Opinions

Deneuve doet Sagan

Ik blijf het vreemd vinden hoe het oeuvre van Catherine Deneuve zo lastig te vinden is. Haar recenter werk wordt mondjesmaat wel uitgebracht, maar ik vind haar vooral in haar jaren '60 - jaren '70 periode het leukst. Af en toe moet je het dan ook eens in een andere richting zoeken blijkbaar aangezien La Chamade in de Hollywood Classic Collection is uitgebracht met weliswaar de naam van Deneuve op de cover, maar dan wel met een foto van Irène Tunc.. Ergens is daar toch iets misgelopen lijkt me.

Want dit is overduidelijk geen Hollywood film en Tunc speelt een minieme bijrol in het geheel, al is ze wel een spilfiguur is in de ontmoeting tussen Lucille en Antoine. La Chamade is gebaseerd op een boek van Françoise Sagan - die bovendien ook meewerkte aan de verfilming - en is eigenlijk een doorslag van rollen die Deneuve in het verleden tot sterrendom bracht. Deneuve speelt Lucille en die weet niet goed wat ze met haar leven aan moet. Ze is niet volstrekt gelukkig bij haar sugar daddy en kiest voor de flamboyante, doch arme, Antoine en twijfelt gedurende heel de film tussen de twee kampen. Dat zorgt voor een handvol leuke scènes (vooral hoe Lucille opeens Faulkner ontdekt en dan maar besluit om niet meer te gaan werken) maar veel is ook nogal voor de hand liggend. De zwangerschap, de abortus, ... Zelfs het einde waar ze uiteindelijk voor niemand kiest is voorspelbaar te noemen. Toch is het op zich knap hoe de Fransen dit toch boeiend kunnen houden, bij Amerikaanse films begint me dit soort drama sneller te vervelen.

Al is dat vooral ook dankzij Deneuve natuurlijk. Oké, het is een rol die ze al eerder heeft gespeeld maar het is dan ook gewoon echt een kolfje naar haar hand. Deneuve is ook wondermooi (dat golvende blonde haar!) en het verbaast je dan ook nooit dat Yves Saint-Laurent regelmatig haar garderobe verzorgde. Stukken van die garderobe worden trouwens binnenkort (tussen 19 en 24 januari 2019) verkocht via Christie's in Parijs, moest er iemand interesse hebben.. La Chamade is echter niet enkel en alleen vanwege Deneuve wel eens de moeite waard om te zien. Michel Piccoli (Charles) blijft een heerlijke acteur voor dit soort rollen en ook Roger Van Hool overtuigt als Antoine. Beide delen een goede chemie met Deneuve en het is vooral hun driehoeksverhouding die dit ietwat overeind blijft houden. De overige cast is dan ook redelijk inwisselbaar, vandaar dat het ook zo vreemd is dat er voor een beeld van Tunc voor de DVD cover is gekozen.

Goh, dit is zo'n lastig te beoordelen filmpje. Het is een subgenre dat in de jaren '60 en '70 wel eens vaker werd gemaakt (deed me ook wel wat denken aan César et Rosalie met Romy Schneider in de hoofdrol) en hoewel dit over de gehele lijn voorspelbaar blijft, blijf je wel hangen om te zien of Cavalier toch nog iets uit zijn mouw weet te schudden. Daarvoor moet je wel helemaal op het einde wachten, dat eindshot vond ik nog wel erg mooi.

3*

Champagne

Hitchcock is zonder twijfel één van mijn favoriete regisseur, meer zelfs, er is geen enkele regisseur bij wie ik zoveel films op 4* heb staan maar met zijn stomme films mist hij toch regelmatig iets.

Allereerst is er de muziek die totaal niet bij de film past. Het is een iets lichtere film dan dat we gewoon zijn van hem maar die muziek was veel te spannend gecomponeerd waardoor je dus constant op iets zat te wachten wat nooit kwam.

Het verhaal valt wel redelijk mee, is vrij humoristisch al wordt het op het einde iets te lang uitgesponnen maar over acteerprestaties vind ik het een pak moeilijk om te oordelen. Maar dat heb ik bij alle stomme films maar het meisje overtuigde me toch niet echt net zoals de rest eigenlijk.

2*

Chaos

Vermakelijke film met een wederom geweldige Statham. Het is alleen spijtig van Wesley Snipes in zijn ik-ben-een-stoere-neger rol. Ach ja, Snipes is sowieso al geen van mijn favoriete acteurs. Ryan Philippe viel wel mee al vond ik hem op den duur wel teveel de bad boy uithangen met die motor scène als dieptepunt.

Het verhaal is nog redelijk interessant al zijn er op het einde wel teveel plottwisten die wat snel werden afgeraffeld. Al had ik die laatste twist waar Statham de verrader blijkt te zijn en uiteindelijk ook nog leeft wel goed gevonden. Was dan ook blij dat Statham ontsnapt en niet dat Philippe hem opeens nog op het vliegveld kan tegenhouden. Dat had pas een anti-climax geweest.

Als Statham er niet in had meegespeeld had de film waarschijnlijk een onvoldoende gekregen maar voor nu een 3.

How do you shave in there?

Sinds een aantal jaren ben ik me gaan interesseren in het werk van Hitchcock. Het is alweer een serieuze tijd geleden dat ik nog een film van de Meester van Suspense heb gezien maar Charade trok meteen mijn aandacht omdat ik deze film al vaak was tegen gekomen onder de categorie: the best Hitchcock film that Hitchcock never made. Kan op zich wel tellen maar mijn interesse werd nog meer gewekt door de eenmalige samenwerking tussen Cary Grant en Audrey Hepburn. Zo'n maken ze er vandaag de dag niet meer, zoveel moge duidelijk zijn.

Want daar zit meteen ook de kracht van de film. Oorspronkelijk wou Cary Grant de rol niet accepteren wegens een te groot leeftijdsverschil tussen hem en Hepburn (hoewel het in de film duidelijk wordt dat ze wel vaker naar oudere mannen is aangetrokken) en het feit dat hij de romantic lead moest spelen. Peter Stone, degene die samen met Stanley Donen het script schreef, wou echter koste wat Grant in de rol hebben en werkte dag en nacht aan het script. Eens hij er voor had gezorgd dat het personage van Hepburn degene ging zijn die de eerste stap tot de relatie zette was Grant aan boord. En dat is sowieso een erg goede keuze geweest want ze vullen elkaar perfect aan. Grant blijft de eeuwige charmeur en Hepburn blijft de perfecte actrice voor dit soort rollen. Sowieso is Charade wel een geslaagde film qua acteurs. Zeker James Coburn (schitterend om te zien hoe hij toen al die geweldige smoel had uit Pat Garrett & Billy the Kid) steekt er met kop en schouders bovenuit maar ook Walter Matthau mag niet vergeten worden.

Maar toch had ik nog altijd iets meer verwacht en dat komt doordat het plot helemaal niet zo sterk aanvoelt als ik bij Hitchcock heb. Zeker met de climax gaat Donen een tikkeltje de mist in door de kijker teveel keer op het verkeerde been te willen zetten. Ik ben daar precies allergisch aan en er zijn maar weinig films waar ik dit soort twist op twist kan waarderen. Dat Bartholomew er voor iets tussen ging zitten, zie je al van ver aankomen, maar wat me eigenlijk nog het meest stoorde is dat het einde totaal niet bevredigend aanvoelt. Grant blijkt opeens een hoge pief van de regering te zijn en dat haalt imho de film compleet onderuit. En dat is erg jammer want de film is voor de rest wel erg goed. Ik heb de eerste 100 minuten genoten van het vlotte verhaal en de sterke chemie die tussen de personages hing maar dit is toch wel een koude douche te noemen. Vind het trouwens in het algemeen toch nog net een gradatie minder dan wat Hitchcock heeft geregisseerd. De man heeft natuurlijk ook zijn slechtere films gehad maar dit kan niet tippen aan bijvoorbeeld een North By Northwest, toevallig met diezelfde Cary Grant in de hoofdrol.

Goh, Charade is een film geworden die zijn status toch niet geheel kan waarmaken. Misschien verwachtte ik er uiteindelijk teveel van maar verder dan een (erg) vermakelijke film kom ik niet. Een sterke cast draagt hier sowieso aan bij want hier zitten toch wel een paar degelijke acteurs tussen maar het einde nekt de film. Wel geamuseerd, daar niet van, maar toch een tikkeltje teleurgesteld.

3,5*

"Lady Warrenton," he said, "you have the power to drive men mad."

Ik kende The Charge of the Light Brigade van naam doordat Iron Maiden een nummer heeft (The Trooper) dat op dezelfde gebeurtenissen is gebaseerd. Eén van hun beste nummers als je het mij vraagt, die openingsriff blijft na al die jaren nog altijd even geniaal, en een tijd geleden zag ik de Official Music Video waar het nummer gecombineerd werd met beelden uit deze film. Het was wel leuk in elkaar gestoken en vermits ik The Charge of the Light Brigade al meermaals op TCM had zien voorbij komen besloot ik om de film toch eens op te zetten.

Maar het resultaat is nu niet zo'n geweldige film, ik had er in ieder geval meer van verwacht. Zeker omdat ik dit soort epossen altijd wel kan waarderen maar Curtiz, die toch wel een aantal klassiekers op zijn naam heeft staan zoals Casablanca en Angels With Dirty Faces, maakt er een onsamenhangend geheel van dat niet altijd even boeiend is. Zonde eigenlijk want de aparte verhaallijnen (de driehoeksrelatie tussen de Vickers broers en Elsa, de slachting van het 27e regiment, ...) zijn op zich wel vrij interessant. Het wordt echter allemaal wat bij elkaar gegooid waardoor geen enkele verhaallijn echt geslaagd aanvoelt. Het is dan uiteindelijk de indrukwekkende charge die ervoor zorgt dat de film een degelijke climax krijgt maar wanneer je dan daarna leest dat er talloze paarden verongelukt zijn tijdens het filmen van die scène, dan krijgt de film toch meteen een erg wrange nasmaak... Gelukkig heeft dit wel een aantal positieve gevolgen gehad want hierdoor mochten er geen trip wires meer gebruikt worden en werden er nieuwe regels opgesteld betreffende de bescherming van dieren in films. Vanwege de slachting is dit trouwens ook de enige Errol Flyn film die nooit een re-release heeft gekregen door Warner Brothers.

Met The Charge of the Light Brigade was het de 2e keer dat Errol Flynn en Olivia de Havilland samen in een film verschenen. In totaal zou dat zo'n 9 keer gebeuren (met The Adventures of Robin Hood als bekendste film) maar hier zijn ze toch niet zo nadrukkelijk aanwezig als je het mij vraagt. Flynn wel, die weet wederom een goede rol neer te zetten en ik begin hem meer en meer te kunnen waarderen maar de Havilland is maar vrij nietszeggend en weet haar stempel helemaal niet op de film te drukken. Hoewel, dat is niet helemaal waar want in de scènes met Patric Knowles, die hier de andere Vickers speelt, komt ze wel redelijk goed tot haar recht. Ik had alleen meer vonken tussen haar en Flynn verwacht. Voor de rest is dit een typische Hollywood productie die groots aanvoelt en waar qua cast maar weinig op is aan te merken doordat ook de bijrollen worden ingevuld door degelijke acteurs zoals een David Niven.

Goh, uiteindelijk is the Charge of the Light Brigade nogal moeilijk te beoordelen. Niet altijd even interessant en geen enkele verhaallijn komt echt goed tot zijn recht. Het is echter een uitstekende cast met Flynn op kop die het tij doen keren en de charge blijft erg mooi in beeld gebracht. Alleen schrijnend dat er zo onmenselijk met de paarden werd omgegaan.

3*

I've known the fear of losing but now I am almost too frightened to win

Hugh Hudson, ik vind het toch wat een vreemde regisseur. De nog altijd levende Brit heeft in heel zijn carrière maar een handvol films gemaakt en hij is het meest bekend geworden via twee compleet verschillende films. Een film rond Tarzan (met Christopher 'Highlander' Lambert als het ware als de man met de oerkreet) en deze Chariots of Fire, een verfilming van het leven van een aantal Britse atleten. Twee uiteenlopende genres dus en het overige werk van Hudson wordt nooit ergens geroemd, als het überhaupt al gekend is.

Ik had verwacht dat Chariots of Fire dan ook zijn meest gekeken film ging zijn, maar dat valt me wat tegen. Toch een film met een zekere klassieker status, maar Greystroke zit momenteel aan iets meer stemmen en dat zijn er eerlijk gezegd ook niet enorm veel. Onterecht, want Chariots of Fire (de titel werd ontleent aan de hymne Jerusalem waarin "Bring me my chariot of fire" het refrein is) is een interessante film. Voelt af en toe nogal vreemd aan vanwege het rare tempo doordat de wedstrijden zelf elke keer worden onderworpen aan slowmotion, maar na een tijd geraak je in een soort van vibe en kon ik de stijl wel waarderen. Iets wat vooral te wijten is aan een sublieme soundtrack van Vangelis die de scènes echt vooruit duwt. De openingsscène op het strand is gewoon hierdoor al één van de mooiste openingen die ik al in een film heb mogen aanschouwen. Beetje jammer misschien dat Liddell en Abrahams het uiteindelijk niet tegen elkaar opnemen, je zit toch met het gevoel dat de film daar toch naar toe lijkt te werken, maar de geslaagde uitdieping van de karakters zorgt ervoor dat dat maar een klein euvel is op een voor de rest uitstekende film.

Veel bekende koppen trouwens in minieme bijrolletjes. Stephen Fry maakt hier zijn debuut in de 'He Is An Englishman' routine van Abrahams, hier te zien trouwens. Kenneth Brannagh (regisseur van onder andere Thor) is ook even te zien als een extra en die kun je dan weer hier spotten. Soit, die twee zijn natuurlijk niet de kracht van Chariots of Fire. Neen, die eer is weggelegd voor Ian Charleson en Ben Cross als respectievelijk Liddell en Abrahams. Sowieso over het algemeen goede rollen van onder andere Ian Holm als coach Mussabini. Er is eigenlijk op niemand iets aan te merken.

Leuke zit dus die nergens verveelt. Verbaas me eerlijk gezegd wat over de lage score, maar bon. Dat is niet de eerste keer en het zal zeker en vast ook niet de laatste keer zijn. Hudson levert in ieder geval een interessante film af rond een thema dat me niet meteen ligt, weer een regisseur om eens wat meer van te gaan opzoeken.

4*

Bud, de con man

Ik heb nog een aantal Bud Spencer (en Terence Hill) films liggen waardoor ik me heb voorgenomen om eerst die eens te zien vooraleer ik er nieuwe aanschaf. Normaal gezien had ik Charleston dan ook opzij laten liggen, maar de DVD van Paradiso Home Entertainment sprak zowaar over Italiaanse audio, iets wat me eerder zeldzaam lijkt te zijn bij de films van de imposante Italiaan. Toch maar meegenomen dus, kreeg hem bovendien nog eens gratis bij een aantal andere, en gisteren opgezet.

Groot was dan ook de verbazing dat ik enkel Engelse audio kon selecteren! Opletten dus welke versie je koopt, maar ik ben er eerlijk gezegd ook niet helemaal van overtuigd wat nu de correcte taal zou moeten zijn. Er is een (overigens erg leuke) scène waar er met morse code wordt gewerkt en dat wordt dan in het Italiaans ondertiteld, maar Spencer lijkt weldegelijk Engels te spreken. De film speelt zich bovendien voor een groot stuk in Londen af dus dan lijkt Engels sowieso wel de aangewezen taal. Ach, het maakt op zich niet veel uit. Charleston is een film die overduidelijk naar The Sting en andere genregenoten heeft gekeken en het resultaat mag er in ieder geval zijn. Een plot waar iedereen wel een driedubbele agenda lijkt te hebben en daar komt dan ook nog eens bij dat ik gewoon een zwak heb voor dit soort zwendelpraktijken. Zolang het me zelf niet overkomt natuurlijk..

Verwacht wel niet te veel vechtpartijen met Spencer in de hoofdrol. Hij laat hier en daar wel eens zijn vuisten spreken, maar hij blijft redelijk rustig doorheen de film. Op zich wel eens een leuke afwisseling en Spencer als de opper zwendelaar is gewoon een goede keuze geweest. Er hangt trouwens wel wat een rare vibe doorheen de film. Sommige stukken lijken vreselijk amateuristisch te zijn (de running gag hoe Joe Lo Monaco de telefoon opneemt!) en toch werkt het wel goed. De climax is het vanzelfsprekende hoogtepunt in deze Charleston. Heerlijk om te zien hoe alles in elkaar zit en bovendien komt er nog een fijne confrontatie tussen gangsters en (onder andere) clowns aan te pas.

Naast de foutieve informatie met betrekking tot de audio, zou deze versie ook gecut zijn. IMDB spreekt over een alternate version met een scène waar Spencer begint te zingen, lijkt me iets te zijn dat ik me wel zou herinneren in ieder geval. Soit, leuke film in ieder geval. Vreemd dat Fondato nooit meer met Spencer en/of Hill heeft gewerkt, want zijn Watch Out We're Mad was ook erg leuk.

3.5*

Oompa-Loompas are crazy for Coco-Beans

Ik had vroeger het boek Sjakie en de Chocoladefabriek al eens gelezen en naar wat ik me herinnerde vond ik het in ieder geval een zeer goed boek. Was dan ook benieuwd hoe de filmversie eruit zou zien maar met Tim Burton en Johnny Depp leek het wel goed te zitten.

Visueel ziet het er ten eerste werkelijk weer fenomenaal uit. Verschiet er elke keer van hoe Burton erin slaagt om zo'n sprookjeswereld te creëren. De fabriek, het huisje van Charlie, ... Alleen toen die dikke jongen, Caspar (?) werd geïntroduceerd zag hij er best wel fake uit. Er was in ieder geval iets mis met zijn gezicht maar voor de rest zag het er zeer mooi uit. Het enige minpunt waren de Oempa Loempa's. Het is natuurlijk al lang geleden dat ik het boek heb gelezen maar het leek me dat die normaal oranje waren? Maar ook hun liedjes vond ik niet echt geslaagd overkomen.

Johnny Depp stelt ook hier niet teleur, kan me eigenlijk niet direct een slechte rol voor stellen. Hij zet Willie Wonka op een verschrikkelijke creepy maar tegelijkertijd ook geweldige manier neer. Het rare lachje, die wazige blik in zijn ogen, ... Al meende ik soms wel Jack Sparrow te herkennen. De rest van de cast is eigenlijk ook wel bijzonder goed gecast, vooral de vier andere kinderen.

Charlie and the Chocolate Factory heeft een geweldige sfeer en ziet er zeer gelikt uit maar de film wordt toch wel naar een hoger niveau getild door Johnny Depp.

4*

Chase Me is te vinden als extra op de DVD van Mystery of the Batwoman, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het niet was wat ik verwachtte. Nooit gedacht dat DC de gok ging wagen om zijn Caped Crusader in een silent te steken die gevuld werd met jazzy muziek. Een noemenswaardige poging, maar wel één die niet altijd even goed overeen komt met de beelden. Visueel best wel aantrekkelijk maar ik vraag me dan ook af of dit bestaande jazz was die ze over de beelden hebben geplakt of dat het nieuw gecomponeerde muziek was. In ieder geval wel tof om Catwoman nog eens te zien verschijnen, maar dit is meer een curiositeit dan iets anders.

3*

Happy birthday

Ik heb vorige maand een jaarkaart van Cinema Zuid als cadeau gekregen en daar moet van geprofiteerd worden. Het leuke is dat die kaart pas begint te tellen vanaf de eerste film die je gaat kijken en het Marlon Brando thema dat ze in de maanden juli en augustus aansnijden leek me de perfecte gelegenheid om te startten. Ik ben zeker en vast geen Brando kenner, maar wil daar graag verandering in brengen. The Chase was me dan ook onbekend, maar gisteren na een dikke twee uur in de cinema vroeg ik me echt af waarom dat zo is.

Want The Chase (wat trouwens een slechte titel is, want hierdoor krijg je het gevoel dat het meer een actiefilm zal zijn) is een meer dan degelijke film. In de jaren '60 en '70 werden dit soort films die zich afspelen in kleine stadjes wel meer gemaakt (denk aan The Last Picture Show en Splendor in the Grass), maar het is een soort stijl die je vandaag de dag niet meer tegenkomt. The Chase behandelt thema's zoals racisme (Lester die in de gevangenis bijna gelyncht wordt), corruptie (het feit dat iedereen er vanuit gaat dat de sheriff naar de pijpen van de rijkste man in het stadje danst) en overspel (werkelijk praktisch iedereen rijdt een scheve schaats) en het zorgt ervoor dat de film van in het begin tot het einde blijft boeien. In het begin oogt het allemaal nogal onoverzichtelijk, maar Arthur Penn weet het geheel naar een goede climax te bouwen. Zeker vanaf de scène waar Calder brutaal wordt bijeen gerammeld vliegt de film in een hogere snelling. Werkelijk elk greintje hoop wordt overboord gegooid en de dood van Jake en Bubber voelt als een mokerslag. De haat die vanuit de menigte komt, je voelt ze zo op je afkomen, en dit is één van de meest treurige eindes die ik ken.

Vreemd eigenlijk dat dit een film is die vandaag de dag nagenoeg niet gekend is, want de cast is niet van de minste te noemen. Mijn aandacht ging vooral naar Marlon Brando. De man begon hier al meer en meer als Vito Corleone te praten, maar slaagt er werkelijk in elke film in om zijn personage met een dierlijk magnetisme neer te zetten en The Chase is daar geen uitzondering op. Ook nog kleine bijrollen voor de mooie Jane Fonda, die vooral naar het einde toe meer en meer om handen krijgt, Robert Redford, die eigenlijk heel de film lang niet echt iets om handen heeft en toch weet te overtuigen, en Robert Duvall, die met een kleine bijrol indruk weet te maken. Qua cast voelt dit gewoon erg verzorgd aan doordat zelfs de kleinste bijrollen goed worden ingevuld.

Ik moet eerlijk gezegd zeggen dat ik weggeblazen ben. Naarmate de film vordert neem de fatalistische toon meer en meer de overhand en het resultaat mag er zijn. Sterke rollen van Brando, Redford en Fonda en een verhaal dat blijft boeien. Best zo min mogelijk op voorhand van de film weten zodat je je kunt laten verrassen door de intriges. Aanrader!

4.5*

Che zijn glorieperiode

Ik heb altijd al wel een zekere fascinatie voor Che gehad. Niet perse om zijn ideeën of zijn werkwijze maar meer om de man achter de bekendste foto die er ooit van een revolutionair is gemaakt. Che was een enorm charismatisch persoon en ik heb dan ook een paar boeken gelezen (o.a. de geslaagde biografie van Jean Cormier) en de film Diarios de Motocicleta gezien in de hoop een uitsluitsel te vinden waarom Che vandaag de dag nog altijd zo enorm populair is. Soderberghs tweedelige epos leek me dan ook enorm interessant te zijn en eergisteren me eens aan het eerste deel gewaagd.

Jammer genoeg is dit niet echt een geslaagde film geworden. Soderbergh kiest ervoor om zich alleen maar te concentreren op de Che Guevara in Cuba en loopt hierdoor een hele hoop mis. Je kunt natuurlijk Diarios de Motocicleta zien als het begin van de film maar dat zou eigenlijk niet mogen. Soderbergh zegt zelf dat het privéleven van Che hem enorm weinig boeide en dat hij dit er om die reden er niet heeft in gestoken maar het resultaat is een enorm fragmentarische, voor de rest wel een correcte, film die je nergens bij het nekvel pakt. Che: Part One is uiteindelijk niet meer geworden dan een aantal losse flodders die aaneengeplakt zijn waardoor je het gevoel krijgt dat je naar een snel bijeengeraapte samenvatting van de revolutie zit te kijken. Het had allemaal beter tot zijn recht gekomen mochten we een inkijk krijgen in het hoe en waarom van de de beweegredenen van de groep waarbij Che zich aansluit. Soderbergh pakt het allemaal wel getrouw aan want wat ik me nog kan herinneren komt echt grotendeels perfect overeen (met uitzondering natuurlijk dat Che als dokter werd aangenomen en niet als soldaat) maar de film mist spanning, mist enige vorm van verhaal en dat resulteert jammer genoeg in een oppervlakkige film. Ik ben er al wel blij om dat Che niet te hard wordt verheerlijkt want hoe charismatisch en interessant hij als persoon ook was, hij heeft verkeerde keuzes gemaakt. Al vermoedt ik dat dat beter tot zijn recht gaat komen in deel 2 waar Soderbergh zich concentreert op het Bolivia fiasco. Er wordt eigenlijk ook geen enige moeite gedaan om personages degelijk te introduceren. Het is omdat ik zelf al geïnteresseerd was in deze geschiedenis maar als je als leek hieraan begint, dan ben je er volgens mij aan voor de moeite. De enige vorm van diepgang die Soderbergh dan toch nog probeert te verkrijgen is het afwisselen van de gevechten met een zwart-wit interview met Che maar dat voelt zo enorm misplaatst aan, dat ik me er eigenlijk sneller aan begon te irriteren dan dat het een aangename afwisseling was. Het hielp natuurlijk ook niet dat de film het ineens halverwege begaf en dat ik heel hoofdstuk 9 heb moeten skippen doordat de DVD daarop bleef hangen...

Ik weet nog toen ik de eerste beelden hiervan zag, dat ik echt niet kon geloven dat dit Benicio Del Toro was. Ik was hem gewoon als Jackie Boy uit Sin City maar de gelijkenis met Che was zo treffend dat ik eerst dacht dat ze oud archiefmateriaal hadden boven gehaald. Er rest me dan ook niets anders te zeggen over Del Toro dan hulde want hij speelt de rol ontzettend goed. Hij is gewoon Che in hart en nieren, zeker qua uiterlijk maar hij straalt ook datzelfde charisma en rustigheid uit. Hij steekt dan ook met kop en schouders boven de rest van de cast uit, die trouwens grotendeels mee verzuipen in de fragmentarische aanpak van Soderbergh. Personages komen en gaan (soms uit eigen beslissing en soms gaan ze simpelweg dood) maar met uitzondering van Del Toro laat niemand enige indruk achter. Film is trouwens wel mooi geschoten, daaruit blijkt de kunde van Soderbergh wel maar daar stopt het dan ook. Al blijf ik het wel een goede zet vinden dat er niet wordt gekozen om in te cashen op het succes van de bekende Che T-shirts. Die staan werkelijk juist tegenover alles wat Che ooit heeft willen bereiken en heeft bedoeld en Soderbergh beseft die gelukkig wel.

Ik had hoge verwachtingen, dat geef ik toe en misschien is het daarmee dat de neerval des te harder aankomt. Het goede aan de film is Benicio Del Toro en de niet-verheerlijking van het Che personage maar dat is dan ook het enige. De rest is fragmentarisch, warrig, moeilijk om in te komen en vooral saai. Soderbergh heeft de juiste intenties maar maakt het allemaal veel te afstandelijk om echt goed over te komen. Toch ben ik benieuwd naar deel 2.

2*

Cheaper by the Dozen 2

Het eerste deel heb ik in een ver verleden vroeger nog eens in de cinema gezien en ik wist zelfs niet dat hier een vervolg op was. Ik was dus eigenlijk ook aangenaam verrast toen ze hem gisteren op tv gaven.

Het verhaal is leuker dan in het vorige deel en dit komt vooral door de geweldige magie tussen Martin en Levy. Vooral met die scène in de cinémazaal. Acteerwerk is ook te pruimen, alleen van Hillary Duff kreeg ik het van op mijn zenuwen maar dat had ik met het eerste deel ook al geloof ik.

Cheaper by the Dozen 2 is een vermakelijke familiefilm die, wat redelijk zeldzaam is, beter is dan het eerste deel.

The same old story - my husband objects to my extravagance - and you

Silents zijn al langer een gemis in mijn filmgeschiedenis. Ik heb er wel wat achter de kiezen, het merendeel van Hitchcock en een hoop Buster Keaton films/shorts, maar de echt bekende titels (en regisseurs) bleven altijd wat achterwege. Hoog tijd dus om daar iets aan te doen en deze The Cheat van Cecil B. DeMille, toch een regisseur met een serieuze staat van dienst, leek me een leuke instapper.

Ik had voorheen enkel The Ten Commandments (de 1956 versie) gezien van DeMille en eerlijk gezegd, die viel wat tegen. Een erg lange zit en ik was dan ook blij dat de regisseur zich hier wat in toom hield met een film van ongeveer een uur. Het zijn dan ook 60 minuten die goed worden gevuld en The Cheat verliest nergens zijn vaart, al heb ik het wel met een re-release uit 1918 moeten doen en geen idee hoe dit verhoudt ten opzichte van het origineel. Het grootste verschil zou de nationaliteit van Haka Arakau zijn. In het origineel was het een Japanner (genaamd Hishuru Tori) maar vanwege een klacht van de Japanese Association of Southern California werd het personage omgevormd tot een Birmaan. Dat wordt enkel in de introductie van het personage aangepast en gedurende heel de film valt het op dat het oorspronkelijk een Japanner was vanwege een Tatami en dergelijke.

Wat overblijft is een film die eigenlijk vrij hard blijkt te zijn. De hele opzet met de oppervlakkige Edith die 10.000 dollar verliest is misschien niet al te boeiend, maar de beklemmendste scène bevindt zich naar het einde toe. Arakau leent Edith de gevraagde som, maar wanneer Edith hem wilt terugbetalen besluit Arakau, in plaats van het geld te accepteren, om haar zich toe te eigenen door haar te brandmerken zoals hij met zijn ivoor doet. Wat daarna volgt is een ietwat chaotisch verloop (ik had nu niet echt het gevoel dat Edith en Richard zo'n gelukkig koppel waren) en een rechtszaak die in een hoog tempo verloopt. Daar weet DeMille mee te scoren, want de theatrale onrust van Edith werkt gewoon erg goed. Op het einde lijkt er nog een heuse lynch partij aan te komen, maar dat was blijkbaar toch teveel voor DeMille en hij sluit zijn film af met de gelukkige gezichten van Edith en Richard.

DeMille speelt hier en daar met wat verschillende kleurtinten, de scènes met Arakau zijn vaak nogal gelig terwijl sommige stukken (vooral avondscènes) dan weer blauw zijn, maar het is vooral een handvol scènes die erbovenuit steken. In ieder geval interessant om eens gezien te hebben. Ben ik trouwens de enige die Sessue Hayakawa wel wat vond weghebben van Robert Pattinson?

3.5*

Bourvil en de zwarte markt

Altijd handig om eens willekeurig een film uit je to-see lijst te selecteren. Geen idee hoe het komt, maar ik lijk vaak over bepaalde films over te kijken. Le Chemin des Écoliers was er daar één van en toen ik de cast bekeek kon ik me niet voorstellen waarom. Bourvil was de reden waarom ik de film had gekocht, maar bijrollen van Alain Delon en Lino Ventura? Dan is mijn interesse wel gewekt.

Het plotje rond een familie wiens zoon de slechte kant lijkt op te gaan is redelijk miniem en toch verbaast de lage score me wel wat. Alsook het gebrek aan stemmen aangezien de film toch in verschillende uitvoeringen op DVD is te vinden. Soit, ik heb me echter in ieder geval goed geamuseerd. Valt me wel op dat Le Chemin des Écoliers niet echt een volbloed komedie is. Zeker Bourvil houdt zich nogal rustig (de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik hem tot nu toe enkel in Louis de Funès films heb gezien) en Michel Boisrond maakt er meer een aanklacht tegen de zwarte markt en het gedrag van de Fransen tijdens de Tweede Wereldoorlog van. Met de nodige humor weliswaar (Bourvil is op zijn best wanneer hij in het restaurant van Tiercelin terecht komt), maar ik had in ieder geval iets meer schaterlachen à la de Funès verwacht. Bon, hier kon ik gelukkig ook wel wat mee.

Het is vooral de cast die ervoor zorgt dat de film de vergetelheid is ontdoken. Boisrond is niet meteen een regisseur die indruk nalaat (ik heb maar 2 andere films van hem gezien en allebei met Bardot, wat meteen de reden was waarom ik ze heb aangeschaft), maar Bourvil, Delon en Ventura doen dat wel. Focus ligt vooral op dit trio en zeker Ventura is erg in zijn sas als de sjoemelende restauranteigenaar. Wel een erg jonge Delon trouwens in één van zijn allereerste rolletjes, maar er is weinig op hem aan te merken. Er komt nog wat schoon Frans vrouwvolk om de hoek kijken in onder andere de vorm van Françoise Arnoul en ook daar niets op aan te merken. Arnoul heeft de juiste uitstraling (die scène waar Delon haar nylonkousen moet tekenen!) en Sandra Milo heeft als Olga nog wat leuke momenten met Bourvil.

Geen schitterende film, dat verwacht ik ook niet van een regisseur zoals Boisrond, maar vermakelijk genoeg om anderhalf uur te blijven boeien. Le Chemin des Écoliers wordt vooral omhoog getrokken door een goede cast en een vlot tempo.

3.5*

Koreaanse chaos

Ik ben altijd wel fan van een goed vechtfilmpje maar het hoeven niet altijd films van de Shaw Brothers te zijn natuurlijk. Sowieso heeft Hongkong niet het alleenrecht op een goede kungfu flick maar wordt er in andere Aziatische landen ook erg fijn spul geproduceerd. Zuid-Korea heeft me echter nog niet kunnen overtuigen - ik heb nagenoeg ook enkel maar films uit de Kung Fu Classics collection gezien, een reeks films waar de echte toppers op een halve hand zijn te tellen - dus ik was wel benieuwd naar wat Sword in the Moon ging brengen.

Samengevat: een hoop chaos. Op zich heeft Sword in the Moon nog wel een interessant uitgangspunt met de twee vrienden die lijnrecht tegenover elkaar komen te staan, maar het wordt allemaal te onsamenhangend gebracht. Zonde eigenlijk, want algemeen gezien zitten hier best wel leuke scènes tussen. Ik ben altijd wel fan van dit soort thema's en de climax op de brug is dan ook nog de moeite waard. Overdreven dramatisch natuurlijk maar het is één van de weinige keren in de film dat het goed werkt. Verder is het vooral een film die flink gaat lenen bij soortgenoten. Ik bespeurde er zelfs een vleugje Kenshin in (die geweldige animatiereeks uit de jaren '90) maar kan niet meteen pinpointen waarom. Volgens mij omdat daar een soortgelijke plotlijn zit met Shishio die een aantal ministers besluit te vermoorden, maar het is al lang geleden dat ik Kenshin nog volledig heb gezien. Kans is dus reëel dat ik er compleet naast zit.. Het grootste probleem zit hem echter in de mix van al die elementen. Het is geen wraakfilm pur sang, noch een film over vriendschap en zelfopoffering en als geschiedenisles werkt het ook niet.

Dat is voor een stuk ook wel aan de belabberde uitgave van A-Film te danken aangezien die zelfs niet de moeite doen om de Koreaanse tekst op het scherm te vertalen. Erg fijn dat ze dit met originele audiotrack uitbrengen maar toch, het is een lamlendigheid waar ik me aan irriteer. Waarschijnlijk dachten ze dat dat niet nodig was aangezien de focus toch vooral op de gevechten ligt. Ui-seok Kim verliest dan ook geen seconde om zijn hoofdpersonage te laten knokken en Min-su Choi doet dat goed. Het is echter op de dramatische scènes dat hij een beetje te kort komt, dan vond ik Jae-Hyun Cho indrukwekkender en geloofwaardiger overkomen. De meesten hier lijken zich te storen aan de vechtscènes maar dat vond ik eigenlijk best nog meevallen. Ietwat chaotisch inderdaad (wat wel het sleutelwoord is voor Sword in the Moon) maar het ziet er allemaal best nog wel stilistisch uit.

Mjah, geen idee eigenlijk waarom net deze film tot bij ons is geraakt. Die Asiamania reeks heeft wel vaker zowat onbekendere titels in zijn collectie zitten maar Sword in the Moon lijkt bovendien de enige iet of wat bekende titel te zijn in het oeuvre van Ui-seok Kim. Sword in the Moon nodigt dan ook niet uit om eens op zoek te gaan naar de rest van dat oeuvre.

Nipte 2.5*

Depardieu en de pechvogel(s)

Ik vind het altijd fijn om onverwachts kennis te maken met een film waar je nog nooit van hebt gehoord. Ik was afgelopen weekend op een boekenoutlet in Mechelen (boeken die met -80% verkocht werden) en daar lag zowaar ook een stapeltje DVDs. Op het eerste zicht niet meteen mijn ding met De Buurtpolitie en F.C. De Kampioenen maar er was ook een kleine selectie aan Franse films te vinden. Daar heb ik uiteindelijk 3 films van meegenomen (deze, Mélo en Le Guignolo) en op goed geluk aan La Chèvre begonnen.

En als de 2 andere films van een even hoog niveau zijn, dan heb ik een goede koop gedaan. Ik ben altijd wel fan van het oudere werk van Gérard Depardieu, hoewel ik hem - net zoals de meesten van mijn leeftijd vermoed ik - heb leren kennen als Obelix in de Asterix & Obelix films, en het is vooral merkwaardig om te zien hoeveel kilo's lichter hij hier is. Hij speelt opnieuw een ietwat harde flik/detective (al is hij hier helemaal nog niet zo racistisch en hard als in bijvoorbeeld Police, welke trouwens ook wel een aanrader is) maar wordt opgezadeld met de onmogelijke zoektocht naar de dochter van een rijke CEO. Het type meisje dat in zeven sloten tegelijkertijd loopt en wat denkt de CEO? Dan halen we er maar een even grote stoethaspel bij.. Een ietwat standaard aanpak voor dit soort buddyfilms maar juist doordat Perrin eigenlijk even arrogant is als Campana geeft het eigenlijk nog een leuke vibe. Niet alles komt weliswaar even goed tot zijn recht met onder andere een kort segment waar Perrin door een gorilla wordt ontvoerd maar het tempo ligt hoog genoeg waardoor je dat soort missers al snel opzij schuift.

Geweldige rol ook voor Depardieu die hier volledig in zijn element is. De manier waarop hij weigert te geloven in de pech van Perrin is geweldig en dan scènes als die waar hij een volledig hoerenkot sloopt.. Zeker de combinatie met Pierre Richard is hierbij goud waard. Die is blijkbaar wel een vrij grote naam geweest in het genre, maar het is de eerste keer dat ik hem ben tegen gekomen. Het smaakt in ieder geval wel naar meer. Ze hebben blijkbaar nog 2 andere films samen gemaakt (Les Fugitifs en Les Compères, ook allebei onder regie van Francis Veber) dus misschien daar wel eens naar op zoek gaan. In ieder geval stelt de rest van de cast weinig voor. Corynne Charbit is nog een leuke verschijning maar ze heeft verder niet veel om handen en dan was André Valardy als psycholoog Meyer nog een iets leukere toevoeging.

Tof, tof, tof. Ik had het absoluut niet verwacht omdat de poster een nogal goedkope komedie lijkt te beloven, maar het resultaat mag er echt wel zijn. Een hoog tempo, een cast die erg goed op elkaar is ingespeeld en een vlot verhaal dat grotendeels aan elkaar hangt van de toevalligheden maar daarom niet minder leuk wordt.

4*

Geslaagde verfilming van een eeuwenoud verhaal

En een verhaal dat al meerdere keren is verfilmd. Bij mij schiet de film Three Kingdoms en het spel Dynasty Warriors 5 te binnen maar er zijn sowieso nog een aantal andere versies waar ik momenteel niet kan opkomen. In dat opzicht stond ik ook nogal weigerachtig tegenover deze zoveelste verfilming maar ik had al van zoveel mensen gehoord dat dit erg de moeite zou zijn dus een paar dagen geleden het eerste deel gezien. Volgende deel zal waarschijnlijk donderdag gezien worden maar beginnen bij het begin natuurlijk.

Red Cliff is wel de meest uitgebreide versie die ik tot nu toe heb gezien. Met het eerste deel van zo'n dikke twee uur is het verhaal bijlange na nog niet gedaan. Woo neemt dan ook zijn tijd om het allemaal te vertellen en dat werkt goed voor het merendeel van de film. Halverwege lijkt de film eventjes wat in te zakken (de jacht op de tijger onder andere) maar eens er terug geconcentreerd op de strategie en de veldslagen is dit een genot om naar te kijken. Al blijf ik toch nog altijd last hebben van de verschillende personages. Ik weet niet hoe het komt maar ik moet me altijd erg goed concentreren om de verschillende personages uit elkaar te houden. Ook hier was dat dus weer het geval maar na een tijd wende het wel weer. Het verhaal van de drie koninkrijken blijft ook nog altijd een erg interessant verhaal trouwens. Moet me toch ooit eens aan het echte verhaal gaan wagen. Het is alleen te hopen dat Woo het in het tweede deel niet te veel gaat versnellen want dat zou erg zonde zijn. Visueel is dit trouwens ook nog erg de moeite. De tactische plannen worden erg geslaagd in beeld gebracht (het stuk met de schildpad!) maar de veldslagen zelf zien er gelikt uit. Woo weet duidelijk hoe hij dit alles in beeld moet brengen aan de hand van slowmotions, versnellingen en close-ups. Sowieso ook een aantal erg mooie scènes zoals de eindscène met de duif. Voor alle duidelijkheid, ik heb ook het eerste deel van de twee films gezien en niet de samengestelde versie die je tegenwoordig vindt.

Een hoop bekende namen naar het schijnt maar mijn kennis van Aziatische acteurs gaat niet verder dan Toshiro Mifune, Jackie Chan en Bruce Lee om maar eens een paar namen te zeggen. Misschien dat ik er hier al wel een paar van ben tegen gekomen in andere films maar dat is me dan niet bijgebleven. Soit, dit is in ieder geval wel de moeite qua cast. Tony Leung Chiu Wai, die Chow Yun Fat verving, is erg sterk als één van de twee strategen van dienst. Persoonlijk vind ik dit soort personages altijd de interessantste die er tussen zitten en Leung weet het perfect te benaderen. Maar de echte ster van de film is voor mij die andere strateeg. Ik heb het over Takeshi Kaneshiro die de rol van Zhuge Liang vertolkt. Zij vormen beide de ruggengraat van de film en weten dit vol te houden. De rest van de cast is van eenzelfde niveau maar vooral Kaneshiro springt er echt tussenuit.

Sowieso het beste volgens mij als je dit bekijkt op de manier zoals het bedoelt is, namelijk in de twee verschillende delen. Dit eerste deel is in ieder geval een lange maar aangename zit. Woo weet er een heerlijk visueel spektakel van te maken maar hier had volgens mij meer in kunnen zitten als men iets minder lang bij de romantische aspecten had gebleven maar bon, dat is maar een klein minpunt. Ben benieuwd naar deel 2

4*

Who loses a treasure, finds a friend

De zomer is nu helemaal voorbij en dat werd gisteren duidelijk gemaakt door aan één stuk te regenen. In het verlangen om toch nog van een beetje zon te kunnen genieten, besloot ik me aan deze Who Finds a Friend, Finds a Treasure te wagen. Volgens de plotomschrijving kwamen onze twee vechtersbazen terecht op een tropisch eiland terecht dus qua zon zat ik daar normaal gezien wel goed mee.

Maar dit is vooral een wederom erg aangename film van het duo geworden. Alleen wat zonde van het trage begin. De gluiperigheid van Hill is op zich nog wel redelijk leuk maar mist overduidelijk een klankbord en het is dan ook wachten tot Spencer op de proppen komt. Dan schiet de film al wat meer in gang maar wordt uiteindelijk naar een hoger niveau getild wanneer de twee strandden op het tropische eiland. Het ene na het andere leuke personage wordt op je afgevuurd, de ene al wat meer gestoord dan de andere, en het is genieten van de eerste tot de laatste seconde. Even lijkt het alsof de film met een anti-climax gaat afsluiten wanneer de slechteriken zonder boe of bah achter slot en grendel zitten maar gelukkig ontsnappen ze en kunnen we nog rekenen op een heerlijk vuistgevecht. Who Finds a Friend, Finds a Treasure bevat dan ook alle gebruikelijke elementen die je bij de films van Spencer & Hill kunt verwachten waardoor dit een erg vermakelijke zit wordt.

Leuke soundtrack trouwens, iets wat jammer genoeg niet altijd het geval is bij de films van Spencer & Hill dus zeker het vermelden waard. Het duo doet het weer als vanouds goed en staan garant voor een aantal leuke vechtscènes. Waar meestal de focus op hun ligt, zijn er hier wel een aantal geslaagde bijrollen te vinden. John Fujioka mag opdraven als een gestoorde Japanner die niet weet dat de Tweede Wereldoorlog al decennia lang tot een einde is gekomen en wordt ook nog eens geruggensteund door een aantal leuke personages zoals een piratencrew die zich volledig in SM-kledij hult. De beste mop volgt nog op het einde waarin een poging wordt gedaan om te insinueren dat het eiland effectief bestaan heeft en dat de makers er alles aan zullen doen om dit idyllische plaatsje geheim te houden. Niets is minder waar want Corbucci ging in Key Biscayne in Florida, USA filmen.

Zoals gezegd een erg leuke zit met als enige minpunt het feit dat de film te traag op gang komt. Spencer & Hill zijn zoals gewoonlijk erg leuk en de vele geslaagde bijrollen maken het geheel af. Ik was gisteravond in de mood voor licht vertier en met Who Finds a Friend, Finds a Treasure word ik op mijn wenken bediend. Moet dringend maar eens werk maken van de rest van hun oeuvre.

3,5*

In this town, murder's a form of entertainment

Er is een periode geweest dat ik erg weg was van musicals. Burlesque was juist in de zalen gekomen, Nine volgde niet lang daarna en ik maakte ook kennis met onder andere Moulin Rouge. Allemaal erg sterke films en ik wou dan ook wel eens meer van het genre zien. Ik had al vaker gehoord dat Chicago een must-see was maar ik vond de DVD altijd toch iets te duur om de gok te wagen maar een tijd geleden dan toch op een rommelmarkt voor een euro of 2 meegepakt. Gisteravond had ik nog wel eens zin in musical dus trok ik Chicago uit de kast.

En het is niet echt een groot succes geworden.Vooral omdat het effectieve verhaal van de film misschien maar de lengte heeft van een 30 minuten en dat werkelijk elke emotie onderbroken moet worden door een muzikaal intermezzo. Hiermee verliest de film echt alle vaart en lijkt het een enorm lange zit te worden. Chicago bevat dus een enorme overkill aan nummers en dat is jammer want hier en daar zat er wel iets interessant tussen. Mijn persoonlijke top 3 blijft het gevangenisnummer van de 6 vrouwen, een tapdansende Richard Gere en het Razzle Dazzle nummer in de rechtszaal. Het vervelende is dan ook dat er precies voor elk goed nummer twee slechtere in de plaats komen. Het verhaal zelf is dan ook al niet echt te boeiend en je kunt het van in het begin tot het einde voorspellen waardoor ik halverwege mijn aandacht verloor en dat is nooit een goed teken.

Qua cast is dit een vreemde keuze maar het werkt wonderwel. Catherine Zeta-Jones is praktisch onherkenbaar zonder haar lange lokken maar weet overtuigend over te komen. De reden waarom ze met dit korte kopje de film inging was om aan al de critici te laten zien dat zij het effectief was en dat er niet iemand anders met lang haar stond te dansen, het lange haar zou natuurlijk haar gezicht bedekken waardoor er wel enige twijfel zou kunnen ontstaan. De verrassing van de avond was echter Richard Gere. Nooit echt zo'n fan geweest van de zalvende Amerikaan maar dit doet hij erg leuk. Het tapdansnummer is zijn hoogtepunt. Ook qua bijrollen is hier nog wel wat te beleven. Zo zie ik voor het eerst Queen Latifah in een degelijke rol en begin ik ook meer en meer gesteld te geraken op John C. Reilly. Zijn personage was soms echt op de rand van het irritante af maar Reilly weet de schade te beperken, wat echt niet zo makkelijk moet zijn geweest. Over Renée Zellweger ben ik het minste te spreken. Wederom iemand waar ik niet zo'n fan van ben maar in tegenstelling tot Gere weet zij me niet te overtuigen in haar rol van Roxie. Ze komt gewoonweg niet over als diva en dat was nu toch echt wel noodzakelijk voor haar rol.

Van tijd tot wijlen een geslaagde choreografie maar er zijn gewoon teveel nummers waardoor de film echt niet voort geraakt. De cast is over het algemeen verrassend gekozen maar praktisch elke gok komt goed tot zijn recht. Het gevoel overheerst dat hier meer in had gezeten maar we zullen dit maar als een oefenprojectje voor Marshall beschouwen die hierna het geweldige Nine afleverde.

Nipte 3*

Babes en Bullets

Blijkbaar is het een subgenre op zich, maar ik was de term "Cat III" nog niet eerder tegen gekomen bij een film. Na wat verder zoekwerk blijkt het - dixit Wikipedia - een verzamelnaam in Hong Kong te zijn voor films waarbij "No persons younger than 18 years of age are permitted to rent, purchase, or watch this film in the cinema" geldt. Voor alles een eerste keer en mijn interesse was sowieso al gegroeid aangezien de DVD-hoes ook al aangaf dat de film eindelijk in zijn ongecensureerde versie was uitgebracht. Het resultaat?

Een erg vermakelijk filmpje alvast. Deed me qua stijl een beetje denken aan het betere werk van John Woo en dat komt neer op een redelijk inhoudsloos plot waarbij vooral grootschalige shootouts centraal staan. Het is dan ook op dat gebied dat de film het merendeel van zijn punten bij elkaar sprokkelt. De moorden zijn leuk in beeld gebracht, maar na een erg sterk eerste deel (waar ik op een bepaald moment echt naar 4.5* was aan het neigen), begint het allemaal een beetje in te zakken. Er moet uiteraard een volwaardige lengte bereikt worden en dat wordt gedaan door iets teveel subplotjes. Op zich geen probleem met de toevoeging van Princess en Baby maar heel de strijd met Sister Cindy komt nooit echt volledig tot zijn recht. Verhaaltechnisch dan, want qua actie zit je hier dus wel goed. Ondertussen toch ook alweer bijna 30 jaar oud, maar de film blijft op dat gebied erg goed overeind staan. En tjah dat ongecensureerde? Dat zal vooral op wat naakt zijn bedoeld vermoed ik?

Al blijft het daar ook redelijk 'proper' als je het mij vraagt. Met een titel als Naked Killer verwacht je wel heel veel frontaal naakt, maar bijvoorbeeld Chingmy Yau (die toch de hoofdrol voor haar rekening neemt als Kitty/Vivian) houdt het koosjer met een topless scène maar dan wel met haar armen voor haar borsten. Als je echt naakt wilt zien, dan zijn er beter adresjes op het internet te vinden.. Yau is in de eerste plaats natuurlijk een actrice en doet dit dan ook behoorlijk. De chemie met Simon Yam komt vlotjes over op het scherm en beide blijken ook nog wel over wat komisch talent te beschikken. Zeker de combinatie Yam en Ken Lo (die zijn politiepartner speelt) zorgt nog voor een aantal toffe scènes.

Verder niets gezien van regisseur Clarence Yiu-leung Fok en daar wil ik wel iets aan doen. Niet volledig overtuigd over de standvastigheid van zijn werk, maar dit was erg vermakelijke nonsens. Jammer dat het naarmate de film vordert meer en meer begint in te zakken, maar ik heb me er toch nog altijd danig mee geamuseerd.

3.5*

Hi, I'm Chucky. Wanna play?

Ik ben nu al een tijdje bezig om eens wat meer horrorfranchises te kijken en Child's Play/Chucky stond eigenlijk bovenaan op de lijst. Na 14 delen aan Puppet Master nonsens had ik echter weinig zin in nog meer moordende poppen en gaf ik de prioriteit aan een aantal andere reeksen. Het begon echter toch te kriebelen om dit eindelijk eens van in het begin tot aan het einde te gaan kijken, ik zag in de loop der jaren sporadisch wel eens wat delen waaronder ook deze eerste Child's Play, en wat is dit toch erg genieten eigenlijk!

Het is vooral de manier waarop Tom Holland en de zijnen dit in beeld brengen dat me hier echt weet te charmeren. Child's Play is nog een volbloed horrorfilm en gaat dus niet de comedy kant op zoals in latere delen wel het geval zou zijn, en zelfs meer dan 30 jaar later is de spanning nog altijd te snijden. Het duurt een tijdje vooraleer Chucky echt tot leven komt (beetje jammer dat je vandaag de dag weet dat het effectief de pop is die de moordenaar is, Holland doet namelijk nog wel een behoorlijke poging om toch nog een beetje te insinueren dat het misschien effectief wel Andy is die total loss gaat) maar de opbouw is erg degelijk. Er wordt veel geïnsinueerd en uit verschillende oogpunten gefilmd, ik ben een sucker voor dit soort less is more aanpak, maar eenmaal Chucky zijn ding mag doen zie je ook hoe goed dit eigenlijk in elkaar steekt. Een geweldige mix tussen animatronics, kinderen in kostuums en zo min mogelijk CGI. Misschien dat niet alles even lekker in elkaar loopt (zo oogt de mix met het occulte een beetje misplaatst in de film, al zorgt dat nog wel voor een aantal fijne scènes) maar dat deert eigenlijk weinig.

Zeker omdat Brad Dourif geknipt is voor de rol van Charles Lee Ray (een samenraapsel van bekende moordenaars uit het verleden: Charles Manson, Lee Harvey Oswald en James Earl Ray) en ook als stem van de fameuze pop erg overtuigend is. Alleen jammer van Alex Vincent die de kleine Andy speelt. Kinderen in films zijn sowieso altijd een erg lastige keuze maar in het geval van Vincent hadden ze toch iets verder mogen zoeken. Op zich wel tof dat hij nog terugkeert voor de sequel, dat geeft toch altijd net iets meer dat continuïteit aan een franchise als dit. Het is vooral de grote Brad Dourif show dus en dat merk je ook wel aan de bijrollen. Chris Sarandon is vrij inwisselbaar als agent Mike Norris en ook Catherine Hicks weet uiteindelijk maar erg weinig te doen met haar rol als moeder van Andy. Een hoop hysterisch geroep ja, maar daar stopt het ook wel. Dat design van de Chucky pop zelf mag er trouwens ook echt wel zijn. Zelfs in zijn "goede" vorm is er nog altijd iets griezelig met hoe het eruit ziet.

Kan me dan ook niet voorstellen dat ik als kind graag zo'n pop gehad zou willen hebben maar dat terzijde. In ieder geval is dit een erg goede start van een franchise die vandaag de dag nog altijd meedraait. Ben benieuwd hoe de sequels gaan uitdraaien. Ik had vroeger Bride of Chucky en Seed of Chucky op VHS liggen dus die heb ik sowieso nog gezien maar ik vermoed dat de rest allemaal nieuw zal zijn.

4*

This is for Tupac

Met deze Child's Play remake/reboot ben ik aan de laatste film in mijn Child's Play cyclus gekomen. Een bijzonder kwalitatieve reeks die me met geen enkel deel heeft weten te vervelen en ik was dan ook benieuwd wat de versie van 2019 ging brengen. Vooraleer ik hier aan begon zat ik nog met het idee dat Don Mancini zijn medewerking had verleend aan de film maar bij nader inzien blijkt het gewoon een "based on Child's Play screenplay by" credit te zijn geweest. De eerste Chucky film dus zonder enige vorm van medewerking door Mancini en wie weet levert dat nog wel een goede film op.

Ja en nee. Child's Play is nipt de zwakste film uit de reeks maar doet eigenlijk nog wel erg veel goed. Het is alleen een beetje jammer dat dit wat tussen wal en schip valt doordat ze niet te hard naar het origineel mochten refereren wegens rechtenkwesties. Daardoor krijg je dus een aantal wijzigingen zoals dat het nu een Buddi pop is in plaats van een Good Guy en is ook het design van Chucky zelf op de schop gegaan. Dat is echter niet zo'n slechte zaak, want het uitgangspunt heeft een serieuze update gekregen. Deze keer geen moordenaar die zijn ziel in een pop steekt maar gewoon een interessante kritiek op massaconsumptie en de manier waarop we vandaag de dag meer en meer verbonden zijn met technologie. Chucky wordt dan ook pas echt slecht nadat hij opmerkt hoe de kinderen lachen met de horror van The Texas Chainsaw Massacre 2 en qua opbouw zit dit wel goed. Het probleem voor mij zit dan ook in het feit dat dit niet als een Chucky film aanvoelt. Je mag zeggen wat je wilt over de voorgaande films maar ze hadden wel een zekere kern. De aanwezigheid van Mancini mag daar niet in onderschat worden, maar ook die kenmerkende stem van Brad Dourif zorgde ervoor dat je altijd wel doorhad dat je naar een Chucky film zat te kijken en die elementen ontbreken hier. Daarbovenop is dit an sich een ietwat makke film qua moorden.

Regisseur Lars Klevberg weet vooral ook zijn opbouw niet te verzilveren. Met die conciërge en het nieuwe vriendje van Andy's moeder introduceert hij een aantal personages waarvan je weet dat ze op een gruwelijke manier aan hun einde zullen komen, maar dat blijft uiteindelijk allemaal maar wat onderbelicht. Toch zeker voor een R-Rated film. Wel een goede zet om van Andy een 13-jarige te maken trouwens in plaats van de 6-jarige Andy uit het origineel en Gabriel Bateman doet het nog vrij behoorlijk. Ben echter niet zo'n fan van zijn vriendjes, kreeg er een iets een te geforceerde Stranger Things vibe bij, maar gelukkig is er de nog altijd goede Aubrey Plaza. Die weet samen met Brian Tyree Henry als agent Mike nog wel te overtuigen. Het grootste minpunt aan deze Child's Play is echter heel het design van Chucky en hoe hij beweegt. Ik snap echt niet hoe ze er in de jaren '80 een veel realistischere pop van konden maken dan vandaag de dag. Een minpunt dat trouwens niet alleen voor deze Child's Play telt trouwens, ook de latere Mancini delen hadden daar wel eens last van.

Mjah, lastig om te beoordelen. Op zich een goede film en zeker in de categorie van remakes/reboots van horroriconen is dit een serieuze meevaller, maar er zijn teveel elementen die net niet genoeg Child's Play aanvoelen. Ik vraag me dan ook af of het niet slimmer was geweest om gewoon volledig te wijken van het idee om dit te linken met Chucky en het gewoon als een nieuwe moordende pop film te maken. Oké, dan had sowieso ook de vergelijking met Chucky gevallen maar bijvoorbeeld zo'n Puppet Master reeks bestaat toch ook perfect op zichzelf als moordende poppen.

3*

You've been very naughty, Miss Kettlewell!

De eerste Child's Play had ik in een ver verleden al wel eens gezien maar ik was er nagenoeg zeker van dat de twee daaropvolgende sequels onbegonnen terrein waren. Ik had niet echt een goed idee wat te verwachten - ik was er bij de aanvang nog niet van overtuigd of het een goed idee was om Alex Vincent terug te laten keren als Andy aangezien hij wel een zwakke schakel in de eerste film is - maar het is altijd wel leuk om volledige franchises eens te kijken.

En zowaar, ik heb me er goed mee geamuseerd. Ik ben normaal gezien niet zo'n fan van films die zich nagenoeg bijna direct na de vorige film afspelen (ik krijg er altijd een gevoel van ideeënarmoede bij) maar bij deze Child's Play werkt het wel. Je voelt wel dat het nieuwe wat verdwenen is, maar het blijft een leuk idee dat je als kijker weet dat Chucky verantwoordelijk is voor de moorden en je hem altijd in het oog houdt terwijl de personages de pop links laten liggen. Ik was dan ook van plan om een halfje minder dan de voorganger te geven maar dan moest die geweldige climax in de Good Guy fabriek nog komen. Een indrukwekkende setting en die ook nog eens volledig wordt benut. Beetje jammer wel dat Chucky maar blijft terugkomen maar dat hoort nu eenmaal bij dit soort films vrees ik. Ben wel benieuwd hoe ze hem nu in ieder geval weer tot leven gaan wekken. De manier waarop het hier gebeurd is nog vrij goed te noemen (op zich wel fan van het idee dat ze de pop helemaal van scratch opbouwen en de Het Monster van Frankenstein-achtige blikseminslag werkt ook wel) maar de mogelijkheden zijn redelijk beperkt vermoed ik.

Child's Play 2 is ook de terugkeer van Alex Vincent dus. Er zit weliswaar 2 jaar tussen beide films maar Vincent ziet er nog even snottig uit als de jonge Andy. In die twee jaar moet hij precies wel wat meer acteerervaring hebben opgedaan, want het oogt allemaal een stuk minder onnatuurlijk ten opzichte van de eerste film. De dynamiek met Christine Elise die de rol van Kyle speelt is nog vrij goed maar het is toch vooral (opnieuw) de grote Brad Dourif show. Die kan zich nu nog meer laten gaan als Chucky en de nodige vuilspuiterij en het is een rol die Dourif als gegoten zit. Ook qua effecten ook nog wel degelijk trouwens. Chucky zelf ziet er hier en daar wat anders uit maar storen doet het niet en de kills zijn algemeen gezien nog wel de moeite. Hopelijk kan de reeks dit niveau vasthouden en wordt er in de vervolgen niet teveel teruggegrepen naar CGI momentjes, deze twee films bewijzen in ieder geval dat echt handwerk de tand des tijds toch nog altijd net iets beter doorstaat.

Op naar deel 3 dus. De eerste Chucky delen werden in een sneltreinvaart op het publiek losgelaten maar na het derde deel werd er eventjes een pauze ingelast om nadien terug met onder andere Bride of Chucky te beginnen. Dat zijn de delen die ik me het best herinner maar eerst nog eens even zien wat Chucky in het gezegende jaar 1991 ging uitspoken. Opnieuw 4*? Het lijkt me sterk maar je weet maar nooit natuurlijk.

4*

I thought Good Guys only said three sentences

Ik ben fan van de Chucky reeks. Het is misschien nog vroeg om het te zeggen aangezien er nog wel een flink aantal delen zullen volgen in mijn queeste om de gehele reeks eens van het begin tot het einde te zien, maar de eerste 2 Child's Play films kregen alleszins 4* en dat is toch redelijk zeldzaam in een franchise als deze. De onvermijdelijke derde film, de laatste die de titel Child's Play meekreeg totdat in 2019 de reboot uitkwam, leek echter op papier niet veel soeps te worden.

Het was namelijk de minst favoriete film van Brad Dourif en ook scriptschrijver Don Mancini noemde dit zijn minst favoriete bedenksel. Vooral omdat hij dit in een sneltempo heeft moeten neerpennen na het tweede deel, want 9 maanden na Child's Play 2 werd dus al deel 3 uitgebracht. Mancini vond dat hij zijn beste ideeën had opgebruikt in de voorganger maar het doet de reeks op zich deugd om het eens over een andere boeg te gooien. Chucky zelf is al wat komischer geworden maar gewoon heel de setting van de militaire school is een leuke zet. Al moet ik ook toegeven dat niet alles altijd even goed werkt. Zo begrijp ik de aanwezigheid van Tyler wel voor het plot maar het is vooral een ietwat vervelend personage dat soms wat de vaart uit de film haalt. Het had voor mij niet perse gehoeven dat Chucky een nieuw slachtoffer had aan wie hij zijn geheim kon vertellen maar zijn wederopstanding in de verlaten fabriek is een leuk stukje en de climax in het lunapark mag er ook absoluut zijn. Gelukkig ook dat er deze keer wordt gekozen om een tijdssprong te maken en we dus niet opnieuw met een 8-jarige Andy zitten.

Een film die ook vol clichés zit qua personages (het lijkt soms wel een Full Metal Jacket parodie te zijn) maar ik weet niet, dit soort films kan ik dat gemakkelijker vergeven. Zelfs al heb je een stelletje belabberde acteurs zoals Dean Jacobson als übernerd Whitehurst (die zich op het einde opeens random opoffert door op een granaat te springen) en Travis Fine als bullebak Shelton. Justin Whalin krijgt de eer om de 16-jarige Andy te spelen en doet dan eigenlijk nog niet zo slecht en het is moeilijk uit te leggen, maar ik was eigenlijk erg gecharmeerd door een debuterende Perrey Reeves. Brad Dourif blijft verder perfect voor de rol van Chucky en al bij al zitten hier gewoon nog een aantal erg leuke ideeën tussen. Zo'n vuilniswagenmoord is altijd wel goed gevonden en het idee om Chucky de wapens van het rode team te laten vullen met echte kogels in plaats van paintball kogels is niet minder dan geniaal. Daar had misschien nog net iets meer chaos rond mogen ontstaan maar wat maakt het uit, ik heb me goed geamuseerd.

Al geef ik ook wel toe dat dit uiteindelijk allemaal wel net wat minder is dan de twee voorgangers. Onze favoriete Good Guy pop ging na deze film een tijdje de ijskast in en zou pas in 1998 terugkeren naar het scherm met Bride of Chucky. Ik heb er nu al zin in! Als mijn herinnering nog klopt, dan was Jennifer Tilly een perfect klankbord voor Chucky. Ben benieuwd of ik dat nog altijd ga vinden.

3.5*

"Eén van de meest opmerkelijke verhalen uit de tweede wereldoorlog" - Moviemeter.nl -

Om de een of andere reden heb ik het altijd wel grappig gevonden dat er ergens DVDs rondslingeren waar losse quotes uit een bericht van MovieMeter worden opgeplakt ter promotie. Zeker omdat bovenstaande quote (uit het bericht van dragje op 29 februari 2008) eigenlijk uit een bericht komt dat verder niet zo enorm positief is. Bewijst nog maar eens in hoeverre je dit soort quotes op een DVD-hoes soms uit zijn context gerukt kan worden. Toen ik dit tegenkwam in de Kringloopwinkel heb ik hem daardoor toch maar aangeschaft. Dat, en de combinatie Chow Yun Fat & Michelle Yeoh natuurlijk.

Al hebben beide hier maar een redelijk beperkte rol. The Children of Huang Shi is verder een wat onevenwichtige film. Het eerste pakweg halfuur is redelijk hard te noemen en toont een realistisch beeld wat voor effect oorlog kan hebben, maar vanaf dan begint het nogal theatraal te ogen. De regie van Roger Spottiswoode (wiens voornaamste wapenfeit vooral een James Bond vehikel lijkt te zijn) is sober maar gaat ook weinig clichés uit de weg. Van de dynamiek tussen Hogg en Lee, de terugkeer van Jack, het lot van Shi-Kai, ... Je kunt het allemaal vrij eenvoudig voorspellen en Spottiswoode speelt dan ook vooral op het sentiment. Voor het merendeel van de film weet hij dat echter goed te doseren, maar naar het einde toe schiet hij finaal uit de bocht met het interviewen van een aantal van de echte kinderen. Dat oogt zo geforceerd (en erg vreemd ook dat hij hen ook nog eens dubt) en deed eigenlijk afbreuk aan de verder mooie climax.

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal dus - zoals al snel duidelijk gemaakt wordt - maar dat betekent ook dat je het soms gewoon te ver kunt zoeken. Soit, wel aangenaam verrast door Jonathan Rhys Meyers trouwens. Ik vond het in het begin maar een opgeblazen personage waarvan ik me niet kon voorstellen dat ik er sympathie voor zou beginnen opwekken, maar zo langzaamaan begint hij als George meer en meer genuanceerd te worden en wordt hij echt een figuur van vlees en bloed. Een veel betere character development dan Radha Mitchell die op het einde van de film ineens maar een opiumverslaving moet krijgen en hoewel Mitchell het op zich echt nog wel degelijk brengt, is het een voor de rest te cliché personage. Ook Chow Yun Fat heeft echt al wel interessantere rollen gespeeld en Michelle Yeoh blijft onderbelicht. Qua decors kan dit trouwens ook wel tellen. Spottiswoode schiet soms erg mooie plaatjes en maakt op dat gebied eigenlijk nog het meeste indruk.

Lastig te beoordelen. Als er een checklist bestaat voor clichés in dit soort film, dan kan je ze in het geval van The Children of Huang Shi wel allemaal afvinken en toch.. Het zijn clichés omdat ze ook wel gewoon werken, de film raakt hier en daar wel een gevoelige snaar en de 2 uur vliegen snel voorbij. Dat neemt echter niet weg dat er hier toch nog wel hekelpunten zijn en dat einde is eigenlijk nog de grootste smet op het geheel. Dat, en het feit dat zo'n Chow Yun Fat echt wel meer in zijn mars heeft dan dit.

Nipte 3.5*

What Hath the lord commandeth?

Maandag heb ik weer eens examens en na een anderhalve week studeren werd het tijd om nog eens een filmpje op te zetten ter ontspanning. Children of the Corn is een reeks die me altijd heeft geïnteresseerd maar verder heb ik er nooit iets van gezien. Dus het moest er maar eens van komen en dikke 2 uur geleden zat ik in de zetel met een blikje cola, de verduistering naar beneden en griezelen maar!

Ik wist dat Children of the Corn een oude film was maar A Nightmare on Elm Street, die uit hetzelfde jaar stamt, heeft nog altijd een zekere flair die angst opwekt. Misschien was het stom maar ik dacht dat dat nu ook wel hetzelfde ging zijn maar daar sloeg ik de bal toch serieus mis. Children of the Corn is in alle opzichten vaak ontzettend amateuristisch ineen gezet. Het begint al bij de openingsscène die bulkt van de slechte effects en de moorden die totaal niet geloofwaardig overkomt maar daarna wordt het ook niet echt veel beter. Toch heeft het allemaal een zekere charme en slaagde ik er na een tijd in om me er niet meer aan te storen. Het originele verhaal van Stephen King heb ik nooit gelezen, ik heb best wel wat van de man gelezen maar om de een of andere reden zijn het meestal de gewone verhalen (o.a. Shawshank Redemption en The Dark Tower) en niet de horror verhalen zoals dat van Children of the Corn. Misschien het originele verhaal wel eens lezen want dit heeft toch wel een zekere potentie. Het uitgangsconcept is in ieder geval origineel te noemen, althans toch bij mijn weten, maar jammer genoeg is de uitwerking nogal triestig. Nergens wordt het spannend, nergens wordt het eng en de effecten zijn ondertussen ook al gigantisch achterhaald. Jammer.

Leuk om Linda Hamilton nog eens te zien verschijnen in een film. Ik vind haar fantastisch in Chuck als moeder Bartowski en ook met de Terminator franchise heeft ze een indruk achter gelaten, al duurde het eventjes eer ik doorhad van waar ik jaar nu ook al weer kende. Hamilton is zonder twijfel het beste wat de film heeft te bieden en ik had eerlijk gezegd meer verwacht. Voor een serie die nog een stuk of 5-6 vervolgen heeft gekregen en een remake, is dit eerste deel soms wel ontzettend flauw en spat de jaren '80 sfeer (waar ik normaal wel voor ben te vinden) er vanaf. Ik vraag me af hoe de vervolgen gaan zijn. Soit, Hamilton is de primus van de hoop maar John Franklin komt toch ook wel dicht in de buurt. Ik heb het hier al vaker gezegd maar meestal heb ik een godsgloeiende hekel aan kinderen in films. Vaak is dat niveau zo bedroevend slecht dat ze heel de film onderuit halen maar tegenwoordig begin ik op meer en meer films te stuiten waarin de kinderen wel geloofwaardig over komen. Het was dan ook een serieuze gok die ik nam om een film te gaan zien waarin welgeteld 2 volwassenen in meespelen, degene die in het begin worden afgeslacht niet meegerekend. Ach, you win some and you lose some zou Lemmy zeggen en deze regel uit Ace of Spades had niet correcter kunnen zijn want Franklin is heerlijk als de gestoorde Isaac. Ook Courtney Gains is geweldig als Malachai, de rechterhand van Isaac. Al kun je Gains eigenlijk niet meer echt een kind noemen doordat hij hier al een jaar of 18 was, wel vreemd dat er later nooit meer iets van is geworden want hij heeft zo'n typische smoel die voor veel rollen perfect zou zijn.

Ooit wel eens de vervolgen zien maar om eerlijk te zijn, ik sta er niet meteen om te springen. Dit is het soort films dat wanneer ik ze alleen kijk, ik in slaap val dus ik zal een medeslachtoffer moeten zoeken. Ik betwijfel het of ik mijn broer er nog eens aan krijg om één van de volgende te zien, tenzij het de remake is. Leuk om eens gezien te hebben maar de status niet echt waardig.

2*

Different...

De plotomschrijving leek me op het eerste zicht niet veel soeps, ken het originele toneelstuk of de eerdere verfilming ook niet, maar omdat de film toch met Audrey Hepburn is en van de hand van Wyler die het knappe Desperate Hours maakte heb ik hem toch maar op tv opgezet. Ben ik blij dat ik dat heb gedaan.

Zoals hierboven gezegd zei het plot me niet veel. Twee vrouwen die een school openen en te maken krijgen met roddels. Het leek me niet genoeg om bijna 2 uur te laten boeien. Maar na een ietwat trage start krijg je te zien wat de roddel is en stond ik tegelijkertijd toch wel wat versteld. Voor die tijd moet het insinueren van een lesbische relatie tussen twee vrouwen toch wel vrij gedurfd zijn. Wat daarna volgt is een meeslepend stukje film waarin je bijzonder veel sympathie voor de twee dames in kwestie krijgt en tegelijkertijd ook evenveel antipathie voor Mary en haar grootmoeder en nog genoeg andere personages. Het wordt er dan tenslotte nog allemaal meeslepender op wanneer men stilletjesaan het vermoeden bevestigt dat Martha toch de gevoelens voor Karen heeft waarvan ze wordt beschuldigd. De triestige climax is dan uiteindelijk dat Martha zelfmoord pleegt door zichzelf op te hangen... Gaandeweg zijn er dan ook een aantal zeer sterke scènes in de film te vinden waaronder het einde en de ondervraging van Mary door Joe.

Audrey Hepburn, een naam die dankzij Breakfast At Tiffany's bij een beetje filmliefhebber wel een belletje doet rinkelen. Spijtig eigenlijk want ze is zoveel meer dan Holly Golightly alleen want ook hier zet ze weer een ijzersterke prestatie neer. In het begin afstandelijk maar naar het einde toe toch mentaal getroffen door de roddels maar vooral woedend en gebroken wanneer ze in een knappe scène wanhopig de kamer van een dode Martha probeert binnen te geraken. Ze ziet er trouwens, net zoals in bijna al haar films, werkelijk fantastisch uit. Maar de film draait niet om Hepburn alleen. Neen, iemand die zonder twijfel even sterk is is Shirley MacLaine. Ik kende ze van Hitchcocks Trouble With Harry en, weliswaar een pak ouder, in In Her Shoes maar in deze twee vorige films liet ze nooit zo'n indruk achter zoals ze hier deed. Ook met de rest van de cast zit het wel goed. Garner als Hepburns verloofde was dan ook gelijk de minste, kwam nooit echt goed op mij over maar Karen Balkin als Mary zet dan wel weer een uitstekend rotkind neer. Ik werd gewoon zelf kwaad van de manier hoe zij mensen manipuleerde/chanteerde.

Uitstekende film over een thema dat toch wel taboe moet zijn geweest in de jaren '60.

4* met kans op 4.5* als ik hem nog eens zie.

Jackie Chan en de vampieren

Aha, nu we zowat allebei vakantie hebben kunnen we er weer eens lekker tegenaan gaan met de films van Jackie Chan. Van zijn later werk (lees: alles na 2000) heeft mijn kameraad al erg veel gezien maar voor mij is het praktisch allemaal nieuw spul. Hij had dan eigenlijk ook geen zin in deze Twins Effect doordat het een afschuwelijke film zou zijn waardoor mijn verwachtingen dus wel wat werden getemperd.

En onterecht want uiteindelijk heeft dit zeker en vast zijn charme. Het is dan ook jammer dat Dante Lam en Donnie Yen niet goed weten welke richting ze uit willen met hun film want het voelt nogal aan als een onsamenhangende mix van een aantal genres. Die aspecten op zich komen wel goed uit de verf maar als geheel is het dus niet altijd even goed geslaagd. Qua verhaal heeft Twins Effect wel wat Buffy, the Vampire Slayer invloeden (zo is Kazaf natuurlijk gewoon de Chinese versie van Spike of Angel) maar waar Buffy zich meer concentreerde op de onderlinge humor tussen de hoofdpersonages en eigenlijk gewoon een coming of age serie was met een bovennatuurlijke tint, is Twins Effect uitgewerkt op zo'n overdreven manier met erg veel actie dat je nog moeilijk van een kopie kunt spreken. Als heel de strijd tussen Reeve en Duke dan ook iets duidelijker was uitgewerkt (ik moet eerlijk bekennen dat ik op den duur de draad wel wat kwijt was), dan had er wel wat meer in gezeten.

Voornamelijk gezien voor Jackie Chan dus maar ik had al het vermoeden dat hij niet zo erg veel in de film ging zitten doordat hij hier niet bij de drie voornaamste acteurs wordt genoemd. Ook in de openingscredits wordt hij pas ergens op het laatste vermeld maar hij zat hier meer in dan ik had verwacht. Typische post 2000 Jackie Chan rol natuurlijk waar hij zich vooral concentreert op het meer komische aspect en minder op zijn vechten (hij wordt al wel een dagje ouder natuurlijk) maar toch zitten hier weer een paar vermakelijke knokscènes in. Schijnbaar zitten er nog wel wat bekende koppen in maar het is pas de eerste keer dat ik iets zie van Ekin Cheng en Charlene Choi maar op zich geen problemen mee. Zie wel niet in waarom die zo enorm populair zijn in Hongkong maar dat zal wel aan mij liggen. Visueel ziet dit er trouwens nog vrij aangenaam uit. Ik ben altijd meer fan geweest van de ouderwetse vechtstijl zonder al die touwtjes maar in Twins Effect werkt het eigenlijk wonderwel. Hoogstwaarschijnlijk de invloed van Donnie Yen.

Aangenaam verrast dus. Nu heb ik altijd al wel een fascinatie gehad voor vampieren (Buffy blijft voor mij dan ook één van de beste series ooit) maar het wordt in Twins Effect ook nog eens leuk over the top uitgewerkt. Alleen een iets meer coherent geheel had leuker geweest maar misschien is dat iets voor deel 2.

3*

You can't eat the Venetian blinds. I just had them installed on Wednesday

Daarstraks was ik weer eens aan het rondkijken tussen de collectie DVDs om tot een keuze te komen welke film ik ging opzetten. Ik was echt al lang vergeten dat ik deze ooit op DVD had gekocht (volgens mij nog in de Delhaize) en in een hoekje in mijn kasten, echt letterlijk het onderste schap helemaal rechts) stond mijn Polanski collectie. Nu niet dat dat zoveel films zijn want Polanski is altijd een twijfelgeval bij mij maar van deze film had ik erg hoge verwachtingen.

En die komen helemaal niet uit. De film was zelfs een enorm saaie zit en ik had dan ook erg veel moeite om wakker te blijven. Chinatown is dan ook voor mij het perfecte bewijs dat Polanski precies toch niet mijn ding is. Waarom? Omdat Polanski schijnbaar geen sfeer can creëren. Chinatown hoort zich in de jaren '30 af te spelen maar met uitzondering van de auto's is daar enorm weinig van te merken. Ook heel het verhaal kon me naarmate de film vorderde minder en minder boeien. Met een slechte soundtrack wordt er een poging gedaan om de 'twists' in het verhaal kracht bij te zetten maar het komt allemaal enorm suf over. Ook het einde waar alles op zijn plaats valt voelt enorm knullig aan. De shoot-out, eigenlijk kun je dat zo niet noemen, ziet er dan ook belachelijk uit en van enige spanning is dan ook niets te merken. De helft van de tijd had ik dan ook de indruk dat ik naar één of andere goedkope roman verfilming zat te kijken (Katherine die zowel de zuster als de dochter is van Evelyn, zover zijn ze zelfs nog niet in Thuis of Familie gegaan) en vraag ik me toch werkelijk af waarom dit zo goed wordt beoordeeld.

Is het de rol van Jack Nicholson? Het zou goed kunnen want hoewel ik hem beter heb zien spelen (als Joker of als McMurphy steelt die echt de show) zorgt hij nog voor enig niveau aan de film. Het detective gaat hem redelijk goed af en het levert zelfs nog een geweldige scène met Polanski zelf. Die heb ik ooit zien acteren in Fearless Vampire Killers (toen werd het me al duidelijk dat Polanski me niet ging liggen) maar dit deed hij wel goed. Schijnt wel een serieuze tiran te zijn geweest op de set want er gaan wilde geruchten dat hij een portable televisietoestel van Nicholson heeft kapotgeslagen (ter Polanski's verdediging: Nicholson zat wel continu naar sport te kijken tijdens opnames) en dat hij op een bepaald moment een paar haren uit het hoofd van Faye Dunaway heeft getrokken... Die doet het trouwens ook niet slecht maar dan zie ik ze toch liever als Bonnie uit Bonnie & Clyde. John Huston is trouwens ook wel geslaagd maar heeft iets te weinig screentime. Even terzijde, ik ben wel benieuwd hoe dit had uitgedraaid mochten Polanski's plannen voor de trilogie zijn doorgegaan. Dit was zijn laatste US film (de reden waarom is ondertussen al uitvoerig in het nieuws geweest) maar normaal gezien ging hij Gitte mee met Los Angeles laten verouderen. Nicholson zelf heeft nog een vervolg gemaakt maar dat vond hij dan weer verschrikkelijk waardoor een derde deel er nooit van is gekomen.

Ik heb het al eerder gezegd maar Polanski is toch niet geheel mijn ding. Ik heb The Pianist hier nog liggen en Rosemary's Baby wil ook ooit nog eens gezien hebben maar voor de rest zal het hier wel bij stoppen. Nicholson is de moeite, de rest doen wel hun best maar echt hoogstaand wordt het toch nergens.

2.5*

Minder als zijn voorganger

Ik heb ooit eens een reeks Bud Spencer (en Terence Hill) films gekocht op een rommelmarkt en daar bleken de twee sheriff meets E.T. films tussen te zitten. De eerste was een onverwachte meevaller en ik was dan ook benieuwd wat een vervolg zou brengen. Zowel acteurs Spencer en Guffey namen hun oorspronkelijke rollen weer op en ook de regie was terug in de handen van Michele Lupo dus in de hoop een evenwaardige film voorgeschoteld te krijgen, deze gisteren eens opgezet.

Maar net zoals zo vaak is de opvolger toch van een iets minder niveau. Het is moeilijk om uit te leggen waar het verschil tussen beide films nu juist zit maar in dit vervolg wordt er veel meer op het verhaal geconcentreerd. En juist op dat punt stelt de film nogal teleur doordat er werkelijk geen enkele vaart aan te pas komt. Het is mij nog altijd redelijk onduidelijk wat nu eigenlijk de rol was van de cyborg-achtige toestanden naar dat is gelukkig maar een kleine smet op een voor de rest wel leuke film. Vooral het moment wanneer onze geliefde sheriff op zoek gaat naar de ontvoerders van H7-25 en hij wordt gesteund door alle bendes in het stadje is een erg leuk moment. Sowieso is het gebruik van een stad zonder politie, sheriff of enige andere vorm van de wet de perfecte voedingsbodem voor een paar geweldige knokscènes met Spencer in de hoofdrol.

Want dat blijft toch een heerlijk figuur! In geen enkele film heeft hij me tot nu toe weten teleurstellen en ook hier is dat wederom niet het geval. Toegegeven, zijn rollen zijn wel altijd hetzelfde maar zijn er daarom niet minder vermakelijk. Ik vind het dan ook altijd schitterend dat hij in eender welke setting de boel kan beginnen slopen. De climax in het amusementspark is dan ook typisch Spencer en is een mooie kers op de taart na gevechten bij de kapper en de wasserij. Zijn vechtscènes blijven dus even amusant als altijd en ook de wisselwerking met Cary Guffey blijft nog altijd vermakelijk om te zien. Sowieso wel een pluspunt dat er niet voor een ander kind is gekozen want Guffey doet dit best wel goed.

Het had op zich slechter kunnen uitdraaien maar toch is dit 2e deel minder als zijn voorganger. Heel het charmante sci-fi sfeertje is grotendeels verdwenen en het einde stelt wat teleur. Gelukkig maken de vele knokpartijen van Spencer veel goed en is de wisselwerking met Guffey geslaagd te noemen.

3*