwens: men neme een school, men neme een slechterik die iedereen verslaat, men neme een student die wraak wilt nemen en de rest laat zich raden. Het regiedebuut van Yu Wang is misschien iets brutaler dan je bij dit soort films bent gewend (Diao-Erh en zijn kornuiten moorden echt iedereen uit) en dat laat zich ook visueel zien.

Want het bloed vliegt weer in het rond. Net zoals de lichamen trouwens, want er worden meer mensen door de lucht geworpen dan dat ze worden geslagen. Dat komt natuurlijk omdat Diao-Erh in het begin Judo gebruikt en dat geeft in ieder geval wel een fijne afwisseling qua stijl. Tanaka, Ishihara en Kita zijn dan weer veel meer gefocust op Karate waardoor dit visueel wel voor wat fijne momentjes zorgt. Yu Wang debuteert dus als regisseur maar neemt ook de hoofdrol voor zijn rekening. Doet dat goed in ieder geval en het is jammer dat dit de enige samenwerking tussen hem en de Shaw broertjes is. Chiu Hung heeft een heerlijk slechte smoel als Diao-Erh en ook Lo Lieh (Kita), Wong Chung (Tanaka) en Chan Sing (Ishihara) kunnen duidelijk hun mannetje staan.

Tof! Misschien heb ik er ondertussen al wat teveel van gezien, maar de klassiekerstatus van deze The Chinese Boxer ontgaat me een beetje. Absoluut geen slechte film maar in het genre zijn er betere te vinden. Yu Wang zou een aantal jaar later trouwens nog een sequel maken genaamd Return of the Chinese Boxer. Opnieuw met hemzelf in de hoofdrol maar dus zonder de aanwezigheid van de Shaw Brothers. Ben er benieuwd maar naar afgaande op het aantal stemmen op MovieMeter is dat een niet zo makkelijk te vinden film.

3.5*

Eenbenige kung fu

Het valt wel op dat Wei Lo zich in de jaren '70 meer en meer liet terugvallen op standaard kung fu werk. Ik ben daar in ieder geval niet slecht gezind om want de keren dat hij eens een poging doet om buiten de lijntjes te kleuren (titels zoals Killer Meteors en Spiritual Kung Fu) zijn verschrikkelijk slecht. Het is dus altijd even bang afwachten wat Lo deze keer uit zijn mouw zal gaan schudden maar met Dragon Fist zit hij direct terug op de goede weg.

Het is echter wel een film geworden die bij vlagen redelijk chaotisch oogt. In het begin lijkt het alsof Lo terug grijpt naar de Fist of Fury dagen (zowel die van Bruce Lee als die van Jackie Chan zijn door hem geregisseerd) maar niet lang daarna blijkt dat Dragon Fist meerdere plotlijnen gebruikt en die komen niet altijd even goed uit de verf. Meer zelfs, het zorgt er voor dat je halverwege de film eigenlijk redelijk verward bent en dat het niet duidelijk is wie nu eigenlijk bij wie hoort en wie nu juist de goeden of de slechten zijn. Gelukkig valt het daarna wel allemaal wat op zijn plaats en blijft dit een erg vermakelijke film. Qua verhaal voelt dit eigenlijk vrij verfrissend aan. Dragon Fist is zeker en vast geen vernieuwende film in genre maar de evolutie van bad guy naar good guy werd goed uitgewerkt. De film bevat dan ook nog eens een aantal vermakelijke scènes (mijn favoriet was sowieso het stuk waar Chung met zijn één been aan kung fu begint en ook nog eens wint, weliswaar met de hulp van iemand anders) en ook met zijn speelduur van zo'n 80 minuten is dit snel voorbij. Alleen jammer dat de versie die wij gezien hebben redelijk teleur stelt. Het niveau van de Engelse dub is nog redelijk goed (soms wel stupide dialogen zoals de meester van Jackie Chan die 'Good kung fu!' uitroept nadat hij bij elkaar is geslagen) maar de beeldverhouding was waardeloos. Je zat gewoon met meer zwarte balken dan beeld, zelfs als je de televisie op full screen zette..

Een ietwat atypische rol voor Jackie Chan. Ik kende hem eerst voornamelijk van zijn latere Hollywood periode waar hij meestal alleen maar voor de komische factor in het verhaal werd gecast maar het is ondertussen gebleken dat hij zowat alles heeft vertolkt. Tot klungelige kung fu meesters à la Half a Loaf of Kung Fu tot waanzinnig belachelijke bad guys zoals in Rumble in Hong Kong. Hier begint hij als een good guy om halverwege even naar de dark side over te lopen en hij doet dat vrij degelijk. Hij blijft toch ideaal voor dit soort werkjes, zoveel is duidelijk. Als je het over Jackie Chan hebt, dan wordt je bijna gedwongen om James Tien te vermelden, zeker in zijn eind jaren '70 werk. En dat is terecht want Tien weet altijd een zekere klasse mee te geven aan zijn personages en doet dat hier vrij goed. Persoonlijk vond ik hem nog beter in Magnificent Bodyguards maar dit kan er ook zeker mee door. De gevechten op zich worden goed in beeld gebracht (volgens mij is dit dan ook puur het werk van Chan en niet van Lo) en zijn soms zelfs erg hard. Chan slaagt zelfs voor zo'n 10 seconden aan één stuk op het gezicht van een tegenstander met een duizelingwekkende snelheid.

Chan heeft erg veel films gemaakt in de jaren '70 en niet alles daarvan is even goed. Je kunt ook niet op één bepaalde regisseur afgaan (Wei Lo heeft zowat alles geregisseerd) maar als je de gok wilt wagen, dan is dit in ieder geval een goede titel. De vechtscènes zijn bij vlagen indrukwekkend, het verhaal is interessant en Chan plus de rest van de cast doen het gewoon goed. Ben benieuwd naar Drunken Master, schijnbaar het beste van zijn jaren '70 werk.

3.5*

Jackie Chan en de knip- en plakfilm

Het is er dan uiteindelijk toch van gekomen, we hebben eindelijk Fearless Hyena II gezien. De verwachtingen waren verre van hoog gespannen maar vermits de combinatie Wei Lo en Jackie Chan zowel goede films als slechte films heeft voort gebracht, wisten we nog altijd niet goed wat te verwachten. We hoopten in ieder geval op een iets betere film dan deel 1.

En dat is het niet geworden maar tegelijkertijd is het ook niet slechter geworden. Waar deel 1 (ik snap trouwens de link tussen de twee films niet) zich meer leek te richten op slapstick, krijgen we hier meer de nadruk op vechten. Althans toch in de tweede helft van de film want de eerste helft lijkt verdacht hard op zijn voorganger met Chan die allerlei jobs uitoefent om geld te verdienen. Niet echt bijster interessant dus en zelfs redelijk saai te noemen. De wenkbrauwen werden ook nog even gefronst bij het déjà vu gevoel dat we kregen bij meerdere scènes (onder andere de introductie van Chan) maar door Neo's uitleg wordt het alweer een stuk duidelijker. Blijft toch jammer dat er wat stukken uit voorgaande films tussen gemonteerd zijn maar het is gelukkig in ieder geval nog altijd beter dan wat ze met Bruce Lee deden in Game of Death want die gebruikten onder andere een kartonnen afbeelding (!) van Bruce Lee als acteur... Montage van de film is trouwens ook weer niet al te denderend. Mijn eerste kennismaking met Wei Lo was met de twee Bruce Lee films maar het lijkt precies alsof de regisseur toen twee gelukstreffers had want de rest van zijn werk stelt nu niet meteen veel voor, al heeft hij met Magnificent Bodyguards en New Fist of Fury nog wel vermakelijke films op zijn naam staan.

Jackie Chan is vandaag de dag een icoon geworden in de filmwereld en zelfs wanneer je zijn mindere werk ziet valt er nog altijd wel enige klasse te ontdekken. Ook hier laat hij zich weer van betere kant zien maar op zich is er jammer genoeg niet veel nieuws aan vermits Chan het halverwege de film is afgetrapt. Dit resulteert in een tweede acteur maar gek genoeg valt het niet zo enorm hard op. Het is vooral in het eindgevecht waar het personage van Chan zijn gezicht angstvallig verbergt waarin duidelijk wordt dat er iets niet klopt. Ook de climax natuurlijk waar Heaven of Earth (geen idee wie wie was eigenlijk) verslagen wordt door Ah Tung en niet door het personage van Chan, hoewel die was aan het vechten, spreekt boekdelen. De film bevat voor de rest kleurrijke personages waaronder die handlangers van Heaven & Earth in hun gouden pakjes maar ook het duo zelf ziet er hilarisch uit. Hun 'gemengde' vechtstijl bracht in ieder geval wel een glimlach op mijn mond. Leuk om Dean Shek en James Tien ook nog eens te zien passeren, ik blijf het toch leuke acteurs vinden, maar daar is voor de rest wel alles mee gezegd.

Ik heb gemerkt dat er zo in het algemeen een haat rond Wei Lo bestaat en ondertussen begin ik te begrijpen waarom. Lo deed er alles aan om nog geld te verdienen aan Jackie Chan en dit resulteert in een knip- en plakwerk film. Fearless Hyena II is echter nog redelijk vermaak vanwege een aantal leuke scènes en Wei Lo heeft sowieso slechter werk gemaakt, ik krijg al de kriebels als ik aan Spiritual Kung Fu denk..

2.5*

Niet te verwarren met Crouching Tiger, Hidden Dragon

Ik had nog eens zin in een Chinees vechtfilmpje, maar liefst iets dat niet te lang duurde. De keuze viel op deze Flying Dragon, Leaping Tiger vanwege Sammo Hung. Ik vreesde wat voor een rip-off van Crouching Tiger, Hidden Dragon die twee jaar eerder uitkwam, maar al snel bleek dat het enkel en alleen bedoeld is om mee te liften op de naam aangezien beide films niet echt veel gelijkenissen treffen.

Flying Dragon, Leaping Tiger is op zich wel een redelijk vermakelijk filmpje, maar stelt over de gehele lijn een tikkeltje teleur. Hoewel het plot rond de liefdesperikelen tussen Lu Zheng Yang en Liu Ru Yan op zich niet zo moeilijk te begrijpen is, slaagt Allen Hai-Han Lan er in om het nogal chaotisch over te brengen. Personages komen en gaan en uiteindelijk blijkt iedereen wel op de één of andere manier familiaal gelinkt te zijn aan elkaar. Had voor mij niet gehoeven eerlijk gezegd, maar het is gelukkig niet zo'n enorm nadeel. Vooral omdat het merendeel van de film er wel goed uitziet. Toegegeven, de tornado halverwege had gerucht achterwege gelaten mogen worden, maar de vechtscènes op zich stellen niet teleur. Leukste moment is ongetwijfeld wanneer Lu Zheng Yang dochterlief Liu Yun Long ontmoet, nadien in haar kamp terecht komt en de scènes die daaruit voortvloeien.

Gekocht vanwege Sammo Hung dus en niet teleurgesteld, al moet ik toegeven dat ik bij dit soort ietwat recentere films al tevreden ben als hij geen veredelde bijrol heeft. De imposante man met het litteken blijft een figuur die direct de aandacht naar zich toe trekt, blijf het ook vermakelijk vinden om te zien hoe snel hij eigenlijk is, en heeft hier een aantal leuke vechtpartijen. Pei-pei Cheng speelt de geliefde van Hung, maar verdwijnt halverwege uit de film. Beetje jammer omdat ik Cheng wel wat meer had willen zien vechten, maar eenmaal Liu Ru Yan sterft krijgt Jade Leung (Liu Yun Long, de dochter) wat meer screentime en die doet het ook behoorlijk.

Kan me voorstellen dat je hier niet veel mee kunt als je bijvoorbeeld een Crouching Tiger, Hidden Dragon verwacht, maar dat neemt niet weg dat Flying Dragon, Leaping Tiger nog altijd wel een vermakelijk filmpje is. Behoort wel niet tot het beste werk van Sammo Hung trouwens, daarvoor moet je toch eerder naar zijn samenwerking met Jackie Chan.

3*

Best thing to do with memories is... forget em

Zo'n digitale televisie, het heeft zijn voordelen. Eenmaal er echter iets aan dat ding begint te schelen, dan krijg je te horen dat je bij een vervanging alle opnames kwijt zijn. Dat is niet zo handig aangezien ik best nog wel opgenomen films heb liggen en daarvan was deze The Long Voyage Home degene die me het meest interesseerde. De reden was simpel: de combinatie John Wayne - John Ford wil ik altijd wel een kans geven.

Niet dat dat altijd in even goede films resulteert, maar ik had toch niet verwacht dat The Long Voyage Home zo hard ging tegenvallen. Ford regisseert Wayne (die om een vreemde reden is gecast als een Zweed, inclusief dik accent) in een fragmentarisch verhaaltje rond een stel zeelui ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Ford koos ervoor om een aantal eenakters van Eugene O'Neill, maar slaagt er nooit in om er een echt evenwichtig geheel van te maken. Een aantal serieuze scènes worden dan ook wat teniet gedaan door de clowneske personages en het is eigenlijk pas op het einde dat de film me echt begon te intrigeren. Ole die dan toch naar huis lijkt te gaan, het café waar de mannen stomdronken geraken, Ole die wordt ontvoerd, de strijd die daarop volgt en natuurlijk de dood van Driscoll terwijl we de mannen zich dan toch terug aanmelden voor een volgende reis.

John Wayne als Zweed, het is eens een keer iets anders. Of het een goede keuze was? Nee, ik vond het niet. Ford zelf was blijkbaar erg te spreken over de performance van 'zijn ontdekking' (het was Stagecoach uit 1939 dat de acteur echt op de kaart zette) maar ik vind dit toch één van zijn zwakste rollen. Het is vooral het accent dat het allemaal wat om zeep helpt. Nog zo'n acteur met een serieus accent is Thomas Mitchell als Driscoll. Die doet het echter uitstekend en dat geldt ook voor Ward Bond. Sowieso eigenlijk vrij weinig op te merken aan de cast, met uitzondering dat het hier en daar wat overdreven clowneske performances zijn dus.

Ook niet helemaal handig natuurlijk dat dit een opname van de BBC, dus zonder ondertitels, waardoor ik hier en daar wat moeite had met de accenten. Zeker het gewauwel van Thomas Mitchell was niet altijd even verstaanbaar. Verder was dit vooral een film waarvan ik niet goed snap dat dit op IMDB zo hoog scoort, de aanwezigheid van Gregg 'Citizen Kane' Toland zal daar voor iets tussen zitten?

1.5*

Like father, like son

Eigenlijk is het erg, ik koop een resem films en dan duurt het weer een lange tijd eer ik ze zie. Zo was Legacy of Rage mijn eerste Brandon Lee film die ik kocht (ondertussen heb ik er al twee andere gezien) maar stond hij ondertussen al weer ruimschoots stof te verzamelen. De film kwam me terug onder de aandacht vanwege een trailer op The Super Cops waaruit bleek dat Bolo Yeung een vechtscène met Brandon Lee had waardoor mijn interesse gewekt werd.

Al wordt je wel teleurgesteld als je de film enkel en alleen voor deze scène kijkt want Bolo doet maar een paar minuten mee en de vechtscène op zich is nu ook niet zo noemenswaardig. Zonde ook dat ik (net zoals bij The Super Cops) weer een gedubte versie te pakken heb. Legacy of Rage is Brandon's enige Hongkong film maar hij dubte zichzelf in de Chinese versie en dat had een stuk interessanter geweest. Ik betwijfel ook of de Engelse versie wel zijn echte stem gebruikt want het klinkt een tikkeltje off. Soit, het is in ieder geval niet de meest interessante film die ik van de zoon van Bruce Lee heb gezien doordat het plot nogal standaard is. Toegegeven, het is op zich wel redelijk boeiend maar het is vooral de hardheid die me bij dit soort films wel aanspreekt met onder andere het vriendinnetje van Brandon dat uiteindelijk de film niet overleeft. Mocht dit een Amerikaanse film zijn geweest dan had er sowieso nog een laatste shot ingezeten van het gelukkige gezinnetje dat wegvaart op de boot. Alleen zonde wel dat Yu de 8 jaar dat Brandon in de gevangenis zat niet duidelijker in beeld kon brengen. Niemand is ouder geworden, alleen Michael heeft wat een gedaanteverandering ondergaan, en het was pas toen ik Brandon's zoontje zag dat mijn frank viel. Ik dacht namelijk eerst dat hij op de een of andere manier vervroegd was vrijgelaten met de hulp van de cipier en vriend van Yip.

Als zoon van Bruce Lee heb je een lastige erfenis te torsen. Waarschijnlijk daardoor dat Brandon Lee zich meer concentreerde op actiefilms in plaats van vechtfilms want op dat gebied moest hij toch wel onderdoen voor zijn vader. Dit is meteen ook de enige film die ik weet dat Lee een vorm van martial arts hanteert. Michael Wong is een degelijke tegenstander maar is toch een formaat kleiner dan Lee. Tof ook om Hoi Mang nog eens terug te zien. Fungeert voornamelijk als comic relief maar bon, hij doet het goed Bolo Yeung is weer even indrukwekkend zoals altijd maar heeft erg weinig screentime.

Op zich wel een vermakelijk actiefilmpje maar ik heb al beter gezien, zowel van Brandon Lee als van het genre op zich. Toch is Legacy of Rage de moeite waard om eens gezien te hebben met onder andere een gevecht tussen Brandon Lee en Bolo Yeung. Yu zijn Amerikaanse periode ligt me toch iets meer precies.

2.5*

Come on out, you dirty slobs! Flanagan's back!

Oorlogfilms, het is niet echt mijn favoriete genre. Er zijn hier en daar wel eens uitzonderingen natuurlijk, maar het merendeel van de films vind ik te langdradig en het blijft me ook nooit echt boeien. Ik had al eens eerder een paar John Wayne films in dat genre geprobeerd, maar over het algemeen was dat ook geen succes te noemen. Dan maar eens The Longest Day proberen. Wordt toch zowat beschouwd als één van de klassiekers en een interessante cast trok me gisteravond uiteindelijk over de streep.

Want met een speelduur van 3 uur is dit geen film die je zomaar eens eventjes opzet. Het interessantste aan The Longest Day is ongetwijfeld de aanpak. Het is namelijk één van de eerste films die de nationaliteiten respecteert en de personages hun moedertaal laat spreken, het geeft toch altijd net dat beetje extra authenticiteit wanneer je een Fransman Frans ziet praten of een Duitser Duits. Toch voelt dit op zich wel een tikkeltje fragmentarisch aan en met 3 regisseurs (Ken Annakin voor de Britse en Franse scènes, Andrew Marton voor de Amerikaanse scènes en Bernhard Wicki voor de Duitse scènes) is dat ook niet echt te verwonderen. The Longest Day is dan ook erg groots qua opzet, neemt ruimschoots de tijd om iets te vertellen en af en toe lijkt het alsof je naar drie films zit te kijken die tot één geheel zijn gevormd. Is deze oorlogsklassieker dan ook niet om aan te zien? Neen, dat zeker niet. Iedereen met een beetje geschiedeniskennis weet al hoe het verhaal gaat aflopen en toch gaan die drie uur nog redelijk snel voorbij. Enkel naar het einde toe begint het wat te slepen, maar verder vrij weinig op aan te merken.

Een allegaartje aan acteurs dus waarvan de ene al een grotere rol heeft dan de andere. Oorspronkelijk gekocht voor John Wayne die hier als 54-jarige een personage speelt dat 27 (!) was tijdens D-Day en hoewel Wayne één van mijn favoriete acteurs all-time is, is hij hier toch minder op zijn plaats tussen al die soldaten. Richard Burton en Roddy McDowall waren volop aan het filmen voor Cleopatra maar vonden toch nog een gaatje om hier een klein rolletje te komen vertolken, niet zo verwonderend ook met die talloze vertragingen dat Cleopatra heeft opgelopen, maar ook Robert Mitchum, Sean Connery, Robert Wagner, Gert Fröbe, Bourvil, Henry Fonda en nog veel meer hebben hier aan meegewerkt. Werd op den duur eerder een spelletje van 'spot het bekende gezicht' en dat is altijd wel leuk.

Interessante reconstructie in ieder geval die voor de gelegenheid eens heel wat verder gaat dan enkel de landing van Normandië, had ik in eerste instantie ook niet verwacht. Veel verhaallijnen dus plus een lange speelduur en toch krijg je het gevoel dat niet alles even sterk is uitgewerkt, zo komt het Franse verzet er ook maar karig van af. Had er toch net iets meer van verwacht, maar heb me wel vermaakt en dat is voor een oorlogsfilm al een zeer degelijke score.

3.5*

First down and ten years to go

Een lange tijd geleden hadden we The Longest Yard op VijfTV opgenomen. Ten huize Persoon dachten we dat het hier om de versie met Adam Sandler ging maar toen mijn broer de film wou afspelen bleek dat het om deze versie ging. Het is niet de eerste keer dat VijfTV dit flikt maar voor een keer ben ik er blij om, de versie met Reynolds was een film die al lang op het verlanglijstje stond omdat ik de twee remakes al wel had gezien.

Uiteindelijk is, zoals zo vaak, het origineel superieur. Beide Longest Yard films staan voor de moment op evenveel sterren maar de '74 versie is beter en origineler terwijl de remake toch enorm veel van zijn grappen hieruit haalt. Soit, het gaat hier over het origineel alleen en niet over een vergelijking tussen beide films. In het begin dacht ik niet dat dit een echte komedie ging zijn. De film begint nogal ruw met de fantastische auto achtervolging onder begeleiding van Saturday Night Special van Lynyrd Skynyrd maar naarmate de film vordert merk je dat er toch een zekere vorm van humor in zit. Vooral het casten van spelers is vaak erg leuk maar het is de 45 minuten durende football wedstrijd waar ik het meeste heb moeten lachen. De gevangenen die dolgelukkig zijn dat ze wat cipiers mogen afrossen, Samson die iemand zijn nek breekt en zo blij is als een klein kind, ... Geweldig om te zien. Het verhaal zelf heeft niet zo bijster veel om handen. Eigenlijk is het jammer dat ik eerst de remakes heb gezien want die lopen voor 99% hetzelfde waardoor het einde met Crewe die de wedstrijdbal ging halen niet als een verrassing kwam. Je weet natuurlijk ook dat Crewe zijn team niet in de steek zal laten en dat ze uiteindelijk zullen winnen maar het is de adrenalinevolle, bijna epische manier waarop Aldrich dit in beeld brengt waardoor de film zo goed is. Het was gisteravond al redelijk laat maar ik zat maar mee te juichen wanneer de Mean Machine een doelpunt maakte en natuurlijk neer te gaan wanneer Crewe de bal in Bogdanski zijn kloten werpt, tot twee maal toe. Het is zonde dat dit origineel eigenlijk zo onbekend is. De film kent maar 92 stemmen hier op Moviemeter terwijl Mean Machine (2001) er 830 kent en The Longest Yard uit 2005 er zelfs 841 kent... Wel hilarisch trouwens dat de film een aantal serieuze fouten kent. Natuurlijk heeft elke film wel wat goofs maar een dropkick die er zo ver naast gaat dat ik het op een gammele video zelfs zie moet voor heel de cast toch niet zo onduidelijk zijn geweest?

Burt Reynolds is cool. In de remake heeft hij een rolletje en ook in Cloud Nine kan ik me hem nog vaag herinneren maar hier laat hij in ieder geval een serieuze indruk achter. Bij vlagen deed hij me wat aan Jack Nicholson denken, de lach en de waanzinnige ogen vooral, maar hij presteert ook even goed. Werkelijk een glansrol. Leuk om te lezen dat veel acteurs, waaronder ook Reynolds, in hun jongere jaren ook wat football hebben gespeeld. Geeft wel een extra tintje aan de authenticiteit die sowieso al wordt versterkt door het feit dat de film in een echte gevangenis is opgenomen met als figuranten vaak de echte gevangenen. Het zou onterecht zijn mocht ik alleen maar Reynolds in deze film krediet geven want de andere acteurs mochten er zeker en vast ook wezen. Eddie Albert speelt een geweldige klootzak maar het zijn vooral de cipiers die dat gehalte overtreffen. Ed Lauter speelt zijn rol van Knauer zo ontzettend goed dat ik echt wou dat de Mean Machine hem echt zeer deden, geldt eigenlijk voor elke cipier. Toch zijn het de gevangenen die dit naar een iets hoger niveau tillen. James Hampton geeft een leuke aanvulling op de rol van Caretaker, hij gaat ook niet op zo'n overdreven manier dood als in de remake, maar het zijn de meer specialere gevallen die fantastisch zijn. Richard Kiel, vraag me af waar die ijzeren tanden zijn gebleven, speelt een hilarische rol als Samson maar de scène in combinatie met Robert Tessier als Shokner is erg leuk.

Leuke muziek + een fantastisch in beeld gebrachte football match + een geweldige cast zorgen voor een uitstekende film. Deze versie blijft superieur aan de vele remakes maar het is vooral Reynolds die de show steelt.

Dikke 4*

If you can't get out, get even

Een aantal maanden (of zelfs een dik jaar) geleden zou deze Longest Yard zogenaamd op televisie komen. Mijn broer, die de film graag wou terugzien, had de recorder klaargezet maar was ontzettend teleurgesteld toen bleek dat het om het origineel uit '74 ging, hoewel ze beelden van deze versie hadden laten zien. Ik was helemaal niet teleurgesteld en keek met veel plezier naar het origineel maar gisteravond bleek dat 2BE nog eens een poging waagde en de versie uit 2005 uitzond. Mijn broer in de zetel, ik ernaast omdat ik nog altijd was aan het twijfelen of ik de Oscars zou volgen en kijken maar.

Ik las daarstraks mijn recensie bij het origineel nog eens door en toen was ik ervan overtuigd dat die versie beter was. Nu stamt dat bericht al van een serieuze tijd geleden dus het zit allemaal niet meer zo vers in mijn geheugen maar ik moet toch van dat statement terug komen want de versie uit 2005 is voor mij evenwaardig. Het verhaal is natuurlijk niet één van de meest hoogstaande plots die we al zijn tegen gekomen in films, zeker en vast niet, maar het is en blijft nog altijd wel een vermakelijk verhaal met een paar erg leuke vondsten. Het idee van de gevangenen tegen de cipiers blijft goud waard en Segal weet alles ook op een leuke en vlotte manier te brengen. Natuurlijk zit de film vol met clichés maar dat had ik ook niet anders verwacht maar eerlijk is eerlijk, ik stoorde me er helemaal niet aan. The Longest Yard is gewoon een heerlijke football film geworden met als eindhalte een coole match. Ik lees hier commentaren dat het zo'n slap einde zou zijn doordat de gevangenen winnen maar persoonlijk had ik de film een stuk slechter gevonden mocht het niet zo zijn geëindigd. Ik ben gewoon een ontzettend grote sucker voor dit soort verhalen waar de oude footballspeler toch nog een keer meedoet en een belangrijke touchdown maakt, waar de ex-footballspeler toch zijn fout van vroeger kan herstellen, ... Voorspelbaar? Ja. Cliché? Ja. Leuk om naar te kijken? Wees daar maar zeker van. Je weet hoe het gaat aflopen maar ik betrapte me er toch vaak op dat ik mee de adrenaline voelde, mee was aan het hopen wanneer er een paar yards werden veroverd en vooral mee was aan het juichen toen er een touchdown werd gemaakt. Ook leuk trouwens dat ze een aantal scènes van het origineel in stand hebben gehouden zoals Lynyrd Skynyrds Saturday Night Special.

Ik heb eigenlijk nooit goed begrepen wat mensen tegen Adam Sandler hebben. Oké, hij speelt vaak een soort van zelfde rol maar over het algemeen ben ik hem nog niet in veel slechts tegen gekomen, in Punch Drunk Love is hij fenomenaal trouwens. Soit, in het begin had ik nog wat mijn twijfels over het postuur van Sandler maar eigenlijk past hij perfect in de film. In het begin is het allemaal nogal onwennig maar eens hij zich kan bezig houden met football, geraakt hij helemaal los. Sandler neemt de hoofdrol op zich maar dat betekent niet dat de rest van de bijrollen waardeloos zijn, in tegendeel. De film zit bomvol met bekende acteurs in vaak te kleine rollen. Hetgeen wat niet klein was trouwens, waren Courtney Cox haar borsten. Wat een verschil sinds Friends! Het gevecht met Sandler was wel leuk maar daar stopt het dan ook doordat ik er toch nog te vaak Monica-trekjes in haar zie. Het is natuurlijk fantastisch om Burt Reynolds terug te zien verschijnen. Hij was fantastisch in de originele film en ook hier doet hij het weer erg goed. Erg fijne acteur die misschien niet zo veelzijdig is in zijn rollen maar ze wel goed weet uit te kiezen. Chris Rock was ook wel leuk in zijn rol van Caretaker, al had ik soms wel teveel het gevoel dat ik naar Marty uit Madagascar zat te zien. Maar het zijn vooral de footballspelers die vaak de show stelen. Ik was vroeger altijd een fan van WCW, dat ze hier altijd op zondag gaven. Ik moest altijd naar de chiro maar het was toch zo lang mogelijk rekken om nog zoveel te kunnen zien van de matchen. Het is dan ook geweldig om een aantal knoppen terug te zien verschijnen zoals Goldberg. Maar ook de andere zogenaamde inmates zijn soms geweldig om te zien. Terry Crews blijft hilarisch, Dalip Singh is te enorm voor woorden (geldt ook voor Bob Sapp) en zijn gewoon heerlijk droog soms. Ook leuk om Rob Schneider nog eventjes in een bijrol te zien verschijnen. De kant van de cipiers wordt trouwens ook wel goed vertegenwoordigd onder de leiding van William Fichtner.

Erg fijne film die lekker vlot wegkijkt. Sandler is lekker op dreef en wordt goed ondersteund door de rest van de cast. Een aantal leuke verwijzingen naar het origineel en een mooi geschoten football match, meer heeft een mens niet nodig. Ik heb me althans goed geamuseerd, moet ik me toch nog eens wagen aan een herziening van de remake met Vinnie Jones.

4*

Eh, what's up, Darth?

Als kind was ik erg grote fan van Space Jam en het deed me dan ook deugd om te zien dat de film vandaag de dag nog altijd heerlijk overeind blijft staan. De combinatie live-action & animatie is niet mijn favoriete stijlvorm in films, maar de combinatie van Looney Tunes en Michael Jordan + Bill Murray werkt gewoon. In dat opzicht was ik dan ook benieuwd geraakt naar Space Jam en na vele development perikelen is dat uiteindelijk deze Back in Action geworden. Gisteren toevallig op een rommelmarkt gevonden en maar ineens eens opgezet.

Het is geen tweede Space Jam, maar heb me hier op zich nog wel mee vermaakt. Vooral vanwege de vele knipogen eigenlijk naar onder andere bekende filmklassiekers (Psycho), de stemmen achter de figuren (Mel Blanc), andere televisieseries (Scooby-Doo, al geef ik toe dat dat wat uit de lucht komt vallen) en natuurlijk ook de nodige zelfspot. Zo'n stukje waar Porky Pig en Speedy Gonzalez tegen elkaar liggen te zuchten dat de politieke correctheid hun carrière om zeep heeft geholpen, heerlijk gewoon. Veel leuke dingen dus die de gemiddelde Looney Tunes fan wel zal kunnen bekoren, maar er loopt ook wel flink wat mis. Zo is heel het plotje rond de Blue Monkey (inclusief een verschrikkelijke slechterik en dan bedoel ik verschrikkelijk in de zin van vreselijk irritant in plaats van angstaanjagend) er wat met de haren bijgetrokken. Het is vooral een kapstok om zoveel mogelijk actie op je los te laten en in dat opzicht doet de film wel wat het moet doen.

Flink wat zelfspot ook van Brendan Fraser waarmee hij me toch weer weet te charmeren. Het zal nooit een groots acteur worden, maar het soort ietwat naïeve rollen zoals deze of George of the Jungle gaan hem eigenlijk bijzonder goed af. Voor Jenna Elfman heb ik al geruime tijd een zwak en die weet zich ook wel raad met de waanzin van de Looney Tunes. Steve Martin daarentegen is echt abominabel slecht en kost de film gemakkelijk een halfje. Leuke bijrollen ook van Timothy Dalton en Goldberg, maar de echte sterren zijn uiteraard onze geanimeerde vrienden. De nadruk komt vooral op Daffy Duck en Bugs Bunny te liggen en die hebben genoeg komisch talent om de boel recht te houden. Veel bekende koppen passeren in grote en minder grote bijrollen (Ralph Wolf & Sam Sheepdog!) en dat is altijd wel fijn om te spotten.

Jammer van Martin die de film toch compleet onderuit haalt. Voor de rest begrijp ik eerlijk gezegd niet goed wat hier nu zo verschrikkelijk slecht zou zijn maar bon, ik begrijp ook niet waarom Space Jam nog niet aan de 3* komt.. Minder als zijn voorganger, maar best nog leuk.

Nipte 3.5*

This time travel crap, just fries your brain like a egg

Normaal gezien gingen we eigenlijk naar Skyfall, de nieuwe James Bond zien, maar eenmaal aangekomen in de cinema bleek dat de film al voor de gehele avond was uitverkocht. Best wel zonde want ik had er al veel goeds over gehoord maar gelukkig draaide er nog een andere film die ons wel interessant leek, namelijk deze Looper.

Waarom sprak me dit aan? Omdat ik eigenlijk grote fan ben van tijdreizen, alternatieve tijdslijnen en al dat gedoe dat er rond hoort. Je kunt mij echt blij maken met een verhaal waarin de kleinste acties grote gevolgen kunnen hebben en in dat opzicht is Looper dan ook een erg aangename film. Het uitgangspunt met de Loopers die eigenlijk huurmoordenaars in het verleden voor maffia bazen in de toekomst zijn is sowieso al erg sterk maar het is voornamelijk de ontwikkeling betreffende de Rainmaker die ik wel kon waarderen. Beetje bij beetje vallen de stukken op hun plaats (het kaakprostaat onder andere) en weet de film op het einde nog wat verrassend uit de hoek te komen. Ik had er mijn geld op durven zetten dat Young Joe zijn oudere versie ging neerknallen maar het draait dus toch nog net iets anders uit met zijn zelfmoord. Goed trouwens dat Johnson niet al zijn geld op het tijdreizen zet maar er ook nog wat superkrachten mee in verwikkeld, iets wat trouwens wel een (onbedoelde) sneer lijkt te zijn naar de vele superheldenfilms waarmee we de laatste jaren worden overspoeld doordat er vrij snel wordt duidelijk gemaakt dat er niets speciaals is met de telekinese.

Joseph Gordon-Levitt begint zich langzaam maar zeker toch wel tot het groepje van de meest interessante acteurs van deze jaren te scharen. Het jongetje uit Third Rock From the Sun is een stuk ouder geworden en hij weet me elke keer aangenaam te verrassen. Ook hier weet hij de hoofdrol goed te dragen en is het soms vies om te zien in hoeverre hij de ticks van Bruce Willis weet te benaderen. Diezelfde Willis doet dit weer op automatische piloot (het is ook alweer zijn derde tijdreisfilm waar hij zichzelf tegenkomt) maar blijft nog altijd degelijk acteren. Ze worden bijgestaan door Emily Blunt en ook die weet zich nog vrij goed staande te houden tussen dit mannelijk geweld. Dan resten er op zich nog een paar leuke bijrollen van onder andere Paul Dano en je zit goed voor twee uur. Visueel ziet dit er trouwens echt wel erg mooi uit. Er hangt een aangename sci-fi sfeer met onder andere hoverbikes maar de futuristische aankleding op zich is geslaagd te noemen.

Geen echte breinkraker, daarvoor is de film op zich redelijk lineair maar daarom niet minder vermakelijk. Gordon-Levitt en Willis zijn goed op dreef maar het is vooral een interessante ontwikkeling en een sterk futuristisch sfeerbeeld die ervoor zorgen dat deze Looper gezien mag worden.

4*

You do know that you are talking in rhyme, don't you?

Ik ben niet opgegroeid met de boeken van Dr. Seuss. Althans, toch niet in de papieren vorm want How the Grinch Stole Christmas was wel een verfilming die ik in mijn jeugd regelmatig heb gezien. In mijn herinnering was dat degelijk vermaak dus wanneer de regisseur van het geweldige Despicable Me zijn schouders onder een ander boek van Dr. Seuss zet, dan heb je mijn aandacht wel getrokken. Al doet The Lorax me eerlijk gezegd twijfelen of Kyle Balda niet eerder een gelukstreffer had met zijn regiedebuut.

Want The Lorax is blijkbaar echt alleen maar weggelegd voor de allerkleinsten onder ons waardoor je als volwassene bitter weinig plezier kunt beleven aan de hele mikmak. En op dat gebied gaat de film dan ook finaal de mist in doordat soortgenoten wel vermakelijk kunnen zijn voor het oudere publiek (Despicable Me, een hele resem Disney films en het meer recentelijke Brave schieten me op het moment te binnen) maar dit is gewoon tergend slecht. Af en toe nog wel een leuke opmerking of situatie maar de milieu boodschap wordt zo hard in je strot geramd dat het plezier er al snel van af is. Daar komt dan nog eens bij dat de personages van tijd tot wijlen opeens in zingen uitbarsten, iets wat vooral aanvoelt als opvulling voor het erg magere verhaaltje om zodoende toch nog aan een ietwat acceptabele speelduur te geraken. Was ik trouwens de enige die de indruk had dat Audrey een heel stuk ouder was dan Ted? Ze leek me eerder zo'n jaar of 16 te zijn terwijl Ted een jaar of 12 was. Ben er nog altijd niet uit of dat de bedoeling was..

The Lorax is qua animatie enorm fel en kleurrijk en dat zal de kleinsten onder ons zeker aanspreken. Ik kan het vaak ook nog wel waarderen (zo vond ik de circusvoorstelling in Madagascar 3 wel geslaagd) maar dit ziet er allemaal maar redelijk brak uit. Gelukkig wordt de film nog gedragen door een uitstekende stemmencast. Nu weten ze daar in Hollywood sowieso wel weg mee maar ik vond de toevoeging van Danny DeVito als de Lorax zelf wel erg geslaagd, jammer dan ook dat die op zich maar bitter weinig in het verhaal voorkomt. Ook Betty White als de grootmoeder is een geslaagde zet (heeft ook de meeste leuke scènes op haar naam staan) maar Ed Helms vond ik iets minder dan ik had verwacht als de Once-ler. Zac Efron ken ik alleen maar vanwege zijn piepkleine bijrol in Serenity als de jonge Simon Tam maar weet hier niet bijzonder veel indruk achter te laten. Taylor Swift daarentegen komt vrij aandoenlijk over als Audrey, al krijgt zij ook maar bijzonder weinig screentime voor toch wel een redelijk grote naam te zijn.

Neen, dit was het niet. The Lorax lijkt op zich wel wat potentie te bevatten maar de uitwerking is humorloos en de boodschap wordt te geforceerd in beeld gebracht. De uitbarstingen in zingen zijn tenenkrommend en de stemmen van menig Hollywoodster weten het niveau niet op te krikken. Ik denk dat ik maar van Dr. Seuss ga wegblijven in het vervolg.

1.5*

Zal ik het teutje erop zetten?

Geen idee waar het juist is misgelopen, maar sinds einde 2017 had ik geen Jan Verheyen film meer gezien. Niet dat het mijn favoriete regisseur is of iets in die aard, maar ik was me wel aan het vermaken met de boxset die ik toen had aangeschaft. De laatste film was Vermist, ik ben ze chronologisch aan het kijken, maar die viel een beetje tegen en van Los had ik eigenlijk weinig verwachtingen. Komt misschien ook wel omdat ik er in de loop der jaren van overtuigd was geraakt dat dit een verfilming van een boek van Tom Lanoye was.

Dat is misschien wel één van de meest vervelende schrijvers van het moment, maar dat doet er allemaal niet toe aangezien Los dus een verfilming van een boek van Tom Naegels is en niet van Lanoye. Ik heb het bronmateriaal nooit gelezen, maar tegen alle verwachting in heb ik me hier eigenlijk goed mee geamuseerd. Hoewel de film gewoon één groot cliché van jewelste is, werkt het op één of andere manier wel. Een aantal goede ideeën in ieder geval (mooi ook dat de relatie met Nadia niet te geforceerd naar een happy end wordt geduwd maar dat het gewoon in het midden blijft of Tom Nadia in Parijs terugvindt. In de making off zit er helemaal op het einde nog wel een stukje '2 maanden later' maar dat is niet officieel natuurlijk) en Verheyen en co slagen er wel in om het allemaal tot een mooi geheel te maken. Wat op zich knap is, want het is een redelijk anekdotische film - naar het schijnt kan dat ook gezegd worden van het boek - en dat kan snel mislopen.

Pepijn Caudron speelt Tom Naegels (die bij het debat op een bepaald moment ook nog te zien is en een vraag stelt) maar praat wel op dezelfde manier als Jan Verheyen. Merkwaardig om te zien eigenlijk en het haalt een beetje wat de glans van zijn performance af. Hij houdt er echter wel een goede chemie met Koen De Graeve op na en ook Sana Mouziane doet het goed als de Pakistaanse Nadia. Geen makkelijke rol aangezien producer Peter Bouckaert haar op het filmfestival van Montreal spotte in de zaal bij een vertoning van Ben-X en ze dus geen woord Nederlands spreekt. Grappig ook om Adil El Arbi en Bilall Fallah nog te spotten in twee kleine bijrollen (ze nemen zelfs de regie van de making off voor hun rekening!) nog lang voor ze hun eigen regisseurscarrière zijn begonnen. Sowieso wel toffe bijrollen met onder andere Jaak Van Assche en zelfs een kort optreden van de Strangers.

Verder veel usual suspects uit vorige Verheyen films met onder andere nog een rol voor Stany Crets, Warre Borgmans, ... Een verademing om Verheyen nog eens een niet-voetbal komedie te zien maken en hoewel het een regisseur is die in mijn ogen tot nu toe maar één uitschieter heeft (Alles Moet Weg), gaat Los een heel stuk hoger in de toplijst eindigen dan ik had verwacht.

3.5*

We've met before, haven't we?

Na het tegenvallende Eraserhead en Blue Velvet had ik schrik dat Lynch een gelukstreffer bij mij had met zijn Mulholland Dr. en Twin Peaks. Gelukkig bewijst Lost Highway het tegendeel.

Dit is gelukkig weer een Lynch zoals ik hem ken. Creepy personages en dito verhaal, een mindfuck op sommige momenten, ... Zo zie ik hem graag bezig. Alleen het grootste minpunt is de muziek. Die paste op sommige momenten totaal niet, met als dieptepunt Rammstein en Marilyn Manson een aantal keer. Dan hoor ik Badalamenti toch liever in de andere Lynch films.

Acteerwerk is wel van een solide niveau al vond ik Patricia Arquette ma zus en zo. Ze zag er in True Romance ook wel een pak beter uit. Maar het beste personage is sowieso de Mistery Man. Geweldig hoe die man wordt geïntroduceerd, zag er ook angstaanjagend uit.

Met het verhaal heb ik bij een Lynch film toch wel wat meer moeite. Nooit slaag ik erin om van de eerste keer alles te begrijpen al kwam ik met Lost Highway wel redelijk in de buurt maar het zit toch wel weer redelijk complex ineen.

Beter als Mulholland Dr. is het niet maar komt wel redelijk dicht in de buurt.

4*

Music! Maidens! Merriment!

Ik had vanmorgen mijn eerste kennismaking met Abbott en Costello gehad en dat smaakte naar meer. Omdat ik voor de moment ziek thuis zit kan ik me laten gaan op een aantal films die nog op de decoder staan en mijn oog viel op deze Lost in a Harem. Rio Rita was leuk maar zou het duo me niet vervelen na twee films op één dag?

Het antwoord is overduidelijk neen, het blijft een geweldige combinatie. Abbott en Costello doen op zich niet veel anders dan in Rio Rita maar het blijft allemaal wel bijzonder vermakelijk. De vele grappen zijn leuk gevonden, er zit zelfs een heerlijke verwijzing naar Duck Soup van The Marx Brothers tussen, maar ook het aantal muzikale nummers is serieus geknipt ten opzichte van Rio Rita. Ik kan het alleen maar toejuichen want dat was iets wat me wel tegenstond. Rio Rita had maar Kathryn Grayson Lost in a Harem heeft de mooie Marilyn Maxwell. Ik had altijd gehoord en gelezen dat de immer bevallige Marilyn Monroe was gebaseerd op Jean Harlow maar het lijkt me overduidelijk dat ze haar blonde platina haren van Marilyn Maxwell heeft. Ik heb het altijd al raar gevonden met Jean Harlow want ik vind niet dat ze er echt op trekt. Soit, Maxwell is overduidelijk geen Monroe maar doet het toch zeker en vast niet slecht. Ze is een mooie toevoeging aan het komische team en heeft zeker haar meerwaarde in de film. Ik hoop haar dan ook meer tegen te komen in Abbott en Costello films!

Iets wat Lost in a Harem ook meer heeft ten opzichte van Rio Rite is een plausibel verhaal. Het is niet dat me dat in Rio Rita stoorde maar het voelt toch een tikkeltje beter aan. Nadeel is dan wel dat MGM het blijkbaar niet belangrijk vond om het duo te verkassen naar een echte locatie maar dat alles werd gefilmd in de studio zelf. Het resultaat? Een hele boel echo's en galmen en dat werkt wel storend. Het hoort een film te zijn die zich afspeelt in een woestijn maar het voelt nergens als zo'n film aan. Jammer maar hier slaat MGM de bal wel mis. Gelukkig is de rest van de film wel leuk. Lost in a Harem staat weer vol van de komische situaties en ook de andere personages hebben vaak wel een humoristische noot. Op zich hoeft dit voor mij niet, ik heb dan ook liever dat de humor naar de hoofdrolspelers gaat maar de gigantische wachter van de sultan en Pokomoko guy zijn hilarisch, vooral die laatste was bij vlagen erg leuk.

Het is mijn 2e Abbott en Costello film op één dag en nog blijven ze me niet vervelen. Het is dat ik niet meer films van hun op de decoder heb staan want anders had ik er nog wel een derde gekeken. Lost in a Harem staat in ieder geval weer bol van de leuke situaties en ik denk dat ik het komische duo nooit beu zal geraken. Dat geldt ook voor Marilyn Maxwell natuurlijk.

3.5*

The Northern lights have never seen funnier sights

De laatste tijd keek ik vooral naar Angel voor ik ging slapen. Omdat die reeks zo meeslepend was, was het niet ongewoon dat ik een stuk of 3 episodes achter elkaar keek maar daarmee had ik dus weinig tijd om gewoon films te zien. Eergisteren is Angel aan zijn einde gekomen en viel ik wat in een zwart gat en wie kan dat beter opvullen dan Abbott & Costello?

Jean Yarbrough nam nog eens een keer de regie op zich voor dit komische duo en doet het wederom weer met veel verve. Zijn vorige titels waren al vaak de moeite waard (The Naughty Nineties o.a.) en met deze Lost in Alaska laat hij zich weer van zijn beste kant zien. Abbott & Costello komen deze keer niet meer in één of ander fabeltje terecht over groeiende bonen en reuzen maar maken een sprong terug in de tijd naar 1890. De goudmijnen zijn op hun hoogtepunt, het Wilde Westen is nog altijd even wild en de twee komen recht in een knoeiboel van goud, doden die niet dood blijken te zijn en onwillige huwelijken. De verhalen in de Abbott & Costello films behoren nooit tot cinema die grenzen verlegt. Het zijn meestal gewoon bij de haren gesleepte verhaallijnen om de capriolen van het duo ten volle te benutten maar Lost in Alaska is wel erg leuk. De routines lijken precies uit de films geschrapt (al is het eten van de walvis wel redelijk gelijkwaardig aan de oesters in de soep) want de bekende fratsen zoals Who's on First of The Sons of Neptune zijn niet meer te bekennen. Misschien maar goed ook want op den duur ken je ze natuurlijk al en moet een routine echt al wel heel hilarisch zijn om me keer op keer aan het lachen te brengen, al is Who's on First geniaal natuurlijk. Al kent de film wel een aantal nieuwe routines waarvan het hoogtepunt sowieso het slaapspelletje tussen Abbott & Costello. Ze besluiten om de wacht te houden en elkaar om de 2 uur af te lossen. Costello houdt zich netjes aan die regeling, Abbott niet en wekt Costello elke keer na een paar seconden om zelf te kunnen slapen. Heerlijk spel van beide weer. Soit, de film kent een aangenaam verhaal en een vlot tempo dat alleen wat wordt verknoeid door het wel heel abrupte einde. Een hele film gaat het erom dat Rosette niet met Joe wilt trouwen en dat hij verschillende moordpogingen moet ondergaan omdat iedereen op zijn goud uit is. Wat gebeurt er als ze hem dan eindelijk te pakken krijgen? Rosette zegt dat hem graag ziet en de bad-guys organiseren een huwelijk... Een beetje jammer en ook niet echt in de verhaallijn passende. Gelukkig doen we het niet voor het plot maar voor de hilarische situaties waarin Abbott & Costello in terecht komen en laat dat hier uitstekend zijn gedoseerd.

Het duo is wel weer lekker op dreef. Oké, ze worden niet ten volle benut zoals ze in hun vroegere films wel konden (het gebrek aan routines is hier het bewijs van) maar dat neemt niet weg dat ze weer lekker hilarisch uit de hoek komen. Het blijft een geniaal duo dat werkelijk perfect op elkaar is ingespeeld. Hun lichaamstaal is uitstekend op elkaar afgesteld en samen tillen ze dit dan ook naar een hoger niveau. Wat me wel opviel is dat Abbott wel serieus is verdikt precies. Costello was altijd de kleine dikke en Abbott de lange smalle maar nu was hij toch wel serieus wat kilo's bijgekomen. Het viel me vooral op toen ze hun slaaproutine deden maar langs de andere kant is het daarna niet meer in me opgekomen dus het kan wel wat verbeelding zijn. Mitzi Green heeft de eer om eens een ander vrouwelijk type in de Abbott & Costello films te spelen. Meestal is de vrouwelijke hoofdpersoon in één van de films de love interest van Costello maar deze keer gaat alle aandacht naar haar Nugget Joe. Ze doet het niet slecht en ook de muzikale intermezzo's weet ze netjes te brengen. Het is wel leuk om Tom Ewell nog eens in een film tegen te komen. Voor mij zal hij altijd onlosmakelijk gelinkt zijn aan Marilyn Monroe door zijn rol in The Seven Year Itch maar hier doet hij het ook niet slecht, al speelt hij in The Seven Year Itch nog wel een serieuze gradatie hoger. Ewell is echter niet de enige bekende kop die de film kent want ook Bruce Cabot zou later nog enige bekendheid kennen door Diamonds Are Forever. Een ware gangsterkop en hij doet het dan ook uitstekend, al blijft het jammer van het einde.

Wederom een uitstekend deel in de lange geschiedenis van het duo. Abbott & Costello leveren weer een leuke film af die vooral door het vlotte verhaal erg leuk wordt, ik kan zo'n Western setting altijd wel waarderen. De humor zit er weer goed in en de acteurs hebben er plezier in. Al blijft het natuurlijk jammer dat de film overduidelijk in een studio is opgenomen en dat er mensen in een ijsbeerkostuum voorkomen...

4*

Sometimes you have to go halfway around the world to come full circle

Ik had van Sofia Coppola redelijk grote verwachtingen vooral omdat ze dochter van is. De eerste van haar drie films die ik in handen kreeg was Marie Antoinette maar die sloeg zo verschrikkelijk hard tegen dat ik maar heb gewacht tot er nog eens één van haar films op tv kwam in plaats van er een te kopen. Toen kwam Lost in Translation en maakt ze eindelijk de verwachtingen waar.

Het begint al met haar keuze voor de acteurs. Ik had Bill Murray nooit in dit soort rollen verwacht (ik ken hem dan ook alleen maar van Ghostbusters) maar hier is hij verreweg het beste van wat Lost in Translation heeft te bieden. Hij geeft een perfecte weergave van een uitgebluste en uitgerangeerde acteur die nu zijn tijd vult met het maken van B-reclamefilmpjes. Scarlett Johansson, voor mij één van de mooiste actrices van nu, ziet er wederom goed uit maar acteert eindelijk ook nog eens goed na een paar tegenvallers. De chemie tussen haar en Murray is om duimen en vingers af te likken maar ook de bijrollen zijn goed gevuld. Had geen idee dat Giovanni Ribisi hier ook nog in meespeelde. Het was in ieder geval een aangename verrassing en die was pas helemaal compleet toen Anna Faris er ook nog bij kwam.

Over de weergave van Tokio ben ik dan weer wat minder over te spreken. Visueel ziet het er erg mooi uit en de eerste momenten was ik ook, net zoals Murray wanneer hij aankomt, met open mond aan het kijken.Spijtig genoeg wordt heel Tokio dan weer zeer denigrerend neergezet en de bijhorende grapjes over het verwisselen van de L en de R doen afbreuk aan de film. Daar stond dan wel tegenover dat er hier en daar wel weer goede humor in zat waaronder Murray op het fitness apparaat!

Het verhaal is er één met meerdere lagen waarvoor ik hem toch een tweede keer zal moeten zien maar wat duidelijk is, is dat het niet zomaar vriendschap is tussen Murray en Johansson. Het is juist zoveel meer en het einde zorgt dan ook voor een enorme voldoening. Ik wist niet dat Coppola het verhaal zelf had geschreven maar van mij mag ze dat gerust wat meer doen. Er gebeurt op zich niet echt veel maar door de mooie dialogen blijft het geheel boeien met als hoogtepunt Johansson die naar haar vriendin belt om te vertellen dat ze juist in een tempel was geweest maar toch geen voldoening voelde... Zonder twijfel één van de mooiste scènes uit filmwereld.

Binnenkort toch maar eens achter The Virgin Suicides gaan om echt een compleet beeld van Coppola te krijgen maar Lost in Translation heft sowieso de miskleun van Marie-Antoinette op.

4*

The Lost JFK tapes is een ietwat a-typische documentaire over een erg boeiend onderwerp. Er wordt geen gebruik gemaakt van interviews met mensen die er iets mee hebben te maken maar de 90 minuten worden vol gedaan door tonnen archiefmateriaal aan elkaar te plakken om de verloop van de dag in beeld te brengen. Het is allemaal wat droge kost maar wel enorm interessant en het verveelt dan ook nergens.

I'm not a drinker; I'm a drunk

Billy Wilder en mezelf, het is niet altijd een even goede combinatie. Hij heeft een aantal echt geweldige films gemaakt (Double Indemnity! Seven Year Itch! Some Like It Hot!) en tegelijkertijd ook een paar niet bijster goede (The Appartment! Stalag 17!) en het was de vraag wat The Lost Weekend ging brengen. Wilder blijft interessant genoeg om een blinde aanschaf te verantwoorden, maar ik had de indruk dat het geen al te makkelijke film ging zijn. Dan toch eens opgezet en zowaar, het was minder zwaar dan gedacht.

Al moet ik er wel bij zeggen dat het me allemaal ook niet zo enorm kon pakken. Het verhaal van Don Birnam is schrijnend en interessant in beeld gebracht (vond vooral diens nachtje in de halve gevangenis/half ziekenhuis wel boeiend) en ik kan me voorstellen dat dit indertijd wel de nodige controverse heeft veroorzaakt. Het had nog meer stof kunnen doen opwaaien aangezien het boek Birnam neerzet als een verdoken homoseksueel, maar dat vond Wilder blijkbaar toch net iets teveel van het goede. Hij kiest er ook voor om de film te laten eindigen met een goede noot en ook dat is naar mijn gevoel een onnodige knieval. De negatieve spiraal waarin Birnam terecht komt voelt realistisch aan en dan wordt het zo eventjes op een paar minuten opgelost. Had toch net iets beter gedoseerd kunnen zijn als je het mij vraagt. Toch is het wel weer knap wat Wilder bij vlagen op de kijker loslaat. De scène waar Birnam leidt onder waanvoorstellingen krijgt een kleine knauw vanwege de wel erg fake vleermuis, maar bijvoorbeeld de scène waar hij die handtas steelt.. Heerlijk spannend gefilmd.

Plus, een glansrol van Ray Milland. Op zich lijken ze niet zo hard op elkaar, maar ik zat altijd met het idee dat dit een Cary Grant of James Stewart rol was. Blijkbaar is die eerste wel even in de running geweest, maar het is dus uiteindelijk Milland geworden en die is degelijk genoeg om de gehele film op zich te nemen. Zelfs in die mate dat de rest van de cast wat flauwtjes afsteekt ten opzichte van hem. Zo voelt Jane Wyman als Helen erg misplaatst aan (ook wel voor een stuk te wijten aan het feit dat je niet begrijpt waarom ze nog steeds bij hem blijft) maar is er nog wel een geweldige rol weggelegd voor Howard Da Silva, de barman van het plaatselijke café. Beetje jammer ook dat Phillip Terry, die de rol van de broer op zich neemt, nogal geruisloos en snel uit de film verdwijnt. Die had nog wel een interessante chemie met Milland.

Degelijke film, dat is bijna altijd wel het geval bij Wilder. Ik heb hem in ieder geval nog geen onvoldoende gegeven tot nu toe en The Lost Weekend gaat daar ook niet mee beginnen. Een huzarenstukje van Milland weliswaar, maar een ietwat overdreven soundtrack en een plot dat je nooit echt meesleurt in de waanzin zorgen ervoor dat dit nooit de hoge toppen scheerde die ik hoopte/verwachtte.

3.5*

Verhavert doet Conscience

Na het onverwachte succes van Mira besloot producent Jan Van Raemdonck hetzelfde kunstje nog eens opnieuw te doen, namelijk een bekend boek van een Vlaamse schrijver verfilmen. Deze keer werd er echter niet naar het oeuvre van Stijn Streuvels gekeken, maar werd dat van Hendrik Conscience onder de loep genomen. De keuze viel uiteindelijk op De Loteling en Roland Verhavert, die met onder andere Rolande met de Bles recentelijk hoge ogen had gegooid, werd aangesteld als regisseur.

Ik had in ieder geval redelijk grote verwachtingen aangezien Verhavert's kortfilm "Ansfred van Antwerpen" me al kon bekoren en De Loteling zit uiteindelijk op eenzelfde niveau. Het is nog wat te vroeg om echt een lijn in zijn oeuvre te kunnen ontdekken, maar het lijkt wel alsof de regisseur graag de kaart van de afstandelijkheid trekt. De gebeurtenissen die Jan (en Katrien) ongewild moeten ondergaan worden bijna als het ware klinisch geregistreerd en het duurt even vooraleer dat echt pakt op het scherm. Het is dan ook pas met het einde dat het kwartje echt lijkt te vallen. Die scène waar Jan en Katrien over de zandvlakte lopen, de camera opeens naar opzij gaat en je de twee Voetbranders ziet staan... Opeens is de klik daar en het is een scène (zeker wat er nog op volgt) die hard binnenkomt in de huiskamer. Naar het schijnt heeft Verhavert zelf ook wel wat aan het script gesleuteld om het wat rauwer te maken in vergelijking met het geromantiseerde beeld dat Conscience er van had gemaakt. Vraag me af hoeveel er effectief van de hand van de regisseur komt en hoeveel van de schrijver.

Jan Decleir, kan die man eigenlijk iets verkeerd doen? Het lijkt wel alsof hij elke rol naar zijn hand kan zetten en die van Jan Braems is daar geen uitzondering op. Hij wordt terecht één van de groten der Vlaamse cinema genoemd en ook hier overtuigt hij over de gehele lijn. Ik ben ook nog zeer gecharmeerd door Ansje Beentjes trouwens. Niet makkelijk om als debutante direct tegenover zo'n acteur te staan die zijn strepen al verdiend had, maar Beentjes heeft een goede chemie met Decleir en weet zich perfect staande te houden. Er is in ieder geval weinig op haar aan te merken, zelfs niet in de scènes waar ze de film alleen moet zien recht te houden. Jammer (en vreemd) dat ze er niet in geslaagd is om een carrière uit te breiden. Afgaande op deze rol zat er meer in.

Ben benieuwd naar het overige werk van Verhavert, ik heb hier in ieder geval nog Brugge, Die Stille en De Zachtmoedige (die laatste staat trouwens als extra op de DVD van De Loteling!) liggen, dus ik heb nog wel een kleine voorraad. Hopelijk weet zijn stijl me nog net iets meer te overtuigen, al denk ik dat dit met een herziening ook wel eens aan 4* zou kunnen geraken.

3.5*

Wachten op Godot

Mijn eerste kennismaking met Buster Keaton was eigenlijk via een talkie. Ik had ticketten besteld om Steamboat Bill Jr op het grote scherm te gaan zien maar kwam niet lang daarna een boxset van Keaton tegen met daarin 4 films (allemaal talkies) en een aantal shorts. Ik had één van die films (The Villain Still Pursued Her als ik me niet vergis) eerst gezien voor ik aan zijn silent werk begon dus ik heb, in tegenstelling tot de meesten, nooit echt een probleem gehad met de overgang van Keaton's werk van silent naar talkie. Het blijven vermakelijke films en ik hoopte dat The Lovable Cheat zich daar bij mocht aansluiten.

En dat doet het ook. De naam Honoré de Balzac doet wel een belletje rinkelen maar ik heb nooit het genoegen gehad om één van zijn toneelstukken te lezen of een verfilming ervan te zien, althans toch niet dat ik het besef. Ik wist dus ook niet goed wat ik moest verwachten maar dit was in ieder geval erg leuk. The Lovable Cheat is precies nog een uitloop van wat con artist elementen à la The Sting vanwege Mercadet die iedereen in het zak probeert te zetten maar met de korte speelduur van één uur en een kwartier verliest de film nooit aan enige vaart en is hij gedaan voor je het weet. Dat het een theaterverfilming is straalt er imho niet zo van af maar bon. De film is op zich redelijk voorspelbaar maar dat deert gelukkig de pret niet. Was het personage Godot eigenlijk een knipoog naar het bekende Waiting for Godot door Samuel Beckett of was het eerder toeval?

De film zit als special in de Buster Keaton Chronicles box (nog altijd de beste koop die je kunt doen als Keaton fan doordat je 18 shorts, 8 features en 2 specials voor 15 euro krijgt) maar waar de kwaliteit van de boxset over het algemeen wel in orde is, valt die hier wel tegen. Zowat halverwege begint het beeld wel erg hard te falen maar gelukkig is het naar het einde toe wel weer doenbaar. Soit, als je dit puur en alleen voor Buster Keaton doet dan kom je wel een tikkeltje bedrogen uit doordat zijn rol vrij klein is. Klein maar daarom niet slecht want net als met zijn stunts weet hij hier toch wel weer een glimlach op mijn gezicht te toveren. Het is echter Charles Ruggles die de show weet te stelen als Mercadet. Ruggles is charmant, iets wat noodzakelijk is in dit soort films, en is de ideale meesteroplichter. Hij weet de rest met verve in het zak te zetten en is erg leuk om naar te kijken. De film bevat voor de rest nog wat kanonnenvoer, mensen die gewoon gecast zijn om bedrogen te worden, maar ook daar is niets slechts op aan te merken. Vreemd trouwens dat dit zo een onbekende film is gebleven, de naam Keaton was blijkbaar eind jaren '40 al niet meer zo enorm veel waard..

Persoonlijk heb ik de 'haat' naar Keaton's latere werk nooit begrepen want wat ik tot nu toe heb gezien (Speak Easily en het hierboven genoemde Villain Stil Pursued Her) was echt wel goed te doen. Toegegeven, het oudere werk als The Navigator blijft beter maar dit is in ieder geval vermakelijk om naar te kijken.

3.5*

I won't eat any food that begins with the letter F. Like chicken, for instance

Woody Allen die de Russische toer opgaat, het is in ieder geval een onverwachte combinatie en tegelijkertijd ook wel één waar ik zin in had. Tot nu toe kan ik Allen's oudere werk zeker en vast smaken, maar ik heb de indruk dat ik de films waar hij zelf als acteur opdraaft toch nog net iets leuker vind. Love and Death is er weer een in dat rijtje en er is bovendien ook nog een rol weggelegd voor Diane Keaton! De vorige combinatie tussen die twee die ik had gezien, Annie Hall, was in ieder geval een schot in de roos.

En Love and Death mag zich aan die categorie toevoegen. Ik denk dat ik Annie Hall nog net ietsjes beter vind, maar veel zal het niet schelen. Wat ik altijd fijn vind aan de Allen films is dat hij zich nooit laat verleiden tot een lange speelduur. Love and Death klokt alweer af op nog geen 90 minuten, maar in die tijd verveel je je dan ook geen moment. Van de bizarre scènes (de vader met zijn, letterlijk, lapje grond) tot de heerlijke dialogen tussen Boris en Sonja.. Het is genieten. Voor de rest sowieso wel tof om eens te zien hoe Allen zijn grote voorbeelden eert. De parodie op de Russische literatuur (leek me vooral Dostojevski en Tolstoj te zijn, maar ik moet toegeven dat ik met uitzondering van deze twee nog niet zo bekend ben met de schriftelijke nalatenschap van Rusland) ligt er dik op, maar de knipogen naar onder andere Ingmar Bergman, de Marx Brothers en de slapstick van een Charlie Chaplin zijn erg leuk om te spotten.

Woody zelf neemt dus weer de hoofdrol voor zijn rekening en daar is in ieder geval opnieuw niets mis mee. Toegegeven, wanneer je een aantal van de films achter elkaar bekijkt dan merk je dat Allen wat een one-trick pony is, maar hij blijft erg fijn om naar te luisteren. De combinatie met zijn gezichtsuitdrukkingen maken het trouwens helemaal af. Het interessantste aan Love and Death is echter de aanwezigheid van Diane Keaton. Ben best wel een fan van Mia Farrow in de Woody Allen films, maar ik durf nu al te zeggen dat ik het duo Allen - Keaton beter vind. De film heeft trouwens ook nog een Belgische touch, want cameraman Ghislain Cloquet was een geboren Antwerpenaar!

Toffe film in ieder geval en één van Allen's leukste als je het mij vraagt. Ik ben blijkbaar wel wat te vinden voor zijn ietwat minder gewaardeerd werk (vond A Midsummer Night's Sex Comedy ook al zo leuk) en ik denk dat dit wel in een top 10 van de regisseur zou terecht komen. Al zit ik nog maar op de helft van zijn oeuvre geloof ik.

4*