Opinions

It's the tramp in me I suppose

Ik heb lange tijd geleden (en dan bedoel ik echt een jaar of 3-4 geleden) me eens aan het werk van Charlie Chaplin gewaagd. Begonnen met een box met daarin een hoop shorts en 2 features (Tillie's Punctured Romance en The Kid) en niet lang daarna nog eens 2 films, deze Limelight en City Lights. Die twee laatste films kocht ik eigenlijk puur en alleen om de editie (2-Disc editions van M2K met een hele hoop extra's) en omdat ze bijzonder weinig kostten want de Delhaize wist precies niet hoeveel je normaal voor deze edities betaalt. Soit, de features en City Lights heb ik de loop der jaren gezien maar ik kwam tot de conclusie dat Chaplin toch niet echt iets voor mij is waardoor Limelight in de ooit-wel-eens-zien hoek terecht kwam.

Hoewel mijn score voor de Chaplin films hier op MovieMeter nogal redelijk hoog liggen, vind ik die vandaag de dag niet meer terecht. Toen ik aan het oeuvre van de welbekende Tramp begon, had ik nog werkelijk niets anders gezien van komieken uit deze periode. Van Buster Keaton had ik nog nooit gehoord, van de Marx Brothers had ik maar één film ofzo gezien en ook Abbott & Costello waren me geheel onbekend. Toen ik dus aan mijn eerste films van Chaplin begon, vond ik het redelijk en gaf het een hogere score vanwege de tijdsgeest maar eens ik kennis had gemaakt met onder andere de geniale Buster Keaton viel me op hoe gedateerd het werk van Chaplin was en hoe het overduidelijk wel moest. En het was natuurlijk compleet onterecht dat Chaplin wel herinnerd werd terwijl de andere grote (en in mijn opzicht betere komieken) compleet vergeten werden. Hierdoor kreeg ik eerlijk gezegd een kleine hekel aan de man en had ik bijzonder weinig zin om Limelight te zien maar toen het me een tijd geleden ten ore kwam dat Buster Keaton hierin meespeelde begon het toch te kriebelen. Nu de rol van Keaton is verwaarloosbaar maar het geeft eerlijk gezegd toch kippenvel wanneer je hem samen met Chaplin op het scherm ziet staan. Zeker het einde waar Calvero sterft en dat je Keaton achter hem zit staan is een shot van ware klasse. Keaton's personage is vooral de moeite als je bekend bent met zijn historie waarin hij als silent comedian een paar legendarische films/shorts heeft gemaakt en met de intrede van de geluidsfilm schijnbaar compleet ten onder is gegaan. Erg sterke keuze van Chaplin om voor Keaton te kiezen. Voor mij is dit trouwens de beste rol van Chaplin. De manier waarop hij Calvero neerzet met zoveel gevoel voor humor en tristesse is fantastisch om naar te kijken. Als Claire Bloom nog maar een greintje van het talent van Chaplin in deze film had overgeërfd, dan had ze een betere rol gehad want hier is ze gewoon bijna angstaanjagend slecht. Het moment waarop ze kan lopen is echt om schrik van te krijgen.

Ik heb daarjuist proberen uit te leggen waarom ik niet bijzonder veel aan Chaplin vind maar ik moet eerlijk toegeven dat hij me hier erg aangenaam weet te verrassen. Het verhaal van Calvero en Thereza die elkaar redden van de ondergang is aandoenlijk en de film concentreert zich meer op drama dan op humor. Een goede keuze want op gebied van humor is Chaplin blijkbaar nog altijd mijn meug niet. Neem nu een scène zoals het muzikale samenspel tussen Chaplin en Keaton. Normaal gezien een moment waarbij menig filmliefhebber spontaan bij begint te kwijlen maar de opbouw is tergend traag en de finale mist compleet zijn doel. Vlak hierna krijg je dan de dood van Calvero en die is gewoon vele malen beter in beeld gebracht. Ook het vlooiennummer bijvoorbeeld vond ik niet zo bijzonder veel aan.

Persoonlijk vind ik dit het beste wat Chaplin heeft gemaakt. Het drama is overheersend maar erg sterk, Chaplin heeft hier een dijk van een rol en de toevoeging van Buster Keaton geeft de film net dat beetje extra maar dat geraakt het jammer genoeg weer kwijt vanwege de lange speelduur (de film is niet altijd even boeiend) en de rol van de erg mooie maar slechte Claire Bloom. Wel een spuuglelijke poster trouwens maar ook dat is niet ongewoon bij het oeuvre van Chaplin.

3.5*

Slager Sammo

Ik ben altijd wel te vinden voor het werk van Woo-Ping Yuen. Hij heeft in het Westen vooral bekendheid verworven via Kill Bill en The Matrix, maar ik vind hem beter tot zijn recht komen in Chinese films. Zijn choreografieën zijn niet minder dan de moeite waard (dat godengevecht in Once Upon a Time in China II is werkelijk verbluffend) en ook als regisseur heeft hij een aantal interessante dingen gemaakt. In Magnificent Butcher is de hoofdrol dan ook nog eens weggelegd voor Sammo Hung, dus ik was benieuwd.

Magnificent Butcher is uiteindelijk geen slechte film, maar ik heb van zowel Yuen als Hung betere films gezien. Aan de gevechten ligt het in ieder geval niet. De ene na de andere heerlijke confrontatie wordt op het scherm getoverd, hoogtepunt is de kalligrafie scène, en de film houdt er een lekker tempo op na. Hier en daar wordt de film gekruid met de typisch flauwe Hongkong humor, al vind ik dat ook een deel van de charme bij dit soort films, en Yuen introduceert veel verschillende stijlen in de film waaronder de Aap en de Kat. Het 'probleem' ligt voor mij dan ook in het personage van de slager. Lam Sai-Wing had ik al eerder gezien in de Once Upon a Time in China reeks, maar dat was eerder een beperkte bijrol die het karakter niet echt uitdiepte. Die uitdieping is er hier wel en Wing blijkt niet echt likeable te zijn waardoor het typische wraakverhaal zijn essentie wat mist. De climax met Master Ko vond ik dan ook eerder misplaatst doordat die eigenlijk op zich niets verkeerd had gedaan. Oké, hij gelooft Wing niet wanneer die zijn onschuld blijft volhouden en hij is nogal impulsief, maar Ko wordt gewoon doorheen heel de film belogen en bedrogen door iedereen waardoor hij in mijn ogen niet echt een goede bad-guy is. Ik vond het dan ook eerder nogal zielig dat Wing het gevecht met hem aangaat.

Aah, Sammo Hung. Het blijft me altijd verbazen dat iemand met zo'n postuur toch zo lenig kan zijn. Hoewel ik dus op zich niet zo'n fan ben van het personage, is de invulling van Hung toch wel weer de moeite waard. Ik was ook wel benieuwd naar Yuen Biao. De films die hij samen met Hung (en occasioneel ook Jackie Chan) maakt zijn in ieder geval wel interessant. Biao is hier echter nogal kleurloos. Het gevecht met Pai Wei tegen Master Ko is wel de moeite, maar voor de rest weet hij nooit echt voet aan wal te zetten. Dan vond ik zijn wederkeren naar het personage van Foon in Once Upon a Time in China beter gelukt.

Begrijp me niet verkeerd, Magnificent Butcher is een degelijke kung fu flick, maar hier had meer in kunnen zitten. De combinatie Sammo Hung - Woo-Ping Yuen werkt wel goed en qua gevechten is dit ook ten volle genieten. Het is echter het plot dat me niet helemaal kon bekoren.

Kleine 3.5* en dat is vooral vanwege een aantal sublieme gevechten

You're nobody 'till somebody shoots you

Ik heb altijd al wel een zwak gehad voor dit soort rechtbank/advocaten thrillers. Hoewel het een stroming van de cinema is waarvan ik niet had gedacht dat ik het leuk ging vinden, zijn films zoals Few Good Men uitstekende films. In dat opzicht leek The Lincoln Lawyer me wel interessant maar het was Matthew McConaughey die me eerlijk gezegd wat tegenhield om de film op te zetten. Gisteravond dan toch maar de gok gewaagd.

En daar ben ik blij om want McConaughey is erg goed op dreef. Normaal gezien ben ik niet zo te spreken over zijn rollen, heeft me een iets te hoog pretty boy gehalte maar daar is hier maar weinig van te merken. Hij is ook zichtbaar een stuk ouder geworden dan in bijvoorbeeld een Two for the Money en dat geeft een extra boost aan zijn geloofwaardigheid als gladde advocaat. Sowieso de beste rol die ik tot nu toe van McConaughey heb gezien. De naam Ryan Phillippe zei me werkelijk niets totdat hij in beeld verscheen want hij is geen spat veranderd ten opzichte van Cruel Intentions. Philippe doet hetzelfde kunstje dan ook nog eens hier lichtjes over want daar speelde hij ook al een rijkeluiszoontje dat niet helemaal zuiver op de graat is. Waar McConaughey perfect gecast is als advocaat, is Philippe even goed gecast als beschuldigde. Voor de rest zitten hier qua bijrollen ook nog veel bekende namen zoals die van William H. Macy die hier een wel erg leuke bijrol vertolkt, jammer dat hij redelijk snel het loodje legt in de film. Ook Marisa Tomei mag niet vergeten worden. Ondertussen al 46 jaar maar nog altijd niets van haar klasse verloren. De scènes tussen haar en McConaughey zijn dan ook van een aandoenlijk niveau. Ook tof natuurlijk om de immer geweldige John Leguizamo nog in een klein bijrolletje te zien verschijnen.

Ik dacht dat ik eens had gehoord dat dit verhaal op echte feiten was gebaseerd maar daar is precies niet veel van terug te vinden. In ieder geval is er van heel het wagen/advocatenbureau weinig te merken in mijn opzicht. Toegegeven, Mick zit veel in zijn Lincoln maar ik had eerder verwacht dat hij voor de rest niets in zijn bezit had en dat blijkt dus niet te zijn. Een inschattingsfout aan mijn kant en daar kan de film natuurlijk weinig aan doen maar gelukkig is de rest van het verhaal boeiend genoeg om dit akkefietje te doen vergeten. In dit opzicht wordt de film ook goed opgebouwd want vanaf het begin voel je perfect aan dat er iets mis is met Louis. Vanaf dan wordt je hier en daar op een verkeerd voetje gezet en zit er uiteindelijk een ietwat onverwacht einde aan. Wel een tikkeltje jammer dat er soms met enorm veel namen wordt gesmeten, ik had niet altijd even goed door wie er juist bedoeld werd maar naar het einde toe valt alles wel op zijn plaats. Vlotte soundtrack trouwens, niet echt mijn genre qua muziek maar zorgt wel voor een lekker sfeertje.

De film voelt soms aan als formulewerk maar de sterke vertolking van de cast, het vlotte verhaal en een goede soundtrack zorgen ervoor dat dit naar een hoger niveau wordt getild. McConaughey is werkelijk perfect gecast als advocaat en het is dan ook te hopen dat hij de romantische komedies zal laten liggen voor dit soort films, het gaat hem een stuk beter af.

4*

Long live the King

Het is een teken dat een film erg sterk is wanneer je tijdens het zappen bij het begin van een film terecht komt die je a) compleet vanbuiten kent en die je b) bovendien zelf in bezit hebt en dat je je er toch op betrapt dat je de gehele speelduur geboeid blijft zitten. Dat overkwam me gisteravond bij deze The Lion King. Ik ben zelf weliswaar altijd opgegroeid met de Nederlandse versie, maar wou ook wel eens zien wat de originele versie ging brengen.

En wat blijkt? Zelfs na meer dan 20 jaar blijft de film nog perfect overeind staan. Sowieso wel leuk om eens de knipogen door te hebben (Pumbaa die in een verwijzing naar In the Heat of the Night 'They call me Mister Pig!' uitroept of het 'Are you talking to me?' uit Taxi Driver of de Nazi optocht van de hyena's), maar The Lion King blijft gewoon degelijk in elkaar steken. Toegegeven, de film wordt misschien net een tikkeltje te voorspelbaar nadat Timon & Pumbaa op de proppen zijn gekomen, maar de dood van Mufasa deed me na al die jaren nog altijd rillen. Sowieso een mooi opgebouwde scène met Scar die Simba compleet manipuleert en dan die climax waar hij zijn klauwen in de poten van Mufasa zet... Soit, vanaf dan krijgt de humor terug meer de bovenhand en dan is het mooi meegenomen dat het komische duo in de vorm van Timon & Pumbaa effectief grappig is. Een aantal leuke momenten volgen en wordt het afwachten totdat Simba terug de strijd gaat aangaat met Scar, ik had misschien nog net iets meer willen zien van diens dictatuur trouwens, en zoals het een goede Disney betaamt is het een climax om je duimen en vingers van af te likken. Simba die terug op de proppen komt, de gluiperige Scar die de as in de ogen van Simba gooit, het gevecht tussen hen beide, ... Heerlijk! Geleden van de herziening bij Sneeuwwitje dat een climax nog zo in mijn geheugen gegrift stond.

Visueel blijft dit ook nog altijd erg degelijk. Mijn VHS startte met een korte 'documentaire' waar je te zien kreeg hoe de tekenaars effectief leeuwen in de studio hadden om hen te kunnen bestuderen en het resultaat mag er zijn. Sowieso wel fijn om dit eens in HD te kunnen zien in plaats van een grijs gespeelde VHS. Soit, in het begin eventjes wennen aan de Engelse cast in ieder geval. Gelukkig verdwijnt dat gevoel al snel en dat is vooral omdat hier een paar uitstekende keuzes gemaakt zijn. James Earl Jones is indrukwekkend als Mufasa en Jeremy Irons is fenomenaal als Scar. Vond eigenlijk enkel Whoopi Goldberg niet echt op haar plaats als Shenzi, één van de hyena's. Ben normaal ook niet zo'n fan van muzikale intermezzo's in een film, maar een Disney film kan ik dat sneller vergeven. The Lion King is een schoolvoorbeeld waarom aangezien hier toch wel een paar erg aanstekelijke nummers in zitten. Elton John heeft best wel wat goede nummers op zijn naam staan, maar zijn werk voor deze film is toch één van zijn beste dingen in zijn oeuvre.

Het is altijd een beetje tricky om een klassieker uit je jeugd te gaan herzien, maar dan is het des te leuker als blijkt dat de film nog altijd erg leuk is. The Lion King is één van dat handvol gouden films dat Disney heeft gemaakt en ik vraag me af of ze dat niveau ooit nog gaan benaderen. Ik heb de sequels hier nog ergens rondslingeren, misschien ook maar eens opnieuw gaan opzetten. Naar mijn herinnering zijn die nog niet zo slecht.

4,5*

My man just kicked five asses, do you want yours to be the sixth?

Van het vroege werk van Jean-Claude Van Damme was Lionheart nog één van de weinige films die ik moest zien. Ik denk dat het nog Monaco Forever is en dat ik dan meteen naar The Quest en The Order kan springen. Het is altijd afwachten wat zo'n vroege film uit zijn carrière gaat brengen, want daar kunnen bijzonder vermakelijke filmpjes tussen zitten maar ook crap van de bovenste plank. Lionheart valt gelukkig in de eerste categorie, al moet ik toegeven dat ik er misschien toch net iets meer van had verwacht.

Ik zou de film echter nog wel is in een deftige release willen zien, want mijn DVD bevat geen ondertiteling en lijkt ook gewoon een transfer te zijn van een aftandse VHS. Kwaliteit is bij vlagen niet om aan te zien en zeker de audio laat veel te wensen over. Iets wat voor een stuk ook wel aan het brakke Engels van Van Damme ligt maar dat terzijde. Lionheart heeft alles in zich om een toffe film te worden maar het is jammer dat dit compleet een andere richting uitgaat dan je in het begin verwacht. Ik kan toch niet de enige zijn die hoopt dat Lyon het nog gaat opnemen tegen de drugsdealers die zijn broer hebben vermoord? Gewoon een kleine wraakactie als begin en dan nadien verwikkeld geraken in die illegale freefights.. Het had de film wat meer dynamiek gegeven aangezien het nu iets teveel een herhaling is van (soms wat brakke) gevechten. Climax tegen Atilla daarentegen is wel om van te smullen en dat geforceerde happy end oogt eigenlijk nog niet zo slecht. Weliswaar met een kleine kanttekening dat Joshua wel erg makkelijk vergeven wordt.

De enige reden waarom iemand hier ooit aan zou beginnen is Van Damme en dat geldt voor mij evengoed. Hij speelt nogmaals een Fransman, het is eens iets anders dan zich voordoen als een Rus zoals in No Retreat No Surrender bijvoorbeeld, en dat geeft in ieder geval een excuus om dat dikke accent te rechtvaardigen. Iemand anders (buiten Schwarzenegger, die geraakt ook wel weg met zijn accent) zou ik hier op neersabelen maar in het geval van Van Damme heeft het nog wel zijn charme. Hij doet hier verder gelukkig wel waar hij goed in is en dat is de nodige klappen uitdelen. Jammer trouwens dat Brian Thompson (Shao Kahn uit Mortal Kombat!) geen gevecht heeft gekregen, had hem ook nog wel willen zien knokken. Voor de rest qua cast een standaard bedoening. Wel tof trouwens om de broertjes Qissi in dezelfde film te zien (Abdel is Atilla en Michel - Tong Po uit Kickboxer! - is Moustafa) maar dat zijn dan ook jeugdvrienden van Van Damme en duiken wel vaker op in zijn ouder werk.

Regisseur Sheldon Lettich zou hierna nog Double Impact maken met Van Damme en eerlijk gezegd, dat vind ik een leukere film. Misschien het soort film dat je vroeger gezien moet hebben om hem echt op waarde te kunnen schatten, hetgeen ik heb met onder andere Street Fighter en Kickboxer, maar nu valt dit bij vlagen toch wel serieus tegen. Misschien toch eens op zoek gaan naar een deftige transfer, misschien geeft dat wel een halfje extra.

3*

Lisa and the Devil

Toen ik afgelopen zaterdag de laatste Bava uit de collectie hier thuis zag, was ik er met mijn broer over bezig dat House of Exorcism zo'n schijnbaar verknipte versie is. Hij had de film nog niet gezien maar ik kon ieder geval beamen dat het Bava onwaardig was. Waarom dan eens niet naar het origineel op zoek gaan? Zo gezegd, zo gedaan dus daarjuist de versie opgezet zoals Mario Bava ze had bedoeld. En wat een verschil geeft het eigenlijk! Nu is het alweer een tweetal jaar geleden dat ik de andere versie heb gezien maar toch, dit is wel een stuk beter precies.

Vanwege het succes van Baron Blood kreeg Bava een complete carte blanche om de film te maken en dit resulteert in een sfeervolle sfeer zoals alleen Bava het kan maken. Voornamelijk het kleurgebruik is erg geslaagd en de sfeer is dan ook navenant. Ik heb het al eerder gezegd maar voor mij blijft Bava toch één van de geniaalste en meest sfeer opwekkende horror regisseur die ik ooit heb gezien. Vooral het einde op het vliegtuig is hier een perfect voorbeeld van. Lisa die uiteindelijk ontsnapt en op het eerste het beste vliegtuig stapt maar dan realiseert dat het compleet leeg is. Waar de regisseur tijdens Baron Blood een oersaaie openingsscène in een vliegtuig maakt, is het hier van een veel hoger niveau. Lisa die eindeloos lijkt te lopen, al de lijken tegen komt en dan op het einde die kale kop van Leandro.. Geweldig gewoon! Het plot had trouwens wel iets duidelijk gemogen. Nu heb ik de film wel zonder ondertitels gezien maar hoewel mijn Engels zeker en vast goed genoeg is, heb ik toch liever iets om nog op terug te vallen want gewone geluiden (een auto die voorbijrijd bijvoorbeeld) willen er nog wel eens voor zorgen dat ik bepaalde zinnen niet mee heb. Soit, gelukkig valt alles op het einde nog wel op zijn plaats en steken de sfeervolle scènes er met kop en schouder bovenuit.

In Baron Blood speelde Elke Sommer al mee en hoewel ze er daar enorm goed uitziet, was haar acteren niet van hetzelfde niveau. Bava koos ervoor om terug met haar te werken en in dat jaar lijkt ze wel serieus veel aan haar acteerwerk te hebben gedaan maar is ze ook enorm veel van haar charme kwijt geraakt. Beetje jammer maar ze doet in ieder geval niet meer zo van die stomme acties zoals in bovenstaande titel. Wat ik me herinner van House of Exorcism is dat Telly Savalas daar wel vrij degelijk in was. In Lisa and the Devil komt dat zowaar nog beter tot zijn recht. Savalas is heerlijk gecast als de mysterieuze ventriloquist. Vooral de continue lolly in zijn mond geeft een heerlijk tintje aan zijn personage. Het is een tic dat Savalas later al zou hebben in Kojack maar dat is eigenlijk puur toevallig gebeurd want hij was juist gestopt met roken en dit was een aangename afwisseling. Hij kon geen beter moment hebben uitgekozen want het past perfect bij Leandro. Leuke bijrol trouwens nog voor Sylva Koscina die de rol van de niet al te trouwe Sophia op zich neemt.

De gotische sfeer gecombineerd met de bevreemdende wereld waarin het verhaal zich afspeelt zorgt ervoor dat Bava een bijzonder sfeervolle film aflevert. Onbegrijpelijk dat dit geen deftige release heeft gekregen en dat het zelfs pas twee jaar na Bava's dood was, dat dit een première op televisie kreeg. Vanavond House of Exorcism maar eens opzetten want nu ben ik wel benieuwd geraakt naar hoeveel Leone hier eigenlijk aan heeft verkloot.

4*

Tex Avery die de romantische toer opgaat, het zou voor spektakel moeten zorgen. Zijn onderwerp in Little 'Tinker is een stinkdier (die de gezegende naam B.O. Skunk heeft) die nogal wat problemen met de vrouwtjes heeft. In een poging om een eekhoorn, een konijn en een wasbeer te versieren verandert hij onder andere in Frank Sinatra (naar het schijnt zou het oorspronkelijk Bing Crosby te parodiëren en niet Sinatra) en gaat hij inspiratie halen bij de balkonscène uit Romeo & Juliet. Alles heeft weinig tot geen succes tot Skunk een soortgenootje ontdekt. Een paar leuke ideeën in ieder geval, maar de uitwerking is wat flets.

3*

Gij moogt den tijger zijn

Little Black Spiders was een film die ik eigenlijk graag voor het einde van 2012 had gezien omdat ik het vermoeden had dat hij wel eens in mijn eindejaarslijst kon terecht komen. Jammer genoeg is het er toen niet van gekomen maar de film bleef nog altijd wel door mijn gedachten spelen. Gelukkig bood het plaatselijke cultuurcentrum de oplossing door de film gisteravond op groot scherm af te spelen met als extraatje een voorafgaand interview met regisseuse Patrice Toye.

De Vlaamse film is de laatste jaren aan een serieuze opmars bezig en wat opvalt is dat ze meer en meer zware thema's aansnijden (The Broken Circle Breakdown!) en Little Black Spiders past perfect in deze categorie want de film gaat over een donker hoofdstuk uit onze Vlaamse geschiedenis dat langzamerhand in de vergetelheid is geraakt. Waar andere films echter heuse mokerslagen uitdelen, valt het op dat Toye een luchtige film voorschotelt. De meisjes kunnen gaan en staan waar ze willen, ze hebben zelfs veel plezier in hun 'gevangenis' en je voelt nergens het zware aspect van de film. Hierdoor raakt de essentie van de film een beetje verloren en dat is zonde want voor de rest is dit een waar pareltje. De opvoering van de Griekse tragedie is geniaal èn prachtig in beeld gebracht maar naar het einde toe geraakt Toye helemaal de weg kwijt. Dat Katja en Roxanne opeens samen bevallen vond ik al te toevallig maar de climax waar Katje sterft en Roxanne haar dochter adopteert voelt te geforceerd aan. Het breekt ook compleet met de luchtigere sfeer die de film voor de rest tentoon stelt en dat is jammer.

Het is de eerste keer dat ik een film van Toye zie maar in de inleiding werd al vermeld dat ze vaak samenwerkt met John Parish en dat doet ze deze keer opnieuw. Een interessante samenwerking want de muziekkeuze in Little Black Spiders is vreemd maar past wonderwel. Aangenaam verrast in ieder geval en dat gebeurde gisteravond ook nog met een tweede aspect van de film, namelijk de cast. De nadruk wordt op Line Pillet (Katja) en Charlotte De Bruyne (Roxanne) gelegd en dat is een gevaarlijke zet doordat beide dames bijzonder weinig acteerervaring in een film hebben gehad en dit natuurlijk geen makkelijke rollen zijn om te spelen. Wat ze hier echter teweeg brengen is op zijn minst fantastisch te noemen, en dan heb ik het trouwens over alle meisjes en niet Pillet en De Bruyne in het bijzonder, en hier zit dan ook meteen de kracht van de film. Tel daar dan nog eens een onherkenbare Wim Helsen bij in een geslaagde bijrol en je weet wel waarom de film zoveel lof heeft verworven.

Een zwaar thema maar Toye slaagt er in om het allemaal nogal sprookjesachtig in beeld te brengen maar dit resulteert in een afstandelijke film. De film blijft op gebied van verhaal niet hangen maar gelukkig is er nog een geslaagde sfeerschepping en een uitmuntende cast die ervoor zorgt dat Little Black Spiders een film is die gezien mag worden. Ik had alleen meer verwacht.

Kleine 3,5*

Rico! R-I-C-O! Rico! Little Caesar, that's who!

Ik ben een tijd echt fan geweest van gangsterfilms. De fascinatie was er altijd al wel met onder andere The Godfather en Carlito's Way, maar James Cagney opende andere deuren. Wanneer je mensen over The Public Enemy hoort praten, dan wordt er praktisch altijd deze Little Caesar bij gehaald. Edward G. Robinson stelde me nog niet teleur en ik heb wel goede ervaringen met andere films van Mervyn LeRoy, dus gisteren me hier eens voor neergezet.

En toch wel weer goed geamuseerd, al is dat vooral toch een verdienste van Robinson vrees ik. Little Caesar (volgens de documentaire die als extra is toegevoegd zou W.R. Burnett, schrijver van het gelijknamige boek waarop de film is gebaseerd, zou later beweerd hebben dat hij het personage op Al Capone heeft gebaseerd terwijl andere bronnen dan weer beweren dat het Salvatore "Sam" Cardinella zou zijn) is een klassiek gangsterepos en fungeert meteen als blauwdruk voor al wat later zou komen. In historisch opzicht is dit dan ook een interessante film doordat het leuk is om te zien waar bijvoorbeeld een Scarface de mosterd vandaan haalde (al kwam die wel maar een jaartje na deze uit), maar het is toch ook een film waar wel wat bij misloopt. Vanwege de korte speelduur lijken sommige verhaallijnen nogal abrupt te eindigen (vond vooral het Tony gedeelte wat te kort) en niet alle personages komen even goed uit de verf.

Zeker een Stanley Fields bijvoorbeeld die Sam Vettori speelt, de eerste 'baas' van Rico, oogt wel erg krampachtig. Gelukkig is er Edward G. Robinson die iedereen anders doet vergeten. In het echte leven een kunstverzamelaar wiens ogen moesten worden opengehouden met plakband zodat hij ze niet toedeed wanneer hij een schot loste is geen adonis en het is net dat dat hem eigenlijk zo memorabel maakt. Dat en een heerlijke uitstraling plus een schitterend stemgeluid. De manier waarop hij Rico neerzet is schitterend. Een kleine bijrol ook nog voor Douglas Fairbanks Jr. die zoals gewoonlijk degelijk is. Even terzijde, de film heeft wel vreemde extra's. Een documentaire over Little Caesar, dat begrijp ik perfect, maar een kortfilmpje met Spencer Tracy en een Merry Melodies cartoon? Vraag me af wat daar de reden van is.

Soit, Little Caesar is een film die je als liefhebber van het genre ooit eens gezien moet hebben. Kan goed zijn dat je hem niet kan waarderen, maar het is op zijn minst interessant om te zien hoe dit meer dan 80 jaar geleden werd aangepakt. Al is het maar om een schitterende Robinson te zien schmieren.

3,5*

Jan Verheyen goes Hollywood

Afgaande op de uitleg van Jan Verheyen himself in het bijhorende hoofdstuk van The Little Death was het het naakt in Boys dat hem eigenlijk onder aandacht bracht in Hollywood, vooral het feit dat hij het bloot niet schuwde zou hem interessant maken. Mooi dat er toch nog iets nuttigs uit is voortgekomen aangezien ik de naaktscènes in Boys niets vond toevoegen. Soit, verder wist ik niet in welke richting hij met deze Engelstalige film wou gaan maar afgaande op het verdere verloop van zijn carrière moet het wat een tegenvaller zijn geweest.

Het zou namelijk maar bij 1 Hollywood poging blijven en blijkbaar kwam Verheyen nogal gedegouteerd terug van zijn reis naar Amerika. Ik verwachtte me dan ook aan een niet al te goede film, maar de Antwerpse regisseur weet me nog aangenaam te verrassen. Een ietwat routineus script rond bedrog, moord en overspel maar het tempo blijft er goed inzitten en de film verveelt nergens. Vooral doordat de film zich niet als een mak schaap laat leiden naar de grote climax waar alles uit de doeken wordt gedaan, maar dat er genoeg mini-climaxen zijn. De dood van Ted, de dood van Lomax, het rechtbanksegmentje en dan natuurlijk de ontknoping waar Kelly zich door haar hoofd schiet. Beetje jammer nog dat de film daarna nogal wordt afgehaspeld. Kan me voorstellen dat Nick toch nog wel een paar zaken uit te leggen zou hebben nadat Kelly zelfmoord pleegde maar bon, misschien had Verheyen er tegen dan echt wel genoeg van.

Vreemd dat er werkelijk geen Vlaamse input is qua cast, had toch een paar gezichten verwacht in de kleine bijrollen. Kan ook zijn dat ze mij niet zijn opgevallen natuurlijk. Soit, Verheyen slaagt er niet in om een A-cast bij elkaar te sprokkelen, maar hier zitten toch meer bekendere namen in dan verwacht. De focus ligt vooral op de mooie Pamela Gidley, die we binnenkort nog eens zullen terugzien in de Twin Peaks revival, en die speelt haar rol nog wel vrij goed. Ook J.T. Walsh is als Ted nog wel van een redelijk niveau, maar het is vooral Brent David Fraser die als Nick wat minder is. Moet wel zeggen dat hij precies beter en beter in zijn rol kwam naarmate de film vorderde.

Goh, misschien waren mijn verwachtingen zo laag geworden dat dit eigenlijk enkel maar kon meevallen. Verheyen noemt dit zelf ook een ietwat routineuze film in het genre dat je 's avonds laat nog ergens op een commerciële zender tegenkomt, maar daar doet hij zich toch een tikkeltje te kort mee. Leuk om eens een keer gezien te hebben in ieder geval.

3*

Why, Alexandra! You have spirit after all. I used to think you were all sugar water

Het jaar 1941 was een gezegend jaar voor Hollywood. Het was natuurlijk het jaar waarin we voor het eerst kennis maakten met de immer geweldige Orson Welles via Citizen Kane en het was ook het jaar waar regisseur William Wyler opnieuw een film maakte met Bette Davis. Aangezien de vorige samenwerkingen (Jezebel - 3.5* en The Letter - 4.0*) me goed bevielen was ik wel benieuwd naar deze Little Foxes. Natuurlijk opgenomen toen ze de film een tijd geleden uitzonden en gisteren eindelijk eens voor gaan zitten.

En het was er boenk op. Wyler levert een fenomenale film af (Cat on a Hot Tin Roof is trouwens volgens mij wel wat schatplichtig aan deze The Little Foxes vanwege de broeierige sfeer die er hangt) die nergens verveelt. Al vanaf de eerste ontmoeting met Mr. Marshall voel je aan dat er iets scheelt in de relatie tussen Ben, Oscar en Regina en geleidelijk aan voel je meer en meer hoe scheef die relatie eigenlijk is. Geen één van de drie schrikt er van terug om de ander een mes in de rug te steken (fantastisch om te zien hoe Ben zich opeens van den domme houdt wanneer het aan het licht komt dat zijn neef verantwoordelijk is voor het stelen van de obligaties) en via Alexandra krijgt de film een nog meer dan degelijke climax. Eigenlijk valt The Little Foxes dan ook nog het best te definiëren als een soort van achterbaks coming of age drama. De groot uitgespeelde emoties zijn hier het belangrijkste en laat het maar aan Wyler over om hier mee weg te geraken.

Al is Bette Davis uiteraard een uitstekende actrice om gestalte te geven aan Regina. Haar ogen zijn al vaker het onderwerp geweest van nummers en andere kunst, maar die koelbloedige staar die ze hier regelmatig tentoon stelt is wel erg indrukwekkend. Sowieso één van de beste rollen die ik tot nu van haar heb gezien. Net zoals in de film was het echter geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Een paar fikse ruzies met de regisseur en Davis die de set op een bepaald moment verliet getuigen hiervan. Het zou echter verkeerd zijn om alles naar La Davis toe te schuiven, want Herbert Marshall en Carl Benton Reid zijn toch ook indrukwekkend als haar broers. Teresa Wright is het perfecte onschuldige schaap en zeker Patricia Collinge geeft als de ietwat labiele Birdie nog extra kleur aan deze zwart-wit film.

Indrukwekkendste film van Wyler die ik tot nu toe heb gezien, zoveel is zeker. Toch ook een regisseur van wie ik maar eens meer moet gaan opzoeken. Alleen jammer dat hij buiten Ben-Hur en Roman Holiday nooit echt veel in de belangstelling heeft gestaan? Soit, erg aangenaam verrast in ieder geval.

4.5*

Het gevolg van de problemen tussen het duo

Nu dat de vakantie definitief gedaan is zet ik mijn reis doorheen het grote oeuvre van Abbott & Costello voort. Nummer 17 uit de reeks is dan ook één van de vreemdste films uit hun samenwerking tot nu toe. Compleet geen muzikale nummers (al was dit al eens eerder gedaan bij Who Done It) maar voor de eerste keer is Abbott & Costello geen team en het voelt vreemd aan.

Abbott & Costello heb ik in de films altijd als een team gezien. Ze hebben altijd wel een zekere relatie met elkaar (broers, vrienden, collega's, ...) maar Little Giant is een serieuze one-man show van Costello geworden omdat er amper scènes tussen beide zijn en het zelfs 16 (!) minuten duurt eer Abbott op het scherm verschijnt. Blijkbaar was er een serieuze spanning tussen beide heren maar zo erg heb ik het nog niet geweten. Die spanning is er nochtans altijd al wel geweest want in hun theaterdagen werd het geld 60-40 verdeelt ten voordele van Abbott maar na Buck Privates werden de rollen omgedraaid ten voordele van Costello. Costello wou meer en stelde aan Universal voor om het team in plaats van Abbott & Costello te noemen, er Costello & Abbott van te maken. Dat werd afgekeurd maar de beslissing van Costello is nooit in goede aarde gevallen bij Abbott. Dit speelde zich allemaal wel af ver voor deze film (zo'n 5 jaar want het was ten tijde van Buck Privates dat ze echt bekend werden) maar het zorgde blijkbaar nog altijd voor wat wrevel. Op een bepaald moment werd het blijkbaar zelfs zo erg dat ze een tijdje uiteen zijn gegaan... Maar gelukkig zijn ze terug bijeen gekomen.

Jammer genoeg zit het probleem van Little Giant in het bovenstaande stuk. Deze keer geen typische Abbott & Costello humor maar wordt er meer gebruik gemaakt van situatiehumor dankzij de rol van Costello. Al zou het niet eerlijk zijn om te zeggen dat er echt niets van de typische humor in zit want hier en daar zit wel een vermakelijke routine in verstopt, het 7*13 = 28 gedeelte onder andere. Neen, deze keer wordt er meer geconcentreerd op de fratsen van Costello alleen en het zorgt hier en daar wel voor een vermakelijke scènes. Het plot zelf lijkt voller dan andere van de films van het duo en het mankeren van Abbott wordt zo wel goed opgelost. Toch voelt Little Giant nogal tragisch aan. Naast situatiehumor (Costello in de trein bijvoorbeeld) wordt er ook voor een tragische aanpak gekozen waardoor Little Giant een vreemde film in de collectie wordt. Vooral het moment wanneer Costello effectief alles verliest is verschrikkelijk on-Abbott & Costello. Gelukkig wordt het daarna wel weer allemaal goedgemaakt.

Het gebrek aan Abbott is duidelijk maar hetgeen dat door Little Giant nog duidelijk wordt, is het feit dat Costello een erg sterke acteur was. Hij slaagt de film compleet op zich te dragen en weet de dramatische scènes een geloofwaardige tragiek mee te geven. Groucho Marx heeft ooit gezegd dat Abbott de beste straight man ooit was, terecht trouwens, maar Costello is toch de betere van de twee in deze film. Toch een verschrikkelijk ondergewaardeerd duo. Het is trouwens niet dat Abbott compleet niet in de film zit, in tegendeel want hij kent wel wat scènes maar maar weinig zijn met Costello dus vandaar dat ik het vaak over het gebrek aan Abbott heb. Abbott heeft zelfs een dubbelrol (en nog eentje extra als je de grootmoeder meerekent) in de vorm van de eigenaars van het Hercules stofzuigerbedrijf. Af en toe vermakelijk maar vooral de weinige scènes met Costello brengen hem naar een hoger niveau. Qua bijrollen is het ook weer genieten geblazen. Seiter had indertijd al een paar Marx Brothers films gerealiseerd en kende daarmee hun typische klankbord, Margaret Dumont. Als grote fan van de Marx Brothers is het dan ook erg leuk om Dumont in een hilarisch bijrolletje te zien verschijnen. Brenda Joyce is een mooie verschijning die aan het lange lijstje van mooie vrouwen in Abbott & Costello films kan worden toegevoegd maar weet vooral te overtuigen in de scène in de pub en het gevolg daarvan.

Vreemde film. Geen muziek, erg weinig Abbott en erg veel Costello. Het resultaat is niet altijd even geslaagd maar door het sterke plot, de leuke situathiehumor en een geniale Costello weet Little Giant zich toch nog wat punten te halen. Het schijnt dat The Times of their Lives van hetzelfde laken een pak is dus ik ben benieuwd.

3.5*

Samen met Ava Gardner op een onbewoond tropisch eiland, ik zou het wel weten

Om over films te praten natuurlijk want Ava Gardner begint zich langzamerhand wel te profileren als één van mijn favoriete actrices. Vreemd eigenlijk omdat er van de 7 films die ik heb gezien (inclusief deze) 2x een onvoldoende tussen zit en 2x een nipte 3*. Met Night of the Iguana heeft ze echter een heerlijke rol afgeleverd en ik vind haar altijd wel erg leuk om te zien. Ik blijf dan ook het gevoel hebben dat ik haar tot nu toe alleen nog maar in, buiten haar performance dan, mindere films heb gezien.

En ook dat geldt wederom voor deze The Little Hut want dit is maar een vrij saaie boel. Het verhaal is dan oorspronkelijk ook van Franse origine (La Petite Hutte, geschreven door André Roussin) en ik twijfel er ook niet aan dat een Franse versie een stuk aangenamer zou aanvoelen. Nu is het vooral een klucht geworden die ik eerlijk gezegd niet associeer met Britten. De luchtigheid rond het 'doorgeven' van Susan lijkt me dan ook iets wat alleen de Fransen kunnen afbrengen. Om dan toch nog tot enige vorm van climax te kunnen komen wordt er besloten om de kok van het cruiseschip nog even terug te introduceren als halve wilde maar het is me nog altijd redelijk onduidelijk wat die eigenlijk deed en hoe het eigenlijk mogelijk is dat niemand van het trio hem heeft gevonden. Toegegeven, The Little Hut bulkt sowieso al niet van de logica maar bon, hier stoorde ik me toch wat aan. Daar komt dan ook nog eens bij dat de gehele film overduidelijk gefilmd is in de studio en dat werkt gewoon niet.

Maar om een dik uur lang naar Ava Gardner in een soortement van badpak te kijken, mij mag je er altijd voor wakker maken. Op zich is dit ook niet echt een moeilijke rol (ik raad Night of the Iguana aan!) maar ze doet dit vrij aandoenlijk en weet een leuke chemie met haar twee venten op het eiland vast te houden. En daar verschiet ik van want Stewart Granger is weer eens van de partij. In zowat elke film met een mooie dame (en ik ben een sucker voor Hollywood starletts uit de jaren '50 à la Elizabeth Taylor, Grace Kelly, ...) zit die toch wel in zeker. En ik zie hem absoluut niet graag spelen maar dit gaat eigenlijk wonderwel. En daar verschiet ik van want de combinatie met Gardner in Mogambo was bijzonder slecht. Het is echter de toevoeging van David Niven die het geheel nog afmaakt. Gardner en Niven hebben in ieder geval een erg fijne chemie en kunnen nog een paar leuke momenten toveren.

Nah, niet zo'n enorm boeiende film. De combinatie Gardner, Niven en Granger werkt op zich nog vrij goed maar het verhaal is niet grappig en dit soort kluchten kunnen beter aan de Fransen overgelaten worden. De grootste lokker (net zoals op de poster trouwens) is natuurlijk Gardner die de helft van de tijd in een badpak (van Dior trouwens want zelfs op een onbewoond eiland mag je luxe hebben) rondloopt.

2*

Het jaar 1952 was een rustig jaar voor Avery met maar welgeteld 3 shorts (hij staat uncredited voor Caballero Droopy en Foxy By Proxy en het is niet duidelijk in hoeverre hij daar effectief iets te maken mee heeft gehad dus die tel ik even niet mee) en met Little Johnny Jet grijpt hij terug naar iets wat hij in 1952 al had gedaan: namelijk een voertuig met menselijke trekken introduceren. Vergelijkbaar met One Cab’s Family gaat Little Johnny Jet over een oorlogsvliegtuig die een zoon krijgt en hoewel vaderlief een hartsgrondige hekel aan straaljagers heeft, is zoonlief toch wel net dat zeker. Kijkt ook weer lekker vlotjes weg maar dit bevindt zich niet in de hoogste regionen van de Avery shorts.

3.5*

Diep in de zee

Ik heb vroeger vrij veel Disney klassiekers gezien maar een klein jaar geleden kwam ik tot de conclusie dat er eigenlijk nog een groot aantal klassiekers zijn die ik nog nooit had gezien. Ik heb hier thuis nog een VHS speler staan en vermits ze met de Disney films naar je kop smijten op dit verouderde format, was het dus een perfecte gelegenheid om de collectie eens aan te vullen. Zo nu en dan kijk ik één van de Disney films wanneer ik zin heb in snel vermaak.

De Kleine Zeemeermin heb ik eigenlijk nooit in zijn volledigheid gezien. Ik kende in grote lijnen wel hoe het verhaal juist liep, heb ook Kingdom Hearts I & II gespeeld, maar het fijne wist ik er niet van. Het stelt op zich dan ook allemaal niet zo veel voor. Nu barstten de meeste Disney films sowieso niet van de uniekheid maar dit is wel erg gewoontjes vergeleken met andere films uit deze periode. In mijn opzicht ligt dat grotendeels ook aan de speelduur, niet dat dit zoveel korter is dan wat we van Disney gewoon zijn, maar dit voelt allemaal wel heel rush rush aan. Het grootste minpunt is dan ook dat de confrontatie met Ursula zo ontzettend snel voorbij is. Normaal gezien bevatten de Disney villains altijd een leuke en mooi geanimeerde climax maar daar is hier maar weinig van te ontdekken. Qua personages is dit natuurlijk wel weer typisch Disney. Ariel is een prinses zoals we al meer hebben gezien en ook de grappige sidekicks zijn weer van de partij. In dat opzicht is De Kleine Zeemeermin wel geslaagd want met Sebastiaan, Jutter (ik heb de Nederlandse versie gezien trouwens) en die hond van Erik heb je wel een aantal leukere scènes.

Qua animatie valt dit een beetje tegen eerlijk gezegd. Nu ben ik altijd fan geweest van de oude animatiestijl die Disney gebruikte in zijn klassiekers maar hier komt het allemaal niet echt uit de verf. Heel de onderwaterwereld ziet er maar enorm platjes uit, had het veel meer levendiger verwacht, en ook de mensenwereld is maar zozo. Wel ben ik weer te spreken over de animatie van Ariel zelf want die ziet er erg geslaagd uit. Vooral het haar dat onderwater golft vond ik erg geslaagd. Beetje jammer ook dat de climax ontzettend kort is (zoals ik hierboven al zei) maar dat dat ook als resultaat heeft dat mijn favoriete stuk animatie uit de Disney films niet echt uit de verf komt. In films als Belle & het Beest of Sneeuwwitje is de climax vaak het hoogtepunt uit heel de film (die achtervolgingsscène in Sneeuwwitje!) maar hier is het maar pover. Enorm veel muzikale scènes trouwens. Nu was ik me aan het afvragen of de Disney films dit altijd hebben gehad, sowieso zitten er in elke Disney wel een aantal muzikale intermezzo's, maar hier leken het er wel erg veel te zijn. Ach, maakt op zich niet zo bijzonder veel uit want over het algemeen waren ze wel geslaagd.

Trouwens wel weer een geslaagde Nederlandstalige cast met Ma Flodder als Ursula maar ook de rest van de stemmen mochten er wezen. Kort gezegd is De Kleine Zeemeermin een amusante film maar wel één waar ik niet kon ontsnappen aan het net-niet gevoel. Het verhaal is net niet pakkend genoeg, de animatie is net niet mooi genoeg. Toch heb ik me wel weer geamuseerd maar ik had er net iets meer van verwacht.

3.5*

Everyone just pretend to be normal

Ik had nog nooit van de film gehoord maar op aanraden van een paar vrienden, goede kritieken en de hoge score had ik besloten om hem eens op te zetten. Gisteravond, met toch wel hoge verwachtingen, was het dan zover maar spijtig genoeg is het een teleurstelling geworden.

Ten eerste vind ik hem voor een komedie niet geslaagd. Het is meer een kwestie geworden van een boel rare en soms bizarre personages bijeen te smijten en te zien wat er uit komt. Soms draait dit goed uit zoals de relatie Dwayne - Frank, waar spijtig genoeg niet meer gebruik wordt van gemaakt maar soms draait het zo verschrikkelijk pijnlijk uit zoals de vader die constant ligt te whinen met zijn 9- stappen plan. Ook heb ik een hartsgrondige hekel aan van die miss wedstrijden voor kleine meisjes, echt walgelijk gewoon. Jammer genoeg draait de film dan ook rond zo'n verkiezing.

De acteerprestaties zijn over het algemeen ook wel in orde maar degene die er voor mij bovenuit sprongen waren toch wel Steve Carell, had in het begin niet door dat hij het was, en Paul Dano. Vooral zijn uitbarsting wanneer blijkt dat hij kleurenblind is en zijn droom niet kan waarmaken is één van de bijzonder weinige hoogtepunten van de film. Abigail Breslin was ronduit irritant, samen met Greg Kinnear trouwens, en Toni Collette kwam maar wat zoutloos over. Arkin was niet slecht maar was nu ook niet zo fantastisch als dat iedereen doet uitschijnen.

Neen, Little Miss Sunshine was een serieuze teleurstelling maar door Carell en Dano stijgt het niveau nog een beetje maar niet genoeg om heel de film te redden.

2*

You know his number. You know his name. And now, you will meet... his son

Gisteren tijdens de pauze op mijn vakantiewerk kwam ik tot de conclusie dat mijn rugzak met GSM en al was gestolen dus het is lichtjes uitgedrukt dat ik dik pissig was. Thuisgekomen moest ik iets hebben om me te ontspannen en normaal gezien is een film daar het perfecte middel voor. Ik wou iets lichts hebben dus was Little Nicky daar perfect voor.

Ik had de film vroeger al wel eens gezien maar het enige dat ik me nog kon herinneren was die gatekeeper met tetten op zijn hoofd, moet precies toch een indruk hebben nagelaten als ik dit na een dikke 5 jaar nog herinner. Soit, dat doet eigenlijk niet terzake. Qua humor zit dit wel goed. Een fan van Adam Sandler kun je me nu niet echt noemen, ga denk ik nooit een film perse zien/kopen omdat hij erin meespeelt, maar toch doet hij het hier ontzettend leuk. Het spraakgebrek is in het begin wat irritant maar je geraakt er al snel aan gewend en voor de rest bevat de film gewoon een aantal uitstekende grappen (o.a. Hitler met de ananas en Chicago die een boodschap heeft als je hem achteruit speelt) Toch heeft het verhaal, in tegenstelling tot wat je bij dit soort films zou verwachten, wel wat om handen. Bij vlagen origineel, de enige film met dit soort thema die ik me kan herinneren is Dogma, maar het is vooral dankzij het geweldige einde dat de film wel serieus wat punten scoort. Ik had geen idee meer hoe de film afliep maar om te zien dat Ozzy even heel de boel komt op lossen op zijn bekende manier is geweldig. Al moet je daar natuurlijk wel de betekenis achter kennen van wat Ozzy vroeger ooit eens heeft afgebracht. Ach, het plot zal nooit een Oscar winnen voor beste scenario maar dit soort films moet het gewoon hebben van zijn humor en ergens was het verhaal nog vermakelijk genoeg voor anderhalf uur, de twist dat zijn moeder een engel was zag ik trouwens ook niet aankomen. De muziekkeuze in Little Nicky is trouwens ook een aanrader, als je fan bent van dit soort groepen natuurlijk. Praktisch elk nummer dat verwijst naar de duivel komt wel ergens in de film aan bod (o.a. Running with the Devil - Van Halen, Highway To Hell -AC/DC) maar ook de rest van de nummers zijn gewoon goede muziek.

Ik dacht eigenlijk dat Adam Sandler de enige bekende naam was in de film. Ik kon me niemand meer in het speciaal herinneren dus het verbaasde me wel wat voor een shitload aan bekende acteurs in de film zitten. De Happy Madison bende is natuurlijk van de partij met als kopstuk Rob Schneider en Jon Levitz maar ook Harvey Keitel, Patricia Arquette, Tarantino, Dana Carvey, Ozzy, Reese Witherspoon en wie weet ik nog allemaal hebben allemaal een redelijk grote of kleine rol in de film. Erg leuk om zoveel bekende gezichten te zien. Persoonlijk vindt ik dit wel één van de betere rollen van Sandler, moet wel nog dringend eens wat films op frissen, maar hier doet hij het uitstekend. Moet wel niet simpel zijn geweest om constant met zo'n scheef bakkes rond te lopen. De meest geweldige rol gaat toch naar Rhys Ifans. Ik ben fan van hem geworden dankzij zijn rol van Gavin Cavanagh in The Boat That Rocked en ook hier is hij uitstekend. Hij heeft zo'n heerlijke flair over zich hangen. De bovengenoemde acteurs doen het trouwens ook uitstekend.

Little Nicky is niet meer dan een simpel filmpje met nergens uitschieters maar zorgt wel voor een uitstekend vermaak en is daardoor een mooie uitzondering in het genre. Het verhaal verloopt vlot, de cast doet het meer dan goed en de moppen zijn over het algemeen goed geslaagd. Voor nu een dikke voldoende maar misschien dat er later wel een halfje kan bijkomen.

3.5*

Red is ongetwijfeld één van de bekendste personages die Avery ooit in zijn shorts heeft geïntroduceerd en ik vind het altijd wel leuk als hij weer eens een manier vind om haar te introduceren. In Little Rural Riding Hood is het echter, zoals de titel doet vermoeden, een iets meer plattelandse versie en ook de Wolf heeft een hillbillie-downgrade gekregen. Al snel wordt er echter geswitcht naar de stad (wegens budgetbeperking wordt de dansscène van Red trouwens hergebruikt uit Swing Shift Cinderella uit 1945) en is het hek helemaal van dam met de gebruikelijke wolf routine. Erg leuke short in ieder geval en best nog wel een leuk einde waar de stadswolf opeens verliefd wordt op de plattelandsversie van Red.

4*

Whitaker's beste rol

Soms kan het geen kwaad om je DVDs eens terug te gaan ordenen. Zo heb ik sinds een tijd geleden wat meer plaatsruimte en tijdens het sorteren kwam ik deze A Little Trip to Heaven tegen. Indertijd bij de Blokker gekocht (de lijmresten hingen nog op het hoesje...) maar compleet vergeten dus. De combinatie van een korte speelduur en Forest Whitaker gaven de doorslag om dit eindelijk gisteravond eens op te zetten.

Al had ik daar meteen spijt van toen ik zag dat Julia Stiles ook een grote hoofdrol in het geheel ging spelen. Ik heb al 2x geprobeerd om het 5e seizoen van Dexter uit te zien maar faal daar telkens in omdat ik me op den duur enorm hard aan haar begin te irriteren. Hier doet ze het nog redelijk maar is toch wel wat een smet op het geheel. Wel vermakelijke bijrol van Jeremy 'Hawkeye' Renner. Een personage dat je niet meteen met hem zou associëren maar het redneck gehalte gaat hem vrij goed af, al begint hij naar het einde toe wel wat te overdrijven. De ster van de film is echter Forest Whitaker. Zo'n typische acteur die altijd wel degelijk aanwezig is maar nooit echt memorabel is. Dit is echter één van zijn beste rollen (die scène met de bus in het begin is schitterend) en vooral naar het einde toe weet hij echt gevoel in Abe te steken. Die mistroostige ogen, dat stotteren, ... Erg sterk in ieder geval.

Alleen zonde dat het verhaal op zich nogal voorspelbaar is. De twist waar Frederick toch Kelvin blijkt te zijn zie je al van enorm ver aankomen en daar steunt de film toch voornamelijk op. Daarbovenop zit de film vol met onlogische onvolmaaktheden in zowel het plot zelf als in de acties van de personages waardoor de film toch wel wat punten verliest. Jammer eigenlijk want voor de rest is hier niet zo erg veel op aan te merken. Zeker qua sfeer weet Kormákur zijn ding te doen (al is de setting sowieso wel ideaal voor dit soort sfeerfilms, deed me wat denken aan Insomnia ook) en is het genieten van een aantal geslaagde scènes.

Leuk voor eens gezien maar meer ook niet. Geen ervaring met het overige oeuvre van Kormákur, hij is na deze Hollywoodpoging precies ook terug naar IJsland verkast, maar hier mist hij vooral de bal qua verhaal. Het plot is nogal simpel en je weet al vrij snel hoe het eigenlijk allemaal in elkaar zit. Dan rest enkel nog een uitstekende Whitaker en een paar geslaagde bijrollen.

2.5*

Christopher Columbus!

Ik loop regelmatig de films van TCM na en zoek ik ze altijd op hier op MovieMeter. Ik zoek altijd achter bepaalde actrices en daar is Elizabeth Taylor er één van. De verrassing was dus vrij groot toen bleek dat de film een oudere versie was met Katharine Hepburn, gelukkig wel van hetzelfde kaliber. Gisteren opgezet omdat mijn moeder als kind het boek verscheidene keren had gelezen en ze wou de verfilming ook wel zien.

Little Woman is dan ook een degelijke film geworden. Hoe meer ik de ietwat onbekendere films op TCM begin te zien, hoe meer me opvalt dat het degelijke gemaakte films zijn. Ik heb de indruk dat het crap gehalte vroeger een stuk lager was dan vandaag de dag maar dat eventjes terzijde. Little Woman gaat, zoals de titel al doet vermoeden, over het leven van een aantal vrouwen in de oorlogsjaren. In dat opzicht is de film dan ook geslaagd. Volgens mijn moeder was het een getrouwe verfilming maar dat neemt niet weg dat Cukor hier een boeiend verhaal weergeeft over het wel en wee van een moeder met haar vier dochters. De vier dochters zijn redelijk stereotiep (de oudste en wijze dochter, de losbol, de brave en de jongste die eigenlijk iets te jong lijkt te zijn om met haar drie zussen om te gaan) maar het geeft in ieder geval wel genoeg stof voor een kleine twee uur. Het is dan ook jammer dat het niet altijd geheel even boeiend overkomt. Zo duurt de trip van Josephine naar New York iets te lang en wordt het einde hierdoor nogal afgeraffeld. Vraag me trouwens af wat ze indertijd gedacht moeten hebben wanneer de jonge Josephine met de veel oudere Professor trouwt. Om nog maar te zwijgen over de schijnbaar dubbele grootvader die Beth haar piano geeft. Ach, misschien dachten ze er vroeger gewoon nog allemaal nog niet zo slecht over maar mij deed het toch de wenkbrauwen fronsen maar dat kan dus evengoed aan mij liggen.

Het is eigenlijk puur toevallig dat ik deze versie heb gezien maar ik ben er wel blij om want het geeft een mooie kans om eens kennis te maken met een jonge Katharine Hepburn. Ik ben nooit echt zo'n enorme fan van haar geweest doordat mijn kennismaking met haar (Suddenly, Last Summer) dik tegenviel maar via Rooster Cogburn steeg ze terug in achting. Hier is ze dan ook lekker op dreef als de interessantste van de vier zussen, Josephine. Hoewel ze naar het einde iets te overdreven begon te acteren, speelt ze gedurende het merendeel van de film echt de sterren van de hemel. De drie andere dames worden dan ook een tikkeltje weggespeeld door Hepburn, vooral Joan Bennett als Amy weet zich precies geen houding te geven. Het bizarre is dan ook dat ze naar het einde van de film (wanneer ze een stuk ouder zijn geworden) opeens een stuk beter overkomt. Jean Parker en Frances Dee zijn niet slecht maar laten geen echte indruk na. Er is hier sprake van veel vrouwvolk waardoor de venten bijna vergeten worden en dat zou jammer zijn want Henry Stephenson, Douglass Montgomery en Paul Lukas zijn sterk als respectievelijk Laurence, Laurie en Bhaer.

Little Women is een film die degelijk in elkaar steekt maar over het algemeen niet echt de indruk nalaat die je zou verwachten. Het wel en wee van de 5 vrouwen, hoewel de nadruk meer op de 4 dochters liggen ipv de moeder, is vrij boeiend maar wordt soms te lang uitgesponnen waardoor andere stukken erg versneld aanvoelen. Toch is het de moeite waard om hier voor te zitten, al is het maar voor Hepburn.

Dikke 3.5*

Onnodige update maar nog altijd wel vermakelijk

Toen ik een goed anderhalf jaar voor het eerst een verfilming van Little Women keek dacht ik dat ik met deze versie te maken had. Het bleek echter met Katherine Hepburn te zijn en dat was een degelijke film. Niet lang daarna gaven ze op TCM ook deze versie en die heb ik dan ook maar opgenomen (omdat het met Elizabeth Taylor is, de reden van de eerste opname) maar omdat het me te zot leek om beide films snel op elkaar te laten volgen heb ik deze nieuwere versie een tijd laten wachten. Gisteren dan toch eindelijk eens opgezet.

En ik zag eerlijk gezegd niet bijzonder veel verschil tussen beide versies. Nu wist ik alleen nog maar de grote lijnen maar toch, 16 jaar is op zich redelijk kort om een nagenoeg dezelfde versie te maken. Al zijn er in de loop der jaren erg veel versies van het boek van Alcott gemaakt maar volgens mij zijn de '33 en de '49 versie wel de bekendste. Soit, betekent dit dan dat de '49 versie niets waard is? Zeker en vast niet want Mervyn LeRoy levert op zich een degelijke film af die van begin tot einde blijft boeien. Dat is voornamelijk te wijten aan het geslaagde plot van de 5 vrouwen (de vier dochters en hun moeder dus) die door wel en wee een proberen een gezin te vormen. Soms gaat de film ietwat te snel en is hij op andere momenten me iets te traag (zo blijft het New York gedeelte me toch net iets te lang duren) maar over het algemeen is het geheel zeker en vast te pruimen.

De twee Little Women verfilmingen bevatten elk hun eigen bekende actrice. In de '33 versie had je Katherine Hepburn in de rol van Jo en deze wordt nu ingevuld door June Allyson. Je begint beide actrices toch automatisch te vergelijken (hun personage is dan ook de spil van heel het verhaal) en daar valt Allyson toch een beetje door de mand. Ze doet het zeker en vast niet slecht maar ik vond Hepburn toch beter. Dan valt het echter des te harder op dat de rest van de cast van een ogenschijnlijk hoger niveau is dan hun voorganger. Een praktisch onherkenbare Elizabeth Taylor (de tweede bekende actrice waar ik het daarjuist over had) neemt de rol van Amy op zich en doet dan meer dan behoorlijk. Ook Margaret O'Brien is de moeite als Beth en is het leuk om de toe opper screamqueen in de vorm van Janet Leigh eens in haar nog jongere jaren dan in Pyscho te zien.

Amusant om eens gezien te hebben maar net als zijn voorganger heeft dit iets teveel minpunten om een echt hoge score te garanderen. Vermits beide versies hard op elkaar lijken kun je hier snel op uitgekeken zijn maar dat zou zonde zijn want dan mis je een meer dan degelijke cast. En het verhaal blijft nog altijd boeiend dus dat is ook mooi meegenomen.

3.5*

Big things come in small packages

Op aanraden van mijn broer had ik Little Man eens opgezet. Bleek dat het van dezelfde makers was als van White Chicks, die ik wel vermakelijk vond, dus ik hoopte wel op een leuke komedie. Little Man heeft wel potentie maar kan het toch niet helemaal waar maken.

Allereerst wel een pluim voor het maken van Calvin. Zag er echt wel goed uit. Het verhaal heeft niet veel om handen maar dan echt niets. Voor de rest zitten er een aantal pis en kak grappen in maar ook een aantal die wel goed zijn geslaagd. Waaronder die footballmatch tussen vader en zoons. De Wayans broertjes halen weer hetzelfde niveau zoals in hun andere films, niet geweldig maar ook niet echt slecht.

Een gemengd gevoel bij Little Man, minder dan White Chicks maar toch met een aantal geslaagde momenten.

3*

Get Moore!

Live and Let Die is weeral nummer 8 in de bekende James Bond reeks. Gedaan met Sean Connery, gedaan met George Lazenby, hallo Roger Moore die voor een hele generatie de echte James Bond is. Ik behoor niet tot een generatie die dweept met één 007 dus kan ik ze mooi vergelijken.

Sean Connery blijft voor mij toch nog ergens altijd de echte James Bond. Niet omdat hij zijn rol zoveel beter speelt dan de andere acteurs maar gewoon puur omdat hij de eerste was. Raar eigenlijk want als Connery en Moore waren omgedraaid had ik sowieso voor Moore gekozen. Vooral ook omdat hij dezelfde flair en uitstraling heeft die een Bond voor mij moet hebben. Ook zijn one-liners komen gevat en leuk over (i.t.t. Lazenby die krampachtig probeerde grappig te zijn) Met 007 zit het in Live and Let Die dus al goed maar wat een echte verademing is, is Jane Seymour die de rol van Solitaire op zich neemt. Een verademing vooral ten opzichte van Diamonds Are Forever waar de Bond-girl een lelijke, idiote trien was maar Seymour heeft het allemaal. De looks en het acteertalent waardoor ze nu al tot één van de beste Bond-girls behoort. De rest van de cast, eerste keer dat ik weet dat het bijna allemaal zwarten zijn in een Bond-film, acteren ook allemaal sterk met als hoogtepunt Tee Hee. Die kan zo naast Oddjob worden geplaatst als één van de coolste henchmen. Samedi past hier ook nog wel in mindere mate bij.

Het verhaal in deze Bond-film stelt jammer genoeg een beetje teleur. Mr. Big is op zich geen slechte bad-guy maar mist de nodige redenen om de wereld te vernietigen. Iets was zijn voorgangers wel allemaal hadden waardoor ze een stuk dreigender overkomen. Spijtig, want hij had wel potentie. Wat wel een pluspunt is, is de duistere voo-doo sfeer die over de film is gegoten (inclusief bizarre levende doden) Met de actie zit het in dit 8e deel ook wel goed, al had de speedboot scène wel wat korter gemogen. Op den duur leek het gewoon meer een herhaling te zijn doordat je elke keer een gebeurtenis zag (een trouw bv) en op de achtergrond de speedboten. Je weet dan gewoon dat de boten alles zullen verstoren. Krokodillenscène was dan wel fantastisch maar daar staat dan weer tegenover dat de manier waarop Kananga / Mr. Big sterft er zeer nep uitziet (iets waar Hamilton toch eens iets mag aan doen want in Goldfinger irriteerde ik me er ook aan)

De titelsongs in een Bond-film hebben bij mij een wisselend succes. In Dr. No heb je natuurlijk het gunbarrel theme maar From Russia With Love, Thunderball zijn verschrikkelijk slechte nummers. Gelukkig zorgt Live and Let Die van Paul McCartney (dat mij heel bekend voorkwam tot ik me realiseerde dat Guns 'N' Roses het blijkbaar later heeft gecoverd) voor het overgewicht naar de goede kant. Een nummer dat nu nog altijd door mijn hoofd speelt.

Eén van de betere Bonds. Goldfinger blijft de beste tot nu toe maar Live and Let Die komt toch dik in de buurt. Het is alleen jammer van het mankement aan een echt Bond-verhaal.

3.5*

Repent. Repent. Repent

De verwachtingen waren hoog voor de nieuwe Ben Affleck film. Zo'n 4 jaar na zijn succes met Argo keerde hij terug met een nieuwe langspeelfilm. Het werd een verfilming van een boek van Dennis Lehane wiens verhalen (Mystic River van Clint Eastwood, The Drop van onze eigen Michaël R. Roskam en natuurlijk ook Gone, Baby Gone van Ben Affleck zelf) de laatste jaren het erg goed doen in Hollywood.

Het succes in de zalen bleef echter uit en de film heeft ondertussen de dubieuze eer gekregen van grootste drop qua tentoonstellingen in de geschiedenis. Dat komt namelijk omdat de film in de eerste twee weken van zijn release in Amerika en Canada in zo'n 2,800 cinemazalen speelde en dat het vanaf week 3 gereduceerd werd tot zo'n kleine 160.. Dat is een duidelijk signaal en hoewel Affleck inderdaad niet het niveau haalt van Argo, is het me een brug te ver om de film compleet af te branden. Meer zelfs, Live by Night verveelt in die 2 uur geen moment, de jaren '20 sfeer komt goed tot zijn recht en qua aankleding ziet dit er goed uit. De film heeft alleen een beetje het probleem dat hij wat te lijden heeft onder een onevenwichtig verhaal. Het is de vraag in hoeverre dit de schuld is van de regisseur zelf, naar het schijnt zou de oorspronkelijke versie een speelduur van ongeveer 3 uur hebben en legde die veel meer focus op de personages en niet op de actie, maar het lijkt wel alsof Affleck wat teveel hooi op zijn vork heeft genomen. De combinatie acteur - regisseur ging hem in het verleden al wel goed af, maar om ook nog eens het scenario voor zijn rekening te nemen...

Want als regisseur blijft hij toch erg kundig. De openingsscène met de achtervolging zet meteen de toon en doorheen de film zitten er wel meer van zulke geslaagde scènes. Als acteur heb ik hem iets minder hoog zitten en toch is dit verbazingwekkend genoeg ook een rol die hem goed afgaat. Hij mist een beetje het dreigende dat dit soort personages moet uitstralen, maar die confrontatie met één van de leden van de Ku-Klux-Klan is wel heerlijk gedaan. De film oogt verder wat fragmentarisch en het lijkt wel alsof elk deel zijn vrouwelijke lead heeft gekregen. Die zijn echter niet allemaal even goed in hun rol. Over Elle Fanning valt weinig slechts te zeggen en ook Zoe Saldana doet weinig verkeerd, maar Sienna Miller is niet op haar plaats als gangsterliefje. Verder nog wel degelijke bijrollen van onder andere Brendan Gleeson en Chris Cooper.

Affleck heeft zijn eigen status wat tegen ondertussen. Vanaf zijn debuut versierde hij telkens de ene na de andere mooie prijs en dan moet je al van goede huize zijn om dat niveau te kunnen volhouden. Met Live by Night lukt dat niet over de gehele lijn, maar de manier waarop dit wordt afgerekend is onterecht. Ik kijk in ieder geval al uit naar de volgende, al laat hij dus het script misschien beter aan iemand anders over.

3.5*

Wow, I know that tone. It's just weird hearing it come from someone... with hair

De eerste 3 Die Hard films had ik in een ver verleden ooit wel eens gezien. Ik was dan ook altijd al wel eens van plan geweest om de reeks terug op te pikken om zodoende de nieuwe sequels ineens mee te kijken. Een tijd geleden was ik aan deel 3 aangekomen en tot mijn vreugde gaven ze deel 4 op televisie, wat handig is want dan moest ik zelf geen moeite doen, en gisteravond had ik nog wel eens zin in een typische Die Hard film.

Wat ik echter niet had verwacht is dat Live Free or Die Hard niet als een deel in de reeks aanvoelt. Het is dat Bruce Willis opnieuw de rol van John McClane vertolkt, want anders had dit gewoon een identiteitsloos onderdeel van eender welke actiereeks van de laatste jaren kunnen zijn. Oké, er zit zo'n 12 jaar tussen deel 3 en 4 waardoor een update gewenst is, maar al dat high-tech gedoe past gewoon niet bij Die Hard. Gelukkig kiezen ze er nog wel voor om McClane zelf niet veel van computers te laten afweten, anders had dit echt een dikke onvoldoende gescoord. Het moge duidelijk zijn dat ik niet over de gehele lijn negatief ben, anders had de film geen 3* gekregen, maar op nagenoeg elk gebied is dit minder dan zijn voorgangers. Zeker Gabriel had een stuk beter uitgewerkt kunnen worden. Toegegeven, met Gruber heb je in het verleden een uitstekende slechterik ter beschikking gehad, maar Gabriel straalt werkelijk nergens enige vorm van dreiging uit. Zelfs Colonel Stuart uit deel 2 was indrukwekkender en dat is toch een prestatie. Toch heeft dit vierde deel nog wel zijn charmes. De toevoeging van Lucy is een goede zet (al kan mijn zwak voor Mary Elizabeth Winstead daar ook wel iets mee te maken hebben) en naarmate de film vordert beginnen McClane en Matt een leuk duo te vormen.

Het begint me ook meer en meer onduidelijker te worden wat men in Timothy Olyphant ziet. Hij heeft een aantal leukere rolletjes gehad (in The Girl Next Door onder ander), maar als bad-guy komt hij compleet niet tot zijn recht. Hij blijkt dan ook nog eens verantwoordelijk te zijn voor de uitermate makke finale (hij kwam met het idee op de proppen dat McClane zichzelf door zijn schouder schiet om zodoende Gabriel te raken) waardoor hij naar mijn gevoel maar bitter weinig heeft bijgedragen aan de film. Willis is zoals gewoonlijk wel weer op dreef als McClane en de kleine bijrol van Kevin Smith is wel leuk. Zonde ook dat Maggie Q al zo snel het loodje legt, was anders wel een leuke henchmen. Voor de rest veel ontploffingen en veel CGI. Alles moet bigger & better, maar zoals gezegd vind ik het niet altijd even goed passen in de wereld van Die Hard. De scène met de vrachtwagen die op een schuin stuk asfalt probeert te rijden is daar een mooi voorbeeld van.

Nah, ik had meer verwacht. Waar de drie vorige films nog wat hun eigen identiteit hadden, is dit vierde deel een film zoals we de afgelopen jaren zoveel hebben gezien. In de bioscoop komt dit ongetwijfeld beter tot zijn recht, maar de overdadige actie mist soms zijn doel en de flauwe bad-guy doet je weemoedig terugdenken aan Alan Rickman.

Nipte 3*

Living on the edge. It's the only way he lives

Met The Living Daylights is het duidelijk dat de Bond-reeks al lange tijd meegaat. Dalton is alweer het 4e gezicht dat de rol van 007 op zich neemt. Bernard Lee was er al niet meer bij vanaf Octopussy en ook Lois Maxwell is vervangen. De enige die er bijna van het begin bij is is Desmond Llewelyn die voor het eerst in From Russia With Love kwam onder aftitelnaam Major Boothroyd. Er begint dus wel degelijk sleet op de reeks te komen...

Met sleet bedoel ik dat de reeks zich niet meer lijkt te kunnen vernieuwen. John Glen deed een geslaagde poging met de laatste 3 Bond-films met Moore maar slaagt nu met Dalton toch wel de bal mis. In het begin is er nochtans niets op aan te merken, de openingsscène is weer als vanouds spectaculair en origineel maar Glen slaagt er niet in om de film heel de tijd interessant te houden, iets waar ik hem in zijn vorige films wel om roemde. Bij mij valt of staat een Bond-film toch met zijn bad-guy en dat is nu net waar The Living Daylights faliekant misloopt. Het is niet duidelijk wie nu echt de baas is maar zowel Koskov als Whitaker komen helemaal niet charismatisch over. Een gigantisch contrast ten opzichte van Goldfinger, Scaramanga of de voorganger van Living Daylights, Max Zorin. Ook miste ik een duidelijke reden waarom Koskov en Whitaker dit nu juist allemaal deden. Bovendien is Necros ook geen succesvolle henchmen en mag hij niet in de schoenen staan van bijvoorbeeld Jaws. Qua Bond-girls is er een tijd een goede evolutie geweest, het waren vaak vamps maar wel vamps die een serieuze grijze massa hadden. Die tijd leek even gedaan te zijn met o.a. Tanya Roberts in A View to a Kill maar is gelukkig nu terug. Maryam d'Abo is op zich niet zo'n knappe vrouw maar ze zet wel een stijlvolle Bond-girl neer. Leuk weetje is trouwens ook nog dat het carrousel wiel waar Bond en Kara een romantisch onderonsje hebben hetzelfde is als dat van The Third Man waar een geweldige scène tussen Orson Welles en Joseph Cotton zich afspeelt.

Roger Moore was in A View To a Kill al te oud om nog echt geloofwaardig over te komen maar dat neemt niet weg dat ik hem gerust nog een Bond-film had willen zien doen. Maar het is niet omdat ik dat vind dat dat effectief gebeurt dus werd er gezocht naar een nieuw Bond-gezicht. Wie kwam er uit de bus? Timothy Dalton, een acteur die al verschillende keren auditie had gedaan voor de rol van 007 maar te jong werd bevonden. Ik ben wel blij dat ze hem nu pas voor de rol hebben laten opdraven want nu is hij uitstekende leeftijd om Bond te spelen. Geen jong broekie maar ook al niet zo oud dat het idioot wordt om hem die stunts te zien uitvoeren. Soit, hij is in ieder geval een waardige vervanger voor Moore. Jeroen Krabbé, broer van Tim Krabbé die het verhaal Het Gouden Ei schreef dat ondertussen ook al verschillende keren is verfilmd is niet echt gedenkwaardig. Het gebrek van charisma is hier de grote oorzaak van en dat geld ook voor zijn partner in crime, Joe Don Baker. Jammer want de film verdiende een sterke bad-guy. Leuk trouwens om John Rhys-Davies nog te herkennen maar deze keer een stukje groter, baardloos en een pak jonger dan zijn rol van Gimli in The Lord of the Rings. Op zich wel een goede acteur.

Qua muziek is The Living Daylights nog de grootste tegenvaller. Met Dalton luidden de makers een nieuw tijdperk in en daarbij hoort blijkbaar ook irritante elektronische geluidjes. Ik kon me dan ook niet voorstellen dat dit nummer van dezelfde makers was als het catchy Take On Me. Ook de andere nummers doorheen heel de film waren gevuld met irritante elektronische deuntjes. Ik hoop dat ze in de latere films teruggaan naar zangeressen als Shirley Bassey.

Glen probeert wel maar een mankement aan een goede bad-guy en muziek maken van deze 15e Bond een teleurstelling. Benieuwd of ze dit kunnen rechttrekken met Licence To Kill.

2.5*

It's quite clear why his name is just Bulldozer

Ik heb ooit eens toevallig kennis gemaakt met het duo Bud Spencer & Terence Hill. Het was een aangename kennismaking en ik wou best wel eens wat meer van hen zien en ik kocht op een rommelmarkt een handvol films. Alleen had ik slecht gekeken en zaten er maar één à twee films tussen die effectief met hen beiden waren en was het merendeel met Spencer alleen. Daar dan uiteindelijk eens een paar van geprobeerd (de twee Sheriff films en Buddy Goes West) en dat viel me helemaal niet tegen. Ik was dan ook wel benieuwd geraakt naar deze Bulldozer

Temeer omdat dit vaak genoemd wordt als één van de beste solo films van de baardige Italiaan en hij wederom onder de regie van Michele Lupo terecht kwam, de regisseur van de hierboven genoemde films. Maar als ik helemaal eerlijk moet zijn, ik zie niet direct waarom dit boven de rest van het oeuvre van solo Spencer zit. Het probleem is vooral dat Bulldozer een stuk langer duurt dan hetgeen dat ik eerder van Lupo heb gezien. Dit soort komedie's komt het best tot zijn recht met een speelduur van tussen de 90 en de 100 minuten en de regisseur overschrijdt dat met ruimschoots een kwartier. Hierdoor sleept de film wat naar zijn climax met de wedstrijd en dat is jammer, zeker omdat die op zich nog wel vrij leuk is. Vooral wanneer Spencer geïntroduceerd wordt op het veld is het genieten. Verwacht dan ook geen getrouwe weergave van de bekende sport, de spelers en de scheidsrechters klooien er wat op los, maar Bulldozer doet dan ook perfect wat het moet doen en dat zijn een aantal leukere knokscènes waar Spencer zich met de platte hand nog eens mag laten gelden combineren met flauwe humor. Het is het handelsmerk van dit soort films maar het heeft een zekere charme.

Misschien wordt dit als één van de beste films van Spencer genoemd omdat Lupo hier de keuze maakt om zich iets minder hard te concentreren op de actiescènes maar ook probeert om een degelijk verhaal te introduceren. Nu ben ik op zich wel een sucker voor dit soort from hero to zero verhalen maar dit is nu niet echt zo interessant te noemen. De rol van Bulldozer is echter een kolfje naar de hand van Spencer en dit soort rollen met een beetje meer diepgang dan gewoonlijk gaan hem nog goed af. Het grootste gemis echter is een degelijke sidekick à la Terence Hill die ervoor zorgt dat Spencer wat een klankbord heeft. Dat soort rol is meestal weggelegd voor Joe Bugner in de solo Spencer films maar die heeft hier pas zijn filmdebuut en komt navenant niet erg veel in de film voor. Ook een niet zo'n erg memorabele rol trouwens. Altijd ook een beetje vreemd om na te gaan wat de originele taal is in dit soort films. De versie die ik heb gezien bevat alleen maar een Engelse dialoog en die voelt wel erg gedubt aan. Langs de andere kant lijken de stemmen wel overeen te komen met de monden dus geen idee wat nu oorspronkelijk de taal was.

Vermakelijke onzin maar de film duurt toch wel wat te lang. Er wordt een poging gedaan om meer verhaal/drama in de film te steken maar hierdoor verliest de film toch wat de aantrekkingskracht van de knokscènes. Die zijn nog altijd wel veelvuldig aanwezig maar het geheel is toch niet zo amusant als andere films van Spencer.

Kleine 3*

We dance alone. That's why we only play electronic music

Ik was al langer benieuwd naar deze The Lobster, maar het was met het kijken van regisseur Yorgos Lanthimos recentste film (The Killing of a Sacred Deer, meteen mijn nummer 1 van 2017) dat ik besloot om hier eens echt dringend werk van te maken. De combinatie Lanthimos en Colin Farrell knetterde daar in ieder geval wel lekker en het was hopen dat dat ook het geval ging zijn in hun vorige samenwerking. Een wat bevreemdend plot, maar als The Killing of a Sacred Deer me één ding heeft geleerd? Dan is het dat je je daar niet op mag blind staren.

En vreemd genoeg is het plot helemaal niet zo onrealistisch als je zou verwachten. Het is natuurlijk allemaal erg bevreemdend dat je je in een dystopische toekomst bevindt waar je binnen de 45 dagen een nieuwe relatie moet hebben of je wordt in een dier naar keuze verandert, maar Lanthimos creëert zo'n interessante wereld dat je je heel dat concept voor lief neemt. Alleen jammer dan ook dat hij er niet in slaagt om over de gehele lijn hetzelfde niveau te behouden. Zeker wanneer David in het bos is terecht gekomen lijkt de film wat in te zakken en het is pas wanneer de relatie tussen hem en Short Sighted Woman wat verder wordt uitgediept, dat de film terug wat op de rails komt. Wat overblijft is een leuke bevreemdende ervaring die vooral gekenmerkt wordt door vreemde dialogen en een fijn sfeerbeeld. Net zoals in The Killing of a Sacred Deer haalt Lanthimos visueel alle registers open om zijn wereld te creëren. Gecombineerd met een flinke dosis droge humor (If you encounter any problems you cannot resolve yourselves, you will be assigned children, that usually helps) zorgt dat voor een interessante film.

Al begin ik me wel af te vragen in hoeverre het een kunstje is dat hij zijn acteurs laat opvoeren, want de manier van acteren van Farrell in The Lobster en Farrell in The Killing of a Sacred Deer is nagenoeg hetzelfde. Het is daar dat het schoentje wat knelt, want Farrell staat er deze keer eigenlijk praktisch alleen voor. Toegegeven, er zijn nog vermakelijke bijrolletjes van onder andere John C. Reilly maar Rachel Weisz moet echt wel veel moeite doen om in haar rol te groeien. Wel weer fijn gebruik van muziek trouwens. Where the Wild Roses Grow van Nick Cave en Kylie Minogue mag voor mijn part gerust in elke film zitten, maar Lanthimos haalt ook een wederkerend en bevreemdend stukje soundtrack naar boven dat perfect bij de film past.

Ik blijf fan van de Griek, maar het is de vraag in hoeverre de rest van zijn oeuvre zich verhoudt tot zijn twee laatste films. Het is fout om juist The Lobster hierop af te rekenen, maar dit voelde voor mij vooral aan als een herhalingsoefening ten opzichte van The Killing of a Sacred Deer en bovendien eentje die een stuk minder goed is. Interessante film, dat wel, maar het zal erom gaan spannen wat Lanthimos volgende keer gaat maken.

3.5*

Your body has to be here, but your mind can be anywhere

Ik ben best wel fan van het gevangenis genre. Natuurlijk een plaats waar ik zelf nooit hoop te belanden, maar het heeft wel al een aantal sterke films voortgebracht. Deze Lock Up was me echter onbekend, maar blijkbaar behoort het wel tot het meer geziene werk van jaren '80 Sly. Actiehelden in deze setting hebben me echter niet altijd volledig kunnen bekoren (Death Warrant onder andere) dus ik vroeg me af wat Stallone ging brengen.

En dat is gewoon een sterke film. Lock Up speelt met de nodige clichés van het genre, maar de uitwerking is gewoon vrij degelijk te noemen. Stallone speelt Leone, een gevangene (die natuurlijk semi onterecht in de gevangenis zit omdat hij een vriend wou verdedigen) die het aan de stok krijgt met de grote boze directeur. Een strijd tussen de twee barst los en het is net met dat aspect dat regisseur John Flynn me weet te overtuigen. Een handvol rauwe scènes (de dood van First Base onder andere) en wat leuke twists zoals het plannetje van Drumgoole om Leone te laten uitbreken door een cipier te vermommen als verkrachter. Je weet natuurlijk dat Leone dit allemaal gaat overleven en de bromance die opeens ontstaat tussen hem en kapitein Meisner is wat vergezocht, maar algemeen gezien is dit een erg vermakelijk filmpje geworden.

Goede rol ook voor Stallone. Altijd wel één van mijn favoriete actiehelden geweest en dit gaat hem dan ook gewoon goed af. Vind het sowieso één van zijn betere 'echt acteren' rollen. Liefhebbers van de met zijn vuisten sprekende Sly gaan er hier dan ook misschien wat met een slecht gevoel afscheid van nemen, want Stallone knokt op zich niet zoveel als je zou verwachten. Soit, naast Stallone gaat de meeste aandacht nog naar Donald Sutherland. De chemie tussen de twee blijft gedurende de gehele speelduur aanwezig, vind sowieso Donald een betere acteur dan Kiefer, en het realisme wordt door de aanwezigheid van echte inmates hoog gehouden.

Ben blijkbaar één van de weinigen hier, maar Lock Up behoort voor mij toch tot één van de beste films uit het oeuvre van Stallone. Lock Up duurt niet te lang, heeft een lekker tempo en een aantal memorabele scènes waardoor het over de gehele lijn vermaakt. Aangename verrassing.

4*

When I've put a rope round the Avenger's neck, I'll put a ring around Daisy's finger

Normaal gezien heb ik het niet zo op silent films van Hitchcock. Vaak lijken ze maar een flard te zijn van wat hij later zou presteren maar als je, net zoals ik, zoveel mogelijk van een bepaalde regisseur wilt zien dan krijg je gewoon hoogte- en dieptepunten. The Lodger neigt gelukkig naar de eerste kant.

Ik zeg neigt want hij is niet zo goed als de latere Hitchcocks vooral door heel het Avenger verhaal. Op zich wel een sterk en typisch Hitchcock verhaal maar het voelt allemaal gedateerd aan (wat ergens logisch is want de film is al meer als 80 jaar oud) Hitchcock bouwt zijn spanning goed op maar jammer genoeg zie je de twist waar de huurder niet de moordenaar blijkt te zijn wel aankomen. Het verloop van die scène waar de omstaanders hem willen gaan lynchen is dan wel weer sterk al had hij voor mij beter gescoord als de huurder effectief was gestorven en we niet zo'n zoet einde hadden gekregen waar alles uiteindelijk goed komt. Wel leuk om te zien trouwens dat Hitchcock zijn cameo verschijningen al in het begin van zijn carrière deed.

Visueel is The Lodger een speciaal geval, vooral door zijn kleurenfilters die een zekere sfeer meebrengen. Het gelige/gouden warme voor de scènes binnen en het afstandelijke, koude blauwe voor de scènes die zich buiten afspelen. Iedereen die Godards Le Mépris hierom roemde zou eerst deze eens moeten zien. Maar ook op andere momenten kan Hitchcock geweldig uit de hoek komen door hier en daar een leuke vondst in de film te steken. Zo is het doorschijnende plafond werkelijk fantastisch en is het wel jammer dat dit niet meer in de film voorkomt.

Ik heb altijd moeite om de acteerprestaties in een silent film te beoordelen. Vaak is het gewoon een kwestie van uitstraling, overdreven gebaren en menselijke zwakheden (of juist de niet-zwakheden) die gigantisch worden uitvergroot. Ook hier is dat weer het geval. Ivor Novello heeft zijn uitstraling als creep zeker mee en doet het bijgevolg helemaal niet slecht maar Malcolm Keen, wiens jaloezie wordt uitvergroot, komt niet zo op mij over. June als het hoofdpersonage komt ook soms te onlogisch over op mij. De ouders waren dan wel weer leuk.

Op zich geen slechte Hitchcock maar ik heb toch liever degene die zijn roem verwierf met de geluidsfilm.

3.5*