Opinions

We may have to be neighbors, but I don't have to be neighborly

Eigenlijk is het raar. Ik dacht altijd dat ik wel een fan was van het Western genre, maar zo langzamerhand begin ik eigenlijk door te hebben dat ik vooral fan ben van John Wayne. Er is iets met de man dat me mateloos blijft boeien en zeker zijn jaren '60 - jaren '70 periode ligt me erg goed. Vandaar was ik ook erg benieuwd geraakt naar deze Chisum. Wayne terug in zijn volle glorie en dan nog eens met een uitstekende cast in de bijrollen.

En Chisum is zoals gehoopt een erg leuke film geworden. Vond de keuze om Billy the Kid en Pat Garrett te introduceren een beetje vreemd, maar blijkbaar hebben die effectief hun invloed gehad in de Lincoln County War van 1878 waar deze film gebruik van maakt, en gelukkig blijkt dat een goede kapstok te zijn om het verhaal aan op te hangen. Het is alleen een beetje jammer dat regisseur Andrew V. McLaglen dat verhaal niet altijd even goed in de hand heeft. De verhaallijn rond Chief White Buffalo (hoewel het op zich wel tof is om een Wayne film te zien die iets positiever ten opzichte van indianen is) wordt eigenlijk nooit echt afgewerkt en ook de aanwezigheid van Sallie Chisum heeft niet echt bijzonder veel nut. Daar staat gelukkig nog wel een geweldige strijd tussen Chisum en Murphy tegenover die vooral veel schwung krijgt vanwege de geweldige bijrollen. Pat Garrett en Billy the Kid zijn natuurlijk al legendarische personages, voor een groot deel ook vanwege de gelijknamige Sam Peckinpah film uit 1973, maar ook premiejager-die-sherrif-wordt Dan Nodeen geeft dat beetje extra.

Typische John Wayne film. Het is ondertussen een kunstje geworden dat hij, uitstekend moet ik erbij zeggen, beheerst en ik kan me voorstellen dat dat niet altijd in even goede aarde valt bij sommigen. Ik zie er in in ieder geval geen graten in en zou volgens mij uren naar de man kunnen luisteren. De one-liners, de krasse stem. Geweldig gewoon. Alleen wel een beetje jammer dat het net iets te duidelijk is wanneer er een stunt double aan te pas komt. Misschien toch in het vervolg een iets gezetter persoon als stunt double voor Wayne kiezen... Soit, Forrest Tucker is uitstekend als de slechterik van dienst en het duo Glenn Corbett en Geoffrey Deuel zijn heerlijk als Pat Garrett en Billy the Kid. Tof ook om Hank Worden nog in een bijrolletje te zien, toch ook één van de meest geziene bijrolacteurs in het oeuvre van Wayne.

Jaja, Chisum is toch weer zo'n oerdegelijke film gebleken. Schandalig eigenlijk dat het weer zo lang heeft geduurd eer ik de film opzette, want ik heb de DVD toch alweer geruime tijd liggen. Soit, typische John Wayne film dus en dan weet je waar je je aan kunt verwachten. Het geheel wordt echter naar een hoger niveau getild door een degelijk verhaal en een uitmuntende cast.

Dikke 4*

Ik was verliefd op Chris Lomme, dat meisje met het blonde haar

Bovenstaand is een flard uit het refrein van Verliefd op Chris Lomme, een nummer van de Belgische groep De Kreuners. Een nummer dat bijna 30 kaarsjes mag uitblazen - het werd uitgebracht in 1990 - en nog altijd blijft de actrice alomtegenwoordig. Ondertussen is ze alweer 80 jaar geworden en viert ze dat met een theaterstuk waarin ze terugblikt op een carrière van 60 jaar. Het theaterstuk heeft de titel 'Reverence' meegekregen en met deze documentaire krijgen we een blik op de totstandkoming daarvan.

Al is het misschien een beetje vreemd om daar nu al mee af te komen aangezien het theaterstuk pas in 2019 gebracht zal worden. In ieder geval focust de documentaire zich op de gesprekken tussen Michael De Cock en Lomme (De Cock is ondertussen directeur van het KVS maar schreef in het verleden onder andere het toneelstuk Achter de Wolken dat in 2016 met Lomme verfilmd werd) en hoe ze tot de voorstelling kimen en dat is gewoon enorm boeiend. De grote thema's worden niet uit de weg gegaan en je voelt dat Lomme en De Cock elkander genoeg vertrouwen om de kleine kantjes niet te verbloemen. Dat gesprek waarin de actrice al vloekend weigert om over 'het verval' te spreken hakt er in ieder geval in. Dit had voor mijn part trouwens echt wel wat langer mogen duren dan de kleine 50 minuten die het nu duurt. Hier en daar worden de gesprekken nog afgewisseld met beeldmateriaal (onder andere de eerste scène van Lomme in Schipper naast Mathilde) en ook dat is wel leuk om te zien.

Ze is nog verbazingwekkend kwiek trouwens, al moet ik die nog er misschien beter aflaten aangezien ze dat niet graag hoort. Het is en blijft een indrukwekkende dame met een indrukwekkende staat van dienst en hoewel ik er van overtuigt ben dat Annick Ruyts en Kenneth Michiels maar de bovenste laag weten weg te schrapen, is het toch een intrigerende docu. Hopelijk schrijft ze nog eens een biografie ofzo, gewoon al haar relatie met Nand Buyl lijkt me al stof genoeg.

4*

Good hands... Bad taste in cars

Na het erg matige Vampires, tot nu toe het slechtste wat ik van Carpenter heb gezien, was de hoop gezet op deze Christine om de Carpenter Double Feature avond nog te redden. Ik had het boek van Stephen King lange tijd geleden wel eens gelezen, maar er was in ieder geval niets meer van blijven hangen. Stephen King verfilmingen hebben wel vaker de gewoonte om niet aan het bronmateriaal te kunnen tippen, al zijn er natuurlijk nog steeds uitzonderingen, en het was de vraag wat Carpenter hier mee ging kunnen doen.

Veel, zo blijkt. Vind het een beetje jammer dat het boek niet meer helder in mijn geheugen zit omdat ik wel benieuwd ben naar wat van Carpenter en wat van King is. Naar analogie met The Shining van Kubrick, die geloof ik toch ook een andere weg uitgaat dan het bronmateriaal, eigenlijk. Soit, maakt op zich niet uit wie verantwoordelijk is voor wat en dat neemt bovendien niet weg dat Christine wel een erg vermakelijk filmpje is geworden. Een lekkere Rock & Roll soundtrack met onder andere Little Richard en Buddy Holly en een verhaal dat best wel lekker loopt. De transformatie van Arnie is het leukst natuurlijk. Zo'n schlemiel die via de invloed van zijn wagen tot een women magnet wordt omgetoverd en uiteindelijk compleet ontspoort. Het grootste probleem zit hem er natuurlijk in dat Christine zelf niet indrukwekkend is als de killer aangezien het gewoon een auto is. Kudos dan toch voor Carpenter dat hij er best nog wel een dreigend iets van weet te maken. Vond vooral de scènes waar Christine terug 'ontdeukt' wel erg mooi gelukt.

De hoofdrol is dus weggelegd voor Christine, een Plymouth Fury uit 1958, en dat is toch een bijzonder mooie wagen, minus dat moordzuchtig kantje dus. Keith Gordon is vermakelijk als de schlemiel en overtuigt op zich ook nog wel als de coole dude met de coole auto. Niet echt een cast met bekende koppen, met uitzondering van Harry Dean Stanton dan, maar op zich weinig op iemand aan te merken. Alexandra Paul ademt perfect die jaren '80 sfeer uit (wat op zich eigenlijk niet echt een pluspunt is aangezien de film zich eind jaren '70 hoort af te spelen, maar ik ben wel fan van het sfeertje) en Stanton is ook altijd wel een meerwaarde.

Het was hopen dat Carpenter hier mee ging kunnen overtuigen en dat is in ieder geval wel uitgekomen. Weliswaar niet zijn beste werk, ik neig misschien ook net iets meer naar 3,5*, maar over de gehele lijn heel wat sterker dan wat hij eind jaren '90 uit zijn mouw zou schudden. Al is Escape From L.A. wel nog heerlijk fout.

Kleine 4*

Bah! Humbug

Ik vind het altijd vreemd dat televisiezenders zelfs de eerste dagen na tweede kerstdag ons toch nog proberen te overspoelen met kerstfilms. In de aanloop naar Kerstmis kan ik het nog wel waarderen/begrijpen maar als het aan mij had gelegen, dan had ik A Christmas Carol gisteravond links laten liggen. Mijn broer is hier echter blijkbaar een grote fan van en kon het niet laten om de film nog eens een keer te zien, hoewel hij hem nog recent met de kerstdagen had gezien. Als gast kan ik hem dan natuurlijk niet gaan tegenspreken maar ik moet toegeven dat ik hier toch ook wel interesse in had.

Al was het maar om te zien wat Zemeckis hier van terecht ging brengen want zijn eerdere animatiepoging die ik volledig heb gezien, Who Framed Roger Rabbit, was een nogal hit & miss te noemen maar vanwege onder andere de Back to the Future reeks draag ik de regisseur toch een warm hart toe. A Christmas Carol voldoet op zich aan alle verwachtingen. Ik ben niet zo'n enorme fan van de werken van Charles Dickens maar de enige verfilming die ik tot nu toe had gezien van Ebenezer Scrooge (de Muppets versie) kon ik wel waarderen. Het blijft een verhaal met een enorm moralistische ondertoon maar het interessantste aan heel de film is dan ook het duistere kantje dat Zemeckis hier weet in te steken. Voor een Disney film zitten er een paar scènes in die ik niet meteen zou aanraden voor de jongsten onder ons en dat verraste me toch eerlijk gezegd, weliswaar op een positieve manier. Voor de rest blijft dit een ietwat voorspelbare (is er iemand die niet weet hoe het verhaal van Scrooge loopt?) en kleffe kerstfilm maar het werkt gelukkig nog altijd wel. Al kan ik me voorstellen dat dat toch ook te maken heeft met de periode waarin je de film ziet en dat het in de zomer wel wat minder is.

Ik heb me ooit eens aan het eerste halfuur van The Polar Express gewaagd maar uiteindelijk afgezet vanwege de lelijke animatiestijl. Het is niet dat Zemeckis me hier opeens een revelatie heeft bezorgd maar ik moet zeggen dat het hier stukken beter werkt. Er is altijd wel ergens iets te beleven en de personages komen mooi tot hun recht. Mijn favoriete stijl zal het nooit worden maar het is zeker geen straf om naar te kijken. Voor de rest veel bekende namen in de stemmen met Jim Carrey op kop. Hoewel hij een vrij kenmerkend stemgeluid heeft, had ik nergens het gevoel dat ik naar een soort van oudere versie van Ace Ventura zat te kijken dus kudos voor Carrey. Ook Colin Firth en Gary Oldman zijn lekker op dreef als Cratchit en Fred.

De tweede Dickens verfilming die op 3.5* mag rekenen maar deze keer kan ik die score eens kwijt aan een film die trouw blijft aan het boek, de Muppets verfilming teert toch voornamelijk op de wezentjes zelf, en dat had ik niet verwacht. Zemeckis levert hier een vermakelijke film af maar ook niet meer dan dat.

3.5*

Some journeys take us far from home. Some adventures lead us to our destiny

Ik wou eigenlijk nooit aan dit eerste deel van Narnia beginnen omdat ik een slechte nasmaak had van de verschrikkelijke parodie in Epic Movie. Ik weet dat het niet zou mogen maar die film verneukte deze al compleet voor mij dus het duurde even eer ik hem zou opzetten. Toen hij eens op televisie kwam heb ik hem toch maar opgenomen en gisteren opgezet.

Eerlijk gezegd, ik was al eens aan de film begonnen nadat ik hem had opgenomen maar ik had het toen allemaal wat slecht getimed. Ik had juist Chrysostomos gehad en om de paar uur te overbruggen tussen het feest en het terug naar school gaan hadden we besloten om een film op te zetten. Niet één van mijn beste plannen want iedereen was lichtjes aangeschoten en wanneer, na een nacht in de kou te hebben rondgelopen, je in een warm huis aankomt dan val je nogal snel in slaap. Het is iets wat ten huize Persoon iedereen overkwam. Ach, hier kon Narnia niets aan doen dus nam ik me voor om de film toch nog eens op een deftig tijdstip te zien en ik ben blij dat ik dat heb gedaan want The Lion, the Witch and the Wardrobe is een meer dan vermakelijke film. Ik heb de boeken nooit gelezen maar ik wist wel dat het er allemaal nog wat kinderlijk aan toe ging. Gelukkig is dit in dit deel minder dan ik had gedacht, ik vond zelfs dat het er allemaal soms nog wat luguberder aan toe ging dan ik had gedacht. Het beste voorbeeld is toch wel de dood van Aslan. Hij offert zichzelf op, wordt kaalgeschoren en gemarteld om dan tot slot te worden opgeofferd. Oké, hij komt wel terug tot leven maar het zag er toch allemaal redelijk luguber uit. Het verhaal achter Narnia is op zich niet zo echt speciaal ten opzichte van andere fantasy verhalen. We hebben het allemaal al wel eens eerder gezien in Lord of the Rings of Harry Potter maar het wordt er daarom niet minder vermakelijk om. Adamson heeft dan ook het geluk dat ik een sucker ben voor dit genre, al ging de kerstman er wel lichtjes over. Ik ben in ieder geval wel benieuwd naar de andere delen maar hoeveel delen gaan er eigenlijk nog komen?

Qua effecten is The Lion, the Witch and the Wardrobe nogal wisselend. Narnia zelf ziet er werkelijk betoverend uit en ook Aslan is ontzettend mooi gemaakt maar soms ziet het er toch allemaal wat te digitaal uit. Voor dit soort films is het bijna noodzakelijk om zo goed mogelijk eruit te zien maar van mij hoeven al die blue en green screens niet. De muziek is zoals het bij dit soort films hoort maar waarom zitten er in godsnaam de Andrews Sisters tussen. Het trio heeft me tijdenlang achtervolgd in de Abbott & Costello films en zelfs nu in een film die meer dan 60 jaar later is gemaakt hoor ik nummers van hen.

Normaal gezien heb ik echt iets tegen kinderen in films. Er zijn maar een aantal uitzonderingen dus ik stond wel wat sceptisch ten opzichte van de 4 hoofdrolspelers maar dat was gelukkig niet nodig. Oké, ze zullen nooit een Oscar winnen voor hun rol in de film maar niemand doet het echt slecht. Alleen Georgie Henley was soms te irritant in haar rol van Lucy. Skandar Keynes paste alleen niet zo goed bij de rest van de familie. Ik kreeg nooit echt het gevoel dat het broer en zus waren maar misschien was dat wel Adamson zijn bedoeling omdat Edward tenslotte zijn familie verraad en aanvoelt als een rotte appel. William Moseley was wisselend van kunnen want de ene moment kwam hij normaal over maar in de meer epische en heroïsche momenten was hij gewoon nog te jong. Dan kwam Anna Popplewell beter over. Tilda Swinton is uitstekend gecast als de Witch. Verdomme, je zou er zelf direct schrik van krijgen mocht je die ooit in de donkere tegen komen. Ze heeft echt een akelig gezicht. Was ik trouwens de enige die dacht dat de rol van Tumnus door Shia LaBoeuf werd gespeeld? Leuk trouwens om ook nog Jim Broadbent tegen te komen. Ik kende hem niet tot ik hem een tijd geleden in een aantal films tegen kwam en hoewel zijn rol hier klein is, is het wel vermakelijk.

Een meer dan amusante fantasy film. De effecten zien er over het algemeen wel goed uit, Aslan en de aankleding van Narnia is het hoogtepunt. Het verhaal loopt vlot en ik ben wel benieuwd geworden naar het volgende deel.

4*

Droopy heeft in de loop der jaren al heel wat verschillende rollen gespeeld. Hij is altijd de underdog uiteraard en dat is in The Chump Champ (de titel doet het al vermoeden) niet anders. In een reeks sportieve uitdagingen neemt Droopy het op tegen Spike en de fun zit hem vooral in een aantal leuke visuele vondsten. Dat is toch iets waar Avery het best in is en dat is hier dus niet anders. Verder loopt de gimmick van een valsspelende Spike misschien net iets te ver door, maar toch blijft The Chump Champ nog wel zijn charme hebben. Tof einde natuurlijk waar Spike dan eindelijk de kus van de Queen of Sports krijgt, al had hij er zich toch wel iets anders bij voorgesteld.

3.5*

We shall fight in the fields and in the streets. We shall fight on the hills. We shall never surrender

Gevolgd door die heerlijke gitaarrif en de Metal liefhebber weet dat Aces High van Iron Maiden van start is gegaan. Ik denk dat dat zo'n 15 jaar geleden mijn eerste kennismaking met Winston Churchill en ik was al langer van plan om me eens verder te verdiepen in één van de meest iconische Britten aller tijden. Het plan was oorspronkelijk om dat via Darkest Hour (de nieuwe biopic met Gary Oldman) te doen, maar toen kwam Canvas met deze tweedelige documentaire op de proppen.

Of het nu effectief nodig was om dit in twee delen uit te zenden? Ik betwijfel het, maar liever dit dan dat ze een hele boel knippen om uit te komen bij een speelduur van ongeveer 60 minuten zoals het geval was bij onder andere David Bowie: Five Years. Soit, naar mijn gevoel worden documentaires vaak gedomineerd door floating heads die iets interessants (of vaak helemaal niet) hebben te vertellen over het onderwerp van de documentaire. Churchill, un Géant dans le Siècle doet dat niet aangezien er hier enkel met foto's en beeldmateriaal uit het archief wordt gewerkt. Daardoor krijg je het gevoel dat je in het eerste deel van de documentaire vooral naar een fotocollage zit te kijken omdat er van een jonge Churchill blijkbaar zeer weinig bewegende beelden bestaan. Er wordt een poging gedaan om het allemaal wat dynamischer te brengen en de voice-over (die van de uitzending op Canvas was Nederlandstalig en niet dus die van Vincent Lindon) moet de stilte doorbreken.

Klinkt saai, maar vreemd genoeg is dat eigenlijk het interessantste stuk uit de documentaire. In het tweede deel komt uiteraard veel meer de focus te liggen op de Tweede Wereldoorlog en dan blijkt dat 45 minuten toch bijzonder weinig tijd is om zo'n grote geschiedenis uit de doeken te doen. Veel is natuurlijk algemene kennis, maar zeker de driehoeksrelatie Churchill/Stalin/Roosevelt komt niet zo goed uit de verf. Het laatste deel is natuurlijk gewijd aan het verder aftakelen van de oude Bulldog. Interessant in ieder geval om te zien wat voor evolutie Churchill doormaakte en hoe hij verder aftakelde toen de oorlog ten einde was. Hij haalde weliswaar de gezegende leeftijd van 90 jaar maar op het einde was hij toch echt maar een schim van zichzelf. Frappant ook dat hij op exact de dag is gestorven dat hij altijd had voorspeld, al lijkt me de familie daar misschien ook wel een handje te hebben toegestoken aangezien Churchill toen al een week in coma lag.

Interessant om eens te zien in ieder geval en dit is een documentaire die de nodige elementen aanstipt, maar zo'n omvangrijke carrière als die van Churchill kun je niet in 90 minuten pompen. Benieuwd hoe Darkest Hour dat aanpakt in ieder geval, maar het gebruik van veel archiefmateriaal is hier toch wel een groot pluspunt. Ben nooit zo'n fan van persoon X vertelt iets dat maar voor waarheid moet aangenomen worden.

Kleine 3.5*

De eerste langspeelfilm rond Cinderella

Mary Pickford was zo'n naam die al langer op mijn lijstje stond van silent movie actrices waar ik wel eens wat meer van wou gaan zien. Ze heeft echter best wel wat films op haar naam staan en eigenlijk een beetje op goed geluk voor deze Cinderella gegaan. Het was niet de eerste filmische poging (de immer geweldige Georges Méliès maakte al 2 shorts rond het personage), maar het was wel de eerste volwaardige langspeelfilm. Vandaag de dag wordt het sprookje vooral geassocieerd met Disney, maar 36 jaar eerder was er dus al James Kirkwood.

De Disney versie was een film die ik eigenlijk tot sinds kort (zo'n 5 jaar geleden, dat verbaast me eigenlijk nog wel) nog nooit had gezien maar die me wel kon bekoren. In dat opzicht dacht ik dat deze silent me ook wel ging liggen, maar hier kon ik toch niet zo bijzonder veel mee. Wel interessant om te zien hoe het sprookje hier een wat andere vorm heeft aangenomen. Zo is er meer interactie tussen beide geliefden (ze ontmoeten elkaar zelfs voor het bal!) en komt er nog een aangename verrassing met Cinderella die de keuze krijgt dat haar stiefzussen onthoofd worden maar daar uiteindelijk niet op ingaat. Had het wel graag gezien eigenlijk, dan had de film zeker zich van andere versies kunnen distantiëren. Verder vooral de klassieke elementen zoals de toverfee, de koets die van een pompoen wordt gemaakt en natuurlijk de slechte stiefmoeder/stiefzussen. Het blijft echter een nodeloos sentimenteel en geromantiseerd liefdesplotje dat nooit echt boeit.

De rol van Cinderella ging naar Mary Pickford en naar het schijnt zou dat toch wel een springplank voor haar zijn geweest. Ik heb ze al is eerder gezien in Love Happy maar daar kan ik ze me niet meer echt in herinneren, laat staan hoe een grote rol ze heeft. Dit kun je dus zien als mijn eerste kennismaking met de actrice en ik moet zeggen, ze past goed in de rol. Goede chemie ook met Owen Moore, de twee waren trouwens getrouwd ten tijde van de film, en voor de rest stelt de cast niet bijzonder veel voor. De soundtrack kan er mee door, al heb ik wel het vermoeden dat het niet om de originele soundtrack gaat. Ik vond het gezongen stuk ten tijde van de ontmoeting tussen Prince en Cinderella niet echt passend in de film.

Soit, dat kan aan mij liggen want ik heb op zich ook niet zo veel silents gezien tot nu toe. Interessant om eens gezien te hebben doordat dit de eerste volwaardige verfilming van het bekende sprookje is, maar verder heb ik al wel interessantere silent movies gezien. Mary Pickford ga ik echter wel nog wat meer opzoeken.

1.5*

Bibbidi-Bobbidi-Boo

Toen ik een paar dagen geleden Belle en het Beest nog eens had herzien, werd er me hier op MovieMeter aangeraden om Assepoester ook eens een kans te geven. Ik was sowieso al van plan om hem eens te zien (anders had ik hem niet gekocht) maar er staat nogal een grote stapel Disney films op mij te wachten. Gisteren dan toch maar deze er tussen uit geplukt en opgezet met redelijke hoge verwachtingen omdat de prinsessenfilms van Disney me altijd wel kunnen bekoren.

Assepoester (ik heb hem in het Nederlands gezien) is in dat opzicht een lichte teleurstelling geworden. De film is erg goed maar ik had toch net dat tikkeltje meer verwacht. Misschien ligt het aan het feit dat ik Assepoester nog nooit had gezien en dat de 'magie' zich pas later manifesteert bij meerdere kijkbeurten? Ik weet het niet maar gelukkig nodigt de film wel uit om hem later nog eens op te zetten want hoewel ik lichtelijk teleurgesteld ben, is Assepoester toch nog altijd zo'n typische heerlijk dromerige Disney. Het plot van de film is alom bekend en daar wringt het glazen muiltje dan ook een beetje want het wordt nergens echt verrassend. Ik kan er niet juist mijn vinger op leggen want Sneeuwwitje, Belle en het Beest of Sleeping Beauty kent ook iedereen maar die weten nog altijd op een bepaalde manier te verrassen. Assepoester heeft jammer genoeg iets te weinig om handen om de gehele speelduur te blijven boeien. De personages zijn nochtans vaak erg leuk. Assepoester zelf is één van de mindere prinsessen want ze heeft te weinig persoonlijkheid in vergelijking met de andere. Ze kent amper emoties, met als uitzondering wanneer haar jurk wordt kapot gescheurd, maar ze heeft ook nooit een slecht humeur of iets dergelijks. Het lijkt alsof niets haar kan deren en dat stoorde me een beetje. Gelukkig zijn er talloze andere personages die dit kleine mankement moeiteloos opheffen. Mijn favorieten zijn toch de twee stiefzussen en hun moeder. Zo lelijk als de nacht, zeker in vergelijking met Assepoester, ze zijn oerdom maar ze brengen vaak een zekere vorm van leven in de brouwerij. Vooral de stiefmoeder is soms geweldig geportretteerd. De humor wordt deze keer weer eens in handen gegeven van de sidekicks en het werkt wel, al is het net weer een tikkeltje minder dan bij mijn favoriete Disney films. De grootste stoorfactor was het feit dat Tom niet altijd even goed verstaanbaar was. Nu weet ik niet hoe het in de originele versie is maar in de Nederlandse versie hoor je vaak niet veel meer dan gepiep en bij een VHS wilt dat gepiep wel vaak eens onverstaanbaar worden.

Wel leuk om Joke de Kruijf wederom eens te horen in een hoofdrol. Ik noemde daarjuist al Belle en het Beest en in die Nederlandse versie geeft ze ook de stem aan Belle. Knap van de Kruijf hoe ze toch hetzelfde klinkt maar er nog altijd een andere soort nuance in weet te leggen. Sowieso vindt ik eigenlijk de Nederlandse nasynchronisatie van een erg hoog niveau. Al moet het wel mooi Nederlands zijn en mag er niet gewerkt worden met accenten zoals in latere animatiefilms zoals Brother Bear waar er echt een Vlaamse cast is gebruikt voor de stemmen. Waarschijnlijk zit er ook nog een stuk nostalgie voor tussen maar voor mij zijn de originele stemmen en de Nederlandse nasynchronisatie vaak van een even hoog niveau, al zullen het er waarschijnlijk een aantal niet met me eens zijn. Visueel is dit ook net een tikkeltje minder. Op zich is er niets echt op aan te merken en het is zeker en vast niet dat het er zo ontzettend lelijk uitziet of iets dergelijks maar ik kreeg de indruk dat ze er niet alles hebben uitgehaald. De Disney films die ik recentelijk hebben gezien kennen allemaal een ontzettend mooi getekende finale en dat is bij Assepoester ook niet het geval. Natuurlijk is de dans tussen Assepoester en de prins erg mooi geanimeerd maar dan vond ik het bij Belle en het Beest mooier. De personages zien er wel weer stuk voor stuk ontzettend mooi uit. Assepoester is weer zo'n typische Disney prinses maar die zijn altijd zo mooi geanimeerd dat het een genot is om naar te kijken. De stiefzussen en de stiefmoeder zijn trouwens ook uitstekend geanimeerd. Het zijn overduidelijk niet moeders mooiste maar het venijn druipt er zo heerlijk van af. De muizen en de kat zien er trouwens ook erg mooi uit.

Ik klink misschien te negatief als ik mijn recensie er op nalees en dat is zeker en vast niet de bedoeling. In vergelijking met films als Belle en het Beest moet Assepoester jammer genoeg onderdoen maar dat betekent niet dat het een slechte film is. De animatie is degelijk, al had het beter kunnen zijn, de personages zijn vaak erg leuk, al stelt Assepoester een tikkeltje teleur, en is het plot iets te karig om geheel te blijven boeien. Misschien binnenkort maar eens herzien als ik wat meer Disney films heb herzien want tot nu toe heb ik me alleen maar aan mijn favorieten gewaagd en 2 nieuwe, Fantasia en Sleeping Beauty.

4*

I can't drive, I'm a goose

Ik stond eerlijk gezegd altijd een beetje sceptisch ten opzichte van die nieuwe rage aan live-action varianten van de bekende Disney films. Ik zie graag de originele animatiefilms en dit leek me, samen met die talloze vervolgen die in de loop der jaren zijn verschenen, een beetje overbodig te zijn. Recentelijk echter wel geïnteresseerd geraakt in het oeuvre van Brannagh en daar behoort deze Cinderella uiteraard bij. Dat, en het feit dat dit me zo'n perfecte film voor druilerig weer leek te zijn zorgden ervoor dat ik hier eens voor ging zitten.

Tot nu toe is Brannagh vooral een regisseur die een aantal interessante films heeft gemaakt, maar telkens me net niet kon bekoren. Een mengeling van 3* tot 3.5* was dan ook de gebruikelijke score, maar Cinderella is eindelijk de uitzondering op de regel. Hoewel de film ietwat traag op gang komt, het is pas vanaf het bal dat de film zijn vaart lijkt te vinden, is het toch wel over de gehele lijn genieten van de magische pracht die Brannagh op het scherm tovert. Zeker de scènes in het paleis zijn echt geweldig om naar te kijken. Verder is dit een film die het vertrouwde verhaal van de animatiefilm (en de vele andere Cinderella films, want Disney was absoluut niet de eerste) volgt maar er toch hier en daar zijn eigen touch aan weet te geven. Misschien net iets teveel een knieval naar de animatiefilm aan de hand van onder andere de muizen (kan me niet herinneren dat dat in de 1914 versie bijvoorbeeld ook zo was) maar het zorgt nog voor een paar leuke scènes.

Vooral ook omdat Lily James als Cinderella zo enorm aandoenlijk is. Met animatie kun je je personages zo kneden dat ze er perfect uitzien zoals je wilt, bij echte mensen is dat net iets moeilijker, maar James is echt een perfecte keuze voor de rol. Kan ook gezegd worden van Cate Blanchett trouwens als stiefmoeder. Die haat in de ogen, heerlijk! Verder nog toffe bijrollen van onder andere Helena Bonham Carter (Bibbidi-Bobbidi-Boo!) en Richard Madden speelt een prins met iets meer diepgang dan we gewend zijn. Het is daar ook dat Brannagh wel wat punten weet te scoren, want dankzij de cast krijgen bijrollen zoals Derek Jacobi (als de koning) net wat meer niveau. Ook de effecten kan je bijna een hoofdrol noemen, want die nemen erg veel van de film in beslag. Qua aankleding en dergelijke was het dus al degelijk, maar die vlucht van Cinderella uit het kasteel (inclusief crashende pompoen) is toch ook wel erg fijn gedaan.

Ik heb me hier toch danig mee geamuseerd en dat is meer dan ik in eerste instantie had verwacht. Zo'n typische Disney feelgood film en eentje die mierzoet is en toch krijg je nergens het gevoel dat dit door je strot wordt geramd. Het einde is misschien net iets tè (het vergeven van de stiefmoeder..) maar kom, het is een kleine smet op een voor de rest uitstekend geheel.

4*

One man's extraordinary fight to save the family he loved

Ik begin me de laatste tijd wat meer te interesseren voor boksfilms. Mijn broer is er zelf ook wel fan van en had deze Cinderella Man gekocht. Gisteren was het dan eindelijk tijd om hem eens op te zetten.

Cinderella Man is ten eerste een zeer aangrijpend verhaal over het harde leven van een gewone familie in de jaren '20, de crisisjaren. Spijtig genoeg zitten er hier en daar een aantal clichés in maar die zijn gelukkig nergens storend. De gevechten zijn mooi in beeld gebracht en ook zitten er een aantal knappe scènes in waaronder het stuk waar Braddock in het restaurant zit en dat Max Baer binnenkomt. Die trouwens wel als een verschrikkelijke bruut werd neergezet. Toegegeven, het was geen simpel type en hij heeft inderdaad twee boksers dood geslagen maar hier werd hij gewoon als een alles vernietigend beest neergezet terwijl het tegendeel eigenlijk wordt bewezen in de documentaire bij de extra's waar je delen van het echte gevecht tussen Baer en Braddock ziet.

Russel Crowe begint zich voor mij toch wel meer en meer als een geweldige acteur te profileren want ook hier zet hij een geweldige performance neer. Ook Craig Bierko als Max Baer was zeer goed maar degene die een beetje tegensloeg was Zellweger. Haar verhaal mocht ook wel wat beter worden uitgewerkt. Het jaren '20 sfeertje wordt trouwens ook zeer overtuigend neer gezet.

Cinderella Man is een meer dan uitstekende film die je veel zin geeft om zelf in de ring te stappen.

4*

Fotografie en film

Eigenlijk is het grappig hoe deze twee thema's toch onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Je hoeft geen filmfanaat te zijn om foto's mooi te vinden of vice versa, maar als filmliefhebber kun je soms toch echt wel je ogen te kost geven aan een foto van een bepaalde film of acteur/actrice. Dat moeten de mensen van Magnum indertijd ook hebben gedacht, want zij staan zelfs nu jaren later nog steeds op kop met sommige van de indrukwekkendste shots in de geschiedenis van film.

In dat opzicht is Le Cinéma dans l'Oeil de Magnum een interessante zit. Het begin van de documentaire situeert zich in het ontstaan van Magnum als maatschappij en is vanuit historisch punt erg boeiend. Genoeg nuttige interviews ook met Isabella Rossellini (dochter van Ingrid Bergman die indertijd nog iets met Robert Capa, mede-oprichter van Magnum, heeft gehad) maar ook met een aantal van de nog levende fotografen. Naarmate de documentaire vordert valt het echter allemaal wat als los zand uit elkaar. De dood van Capa betekende een keerpunt voor het bedrijf maar regisseuse Sophie Bassaler geraakt niet verder dan wat interviews met fotografen. Op zich niets mis mee, want dat vormt soms boeiend materiaal maar je blijft wat met je honger zitten wanneer je echt iets over de geschiedenis van Magnum zelf te weten wilt komen. Beetje jammer ook van de korte speelduur, ik vermoed dat er met dit thema toch echt wel meer gedaan kan worden dan nog geen uur aan materiaal. Zeker omdat ik met gemak het dubbele van die tijd zou kunnen luisteren naar iemand zoals Eve Arnold en die komt hier maar sporadisch aan bod.

Misschien dat er nog wel ergens een langere versie rondslingert, maar aangezien werkelijk elke andere site ook al 52 minuten aangeeft vermoed ik dat hier effectief bij zal blijven. Interessant om eens gezien te hebben in ieder geval, al is het maar om eens een gezicht te plakken op wie verantwoordelijk is voor sommige iconische foto's.

Kleine 3.5*

John Wayne in het circus

Het was naar aanleiding van de winst van Claudia Cardinale in de Knock Out: Mooiste Actrice 2013 dat ik besloot om Circus World op te zetten. Het is de laatste ongeziene film van de wonderschone (en terechte winnares trouwens) Italiaanse die ik in mijn bezit heb en het is met John Wayne, al is die bijlange na niet zo aantrekkelijk natuurlijk. Een goed jaar geleden gekocht op een rommelmarkt maar altijd wat links laten liggen vanwege de langere speelduur en het op het eerste zicht niet zo interessante plot.

Een plot dat trouwens langs geen kanten klopt en ik vraag me af wie er het eerst mee op de proppen is gekomen, Cinema Classics die de DVD hebben uitgebracht of degene die de film hier indertijd op de site heeft toegevoegd aangezien ze nagenoeg identiek zijn. Soit, dat is een lange uitleg om te zeggen dat het plot wel wat meer om handen heeft dan Matt Masters die met zijn vrouw en stiefdochter een rondreizend circus heeft en allerlei problemen tegenkomt die de familieband versterken. Circus World is dan ook een film die alle drama die je in dit soort films kunt verwachten compleet tegen elkaar uitspeelt maar het werkt goed. Henry Hathaway (die later nog een paar van Wayne's bekendste films zou regisseren) haalt onder andere overspel en zelfmoord uit de kast en maakt er een geslaagd en boeiend geheel van. Alleen zonde dat de rol van Aldo Alfredo niet zo al te degelijk wordt uitgewerkt. Het kan zijn dat ik er naast zit maar Aldo is volgens wel degene die het krantenknipsel in de kleedkamer van Toni hangt en er uiteindelijk ook voor zorgt dat de tent vuur vat maar de film eindigt nogal abrupt met de 100 tuimelingen van Lili. Is Aldo tot inkeer gekomen wanneer hij haar ziet optreden (hij komt mee applaudisseren) maar het blijft toch vrij onduidelijk en dat is zonde.

Er waren wat productieproblemen (zo was oorspronkelijk Frank Capra aan het project verbonden maar die kapte ermee na een geschil met John Wayne waarop Hathaway werd binnengehaald) maar het uiteindelijke resultaat wordt ook als een flop beschouwd. Onterecht maar begrijpelijk want dit is een atypische John Wayne rol. Wayne wordt altijd beschouwd als de ultieme gunslinger maar met uitzondering van in het circus raakt hij geen geweer aan. Hij vecht ook met niemand en de altijd romantisch correcte Duke blijkt zelfs overspel te hebben gepleegd. Ik vond het in ieder geval interessant om hem eens op deze manier te zien maar ik ben daar blijkbaar maar één van de weinigen in. Wayne wordt bijgestaan door twee toch wel legendarische actrices waarvan één 4 jaar later wereldgeschiedenis zou schijven als Jill McBain. Ik heb het natuurlijk over Claudia Cardinale en die is hier enorm aandoenlijk. Ik weet niet hoe het komt maar ze heeft hier iets ontiegelijk schattig over haar hangen en dat gebrekkige Engels geeft er nog een extra dimensie aan. Ik betwijfel trouwens of de verlangende blikken van de circus crew gespeeld was toen Cardinale voor de eerste keer haar trapeze pakje aandeed.. Rita Hayworth komt pas na een goed uur opdraven maar weet wel direct haar plaats tussen Wayne en Cardinale te veroveren waaruit haar degelijkheid toch maar weer blijkt.

Normaal gezien ging ik hier een 3.5* aan geven maar na een nacht slapen blijven een aantal scènes maar door mijn hoofd spoken. De ramp met het schip is geweldig in beeld gebracht (zeker voor de tijdsperiode) en de circusacts spreken erg vaak tot de verbeelding waardoor er een halfje extra bijkomt.

4*

Your mouth says no, but your beard says yes

Het moet denk ik ergens halverwege het 6e leerjaar zijn geweest toen ik voor het eerst kennis maakte met de wondere wereld van Darren Shan. Het was via promotiemateriaal voor de boeken en eerlijk gezegd, ik verslond ze. Het was elke keer wachten op een nieuw deel, de reeks beslaat uiteindelijk 12 delen, en elke keer was het genieten. Ik sprong dan ook een gat in de lucht toen er op de achterkant van één van de boeken (ik vermoed het 7e maar ben daar niet zeker van) plannen werden gesmeed voor een verfilming. Uiteindelijk nog lang moeten wachten, zelfs zo lang dat ik de boekenreeks in een aantal jaar niet meer heb gelezen, maar vandaag dan eindelijk eens mijn tanden kunnen zetten in deze verfilming.

En ik denk dat de kleinere Metalfist dit wel had kunnen waarderen maar ik vrees dat ik ondertussen toch wat te oud ben geworden voor deze fantasy saga. Op zich is dit nog een redelijk goede poging tot verfilming maar ik kan me voorstellen dat het verhaal voor de meesten maar wat vreemd overkomt. Het is dat ik me de terminologie uit de boeken nog vrij goed kan herinneren maar als je die nooit hebt gelezen, dan is de oorlog tussen Vampiers en Vampanezen (blijft toch een belachelijk woord imho) nogal abstract en niet al te interessant gebracht. Het valt dan ook vooral op dat dit overduidelijk is bedoeld als opener voor een lange reeks. De film komt wat traag op gang en het einde is natuurlijk vrij onbevredigend. Ben op zich ook niet echt te spreken over het veranderen van een aantal elementen maar dat is natuurlijk eigen aan dit soort boekverfilmingen. Langs de andere kant zitten hier al wel een paar geslaagde details in die later nog van groot belang zouden zijn. Toch zonde dat er tot op heden nog altijd geen vervolg is maar dat zal er waarschijnlijk ook niet meer komen.

Visueel verrassend goed eigenlijk. De openingscredits zijn lekker sfeervol maar het zijn eigenlijk de freaks zelf die de show stelen. Verbazingwekkend ook in hoeverre die eigenlijk nog overeenstemmen met mijn verbeelding. Zo is Ken Watanabe een uitstekende Mr. Tall (al had die volgens mij geen Aziatische origine?) maar zijn ook Salma Hayek en Patrick Fugit uitstekend gecast. Zeker die laatste zet een geweldige Des(mond) Tiny neer. Over John C. Reilly ben ik iets minder te spreken. Staat bij mij toch wel te boek als een komische acteur en Crepsley is dat in geen geval. Het resultaat is dan ook maar half en half geslaagd. Reilly doet het over het algemeen redelijk goed maar maakt soms toch wat een (onbedoelde?) komische uitschuiver en dat is zonde. Voor de rest nog leuke bijrollen voor onder andere William Dafoe als Gavner. Qua volwassen dus over het algemeen zeker en vast te pruimen maar de film steunt toch wel op de twee tieners, Darren en Steve. En die twee rollen worden nu niet al te schitterend ingevuld door Chris Massoglia en Josh Hutcherson.

Een beetje een dubbel gevoel hierbij. Mocht de film zijn uitgekomen toen ik nog grote fan was van de reeks, dan had de score sowieso hoger gelegen. Nu ken ik de grote verhaallijn nog wel maar vallen de foutjes des te harder op. Visueel is het echter overtuigend en de cast is op zich nog wel vrij goed.

3*

And there's the cane from Citizen Kane. Wait, there was no cane in Citizen Kane.

Deze geweldige quote uit een aflevering van de Simpsons was het eerste wat ik ooit van Orson Welles en zijn Citizen Kane had gehoord. Jaren later heb ik een aantal van zijn films en hij behoort tot één van mijn favoriete acteurs/regisseurs. Nu gisteravond had ik nog eens zin in zo'n fantastische Orson Welles film en het was al meer dan een jaar geleden dat ik Citizen Kane nog had gezien dus heb ik hem snel opgezet en wat blijkt? Met een herziening wordt hij zelfs nog net een tikkeltje beter.

Citizen Kane opent sterk met de dood van Charles Foster Kane die zijn laatste woord uitspreekt en gaat dan even sterk verder in het uitdiepen van Kane's leven door middel van reportages, flashbacks en interviews met mensen die ooit dicht bij Kane hebben gestaan. Stukje bij stukje ontrafel je heel het karakter van Kane doordat elk interview, elke flashback wel iets anders heeft te vertellen over deze mediamagnaat.

Cinematografisch is Citizen Kane weer magistraal. Keer op keer zat ik gefascineerd te kijken naar de scènes in Xanadu, de beginscène met die sneeuwbol maar ook die scène waar de nieuwsreporter de memoires van Thatcher gaat bekijken. Kreeg daar zelfs even een Trial gevoel bij maar ook het verhaal blijft door de puzzelstructuur lang genoeg boeien, zelfs voor een 2e keer.

Orson Welles is zonder meer geniaal te noemen in zijn acteerprestatie (net zoals in meerdere van zijn films. Touch of Evil en Third Man o.a.) Hij zet hier op een voortreffelijke wijze Kane neer maar ook de andere acteurs zijn geweldig. Joseph Cotton als Jedediah, Everett Sloane als Bernstein maar ook zijn 2 vrouwen Dorothy Comingore en Ruth Warrick mogen zeker niet vergeten worden.

Het einde is voor velen een anti-climax waar Rosebud uiteindelijk gewoon een slee blijkt te zijn maar wanneer je de film meerdere keren ziet begin je dit gewoon meer en meer te waarderen. Welles geeft trouwens ook heel de tijd hints naar wat Rosebud zou zijn doordat de slee constant in beeld is in Kane zijn jeugd.

De beste film aller tijden is het niet maar hij komt toch verdomd dicht in de buurt

4.5*

I have becomed The Retarted Revenger!

De eerste Toxic Avenger was een erg fijne film (3.5*) maar ik heb me echt door de 2 sequels moeten worstelen. Wat een gigantisch verschil (1.5* en 1.0*) met de eerste film en eerlijk gezegd: ik had het wel gehad met Toxie en Tromaville. Aangezien dit vierde deel echter heel wat beter werd beoordeeld dan de twee voorgangers en ik de vervelende gewoonte heb om franchises te completeren, al ga ik die animatieserie genaamd Toxic Crusaders aan me laten voorbij gaan, heb ik me hier dan toch nog aan gewaagd. En effectief: dit is opnieuw een stap in de goede richting.

Maar Lloyd Kaufman (voor het eerst zonder Michael Herz als mederegisseur, hoewel die nog wel meewerkte aan de film) lijkt dit niet naar een huidige setting te kunnen brengen. Het was juist dat tijdsbeeld en dat foute jaren '80 sfeertje dat de eerste film zo geweldig maakte en anno 2000 blijft dit wat hangen tussen vlees noch vis. Het is in ieder geval wel een film waar het tempo terug wat meer inzit. De opening in de school zet meteen de toon en ik ben sowieso altijd wel fan van het kruisen van alternatieve werelden. Zeker wanneer je dan met een good Toxie en een bad Toxie eindigt maar net als in de voorgangers nekt de speelduur de film uiteindelijk. Er wordt flink wat gelinkt naar andere films die zich in Tromaville afspelen (met onder andere een vrij grote rol voor Sergeant. Kabukiman N.Y.P.D. die in 1990 ook al zijn eigen film had en hier ook een evil counterpart krijgt) maar op den duur sleept het allemaal nogal. Die bevalling duurt veel te lang (al krijgt de film nog wel wat puntjes voor het idee van een gevecht in de baarmoeder!) en ik ben blij dat dat 5e deel er uiteindelijk niet (meer) van is gekomen.

Wel tof om Mark Torgl even nog in een klein bijrolletje te zien! Hij is flink wat kilo's aangekomen sinds hij Melvin speelde in de eerste Toxic Avenger maar je haalt hem er nog zo uit en hij komt zowaar op nagenoeg dezelfde manier opnieuw terecht in een vat radioactief afval. Ik had niet verwacht dat ik blij ging zijn om iemand uit de vorige delen terug te zien maar Torgl was een aangename verrassing. Over onverwachte cameo's gesproken: geen idee hoe Lemmy van Motörhead hier is terecht gekomen maar hij past perfect. David Mattey is deze keer Toxie maar mag ook Noxie de Noxious Offender spelen, wat neerkomt op een lelijke toupet op zijn al even lelijke hoofd, en doet dat al bij al goed. Verder qua cast niet zo speciaal, Heidi Sjursen is als Sarah/Claire gelukkig niet zo vervelend als Phoebe Legere, maar het is vooral de politieke incorrectheid die het tof maakt. Wat teveel pis- en kakhumor naar mijn smaak maar zo'n scène als die verschrikkelijk trage bom of die auto die overkop gaat en pas na x aantal tijd ontploft.. Het is zo stom dat ik er wel mee kan lachen.

Tjah, als franchise is dit overduidelijk mijn ding niet. Ik heb het wel eventjes gehad met het Troma-team maar ik sluit niet uit dat ik ooit nog wel eens terugkeer naar Tromaville. Citizen Toxie (inclusief knipoog naar Citizen Kane met Nosebleed ipv Rosebud!) doet veel dingen een stuk beter dan zijn 2 voorgangers maar het komt uiteindelijk toch niet in de buurt van de waanzin die de eerste film was.

2.5*

City Lights

Men derde Chaplin en weer heb ik er toch een gemengd gevoel over. Eén van mijn favorieten, zoals de Marx Brothers, zal hij wel nooit worden maar ik zal toch niet twijfelen mocht ik weer één van zijn films tegenkomen die goedkoop geprijsd staat.

City Lights begint vrij sterk met het stuk waar de Tramp op het standbeeld ligt te slapen dat juist onthuld gaat worden. En ook andere stukken zorgen wel voor een glimlach tot zelfs een luide lach, zoals wanneer hij dat fluitje inslikt, maar spijtig toch nooit voor een echte schaterlach, al kwam de boksscène toch wel redelijk dicht in de buurt.

Chaplin wordt vaak de koning van de lach en de traan genoemd en dat is zeker wel te begrijpen doordat humor en drama hier hand in hand met elkaar lopen. Let vooral dan voor het drama stuk op o.a. de laatste scène waar Chaplin compleet verwaarloosd uit de gevangenis komt met kapotte kleren, het blinde meisje met de huishuur,...

Chaplin is goed te pruimen al is hij volgens mij wel wat overrated maar daar kan ik pas over oordelen als ik meer van zijn films heb gezien.

3.5*

Burn the witch!

Mijn broer is nogal grote fan van Bela Lugosi en heeft een resem films van die zijn oeuvre op DVD liggen. Een van de DVDs die hij heeft is The Corpse Vanishes, maar het toffe eraan is dat het een DVD is met ook nog eens The Terror (met legende Karloff) en deze Horror Hotel (met de al even legendarische Christopher Lee) op één schijfje is. In een verlaat eerbetoon aan de recent overleden Christopher Lee deze eens opgezet.

En aangenaam verrast eigenlijk. Horror Hotel (hoewel ik de originele titel City of the Dead veel logischer vind maar dat terzijde) heeft wel wat weg van een Hammer film, het productiehuis waarmee Lee groot zou worden, maar het blijkt de eerste film te zijn van Amicus Productions (hier nog gekend onder de oorspronkelijke naam Vulcan Productions) dat in de latere jaren '60 en '70 als de rivaal van Hammer beschouwd zou worden. Soit, de film opent met een wel erg sfeervolle introductie waar een stadje het op een heks gemunt heeft. Eventjes lijkt de film te gaan inzakken wanneer de zoektocht van Nan Barlow naar bewijs van het bestaan van de heks Elizabeth Selwyn te lang lijkt te duren, maar dan volgt er nog een leuke twist waar het hoofdpersonage halverwege de film sterft. Het zou trouwens niet de enige film in 1960 zijn die ditzelfde trucje zou gebruiken. Vanaf dan schiet de film terug wat in een hoger tempo en krijgen we nog een vermakelijke climax.

Vooral visueel overtuigend eigenlijk. Openingsscène was sowieso al sterk, maar gewoon heel de setting ziet er mooi uit. Vind het sowieso een pluspunt wanneer dit soort films in het zwartwit wordt gefilmd, dat geeft soms toch net dat beetje extra. Ik ging er wel van uit dat dit een hoofdrol ging zijn voor Christopher Lee, maar hij doet het 'maar' met een zeer degelijke bijrol. Nadrukkelijk aanwezig in het begin en hij blijft gewoon perfect voor dit soort rollen. Heerlijke rol ook van Patricia Jessel (Elizabeth Selwyn / Mrs. Newless, let vooral ook op de achternaam die in beide richtingen kan worden gelezen) die over de gehele lijn dreigend overkomt. Rest van de cast overtuigt, maar is niet bijzonder memorabel.

Een heerlijk gotische sfeer zorgt ervoor dat Horror Hotel een vermakelijke zit is in het genre. Misschien niet overal even sterk, beetje jammer ook dat de DVD geen ondertiteling bevat, maar een acteur van het kaliber van Christopher Lee geeft altijd net dat beetje extra. Moet inderdaad niet onderdoen voor menig Hammer film.

3,5*

Drie grootheden in één film

Toen ik zowat interesse begon te krijgen in film, ongeveer rond dezelfde periode dat ik me inschreef op MovieMeter, zei mijn vader altijd dat Le Clan des Siciliens een must-buy was. Hij had de film ooit zelf als tiener gezien en was er bijzonder door gecharmeerd. Het duurde een tijdje vooraleer ik dit eigenlijk überhaupt wat betaalbaar op DVD vond, maar gisteren dan eindelijk toch eens opgezet. De verwachtingen waren groot in ieder geval, al moest ik wel bekennen dat ik tot nu toe nog niet zo'n fan was van Henri Verneuil.

Althans toch niet van de films die ik tot nu toe heb gezien. Cent Mille Dollars au Soleil, Mélodie en Sous-Sol en L'Ennemi Public No 1 zijn niet meteen slechte films, staan allemaal op 3*, maar klassiekers zijn het niet. Gelukkig is Le Clan des Siciliens een stuk beter dan het overige van dat ik tot nu toe van het oeuvre van de regisseur heb gezien. Het is echter toch ook geen Jean-Pierre Melville's Le Samouraï, om maar eens een soortgelijke film te noemen. Grootste stoorzender blijkt zowaar de soundtrack te zijn. Ondertussen al genoeg muziek van Ennio Morricone gehoord om vast te stellen dat het niet mijn favoriete componist is (geef mij maar Nino Rota) en dat continue springveertje (?) dat je doorheen de film hoort is gewoon belachelijk. Zonde, want voor de rest wel een degelijke muzikale score maar dit haalde me eigenlijk regelmatig uit de sfeer. Wat jammer is, want Verneuil maakt hier wel een interessante film. Een krachtmeting tussen drie legendes en daar neem je dan zelfs het ietwat kale verhaaltje voor lief bij.

Jean Gabin, Alain Delon en Lino Ventura dus. Een trio acteurs die een film met enkel één van hen al een aanschaf waard maakt en hier komen ze zowaar tezamen. Dat moet knetteren en dat doet het ook, al blijf ik het jammer vinden dat de interactie tussen Ventura en Delon niet zo aanwezig is. Gabin is de katalysator en die deelt dan ook een aantal geweldige scènes met beide acteurs. Sowieso zijn ze alledrie van een hoog genoeg niveau om eender welke scène naar omhoog te tillen. Zelfs in die mate dat je moeite hebt om te herinneren wie er nu eigenlijk nog in de film meespeelde. Amedeo Nazzari als de gladde Tony Nicosia, dat is ook nog een heerlijke figuur trouwens.

Sowieso wel het beste dat ik tot nu toe van Verneuil heb gezien, maar ik had misschien nog net iets te hoge verwachtingen. Een must-see vanwege de aanwezigheid van drie Franse legendes en verder oogt het soms narratief ietwat pover. Is dat erg? Neen, want dit is zo één van die films die iets anders uitstraalt. Iets dat je moeilijk kunt definiëren, maar boeien doet het in ieder geval wel.

4*

Livin' in my house! Lovin' another man! Is that what you call bein' honest? That's just givin' it a nice name!

De films waar Marilyn Monroe een hoofdrol in speelt heb ik ondertussen al allemaal gezien dus het enige wat me rest is de titels onthouden van de films waar ze een klein bijrolletje in speelt en dan hopen dat ze hem op TCM uitzenden. The Asphalt Jungle heb ik al zo kunnen bemachtigen en deze Clash By Night was de volgende.

Misschien zat ik nog in de sfeer van maar ik verwachte eerlijk gezegd meer een misdaad verhaal dan dit drama. Dat vermoeden werd trouwens nog een beetje versterkt toen ik op de openingscredits Fritz Lang zijn naam tevoorschijn zag komen. Een veronderstelling die compleet verkeerd is want de film is zowel in zijn verhaal en ook in het geheel een drama. Een plotlijn is er amper te noemen en de film lijkt de gehele tijd voort te kabbelen via dialogen die vaak uitgebreid zijn op de verkeerde momenten. Zo had ik gerust wel wat meer willen zien gebeuren met het gegeven van de dode baby in het begin van de film. Het is eigenlijk enkel in het laatste halfuur dat de spanning zich wat begint op te bouwen en dat de film interessant wordt maar dan is het eigenlijk al te laat.

Fritz Lang zijn cinematografie ziet er wel weer uitmuntend uit. Dit is de 4e film die ik van hem zie (M, Metropolis en het tegenvallende Moonfleet zijn de andere) maar telkens weet hij wel een aantal mooie scènes voor zijn lens te schetsen. Het is alleen jammer dat dat deze pracht allemaal teniet wordt gedaan door het saaie verhaal.

Marilyn Monroe is natuurlijk de reden dat ik de film keek en alhoewel ze toch weer een kleine rol heeft slaagt ze erin om de scènes waar ze wel is in te zien naar zich toe te trekken. Hoogtepunt is toch wel het kleine stukje waar ze samen met Joe aan tafel zit en hem een speelse maar toch gemeende vuist op zijn kin neer plant. Het gebeurt in een flits maar ze slaagt er in om het met zo'n flair en elegantie te doen dat het een scène is die ik me zal blijven herinneren. Ik kende Barbara Stanwyck niet voor deze film en voor mijn part moet ik ze later ook niet meer echt tegen komen in een film want ze wordt compleet weggespeeld door haar twee mannelijke tegenspelers, Paul Douglas en Robert Ryan. In het begin had ik mijn twijfels bij Douglas maar naarmate de film aan zijn climax komt blijkt hij wel een degelijk personage neer te zetten.

Op zich geen slechte film maar de goede cast en de mooie shots maar die worden genekt door het veel te saaie verhaal. Toch wel jammer want hier had meer ingezeten. Natuurlijk wel een must voor elke Monroe fan doordat ze hier toch al laat zien wat ze in haar mars heeft.

2*

You will feel the power. Live the adventure. Experience the fantastic

Dit soort epische verhalen heb ik altijd wel graag gezien. Vooral wanneer het epische, mythologische wordt gecombineerd met een hoge vorm van heroïsme. Mijn verwachtingen waren wel vrij hoog gespannen eigenlijk.

Het grote minpunt aan Clash of the Titans is vooral de overkill aan plotlijnen. Op zich vind ik het niet slecht dat er voor gekozen is om zoveel mogelijk mythologische verwijzingen in de film te steken maar hierdoor lijkt de film geen echte climax te hebben want Perseus moet gewoon teveel beproevingen doorstaan. Eerst heb je natuurlijk het vliegende paard Pegasus dat hij moet vangen, het gevecht met Calibos, heel de Medusa story om dan uiteindelijk te eindigen met een veel te kort gevecht tegen de Kraken en dan vergeet ik volgens mij nog wel wat zaken. Ik zeg het, op zich niet slecht maar ik had liever gezien dat er zich op één verhaallijn werd geconcentreerd en dat deze eindigde met een waardige climax.

Qua cast is Clash of the Titans wel leuk om te zien. De gehele tijd leek Perseus me bekend voor te komen en de fans van de Veronica Mars serie met Kristen Bell in de hoofdrol zullen dan ook een jongere versie van Aaron Echolls herkennen. Maar ook in de bijrollen verschijnen een paar bekende actrices. Zo is de ijzersterke Maggie Smith te zien als de godin Thetis en zelfs de allereerste Bond-girl is van de partij als de godin Aphrodite. Rest van de cast kwam ook solide over.

Het verhaal van Clash of the Titans is op zich nog wel doenbaar maar wordt bijna ondraaglijk door de lachwekkende special effects. De eerste scènes met Pegasus zien er niet uit dan heb ik nog niet gesproken over die lelijke stop-motion techniek waarmee Calibos wordt neergezet die trouwens op twee verschillende manieren doorheen heel de film wordt weergegeven? Ik verschoot er trouwens van dat de film uit '81 is, had op zijn minst jaren 60-70 verwacht...

De remake van 2010 kan, vermits er met deftige effecten wordt gewerkt wel eens heel interessant worden. Voor de originele maar een nipte voldoende.

2.5*

I do not understand why the eyes of a statue should always lack light

Er kunnen veel dingen gezegd worden over Cleopatra van 20th Century Fox. Een hallucinant budget (waarvan er al sowieso een miljoen naar de wedde van Elizabeth Taylor is gegaan), verschillende regisseurs (zelfs Hitchcock is eventjes in the picture geweest doch die weigerde en ging The Birds maken), een productie die ettelijke jaren aansleepte, ... Het zijn maar een handvol voorbeelden van een reeks voorvallen waarmee je een dik boek zou kunnen schrijven. Een boek dat werkelijk alles zou hebben, want zo kwam er zelfs overspel tussen de acteurs aan te pas (zowel Taylor en Burton waren allebei getrouwd toen ze begonnen daten) en stierf Taylor zelfs bijna aan de gevolgen van een tijdens het filmen opgelopen longontsteking. Dit geeft nergens antwoord op misschien wel de belangrijkste vraag van allemaal: was het het deze problemen waard? Kort gezegd: ja.

Oorspronkelijk bedoeld als een tweeluik (met als titels Caesar and Cleopatra en Antony and Cleopatra) van elk 3 uur, maar uiteindelijk gereduceerd tot één film van 4 uur om dan nog eens verknipt te worden tot een versie van zo'n dikke 3 uur. Ikzelf heb de lange versie gezien, maar zelfs daar worden sommige stukken nogal snel afgehaspeld. Heel de zwangerschap van Cleopatra wordt gewoonweg niet in beeld gebracht en ik hoop dan ook met heel mijn filmliefhebberhart dat de film ooit nog eens kan gerestaureerd worden op de manier zoals Mankiewicz het indertijd heeft bedoeld. Dat verdient de mens wel na de hoeveelheid tijd en moeite die hij hierin heeft gestoken. Soit, 4 uur aan film dus en bijzonder weinig inzakkingen. Er is eigenlijk maar één moment geweest waar mijn aandacht wat is beginnen te verslappen en dat was na de dood van Caesar. Het voelt aan alsof er een nieuwe film start met deze keer meer focus op Antony (wat dus blijkbaar wel de bedoeling was) en het duurt even eer die weer op gang komt. Vanaf dat Sosigenes met de speer wordt doorboord en het schitterende gevecht bij Actium is het echter weer ouderwets genieten. En dat bedoel ik letterlijk, want dit is het soort epische films dat vandaag de dag niet meer gemaakt wordt.

Visueel ziet dit er dan ook enorm indrukwekkend uit. De klederdracht van Cleopatra, de massascènes (de intrede van Cleopatra in Rome is één van de vele hoogtepunten) met duizenden figuranten, de met de hand gebouwde sets, ... Het is niet moeilijk om te veronderstellen dat dit allemaal een serieuze duit moet gekost hebben. En dan heb je als smaakmaker nog een fantastische cast ter beschikking. Hoewel Elizabeth Taylor vernietigende kritieken kreeg, is dit in mijn ogen één van haar beste rollen. Ze straalt iets koninklijk uit, weet te overtuigen in de politiek getinte scènes en is daarnaast nog eens ontzettend sexy. De scène in het badhuis moet toch menig mannenhart sneller doen laten slaan in de vroege jaren '60. Dit is tegelijkertijd ook de eerste in een reeks van 11 films die ze samen met Richard Burton zou maken, en het is ook het begin van een knipperlichtrelatie die ettelijke jaren zou doorgaan tot aan de dood van Burton in 1984. Burton speelt hier Marc Antony en doet dat met verve. De chemie met Taylor is uitdrukkelijk aanwezig, maar het zijn vooral de scènes waarin Burton getergd rondzwerft na het verraad van Cleopatra en zijn medesoldaten die een groots acteur laten zien. Erg aangenaam verrast ook door Rex Harrison. Ik ken hem eigenlijk enkel van wat meer komisch getinte films zoals een Dr. Dolittle of My Fair Lady, maar hij zet een indrukwekkende Julius Caesar neer.

Historisch correct zal het allemaal waarschijnlijk wel weer niet zijn. Dat hoeft ook niet, want hierdoor resulteert Cleopatra in een erg degelijke film die zich concentreert op een met macht beladen driehoeksrelatie. Een film van epische proporties die visueel overdonderend is en ook nog eens een uitmuntende cast bevat. Je moet er je tijd voor vrijmaken, maar het is het waard. Ik hoop ooit nog eens de originele versie te kunnen zien, dan kan er nog wel een halfje bij. Nu weerhoudt de inzakking na de dood van Caesar me toch nog van de 4.5*.

4*

Clerks

Na Dogma en Jay and Silent Bob Strike Back te hebben gezien, die me trouwens goed bevielen, besloot ik Kevin Smith zijn debuutfilm te zien. Vooral omdat ik had gehoord dat de beste man zijn stripcollectie ervoor had verkocht en 10 kredietkaarten had leeggehaald speciaal om de film te kunnen maken.

Maar dat had hij beter niet gedaan. De 2 hoofdpersonages, Dante en Randall zijn verschrikkelijk irritant en totaal niet grappig. Ze kunnen beter een klein rolletje spelen zoals in Jay and Silent Bob maar om er een hele film te vullen, dat is teveel.

Het verhaal heeft niet veel om handen maar dat zou niet belangrijk zijn omdat de film zo'n geweldige humor en dialogen heeft. Buiten de Star Wars grap heb ik eigenlijk niet veel bijzonders ontdekt.

Wat wel een pluspuntje is zijn Jay and Silent Bob maar die komen dan veel te weinig voor. Om de een of andere reden kan ik hun humor veel beter appreciëren dan het eindeloze geleuter over dat zijn vriendin 37 keer iemand heeft gepijpt.

2*

Your friend just had the most expensive funeral in history

Soms vraag ik me af hoe het komt dat ik zoveel actiefilms heb gemist. Ik was wel een redelijk fervente videotheekganger maar mijn broer kwam altijd thuis met horror films en ik vermoed dat ik te klein was voor iets anders te kiezen buiten kinderfilms, al is in de videotheek wel mijn voorliefde voor Stargate SG1 ontstaan maar dat is een ander verhaal. Vooral bij het zien van The Expendables merkte ik dat ik wel wat miste dus ik besloot om op een queeste te gaan om meer actiefilms te zien. Vermits Stallone altijd wel leuk is, was de keuze om deze Cliffhanger op te zetten snel gemaakt.

En al vanaf de indrukwekkende openingsscène wordt de toon meteen gezet. Ik had het niet meteen in de regisseur gezien doordat ik hem alleen maar ken van een deel in de Nightmare on Elm Street reeks en The Covenant maar dit is meteen enorm spannend en ik hoopte dat de film voor de rest ook zo ging blijven. Dat niveau wordt niet de gehele tijd volgehouden maar toch heeft Cliffhanger een aantal uitstekende momenten. Zo spreekt de stunt waar Travers tussen 2 vliegtuigen 'reist' tot de verbeelding en is het vooral knap om te zien dat hier niet gewerkt werd met CGI. Het is meteen ook de kostelijkste luchtstunt en heeft dan ook een plekje in het Guinness Book of World Records verdient. Een kost die Stallone trouwens van zijn eigen loon heeft betaald want geen enkele verzekeringsmaatschappij wou dit gaan verzekeren. Voor de rest is Cliffhanger een nogal standaard 'underdog neemt het tegen de misdaad op' verhaal maar het blijft de gehele speelduur boeien.

Oorspronkelijk was het de bedoeling dat Christopher Walken de rol van Qualen op zich ging nemen maar verliet de productie nog vooraleer het filmen was begonnen. Zonde want dit was volgens mij wel een kolfje naar de hand van Walken maar gelukkig krijgen we een evenwaardige bad-guy in de vorm van John Litgow. Vroeger best wel veel naar Third Rock From the Sun gezien maar het was pas in het vierde seizoen van Dexter dat ik een heel andere kant van de man te zien kreeg. Blijkbaar een man met vele gezichten (is ook de priester die tegen muziek is in de originele Footloose) maar dit gaat hem erg goed af. Litgow speelt dan ook met schijnbaar veel plezier de eikel die nergens voor terug deinst. Heerlijk! Je zou bijna vergeten dat dit eigenlijk bedoeld werd als een Stallone film maar die doet op zich niet veel anders dan gewoonlijk. Hij kan wat met zijn spieren pronken (leuk om te zien waar de openingsscène van Ace Venture: When Nature Calls vandaan komt) en gaat vooral naar het einde los met de ene one-liner na de andere.

Erg vermakelijke film die door de uitstekende openingsscène net dat halfje meer krijgt. Zonde dat de film daarna niet dit niveau weet vast te houden maar Litgow is goed op dreef en Stallone is altijd wel amusant om naar te kijken. Een handvol toffe stunts gecombineerd met de mooie beelden levert in ieder geval een leuke film op.

4*

Comme d'habitude

Het was via een interview in het Belgische magazine Humo met Jérémie Renier dat ik geïnteresseerd geraakte in deze biopic over Claude François. Ik moet bekennen dat ik maar bitter weinig van de Franse chansonnier kende, met uitzondering van een drietal nummers en de manier waarop hij is gestorven, dus ik startte de film met een wit blad. De lange speelduur leek me iets te veel van het goede te zijn maar bon, dat hoeft niet meteen op een ergernis uit te draaien.

En hoewel Cloclo misschien naar het einde toe iets te lang aanvoelt, is dit wel een erg degelijke film. Verwacht qua structuur niet bijzonder veel vernieuwing bij deze biopic want Cloclo is in alle opzichten vergelijkbaar met de stijl van talloze andere genregenoten maar het vakmanschap straalt er vanaf. We krijgen in chronologische volgorde zijn jeugd (weliswaar in een notendop) en rise & fall voorgeschoteld maar het is juist in dit 2e deel dat de film weet te overtuigen. Cloclo is geproduceerd door beide zonen van Claude François en het is te merken dat ze niet alleen voor het geld hebben gezorgd maar zich ook met de andere aspecten hebben bezig gehouden. Zo worden de verscheidene relaties tussen Claude en talloze vrouwen mooi in beeld gebracht, er is trouwens wel wat voorkennis van Franse muziek nodig want anders ga je het in Keulen horen donderen betreffende namen zoals France Gall, maar ook de tweestrijd die de zanger had wordt geloofwaardig in beeld gebracht. Wat ik een beetje zonde blijf vinden is dat ze met zijn bekendste nummer (Alexandrie, Alexandra) er een beetje met hun pet naar smijten. Nu wist ik niet dat François het succes van het nummer nooit heeft meegemaakt doordat het is uitgebracht op de dag van zijn begrafenis maar in de film wordt het zowat half en half tussen de aftiteling gemonteerd en daar had simpelweg meer mee gedaan kunnen worden. Zeker wanneer je bekijkt dat de andere nummers erg aangenaam waren om naar te kijken dus op dat punt blijf je wel wat op je honger zitten.

Ik betwijfel of de film dezelfde hoge score had gekregen mocht Jérémie Renier hier niet aan hebben meegewerkt. Een Belgische acteur die mij alleen maar bekend is van zijn rol in Le Gamin au Vélo maar die hier gewoonweg de pure belichaming is van Claude François. Op een hallucinante manier zelfs want op geen enkel moment heb je het gevoel dat je naar een acteur zit te kijken. Mooi ook hoe ze er in slagen om Renier geloofwaardig te laten verouderen en hem er naar het einde toe slechter en slechter laten uitzien. Erg sterke rol in ieder geval maar het zou onterecht zijn om alleen maar het kunnen van Renier toe te juichen want de rest van de cast is ook erg goed op dreef. Zeker de bekende mensen zoals een Sinatra of France Gall worden stuk voor stuk geloofwaardig neergezet. De bijrol van Benoit Magimel als de manager mag hierbij zeker en vast niet vergeten worden. Wat uiteindelijk nog rest is een film die op visueel vlak ook nog weet te overtuigen. De verscheidene hits van Claude François worden geslaagd in beeld gebracht en het lijkt alsof je zo'n dikke 30 jaar terug in de tijd bent gekatapulteerd doordat de film de sfeer van de jaren '70 zo goed uitademt.

Op zich is Cloclo een standaard biopic over een zanger die een zekere status heeft verworven door nooit ouder te worden. Hij stierf op zijn hoogtepunt en of hij die status werkelijk waard is laat ik gerust aan andere mensen over maar wat mij hier opvalt is een uitmuntende cast (met als uitschieter Renier) maar ook een uitstekend sfeerbeeld. Misschien net iets te lang voor de Claude François leek maar al bij al heb ik me toch enorm goed vermaakt.

4*

Schaken en de USSR

Een tijd geleden (alweer 7 jaar geleden blijkbaar) keek ik eens op goed geluk naar Bobby Fischer against the World (2011) en dat bleek een erg vermakelijke documentaire te zijn. Het ontketende mijn voorliefde voor schaken en hoewel ik nog altijd een beginner ben, blijf ik wel gefascineerd door het spelletje. Geen idee wat ik van deze documentaire moest verwachten, maar de combinatie van schaken en Rusland (wat blijft dat toch een fascinerend land) leek me wel eens de moeite te kunnen zijn. De korte inhoud leek ook wat aan te sluiten aan Bobby Fischer dus ik was hier wel benieuwd naar.

Al biedt de documentaire weinig informatie over Fischer trouwens, maar dat is ergens logisch aangezien zijn weigering om de titel te verdedigen eigenlijk de inleiding is van deze documentaire. Wat volgt is een boeiend relaas over twee Russen die elkaars evenknie zijn en de psychologische spelletjes die er rond draaien. Soms erg hallucinant om te zien (die parapsycholoog!) maar hier en daar verliest regisseur Alan Byron wel wat zijn focus. Je moet bekend zijn met de schakers uit eind jaren '70 om echt volledig te kunnen volgen maar wat het merkwaardigste is, is dat hij er in slaagt om sympathie op te wekken voor zowel Korchnoi alsook voor Karpov. Eeuwig zonde ook dat Korchnoi overleed voordat deze documentaire gemaakt werd. Nu zijn de gesprekken met onder andere Kasparov wel de moeite waard, maar ik had graag gehad dat Karpov en Korchnoi hier allebei hun medewerking aan hadden kunnen verlenen. Nu lijkt Karpov soms de enige waarheid in pacht te hebben en er zijn natuurlijk altijd twee kanten aan een verhaal.

Een terugblik op een tijdperk dat nooit meer gaat terugkomen. Een beetje zoals met de formule 1 precies, die sport is ook minder flitsend geworden nadat ze - terecht - de veiligheid een serieus pak hebben opgeschroefd. De achtergrond van het communisme en de USSR is ondertussen ook verdwenen, de matchen zijn eenvoudiger geworden en er zijn niet meer echt van die spraakmakende grootmeesters. Bijzonder interessant om eens te zien in ieder geval.

Dikke 3.5*

Discover the love of a lifetime

Toen ik deze film in de Blokker tegenkwam voor het luttele bedrag van 1 euro heb ik niet lang getwijfeld om hem mee te nemen. Reken daarbij nog eens de rol van Mischa Barton bij en ik werd helemaal nieuwsgierig. Dus gekocht maar zoals meestal weggezet en vergeten tot ik er gisteravond weer op stuitte.

Ik weet niet of er mensen zijn geweest die De Smaak van De Keyser hebben gezien op de Vlaamse zender Eén maar de film, of liever gezegd de serie, vertoont nogal vrij veel gelijkenissen. Maar net zoals dat die serie een heerlijk ouderwets liefdesverhaal is, is dat bij Closing the Ring ook het geval. De meerdere verhaallijnen lopen meestal wel netjes naast elkaar, af en toe is het wat verwarrend (vooral Quinlan kon ik in het begin niet goed thuisbrengen) maar over het algemeen wordt alles wel duidelijk aangeduid. Elke verhaallijn heeft dan ook zijn sterke punten al is die van Quinlan soms een vreemde eend in de bijt. Je ziet niet meteen de link tussen hem en Ethel Ann maar dit wordt gelukkig naar het einde toe goedgemaakt. Minpuntje is wel de manier waarop Jimmy (een geweldige rol van Martin McCann) aan de handen van de IRA ontsnapt. Hij ontsnapt wel erg gemakkelijk en wanneer hij dan terug is lijkt er niets meer aan de hand te zijn tot Cathal compleet out of the blue wordt neergeschoten. Voor velen zal de film trouwens wel te cliché en te sentimenteel zijn maar van tijd tot tijd kan ik dit erg waarderen. Closing the Ring zit dan ook wel vol met de typische lijken in de kast en ook het einde zie je van redelijk ver aankomen maar toch stoort het allemaal niet, het is gewoon een heerlijke feel good film die nergens echt verveelt.

Qua verhaal zat het dus al wel goed maar de cast is zonder twijfel de meerwaarde aan de film. Mischa Barton was erg vermakelijk in The OC maar ze moet gewoon meer in dit soort oorlogsfilms spelen want ze past perfect in het jaren '40 sfeertje dat hier wordt gecreëerd. Een erg aangename verrassing dus. Hetzelfde geldt voor Shirley MacLaine die de oudere Ethel Ann speelt. In The Children's Hour vond ik haar echt al fantastisch maar hier speelt ze echt fantastisch. Barton en MacLaine vertolken hetzelfde personage maar je voelt echt hoe verbitterd de oude Ethel Ann is geworden tegenover vroeger. Zo verschillend maar toch ook zoveel gelijkenissen. Ook leuk om Neve Campbell nog eens terug te zien. Het is denk ik van Wild Things geleden dat ik haar nog in een film zag maar ze is het acteren gelukkig nog altijd niet verleerd. Ze heeft maar een klein rolletje maar doet het in ieder geval goed. Oude rot in het vak, Pete Postlethwaite, is er ook weer bij met een overtuigend Iers accent maar vooral de jongere generatie van acteurs sprak me erg aan. David Alpay en Stephen Amell speelden erg overtuigend en de enige die ietwat tegenviel was Gregory Smith die de jonge Jack vertolkt. Ik weet niet waarom maar in tegenstelling tot de zijn filmkameraden paste hij niet echt in de jaren '40. Visueel is Closing the Ring ook een succes. Ik zei het daarjuist al maar de wereld ten tijde van de 2e W.O. wordt mooi weergegeven en Attenborough zorgt voor een aantal erg mooie scènes, het neerhalen van de muur is een ware tearjerker.

Ouderwetse feel good film maar daarom niet slecht. Liefhebbers zullen het plot net goed genoeg weten te vinden maar het is vooral de ijzersterke cast die dit naar een hoger niveau tilt, samen met het mooie tijdsbeeld is dit een aanrader.

4*

Some thing has found us

De hele Cloverfield hype had ik grotendeels gemist maar toen ik de film 'ontdekte' zeiden mensen dat ik hem beter in de cinema had gezien. De film is toen wat uit mijn gedachten gegaan maar een tijd geleden gaven ze hem op televisie en besloot ik het toch maar eens een kans te geven, zonder cinemascherm natuurlijk.

Eerlijk gezegd, ik snap niet waar heel die hype goed voor was want Cloverfield is niet meer dan een vermakelijk filmpje. De film werd aangekondigd met de waarschuwing dat verscheidene mensen ziek waren geworden van de schokkende beelden maar veel heb ik daar niet van gemerkt. Het hele handcamera gebeuren is iets wat me al meermaals hebben gezien (natuurlijk The Blair Witch Project maar ook Romero's Diary of the Dead). Qua effecten ziet het er wel allemaal netjes uit. De spanning wordt lekker opgebouwd doordat we elke keer maar stukjes van het monster krijgen te zien maar wanneer we het dan in vol ornaat te zien krijgen, ziet het er ook wel knap uit. Gelukkig want voor de rest is Cloverfield vaak ondermaats en overgewaardeerd te noemen. Het is vooral het verhaal dat me tegensteekt. Hoewel, eerder het gebrek eraan. De gevonden beelden in combinatie met het monster is een leuk uitgangspunt maar voor de rest krijgen we een standaard plotje voorgeschoteld. Het begin met het feestje van Rob duurt simpelweg te lang en wanneer we echt op dreef zijn gekomen (de metroscène was uitstekend) rolt de aftiteling over het scherm. Daar zit dan ook het grootste gebrek van de film voor mij, namelijk het einde. Normaal gezien ben ik niet van het principe dat alles perfect uitgelegd moet worden maar iet of wat uitleg had hier geen kwaad gekunnen. Ach, gelukkig bevat Cloverfield dan wel een paar uitstekende scènes zoals in de metro, het Vrijheidsbeeld en de dood van Marlena en Hud om dit grotendeels goed te maken. Dit neemt wel niet weg dat Cloverfield in mijn ogen een aantal nutteloze scènes of zelfs hele verhaallijnen bevat zoals het hele liefdesplotje tussen Rob en Beth.

De meeste acteurs van het groepje in Cloverfield hadden nog niet zo bijster veel acteerervaring en dat is te merken. Gelukkig is dit een pluspunt want hierdoor komen ze meer realistischer op me over. Alleen T.J. Miller was me te irritant bij vlagen. De opmerkingen die hij constant doorheen heel de film afvuurt en die grappig zijn bedoeld zijn vervelend en absoluut niet grappig. Gelukkig kwam de rest wel naturel over en dan heb ik vooral over Lizzy Caplan die de rol van Marlena vertolkt. Wat een heerlijke actrice! Mike Vogel, die trouwens ook een vrij goede rol vertolkt in The Deaths of Ian Stone, is de volgende in rij. Het is wel jammer dat hij redelijk snel sterft in de film, al is zijn dood wel vrij cool. Ach, je kunt niet alles hebben in een film.

Cloverfield is uiteindelijk wat een rare film geworden. Ik heb me het kleine anderhalf uur dat de film duurt me wel vermaakt maar soms ook te hard gestoord aan bepaalde factoren. Langs de andere kant zijn de acteurs en de effecten wel uitstekend. Laat ik het maar op een dikke voldoende houden.

3.5*

You're the disease, and I'm the cure

Zo rond de kerstperiode was ik in de Saturn in Wilrijk om het kerstgeschenk van mijn broer te halen (het eerste seizoen van Sons of Anarchy) en daar vond ik deze Cobra voor 2.50 euro. De hoes vond ik meteen al zo cool dat ik hem direct meepakte. Ik was sowieso al van plan om me eens te verdiepen in het oeuvre van de Expendables en dan leek Cobra me een aangename instap in het genre.

Ik had gelijk want net zoals in Judge Dredd, zet Stallone hier weer een extreem cool personage neer. Het verhaal, gebaseerd op een boek van Paula Gosling, doet hier en daar wat denken aan de Dirty Harry films van een 15 jaar eerder maar Cobra weet zich wel als film staande te houden. Al is het wel een tikkeltje jammer dat je eigenlijk zo bitter weinig van de beweegredenen van de bad guys te weten komt. Oké, je weet dat het over de Nieuwe Wereld en dergelijke gaat maar daar stopt het dan ook. Waarom de verminkingen, hoe stonden ze met elkaar in connectie, ... Allemaal zaken waar je niet echt een antwoord op krijgt. Toch stoort het allemaal niet en weet Cobra gedurende een klein anderhalf uur serieus te vermaken. De film straalt gewoon jaren '80 uit, mijn broer gokte '85 of '86 en zat er dus erg dicht bij, maar dit soort actiefilmpjes uit die periode kan ik altijd wel waarderen. De sfeer is dan ook uitstekend en in combinatie met de one-liners van Cobra erg vermakelijk. De korte speelduur zorgt ervoor dat de film nergens begint te vervelen. Dit is vooral te wijten aan de vele coole personages die de film sieren. Cobra zelf is zo'n heerlijk ouderwets icoon met een fantastische stijl. De veel te hard reflecterende zonnebril, de lange jas, de auto, ... Het geeft allemaal net dat beetje extra aan het personage. Net zoals bij Judge Dredd begrijp ik ook hier niet waarom de film in godsnaam zo'n lage rating heeft hier op de site.

Stallone geeft dan ook een uitstekende performance als Cobra. Het is erg wat hij bij zijn geboorte heeft meegemaakt waardoor hij die scheve bek heeft maar verdomme, wat komen zijn one-liners er fantastisch uit. De film zit er dan ook compleet vol mee en Stallone weet ze prachtig te brengen. Het is echter niet alleen Stallone die de show steelt. Brian Thompson speelt een fantastische bad-guy. Al vanaf de eerste moment dat hij in beeld komt kwam hij me bekend voor en toen mijn broer zei dat het Shao Kahn was, viel mijn frank. In Mortal Kombat zette hij al een geweldig personage neer maar hier doet hij dat nog eens lichtjes over, met een bos haar welteverstaan. Het einde waar hij en Stallone een lekker potje zitten te knokken is fantastisch. Hij kan al even slecht praten als Stallone maar het geeft wel een paar coole scènes. Brigitte Nielsen is een leuke toevoeging aan de film maar moet eigenlijk niet bijster veel doen. Het romantisch plotje tussen haar en Cobra had voor mij niet gehoeven maar daar geraak je nu eenmaal niet om vrees ik. Ik maakte daarjuist al de vergelijking met Dirty Harry door de gelijkenissen qua plot maar ook qua acteurs is het allemaal herkenbaar. Zo doen Reni Santoni en Andrew Robinson ook mee in Dirty Harry maar spelen hier toch ietwat andere rollen. In ieder geval is wel leuk om die twee gezichten nog eens terug te zien.

Erg leuke film met Stallone alweer. Cobra is een extreem cool personage en de film bouwt hier goed rond. De jaren '80 stralen er vanaf maar het stoort niet. Het verhaal verloopt vlot, al zit je wel met wat vragen maar net zoals praktisch alles kan het Cobra niet deren. Stallone is awesome, de rest van de acteurs kennen al een even hoog coolheidsgehalte en de film verloopt erg vlot. Erg, erg vermakelijk.

4*

Tex Avery speelde graag verschillende personages tegen elkaar uit. Beste voorbeeld zijn de vele Droopy shorts en zo af en toe introduceerde hij eens een paar nieuwe figuren. In Cock-a-Doodle Dog krijgen we opnieuw een bulldog te zien (opnieuw een versie van Spike) en die krijgt het aan de stok met een haan die zich niet laat vermurwen om zijn ding achterwege te laten. Mooi om te zien dat Avery maar ideeën blijft vinden om visueel leuk uit de hoek te komen en Cock-a-Doodle Dog is één van de leukere in zijn genre. Toch voelt dit hier en daar wel een tikkeltje aan als overkill doordat Avery wel erg veel visuele jokes op de kijker loslaat.

3.5*