Opinions

Remember me

Sinds begin dit jaar heb ik mee mijn schouders gezet onder Cinemapp (in de eerste plaats een bioscoop-app maar die veel meer is met onder andere blogposts en recensies) en een tijdje geleden zijn we met een vlog genaamd Cineklapp begonnen. Ik doe camera, ben niet zelf in beeld trouwens, en tijdens filmen bleek ik één van de weinigen te zijn die Coco nog niet had gezien. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan doen en een paar dagen geleden eens voor gaan zitten.

Weliswaar eerst nog door één of andere Frozen kortfilm moeten worstelen (dan vond ik Lava bij Inside Out en La Luna bij Brave toch heel wat beter) maar na zo'n 20 minuten was het dan eindelijk aan Coco. Degelijke film - daar niet van - maar die zogenaamde Pixar genialiteit blijft toch een beetje aan mij voorbijgaan. Toegegeven, de film komt best nog wel origineel uit de hoek met het idee van de wereld van Día De Los Muertos maar blijft daar wat steken in een voorspelbaar plotje dat de gebruikelijke paden bewandelt. Ook qua personages is het een feest van "herkenning" omdat die gewoon bestaan uit een sjabloon en zodoende in eender welke andere film kunnen komen opdraven. Zeker zo'n sidekick als Dante hebben we toch al in tig andere films en vormen gezien. Soit, betekent dat dan automatisch dat je Coco links moet laten liggen? Dat nu ook weer niet. Er zit genoeg fun in voor kleine kinderen en ook voor volwassenen. Sowieso wel fijn om wat knipogen te zien in onder andere Frida Kahlo maar ook het gebruik van verouderde technologie in de geestenwereld omdat niemand in de levende wereld zich die nog kan herinneren.

En eerlijk is eerlijk, visueel blijft dit er toch ook wel erg fijn uitzien. Niet alles is even goed geslaagd (vond Pepita, de Alebrije van Mamá Imelda een iets te geforceerde poging om te laten zien hoe multicultureel en kleurrijk ze bij Pixar wel kunnen zijn) maar de stad ziet er op zich wel erg fijntjes uit. Misschien hier en daar allemaal net iets te druk, maar had het gevoel dat hier heel veel detail in zat. Qua cast ook wel een goede zet van Pixar om Latino acteurs te casten. Dat resulteert in een (voor mij) wat onbekendere namen, met uitzondering van Gael García Bernal dan, maar dat is juist een positief punt. Vind het altijd jammer als je een acteur er meteen uit kunt halen, dat haalt toch een stuk van de inleving weg. Soit, op dat gebied dus weinig op te merken aan deze Coco. Toch ook nog even een lans breken voor de muziek. Lange tijd nog met het Remember Me nummer in mijn hoofd gezeten, al moet ik daarbij toegeven dat mijn geheugen niet verder geraakte dan de eerste twee woorden en dat ik de film op den duur begon te vervloeken.

Catchy nummer dus en dat is wat dit soort films nodig heeft. Zo'n soundtrack van The Lion King staat ook nog altijd als een huis naast de film en op dat vlak doet Coco veel goeds. Niet het beste uit de stal van Pixar, maar een aangename verrassing ten opzichte van al die sequels die ze tegenwoordig aan het maken zijn. Het is meteen ook de laatste originele Pixar film (die dus geen sequel of andere afgeleide is) voor dit decennium, toch ook wel jammer als je het mij vraagt.

3.5*

Biografie over de minder bekende periode van Coco Chanel

Ik weet eigenlijk niet juist waarom maar ik heb deze film ooit eens in een bevlieging gekocht. Het was een film die niet meteen op mijn verlanglijst stond maar ik weet nog wel dat de hoes een sterke aantrekkingskracht op me had. Een paar dagen geleden schoot me ineens weer te binnen dat ik de film nog had liggen, ik heb ondertussen al zoveel films die ik nog moet zien dat ik het overzicht kwijt geraak, dus diezelfde avond de film opgezet. Met niet echt een idee wat ik moest verwachten, was ik toch wel benieuwd geraakt.

Het is dan ook jammer dat dit niet echt zo'n succes is geworden. De film concentreert zich vooral op de periode voor dat Coco het bekende mode-icoon zou worden (net zoals de titel al doet vermoeden) maar dit zorgt op zich niet echt voor een uiterst boeiend gegeven. Dit komt voornamelijk ooit doordat ik niet echt veel respect kon opbrengen voor de talrijke leugens die Coco verteld. Geen idee hoeveel er natuurlijk van klopt, het zou niet de eerste biopic zijn die zich er nogal makkelijk vanaf maakt (Norma Jean & Marilyn schiet me voor de moment te binnen), maar het wordt allemaal ook nogal standaard tentoongesteld. Nergens schiet er iets qua plot tussenuit en zelfs de dood van Boy voel je al van enorm ver aankomen. Gelukkig valt Fontaine niet in dezelfde val als velen en laat hij zijn personages hun moedertaal spreken. De Fransen spreken effectief Frans en dat doet toch echt wel enorm veel aan het sfeerbeeld van de film. Want visueel ziet het er wel allemaal netjes uit. Vooral de laatste scène waarin een zittende Coco gecombineerd wordt met toekomstbeelden van haar creaties is een scène om in te lijsten. Ook het tijdsbeeld wordt op een treffende manier neergezet en dat verzacht de zoute wonde die het verhaal nalaat toch wel een beetje.

Audrey Tautou is nog zo'n factor die ervoor zorgt dat dit allemaal nog draaglijk wordt. De klassiekers met haar (Trois Couleurs of Le Fabuleux Destin D'Amelie Poulain bijvoorbeeld) heb ik nog altijd niet gezien maar die komen nu wel wat hoger op de to-see lijst te staan. Tautou was in The Da Vinci Code helemaal niet op haar plaats (de enige film die ik tot een paar dagen geleden van haar had gezien) maar hier is ze werkelijk perfect. Qua uiterlijk is ze bijna een perfecte gelijkenis van de echte Coco maar ze speelt hier met gevoel en het tilt de film naar een hoger niveau. Vooral de transformatie van de gewone Gabrielle naar het mode-icoon dat ze later zou worden, wordt erg sterk geportretteerd door Tautou. De klederdracht, het haar, de manier van lopen, ... Erg goed geacteerd van de Franse schone. Wat vooral opvalt is dat mannen in dit verhaal niet bijzonder veel hebben te zoeken. Coco avant Chanel is een nogal feministisch getinte film en het mannelijke geslacht komt er nogal bekaaid af. Dat neemt echter niet weg dat er niets te ontdekken is in de mannelijke bijrollen want zo is Benoît Poelvoorde uitstekend op dreef als Balsan. De combinatie Tautou - Poelvoorde is erg geslaagd en zorgt voor een aantal sterke scènes. Ook leuk om Emmanuelle Devos nog in een bijrol te zien verschijnen, heb ik toch ook altijd al een leuke actrice gevonden.

Het is jammer dat dit op gebied van plot niet helemaal geslaagd is en nogal futloos overkomt. Audrey Tautou is de belichaming van Coco Chanel en doet dat uitstekend en ook visueel en op gebied van de rest van de cast is de film goed verzorgd. Het blijft dan toch echt zonde dat het verhaal toch zo hard doorweegt op de rest ..

3*

Why a duck?

Gisteravond hadden zowel ik als mijn broer zin om nog een film te zien maar we hadden helemaal geen idee wat. Mijn oog viel op een boxset van The Marx Brothers (Silver Screen collection met daarin alle films waarin Zeppo meespeelt) en omdat we er daar twee films nog niet van hadden gezien, besloten we om er één van op te zetten. De keuze werd deze Cocoanuts en naargelang de film vorderde, kon ik maar aan één ding denken: waarom hebben we er niet eerder werk van gemaakt om heel het oeuvre te zien?

Want zelfs The Cocoanuts, een film waar de 4 broertjes helemaal niet gelukkig mee waren, vind ik hilarisch. Groucho zijn woorden: One of them didn't understand English, and the other one didn't understand comedy. En eerlijk gezegd, ik moet hem wel gelijk geven doordat de muzikale intermezzo's er wel erg vaak de vaart uit halen, hoewel het Tale of the Shirt nummer wel erg leuk is. Het is de eerste film van de broers en sommige zaken voelen nog wat onwennig aan, hoewel ze al wel jaren op podiums hebben gestaan met theatershows, maar gelukkig zitten alle gebruikelijke Marx elementen er wel weer in. Het verhaal is op zich niet bijzonder veel waard maar het verloopt allemaal wel weer erg leuk. Al is het wel enigszins jammer dat de film in een niet zo goede staat verkeert waardoor sommige scènes wel erg moeilijk verstaanbaar zijn, de gebrekkige Nederlandse vertalingen die vaak nergens op slagen helpen natuurlijk ook niet. Soit, in ieder geval weten de broers voor hun eerste film de kijker de gehele speelduur te vermaken.

En dat is natuurlijk aan hen zelf te wijten. Velen zijn alleen maar fan van Groucho, ik vind ze praktisch allemaal hilarisch. Zeppo is dan ook de wat vreemde eend in de bijt. Hij heeft niets echt memorabel en zorgt ook amper voor een leuk moment. Het is dan ook de enige Marx broer die compleet inwisselbaar is. Waarom? Omdat Groucho, Chico en Harpo gewoon uniek zijn. Elke broer heeft wel zijn sterke punten en die komen vooral tot hun bloei wanneer ze samen zijn. De scène waar ze met 3 elke keer in een kamer verschijnen terwijl de anderen juist verdwijnen is goud waard. Daar zit dan meteen ook de kracht van de Marx broers voor mij, ze zijn gewoon zo ontzettend goed op elkaar ingespeeld. The Cocoanuts kent dan ook een hele resem geweldige scènes, zowel met één van de broers solo of tezamen. Ook fijn dat de trigger finger van Chico hier al in voorkomt, net zoals het spelen op de harp door Harpo. Het bewijs dat ze muzikaal zijn aangelegd en het levert altijd wel een vermakelijke scène. Ook leuk om Margaret Dumont te zien verschijnen. In 7 Marx Brothers films heeft ze een bijrol, Groucho heeft haar voor de grap eens de 5e broer genoemd, en altijd is ze een geweldig klankbord voor Groucho. De rest van de cast is niet echt van een bijzonder hoog niveau. De meeste bijrollen zijn perfect verwaarloosbaar, wat ook wel effectief gebeurt want het plot met de gestolen ketting wordt er naar het einde toe wat met de haren bijgesleept, maar de essentie blijft toch: Groucho, Chico, Harpo, Zeppo en Dumont. En laat het daar juist ontzettend goed met zijn.

Ik moet er maar weer eens werk van maken om hun overige oeuvre te (her)zien. The Marx Brothers zijn grotendeels vergeten, althans niet zo hard als Abbott & Costello maar net zoals bij dat duo is dat geheel onterecht. De broers waren stuk voor stuk geniale performers, Zeppo weliswaar heel wat minder, maar ze blijven geweldig om naar te kijken. De extra's op de DVD zijn trouwens ook de moeite. Drie korte filmpjes met als onderwerp het promoten van Harpo Speaks! door Harpo zelf (zonder effectief te praten), Groucho die over Marilyn Monroe mijmert en de zoon van Harpo die herinneringen aan zijn vader ophaalt. Soit, ook The Cocoanuts is een waardige film in het oeuvre van de Marx Brothers.

4*

One day, I would like to give you a gift of a Columbian neck-tie

Eigenlijk is het vreemd hoe zo'n beperkt acteur als Chuck Norris toch altijd mijn aandacht weet te trekken. Enkel Way of the Dragon heb ik tot nu toe een voldoende gegeven (voornamelijk vanwege Bruce Lee, dat moet ik er wel bij zeggen) en toch blijf ik nog altijd geïnteresseerd in zijn films. Een tijd geleden heb ik er eens een hoop aangeschaft en pik ik er regelmatig eens eentje uit als zin heb in wat hersenloos vertier.

Ik was nog aan het twijfelen tussen deze en Forced Vengeance (met de geniale Nederlandse titel: Chuck Norris regelt je begrafenis!) maar het plot in deze sprak me net iets meer aan. Code of Silence is nog altijd geen fantastische film maar het is wel één van de betere Norris vehikels dat ik tot nu toe ben tegen gekomen, al blijft dit nog altijd wel een redelijk slechte film. Soit, het is voornamelijk te wijten is aan het heerlijke jaren '80 sfeertje dat doorheen heel de film wordt neergezet dat dit iets hoger scoort dan pakweg Slaughter in San Francisco. Het groezelige Chicago en de heerlijke soundtrack, het is zeker een meerwaarde. Qua actie kan het er allemaal wel mee door, al zou regisseur Andrew Davis later wel wat meer potten breken met onder andere Under Siege, maar de film duurt toch net iets te lang en het einde met de Prowler is simpelweg niet goed. Sowieso heeft Code of Silence een vrij mak en standaard politie verhaal maar er zijn een handvol leukere scènes zoals de 'overval' in het café die het geheel nog redelijk draaglijk maken.

Oorspronkelijk was dit bedoeld als een film voor Clint Eastwood maar die besloot om de rol af te wijzen waarop Chuck Norris in de picture kwam. Het is ergens wel te begrijpen dat Eastwood dit afketste want Eddie Cusack voelt wel een beetje aan als een Dirty Harry rip-off. Norris is overduidelijk geen Lundgren of een Van Damme maar probeert toch nog een zekere cool uit te stralen. Het mislukt over de gehele lijn maar toch heeft hij iets dat ik wel kan waarderen. Het blijft toch bizar hoe zo'n B-actiester kan uitgroeien tot een cultfiguur. Goede bijrol nog voor Henry Silva als Luis Comacho maar die heeft op zich te weinig screentime om echt een goede bad-guy neer te zetten, er had sowieso meer in dit personage gezeten.

Na een aantal films van de man met een extra vuist achter zijn baard gezien te hebben kan ik concluderen dat Norris het eigenlijk vooral van korte stukjes moet hebben (iedereen kent wel het fragment waar Norris met een vliegende kick de voorruit van een rijdende auto verbrijzeld) maar niet goed genoeg is om een film in zijn geheel te dragen. Ook hier zijn er een paar leuke stukjes maar over het algemeen toch wat te flauw allemaal.

2*

Bourvil en zijn accordeon

Zo van tijd tot wijlen zie ik wel eens graag een Bourvil film. Van de drie grote Franse komieken (Louis de Funes, Bourvil en Fernandel) ligt hij me niet het meest, maar in tegenstelling tot Fernandel zijn het wel vaak films waar ik iets mee kan. Bij deze Le Coeur sur la Main had ik daar echter wel een beetje mijn twijfels bij aangezien het opnieuw een film was van de hand van André Berthomieu en die had me nog niet weten te overtuigen met Le Roi Pandore. Vreemd genoeg wel een link tussen beide films, naast het feit dat het dezelfde regisseur en hoofdacteur is, en dat is dat het hoofdpersonage telkens Leon Ménard heet.

Niet dat dat verder veel uitmaakt trouwens. Le Roi Pandore ligt al een tijdje achter me, maar daar ging het om een politieagent die de liefde volgt en van de ene situatie in de andere terecht komt. Voor een groot stuk dus eigenlijk wel dezelfde opzet als deze film maar hier gaat het over een koster (met accordeon) die naar het grote Parijs verkast om zijn grote liefde te volgen. Veel muzikale intermezzo's volgen en dan is het vooral interessant om te zien hoe zo'n gezette man als Bourvil toch een stukje kan dansen. Ik was vooral onder de indruk van zijn tapdansen, maar dat kan ook wel zijn omdat ik zelf het ritme van een goudvis heb. In ieder geval een ietwat voorspelbaar plot waarbij de humor vooral wordt gezocht in de situatie dat een brave jongen van den boerenbuiten terecht komt in een verderfelijke grootstad en daar te maken krijgt met vrouwen, geld en drank.

Er is ook iets met Bourvil waardoor hij er in slaagt om beide rollen met verve te spelen. Hij is geloofwaardig wanneer hij als schuchtere koster wat op zijn accordeon zit te spelen bij het plaatselijke café, maar hij is al even geloofwaardig wanneer hij eigenaar wordt van een club en daar de lakens uitdeelt. Berthomieu weet echter niet altijd de beste punten van Bourvil uit te spelen, zo is de scène waar hij tijdens een etentje aan zijn gezelschap een verhaal over hem en zijn collega muzikant vertelt vreselijk lang uitgerokken, en is het vooral genieten van de interactie met Michèle Philippe. Die speelt de zangeres Mary Pinson die het hoofd van Bourvil (en van de kijker) op hol brengt. Verder nog wat leuke bijrollen van Robert Berri en Jacques Louvigny als Alex en Martineau.

Beter dan Le Roi Pandore in ieder geval, maar nu ook niet zo enorm veel. Een leuke wegkijker op zich, maar je bent al veel vergeten eenmaal de aftiteling over het scherm loopt. Gelukkig is er nog Bourvil om de boel wat op te fleuren maar ook hij kan dit niet volledig redden.

2.5*

Fernandel als dameskapper

Ik had de Fernandel boxset waarin Coiffeur pour Dames inzit eigenlijk vooral aangeschaft voor Le Mouton à Cinq Pattes. Niet omdat dat een Fernandel film is, het is nu niet meteen één van mijn favoriete Franse komieken, maar wel omdat Louis de Funès er een kleine rol in heeft. Die film beviel me eigenlijk wel goed waardoor ik wel zin had in de tweede film uit de boxset en de goede verstaander zal al ondertussen door hebben dat het dus om Coiffeur pour Dames gaat. Le Couturier de Ces Dames was al een goede Fernandel/Boyer combinatie dus ik was benieuwd wat dit ging brengen.

Veel van hetzelfde in ieder geval en het verbaast me niet dat dit opnieuw een film is volgens het vertrouwde Fernandel-stramien. Hij wordt verliefd op een veel jongere vrouw en begint al redelijk snel zijn vrouw te bedriegen met alle (soms komische) gevolgen van dien. De Fransman met het grote gebit is deze keer een kapper die de transitie maakt van hondenkapper naar pruikenkapper naar volwaardige dameskapper en komt, zeker in dat laatste beroep, in contact met talloze mooie vrouwen. Het is een kolfje naar zijn hand omdat hij opnieuw druk gesticulerend en met weidse gebaren kan acteren, maar het wordt op den duur een beetje vermoeiend om hem telkens zo bezig te zien. Naar het einde toe oogt de film opeens wat frisser (het Napoleon-complex is een leuke toevoeging en de manier waarop hij wordt bespeeld door zowel zijn vrouw als zijn minnares zorgt voor wat afwisseling) waardoor dit toch nog de moeite waard is om uit te zien.

Bij Le Couturier de Ces Dames sprak ik al over het keurslijf waarin regisseur Boyer in werd gegoten en Coiffeur pour Dames ontkracht die vaststelling alvast niet. Hij is als regisseur compleet inwisselbaar en het is dus vooral de grote Fernandel-show. Het blijft op zich een leuke acteur, anders had ik niet al aan film numero 10 gezeten, maar hij begint me op den duur altijd wat te vervelen en dat is hier niet anders. Nog een voorwaarde voor zijn films is dat er altijd wat vrouwelijk schoon toegevoegd moet worden, dat heeft hij indertijd toch goed geregeld als je het mij vraagt, en ook dat is hier het geval. Het zijn echter niet de meest indrukwekkende actrices en het merendeel van de vrouwelijke rollen is daardoor volstrekt inwisselbaar.

Het "probleem" met Fernandel is dat hij ook vaak samenwerkt met acteurs of regisseurs waar ik wel enorm in geïnteresseerd ben. Zo volgt binnenkort ongetwijfeld La Loi C'est la Loi, een Italiaans/Franse co-productie met Totò in de hoofdrol. Ben benieuwd hoe die combinatie gaat lopen en ik verwacht vooral een atypische Fernandel film. Hopelijk komt die verwachting uit, want in films als Coiffeur pour Dames heb ik weinig interesse als ik eerlijk ben.

2.5*

Mm-Hmm, and you could play the asshole

Om de een of andere reden is Collateral Damage altijd aan mij voorbij gegaan. Meer zelfs, ik wist niet van het bestaan van de film af totdat ik de poster zag in Schwarzie's biografie Total Recall: My Unbelievably True Life Story. Aangezien ik altijd wel te vinden voor een film van de Oostenrijkse eik was ik hier wel benieuwd naar geraakt. Paar dagen geleden zonden ze hem uit op televisie en dat was meteen een mooie gelegenheid.

Collateral Damage is één van die films die serieus te lijden heeft gehad onder de aanslagen op de WTC torens in 2001. De release was normaal gepland voor 5 oktober van dat jaar, maar werd uitgesteld naar 8 februari 2002. Sofía Vergara zou een rol krijgen waarin ze een vliegtuig hackte, maar die werd gecut uit de film en Warner Bros. besloot bovendien om hun handen van de marketing af te halen. Dat betekent echter niet dat dit niet zou kunnen uitdraaien op een degelijke film, maar er loopt weldegelijk serieus wat mis met deze Collateral Damage. Ik hoopte op een film zoals Commando en in de plaats krijg je een zoutloos plot (inclusief twist die je al van gigantisch ver ziet aankomen) waar eigenlijk maar een paar spaarzame momenten de meubelen redden. Leukste scène is ongetwijfeld het moment waarop Gordy op zoek gaat naar de activist die op televisie verkondigde dat de dood van zijn vrouw en zoon collateral damage was. Schwarzie die al roepend 'I'll show you collateral damage!' het halve kantoor afbreekt.. Heerlijk! Die momenten zijn echter bijzonder spaarzaam en de coole one-liners die je bij dit soort films verwacht blijven ook uit.

Gelukkig maakt de nog steeds imposante Schwarzenegger nog wel vrij veel goed. Als persoonlijkheid ben ik hem minder op een voetstuk beginnen plaatsen, geïnteresseerden moeten zeker zijn hierboven genoemde biografie eens gaan lezen, maar als acteur blijft hij toch indrukwekkend. Kleine bijrollen nog voor Elias Koteas (Casey Jones!) en John Turturro die altijd wel goed zijn. Nooit echt een enorme fan geweest van Cliff Curtis (verwar hem ook steeds met Kal Penn, die ik dan wel weer te pruimen vind), maar de rol van slechterik gaat hem op zich nog wel goed af.

Bwah, één van de zwakste Schwarzenegger films als je het mij vraagt. Hij heeft weliswaar nog slechter gemaakt (Junior onder andere), maar dit soort volbloed actiefilms brengt hij meestal toch tot een beter einde. Film wordt overduidelijk gered door zijn cast, maar ik hoef dit geen tweede keer meer te zien.

2*

Buster Keaton gaat sporten

Ik ben nooit zo'n enorme fan geweest van silent films maar Buster Keaton is daar de grote uitzondering op. Ooit eens goedkoop een box gekocht met daarin een hele hoop shorts, een documentaire en een handvol van zijn, zowel silent als talkies, features en een paar dagen geleden alles uit die box gezien. Het was op dat moment dat ik tot de conclusie kwam dat mijn Keaton honger nog altijd niet gestild is dus ging ik op zoek naar meer van zijn silent werk.

De enige reden dat ik voor College heb gekozen was eigenlijk vanwege de speelduur omdat het de kortste was van de silent films die ik nog moet zien en ik gisteravond eigenlijk al redelijk moe was. Soit, op zich is dit wel de minste van alle volbloed Keaton films die ik heb gezien. Ik reken zijn debuut The Saphead er niet bij omdat dat die film geen spoor bevat van zijn stijl en eigenlijk gewoon een 'normale' film is. In College besluit Keaton in een avant la lettre I Love You Beth Cooper speech zijn atletische jaargenoten tegen de schenen te schoppen door hun minderwaardig te noemen. Keaton zelf is nogal een boekenworm en om een meisje te veroveren besluit hij om meer aan sport te gaan doen met alle typische Keaton gevolgen. Hij gaat baseballen, hordelopen, poolstokspringen, noem het maar op maar in elke sport weet hij het wel te verprutsen. Het is echter allemaal niet zo bijzonder grappig en het is af en toe redelijk saai om te kijken hoe Keaton weer eens compleet de mist in gaat. De ene sport is grappiger dan de andere (het hoogspringen was dan wel weer leuk) maar net zoals wel vaker het geval was bij de langspeelfilms van Keaton komt de film pas echt op gang wanneer de speelduur bijna ten einde is. Een euvel dat toch wel vaker naar voor komt bij zijn films.

Maar zelfs een mindere film van Buster Keaton blijft nog altijd wel een redelijk leuke film. Vooral omdat zijn stenen mimiek nog altijd geweldig blijft om naar te kijken. De manier waarop hij werkelijk alles over zich heen laat komen met dat stalen gezicht.. Ik zou er uren naar kunnen kijken. Leuke verwijzing trouwens naar Keaton's short The Boat in de vorm (badum tss) de eerste boot uit de roeiwedstrijd. Qua bijrollen is dit niet zo bijzonder maar het is wel tof om Snitz Edwards nog eens in een kleine bijrol te zien verschijnen als de dean. Komt wel eens regelmatiger opdraven in het werk van Keaton (Seven Chances en Battling Butler onder andere) maar om de een of andere reden vind ik het samenspel tussen de twee altijd wel amusant om te zien. Vreemd trouwens dat er 7 acteurs voor Keaton worden gecrediteerd want de hoofdrol is toch echt wel voor Keaton weggelegd en niet voor Anne Cornwall die de rol van zijn love-interest op zich neemt.

Neen, College mag zich in mijn opzicht toch niet meten met films als The Navigator of Sherlock Jr. Vooral omdat het verhaal nogal repetitief is doordat we elke keer Keaton zien mislukken in een bepaalde sport maar het einde maakt toch nog wel wat goed. Het blijft echter nog altijd een genoegen om Keaton te zien spelen en hij weet de film met zijn mimiek toch altijd naar een hoger niveau te tillen.

3*

You know you're screwed when even the rabbits won't fuck

Het is lastig om een film te kiezen wanneer je met een aantal mensen bent. Er is altijd wel iemand die geen zin heeft in een bepaalde film/genre waardoor het een tijd duurt eer je tot een consensus komt. Gisteren passeerden onder andere The Spirit en zelfs de nieuwste Scooby-Doo film, maar uiteindelijk werd er dan toch gekozen voor The Colony. Al had ik daar dan weer niet zo veel zin in maar bon, ik ben toch een alleskijker geworden dus voor mij was alles goed.

We hadden de trailer al eens bekeken voor de keuze werd gemaakt en die sprak me eerlijk gezegd niet aan. Het leek een standaard filmpje te worden die nogal wat The Thing invloeden heeft, maar uiteindelijk blijkt regisseur Jeff Renfroe het toch anders aan te pakken. De film zit op zich wel vol met clichés, je zag al aankomen dat Graydon het niet ging overleven vanaf het moment dat hij zijn mond opendeed, maar de claustrofobische sfeer staat als een huis. Het is weliswaar wat storend dat de kannibalen werkelijk alles overleven zonder dat daar ook maar een greintje uitleg aan wordt gegeven, maar de confrontaties tussen beide kampen zijn lekker bruut waardoor je dat euvel snel vergeet. Beetje jammer wel van het abrupte einde maar het laat ruimte open voor een eventueel vervolg en dat mag er gerust komen.

The Colony houdt er een vreemde look op na. Het budget was duidelijk beperkt en de CGI ziet er eigenlijk niet uit, maar het industrieel design van in de kolonies zelf ziet er geslaagd uit. De reden dat we bij de film waren blijven stilstaan was Laurence Fishburne. Een acteur die toch nog een zekere waarde aan zijn naam heeft hangen waardoor je erop kunt vertrouwen dat hij niet in één of andere flutfilmpje te zien is. De algemene score hier doet vermoeden dat dit wel een film uit die categorie is, maar Fishburne is lekker op dreef en is zeker een meerwaarde. Bill Paxton daarentegen heeft zijn beste tijd wel gehad, maar kan dit soort rollen nog met twee vingers in de neus. Leuk ook om Kevin Zegers nog eens terug te zien, was toch alweer van Wrong Turn en Dawn of the Dead geleden.

Een handvol onlogische keuzes, meteorologische missers, clichés, ... The Colony heeft het allemaal, maar dat neemt niet weg dat het nog altijd wel een vermakelijke film is. Fishburne en Paxton trekken het geheel naar een hoger niveau en Zeger blijkt goed genoeg te zijn om een hoofdrol op zich te nemen. Toch nog een vermelding ook voor Dru Viergever die een coole, pun not intended, leider van de kannibalen speelt.

3.5*

Het wilde leven van een reclameman

Ik ben best wel fan van de Italiaanse film, maar om de een of andere reden blijf ik wat steken bij de oudere titels. Van regisseurs zoals Luchino Visconti, Vittorio De Sica en Federico Fellini heb ik best al wel wat gezien en van de nieuwe generatie dan weer niets. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan doen en op een beetje goed geluk aan deze Il Colore Nascosto delle Cose begonnen. Geen idee wat ik juist moest verwachten maar hey, zo kom je soms aan de beste films.

Al is dat hier niet het geval, hoewel er ook veel goeds is te ontdekken in de recentste film van regisseur Silvio Soldini. De relatie tussen een blinde vrouw en een man die wel kan zien is niet nieuw in de wereld van de cinema (recentelijk kwam rond hetzelfde thema nog het uitstekende All I See Is You in de zalen) maar Soldini trekt volop de kaart van het clichébeeld van de typische Italiaan. Teo is een succesvolle reclameman en houdt er naast een vriendin en een minnares ook nog een derde flirt op na. Emma, sinds haar 17e blind, laat zich charmeren door de vlotte verkoper en het resultaat kan zich wel raden. Soldini weet nergens echt verrassend uit de hoek te komen waardoor het middenstuk wat inzakt, maar gelukkig brengt hij met Patti (een slechtziende vriendin van Emma die halverwege de film op de proppen komt) nog wat leven in de brouwerij. Het had echter beter geweest om dit iets compacter te maken, zo had de verhaallijn met Nadia met een gerust hart weggelaten mogen worden en had er iets meer moeite in het ietwat flauwe einde gestoken mogen worden.

De film steunt vooral op de wisselwerking tussen Adriano Giannini en Valeria Golino. Die eerste speelt de niet echt uitdagende rol van de macho Teo die met gemak een aantal vrouwen jongleert en het is dan ook vooral Golino die als Emma weet te overtuigen. Een stel matte contactlenzen geven het idee dat ze blind is, maar ook gewoon heel haar uitstraling en haar lichaamstaal overtuigt over de gehele lijn. Zij is echt de spilfiguur in het geheel en is verantwoordelijk voor een groot stuk van de kwaliteit. Verder nog een aantal leuke bijrollen met Arianna Scommegna (de slechtziende Patti) op kop. Absoluut geen idee trouwens wat Soldini bezielde om regelmatig met het beeldformaat te spelen. In deze tijd is het sowieso al niet meer zo echt done om met een 4:3 film af te komen, maar het formaat wisselt regelmatig en dat oogt eerder storend dan als een leuk visueel ideetje.

Reclamemannen en de liefde, je zou direct aan Mad Men en Don Draper denken maar dan kom je hier toch bedrogen uit. Soldini levert eerder een film af die je laat zien hoe je toch een volwaardig leven kan leiden met een beperking en de kracht en onkreukbaarheid van Emma dient vooral om de kijker de ogen te doen openen. Dat toont zich in kleine scènes (de ober die haar niet durft aan te kijken) maar het is niet voldoende voor een echt indrukwekkende film.

3*

I got one rule: never go to bed without makin' a profit

Altijd leuk als je zo opeens nog een John Wayne film in je collectie ontdekt die je nog niet hebt gezien. Ik heb vrij veel van de Duke in huis en dan ook nog eens veel via televisie gezien en ik was er eigenlijk van overtuigd dat ik deze The Comancheros al wel eens had gezien. Geen stem echter op MovieMeter/IMDB en de film stond effectief nog in mijn lijst met niet-geziene DVDs. De vroege jaren '60 is een periode die het bij mij altijd wel goed doet qua Wayne films (met onder andere The Alamo, The Man Who Shot Liberty Valance en Hatari) en ja, ook The Comancheros is weer vintage Wayne.

Al is de film in de eerste plaats interessant omdat het het laatste wapenfeit van Michael Curtiz is. Een regisseur die zeker in de jaren '30 een aantal erg toffe dingen heeft gemaakt en hoewel hij in 1961 nog 2 films op zijn naam heeft staan, werd hij bij het filmen van The Comancheros zodanig ziek (hij zou niet veel later aan de gevolgen van kanker overlijden) dat Wayne zijn plek in de regiestoel overnam. Francis of Assisi zou nog wel volledig door Curtiz geregisseerd zijn trouwens. Het siert Wayne dan ook wel dat hij weigerde om ook maar enige vorm van regiecredit te accepteren waardoor Curtiz als enige regisseur op de credits vermeld staat. Verder is dit gewoon een typische John Wayne film dus. Het gelijknamige boek waar de film de inspiratie is gaan halen loopt blijkbaar wel wat anders, daar ligt de focus veel meer op Paul Regret en is Jake Cutter eigenlijk maar een veredelde bijrol, maar voor Wayne werd de rol dus flink wat aangedikt. Op zich nog een goede zet, want de wisselwerking tussen Regret en Cutter zorgt voor een aantal erg leuke momenten en het plezier spat er in ieder geval van af. Het is misschien allemaal net iets te hard gekunsteld om echt geloofwaardig te zijn maar kom, dat neem ik er voor lief bij.

Vooral omdat dit wel weer een erg mooi geschoten film is. Ik vraag me af in hoeverre dit nog allemaal de verdienste van Curtiz was en in hoeverre Wayne invloed had op de film (met The Alamo bewees hij wel dat hij als regisseur een indrukwekkende film kon maken) maar het eindresultaat ziet er goed uit. John Wayne doet hetzelfde kunstje zoals hij wel vaker doet maar de combinatie met Stuart Whitman is de moeite waard en sowieso is dit qua cast wel om van te smullen. Zo is Lee Marvin heerlijk als Tully Crow (ik was echt nog aan het hopen dat die nog zou terugkeren maar helaas) en ook Ina Balin mag er zijn als Pilar. Zoals wel vaker zijn er ook weer een aantal familieleden van Wayne te spotten. Pat Wayne doet wel vaker mee in films van zijn vader (en heeft later ook nog een redelijke carrière uitgebouwd) maar ook Aissa is te spotten in een klein bijrolletje als de dochter van Melinda. In tegenstelling tot haar halfbroer zou zij na 4 films (allemaal met Papa Wayne) haar acteercarrière opbergen en later advocate worden.

Tof! Altijd wel fijn om twee iconen (Curtiz en Wayne) die je toch in een verschillende tijdsperiode schat samen te zien komen en hoewel het dus de vraag is in hoeverre dit echt nog een film van Curtiz is, is het wel een film die niet misstaat in zijn oeuvre. Ik ben vooral fan van zijn jaren '30 werk maar dit is een mooie afsluiter. Liefhebbers van Wayne komen hier bovendien ook ongetwijfeld aan hun trekken.

4*

For some reason they believe that only white men are experts in killing

De combinatie Elizabeth Taylor en Richard Burton hebben al meermaals voor vuurwerk gezorgd. In totaal hebben ze 11 films samen gemaakt (en zijn ze ook nog eens 2x getrouwd geweest met elkaar) waar toch minimum één van mijn favoriete films tussen zit, namelijk Who's Afraid of Virginia Woolf. The Comedians stamt uit ongeveer dezelfde periode (Virginia Woolf is uit 1966) dus mijn interesse was sowieso gewekt. Zeker wanneer bleek dat het gebaseerd was op een verhaal van Graham Greene en dat diezelfde Greene het script voor zijn rekening had genomen.

Toch is The Comedians niet altijd een even groot succes te noemen doordat de film er te lang over doet om echt to the point te komen. Er worden een hoop verschillende personages geïntroduceerd die allemaal op de een of andere manier met Brown zijn gelinkt maar Greene had er beter aan gedaan om een paar mensen weg te laten. Doordat er zoveel verschillende verhaallijnen door elkaar zijn voelt de film nogal fragmentarisch aan en dat is toch wel zonde want voor de rest is dit een vrij boeiend plot. Dat de film niets te maken heeft met humor, zoals de titel doet vermoeden, wordt al vrij snel duidelijk en het is zeker en vast ook geen uitnodiging om Haïti eens te gaan verkennen. Corruptie, overspel en armoede zijn de normaalste zaken van de wereld maar het gaat allemaal te traag vooruit om over de gehele lijn interessant te blijven. Naar het einde toe wordt je wel beloond met een fantastische dialoog tussen Brown en Jones op het kerkhof maar er had sowieso wel ergens een halfuurtje geknipt kunnen worden. Ben ik trouwens de enige die het vermoeden heeft dat Brown niet meer leeft wanneer Martha, Angelito en Manuel op het vliegtuig zitten? Ik kan er mijn vinger niet op leggen maar ik vond dat er een onderhuidse spanning hing tijdens het moment dat Petit Pierre (ik ben niet zeker of dat zijn naam was) komt vertellen dat Joseph, de barman is overleden maar dat ze de tweede persoon niet kennen.

Maar wat een uitstekende cast heeft The Comedians! De rol van Elizabeth Taylor is redelijk klein, het is pas op het einde dat ze meer en meer in beeld komt, maar de ingetogenheid waar ze mee speelt is om je duimen en vingers van af te likken. Hetzelfde geldt voor Richard Burton die me toch ook bijna keer op keer weet te bekoren met zijn performance. Dit soort getormenteerde rollen zijn hem dan ook op het lijf geschreven. Alec Guinness is zo'n acteur die een heuse status heeft maar waar ik zelf maar bitter weinig van heb gezien. Hij weet zijn faam in ieder geval te rechtvaardigen want het bovengenoemde gesprek tussen hem en Burton is werkelijk goud waard. Ook Peter Ustinov (mij enkel bekend als Poirot) weet perfect de juiste toon te leggen in zijn vertolking van Manuel Pineda en in de bijrollen is nog een jonge James Earl Jones (die stem!) te zien die ook erg sterk overkomt.

Zonde dat de film zo lang duurt want uiteindelijk is dat wel de strop gebleken. Aan de cast zal het niet liggen want die zijn stuk voor stuk subliem maar het verhaal is te vaak te traag. Eenmaal naar het einde toe geraakt alles in de stroomversnelling en wordt je voor je wachten beloond maar tegen dan is het kalf jammerlijk genoeg verdronken.

3*

My in-laws are acting like out-laws

Tegenwoordig heb ik maart weinig tijd om films te zien en sta daardoor ook serieus achter met een hele stapel films. De Abbott & Costello reeks is er zo één van maar af en toe lukt het toch om er eentje van te zien. De tijd vinden om een recensie te schrijven is dan weer een ander probleem waardoor er altijd serieus veel tijd tussen de twee zitten. Gelukkig is dit weer zo'n klassieker onder Abbott & Costello films waardoor ik met gemak een groot aantal scènes weer voor de geest kan halen.

Het plot van Comin' Round the Mountain is er weer zo eentje dat er boven uit steekt ten opzichte van de andere films. Hiermee bedoel ik niet dat de andere films slecht zijn (zeker en vast niet want het duo begint tot mijn favoriete humoristische combinaties te horen) maar dit geeft toch net weer dat extraatje. Op zich is het eigenlijk niet zo bijster speciaal. De meeste films volgen dan ook hetzelfde stramien. Abbott en Costello zijn weer op de één of andere manier met elkaar verweven, tegelijkertijd ook vaak de draagkracht van de films, en komen in de problemen. Zo ook in Comin' Round the Mountain want deze keer is Costello erfgenaam van een grote schat, maar moet hij wel in één of ander hillbilly stadje de schat gaan halen. En laat er in die stad nu juist een grote vete tussen de McCoys, waar Costello lid van is, en de Winfields. Niet zo bijster speciaal dus maar het leuke van de film zit wel in de vele geweldige randpersonages die de film kent. Heel het stadje zit vol met van die typische Texaanse mannen en vrouwen waarvan je de helft van wat ze zeggen niet verstaat. Het zorgt in ieder geval voor een aantal leuke woordgrappen, daar zijn Abbott & Costello sowieso al koning in, en er is zelfs nog plaats voor één van hun geweldige routines. De You're in love with a 10 year old sketch behoort tot één van mijn favorieten, samen met Who's on First en The Sons of Neptune. Ook leuk om deze nog eens te zien, was van The Noose Hangs High geleden geloof ik.

Abbott & Costello zijn weer van een even hoog niveau als altijd. Tenzij de reeks serieus begint de dalen in de paar films die ik nog moet zien, is het wel duidelijk dat dit een geniaal maar jammer genoeg vergeten duo is. In de loop der films heb ik het al vaker gezegd maar ik blijf erbij dat ze verschrikkelijk ondergewaardeerd zijn. De meeste van hun films geraakten niet boven de 2 stemmen, ik geloof dat alleen Tsjidde alles heeft gezien, maar de scores die ze dan nog eens kregen hier op de site zijn erg teleurstellend. Jammer maar helaas maar gelukkig hebben ze met mij dan toch één nieuwe fan bijgekregen en dat er nog vele moge volgen! Soit, genoeg melancholie en terug naar de film. Op Abbott & Costello is er niets op aan te merken en ook de rest van de cast komt vaak erg leuk uit de hoek. Vooral Dorothy Shay is vaak erg amusant met haar muzikale intermezzo's. Het was alweer een serieuze tijd geleden dat er nog gezongen werd in een Abbott & Costello film maar met de humoristisch getinte nummers van Shay is die traditie weer in ere herstelt. Eigenlijk zijn er teveel leuke typetjes doorheen heel de film om ze allemaal op te noemen want in beide clans zijn er hier en daar wel een paar uitschieters waaronder een heuse Ma Barker!

Leuke film toch alweer. Ik weet niet hoe ze het doen maar ze blijven me mateloos boeien, die Abbott en Costello. Na een dikke 20 films blijven ze nog altijd even leuk, al zitten er gaandeweg een paar missers tussen, maar Comin' Round the Mountain hoort daar niet bij. Lamont weet eindelijk eens een deftige Abbott & Costello af te leveren, ben benieuwd wat Jack and the Beanstalk wordt.

4*

Pasolini en de interviews

Ik ben nog niet helemaal overtuigd door Pasolini. Dat het een veelzijdig regisseur was, dat staat in ieder geval wel vast. Als extraatje bij de film werd La Ricotta vertoond, het segment van de regisseur uit de film RoGoPaG, en dat kon ik wel smaken. Ook Mamma Roma was een uitstekende film en het leek erop dat Accattone een beetje een beginnersfout ging zijn. Met Comizi d'Amore maakt hij opnieuw een documentaire (La Rabia was dat ook, jammer dat die niet in de Cinema Zuid selectie zit) en deze keer ging hij de straten van Italië op.

En dat resulteert in een interessant tijdsdocument. Pasolini stelt een aantal vragen aan toevallige voorbijgangers over seks, prostitutie en homoseksualiteit en door dit te filmen laat hij een uitstekend beeld van het gemeenschappelijke gedachtegoed in de jaren '60 van Italië zien. Het probleem zit hem ook net daarin, want Comizi d'Amore is voor de rest een werk dat bitter weinig voorstelt. Iets wat de regisseur zelf ook wel lijkt aan te voelen, het interessantste stuk zit hem naar het einde toe waar Pasolini zich afvraagt of dit nu effectief het denken van de Italianen toont of dat degene die naar hem toe komen juist de minderheid zijn. Het is zonde dat hij niet op die weg verder gaat en dat hij niet dieper ingaat op de antwoorden die hem gegeven worden. Hij probeert af en toe wel eens de soms enorm contrasterende antwoorden te weerleggen, maar echt succesvol is dat niet.

Iets wat natuurlijk ook wel te wijten is aan zijn publiek natuurlijk. Sowieso wel pluspunten dat Pasolini probeert om zoveel mogelijk verschillende types voor zijn lens te krijgen, maar wat is het zonde dat er af en toe aan censuur wordt gedaan. Er lijkt me nu eens werkelijk geen enkel nut te zijn om persoon x iets te laten zeggen, maar dat dan uiteindelijk niet te laten horen. Het werkte eerder op mijn zenuwen als ik eerlijk moet zijn. Pasolini bespreekt zijn vondsten met onder andere zijn goede vriend en schrijver Alberto Moravia of psycholoog Cesare Musatti. Aan het einde van de bevragingen last hij een korte epiloog in waarin hij een eigen gedicht voorleest en dit combineert met beelden van een huwelijk. Op zich mooi, maar ik was Comizi d'Amore ondertussen al wel wat beu geraakt en vond het een nodeloos stuk.

Niet slecht, maar ook niet boeiend genoeg om een hoge score te rechtvaardigen. Het feit dat dit een redelijk unieke blik is in het doen en denken van de Italiaanse gemeenschap x aantal tijd geleden geeft de documentaire enige bestaansrecht, maar Pasolini had hier meer mee kunnen doen. Nu wordt het op den duur nogal erg veel van hetzelfde.

2*

I eat Green Berets for breakfast. And right now, I'm very hungry!

Een goede week geleden had ik Eraser gezien met Schwarzenegger en dat beviel me eigenlijk erg goed waardoor ik het plan maakte om eens meer van zijn films te zien. Ik ken de Oostenrijkse eik natuurlijk van naam en faam maar heb bijlange na niet zoveel van zijn films gezien als ik zou willen dus ik ben het afgelopen half jaar bezig geweest met een actie collectie aan te leggen met types zoals Schwarzie, Van Damme en Norris. Commando was een titel die ik al langer kende maar die ik nog nooit had gezien. Daar is gisteravond eindelijk eens verandering in gekomen.

Maar eerlijk gezegd, ik vind dit toch niet één van Schwarzie's beste films. Misschien dat de verwachtingen te hoog waren gespannen want de film heeft ondertussen toch wel een serieuze status verworven maar het pakte me gewoon niet zoals bijvoorbeeld een Eraser dat wel deed. Dat het verhaal niet bijzonder veel voorstelt, dat is te verwachten en zo heb ik het het liefste maar het grootste mankement was voor mij sowieso Bennet. Want wat voor een slechte bad-guy is me dat! Oorspronkelijk was het de bedoeling dat de rol naar een andere acteur ging maar die werd op de eerste dag van filmen ontslagen door de regisseur Lester. Die huurde dan Vernon Wells in maar doordat er te weinig tijd was om het kostuum opnieuw te maken moest Wells letterlijk in de kleren van de vorige acteur kruipen. Deze waren echter een maatje te klein waardoor het geheel nogal spannend oogt en dit resulteert in een nogal fout uitziend personage. De bierbuik en het maliënkolder helpen hier natuurlijk niet bij waardoor Bennet eerder een lachwekkend iemand wordt. Hiermee mist de film toch wat van zijn doel en dat is toch ontzettend jammer want het had veel leuker kunnen uitdraaien als we een 2e krachtpatser voorgeschoteld kregen. Ook de introductie waaruit moet blijken dat onze held een family man is duurt me ook iets te lang, liever lekker veel knallen want meer heb je niet nodig.

Gelukkig is Schwarzenegger weer even leuk als altijd en heeft hij weer een paar leuke one-liners. Lester maakt echter maar één fout bij het gebruik van de kleerkast en dat is hem te vaak hand-to-hand gevechten te laten doen. Dat is niet de manier waarop ik Schwarzenegger wil zien en hij komt eerlijk gezegd ook te traag op mij over. Geef hem liever een uit de kluiten gewassen rocket launcher en laat hem daar de boel wat mee verzieken. Wel leuk om een jonge Alyssa Milano te zien. Sinds Charmed heb ik altijd al wel wat een zwak voor haar gehad maar dit doet ze ook nog redelijk leuk. Zonde ook dat de keuze om Raul Julia te gebruiken voor de rol van Arius in plaats van Dan Hedaya niet is doorgegaan. Dit had sowieso een kolfje naar de hand van Julia geweest. Ook van de toevoeging van Rae Dawn Chong als Cindy werd ik niet helemaal wild want voor mij hoeven dit soort personages niet en is het leuker wanneer de film gevuld is met gluiperige types zoals Sully. Die wordt voortreffelijk gespeeld door David Patrick Kelly die echt een patent op dat soort personages (The Warriors en Twin Peaks onder andere) heeft en hij blijft altijd erg leuk om te zien.

Een amusante film maar ik had er meer van verwacht. Er zitten een paar leuke momenten in maar het is vooral de bad-guy die de film de nek omdraait. Schwarzenegger is weer geweldig op dreef waardoor de film toch sowieso boven een onvoldoende uitkomt maar ik had toch net iets hoger gehoopt. Zeker vanwege de status die film heeft.

3*

Fransmannen, Portugezen en kannibalen samen op een eiland

Brazilië, het is een land waar ik eigenlijk bitter weinig van ken. Wat culturele dingen en hun voetbalploeg natuurlijk, maar als filmland was ik ze nog niet eerder tegen gekomen. Ik heb nu al een tijd een abonnement op Cinema Zuid en dan kun je al eens proberen om naar iets te gaan zien waarbij je niet goed weet wat te verwachten. Como Era Gostoso o Meu Francês, oftewel How Tasty Was My Little Frenchman zoals de Amerikaanse titel klinkt, is dan ook mijn Braziliaanse doop.

Weliswaar wel één die me niet al te goed is bevallen. Het grootste probleem vond ik vooral de onevenwichtigheid. Nelson Pereira dos Santos levert een film af die vooral kan gedefinieerd worden als een vreemde mix tussen drama en komedie. Een droge voice-over in het begin, de cultuurverschillen en de Fransman die wanhopig probeert duidelijk dat hij geen Portugees is vormen een aantal komische momenten, maar tegelijkertijd oogt de film ook enorm repetitief (wat gebeurt er nu eigenlijk in die 80 minuten) en de onderbrekingen waar pancartes worden getoond met daarop flarden van één of andere tekst uit een koloniale bron zijn gewoon vervelend. Het ironische aspect waar Pippo het over heeft zie ik wel, maar is niet aan mij besteed in ieder geval.

Bijna alle dialoog is in het Tupi, een soort van dialect dat voornamelijk wordt gesproken in Brazilië met als meerwaarde dat het van oorsprong een indianentaal is die werd gebruikt door de stam kannibalen in de film. Het zijn echter acteurs die de stam spelen en je moet Pereira dos Santos krediet geven dat hij op dit gebied weinig fout doet. Zo ook qua klederdracht. De film heeft een tijdlang een ban boven het hoofd gehad van de Braziliaanse censuur, maar historici zijn er uiteindelijk dan toch in geslaagd om dit tegen te gaan. Wat tegelijkertijd dan weer resulteerde in een inzending voor de Oscars in 1973, al is hij uiteindelijk niet genomineerd geraakt.

Tjah, nog niet echt van overtuigd wat ik hier nu eigenlijk van moet vinden. Eerste pakweg 20 minuten zijn leuk, maar nadien dooft de film compleet uit. Nog wat punten voor de authenticiteit en dergelijke (plus een leuke soundtrack), maar voor de rest niet echt aan mij besteed. Laat dat je echter niet tegenhouden.

1.5*

Yeah we all died. Some of us just came back

Een aantal jaar geleden was ik in New York en besloot ik om daar met mijn broer eens een bezoek aan de cinema te doen. Er draaide toen maar een drietal films en The Conspirator was er daar één van. Ik werd toen weggeblazen en besloot dat Robert Redford naast een acteur ook een regisseur was om in het oog te houden. The Company You Keep is zijn nieuwste hersenspinsel en net zoals bij The Conspirator laat hij hier zich weer leiden door waargebeurde feiten.

Het niveau van zijn vorige langspeler haalt hij niet maar toch behoort dit voor mij tot één van de beste films van 2013. Nu moet ik bekennen dat ik sowieso wel een enorm zwak heb voor dit soort journalistieke films, een liefde die begon met All the President's Men met niemand minder dan diezelfde Robert Redford in de hoofdrol, maar de film zit gewoon erg sterk in elkaar. Redford weet het scenario vlot te balanceren tussen de drie kampen (de terroristen, de journalist en de FBI), veroordeelt nergens en laat iedereen in zijn waarde. Hier en daar weliswaar voorspelbaar (dat Rebecca de dochter van Nick & Mimi is zie je van vrij ver aankomen) maar de hoofdzaak blijft boeien. Redford neemt duidelijk zijn tijd om de plotlijnen tot in het detail weer te geven waardoor The Company You Keep in de eerste plaats een praatfilm is. Verwacht dus ook geen heuse actiescènes waar de voormalige terroristen worden achtervolgd door de FBI want dan kom je bedrogen uit. Redford houdt er in ieder geval wel een stijl op na die ik ten zeerste kan waarderen.

Al is het wel ergens jammer dat hij de hoofdrol voor zijn rekening neemt. Jaren geleden had hij perfect voor de rol van journalist Ben Shepard geweest maar daar is hij nu toch een tikkeltje te oud waardoor hij zich in de huid verplaatst van Nick Sloane, één van de drie gezochte Weather Men. Het probleem is echter dat hij zelfs daarvoor iets te oud lijkt te zijn. Men had er dan ook beter aan gedaan om Lizzy wat ouder te maken dan de 11 jaar die ze nu is want nu lijkt het meer alsof hij haar grootvader is. Ik heb hem ook al beter weten acteren maar zelfs op automatische piloot is Redford nog altijd wel de moeite waard. Hij heeft voor de bijrollen trouwens ook wel veel bekend volk weten te strikken met onder andere kleine rollen voor Susan Sarandon, Nick Nolte, Stanley Tucci en Anna Kendrick. Shia LaBeouf eist wat meer de aandacht op als de journalist en doet het nog vrij goed. Ik zal denk ik nooit echt een grote fan worden, hij is ook meer op zijn plaats in films als Transformers of Eagle Eye, maar bon, het kan er zeker en vast mee door.

Toch wederom een uitstekende film van Redford. Ik moet dringend maar eens wat meer van zijn werk gaan zien want dit smaakt naar meer. The Company You Keep is zeker en vast niet foutloos maar zit degelijk in elkaar en is gevuld met een topcast tot zelfs in de kleinste bijrollen. Nu maar hopen dat Redford nog een lange tijd mag meegaan en nog vele films kan regisseren.

4*

Een Russische hitman die blijkbaar niet meer al te helder is en in allerlei shit (sowieso al niet echt een aansprekend wereldje waarin Viktor vertoeft met veel overvallen op straat) geraakt doordat hij gewoon zijn ontbijtgranen (Comrade Crunch ontbijtgranen, een dikke knipoog naar Captain Crunch) wilt eten, dat is zowat de korte samenvatting van Comrade Crunch. Niet zo'n gestoorde uitwerking als ik had verwacht, maar wel overdreven genoeg om een kwartiertje te vermaken. Leukste moment is ongetwijfeld de infomercial die de kleine Viktor te zien krijgt, maar ook de overvaller die zich van winkel vergist of de winkelbediende die maar naar porno blijft kijken vond ik best nog wel leuk.

3.5*

Suffer no guilt, ye who wield this in the name of Crom

Ik was al langer van plan om Conan the Barbarian nog eens op te zetten. Dat plan kwam er ongeveer een jaar geleden toen ik de remake met Jason Momoa had gezien maar in mijn herinnering was het Schwarzenegger vehikel niet echt aan mij besteed. De laatste tijd begin ik echter meer en meer van good old Schwarzie te zien dus leek de tijd eindelijk rijp om me eens terug aan het eerste deel van de Conan films te beginnen. Het was een stom idee, dat kan ik je nu al zeggen.

Want wat voor een saaie film is me dit toch. Nu word ik sowieso al niet echt wild van het swords & sorcery genre maar dit stelt echt wel erg weinig voor. Waarom er dan ook voor een speelduur van over de twee uur is gekozen, is mij een raadsel doordat het verhaal makkelijk in anderhalf uur verteld had kunnen worden. Het begin met de jeugd van Conan is op zich nog vrij geslaagd maar de film verliest zich daarna compleet in oeverloos rondtrekken van het ene plaatsje naar het andere zonder dat er ook maar enige vorm van spanning in zit. Het wordt pas interessant wanneer Conan eindelijk bij Thulsa Doom aankomt maar tegen dan is het kalf ook al wel ruimschoots verdronken. Wat rest zijn een handvol individuele scènes die, soms bedoeld maar soms ook onbedoeld, meer op de lachspieren werken dan wat anders. Denk hierbij aan Conan die een kameel op zijn gezicht slaat of de sex scène waar de vrouw opeens iets over Zamora begint te roepen waarop ze compleet zot wordt. Schwarzenegger's blik is te hilarisch. Zelden ook zo'n compleet overdreven soundtrack gehoord. Jongens toch, ik begrijp dat ze het wat episch wouden houden maar dit gaat er toch wel over.

Sowieso een film die eigenlijk puur en alleen steunt op het imposante lijf van de Oostenrijkse eik. Hij was weliswaar al wel gestopt in 1975 met bodybuilden (op een hoogtepunt want toen heeft hij de Mr. Olympia wedstrijd gewonnen) maar naar aanleiding van deze film is hij weer beginnen trainen, heeft hij terug mee gedaan in het professionele circuit en is hij uiteindelijk Mr. Olympia 1980 geworden. Hij is zelfs moeten stoppen met trainen want zijn armspieren werden zo massief dat hij amper een zwaard kon hanteren.. Blijft toch één van de meest spraakmakende acteurs. Hij is dan ook puur voor zijn looks gekozen (wat logisch is natuurlijk in een rol als die van Conan) maar blijkbaar vonden ze het nodig om hem amper iets te laten zeggen. Weinig over-the-top one-liners dus en dat is wel zonde. Langs de andere kant worden we wel getrakteerd op een lekkere portie houterig acteren (die verschrikte blik wanneer hij in de grot van de heks zit en dat die iets in het vuur gooit!) waardoor er nog wel wat te lachen valt. Wel leuk om James Earl Jones nog eens te zien, wat een machtige stem heeft die kerel toch, en ook Max Von Sydow is meestal wel genieten.

Ik was eigenlijk van plan om een Conan namiddag te houden maar ik laat het tweede deel maar even voor wat het is. Geef mij in ieder geval maar de remake en het is dan ook puur vanwege Schwarzenegger en een paar bijrollen dat ik hier nog 1.5* aan kwijt kan. Veruit de zwakste film die ik al van de Oostenrijker heb gezien.

1.5*

I live, I love, I slay, and I am content

Ik ben nooit echt zo'n enorme fan geweest van heel het Conan verhaal. Ik heb me een paar jaar geleden nog eens aan het origineel met Schwarzie gewaagd maar dat viel me lelijk tegen en ik besloot om verder geen moeite te besteden aan vervolgen of remakes. Althans, dat was zo tot ik ontdekte dat Jason Momoa de rol van Conan op zich nam. Ik was toen volop in Stargate Atlantis en daar is Momoa gewoonweg erg cool. Toen ik de film in een mooie dubbel disc edition vond voor nog geen 7 euro twijfelde ik er ook niet aan om dit mee te pakken. Gisteravond eens opgezet.

En ik ben tevreden maar hier had misschien wel net iets meer in kunnen zitten. Conan the Barbarian is gebaseerd op een resem boeken en volgens de hoes zou dit veel dichter bij de sfeer van die cultboeken komen dan toen met de verfilming waarmee Schwarzenegger bekend werd. Ik zou het persoonlijk niet weten want ik heb me nooit aan de Conan boeken gewaagd maar het gevoel dat het allemaal wel erg snel wordt afgehaspeld blijft overheersen. Nispel, moet zowat de koning van de remakes zijn want volgens mij is alleen Pathfinder nog niet eerder gemaakt, heeft zijn horror pad opnieuw verlaten en weet er op zich nog wel een vrij vermakelijke film van te maken maar lijkt er soms teveel in te willen steken. Misschien dat dit voor degene die bekend zijn met het werk van Robert E. Howard wel een aangenaam weerzien is met de Barbaarse held maar ik werd er niet noodzakelijk warm van. Wel zit de film visueel vrij overtuigend in elkaar en weet Nispel daar nog een paar punten mee te scoren. Qua stijl deed het me wat denken aan de Prince of Persia film van een tijd geleden maar scènes zoals met de zandmonsters zijn gewoon degelijk fantasievermaak dat perfect past in dit soort films. Voor de rest blijft de film natuurlijk redelijk voorspelbaar maar echt storen doet dat gelukkig niet.

Jason Momoa blijft toch een enorm coole acteur en geknipt voor dit soort rollen. Al moet ik zeggen dat hij er in Stargate Atlantis met de dreadlocks en het baardje er toch nog een stuk dreigender uitzag maar bon. Als Conan is hij in ieder geval ook geslaagd maar weet hij op zich niet altijd bijzonder veel met de rol te doen. Op den duur vervalt de film een tikkeltje in een vicieuze 'save the woman' cirkel en Momoa weet dit niet te doorbreken. Kan hij op zich natuurlijk niet veel aan doen. Wel schitterend dat je er vanaf de eerste seconden meteen de stem van Morgan Freeman kunt uithalen. Enorm typerende stem heeft die toch. In dit soort films moet er altijd één of andere dame komen opdraven die a) bloedmooi is en b) dringend gered moet worden. Nispel kiest ervoor om Rachel Nichols te casten voor die rol en hij heeft er duidelijk oog voor. Nichols is op zich precies geen echt hoogstaande actrice, nogal moeilijk te beoordelen op één rol, maar doet hier in ieder geval gewoon wat ze moet doen. Het leuke zit hem echter nog in een paar bijrollen zoals die van Ron Perlman. Op zich geen grote rol, best wel jammer eigenlijk, maar Perlman is perfect voor dat soort personages. Ook is het fijn om Rose McGowan nog te zien verschijnen in een ietwat andere rol, vooral toch qua uiterlijk, maar ik dacht eigenlijk dat zij zich ging bezig houden met Red Sonja? Schijnbaar heeft ze een keuze moeten maken tussen beide films en heeft ze dus gekozen voor Conan. Op zich wel jammer want ik had wel willen zien want McGowan er van had gemaakt als Sonja. Stephen Lang mag zich dan ook nog even komen profileren als bad-guy van dienst en doet dat ook vermakelijk. Wel een acteur die je het beste in dit soort stereotiepe personages, net zoals in Terra Nova, laat losgaan want ik vrees dat er voor de rest niet veel inzit.

Deze update van het Conan verhaal is voor mij in ieder geval beter dan zijn voorganger. Momoa is een uitstekende keus voor de titelrol en wordt hierbij geflankeerd door een aantal degelijke bijrollen. Het verhaal had net iets beter uitgewerkt mogen worden maar visueel maakt de film nog het een en ander goed. Ik heb me in ieder geval geamuseerd.

3.5*

Death to the world. Life for Valeria

Conan the Barbarian, het is een film die niet echt voor mij is weggelegd. Heb hem een aantal jaar geleden gezien toen ik het briljante idee had om een Conan-dag te houden (de twee Schwarzie films en als ik zin had nog eens de remake) maar de plannen werden opgeborgen na de eerste film. Veruit één van de zwakste films uit het oeuvre van Schwarzenegger en daardoor bleef Conan the Destroyer ook altijd links liggen. Het is echter de laatste Schwarzenegger film die ik ongezien in mijn bezit heb en vandaar dan toch eens opgezet.

En zowaar, dit is een betere film dan zijn voorganger. Het is nog altijd een zwakke schakel in de carrière van de Oostenrijkse Eik, maar het is wel wat beter behapbaar dan Conan the Barbarian. De speelduur speelt daar ongetwijfeld een grote rol in. Waar de voorganger er meer dan twee uur over deed om één of ander inwisselbaar plotje te vertellen, doet deze film dat gelukkig in anderhalf uur. Veel meer tempo dus en dat had de film wel nodig. Verder worden Conan en de zijnen (een groepje ongeregeld dat bestaat uit de standaard figuren die je in dit soort films kunt verwachten) erop uit gestuurd om een of ander juweel te vinden - waarbij de terugreis uiteraard heel wat korter is dan de heenreis - en uiteindelijk de wereld te redden van hel en verdoemenis. Klinkt standaard? Dat is het ook en toch zit hier een zekere fun in die ik in het voorgaande deel mistte.

Al was dat niet dankzij Tracey Walter die één van de vervelendste personages aller tijden speelt. Naar het schijnt zou Malak een knipoog zijn naar Vila Restal (uit Blake's 7, misschien wel één van de beste sci-fi reeksen ooit) maar dan hebben Richard Fleischer en de zijnen toch niet echt goed begrepen waar het bij Vila om draaide. Schwarzenegger blijft overigens zijn vertrouwde ding doen, inclusief weer een aantal geweldige gelaatsuitdrukkingen, en verder is het nog opletten voor een aantal vreemde nieuwkomers. Zangeres Grace Jones doet het behoorlijk, basketballer Wilt Chamberlain is imposant en Olivia d'Abo overtuigt in haar debuut. Conan the Destroyer is voor het overige van hetzelfde laken een pak als zijn voorganger. De sets blijven hun charme hebben en ik kan me voorstellen dat dit voor liefhebbers van het genre wel genieten is.

Ik denk dat het echter een genre is dat aan mij niet is besteed. Pas op, die remake met Jason Momoa vond ik wel leuk maar ik ga het hierbij laten. Misschien dat ooit Red Sonja nog wel eens passeert, zou graag het oeuvre van Schwarzie compleet krijgen, maar ik ga er in ieder geval niet actief naar op zoek gaan. Beter als zijn voorganger, nog steeds een shitty film. Je moet het maar kunnen.

2*

Eerste kennismaking met Robert Bresson

Robert Bresson is zo'n regisseur die al lang op mijn verlanglijstje staat om eindelijk eens aan te beginnen. Jaaaaren geleden heb ik me eens bij toeval het boek "Transcendental Style in Film: Ozu, Bresson, Dreyer" van Paul Schrader aangeschaft en dat was erg interessant, maar het leek me leuker als je ook effectief iets van de regisseur(s) gezien had. Ik heb dan ook lang getwijfeld van met welke film ik ging startten (Procès de Jeanne d'Arc en Lancelot du Lac lijken me ook erg interessant) maar het is uiteindelijk deze Un Condamné à Mort S'est Échappé ou Le Vent Souffle Où Il Veut geworden.

Een serieuze mondvol qua titel maar blijkbaar wel de meest toegankelijke film van Bresson als ik de algemene commentaren zowat moet geloven en bovendien ook één van de mooiste filmposters aller tijden. Jammer dat de Gaumont DVD een andere poster heeft en het is helemaal jammer dat de ondertiteling zich enkel maar focust op de Franse dialogen en het sporadische Duits links laat liggen. In ieder geval is dit een interessante binnenkomer te noemen. Hoewel de titel de uiteindelijke afloop eigenlijk al weggeeft, blijft het wel van de eerste tot de laatste minuut boeien. Het gaat Fontaine weliswaar allemaal nogal voor de wind en op het einde heb je zoiets van 'echt? Dit was de fameuze ontsnapping' en tegelijkertijd werkt juist die kleine anti-climax perfect. De realiteit is namelijk niet altijd even glamoureus of Hollywoodachtig en het is niet altijd nodig om het dynamischer te maken dan het is.

Un Condamné heeft een cast die nagenoeg uit alleen maar onprofessionele acteurs bestaat (Francois Leterrier was een student filosofie) en dat is iets dat ik niet altijd even goed kan waarderen. Visconti had daar soms ook een handje van met onder andere La Terra Trema, maar in handen van Bresson komt het wel goed blijkbaar. Leterrier overtuigt over de gehele lijn als Fontaine - grappig eigenlijk dat hij nadien vooral is gaan regisseren, blijkbaar toch een beetje de filmmicrobe te pakken gehad - en ook Charles Le Clainche is naar het einde een goede toevoeging als Jost. Verder valt vooral toch ook het gebrek aan muziek op (hoewel gebrek niet het juiste woord is aangezien er af en toe wel muziek te horen is) en dan in de positieve zin. Het geeft zo net dat beetje extra spanning.

Dit smaakt in ieder geval wel naar meer. Ik heb de DVD van Un Condamné toevallig op een rommelmarkt gevonden, ik vermoed dat me dat niet nog eens zal lukken met een film van Bresson dus als iemand gerichte aanraders heeft? Langs de andere kant. Hij heeft nu niet zo enorm veel geregisseerd dus ik zal wel zien wat ik het makkelijkste vind.

4*

10 criminelen die tegen elkaar moeten vechten tot op de dood. Een nieuwe rage?

De laatste tijd groeien dit soort vechtfilms als paddenstoelen uit de grond. Nu zijn deze knokfilms wel leuk om te zien maar op den duur beginnen ze toch wat te vervelen. Ook The Condemned ontsnapt hier niet aan.

Het verhaal stelt niet veel voor maar dat is ook niet nodig vermits het bij dit soort films gewoon gaat om de actie. Die is soms wel lekker ruig en op sommige momenten zelfs echt hard waaronder heel het stuk van Paco en Rosa. Als The Condemned zich bij dit niveau had gehouden dan had het allemaal wel goed gekomen ware het niet dat er wordt beslist om een doos vol met clichés open te smijten. Waaronder het liefdesverhaaltje, Austin die eigenlijk onschuldig is, ...

Wat wel goed is, is de keuze van sommige personages. Steve Austin was echt bijna perfect gecast voor deze rol. Ook die Japanner paste mooi in het plaatje maar Vinnie Jones, hoewel ik hem wel graag zie spelen, begon me hier uiteindelijk toch wat te irriteren. Misschien de laatste tijd teveel films met hem in de hoofdrol gezien.

The Condemned is eens leuk voor een zaterdagavond met wat kameraden maar ook niet meer dan dat.

2*

Sometimes, Jake, style can get you killed

Ik had deze film lange tijd geleden eens gekocht in een of andere 5 voor 5 euro actie in de Blokker of Bart Smit maar ik was de film daarna wat vergeten. Grotendeels omdat ik nog zoveel anders heb om te zien en deze film me wel wat leek (anders had ik hem niet gekocht) maar stond niet meteen vanboven aan de prioriteitenlijst. Gisteravond dan toch ergens op een schap vanonder terug gevonden en opgezet.

Ik kan dit soort heist movies altijd wel waarderen en sommige zoals The Sting behoren zelfs tot mijn favoriete films. Confidence is dan ook een film die zich in het rijtje van geslaagde heist films mag scharen want hoewel sommige twists ietwat voorspelbaar zijn (zo wist je natuurlijk dat Jake niet dood ging zijn wanneer hij word neergeschoten door Lily), zijn er ook genoeg momenten die je niet ziet aankomen. Confidence is dan ook een film die vooral om de dialogen draait maar daar weet Foley genoeg raad (heeft ook het sterke Glengarry Glen Ross geregisseerd) mee waardoor de film blijft boeien. Alleen een beetje jammer dat het meeste van de tijd er gekozen wordt om de film een hip uiterlijk mee te geven aan de hand van allerlei flitsende overgangen. Dit zorgt ervoor dat de film in het algemeen nogal rommelig oogt en dat is toch wel jammer. Ook spijtig dat de film naast de flitsende beelden ook qua muziek probeert om hip over te komen en dit resulteert in een soundtrack met Coldplay en Madonna nummers en een slechte remix van Aretha Franklin's Respect.

Confidence heeft naast een vlot verhaal ook een hele resem bekende namen en die doen het stuk voor stuk uitstekend. Degene die het meest in het oog springt is zonder twijfel Dustin Hoffman die hier een erg vermakelijk rolletje heeft. Vooral de scènes in samenspel met Edward Burns zijn soms erg leuk. Nog nooit van die laatste gehoord, hoewel hij blijkbaar wel een bijrolletje in Will & Grace heeft maar daar kan ik me hem niet in herinneren, maar die doet het op zich ook niet slecht. Een wat vreemde manier van praten maar storen doet het niet. Rachel Weisz is meestal wel een meerwaarde in een film. Niet altijd even mooi, ook hier scheelt dat scène per scène heb ik de indruk, maar wel een sterke actrice. Ook leuk om Paul Giamatti nog eens in een bijrol te zien verschijnen want die is ook altijd wel een meerwaarde en dat is hier gelukkig ook het geval. Eigenlijk zitten hier wel enorm veel bekende koppen in want naast o.a. Weisz, Hoffman en Giamatti zijn er ook nog kleinere bijrollen voor Donal Logue en Luis Guzman als twee politie agenten en Andy Garcia als een man met een vreemd verhaal over een plastron. Altijd leuk om één van die drie in actie te zien.

Leuke heist film die je niet in zijn geheel kunt voorspellen. Toegegeven, sommige dingen zie je van ver aankomen maar de film wist me een aantal keer goed op het verkeerde been te zetten en de score is dan ook navenant. Sowieso ook een sterke cast die Foley hier optrommelt.

4*

You human bastards!

Zo langzaam maar zeker kom ik aan het einde van de originele Planet of the Apes reeks. Ik heb de franchise meer dan 10 jaar geleden al eens gezien, maar de herinnering eraan was serieus vervaagd dus werd het hoog tijd om de films eens te gaan herzien en dan ook meteen een review te schrijven. Ik vreesde ervoor dat ik de films indertijd wat te hoog had beoordeeld en hoewel dat in het geval van Beneath the Planet of the Apes inderdaad zo was, bleef deel 1 en 3 netjes hun 4* waardering behouden. Ik was dan ook benieuwd hoe dit deel het ging doen.

Kort gezegd: een verlaging van een halfje. Blijkbaar bestaat er nog een andere (hardere) versie waarin de ietwat geforceerde tot bezinning komende Caesar gewoon brutaal Breck laat vermoorden en ik ben er eigenlijk nagenoeg zeker van dat ik die versie beter zou vinden. Geen Lisa die opeens de woorden 'no' zegt, geen Caesar die een hele speech afkondigt die haaks staat op de rest van de film, ... Blijkbaar was het testpubliek indertijd van de originele versie niet al te hard onder de indruk waardoor J. Lee Thompson en de zijnen zich genoodzaakt voelden om de film te gaan wijzigen. Jammer, want voor de rest zit hier echt wel veel goeds in. De sfeer is heel wat grimmiger geworden ten opzichte van de voorgangers en hoewel het plot nu wel helemaal om zeep is geraakt (erg vreemd dat ze indertijd hebben besloten om het verhaal van Cornelius met betrekking tot Aldo gewoon te negeren, ze hadden kleine Milo gewoon moeten laten doorgaan voor Aldo in plaats van hem de naam Caesar te geven.. Dat had al een deel opgelost, al krijg je dan wel weer andere tijdreisproblemen maar het is niet alsof ze zich daar in deze reeks druk om maken), blijft het wel interessant om te zien hoe we van onze samenleving naar de fameuze apenplaneet zijn geëvolueerd.

Daardoor moet de film ook een serieuze tijdssprong maken waardoor we ons ineens in 1991 bevinden. De film werd echter in begin jaren '70 opgenomen en aangezien het budget alweer serieus geslonken was ten opzichte van de voorgangers, werd er van dat toekomstbeeld weinig neergezet. Toch mag je de regie van Thompson niet onderschatten, want die doet qua massascènes erg veel met weinig middelen. Conquest of the Planet of the Apes bevat ook 2 acteurs die terugkeren maar dat in compleet andere rollen doen. Voor Natalie Trundy was dat niet zo bijzonder (die speelde in de 2 voorgangers ook al verschillende personages en doet hier voor het eerst apenmake-up op als Lisa) maar Roddy McDowall krijgt de eer om zijn filmische zoon te portretteren. Verder mag ook Ricardo Montalban even terug komen opdraven en krijgen we met Don Murray een lachwekkende slechterik. Het was gelukkig niet continu maar erg vaak leek het alsof ze John Cleese in het zwart hadden gekleed en dat die wat mocht razen over apen en het bijhorende gevaar voor de samenleving.

Opnieuw een beetje maatschappijkritiek, maar de grimmigheid primeert in deze Conquest. Het is weer een nieuw gezicht voor deze reeks en daar zit voor mij dan ook voor een groot stuk de kracht: je krijgt namelijk in elk deel wel een ander soort film voorgeschoteld. Ik ben in ieder geval benieuwd naar de afsluiter en dan moet ik maar is zien of ik die 14 episodes tellende tv-reeks ook nog ergens kan opsnorren. Opnieuw met Roddy McDowell trouwens maar opnieuw in een andere rol, op het eerste zicht geen echte link met deze filmreeks.

3.5*

De jaren '40: waar de Communisten nog heerlijk slecht zijn en de Amerikanen nooit iets verkeerd doen

Eigenlijk is het erg maar ik ben me pas ten volle beginnen interesseren voor de films van Elizabeth Taylor toen ze dood was. Ik heb toen indertijd een magazine (een tribute editie van People) over haar gekocht in de luchthaven van New York en haar levensverhaal sprak me wel aan. Niet lang daarna een biografie op de kop kunnen tikken in de Slegte maar wat me daar opviel is dat het best wel handig is als je weet over welke films ze het hebben want anders gaat er nogal veel aan je voorbij. Ik begon dus aan een queeste om meer van La Taylor te gaan zien en met de hulp van TCM ben ik daar al redelijk in gevorderd.

Met Conspirator ben ik aangekomen bij de op één na oudste film die ik van haar heb gezien (het oudste tot nu toe is haar debuut, Lassie Come Home) en Taylor is hier nog maar net 17 à 18 jaar. Nog redelijk jong dus maar toch valt het op dat ze de rol van Melinda, die tussen de liefde voor haar vaderland en haar kersverse echtgenoot gevangen zit, met verve weet te spelen. Hier en daar een tikkeltje over the top (al is dat een vrij veel voorkomend euvel met dit soort oude films) maar over het algemeen is ze goed op dreef. Het interessantste was het einde waar ze toestemt om de waarheid betreffende de zelfmoord van haar man te verbloemen want juist in deze scène krijgen we een Taylor te zien die mij jaren later zou bekomen via films als Cat on a Hot Thin Roof en Who's Afraid of Virginia Woolf. Conspirator bevat trouwens niet één maar twee Taylors doordat Elizabeth haar tegenspeler Robert Taylor is, die volgens mij geen familie van haar is maar ik zou dat eerlijk gezegd nogal raar vinden doordat ze regelmatig een koppel hebben gespeeld. De chemie tussen beide is in ieder geval aanwezig maar de mannelijke Taylor lijkt soms nogal houterig te spelen en mist soms enige finesse om de scène naar zich toe te werken, iets wat hij met Knights of the Round Table en Ride Vaquero! wel wist te doen.

Klinkt allemaal erg leuk dus maar jammer genoeg stelt Conspirator plotgewijs een tikkeltje teleur. Dit soort verhalen van Amerika tegen de Russen is veelvuldig verfilmd in de jaren dat er in Tinseltown films worden gemaakt maar waar bijvoorbeeld een Above Suspicion (al ging het daar wel om Duitsers) de spanning wist vast te houden, slaagt Victor Saville daar niet in de gehele lijn in. Hier en daar een geslaagd moment (zeker het einde behoort in deze categorie) maar voor de rest lijkt de film maar wat voort te kabbelen. Wat me echter wel wist te bekoren is de evolutie die Saville zijn Melinda laat doormaken. De opmerking op het einde dat Melinda eindelijk volwassen is kon ik gisteravond nog niet plaatsen maar nu valt me op dat dat natuurlijk het perfecte contrast met de speelse Melinda die haar eerste bal bijwoont is.

Uiteindelijk is Conspirator een film geworden die vooral dankzij de aanwezigheid van Elizabeth en Robert Taylor nog enige bekendheid heeft verworven. Terecht want het zijn twee sterke rollen (al is er nergens iets mis met de cast) maar qua verhaal heb ik al boeiendere films geweten.

3*

One bullet killed the President. But not one man

Ik heb er juist een weekje New York opzitten en naast de standaard to-see stuff zoals het Vrijheidsbeeld of Coney Island, leek het mij en mijn broer ook wel leuk om daar eens een filmpje mee te pakken. In tegenstelling tot in Antwerpen (waar alle films in één groot complex draaien), maakt men in New York gebruik van kleine cinema's waarin een handvol films draaien. Wij hadden de keuze tussen deze Conspirator, Arthur en Bill Cunningham New York. Vermits we allebei wel geïnteresseerd zijn in dit soort geschiedenisverhalen, was de keuze erg snel gemaakt.

En in dat opzicht is The Conspirator op alle gebied de moeite waard. De film doet nog het meeste denken aan een soort van A Few Good Men meets All the President's Men maar weet perfect op zichzelf te staan. Ik ben me sinds kort beginnen te interesseren in heel de President geschiedenis betreffende Amerika maar dat staat allemaal nogal in zijn kinderschoenen dus The Conspirator was voor het grote deel volkomen nieuw voor mij. Misschien daarmee dat dit oerdegelijk drama zo de juiste snaar weet te raken? Ik weet het niet maar Robert Redford flikt het hem toch maar. De manier waarop heel de historie rondom Mary Surratt wordt ontwikkeld is eenvoudig maar ontzettend doeltreffend. Vanaf de eerste ietwat chaotische momenten waarin de moord op Lincoln uit de doeken wordt gedaan, wordt de kijker in de film gesmeten om nooit meer losgelaten te worden. The Conspirator is ook de eerste film die geproduceerd is door the American Film Company en die hebben als doel om historisch correcte films te produceren. Geen idee of The Conspirator in dat opzicht geheel is geslaagd, ik vermoedt in ieder geval van wel, maar zelfs als dit niet het geval is dan wordt er toch nog altijd een erg coherent en boeiend verhaal verteld. Tegelijkertijd weet Redford er ook een aanklacht tegen het rechtssysteem van te maken. Een aanklacht die je naar het einde toe een geweten schopt en helemaal niet moraliserend aanvoelt. De manier waarop Mary al vanaf de eerste moment als schuldig wordt beschouwd (al lijkt het mij ook wel erg sterk dat ze er effectief niets van afwist) is verkeerd maar ook de bijeengeraapte jury, de nieuwe President die de eerlijke rechtszaak intrekt, het feit dat Mary effectief wordt veroordeeld tot de strop en sterft terwijl haar zoon (die veel meer met de zaak dan zij had te maken) later gewoon vrij mag rondlopen doordat de jury van Noorderlingen en Zuiderlingen niet overeen komen zijn gewoon geheel onrechtvaardig. Voor velen zal het waarschijnlijk standaard overkomen en lijkt het alsof we het al zoveel keer in een film hebben gezien maar voor mij was het een perfect einde voor een nagenoeg perfecte film. Want ook de tijdsperiode ziet er fantastisch uit. Alles ziet er echt ontzettend authentiek uit, van de sepia kleuren tot aan de uniformen.

The Conspirator teert op vele aspecten van het filmgenre maar leunt vooral op het uitstekende acteerwerk van de twee hoofdrolspelers. James McAvoy staat bij mij nu niet echt hoog aangeschreven, ik ken hem ook alleen maar van Wanted en de paar beelden uit de nieuwe X-Men film maar hier stijgt hij mijlenver boven zich uit. McAvoy neemt de rol van Frederick Aiken op zich en gaat een erg geloofwaardige evolutie door. De manier waarop hij langzaamaan verandert van oorlogsheld die alles doet voor zijn land tot een sociale verstoteling die uiteindelijk van zijn rechten en plichten als advocaat afziet is geweldig om naar te kijken en wordt uitstekend vertolkt door McAvoy. Ik had het niet verwacht eerlijk gezegd. In combinatie met Robin Wright komt hij nog meer tot zijn recht maar dat is natuurlijk ook voornamelijk dankzij het uitstekende spel van Wright. De naam zegt me niets maar hier gaan we zonder twijfel nog meer van horen. Ze speelt de rol van Mary Surratt met zoveel overtuiging dat het lijkt alsof je naar de effectieve Mary zit te kijken. Het is dan ook jammer dat niet alle rollen van hetzelfde niveau zijn. Zo is de mooie Alexis Bledel op zich wel een uitstekende actrice maar komt haar rol soms iets te geforceerd over. Hetzelfde geldt voor Justin Long die soms iets teveel de clown uithangt maar het is maar een kleine smet op een voor de rest meer dan uitstekende film. En op zich zijn deze twee bijrollen perfect verwaarloosbaar en kun je genieten van vele andere perfect gecaste bijrollen.

The Conspirator is op praktisch alle vlakken een waar genot om naar te kijken. Het verhaal voelt historisch correct aan, de speelduur vliegt zo voorbij, de details zijn tot in de puntjes verzorgt en het overgrote deel van de cast is uitmuntend. Raar om deze film te zien op de sterfdag van Lincoln, zoveel jaren later...

4.5*

Kerstmis bij de familie Vuillard

Er zijn acteurs, actrices, regisseurs, componisten, studio's, ... waar je films gewoonweg blind van koopt. Catherine Deneuve is zo iemand van die mensen en Un Conte de Noël lag dan ondertussen ook al ettelijke jaren op mij te wachten. Ik was al lang vergeten waar de film überhaupt over ging, maar ik wist nog wel dat dit zich rond de kerstdagen afspeelde dus wou ik de film eigenlijk zelf ook rond die periode zien en zowaar, dit jaar is het er eindelijk van gekomen.

Want Un Conte de Noël is best een pittige zit qua speelduur met zijn 150 minuten en het is dan ook jammer dat pakweg een halfuurtje minder echt wel een betere film had kunnen opleveren. Eigenlijk zit je gedurende heel de tijd naar de familieperikelen van een disfunctioneel gezin te zien en hoewel dat daar indrukwekkende scènes tussen zitten (ik ben sowieso ook wel fan van dit soort taferelen), heb je op het einde echt het gevoel van 'was dit het nu?' en dat is nooit een goed teken. Misschien heb ik ergens een detail gemist, maar eigenlijk weet je even weinig aan het einde van de film als aan het begin van de film. Gaat Junon het nu overleven, wat is er ooit misgelopen tussen Henri en Elizabeth, in wat voor vreemde driehoeksverhouding verzeilen Ivan, Simon en Sylvia en ga zo nog maar even door. Een film hoeft voor mij niet alles tot in de puntjes uit te leggen maar een beetje duidelijkheid mag ook wel. Zeker omdat de film ook echt wel de moeite neemt om een aantal plotlijnen uit te stippelen maar die blijken dan uiteindelijk nooit echt hun nut te hebben, bijvoorbeeld Henri die op klaarlichte dag zonder enige reflex van de stoep op zijn gezicht gaat. Toffe scène op zich maar het nut ontgaat me.

Waarom dan toch nog 3*? Wel, het hadden er zelfs nog iets meer kunnen zijn aangezien dit qua cast wel smullen is. Deneuve is als vanouds degelijk, die heeft me eigenlijk nog nooit echt teleurgesteld, maar ze wordt ook bijgestaan door een aantal erg degelijke rollen. De chemie met Jean-Paul Roussillon als haar man Abel is de moeite maar ook de rest van de familie (met Mathieu Amalric op kop) is sterk bezig. Grappig ook om Deneuve tegenover Chiara Mastroianni te zien acteren, dat is namelijk in het echt moeder en dochter. Visueel ook wel een vreemde zit soms. Regisseur Arnaud Desplechin haalt alles uit de kast om dit wat boeiend te houden en dat resulteert in het doorbreken van de vierde muur, split-screens, van die titelschermen die iets situeren, ... Dat dan ook nog eens gecombineerd met een bij vlagen niet passende (en daardoor eigenlijk net nog beter tot zijn recht komende) soundtrack en de film gaat echt wel vlotjes voorbij.

Leuk om eens gezien te hebben maar vooral voer voor de liefhebbers van Catherine Deneuve. Wie hier een typische kerstfilm verwacht waar je een warm gevoel aan overhoudt komt wat bedrogen uit, maar toch is hier nog wel wat interessants te ontdekken. Alleen jammer van die speelduur, daar had toch wel wat in geknipt gemogen.

3*

Eén van de beste films van het duo

Mijn kijkachterstand van de vechtende Terence Hill & Bud Spencer is vrij groot te noemen. Ooit eens een hoop films van hen op een rommelmarkt gekocht en ik spreid ze beetje bij beetje om er zo lang mogelijk van te kunnen genieten want ik amuseer me altijd wel met de twee Italianen. Na eerst een paar solo films van Spencer te hebben gezien, had ik gisteravond wel weer zin in een film van het duo.

Ik koos voor deze Trinity Is Still My Name maar ik had niet door dat het hier om een vervolg ging. Stom eigenlijk want ik heb het eerste deel hier ook nog liggen maar bon, je kunt dit tweede deel in ieder geval zonder veel moeite apart kijken. En het is een amusante zit geworden die vooral erg memorabel wordt door een aantal aparte scènes. Mijn favoriet moment is sowieso de kaartscène met Hill maar er is hier voor de rest nog veel te genieten. Dat komt voornamelijk doordat het verhaal van Trinity Is Still My Name vandaag de dag nog altijd amusant is, Spencer & Hill zouden zelfs met Two Supercops een aantal jaar later de film voor een stuk overdoen maar dan in een meer hedendaagse setting. Het is dan ook jammer dat de film op zich net iets te lang blijft doorgaan (al is de afsluitende vechtpartij wel weer schitterend) waardoor ik toch net geen 4* kan geven maar het komt er in ieder geval erg dicht bij in de buurt.

Zoals gezegd heb ik dus de laatste tijd meer films met Spencer alleen gezien en wanneer je dan een film met Hill erna kijkt dan valt het toch op wat voor een heerlijk duo het eigenlijk is. Beide heren zijn geweldig goed op elkaar ingespeeld en hebben aan een blik genoeg om lekker los te barsten. Zeker Hill heeft hier één van de meest legendarische scènes als je het mij vraagt met zijn intrede in de film op de draagberrie. Zoals gewoonlijk wordt de film in zijn geheel gedragen door het duo en de bijrollen zijn redelijk verwaarloosbaar. Goede muziekkeuze trouwens ook. Ik zie de films van Spencer & Hill graag maar in hun niet Westerns komt er meestal zo'n terugkerend deuntje aan te pas dat me op den duur echt begint te irriteren.

Ik ben nog altijd wat aan het twijfelen tussen 3.5* en 4* maar eerst het eerste deel maar eens verorberen en dan zullen we nog wel eens naar de individuele scores kijken. Trinity Is Still My Name blijft echter een amusante film die hier en daar een beetje inzakt maar waar veel goeds in is te ontdekken.

3.5*

Schneider over Schneider

Het was een gelukkig toeval dat ik had gezien dat ze op de Nederlandse televisie opeens een documentaire over Romy Schneider uitzonden. Ik vermoed naar aanleiding van haar verjaardag (de actrice werd namelijk geboren op 23 september 1938) en het leek me wel een leuk idee om dit kort na mijn kijkbeurt van haar laatste film te zien. Het is altijd een beetje afwachten wat dit soort documentaires juist gaat brengen, maar Patrick Jeudy had met Marilyn, Dernières Séances ook wel iets interessant op de markt gebracht.

Het resultaat is echter maar zozo. Het uitgangspunt is een interview dat Romy Schneider indertijd maakte met de Duitse Alice Schwarzer naar aanleiding van diens nieuwe feministische magazine, maar jammer genoeg krijg je niet het volledige interview te horen. Geen idee waarom, maar de focus is vele meer op Schwarzer komen te liggen die vertelt hoe het interview an sich is gelopen en dat geeft eerlijk gezegd wat een vertekend en vooral eenzijdig en makkelijk te manipuleren beeld. Er wordt echter nog wat aangevuld met ander materiaal (onder andere het bezoek van Magda Schneider - Romy's moeder - aan Hitler) en de spaarzame audiofragmenten tonen een getormenteerde actrice in al haar facetten. Verder is dit ook een redelijk miniem overzicht van het leven van Schneider tot in 1976 en dat betekent dat onder Alain Delon de revue passeert. Het zijn vooral dit soort privébeelden die het nog de moeite waard maakt. Het is op zich een belachelijke scène maar een outtake van La Piscine waar Delon Schneider waarschuwt voor een wesp..

Het heeft iets enorm aandoenlijk en laat ons eerlijk zijn, met een speelduur van een uurtje is dit absoluut geen straf om te bekijken. Die korte speelduur is echter ook een tegenvaller, want dat is op zich te weinig tijd om hier echt iets diepgaand van te maken. Ik zou graag het originele interview (en dan misschien ineens een vertaling erbij) willen horen. Ik denk dat dat nog vele malen interessanter is dan deze uitwerking.

3*