Opinions

Al die willen te kaap'ren varen moeten mannen met baarden zijn

Ik ben altijd wel te vinden voor een filmfestival en hoewel ik vorig jaar niet tot in Oostende ben geraakt, vielen de positieve geluiden rond de openingsfilm me wel op. Die openingsfilm was uiteraard Cargo en eerlijk gezegd stond ik een beetje kritisch ten opzichte van die waardering. Een film over Oostendse vissers ging het logischerwijs wel goed doen in Oostende en ik was nog altijd van plan om hier in korte tijd eens voor te gaan zitten. Uiteindelijk duurde het allemaal iets langer dan verwacht, maar gisteren was het dan eindelijk zover.

Wat direct opvalt in dit regiedebuut van Gilles Coulier is dat hij bovenstaand stukje uit een kinderliedje nogal letterlijk heeft genomen. Werkelijk elke visser loopt wel rond met een serieuze baard en het had me dan ook niet verbaasd mocht de jonge Vico halverwege de film ook nog baardgroei ging krijgen. Klein detail uiteraard dat verder geen invloed heeft op de film. Wat wel invloed heeft is de grimmige en grauwe sfeer die Cargo uitstraalt. Ik ben best wel te vinden voor een donkere en zwaarmoedige film maar hier zit geen greintje licht in. Bijna letterlijk en figuurlijk trouwens en daardoor geraak je op den duur wat afgestompt qua plot. Het helpt ook niet dat Coullier met film niet echt weet te kiezen welke richting hij nu eigenlijk uit wilt gaan. Een familiedrama, een misdaaddrama, ... Hij probeert wel een aantal verhaallijnen te combineren, maar bijvoorbeeld de romantische escapades van Francis komen niet tot hun recht.

Wel een geniale zet om Sam Louwyck en Wim Willaert als broers te casten. Je gelooft het meteen en met Sebastien Dewaele wordt er een geloofwaardig trio neergezet. Alleen jammer dat geen één van de drie er in slaagt om dit wat naar een hoger niveau te tillen. Daar zijn een aantal redenen voor, maar ook hier is het vooral het plot waardoor het schip spreekwoordelijk zinkt. Je voelt dat er in het verleden strubbelingen tussen William en zijn broers zijn geweest, maar die eerste wordt opeens een koelbloedige killer? Het slachtoffer van dienst is Josse De Pauw en hoewel dat één van mijn favoriete Vlaamse acteurs is, is hij hier niet op zijn plaats. Toffe bijrol trouwens ook nog van Roland Van Campenhout als de vader van de drie hoofdrollen. Niet meteen een uitgebreide rol, maar het past hem wel.

Zit veel goeds in, dat wel. Oostende wordt mooi in beeld gebracht en Coulier toont een aantal indrukwekkende shots, het evenwicht is echter ver te zoeken. Met Louwyck, Willaert en Dewaele heb je wel een degelijke cast, maar ook zij gaan ten onder aan boze blikken en opgekropte emoties. Ik vrees dat de positieve geluiden voor een groot stuk te wijten waren aan het feit dat Cargo het thuisvoordeel had. Geen slechte film, maar ook niet het meesterwerk dat er toen van werd gemaakt.

3*

When you got 'em hanging on the meathook, they tell you everything

Ik ben altijd al een enorm grote fan geweest van Carlito's Way. Voor mij is het één van de beste gangsterfilms ooit, sowieso ook een stuk beter dan Scarface met eenzelfde Pacino, en ik had me dan ook voorgenomen om dit 2e deel nooit te zien. Maar toen ze de film een aantal keren op televisie gaven (4x in de maand februari!) begon ik toch langzamerhand benieuwd te geraken. Ik had de film toen eens opgenomen en gisteren had ik zin in iets luchtig en kort dus deze prequel leek me er uiterst geschikt voor.

En ik moet zeggen, Carlito's Way: Rise to Power is me uiterst goed bevallen. In de openingscredits wordt terloops vermeld dat het gebaseerd is op de boeken van Edwin Torres en dat is er enorm aan te merken. Pas op, ik heb de boeken nooit gelezen, maar qua verhaal is dit vele malen beter dan ik had verwacht. De film van Brian De Palma was gebaseerd op het 2e boek van schrijver Torres, After Hours maar die naam werd niet gekozen om geen verwarring te veroorzaken met de film van Scorcese, en Bregman gebruikt dus het eerste boek als bronmateriaal. Goed idee want het verhaal zit eigenlijk vrij goed in elkaar. Natuurlijk is het allemaal een tikkeltje stereotiep maar heel het concept van de 3 vrienden van verschillende nationaliteiten die samen een drugshandel op de poten zetten komt geloofwaardig. Geen overdreven shoot-outs, geen stoerdoenerij (al was Carlito zelf iets te macho naar mijn zin) maar gewoon een stel snuggere gasten. Ook heel het subplot met Reggie, de broer van Earl, wordt tegen verwachting goed verteld. Misschien had ik me er al zo mentaal op voorbereid dat dit echt slecht ging zijn dat het me daardoor goed is bevallen? Geen idee maar het probleem zit hem gewoon in het feit dat dit een prequel is op een geniale film. Hierdoor heeft de film ontzettend veel moeite om zich te kunnen distantiëren van zijn oudere broer en daar lijdt de film jammer genoeg onder. Volgens mij is dat dan ook de reden waarom de film zo finaal wordt afgekraakt door sommigen. Verwacht geen 2e Carlito's Way maar gewoon een degelijk gangsterverhaal en je komt niet bedrogen uit. Ik twijfel er dan ook niet aan dat wanneer men ervoor had gekozen om een andere naam voor het hoofdpersonage te gebruiken, de film een hogere score zou hebben. Al vraag ik me wel af of de film effectief correct in lijn zit met zijn voorganger uit '93 want dat lijkt me moeilijk maar langs de andere kant is het ook al bijzonder lang dat ik De Palma's versie heb gezien dus ik kan me vergissen.

Jay Hernandez is geen Al Pacino. Van ver, heel ver lijkt hij er een beetje op maar daar stopt de vergelijking dan ook. Betekent dit dat hij een slechte rol speelt? Neen, maar net zoals het overgrote deel van de film is het allemaal minder dan de originele Carlito's Way. Jammer want Hernandez doet eigenlijk echt wel een redelijke poging. Geweldig ook om Mario Van Peebles nog eens te zien verschijnen. Hij is één van de weinige pluspunten aan de derde Highlander film maar eerlijk gezegd, hier is hij sterk. Dit had ik wederom niet verwacht en werd ik dus voor de 2e keer op rij verrast. Van Peebles komt over heel de film geloofwaardig over en dat geldt ook voor Michael Kelly die de rol van Rocco vertolkt. Deze 3 vormen de kern van de film en zijn erg genietbaar maar moeten het uiteindelijk toch nog altijd afleggen tegenover Pacino en Penn. Daarmee moet je dit ook niet continu zitten vergelijken met die andere Carlito's Way. Beschouw het gewoon als een losstaande gangsterfilm of een nieuwe interpretatie van het personage Carlito en je gaat een vermakelijk avondje tegemoet. Geweldig natuurlijk om Luis Guzmán nog te zien verschijnen in een bijrol. Een geweldige rol heeft die man en het is zo'n acteur die je al in honderden andere films hebt gezien maar nog nooit in een hoofdrol (bijna zoals Danny Trejo, al heeft die met Machete ondertussen wel een hoofdrol te pakken) hebt gezien. Toen ik de naam van Sean Combs zag verschijnen kreeg ik even mijn twijfels. Hoewel, ik kreeg ze niet direct want ik moest eerst even mijn hersens pijnigen om zeker te zijn of dit nu echt P. Diddy was want al die rappers zijn voor mij toch hetzelfde. Toen realiseerde ik me dat dat dezelfde P. Diddy was als in Get Him to the Greek en verdwenen de twijfels al wat verder doordat hij daar een erg leuke rol neerzet. Ook hier is hij best wel vermakelijk. Niet zo grotesk of overdreven zoals ik het had verwacht maar gewoon een degelijke rol. Van mij mogen ze hem meer in films steken dan 50 cent die tegenwoordig ook overal opduikt.

Erg fijne film. Ik kan het niet goed genoeg benadrukken maar je moet dit proberen los van de andere Carlito's Way te zien. Dan krijg je een ietwat degelijk gangsterdrama met een paar goede vertolkingen en een uitstekend verhaal. Ik heb me in ieder geval wel geamuseerd.

3.5*

Toen ik een jaar of 15 a 16 was en in het 5e middelbaar zat, stond in mijn boek van Nederlands een opdracht die met deze Carlo had te maken. Het was de periode nog van voor Rundskop en je kunt mijn verbazing wel voorstellen toen ik, na het zien van Rundskop, opeens doorhad dat dat het om dezelfde regisseur ging. Eigenlijk niet zo verwonderlijk, want het je ziet hier al elementen terug die hij in zijn later werk zou tentoonstellen. Die quote rond chance en malchance is me al die jaren nog bijgebleven en ik moet zeggen dat de herziening daarstraks me nog goed is meegevallen. Beetje gekunsteld weliswaar maar verder to the point en had misschien nog iets meer uitgewerkt worden. Het personage van Sam Louwyck valt er dan ook een beetje van tussen.

I've got a John Wayne idea of manhood, too

Ik begon het idee te krijgen dat ik voornamelijk iets had met jaren '60 werk van Roman Polanski. Niet helemaal correct weliswaar, want The Fearless Vampire Killers vind ik zijn zwakste film tot nu toe, maar Repulsion en Cul-de-Sac konden me erg bekoren. Om die theorie te staven besloot ik om de gok eens te wagen met Carnage, één van de meest recente films van de regisseur. Niet echt een idee wat te verwachten, ga altijd het liefst zo blanco mogelijk in een film, en erg aangenaam verrast.

Een tijd leek het er zelfs op dat dit wel één van Polanski's beste films zou gaan worden. Gefilmd op één locatie zonder enige vorm van breaks levert de regisseur een erg vermakelijk relatiedrama af. De rollen worden continu omgedraaid, verbonden worden gesmeed om dan direct terug vernietigd te worden en de film zit vol met een aantal spitse dialogen. Dat dit niet kan blijven duren beseft Polanski gelukkig zelf ook en hij kiest ervoor om de film nog geen 80 minuten te laten duren. Een goede keuze als je het mij vraagt, maar hij had op zijn minst er wel voor kunnen zorgen dat het einde wat minder abrupt ging zijn. Nu verliest Nancy ook haar geduld, al was dit weliswaar al langer aan de gang, en dan krijg je ineens het shot van de hamster en c'est tout. Op zich nog wel een mooi eindbeeld met de twee zoons die ondertussen terug vriendjes zijn geworden (?) zoals kinderen dat wel vaker doen, maar ik had het nog net iets explicieter in beeld willen zien.

Altijd lastig voor een acteur wanneer je niets anders hebt dan jezelf om op terug te vallen. Indien je stevig genoeg in je schoenen staat kan dit gelukkig wel resulteren in een hoogtepunt in je carrière en het mag gezegd worden dat dat voor dit kwartet klopt. Jodie Foster speelt een heerlijk overdreven politiek correcte bitch (onvoorstelbaar hoe ze het bloed onder je nagels weet te halen). Kate Winslet weet zich stand te houden als een moeder met overduidelijk goede bedoeling, maar die haar hoofd niet boven water kan houden dankzij haar arrogante en ongeïnteresseerde man (een rol voor Christoph Waltz die eindelijk eens weet te overtuigen in een niet-Tarantino film) wiens hand vastgelijmd is aan zijn Blackberry. Het meest verrast was ik echter van John C. Reilly. Een acteur die me de laatste tijd al wel wat positiever is aan het opvallen en hier misschien wel één van zijn beste rollen speelt.

Zonde van het abrupte einde, want anders had hier wel eens een 4* aan vast gehangen. Polanski weet de film boeiend te houden in het appartement van de Cowan familie en kiest ervoor om niet te lang te blijven hangen. Bovendien trommelt hij een degelijke cast op die de nodige steken onder water perfect weten te brengen. Let vooral ook nog op een cameo van de regisseur zelf als een geïnteresseerde buurman.

Dikke 3.5*

For God's sake, I'd almost marry you if you'd leave me

Mike Nichols moet toch wel de revelatie van de afgelopen maand zijn bij mij. Zijn debuut achtte ik sowieso al vrij hoog, maar met The Graduate maakte hij pas echt indruk. Jammer genoeg heb ik de vertoning van Catch-22 wegens tijdgebrek moeten laten schieten, maar Carnal Knowledge wou ik toch nog eventjes meepikken op het grote scherm. Een jonge Jack Nicholson is altijd wel de moeite en ik was wel benieuwd wat de combinatie Nichols - Nicholson ging geven.

Van de eerste films uit het oeuvre van Nichols wordt Carnal Knowledge wel eens als een mindere aanschouwt. Begrijp eerlijk gezegd niet waarom, al gaat de film naar het einde toe wel een tikkeltje uit de bocht tijdens de laatste tijdsprong, maar voor de rest is hier weinig op aan te merken. Nog altijd vrij herkenbaar, als dat al het juiste woord is voor de strubbelingen die twee gasten hebben in hun zoektocht naar de ideale vrouw en het leven, en een lekker ritme. Ik had wel verwacht dat de film zich meer ging concentreren op de driehoeksrelatie tussen Sandy, Susan en Jonathan die in het begin wordt opgebouwd, maar de tijdsprong(en) doen de film een andere richting uitgaan. Op zich geen problemen mee aangezien het nog altijd wel een boeiende film blijf vinden, maar zoals ik daarjuist al aanhaalde vind ik het bij de laatste sprong wat zakken qua niveau. Plus, met dat lachwekkende snorretje van Sandy kun je de film ook niet meer serieus nemen natuurlijk.

Verbazingwekkend hoe Nicholson er in slaagt om een gigantische eikel van een vent neer te zetten en toch op een manier aimabel blijft. Vandaag de dag lijkt hij wat meer op automatische piloot bezig te zijn, maar hij heeft toch veel moois gemaakt. Het is echter Art Garfunkel die me nog het aangenaamst wist te verrassen. Ken hem natuurlijk als onderdeel van Simon & Garfunkel (die de muziek verzorgden voor Nichol's The Graduate), maar het blijkt eigenlijk een meer dan degelijke acteur te zijn. Beide heren hebben elk een belangrijke vrouw in hun leven en die worden gespeeld door Candice Bergen (Susan) en Ann-Margret (Bobbie). Onder andere Jane Fonda is nog in de running geweest en toch ben ik blij dat Nichols voor deze twee namen heeft gekozen. Beide zijn op hun eigen manier breekbaar (die ruzies tussen Bobbie en Jonathan!) en doen perfect wat ze moeten doen.

Wel grappig trouwens dat Nicholson zijn legendarische one-liner uit The Shining (Heere's Johnny!) 10 jaar geleden al bracht. De scène is minder pakkend omdat je het eigenlijk hoort als voice-over bij de diashow op het einde, maar de psychotische blik van Nicholson is al duidelijk aanwezig in het personage. En net dat maakt zijn Jonathan zo interessant. Dat in combinatie met een boeiend plot en een degelijke cast natuurlijk.

4*

Carnera: The Walking Mountain

Ik heb altijd al wel graag boksfilms gezien en mijn broer zag deze staan in de plaatselijke videotheek dus hebben we hem maar meegepakt. Ben ik blij dat we niet zo'n goedkope horror hebben meegenomen.

Carnera: The Walking Mountain is een waarheidsgetrouwe boksfilm met knappe acteerprestaties en fascinerende gevechten die trouwens geen enkele minuut verveelt. De gevechten zijn erg mooi en duidelijk in beeld gebracht en ook de filter die soms over de beelden hangt waardoor het precies de originele beelden zijn is erg knap.

Maar een film staat of valt met een verhaal en staan doet deze Carnera zeker. Het is allemaal zeer meeslepend en neemt er ook zijn tijd voor maar daardoor leef je echt mee met Primo wanneer hij voor de zoveelste keer tegen het canvas slaagt in zijn gevecht met Baer voor het wereldkampioenschap.
Ongelooflijk wat Primo trouwens allemaal heeft meegemaakt in zijn leven. Het gevecht tegen Schaaf, het stelen van zijn geld (2x) door zijn managers en ga zo maar door. Maar hij blijft altijd zichzelf en dat is knap...

Zo'n prachtige film met geweldige acteerprestaties en dito beelden zorgen ervoor dat ik niet minder dan 4.5* kan geven.

They're all gonna laugh at you

Ik ben tegenwoordig terug begonnen aan het lezen van Stephen King boeken. Ik was daar al eerder mee begonnen via titels als The Shining en de Donkere Toren reeks maar om de een of andere reden bleef het daar maar bij. Tegelijkertijd ben ik me ook weer beginnen interesseren in de vele verfilmingen die bestaan van het werk van King en toen de vriendin van mijn broer erachter kwam dat ik Carrie nog nooit gezien had besloot ze daar iets aan te doen. Gisteren na Spanje - Italië ineens maar opgezet.

Carrie is het eerste boek dat King ooit schreef en is tegelijkertijd ook de eerste verfilming van zijn werk. Een unicum op beide gebieden dus maar qua verfilming vind ik dit toch niet altijd even geslaagd. Dat komt misschien wel door het feit dat ik De Palma als regisseur niet hoog heb zitten vanwege zijn talloze 'verwijzingen' naar andere films. De muziek van Psycho wordt schaamteloos gekopieerd (dan vond ik de Norman Bates verwijzing in de vorm van de naam van de school leuker gevonden) maar over het algemeen voelt de film nogal traag aan. Carrie heeft sowieso een aantal memorabele scènes zoals in de douches en het bal natuurlijk maar heel de opbouw had gerust wat sneller gemogen. Gelukkig blijft het basisidee wel in zijn geheel overeind staan. King baseerde Carrie op twee verschillende meisjes, één waar hij vroeger zelf mee op school had gezeten en één waar hij later als leerkracht Engels les aan zou geven, maar het voelt aan als een mooi geheel. Sowieso wel knap om te zien hoe geloofwaardig de evolutie van Carrie in beeld wordt gebracht. Dan blijft het enkel jammer dat de film visueel toch iets aan zijn kracht is verloren want het einde waar het huis in de grond wordt getrokken ziet er op zich belabberd uit. Voor de rest laat De Palma de kleur rood overheersen en dat geeft wel een gepaste tint aan heel het verhaal.

Volgens mij de eerste kennismaking met Sissy Spacek. Ze doet nog mee in The Straight Story van Lynch die ik dringend eens moet gaan kijken want die ligt al erg lang op me te wachten maar soit, Spacek is in ieder geval een uitstekende keus voor Carrie. Doet me wat denken aan Linda Blair in the Exorcist, die hier trouwens ook nog een auditie voor heeft gedaan, maar de combinatie van de bleke huid en haar ogen maakt Spacek nog een stuk angstaanjagender. Wel een beetje jammer dat werkelijk elke acteur een stuk ouder is dan de personages die ze moesten spelen. Er zijn er zelfs een aantal bij die zo'n 25 jaar waren.. Ik heb altijd gedacht dat Saturday Night Fever de eerste grote rol van Travolta was maar blijkbaar is dat Carrie. Ik had hem hier in ieder geval niet in verwacht maar hij doet het meer dan behoorlijk. Eigenlijk gaat dat wel op voor praktisch alle acteurs/actrices die hier in opdraven want er is nooit iemand die uit de toon valt, alleen misschien PJ Soles die de rol van Norma vertolkt met het rode baseball petje. Ook Piper Laurie als Carrie's moeder is wel heerlijk op dreef.

Een degelijke film die niet in zijn geheel de tand des tijds weet te doorstaan. De Palma zal nooit mijn favoriete regisseur worden, hoewel hij met Carlito's Way wel een erg sterke film wist te maken, maar ook de trage opbouw zorgt ervoor dat Carrie ietwat verouderd aanvoelt. Het is echter een handvol memorabele scènes en een goede cast die nog voor een voldoende zorgen.

3*

Respect the classics, man! It's Hendrix!

Tjah, wat kun je doen als je met een serieuze kopvalling gebeiteld zit aan je bed en aan de zetel. Je begint een aantal films op te zetten en je blijft tijdens het zappen regelmatig hangen bij films die je anders geen blik waardig zou gunnen. Cars was er zo een van maar dat was voornamelijk doordat ik een degout had gekregen van al de merchandise toen ik in de Carrefour werkte maar dat is een ander verhaal. Nog een reden dat ik de film nooit echt wou opzetten was omdat de animatie me totaal niet aansprak maar ik wou het nu toch maar eens een kans geven.

En ik ben blij dat ik dat heb gedaan want Cars is op zich een vermakelijke film geworden. Vooral de zet om de ogen van de wagens eens niet te tekenen via de koplampen maar via de voorruit is erg geslaagd en geeft de auto's toch een diepgang en emotie die ik hierin niet had verwacht want geef nu toe, een film over een racewagen is normaal gezien niet al te boeiend. Gelukkig bewijst John Lasseter volmondig mijn ongelijk en krijgen we een vlot verlopend verhaal waar de moraal, waarden in het leven en belangrijke levenslessen van af springen. Stoort dat? Helemaal niet want Cars is een amusante film geworden die vooral wordt gedragen door een aantal toffe nevenpersonages. Want hoewel Lightning McQueen de hoofdrol vertolkt (en meestal de show steelt) ging mijn aandacht meer uit naar randpersonages zoals de twee Italiaanse monteurs en die takelwagen. Het is dan ook op dit gebied dat de film goed weet te scoren bij mij want hier zijn een aantal erg leuke scènes te ontdekken zoals het tractor duwen. Voor de rest is de film wel erg cliché te noemen en wordt de moraal me iets te hard in mijn strot geduwd maar over het algemeen een leuke zit.

Persoonlijk begrijp ik niet wat iedereen zo enorm fantastisch vind aan Pixar. Ik ben altijd meer fan geweest voor de ouderwetse Disney stijl maar dit spreekt me simpelweg niet aan. De animatie die hier wordt getoond is op zich wel degelijk te noemen maar het pakt me gewoon niet en de Pixar film die mij hier van overtuigd moet nog gemaakt worden vrees ik, hoewel ik moet toegeven dat Wall-E wel erg dicht in de buurt komt. Soit, bij dit soort nieuwe animatiefilms vind ik het altijd leuk om bekende stemmen te ontdekken. In oudere animatiefilms is er vaak gekozen voor onbekendere acteurs maar vandaag de dag zijn de acteurs een mooi reclamebord voor de film. Ik verbaas me er dan ook altijd van hoe veel stemmen ik er eigenlijk niet uithaal. Zo is het kenmerkende geluid van Wilson als Lightning McQueen enorm overduidelijk maar had ik in de verste verte niet aan Paul Newman gedacht bij de stem van Doc Hudson. In ieder geval, beide doen het op zich erg leuk maar dat geldt sowieso voor iedereen. Erg fijn om Cheech Marin als Ramone te horen.

Een aantal leuke knipogen, een aantal fijne rollen maar de levenswaarden en moraallessen worden wel erg duidelijk naar voor gebracht, op het randje van het ergerlijke af. Ik word eerlijk gezegd niet warm van de animatie maar om dit af te doen als prutswerk is natuurlijk ook belachelijk. In ieder geval een leuke zit maar niet meer dan dat.

3.5*

Belmondo als Robin Hood

Ik ben sowieso wel fan van de Franse film, maar als er één ding is dat je dat land kunt aangeven: ze weten hoe ze een vlotte avonturenfilm moeten maken. Recentelijk nog Fanfan la Tulipe gezien en ik nam me voor om eens wat meer van dat lichtvoetige genre te gaan zien. En toen was daar Cartouche. Een combinatie van een op het eerste zicht vermakelijk plotje, Belmondo die altijd wel een meerwaarde is en één van de mooiste actrices die ooit het scherm heeft gesierd.

De verwachtingen waren hoog gespannen en ze komen in ieder geval volledig uit. De film komt wat traag op gang, maar geraakt helemaal op dreef eenmaal Venus haar opwachting maakt. Het interessante aan Cartouche is dat regisseur Philippe de Broca (die later met Belmondo nog het erg vermakelijke Le Magnifique zou maken) er in slaagt om de film van een soort van Robin Hood variant te laten eindigen met een knal. De manier waarop Venus besluit om Cartouche te gaan redden, de effectieve reddingspoging, de dood van Venus en dan het rouwproces van Cartouche met de koets die wordt neergelaten in het water.. De kers op de taart moest echter nog komen via de laatste minuten waar Cartouche met ware doodsverachting besluit dat hij wraak zal nemen. Een aangename verrassing die de Broca hier uit zijn hoed tovert in ieder geval. Visueel trouwens ook best wel leuk gemaakt. Kleurrijke aankleding en van die heerlijke sets waar van tafel naar muur gesprongen kan worden, liefst nog met een touw of iets dergelijks tussen.

Jean-Paul Belmondo dus. Een acteur wiens carrière is op te delen in twee soorten van rollen. Je hebt de gangster Belmondo die in serieuze films als À Bout de Souffle en Le Voleur speelt en je hebt de komische Belmondo van films als Le Magnifique en dus ook deze Cartouche. Ik zie hem in beide graag spelen en ook hier is hij overduidelijk in zijn sas. Zou ik trouwens ook zijn als ik gedurende het merendeel van de film mocht rollebollen met iemand zoals Claudia Cardinale. Die bewijst hier (opnieuw) meer te zijn dan enkel een mooi snoetje en overtuigt over de gehele lijn, zeker naar het einde toe drukt ze helemaal haar stempel op de film. Verder ook nog een aantal erg vermakelijke bijrollen in de vorm van Jess Hahn (La Douceur), Jean Rochefort (La Taupe) en Noël Roquevert (de sergeant die voor de rekrutering zorgt) die het geheel nog wat meer schwung geven.

Tof! Jammer dat dit tegenwoordig zo lastig te vinden is. Heeft een tijdje geleden redelijk goedkoop in de DVD bakken gelegen, maar als je bekijkt dat zo'n bol.com hier ondertussen meer dan 20 euro voor durft te vragen.. Dan ben ik toch blij dat ik een bibliotheekeditie op de kop heb kunnen tikken. Soit, erg vermakelijke film in ieder geval die dankzij een erg sterk einde net iets meer krijgt dan zijn genregenoten.

Dikke 3.5* met kans op verhoging naar 4*

Chuck Jones is voor mij één van de helden van de Looney Tunes en dan vooral met zijn Road Runner en Wile E. Coyote dingen. In die zin wou ik wel eens zien wat hij met Bugs Bunny deed en dan leek Case of the Missing Hare me wel een leuke zit te zijn. Een beetje slecht ingeschat, want hier is eigenlijk niet zo veel aan. Visueel erg lelijk met continu felle backgrounds zonder enig oog voor detail en de strijd tussen Bugs en Ala Bahma is niet zo bijzonder. Dan deed een Tex Avery dat bijna 10 jaar later beter met Magical Maestro. Wel een merkwaardige short trouwens waar een aantal belangrijke Bugs Bunny elementen in ontbreken. Zo is dit één van de weinige shorts waar hij zijn typische catchphrase "Eh, what's up, Doc?" niet zegt en is er ook een foutje dat hij op een bepaald moment vijf vingers heeft in plaats van vier.

2.5*

You know, I think banks are rather fun

Een tijd geleden had ik op een beurs een DVD-box van Hammer gekocht met daarin 6 van hun films. Het zijn precies niet de meest bekende films van het productiehuis, maar 6 films voor 12 euro en in één van die film speelt Vincent Price mee? Dan twijfel ik eerlijk gezegd niet. De eerste film uit de boxset - Stop Me Before I Kill - was een erg degelijke film en dan moest ik nog aan de Price film komen. De meesten zullen al wel doorhebben dat het dus om deze Cash on Demand gaat.

Maar ik geef toe, ik ben een beetje teleurgesteld. Stop Me Before I Kill was ook al geen volbloed Hammer film zoals ik ze verwacht ken met een gotische setting maar deze Cash on Demand is eigenlijk een soort van alternatieve vertelling van A Christmas Carol waarin we tijdens de kerstdagen een bankdirecteur volgen die ongemeen hard is tegenover zijn personeel. Tot daar stopt gelukkig de vergelijking (ik ben namelijk niet zo'n enorme Charles Dickens fan) en krijgen we een intelligente film voorgeschoteld waarin bankdirecteur Fordyce langzaamaan dieper en dieper in de shit geraakt wanneer hij met een bankovervaller te maken krijgt. Regisseur Quentin Lawrence slaagt erin om je vrij eenvoudig sympathie te laten krijgen voor zowel de bankdirecteur alsook voor de overvaller maar gaat naar het einde toe toch een beetje uit de bocht. Het wordt allemaal wel wat vergezocht (onder andere dat bandje met de stemmen van de vrouw en zoon van Fordyce) maar je vergeeft het Lawrence voor die uitstekende 70 minuten.

En je zit natuurlijk nog altijd wel naar een uitstekende Vincent Price te kijken, ook niet onbelangrijk voor de kwaliteit van een film als je het mij vraagt. Ik denk dat er weinig is dat de man niet kan en dat bewijst hij hier toch wederom. Toch mag ook de aanwezigheid van André Morell niet onderschat worden. Hij speelt met verve de rol van charmante Colonel en de dynamiek tussen hem en Price is bij vlagen werkelijk om van te snoepen. De rol van Gore-Hepburn zat Morell (en dat geldt ook voor Richard Vernon die de rol van Mr. Pearson speelt) dan ook als gegoten want ze speelden die personages al eerder in een episode van de televisieserie Theatre 70. Leuk weetje: die episode werd trouwens ook door niemand minder dan Quentin Lawrence geregisseerd. Rest van de cast blijft een beetje onderbelicht en voelt vooral aan als opvulling zoals die ontluikende romance tussen Harvill en Sally.

Degene die een klassieke Hammer Horror verwachten komen hier bedrogen uit. Sowieso heb ik het vermoeden dat die 'The Icons of Suspense Collection' niet de meest standaard Hammer films zijn, maar dat maakt het des te meer een leuke aanschaf. Had er misschien net iets meer van verwacht, maar een herziening met de juiste instelling kan eventueel nog wel een halfje extra geven.

3.5*

A hundred dollars to whoever hits the plane

Een tijd geleden Mean Streets gekeken en dat was eigenlijk de eerste samenwerking tussen regisseur Martin Scorsese en acteur Robert De Niro. Mooi meegenomen omdat ik van beide wel eens dringend wat meer van wou gaan kijken en op dezelfde rommelmarkt als waar ik Mean Streets kocht, vond ik ook een two-disc edition van deze Casino. Blijkbaar de laatste keer (iets wat nog steeds klopt aangezien The Irishman er nog altijd niet is) dat de twee hebben samengewerkt en ik hoopte dan ook op een knaller.

Al vreesde ik er een tikkeltje voor aangezien het boek van Nicholas Pileggi me wat teleur stelde. Niet per se een slecht boek, leest op zich nog wel vlotjes weg, maar het is meer een opsomming van wat feiten en je wordt nooit echt betrokken bij de gebeurtenissen. Ik moet zeggen dat Scorsese het beter aanpakt, maar ook hij kampt met hetzelfde probleem en dat is dat dit nooit de epische proportie krijgt die het verhaal eigenlijk verdient. In de loop der jaren is er menig gangsterfilm op ons los gelaten en de echt goede hebben iets echt 'plakkends' bij gebrek aan een beter woord. Met uitzondering van de dood van Nicky en Dominick is er niets dat nog een tijd blijft nagalmen en dat is toch wat karig op een film van bijna 3 uur. Niet dat Casino een slechte film is, verre van zelfs, maar ik hoopte dat Scorsese toch verder ging kunnen geraken dan de soap die de relatie tussen Ace en Ginger is. Al mag het ook gezegd worden dat hij toch enorm veel goed doet. Het filmen in een echt casino, een aantal heerlijke shots (vond de opsomming wie nu juist wie in het oog houdt erg leuk gedaan) en natuurlijk een degelijke cast.

Want met De Niro en Joe Pesci heb je wel twee heerlijke acteurs tegenover elkaar staan. Pesci mag dan wel een kop kleiner zijn, hij imponeert wel van de eerste tot de laatste seconde. De Niro hult zich in menig kleurrijk kostuum en slaagt er bewonderenswaardig in om er niet belachelijk uit te zien. Naarmate de film vordert, worden de kostuums ook veel uitbundiger qua kleur en toch.. Hij geraakt er mee weg. Iets wat niet altijd gezegd kan worden van Sharon Stone. Ze kan geruime tijd overeind blijven tussen het acteurgeweld dat De Niro en Pesci zijn, maar moet uiteindelijk toch het onderspit delven. Zo'n scène waar ze compleet doordraait en onder andere de auto van Ace vernielt wordt juist gedragen door een heerlijke De Niro terwijl Stone meer aan overacting dan wat anders doet.

Zelfde score als dat ik aan het boek heb gegeven eigenlijk en ik had op meer gehoopt. Wel mag het gezegd worden dat het boek meer naar 3* neigt en dat de score voor de film meer naar 4* helt. Een uitmuntende De Niro, een al even degelijke Pesci en een goede Sharon Stone zorgen daar voor. Die soundtrack is trouwens ook wel geweldig, al draaft Scorsese misschien net iets te ver door met zijn adoratie voor de Stones.

3.5*

I have a very low threshold of death. My doctor says I can't have bullets enter my body at any time

Ik had Casino Royale aangeschaft toen ik een aantal jaar geleden in een heuse James Bond bui was. Weliswaar op VHS aangezien ik ergens had gehoord dat de film nooit op DVD was uitgebracht (geen idee of dit überhaupt klopte), maar toen ik een tijd geleden de film wou starten, deed de VHS het uiteraard niet meer. Er is echter een nieuwe kringloopwinkel in de buurt opengegaan en wat vond ik daar? Juist, de DVD van Casino Royale.

Natuurlijk meteen opgezet en al vrij snel vroeg ik me af waar ik in terecht was gekomen. Deze Bond film is een parodie op het genre, niet op het verhaal zelf zoals ik dacht, en dat resulteert in een erg fragmentarisch filmpje. Niet moeilijk ook als je bekijkt dat er zowaar 5 (!) regisseurs aan hebben meegewerkt. Een paar niet van de minste namen, maar blijkbaar is het allemaal erg apart van elkaar gefilmd. Zo nam John Huston de scènes in Schotland voor zijn rekening terwijl Ken Hughes de scènes in Berlijn filmde. Het resulteert dus jammer genoeg niet in een echt vlot ogende film, de introductie van Evelyn Tremble voelt bijvoorbeeld aan als een film op zichzelf aan, maar toch heeft het wel zijn charme. Alleen jammer dan ook dat de film helemaal de mist ingaat wanneer Peter Sellers de film besloot te verlaten. Vanaf dan moeten er een paar ingrepen bovengehaald worden om de film toch nog tot een einde te brengen en dat voel je.

De reden dat Sellers het aftrapte was naar het schijnt vanwege een fikse ruzie met Orson Welles. Jammer, want hij is hier best wel leuk eigenlijk. Ben normaal gezien niet zo'n fan van hem, maar dit dit doet hij goed. Welles is weer fantastisch in ieder geval. Zou niet misstaan hebben in een officiële Bond film als Le Chiffre. Verder een film waar het erg leuk is om bekende koppen te spotten. Veel schoon vrouwvolk (Jacqueline Bisset als Giovanna Goodthighs, Ursula Andress als Vesper, Joanna Pettet als Mata Bond, Deborah Kerr als Mimi, Barbara Bouchet als Moneypenny, ...) maar ook bij de mannen passeert er een hoop leuk volk. Niven is sowieso perfect als Bond en ook de bijrollen van Jean-Paul Belmondo en Woody Allen zijn fijn om te zien.

Speciaal filmpje in ieder geval en toch een vrij uniek ding in de James Bond cyclus, hoewel het dus geen officiële release in de reeks is. Zou die Climax aflevering ook nog wel eens willen zien en Never Say Never Again slingert hier ook nog ergens op VHS. Fingers crossed dat die wel werkt.

3*

I'm sorry. That last hand... nearly killed me

Nu ik een paar dagen geleden tickets voor de avant-premiere van No Time to Die heb gewonnen, werd het hoog tijd om de volledige Daniel Craig cyclus nog eens te (her)zien. Indertijd ben ik enkel maar tot aan Quantum of Solace geraakt en die viel me eigenlijk zo lelijk tegen dat ik geen zin meer had in Skyfall en Spectre. Dat is echter niet fair ten opzichte van Craig en de zijnen, want Casino Royale was in mijn herinnering nog altijd één van de beste James Bond films in het algemeen.

Nu zitten die andere films sowieso erg ver weg in mijn geheugen (ter info, mijn stem voor Casino Royale dateert uit november 2009 en ik heb sindsdien enkel maar de onofficiële Bond films gezien) maar ik twijfel er niet aan dat dit nog altijd één van de beste films uit de reeks is. Oké, het openingsnummer van Chris Cornell is redelijk waardeloos (nu is "Casino Royale" sowieso wel iets moeilijk om in een nummer te verwerken maar You Know My Name klinkt zo... puberaal?) maar verder is dit over de gehele lijn genieten. Van de vele actiescènes tot het uitstekend uitgewerkte plot met Le Chiffre en Vesper. Ik ben ook enorm blij dat ze het spelletje baccarat uit het originele boek hebben vervangen door een spelletje poker aangezien ik dat één van de minste stukken uit het boek vond. Stevige speelduur ook maar daar is eigenlijk weinig van te merken. Regisseur Martin Campbell (die met GoldenEye ook al zo'n geweldige Bond film neerzette en ook The Foreigner met ex-Bond Pierce Brosnan mag er absoluut wezen) weet het allemaal goed te doseren en maakt er gewoon een heerlijk flitsend en boeiend geheel van. Op zo'n uitstekende manier zelfs dat je hem een aantal andere keuzes gemakkelijk vergeeft. Zo vond ik die opening in het zwartwit maar wat povertjes en geforceerd en stellen de openingscredits op zich ook weinig voor.

Ik was nog net iets te jong om echt de hype van een nieuwe James Bond volledig mee te hebben, maar Daniel Craig was wel de eerste die ik bewust van in het begin meemaakte. Ik zal daardoor altijd wel wat een zwak voor hem hebben, maar eerlijk is eerlijk: dit doet hij ook gewoon uitstekend. Qua uiterlijk inderdaad niet helemaal hetgeen zoals Fleming het indertijd neerpende maar wat maakt dat uit als de rol hem verder zo als gegoten zit. Met Eva Green krijg je een geweldige Vesper voorgeschoteld (die scène wanneer ze voor het eerst iemand heeft zien sterven en verdwaasd met haar kleren aan in de douche zit..) en dan kan je ook nog eens op een geweldige Mads Mikkelsen rekenen als Le Chiffre. Ook iemand die in de verste verte zelfs niet op zijn papieren counterpart lijkt maar wat doet Mikkelsen dit uitstekend. Verder nog een aantal erg fijne bijrollen met Jeffrey Wright (Felix Leiter), Giancarlo Giannini (Mathis) en Judi Dench (M) op kop.

Terug naar de essentie van Bond en eigenlijk is dit gewoon een uitstekend beginpunt voor eenieder die ooit eens iets van de franchise gezien wilt hebben. Ik hoop dat Quantum of Solace niet een al te grote teleurstelling zal worden, al hebben we daar natuurlijk nog altijd Craig ter beschikking. Die film zal gelukkig ook nooit afbreuk doen aan de degelijke film die Campbell en co hier voorgeschoteld hebben. Zou hij met de volgende Bond cyclus ook nog eens een deeltje voor zijn rekening nemen? Ik zou het niet erg vinden.

Dikke 4*

Stop breathing! That is how the disease is transmitted

Aah, de jaren '70. Het tijdperk voor de rampenfilm en in navolging van The Poseidon Adventure, Airport, Earthquake en nog zovele anderen, was er in 1976 The Cassandra Crossing. De toen nog onbekende George P. Cosmatos mocht de regie voor zijn rekening nemen en hij kon meteen, zoals het een goede rampenfilm betaamt, rekenen op een heuse sterrencast. Burt Lancaster en Ava Gardner werden 30 jaar na hun samenwerking in The Killers terug bijeen gebracht en ook de immer bekoorlijke Sophia Loren mocht komen opdraven. Ik had de film in eerste instantie vooral aangeschaft voor Ava Gardner, maar met deze cast kun je weinig verkeerds doen.

Blijkbaar is dat niet helemaal waar. Cosmatos maakt een vertrouwde film binnen het genre. Een lange aanloop waarin we alle personages wat leren kennen, gevolgd door de ramp die uitbreekt en de confrontatie met een hogere overheidsinstantie die tegenwerkt om daarna met een spectaculaire climax af te komen. Het is vooral in dat laatste stuk dat The Cassandra Crossing weet te overtuigen, want je verwacht niet meteen dat zowat de helft van de passagiers het niet overleefd. Dat neemt echter niet weg dat de aanloop wel wat beter in elkaar had kunnen zitten (de inzittenden hebben wel wel erg weinig moeite met het op te nemen tegen de geoefende commando's) en dat het middenstuk iets te hard sleept doordat er teveel personages zijn. De nodige clichés passeren bovendien ook nog eens allemaal de revue en daar verliest de film toch wel wat punten. Liefhebbers van dit soort films gaan hier echter wel aan hun trekken komen, maar voor mij is dit het zwakste wat ik tot nu toe van de carrière van Cosmatos heb gezien.

Geef mij dan maar Cobra of Escape to Athena in ieder geval. Soit, grote namen qua cast en het probleem met dit soort films is dat die niet altijd evenveel ruimte krijgen. Zo is de rol van Gardner (als vrouw van een wapenhandelaar) ietwat beperkt en gaat Sophia Loren met veel van de aandacht lopen. Fun fact: de 12-jaar oudere Gardner gaf nog het volgende advies aan Loren: "Always shoot your close-ups first thing in the morning, honey, 'cause your looks ain't gonna hold out all day." Van de ene vamp tot de andere heet dat dan. In ieder geval is het eigenlijk vooral de grote Richard Harris show geworden. De toekomstige Dumbledore in Harry Potter is als dokter op de trein de spilfiguur in het geheel en doet dat met overtuiging, hetzelfde kan ook gezegd van Martin Sheen in een kleine bijrol als dealer trouwens.

Voormalig honkballer O.J. Simpson (die in de jaren '90 voor heel wat andere reden in de pers zou komen) doet het ook nog behoorlijk en dan is het vooral nog opletten voor een kleine rol voor Lee Strasberg. Vooral bekend als acting coach van Marilyn Monroe maar blijkbaar zelf ook niet vies van een rolletje. Fijn om eens te zien, maar niet zo bijzonder als je zou verwachten met deze cast. Lancaster is trouwens wel erg overtuigend als Colonel Mackenzie.

3*

The only ship certain to come in has black sails

Zo rond Kerstmis vorig jaar heb ik van mijn broer praktisch de gehele collectie "Cahiers du Cinema" gekregen waarvan één ervan gewijd was aan Woody Allen. Ik maakte voor het eerst kennis met Allen via Vicky Christina Barcelona en dat was een erg aangename kennismaking. De regisseur geraakte daarna wat in de vergetelheid bij mij, wel het tegenvallende Match Point nog gezien, maar naar aanleiding van het kerstcadeau besloot ik maar terug eens wat meer van Allen te gaan zien. Cassandra's Dream was een gemakkelijke start doordat hij een aantal dagen geleden op televisie was gekomen.

Maar als dit de Allen is die door iedereen zo geniaal wordt gevonden, dan begrijp ik niet wat er zo fantastisch aan de man is. Cassandra's Dream is op zich wel degelijk gemaakt maar het wordt allemaal nogal saai gebracht. Als ik de commentaren hier zo wat lees heb ik de indruk dat ik juist 2 van de slechtste Allen films achter de kiezen heb (deze en Match Point) dus mijn hoop blijft maar die hoop is echter niet genoeg om van Cassandra's Dream een meesterwerk te maken. Het uitgangspunt is één van de oudste in de geschiedenis van de cinema en is op zich wel een interessant gegeven. Het was alleen stom van mij om de plotomschrijving op de decoder te lezen want die geeft echt wel enorm veel prijs maar soit, daar kan de film nu op zich niets aan doen. Cassandra's Dream is op dit gebied voornamelijk een realistische film geworden doordat de hoofdpersonages niet simpelweg als twee emotieloze killers worden voorgesteld maar als mensen van vlees en bloed en die de gevolgen van de moord die ze plegen serieus onderschatten. Hierin zit dan ook meteen het sterkste aspect van heel de film maar met een iets kortere speelduur had het allemaal wat beter kunnen overkomen. Hoewel, dat is ook niet waar want Allen had er beter aan gedaan om het allemaal wat goed te doseren. De problemen van Terry zich wel boeiend voor even maar het loopt allemaal iets te lang door terwijl het einde dan weer veel te abrupt afloopt. Even leek Allen naar een hoger niveau over te schakelen met een geweldige scène op de boot waar Ian zijn broer bijna vergiftigt maar praktisch 2 seconden later draait de aftiteling al over het scherm. Neen, mij kon het toch niet allemaal bekoren. Al vond ik het wel een uitstekende keus om Terry last te laten krijgen van wroeging want om de een of andere reden had ik echt kunnen zweren dat het Ian ging zijn die het mentaal niet ging aankunnen.

Waarom dan toch nog die, weliswaar kleine, 3.5*? Tjah, puur voor de uitstekende cast die hier wordt opgetrommeld. Ik ben nooit zo'n enorme fan geweest van Ewan McGregor, niet in Star Wars en ook niet in The Men Who Stare at Goats, maar hier is hij wel erg sterk. Zoals ik hierboven al zei dacht ik dus dat McGregor degene ging zijn die ging breken maar dat bleek dus helemaal niet waar te zijn. En maar goed ook want hierdoor kan McGregor zijn gangetje gaan en zet hij een geweldige rol neer. Hetzelfde geldt voor Colin Farrell, nog zo'n acteur waar ik niet perse iets mee heb maar die hier wel een erg sterke prestatie neer zet. De dialogen tussen hem en McGregor zijn vaak ontzettend sterk gebracht en ook de wroeging, waar het in deze halve Griekse tragedie bijna om draait, is uitstekend neergezet. Het is wel goed dat Allen voor de hoofdrollen voor 2 typische Engelse acteurs heeft gekozen want als je dit met een stel Amerikanen zou doen, dan zou de lol er nogal snel af zijn denk ik. Trouwens nog wel een vermelding voor Tom Wilkinson die de rol van Howard op zich neemt. Een rol die voor mijn part gerust iets meer had mogen uitgewerkt worden maar wel erg sterk neergezet door Wilkinson. De vrouwen in de film zijn trouwens wel van een ander kaliber (misschien omdat Scarlett Johansson in de voorbije 2 Allen films heeft gespeeld die ik heb gezien) en komen hier totaal niet uit de verf.

Uiteindelijk is deze Cassandra's Dream een film van hoogtes en laagtes geworden. Het wordt allemaal iets te langdradig neergezet maar langs de andere kant krijgen we nog altijd wel een aantal sterke scènes (vooral de moord werd erg knap neergezet). De cast is gelukkig nog van een hoog niveau maar het kan de film uiteindelijk niet redden dus alles opgeteld zorgt Allen wel voor een vermakelijke filmpje maar niet een film waar ik hem om zou herinneren.

Kleine 3.5*

Hideous... hungry... and loose!

Ik was Castle Freak al een aantal keren tegen gekomen in de winkels maar doordat ik twijfelde of de film wel echt iets voor mij was, liet ik hem vaak liggen voor wat hij was. De prijs draaide altijd rond de 7 euro en dat kon ik echt niet aan een blinde gok uitgeven. Gelukkig kwam ik een tijd geleden in de Boekenvoordeel waar ze de film (met de mooie poster van het Mr. Horror label) voor nog geen 2 euro verkochten. Toen meegenomen en een tweetal dagen geleden maar eens opgezet. Laat in de avond, de verduisteringen toe, ... Perfecte gelegenheid voor een horror film dus.

Ik had trouwens wel wat schrik om me weer eens in te laten met een grote naam in het horrorgenre want een paar maanden geleden had ik The Gruesome Twosome aangeschaft van Herschell Gordon Lewis en die viel enorm tegen. Soit, ik wou de gok wel wagen en daar ben ik blij om want Castle Freak bleek een sterke film te zijn. Het is vooral de duistere, groezelige sfeer die meteen de toon zet. Het kasteel, dat trouwens geleend werd door de eigenaar van de distributiemaatschappij Full Moon Pictures, heeft een enorm duistere tint. Wanneer je dit dan nog eens combineert met wat wrede toestanden en geslaagde gore, dan heb je een mooi sfeerbeeld. Het verhaal zelf laat ook gelukkig wel wat gelegenheid zien om diezelfde sfeer ten volle te benutten. Op zich is het nogal redelijk standaard en cliché maar met een goede uitwerking heb je soms niet meer nodig. De Castle Freak zelf is een lekker gestoord personage dat lekker los kan gaan op de inwoners van het kasteel en dat blijft gelukkig boeien. De film wordt nergens verrassend maar kent wel een aantal beklemmende en vieze scènes (wanneer Giorgio, de Castle Freak, uit zijn boeien ontsnapt door zijn duim af te bijten) en die zorgen ervoor dat je het cliché verhaaltje laat voor wat het is. Wat een geweldige effecten trouwens! Het sfeerbeeld dat hier wordt gecreëerd deed me vermoeden dat de film een stuk ouder was dan 16 jaar, ik dacht eerder dat het rond eind jaren '70 - begin jaren '80 draaide, maar zelfs dan nog is de gore wel erg goed geslaagd. De Castle Freak zelf ziet er enorm vies uit en ook de moorden zijn erg geslaagd.

Al had gisteren eigenlijk mijn frank moeten vallen dat dit helemaal niet zo oud kon zijn want ik herkende Jeffrey Combs als de geniale maar gestoorde Kevin Burkhoff uit The 4400. Hier was hij wel een stuk jonger maar toch weer geen 30 jaar. Soit, Combs is wel uitstekend als de gekwelde vader. Ik las dat hij en Stuart Gordon wel eens meer de verhalen van H.P. Lovecraft verfilmden (wel schandalig trouwens dat Gordon pas ergens op het einde van de film een verwijzing maakt naar Lovecraft maar wel doet uitschijnen alsof het zijn verhaal is) dus dat kan wel eens interessant gaan worden. Jessica Dollarhide is ook wel redelijk goed gecast als slachtoffer van dienst, al was het soms echt wel te overduidelijk dat ze wel degelijk kon zien. Oké, het moet enorm lastig zijn om dit te spelen maar in die scène waar ze naar beneden valt in de trappen naar Giorgio's kelder, weet ze perfect haar stok te vinden die daar ergens op de uitgestrekte vloer ligt. Soit, niet echt storend maar wel opvallend. Geweldige rol trouwens voor Jonathan Fuller als de Castle Freak.

Tegen praktisch alle verwachting in is dit toch een vermakelijke film geworden. De sfeer is beklemmend, de cast acteert op een solide niveau en het verhaal is standaard maar een perfecte kapstok voor dit soort films. Misschien toch maar eens wat meer van de samenwerking Combs - Gordon opzoeken.

Dikke 3.5*

A gentleman never takes his clothes off in public!

Met The Castle of Fu Manchu ben ik aan de vijfde en laatste film in de Christopher Lee cyclus gekomen. Fu Manchu is een personage dat door veel acteurs een incarnatie heeft gekregen, maar die van Lee is toch één van de meest bekendste - misschien wel zelfs de meest bekende - versies. Het waarom daarvan is me nog steeds een raadsel, want de vier voorgaande films kregen allemaal een ronkende 2* en dan ben ik volgens mij nog redelijk gul geweest. De voorgaande Fu Manchu film van Jesús Franco was dus niet veel beter dan de rest.

En deze is zowaar nog slechter. Op zich knap dat Franco het gelukt is om in 1969 liefst 7 (!) films te regisseren, daar kan Woody Allen nog iets van leren, maar de kwaliteit laat dus te wensen over. Je zou ook verwachten dat hij technisch dan wel wat mooie dingen kan laten zien, maar a) het merendeel van de scènes zijn te donker geschoten, b) een groot stuk wordt gewoon uit andere films gepikt (onder andere openingsscène met de zinkende boot maar ook de dam die barst) en c) de montage laat ook flink wat te wensen over. Sommige scènes worden wel erg abrupt afgebroken. Je zou dan ook kunnen denken dat dit zo'n soort film is die zo slecht is, dat hij terug leuk wordt en ook daar blijf je op je honger wachten. Oeverloze dialogen over één of ander geheim wapen dat water kan bevriezen en verder weer diezelfde typische Fu Manchu structuur. De film eindigt met een ontploffing en we zien het hoofd van Fu Manchu die declareert dat hij zal terugkeren.

Zo zie je maar dat onze goede vriend Manchu ook niet alwetend is aangezien het de laatste keer was dat Christopher Lee de rol op zich zou nemen. Sowieso was de populariteit van het personage blijkbaar tanende, want het zou duren tot 1980 met The Fiendish Plot of Dr. Fu Manchu vooraleer er nog eens een volwaardige film gemaakt ging worden en daarna was het helemaal gedaan. Ik keek deze reeks vooral voor Christopher Lee en die leek er per film ook minder en minder zin in te hebben. Samen met Howard Marion-Crawford en Tsai Chin zijn zij de enige acteurs die in de vijf films hebben meegespeeld maar of dat nu echt een meerwaarde biedt.. Richard Green keert na de vorige film ook nog terug als Nayland Smith en dan is het verder vooral nog een beetje genieten van de knulligheid van de handlangers van Fu. Let vooral echter ook nog op de aanwezigheid van Franco zelf als Inspector Ahmet.

Liefhebbers van de combinatie Fu Manchu en Franco (indien die er al zijn) kunnen trouwens wel hun hart ophalen aan The Seven Secrets of Sumuru. Sumuru is namelijk opnieuw een creatie van Sax Rohmer (die ook Fu Manchu maakte) en wordt beschreven als een vrouwelijke Fu Manchu. Ik ga ze aan mij voorbij laten gaan in ieder geval en ook onze besnorde vriend hoef ik de komende jaren niet meer terug te zien. Had toch meer van deze reeks verwacht.

1*

What is the victory of a cat on a hot tin roof?

Het was eigenlijk al lang geleden dat ik Cat on a Hot Tin Roof had gekocht. Toen in een opwelling aangeschaft en om een of andere reden is de film blijven verkommeren in de collectie. Geen idee waarom maar gisteren, onder het besluit om mijn kijkachterstand kleiner te maken, toch maar opgezet. Heb ik even spijt dat ik dat niet eerder heb gedaan...

Cat on a Hot Tin Roof is in elk opzicht een geniale film. Gebaseerd op het toneelstuk van Tennessee Williams, die de film verschrikkelijk vond, krijgen we een stukje cinema voorgeschoteld dat dankzij de ijzersterke uitstekend weet te boeien. Al vanaf de eerste minuten zat ik geboeid naar de relatie tussen Brick en Maggie te zien, om er daarna een hele avond niet meer van af te geraken. Het voelt allemaal nogal theatraal aan, je hebt soms het gevoel dat je naar een toneelstuk zit te zien, maar nergens wordt dat een stoorfactor. Ik kan mij niet herinneren dat ik al eerder iet heb gezien dat gebaseerd is op werk van Tennessee Williams maar A Streetcar Named Desire komt nu toch wel op het lijstje van mijn dringende to see films. Elk personage wordt zo ontzettend sterk uitgewerkt. Zelfs nu met er over te typen herbeleef ik het enthousiasme terug dat ik gisteravond kreeg bij het zien van de film. Brick is samen met Maggie verreweg het interessante personage. De relatie die ze hebben lijkt gedoemd om te mislukken en aan de hand van een sterke spanningsboog leren we geleidelijk aan wat er allemaal is misgelopen maar de manier waarop het allemaal is uitgewerkt is ontzettend sterk. Toch is het einde het ultieme hoogtepunt van de film, in zover dat je bij het laatste halfuur al van een einde kunt spreken. Vanaf dat Brick in de regen tegen zijn vader verteld dat de dokters hebben gelogen barst heel de film compleet los. Roddels worden niet meer achter de rug verteld, alles komt eindelijk eens in open lucht en het is heerlijk. Noem me een rampentoerist maar persoonlijk vond ik het allemaal erg fascinerend om te zien.

Ik kende Elizabeth Taylor al van een aantal films (o.a. Giant, Who's Afraid of Virginia Woolf, The V.I.P's en Suddenly, Last Summer) maar nergens komt ze zo overtuigend en natuurlijk over als hier. Het is ook een ontzettend sterke vrouw want toen ze haar man Michael Todd verloor in een vliegtuigongeluk bleef ze ook voort spelen. Misschien dat daar juist de kracht van haar personage in zit, in dat getormenteerde. In ieder geval is het uitstekend gespeeld door Taylor en een terechte doorbraak. Voor wie dit ook een (terechte) doorbraak was, is Paul Newman. De rol van Brick was één van de eerste rollen waarvoor hij meer moest doen dan er goed uit zien en verdomme, hier laat hij toch al goed zien wat hij in zijn mars had. De scènes met Taylor behoren tot de vele hoogtepunten in de film maar ook hij weet exact dat getormenteerde gevoel neer te zetten zoals Taylor. Fantastisch om te zien. Daar stopt de lofzang nog niet, we zijn zelfs nog niet in de buurt. Naast twee uitstekende hoofdrollen heeft de film ook een aantal klassebakken tot zijn beschikking. Burl Ives, die de rol van Big Daddy ook al in het toneel vertolkte, doet hier zijn rol nog eens over maar het is er niet aan te merken. Zoveel ziel dat hij in zijn spel legt, naast de scènes tussen Taylor en Newman behoren de stukken met Newman en Ives tot het beste van de film. Eigenlijk is er zelfs niets slecht aan heel de film te noemen. Hoewel, dit klopt niet helemaal. Madeleine Sherwood, die net als Ives dezelfde rol al vertolkte in het toneelstuk, is me iets te hard een typetje. Iedereen speelt natuurlijk een uitvergroten persoonlijkheid maar zij ging net iets over de top. Gelukkig wordt ze nog af en toe getemperd door Jack Carson, die net als de rest van de cast een uitstekende rol vertolkt. Judith Anderson heeft de kleinste rol van allemaal maar heeft gelukkig hier en daar toch ook wel een hoogtepunt, het einde waar ze Mae even op haar plaats zet, is geweldig!

Het is weer een serieuze lap tekst geworden maar Cat on a Hot Tin Roof verdiend het dan ook. Brooks geeft een geweldig relaas van een familie met problemen in het Zuiden en weet hiermee continu de aandacht vast te houden. De film verveelt nergens, zakt nergens in maar bevat alleen maar hoogtepunten. Het is dat ik nooit direct een 5* geef, voor ik de volle score toeken wil ik een film altijd eerst eens meerdere keren gezien hebben, maar anders had dit er wel één kunnen zijn.

Dikke 4.5*

The Cat That Hated People doet perfect wat je zou verwachten van een short met zo'n titel, het gaat namelijk over een kat die de eerste minuten een monoloog houdt waarom hij mensen haat. Op zich al wel een aantal leuke visuele gags, maar al snel verhuist de kat naar de maan en laat Avery zich helemaal gaan. Op de maan zijn namelijk een hele hoop drukke maanwezens (een zelfspelende accordeon, een stoomfluit die continu blaast, een band die de hele tijd lek schiet doordat hij over een nagel rijdt en nog zoveel meer) en al snel haat de kat het daar ook. Veel chaos dus en veel visuele knipoogjes die Avery zo eigen zijn.

3.5*

A cordial greeting, my worthy friend!

Harold Lloyd is zo'n naam die al langer tot de verbeelding spreekt. Hij wordt vaak in één adem met Buster Keaton genoemd en aangezien dat zowat mijn favoriete figuur uit de silent era is, is mijn interesse gewekt. Een tijd geleden dan ook de Harold Lloyd boxset aangeschaft waarin een hele hoop van zijn korte en lange films in verzameld zijn. Deze The Cat's Paw was de eerste langspeelfilm in de box en dus ook meteen mijn kennismaking met de bebrilde acteur.

Beetje vreemde keuze, want ik associeerde Lloyd dus met stille films en dit was zowaar een geluidsfilm. Maakt op zich niet veel uit, maar het gevoel overheerst wel dat ik de echte Lloyd nog niet te zien heb gekregen. Dat neemt echter niet weg dat dit een best vermakelijk filmpje is geworden. Een soort van screwball komedie die naar het einde toe een wel hele vreemde bocht neemt. Je zou verwachten dat zo'n silent era ster wat problemen heeft met de overgang naar geluidsfilm (Buster Keaton had dat toch zeker) en hoewel Lloyd op zich weinig dialoog voor zijn rekening neemt, is het wel iets dat hem bijzonder goed afgaat. Vooral ook omdat de wisselwerking met George Barbier, die de rol van Jake Mayo speelt, geslaagd is te noemen. De film is ook nog bijzonder goed bewaard gebleven trouwens. Ik verwachtte in ieder geval meer gelach met het cultuurverschil tussen Oosters en Westers, maar met uitzondering van de occasionele 'Chinks' valt dat allemaal erg goed mee.

Meer zelfs, er wordt een poging gedaan om beide kanten positief te tonen in de film. Een goede zet in ieder geval, want daardoor verdwijnt voor een groot stuk het gedateerde dat je bij films van deze ouderdom kunt verwachten. Verder een aantal leuke running gags (de quotes van Ling Po onder andere) en een plotje dat over de gehele lijn blijft boeien. Beetje voorspelbaar allemaal, al moet ik toegeven dat ik het plannetje van Cobb om alle gangsters te onthoofden (uiteindelijk is het maar om schrik aan te jagen) niet had zien aankomen. Toffe rol ook nog voor Una Merkel die gaat eindigen als de moeder van Cobb's kinderen. Geen blonde bimbo meeloper, maar een vrouw die haar mannetje staat. Tof!

Ben benieuwd naar de andere films in de box in ieder geval. Vind het sowieso al leuk dat er besloten is om wat verscheidenheid in de reeks te brengen, ik vermoed dat Lloyd nog meer films heeft gemaakt dan hetgeen nu verzameld is, maar dit is simpelweg een vermakelijke screwball komedie. Niet van een kwaliteit zoals bijvoorbeeld The Philadelphia Story maar het komt in de buurt.

3.5*

When you're in love, nothing else matters

Gisteravond was het weer voor de zoveelste keer werkelijk niets op televisie. Op zich niet slecht natuurlijk want zo kan ik nog eens een poging wagen om mijn kijkachterstand te laten dalen, al zou ik om die weg te werken elke avond 3 films moeten zien en dat voor een heel jaar lang, en The Catered Affair was een film die al erg lang op de planning stond. Indertijd van TCM opgenomen omdat het met Bette Davis was maar het heeft toch een halfuur geduurd eer ik doorhad welke rol Davis speelde maar daar straks meer over.

The Catered Affair is een film die erg klassiek aanvoelt. Niet zo verwonderlijk met een cast die bestaat uit onder andere Bette Davis, Ernest Borgnine en Debbie Reynolds maar ook vanwege het verhaal. Gesitueerd ergens in de jaren '50 in New York vertelt de film het verhaal van een jong koppel dat wilt trouwen maar waarvan de schoonouders elk hun eigen idee hebben hoe de trouwpartij er moet gaan uitzien. Vandaag de dag is het een thema dat we al eerder zijn tegengekomen in films en series maar om de een of andere reden moet het dan altijd in de komische hoek worden gezocht en dat is hier, gelukkig, niet het geval. Zeker het eerste deel van de film heeft een aantal geweldige scènes maar naarmate de film vordert, begint het ook allemaal wat minder te worden. Het personage van oom Jack zorgt af en toe nog voor een opflikkering maar ook die wordt op den duur te veel gebruikt waardoor het eigenlijk niet meer zo erg leuk wordt. De film lijkt dan uiteindelijk ook iets te lang te duren. Best wel jammer eigenlijk want het einde waar pa en ma Hurley elkander dan toch terug vinden is dan wel weer geslaagd. Het verhaal van de trouwpartij op zich wordt dan eigenlijk ook compleet opzij gezet voor de relaties tussen het Hurley gezin te tonen en dat is in ieder geval wel een goede zet.

Maar eerlijk is eerlijk, het is dankzij de cast dat dit allemaal naar een hoger niveau getild word. Davis zit in een a-typische rol en ziet er ook erg oud uit. Dat kan misschien ook wel aan mezelf liggen want ik had de avond ervoor The Petrified Forest gezien met Davis in een romantische rol maar er zit dus wel 20 jaar tussen en dat doet wel wat met een mens. Ik noem het een a-typische rol omdat ze deze keer niet zo'n uitgesproken personage vertolkt zoals ik van haar gewoon ben. Davis steelt bij vlagen de show maar dat is voornamelijk dankzij haar wederhelft in de film, Ernest Borgnine. Borgnine is een naam die me erg bekend voorkomt, ik kan er alleen nu niet opkomen vanwaar ik hem eigenlijk juist ken, maar dit doet hij erg degelijk. Debbie Reynolds, die moeder is van Carrie Fischer die legendarisch zou worden met haar rol in Star Wars, is hier nog erg jong maar doet het meer dan behoorlijk en moet schijnbaar niet onderdoen tegen de oude rotten in het vak. Eén van die oude rotten is trouwens een bij vlagen erg hilarische Barry Fitzgerald.

Gisteren weer wat nieuws geleerd, ik wist niet dat catered affair een ander woord was voor een bruiloft, maar voornamelijk heb ik me vermaakt met de prestaties van Davis, Borgnine en Fitzgerald. Het verhaal stelt misschien niet zoveel voor maar zij maken erg veel goed waardoor dit een vermakelijke film is om naar te kijken. Had misschien alleen iets korter gemogen..

Dikke 3.5*

White Russian, no ice, no vodka... hold the Kahlua

Ik ben sowieso al een fan van comics en de adaptaties naar het grote scherm kunnen me meestal ook wel bekoren. Catwoman had ik in een ver verleden al wel eens gezien, maar er was echter bitter weinig van blijven hangen. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan doen! Nu behoort Halle Berry sowieso al niet tot één van mijn favoriete actrices (vind haar eigenlijk alleen in X-Men nog iet of wat te pruimen, al is het bij vlagen een aanfluiting naar het originele personage) dus het was maar afwachten of dit iets ging worden.

En het antwoord is neen, want Catwoman is alles wat verkeerd is aan dit soort films. Teveel focus op het showen van Berry's kont en tieten en dit dan nog eens in combinatie met een script om van te huilen en effecten die er gewoon ontzettend lelijk uit zien. Naar het schijnt zou Pitof de studio een alternatief script hebben aangeboden nadat hij het originele screenplay had gelezen, maar dit werd afgekeurd wegens te artistiek... Vraag me af wat hij had verandert, want veel slechter had hij het niet kunnen maken. Zo wordt gewoon heel het uitgangspunt van The Crow gestolen (het woord crow wordt zelfs gewoon vervangen door cat in de quote When someone dies, it is believed a crow can bring back there soul to make the wrong things right!) en de ene na de andere belachelijke scène volgt elkander op. Dieptepunt is ongetwijfeld de basketbal scène die nergens op slaagt. Wat overblijft is een saai plot rond de effecten van een nieuw make-up product en de zoektocht naar wie Patience heeft vermoord.

Halle Berry kreeg voor haar glorieuze rol van Catwoman een Razzie als slechtste actrice van 2004. Dat ze toch over wat zelfspot blijkt te beschikken heeft ze bewezen door de 'prijs' in eigen persoon te komen ophalen, maar dat neemt niet weg dat dit inderdaad een vreselijke rol is. Geen idee door wie het is ingefluisterd, maar die overdreven 'katachtige' bewegingen die ze de gehele tijd maakt... Ze had er na de eerste minuten al terug mee mogen ophouden. Berry wordt bijgestaan door een schmierende Sharon Stone, nooit begrepen hoe die eigenlijk überhaupt aan een rol geraakt, en Benjamin Bratt, wiens enige noemenswaardige wapenfeit een kleine bijrol in Modern Family is. De grootste tegenvaller zijn echter de special effects. 2004 is ondertussen toch ook alweer meer dan 10 jaar geleden, maar dit is toch wel erg lelijk. En niet enkel af en toe, maar echt praktisch elke scène waar iet of wat van effecten aan te pas komt ziet er niet uit.

Volgens mij kom ik nog 1* doordat ik de film samen met andere mensen heb gezien en we nog lekker hebben kunnen afgeven op de ronduit belachelijke gang van zaken, want dit had naar alle waarschijnlijkheid een 0,5* geweest mocht ik de film alleen hebben gezien. Op voorwaarde dat ik niet in slaap was gevallen, die kans zit er namelijk ook wel in als je dit opzet.

1*

De laatste MGM Tex Avery cartoon! Het was bij MGM dat hij zijn creatieve hoogtepunt bereikt lijkt te hebben en hoewel IMDB nog Millionaire Droopy (1956) en Cat’s Meow (1957) op zijn naam zet, zijn dat Cinemascope remakes van reeds bestaande cartoons. Erg fijn dat Avery toch met een uitstekende cartoon zijn periode bij MGM kan afsluiten. Ik vond dat hij hard aan het zakken was qua kwaliteit maar dit is Avery op zijn best. Een plotje rond een gevangene die wilt ontsnappen en daar hard in faalt. Zo komt hij een paar keer in een televisie terecht en moet hij een heuse one-man show gaan opzetten om iedereen voor de gek te houden. Genieten van begin tot einde.

4*

Belmondo in Marokko

Ik ben me langzaamaan eens wat meer aan het verdiepen in het oeuvre van Jean-Paul Belmondo. Een acteur die geruime tijd een heuse sterrenstatus had, maar die vandaag de dag wat op de achtergrond lijkt te zijn geschoven. Zonde eigenlijk, want ik kan hem meestal wel waarderen. Het was echter niet voor de Fransman met de grote glimlach dat ik had besloten om Cent Mille Dollars au Soleil mee te nemen op de rommelmarkt. Neen, ik was al langer benieuwd geraakt naar Lino Ventura en dit leek me de perfecte opener.

Want als Ventura niets voor mij bleek te zijn, dan had ik nog altijd Belmondo om op terug te vallen. Het was echter het verhaal dat me niet helemaal kon bekoren. Mijn versie (die uitgebracht is door DFW en enorm bedroevend is, want er kon zelfs geen menu van af) duurde trouwens 120 minuten en geen 130 minuten zoals overal staat aangegeven. Het is nochtans een versie in het zwart-wit en met Franse audio dus ik zou niet weten waarom ik 10 minuten kwijt zou zijn. Cent Mille Dollars au Soleil wordt verkocht als een charmante avonturenfilm, maar vervalt op den duur teveel in hetzelfde riedeltje. Hoewel regisseur Henri Verneuil dit in den beginne nog vrij goed weet te verstoppen door onder andere de complete vernieling van het café door Plouc en Steiner, duurt de film overduidelijk een halfuur te lang. Het mysterie rond Steiner komt nooit echt uit de verf en de film krijgt pas een lichte heropleving wanneer Rocco, Plouc en Steiner terug bij elkaar zijn. Tegen dan heb je echter al vele kilo's zand verorbert en komt die ontmoeting te laat in de film. Op zich zijn de locaties wel de moeite (de film is nagenoeg helemaal in Marokko opgenomen), maar ook dat kan de film niet dragen.

Waarom dan toch nog 3* geven? Wel, voornamelijk vanwege het heerlijke samenspel van Belmondo en Ventura. De andere Belmondo's die ik heb gezien stammen uit de jaren '70 dus het was wel even verschieten hoe jong hij eruit ziet, maar zijn klasse was blijkbaar al aanwezig. Ook Ventura is lekker op dreef. Van het trio Rocco - Plouc - Steiner vond ik Reginald Kernan, die de rol van Steiner op zich neemt, wel de zwakste schakel. Hij mist de schwung die de andere twee wel hadden en moet overduidelijk onderspit delven in de finale. Wel tof om Gert Fröbe eens in iets anders te zien dan zijn legendarische Goldfinger rol.

Tjah, leuk om eens een keer gezien te hebben mocht je een grote die-hard fan zijn van één van de hoofdrolspelers. Het eerste uur is ongetwijfeld het sterkste, maar nadien zakt de film wat als een pudding in elkaar. De chemie tussen Belmondo en Ventura maakt echter veel goed.

3*

History is written in blood

Centurion was zo'n film die ik al een aantal keer was tegen gekomen in de rekken van de Free Record Shop. Het probleem was echter dat dit soort werkjes vaak tegenvallen, zeker voor de prijs van 10 euro, maar dat probleem was snel opgelost toen de film in de 3 voor 25 euro actie bleek te zitten. Samen met Inception en The Expendables gekocht en gisteren ineens maar gezien. Ik had geen idee wat ik juist moest verwachten maar Doomsday was ook een enorm vermakelijk filmpje dus dat zat wel goed volgens mij.

En Centurion is ook een enorm vermakelijke film geworden. Qua sfeer deed het me nog het meeste denken aan King Arthur maar toch is het allemaal nog net iets anders. Ik heb me nooit zo verdiept in de Romeinse historie. Natuurlijk weet ik wel wat over Caesar maar daar stopt het dan ook. Ik heb dan ook echt geen idee of het allemaal historisch correct is maar dat maakt op zich niet uit want Marshall weet er een interessant en coherent verhaal van te maken. Op zich ben ik altijd wel te vinden voor dit soort verhalen. De strijd van het 9e legioen, het verraad van Etain, de dood van verscheidene personages, ... Het wordt allemaal zo heerlijk episch gebracht dat ik altijd rillingen krijg. Voor velen zal het waarschijnlijk dan ook cliché overkomen maar ik vond het einde erg passend. Quintus die zijn belofte aan Virilus niet kan nakomen, hij slaagt er uiteindelijk niet in om iemand van het 9e legioen thuis te brengen, en Bothos die voor de poort sterft. Gewoon het feit dat dit soort mannen willen sterven voor hun leider, de eindscène van Brick is toch wel één om rillingen van te krijgen, is iets dat altijd goed werkt bij mij. Zolang het wat deftig wordt uitgewerkt natuurlijk en dat het allemaal niet te mierzoet is. Gelukkig dus geen eind goed al goed einde waar iedereen het overleeft. Quintus zelf zal het waarschijnlijk wel overleven maar die behoorde nu niet echt tot het legioen zelf. Visueel is dit wel erg in de lijn van Doomsday. Het is allemaal nogal grauw gefilmd en Marshall geneert zich niet om afgehakte lichaamsdelen in het rond te laten vliegen. Het paste in ieder geval perfect bij de sfeer van de film. Alleen wel jammer trouwens van die ontzettend lelijke openingscredits.

Olga Kurylenko kende ik voornamelijk van de laatste Bond film, Quantum of Solace, maar daar was ze eigenlijk enorm teleurstellend. Eigenlijk was praktisch heel die film teleurstellend maar soit, ik ben blij om te zien dat ze het hier toch al wat beter doet. Het is natuurlijk niet zo'n echt uitdagende rol maar ze speelt Etain wel met verve. Datzelfde kan gezegd worden van Michael Fassbender. Waarom weet ik niet maar Fassbender doet mij altijd aan een regisseur denken maar dat is hij dus blijkbaar niet. Hij heeft zelfs meegespeeld in een aantal films die ik hoog heb gewaardeerd (300 en Inglorious Basterds) maar toch kon ik er geen gezicht op plakken. Ondertussen kan ik er wel een gezicht op plakken maar vermits het van zowel 300 als Inglorious Basters van in de cinema is geleden dat ik de films nog heb mogen aanschouwen, kan ik me hun rollen nog altijd niet herinneren. Soit, dit is eigenlijk een lange uitleg om aan te geven dat Fassbender wel enorm goed op dreef is en dat ik volgende keer toch eens gaan opletten wie hij nu juist speelt. Sowieso is eigenlijk iedereen de moeite in de film. Wel leuk Dominic West in een meer heldhaftigere rol te zien spelen. Jammer eigenlijk dat hij en zijn kompanen er zo vroeg aan gaan want ik had gerust nog wel wat meer willen zien van die mannen.

Met Centurion levert Dominic een geslaagde film af na zijn, al even geslaagde, Doomsday en het teleurstellende The Descent. De actie ziet er grauw uit, het verhaal verloopt enorm vlot en de cast acteert op een goed niveau waardoor de korte speelduur snel voorbij vliegt. Een regisseur om in het oog te houden.

4*

Chabrol doet Rendell

Misschien ligt het aan mij maar ik had nooit verwacht dat Claude Chabrol ooit eens een boek van Ruth Rendell ging verfilmen. Langs de ene kant ben ik absoluut geen veellezer van Rendell (ik ken alleen maar een aantal Inspector Wexford boeken) en langs de andere kant ben ik ook absoluut geen veelkijker van Chabrol (ben nog niet verder geraakt dan L'Enfer en L'Ivresse du Pouvoir, waarvan ik vooral de laatste echt slecht vond) maar de combinatie is naar mijn gevoel redelijk onverwacht. Ik had hier in ieder geval wel wat hoge verwachtingen van, want ik hoopte dat Chabrol in een goede flow zat aangezien L'Enfer me echt wel beviel.

En ja, die verwachtingen komen volledig uit. Ik wist op voorhand absoluut niet wat te verwachten maar vanaf de eerste seconde voel je dat er een soort van vreemde vibe hangt en die komt meesterlijk tot zijn climax. Heerlijk hoe Chabrol je laat voelen dat er iets mis is met Sophie maar daar nooit echt volledig voor uitkomt. Je blijft als kijker lange tijd in het ongewisse of ze nu effectief haar vader heeft vermoord (net zoals je eigenlijk nooit echt zeker bent of Jeanne verantwoordelijk is voor de dood van haar kind) en eenmaal ze dat geweer op de keukentafel laat liggen en de camera daar zo even blijft op hangen, dan weet je gewoon dat dit niet goed komt. Misschien hier en daar wat een vreemde keuze (het feit dat Sophie nog een week mag blijven vond ik persoonlijk niet helemaal passen bij het personage van Georges, het had een verschil geweest als Catherine die beslissing had gemaakt) maar dit is zo'n soort film waarbij de climax alle voorgaande hekelpuntjes van tafel veegt.

Isabelle Huppert dus. Onuitstaanbaar in L'Ivresse du Pouvoir en niet meteen een actrice waar ik per se meer van wil gaan zien. La Cérémonie doet dat vooroordeel een beetje wankelen want dit doet ze wel erg goed. De manier waarop ze als postbeambte Jeanne de schuchtere Sophie meer en meer naar zich toe trekt (de beste scène zit misschien nog ergens halverwege de film waar Sophie vertelt dat ze een geheim over Jeanne weet waarna Jeanne haar gewoonweg koud terug pakt met dat krantenartikel over de dood van Sophie's vader) is indrukwekkend maar de grote revelatie van de film is toch Sandrine Bonnaire. Met uitzondering van een kleine bijrol als prostituee in Police en een rol die ik me niet meer kan herinneren in Femme Fatale, is dit de eerste grote rol die ik zie van Bonnaire en dit doet ze gewoon heerlijk. Die maniertjes, die blikken, die uitstraling, ... En dan te bedenken dat ik de film eigenlijk in eerste instantie voor de immer geweldige Jacqueline Bisset had gekocht. Die mag het hier met een kleine doch belangrijke bijrol doen en wordt bijgestaan door zo'n andere kasseblak: Jean-Piere Cassel. Virginie Ledoyen is ook nog op een goede manier aanwezig als dochter Melinda maar Valentin Merlet had geschrapt mogen worden als Gilles, die voegt maar bitter weinig toe.

Na L'Ivresse du Pouvoir had ik eigenlijk weinig zin om nog iets anders van Chabrol te gaan zien, maar nu blijkt dat ik het in zijn jaren '90 werk moet gaan zoeken en niet in wat erna is gekomen. Moest iemand nog tips hebben, ik ben altijd geïnteresseerd. Als het zo eventjes zou kunnen, dan liefst ook iets met Bonnaire. Daar zou ik gerust wel wat meer van willen zien. Ben benieuwd hoeveel van de film overeind gaat blijven met een herziening en toch ben ik er eigenlijk wel gerust in. La Cérémonie is nog beter dan L'Enfer en ik had niet verwacht dat nog zo snel over een Chabrol film te kunnen zeggen.

Dikke 4*

Eerste kennismaking met Claude Sautet

Hoewel ik me al geruime tijd heb voorgenomen om eens meer van Romy Schneider te gaan zien, was César et Rosalie een film die ik altijd wat links liet liggen. Stom eigenlijk (zo'n DVD kost namelijk wel geld), maar qua plot leek me dit altijd zo'n afkooksel te zijn van François Truffauts Jules et Jim, één van mijn favoriete films van de regisseur. Uiteindelijk gisteren toch eens voor gaan zitten en hem halverwege even op pauze gezet om me voor het hoofd te slaan dat ik dit niet sneller een kans heb gegeven..

Want wat een heerlijk broeierige film is! Het uitgangspunt oogt inderdaad wat hetzelfde als de Truffaut, al is een driehoeksverhouding sowieso wel een vaker voorkomend thema in de (Franse) cinema, maar Claude Sautet doet er geheel zijn eigen ding mee. Wat volgt is een interessante karakterschets die weliswaar af en toe eens uit de bocht vliegt, César die Rosalie bedreigt met een mes, maar over de gehele lijn blijft boeien. Zo'n scène op het strand waar David en Rosalie vol spanning naar een aankomende César staren.. Zelden zo'n geweldig onderhuidse spanning geweten in een film. Eeuwig zonde dan ook dat Sautet naar het einde toe de film wat lijkt af te rafelen. Een ietwat makke voice-over die een aantal plotlijnen verder verteld en natuurlijk de komst van Rosalie. Hoewel het op zich nog voor een erg mooi beeld zorgt (de gelaatsuitdrukkingen van David en César spreken boekdelen), vind het op zich een knieval die niet nodig is of toch op zijn minst iets beter had uitgewerkt mogen worden.

Erg aangenaam verrast door Yves Montand trouwens. Ken de man al wat langer via komedies zoals La Folie des Grandeurs met Louis de Funès of Let's Make Love met Marilyn Monroe, maar dit is wel een compleet andere rol en bovendien één die hem waanzinnig goed afgaat. Montand heeft zijn uiterlijk misschien niet mee, maar maakt het meer dan goed in het charme departement. Het is dan ook niet vreemd dat Romy Schneider voor hem valt, maar dat kan van de omgekeerde richting ook gezegd worden. Schneider blijft zo'n actrice met een dierlijk magnetisme en overtuigt over de gehele lijn als Rosalie. Even lijkt het erop dat Sami Frey, de derde persoon in de driehoeksverhouding, het gaat moeten afleggen tegenover Montand en Schneider maar hij weet zich ook nog erg goed staande te houden. Leuk trouwens om een jonge Isabelle Huppert nog in een klein bijrolletje te spotten.

Tof! Naar het schijnt niet het beste wat Claude Sautet heeft geregisseerd, Les Choses de la Vie wordt gemiddeld nog hoger gewaardeerd, maar dit smaakt in ieder geval naar meer. Een sobere film, maar wel één die een indruk achter laat. In de eerste plaats vanwege de cast, het trio waar het allemaal om draait is geweldig goed op elkaar ingespeeld, maar ook op narratief vlak boeiend. Jammer van een aantal schoonheidsfoutjes, maar kom.

Dikke 4*

Conchita...

Een tijd geleden een mooi boek op de kop kunnen tikken met een overzicht van alle films van Buñuel. Het was wat een blinde koop, ik kende alleen maar Belle de Jour, maar de mooie foto's, typisch kenmerk van Taschen, haalden me over de streep. Kort daarna nam ik mezelf voor om eens wat meer van Buñuel te zien. Le Journal d'une Femme de Chambre was de eerste film in het rijtje en Cet Obscur Objet du Désir was de tweede die ze in de bibliotheek hadden.

Ik wist niet dat dit Buñuels laatste film was maar het is tot nu toe wel de zwakste dat ik van hem heb gezien. Het verhaal is op zich wel interessant maar het verloopt allemaal zo verschrikkelijk traag. Normaal gezien kan ik een tragere film nog wel appreciëren maar, ik was ook wel serieus moe, hier kon ik amper mijn ogen bij open houden. Na een 40 minuten heb ik de film dan ook op pauze gezet en ben ik even gaan slapen om hem daarna met volle moed terug op te zetten. Ik ben blij dat ik dat het gedaan want hoewel deze Buñuel niet tot mijn favorieten zal behoren slaagt hij er wel in om een geweldige kijk op het leven van Mathieu en Conchita te geven. Het begint allemaal leuk met Mathieu die een emmer water over Conchita giet en dan aan zijn verhaal begint om de nieuwsgierigheid van zijn medepassagiers te bevredigen. Het leuke gevoel verdwijnt ook nergens maar het is ook niet hetzelfde wow gevoel dat ik bij andere Buñuel films heb, met uitzondering van de meer dan uitstekende eindscène waarin Buñuel toch nog weer een laatste keer zijn echte kunnen laat zien. Net zoals in Le Journal d'une Femme de Chambre zullen de laatste paar minuten van de film me nog serieus lang bijblijven.

Het is vreemd maar het duurde dus een tijd eer ik door had dat er twee verschillende actrices waren voor de rol van Conchita. Ik vroeg me al af waarom maar gelukkig bracht het gekochte boek over Buñuel uitsluitsel. Het is zoals kshanti zegt: Buñuel wou spelen met het idee dat Conchita precies twee verschillende kanten had. De ene keer kon ze poeslief zijn, de andere keer kon ze een verschrikkelijke trut zijn. Ik blijf er dan ook bij dat alleen Buñuel dit had kunnen afbrengen want het past perfect bij het surrealistische sfeertje dat ik zo graag zie in zijn films maar dat hier naar mijn zin iets te weinig voorkomt. Soit, beide dames zijn dan ook uitstekend in hun rol van Conchita maar het is vooral in samenspel met Fernando Rey dat Carole Bouquet en Ángela Molina hun kunnen laten zien. De manier waarop de dames elke keer Rey verleiden om hem dan op zo'n heerlijk afstandelijke manier weer af te poeieren (de kuisheidsgordel was de beste scène) is gewoon fantastisch en dat was ook hetgeen dat ervoor zorgde dat ik de film echt wou uitzien. De andere acteurs zijn compleet verwaarloosbaar omdat de film toch meer als genoeg heeft aan dit trio.

De laatste film van Buñuel maar voor mij nog maar de derde die ik zie. Ik heb dus nog een lekker lange weg te gaan. Misschien was ik een tikkeltje te moe maar in ieder geval was de film iets te traag om mij de gehele speelduur te kunnen boeien. Dat neemt niet weg dat zelfs met deze commentaar Cet Obscur Objet du Désir nog altijd wel waard is om te zien, al is het maar voor de meer dan uitstekende personages en het einde natuurlijk.

3*

I've told my story to a sergeant, a lieutenant, two captains and one guy who was a janitor for a I know

Er is een tijd geweest dat ik de ene na de andere actiefilm kocht. Ik was vastbesloten om me wat te verdiepen in het genre nadat ik met de Expendables franchise had kennis gemaakt. Het was een tijd dat de Kringloopwinkels vol lagen met ouderwetse VHS films en ik vond het wel zijn charme hebben om zo'n collectie aan te leggen. Ondertussen ook mee opgehouden omdat ik iets teveel kapotte tapes heb maar Chain of Command was zo'n film waarvan ik wist dat hij werkte.

Ik had de tape (het is zo'n 2 films op 1 tape release) eigenlijk in de eerste plaats aangeschaft voor het Chuck Norris vehikel Hellbound, een film waarbij ik trouwens bij in het slaap ben gevallen en nog eens opnieuw moet starten. Ik hoopte dat Chain of Command het iets beter ging doen, maar helaas is ook dit geen hoogvlieger in het genre. Had in ieder geval toch wel net iets meer verwacht van deze Cannon release, maar regisseur David Worth (toch de maker van de originele Kickboxer film en het niets minder dan geniale, kuch kuch, Shark Attack 3: Megalodon) levert een flauw plot af waarin Merrill tegen wil en dank verzeild geraakt in een politiek spelletje. Worth en de zijnen doen nochtans wel een poging om op narratief vlak wat te bieden, maar het wordt op den duur zo'n kluwen dat je interesse al snel weg is.

Ook wel voor een groot stuk omdat Michael Dudikoff niet echt de meest charismatische rol uit zijn carrière speelt. Kan me hem eigenlijk verder enkel in de American Ninja herinneren, maar dat is ondertussen al enorm lang geleden dat ik daar nog iets van heb gezien. Hij wordt bijgestaan door Keren Tishman die zijn love-intrest/sidekick moet spelen. Vreselijk irritante rol (die introductie in de hotelkamer alleen al) en de chemie tussen beide is ver te zoeken. Dan is Todd Curtis als de bad-guy van dienst nog wel net iets leuker.

Goh, typisch zo'n filmpje dat eens leuk is voor een keer gezien te hebben en daar stopt het dan ook. Chain of Command probeert wel wat interessants naar het beeld te brengen, maar het voelt vooral aan als een laatste doodsreutel van Cannon die in 1994 zou ophouden te bestaan. Fans van Dudikoff, mochten die zelfs bestaan, kunnen dit vrees ik evengoed links laten liggen.

Nipte 2*