Opinions

Convinct 13 is weer zo'n typische Buster Keaton short. Je snapt echt niet hoe hij als personage altijd in zo'n situaties terecht komt (in Convinct 13 komt hij onterecht in de gevangenis terecht) maar as je hem bezig ziet.. Het is altijd wel geloofwaardig. Opletten welke versie je trouwens van Convict 13 kijkt, want lange tijd is er een stuk verloren gewaand en hebben ze het opgelost door de plotlijn een beetje aan te passen. De volledige versie is die waar Keaton op het einde wakker wordt en dat het allemaal een droom lijkt te zijn. Mijn DVD van de officiële Buster Keaton box bevat daarentegen het einde waar Keaton gepromoveerd wordt tot assistent warden. In ieder geval weer erg fijn stunt- en vliegwerk (toch het handelsmerk van onze stoïcijnse vriend) en ik hoop dat dit ooit nog eens in een gerestaureerde versie uitkomt. De volledige versie op Youtube is wel erg donker naar het einde toe.

4*

Need a bigger target?

Coogan's Bluff was zo'n film waar ik al langer naar benieuwd was. Dirty Harry was voor mij indertijd een heerlijke kennismaking met het duo Don Siegel / Clint Eastwood, maar ook Escape from Alcatraz is en blijft een geweldige film. Sowieso is Siegel wel een regisseur die het altijd wel waard is om iets van te zien en ik vroeg me af hoe de eerste samenwerking tussen deze twee grootheden ging zijn. Ik had alleen niet verwacht dat dit het zwakste tot nu toe ging zijn dat ik van Siegel (en ik vermoed ook van Eastwood) gezien ging hebben.

Op zich is Coogan's Bluff nog niet zo'n slechte film, maar het script is wel erg zwak. Zit niet echt een lijn in en de clash der culturen van de hulpsherrif uit Texas (excuseer, uit Arizona) die in het grote boze New York terecht komt blijft niet overeind staan. Kreeg er een soort van Le Gendarme à New York gevoel bij en laat dat ook juist één van de zwakste delen in die reeks zijn. Soit, hier en daar wel wat leuke scènes (zelden ook een club gezien die zo de jaren '60 uitstraalt - geweldig nummer ook dat Pigeon Toed Orange Peel - en vreemd genoeg ook een knipoog naar Tarantula, één van de eerste rolletjes van Eastwood) maar bijvoorbeeld die moto-achtervolging op het einde is wel erg pover en oogt redelijk amateuristisch. Verder is het vooral een spelletje 'Coogan doet wat stoer en krijgt rammel of deelt het uit' en dat begint na een tijd wat te vervelen. Wel grappig om hier al een blauwdruk van Dirty Harry in te zien. Coogan heeft lak aan jan en alleman en zeker in de combinatie met zijn overste in New York geeft dat nog stof voor een aantal fijne one-liners.

Wel iets minder one-liners dan ik in eerste instantie had verwacht. Eastwood zit hier zowat in een schemerzone tussen zijn Spaghetti Western personages en Dirty Harry en moet nog wat zijn draai vinden. Het blijft echter Eastwood en die is praktisch altijd wel leuk om te zien. Ook fijn om Lee J. Cobb nog eens in iets te zien opdraven. Het is één van mijn favoriete oldschool Hollywood acteurs (The Brothers Karamazov! The Four Horsemen of the Apocalypse!) en hij heeft hier een leuke bijrol als de New Yorkse luitenant. Verder valt vooral Susan Clark als Julie nog positief op, in tegenstelling tot Tisha Sterling die het vriendinnetje van Ringerman speelt, maar het is vooral Don Stroud die wat teleur stelt als slechterik. Hoewel, misschien is eerder New York hier de slechterik maar Stroud overtuigt nergens.

De minste film van Siegel in ieder geval. Het lijkt wel alsof hij en Eastwood nog wat moesten aftoetsen (wat op zich wel kan aangezien beide heren het oeuvre van de andere niet kenden en dit hebben ingehaald vooraleer ze aan deze film begonnen) maar ik ben in ieder geval blij dat het niet enkel bij deze samenwerking is gebleven. Interessant als curiositeit maar zowel Siegel als Eastwood hebben beter werk gemaakt.

Nipte 3*

Yeah well... sometimes nothing can be a real cool hand

Er zijn zo van die titels die tot de verbeelding spreken terwijl je eigenlijk geen enkel idee hebt waar ze eigenlijk over gaan. Cool Hand Luke was er voor mij zo één. Altijd wel geweten dat dit met de immer geweldige Paul Newman was, maar daar stopte het dan ook. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan doen aangezien dit toch één van de beste films uit zijn oeuvre wordt beschouwd. De dvd aangeschaft voor een habbekrats en er gisteren eindelijk eens tijd voor vrijgemaakt.

Al moet ik zeggen dat het niet de eerste keer was dat ik me aan Cool Hand Luke waagde, maar de eerste kijkbeurt werd verijdeld door een acuut geval van moeheid waardoor ik niet verder dan een halfuur was geraakt. Ook gisteren vond ik het eerste halfuur wat taaier, maar de film keert wanneer Dragline en Luke wat meer overeen beginnen te komen. Vanaf dan volgt er een interessant plot dat vol zit met religieuze verwijzingen. Iets waar ik normaal gezien niet zo heel veel van moet hebben en hoewel regisseur Stuart Rosenberg het er misschien nogal dik op legt, is het wel een boeiend uitgangspunt. De scène waar Luke talloze eieren opeet en dan als een Jezusfiguur op tafel ligt, qua symboliek kan het wel tellen. Verder is dit vooral ook een film die het vooral moet hebben van de sfeer die er hangt. De kameraadschap tussen de gevangenen, de sadistische bewakers, ... Misschien allemaal redelijk cliché en toch werkt het wel. Vooral ook omdat er niet te lang wordt opgebouwd naar iets. De eerste ontsnappingspoging mislukt? Wel, dan laten we hem toch gewoon opnieuw ontsnappen in de volgende 5 minuten? In een andere film zou heel de film fungeren als basis voor die climax van een ontsnapping.

Paul Newman dus. Samen met Robert Redford één van mijn favoriete acteurs (misschien omdat ik hen beide met The Sting heb leren kennen) en ook iemand die werkelijk nooit iets verkeerd kan doen. Slap Shot is de uitzondering op de regel maar dat terzijde. Dit is in ieder geval wel een rol die hem op het lijf lijkt te zijn geschreven. Imposant wanneer hij het respect van zijn medegevangenen wint en ingetogen wanneer hij Plastic Jesus speelt. George Kennedy is een goed klankbord voor Newman en vooral ook iemand die verder perfect zijn mannetje kan staan, al zijn de scènes tussen/met hen beide het leukst. Tussen de gevangenen zit ook nog een fijn allegaartje aan karakterkoppen waaronder Dennis Hopper als de schijnbaar licht gehandicapte Babalugats.

Jammer dat ik mijn top 250 voor de top 1000 van MovieMeter alweer heb ingestuurd, deze heeft toch ook wel zijn plaatsje in de lagere regionen verdient. Newman is weer heerlijk op dreef, maar het is vooral het atypische verhaal met de Jezus symboliek dat me hier echt over de streep trekt. En die openingsscène natuurlijk met inderdaad die typische Newman glimlach.. Heerlijk.

4*

The job was hot but they never lost their cool

Ik had eigenlijk nog nooit van Cool Money gehoord. Normaal gezien ook geen film die ik speciaal zou opnemen ware het niet dat James Marsters hier in mee doet. Marsters zal voor mij altijd te boek staan als de geweldige Spike uit Buffy, the Vampire Slayer en de spin-off Angel. Toch was ik ergens wel benieuwd want ik vroeg me af hoe het Marsters zou vergaan in een andere rol. Vermits ik hem voor de rest nog nooit in een andere rol ben tegen gekomen, was dit een uitstekende gelegenheid natuurlijk.

En Cool Money is nogal een twijfelgeval geworden. Op zich heeft het plot wel wat potentie, vooral omdat ik altijd wel te vinden ben voor dit soort misdaadverhalen maar het wordt allemaal nogal saai verteld. De film duurt al niet al te lang maar toch had ik wel wat last om mijn aandacht er bij te houden en voornamelijk om mijn ogen open te houden. Het idee van een excentriek drietal een hele hoop hotels te laten beroven is op zich wel leuk uitgevonden maar het is voornamelijk de uitwerking die wensen overlaat. Er is volgens mij geen enkel vijf sterren hotel dat niet met een deftige beveiliging werkt en het gaat hen allemaal wel heel simpel af. Ik vind de rating hier op MovieMeter dan ook redelijk hoog voor zo'n standaard werkje want Cool Money wordt nergens vernieuwend en speelt erg hard op safe door veel van andere klassiekers in het genre te gebruiken. Ach, op zich mag dat wel van mij want soms levert het een vermakelijke film op maar dat is dit toch niet geworden en daar kwam die vervelende montage dan ook nog eens bij! Ik kan er niet juist mijn vinger op leggen maar het werd me allemaal soms iets te 'flitsend' voorgesteld waardoor ik me nogal snel irriteerde aan de overgangen.

Ik zei het daarjuist al, ik had de film speciaal opgenomen voor de rol van Marsters. En hij brengt het er hier eigenlijk nog degelijk van af. Als groot Buffy fan (en ook van Angel) blijf ik hem natuurlijk altijd als Spike zien, een personage dat hij echt perfect onder de knie heeft gekregen in de loop der jaren van beide series, maar hij slaagt er in om me niet altijd aan Spike te doen denken. Op zich een teken van een goed acteur want het is natuurlijk wel nefast voor je acteercarrière als de mensen je altijd als één rol zien. Marsters weet Bobby goed gestalte te geven maar ook de andere rollen zijn eigenlijk van een hoger niveau dan ik had verwacht. Vooral Wayne Robson is erg lachen als Doc. Een geweldige kop heeft die man ook, echt perfect voor dit soort rollen. Jammer dat hij recent dit jaar (op 4 april) is overleden... John Cassini is een iets vervelender acteur en ook de rol die hij op zich neemt, als Sammy Nalo, is een nogal vervelend typetje. Ik kan er niet aan doen maar ik kreeg gewoon al een grote degout van de eerste momenten dat Nalo op het scherm verschijnt. De film concentreert zich voornamelijk op deze drie acteurs maar verwaarloost de bijrollen gelukkig niet. Nergens hoogstaand of memorabel maar degelijk.

Redelijke film die leuk is om eens een keer gezien te hebben maar niet meer dan dat. De acteurs zitten goed in hun vel, voornamelijk Marsters en Robson zitten goed in hun rol, maar het ietwat saaie plot en vervelende montage zorgen er voor dat er niet meer zo bijzonder veel overschiet. Niet perse materiaal om in huis te hebben.

2.5*

Circle, circle, dot, dot. Now you have a cooties shot

Cooties, het is een titel die niet echt blijft hangen als ik eerlijk moet zijn. Ik was al een tijdje op zoek naar zo'n highschool film met Elijah Wood, maar kwam vaak op The Faculty uit. Ik wist bovendien niet meer of het nu een recente of een oudere film was en dat maakte het zoeken wat lastiger. Bij toeval dan toch terug gevonden en meteen eens tijd voor vrijgemaakt. Aangezien ik altijd wel ben te vinden voor een horrorkomedie, leek dit me wel een goede zet te zijn.

Het lage gemiddelde op de site verbaast me dan eigenlijk een beetje. Er zijn weliswaar een paar missers te noemen, maar algemeen gezien is Cooties best wel een leuke zit. Lekker sarcastisch bij vlagen met leerkrachten die hun leerlingen 'haten' (eindelijk eens niet het picture perfect verhaaltje van iemand in het onderwijs) en genoeg what the fuck momentjes om de gehele speelduur te blijven boeien. Naar het einde toe zakt het allemaal wel een tikkeltje in (de wederopstanding van Wade had voor mij niet meteen gehoeven bijvoorbeeld) maar een aantal leuke knipogen maken het allemaal nog wel erg leuk. Qua gore blijft het allemaal wat op het brave pad, met uitzondering van een korte montage waar er onder andere wordt geknikkerd met oogbollen en touwtje spring met iemand zijn darm, en dat is naar mijn gevoel de beste keuze geweest. Kan aan mij liggen, maar ik vind dit soort horrorkomedies toch net iets beter als de balans meer naar komedie neigt.

Wel wat bekende koppen die hier in meespelen. De opvallendste is Elijah Wood die sinds Lord of the Rings gewoon zijn eigen goesting lijkt te doen. Waar hij in The Faculty nog één van de studenten was, is hij hier de leerkracht en het gaat hem goed af. Niet één van mijn favoriete acteurs in ieder geval maar de interactie met Wade en Lucy was leuk. Die Wade wordt gespeeld door Rainn "Dwight Schrute" Wilson en die kan zich even helemaal laten gaan als redneck. Een running gag die misschien net iets te lang doorgaat (al was die baseball shooter wel heerlijk) maar Wilson geraakt er nog goed mee weg. Alison Pill is het best wanneer ze een scène deelt met Wilson en/of Wood. Tof om Jorge Garcia uit Lost nog eens terug te zien maar die heeft sindsdien ook in niets meer meegespeeld dat een indruk heeft achter gelaten.

Best wel vermakelijke nonsens als je het mij vraagt. Er loopt hier en daar wel iets mis met Cooties (sommige jokes komen net iets te vaak terug, een speelduur van een kleine 90 minuten had misschien net iets beter geweest) maar het plezier spat er vanaf. Had alleen wel iets meer nog verwacht van de after credits scène.

3,5*

You'll hear from my lawyer! As soon as he gets a telephone!

The Marx Brothers behoren voor mij tot de beste komieken van het oude Hollywood. Hun bekendheid mag dan met de loop der jaren wat zijn vervaagd en dat is ook te merken aan het aantal stemmen bij hun films op MovieMeter. Nog geen 6 stemmen (7 met die van mij erbij natuurlijk) voor Groucho's eerste filmrol zonder de aanwezigheid van één van zijn broers.

En die afwezigheid van Groucho, Chico of Harpo is te merken. De spraakwaterval met de geverfde snor heeft voor de gelegenheid eens het echte werk onder zijn neus laten groeien en is terecht gekomen in een nachtclub die onlosmakelijk is verbonden is met Barry Manilow sinds de late jaren '70. De nodige misverstanden ontstaan doordat zijn cliënte in het geheim een dubbelrol speelt en dat klinkt allemaal nog wel vrij leuk, maar het probleem zit hem in het feit dat de film nagenoeg continu wordt onderbroken door muzikale intermezzo's. Nu ben ik daar op zich best nog wel voor te vinden, maar hier is het wel erg nadrukkelijk aanwezig. Praktisch de helft van de film zit je te zien naar iemand die zingt. Bovendien is het komische aspect ervan (liedjes in de Marx Brothers films hadden altijd hun eigen vibe) onbestaande en is er eigenlijk maar één nummer dat er echt bovenuit steekt en dat is Go West, Young Man. Groucho heeft terug de verfborstel en zijn vertrouwde kledij bovengehaald en laat zich even weer als vanouds gaan.

Het is moeilijk de vinger op te leggen waar het juist misloopt, maar Groucho is hier precies wat trager dan anders. Zijn antwoorden zijn nog altijd even gevat en bevatten de nodige dubbele bodems, maar het tempo ligt wat trager en het lijkt wel alsof de rest van de cast niet echt kan volgen. Carmen Miranda, een Portugese zangeres die naam heeft gemaakt in de jaren '30-'50, is het klankbord van Groucho en geraakt er wel mee weg. Niet alles is even goed gelukt, maar de twee hebben een aantal leuke dialogen. Alsof Miranda alleen nog niet genoeg was om de muziek te verzorgen is er ook nog een rol weggelegd voor Andy Russell die zichzelf speelt. Nogal kleurloos als je het mij vraagt en het plotje rond de driehoeksrelatie tussen hem, Steve en Anne voelt geforceerd en onnodig aan.

Nog niet het laagste dat ik aan een Marx film geef (The Story of Mankind is slechter), maar het is duidelijk dat hier wel meer had ingezeten. Alle gezamenlijke films heb ik ondertussen wel gezien, dus als ik iets nieuws van de Marx broertjes wil zien dan zal het van dit soort films moeten komen. Ik hoop echter op betere films.

2,5*

Cops zal altijd bekend staan om een welbepaalde gag die (onbedoeld) deed denken aan het ongeluk van Harold Lloyd waarbij de bebrilde komiek een deel van zijn vingers verloor en een tijdlang blind was. Lloyd deed namelijk dezelfde mop als Keaton hier met het aansteken van een sigaret aan de hand van een bom, maar in het geval van Lloyd bleek het om een echte bom te gaan die in zijn gezicht ontplofte. Dat gebeurde 3 jaar eerder en het is niet duidelijk of Keaton dit bewust in Cops heeft gestoken. Dat terzijde is dit een vermakelijke short alweer maar Keaton heeft beter werk. Zo'n grootschalige achtervolging blijf ik erg fijn vinden maar verder zit hier niet zo enorm veel vaart in. Ook een vrij donker einde ook met de grafsteen en Keaton's kenmerkende hoed, misschien de invloed van de rechtszaak rond Arbuckle waarin Keaton nog is komen getuigen?

3.5*

Louis de Funès en de You Koun-Koun

Vreemd eigenlijk. Ik heb ondertussen zo'n 40 titels met Louis de Funès gezien en Le Corniaud, toch één van zijn meest bekende en gelauwerde werken, was daar niet bij. Ik had de film altijd wat opzij gehouden tot wanneer ik echt nog eens zin had in een hoofdrol van de komiek (in films als, het overigens vermakelijke, Nous Irons à Deauville heeft hij meer een bijrol) en gisteren was dat moment er gekomen. Vol verwachting de DVD opgezet en me kostelijk geamuseerd.

Al vind ik dit niet het beste wat de Franse komiek heeft te bieden, maar het komt toch wel serieus in de buurt. Valt vooral op dat dit eigenlijk wat een atypische de Funès film is. In zijn meeste rollen speelt hij nooit echt de meest aimabele personages, maar als Saroyan is hij gewoon een ronduit gangster. Le Corniaud heeft dan af en toe ook wat weg van een misdaadfilm, maar wel één met een leuke komische twist. Maréchal die onwetend met ettelijke miljoenen in zijn auto rondrijdt en ondertussen het ene na het andere ongeval voorheeft.. Heerlijk! Zeker als je dan nog de stuntelige Saroyan en zijn kompanen hem ziet achtervolgen. Soms ietwat fragmentarisch, iets wat vooral is te wijten aan de passagiers van Maréchal waardoor je telkens het gevoel hebt dat er een nieuw hoofdstuk wordt gestart, maar het is echter maar een kleine smet op een voor de rest uitstekend geheel. Toch ook wel een film met een legendarische openingsscène. Bourvil en de Funès die met hun respectievelijke auto tegen elkaar botsen waarna het autootje van Bourvil echt helemaal uiteen valt.. Het zet meteen de toon.

Ik had wel iets meer interactie tussen beide heren verwacht. Bourvil neemt de hoofdrol op zich als de naïeve Maréchal en de Funès volgt hem eigenlijk meer in de schaduw. Dat resulteert dus in weinig scènes waar ze echt met elkaar praten (wat jammer is, want de openingsscène waar ik daarjuist al naar refereerde beloofde al veel goeds) maar beide komieken weten gelukkig perfect op hun eigen poten te staan. Bourvil die niet doorheeft in wat voor wespennest hij weer beland is terwijl de Funès meer en meer zijn geduld verliest. Het is geweldig om naar te kijken. Let vooral ook nog op bijrollen voor onder andere mede-gendarmes Michel Modo en Guy Grosso als douaniers.

Het verhaal hangt soms met haken en ogen aan elkaar (zo spreekt de Duitse Ursula de ene moment vloeiend Frans en de andere moment kent ze bij wijze het verschil tussen bonjour en au revoir niet) maar er straalt zoveel plezier af dat ik hier gewoon niets minder dan 4* aan kwijt kan. Ik ga La Grande Vadrouille ook nog eens een kans geven, viel me indertijd lelijk tegen.

4*

Pain and the knife, they're inseparable

Na het succes van The Haunted Strangler wou producer Richard Gordon opnieuw samenwerken met Boris Karloff. Een aantal nieuwe films stonden klaar (een remake van Dracula en een verfilming van The Facts in the Case of M. Valdemar van Edgar Allan Poe), maar uiteindelijk werd er voor een screenplay genaamd Doctor from Seven Dials gekozen. Dat was dan ook de working title van de film, maar er werd daarna voor het wat minder voor de hand liggende Corridors of Blood gekozen.

De film werd geschoten in 1958 maar vanwege strubbelingen bij MGM zou het tot 1962 duren vooraleer hij een deftige release kreeg. Eerlijk gezegd.. ik had er in ieder geval net iets meer van verwacht. Het uitgangspunt van Corridors of Blood waar een wetenschapper op zoek gaat naar een manier om pijnloos te kunnen opereren is nog wel boeiend, maar de uitwerking is nogal saai te noemen. Uiteindelijk gebeurt er dan niet veel meer dan vader Bolton die verslaafd geraakt en slechter en slechter begint te opereren. Er had volgens mij meer in kunnen zitten. Zo voelt heel het gebeuren met Black Ben en Resurrection Joe dan ook een beetje aan alsof het er met de haren wordt bijgesleept, alsook de vreemde relatie tussen Susan en Jonathan die volgens mij neef en nicht waren. Bovendien verwacht je met een titel als Corridors of Blood toch ook net iets meer horror, dan vond ik de working title toch een stuk beter de lading dekken.

Toch nog 3* vraag je? Wel, dat is voornamelijk dankzij een toch alweer uitstekende Karloff. Deze keer eens geen gekke wetenschapper, hoewel hij natuurlijk wel een beetje doordraait, maar gewoon een man van vlees en bloed. Karloff wordt altijd herinnerd van zijn typische monster rollen (Frankenstein of de Mummy), maar het was toch ook simpelweg een sterke acteur. In een kleine bijrol is de immer geweldige Christopher Lee te zien. Let vooral op het woord 'kleine' want uiteindelijk speelt hij pakweg een goede 10 minuten in de film mee. Vooral een one-man show van Karloff dus.

Ik had wel eens willen zien wat een Hammer hier mee had kunnen doen, niet dat de productiemaatschappij op ook maar enige moment met het screenplay gelinkt was, maar dit had in ieder geval wel een kolfje naar hun hand geweest. Soit, Corridors of Blood is leuk om eens een keer gezien te hebben voor een uitstekende Karloff en daar stopt het wel bij.

3*

Blackie en Skull

Ik dacht dat ik ondertussen de meeste films van Terence Hill & Bud Spencer wel in bezit had maar van tijd tot wijlen kom ik er dan toch nog eens eentje tegen die ik nog niet kende. Mocht ik trouwens de karakteristieke koppen van beide heren niet op de DVD hoes hebben zien staan, dan had ik nooit gedacht dat dit een film van hen was want ik associeer ze niet echt met het swashbuckler genre. Gisteren nog wel zin in een vermakelijk knokfilmpje en van de 4 films die ik nog had liggen met Hill & Spencer had deze de kortste speelduur.

Ik had er vrees ik wel beter aan gedaan om iets meer op te zoeken rond Blackie the Pirate want al snel bleek dat dit een ander soort film was dan ik van het duo gewend was. Vooral omdat ze hier eigenlijk niet als duo/buddies optreden maar het lijkt alsof ze gewoon toevallig allebei een rolletje in de film hebben weten te bemachtigen. Weliswaar wel eens de moeite om gezien te hebben omdat ze eens in een compleet andere setting terecht komen maar het piratenverhaaltje is nogal standaard en vooral nogal voorspelbaar. Het oogt allemaal wat rommelig en regisseur Lorenzo Gicca Palli lijkt ook niet echt goed te weten welke richting hij eigenlijk uit wilt gaan. De dood van Skull, Spencer's personage, past dan ook compleet niet in de vrolijke avontuurlijke sfeer die voor de rest doorheen de scènes is geweven.

Verschrikkelijk trouwens dat een piraat door het leven moet gaan als Blackie, ik associeer dat direct met een hond en dat komt het personage nu niet echt ten goede. Soit, de film wordt vandaag de dag verkocht als een buddy film van het bekende duo maar het is eerder een one-man show van Hill. Die doet het op zich wel leuk als een soort van Errol Flynn-achtige figuur maar mist overduidelijk een klankbord want George Martin in de vorm van Don Pedro is dat niet. Spencer zit in totaal maar zo'n kwartier in de film en heeft eigenlijk ook niet veel meerwaarde. Volgens mijn DVD zou Ernest Borgnine hier ook nog in meespelen maar die heb ik toch niet kunnen spotten. Staat ook niet op IMDB dus zal wel een foutje zijn. Wel nog wat vrouwelijk schoon trouwens maar dat terzijde.

Net zoals God Forgives, I Don't een nogal vreemde eend in het oeuvre van Spencer & Hill. Waar die film echter nog kon rekenen op een goede setting, een vlot verhaal en natuurlijk Spencer & Hill zelf, blijf je hier wat op je honger zitten. Het is dat ik op zich nog wel te vinden ben voor een swashbuckler want anders had de score wel wat lager gelegen.

2.5*

Tex Avery was blijkbaar altijd wel te vinden voor het gebruik van dieren in zijn cartoons. Zijn bekendste creatie is natuurlijk de hond Droopy (al vind ik zijn Wolfie misschien nog net iets leuker) en hij introduceert ook regelmatig eens een kat. Deze keer krijgen we een soort van Sylvester en Tweety cartoon (die twee jaar eerder in 1947 werden geïntroduceerd in de cartoon Tweetie Pie) waarin een naamloze kat het aan de stok krijgt met Spike, de hond. Beetje jammer dat Avery zich laat vangen aan zo'n schaamteloze kopie, maar hij brengt gelukkig nog een aantal leuke ideeën aan en de visuele jokes zijn bij hem toch nog altijd net iets gewelddadiger/inventiever.

3.5*

Excuse me, are you Frank Elgin?
Yes, but zipp it or I'll tell everyone you're Harpo Marx.

Country Girl is een goede, amusante film die vol zit met leuke dialogen waaronder deze verwijzing naar Harpo Marx. Maar wat de film nu juist dat extraatje geeft is toch de acteerprestaties van Bing Crosby, William Holden en Grace Kelly. Vooral Kelly acteert hier werkelijk fe-no-me-naal.

Country Girl bevat een leuk en onderhoudend plot dat wederom weer naar een hoger niveau wordt getild door de prestaties van de cast. Vond het alleen spijtig dat er een liefdes-romance tussen Holden en Kelly ons de maag werd opgesplitst. Dat was echt niet nodig maar het werd gelukkig wel goed gemaakt doordat Kelly dan toch niet voor Holden kiest maar bij haar man blijft.

Spijtig dat de film hier zo onbekend is, met mijn stem erbij komt hij nog maar op 11...

4*

De sequel die niet echt een sequel is

De Lassie reeks is een serie van films die indertijd erg populair was. Uiteindelijk zouden er een hele hoop films gemaakt worden en tenslotte ook nog een paar televisie reeksen. Ik heb vroeger wel wat van de reeks gezien maar was daar nu niet meteen zo'n enorme fan van. Het eerste deel keek ik dan ook puur vanwege de rol van Elizabeth Taylor. Wat meteen ook de reden is dat ik dit derde deel heb opgenomen van TCM.

Maar eigenlijk lijkt dit niet echt een onderdeel te zijn van de reeks? Qua continuïteit klopt het in ieder geval langs geen kanten maar bon, dat stoort op zich niet zo hard. Courage of Lassie is een film van ups en downs want zo is het begin vrij saai te noemen maar wordt het allemaal interessanter wanneer Lassie in de oorlog terecht komt. Het breekt met het mierzoete aspect van het eerste gedeelte van de film en ik kon de shellshock toevoeging best nog wel waarderen. Het is sowieso al een interessant thema maar het is volgens mij één van de weinige films waar post traumatische stress wordt vastgesteld bij een dier. Jammer genoeg moet er nadien nog een enorm patriottisch tintje toegevoegd (al valt dat best wel te begrijpen want dit is natuurlijk vlak na de oorlogsjaren gemaakt) worden met onder andere de uitspraak in de rechtbank.

Het interessantste aan heel de film blijft natuurlijk de hond zelf. De naam Lassie zelf wordt nooit gebruikt doorheen de film (enkel in de titel) maar gelukkig is het nog altijd dezelfde hond als in Lassie Come Home. Grandioos wat ze dat beest allemaal hebben aangeleerd. Net zoals in Lassie Come Home is Taylor's rol vrij miniem te noemen. Sowieso een rare zet om haar terug opnieuw in de film te steken want ze speelt een compleet ander personage dan daarvoor maar de interactie tussen haar en de hond blijft op zich wel erg leuk. Valt vooral op dat ze later als actrice enorm zou groeien maar op haar 14 jaar liet ze in ieder geval al wel zien wat ze in haar mars had. Voor de rest is dit een film die vooral steunt op de mooie landschappen (zeker in de eerste 20 minuten zie je niets anders dan een puppy die door een bos loopt) maar ook de oorlogsscènes mogen er wezen.

Ben er niet helemaal uit welke van de twee Lassie films ik tot nu toe het beste vind. Beide hebben hun voor- en nadelen maar één ding is zeker: voor een derde deel in een reeks is dit een film die het niveau van de eerste perfect benadert. De films zijn vrees ik niet helemaal voor mij weggelegd maar het is geen straf om ze te zien.

3*

Fernandel als mode-ontwerper

Van de drie bekendste Franse komieken (Louis de Funès, Bourvil en Fernandel) heb ik de laatste altijd wat de minste gevonden. Hij heeft wel de nodige aangename films gemaakt, maar het zijn vaak nogal dezelfde films met eenzelfde stramien. Het komt er altijd op neer dat Fernandel verliefd wordt op een veel jongere vrouw en zijn vrouw begint te bedriegen. Fernandel zelf heeft dat goed gezien natuurlijk, ik zou het ook niet slecht vinden om op zijn leeftijd nog te mogen ronddartelen met talloze schone Françaises, maar het resulteert niet altijd in goede films.

Le Couturier de Ces Dames was de laatste van een reeks Fernandel films die ik in een wilde bui had aangeschaft en inderdaad: ook hier is het weer meer van hetzelfde. Fernandel wordt gecast als mode-ontwerper (een rol die hem verbazingwekkend genoeg goed afgaat, al is het ook weer een rol waar hij kan sieren met de grote en weidse gebaren) en wordt verliefd op één van zijn mannequins. Voorspelbaar van de eerste tot de laatste minuut weliswaar en toch.. Jean Boyer regisseert met een zekere joie de vivre en maakt er een erg lichtvoetig maar vermakelijk filmpje van. Blijf het alleen jammer vinden dat een regisseur zo in een keurslijf worden gegoten, al is dat is uiteraard wel te verwachten. Dit is en blijft gewoon de nieuwe Fernandel film en het publiek verwacht nu eenmaal een bepaald soort film, maar ik heb het gevoel dat er met Bourvil en zeker met de Funès meer gegoocheld kon worden met andere stijlen. Langs de andere kant zit ik ook aan +40 geziene films van de Funès en maar aan 7 met Fernandel, wie weet heb ik gewoon tot nu toe de verkeerde films gezien.

Le Mouton à Cinq Pattes gaat sowieso nog volgen aangezien daarin diezelfde de Funès een bijrol in heeft, maar of ik effectief nog actief op zoek ga gaan naar films met Fernandel? Ik heb hier nog ergens een VHS van Don Juan rondslingeren, maar ook dat lijkt me a) weeral eenzelfde Fernandel film te zijn en b) de gemiddelde score (1.75* met 2 stemmen) spreekt ook boekdelen. Soit, een lange aanloop om uiteindelijk te zeggen: de fans van de Franse komiek zullen hier wel aan hun trekken komen. Fernandel heeft een aantal erg vermakelijke scènes op zijn naam staan en zeker Suzy Delair blijkt als zijn vrouw Adrienne een uitstekend klankbord te zijn. Verder nog een aantal mooie vrouwelijke bijrollen, maar dat kun je wel vaker over een Franse film zeggen.

Kijkt vlotjes weg en hoewel ik hierboven misschien erg negatief klink over het formulewerk, is het wel een formule die werkt. Zo'n typisch filmpje dat je na een zware werkdag kunt opzetten om even bij weg te dromen. Er is en blijft iets charmant aan dit soort zwartwit Franse films en Le Couturier de Ces Dames past perfect in dat rijtje.

3.5*

Harry Potter can kiss my ass

Dit soort fantasy films zie ik altijd wel graag. Meestal zijn de effecten wel goed en zit er toch een lekker, soms episch, verhaal achter. Zo ook bij deze Covenant.

Toen de openingscredits over het scherm rolden begon ik eerlijk gezegd toch wel wat mijn twijfels te krijgen. De effecten zagen er vrij goed uit maar de muziek waarmee ze ondersteund werden was verschrikkelijk. Gelukkig komt het daarna wel in orde met het feestje waar onze Sons of Ipswich even komen crashen. Wat daarna volgt is een leuke mengeling van Underworld, een vleugje Twilight (alhoewel ik die verschrikkelijk vond) en Harry Potter. Alleen spijtig dat sommige zaken niet goed worden uitgewerkt zoals wat nu juist de Darklings zijn. Ook wordt het wel snel duidelijk wie nu de vijfde Son is en de confrontatie tussen Chase en Caleb is maar zozo.

De effecten zien er wel goed uit met als enige minpunt de climax van de film waar Chase en Caleb elkaar maar met energieballen bestoken die precies uit Dragonball Z komen. Ook zag je niet zo bijster veel verschil wanneer Caleb was ascended en dan ook nog eens de krachten van zijn vader kreeg.

De Sons of Ipswich acteren stuk voor stuk wel vrij sterk, vooral Taylor Kitsch die later Gambit in X-Men Origins: Wolverine zou verkloten was hier goed. Het is zeker geen straf om 90 minuten naar Ramsey te zien en ze acteert eigenlijk ook nog wel vrij goed.

Vermakelijke fantasy film die, alhoewel sommige zaken een betere uitwerking verdienden, geen moment verveeld.

3.5*

Mooie poster trouwens, veel beter dan mijn dvd-hoes die bijna heel het plot van de film verklapt.

If the lies don't kill you, the truth will

Ik denk dat Dolph Lundgren de revelatie van het moment moet zijn betreffende actiehelden, althans voor mij toch. Hij is heerlijk droog in de Expendables reeks en ook in ander werk (al heb ik bijlange na nog niet zoveel gezien als ik zou willen) is hij wel te pruimen. Het leuke is dat er een hele nieuwe wereld voor mij is opengegaan, ik heb me nooit zo bezig gehouden met actiefilms, en ik me dus regelmatig eens kan verdiepen in de wereld van de Zweedse spierbundel. Nog nooit gehoord van deze Cover Up maar ik had gisteren wel zin in een vermakelijke knokfilm dus ineens maar opgezet.

Maar als je dat verwacht, dan kom je bedrogen uit want dit is geen Dolph Lundgren films zoals ik ze ken. Geen heerlijke knokpartijen en dergelijke maar meer een thriller over de politieke relaties tussen Israël en de Verenigde Staten. Een relaas dat volgens Robert Cettl in zijn boek Terrorism in American cinema: an analytical filmography, 1960-2008 niet ver van de huidige waarheid zou staan. Ik kon er helaas niet veel mee en ben hier dan ook niet zo echt over te spreken doordat het allemaal redelijk saai blijft. Je verwacht dan ook elk moment dat Lundgren uit zijn kostuum gaat scheuren maar dat blijft uit. Het geheel is dan ook nog eens redelijk voorspelbaar (al moet ik toegeven dat ik de wederopstanding van Cooper niet had zien aankomen) waardoor dit nogal snel verzandt in een 13-in-een-dozijn film. Af en toe gaat de film ook nog eens lelijk uit de bocht door onder andere perse de relatie tussen Mike en Susan, die nog geen 5 minuten geleden weduwe is geworden, terug leven in te blazen..

Het lijkt alsof Dolph Lundgren zichzelf wou bewijzen als acteur en daarmee voor deze rol koos. Altijd gevaarlijk als een acteur een compleet atypische rol gaat vertolken maar Lundgren komt er eigenlijk nog vrij goed mee weg. Ik had in ieder geval niet verwacht dat hij dit soort rollen geloofwaardig ging kunnen brengen maar ik zie hem toch liever als spierbundel in Showdown in Little Tokyo en Universal Soldier. Vermakelijke bijrol van Louis Gossett Jr. maar op zich niets bijzonders. Zonde eigenlijk dat Lisa Berkley, die hier de rol van Susan speelt, er meteen mee is opgehouden. Cover Up is dan ook haar eerste en laatste film en dat is best jammer want dit deed ze vrij degelijk. En zeker geen straf om naar te kijken ook. Leuk ook om John Finn uit Cold Case is eens in een andere rol te zien maar ook hij is niet zo bijzonders.

Nah, misschien ben ik hier met de verkeerde verwachtingen aan begonnen maar Cover Up is op geen enkel moment te vergelijken met de rest van het oeuvre dat ik al van Lundgren heb gezien. Er wordt een poging gedaan om een intelligent politiek verhaal te vertellen maar het is allemaal maar redelijk flauw en blijft niet boeien.

2*

We're burnin' daylight

Er zijn zo van die samenwerkingen waarbij je dacht dat beide partijen zich eigenlijk in een andere tijdsperiode bevonden. Klinkt heel mysterieus, maar The Cowboys is daar een perfect voorbeeld van: een samenwerking tussen John Wayne en John Williams. Om de een of andere reden had ik ze nooit bij elkaar geplaatst, hoewel Williams natuurlijk al eind jaren '60 bezig was met filmmuziek maar ik associeer hem toch eerder met jaren '80 werk.

En toen was Wayne natuurlijk al gestorven. Fijne score trouwens, ik ben absoluut geen grote fan van Williams maar hier weet hij een aantal keer de juiste snaar te raken. Voor de rest is Cowboys ook een intrigerende film geworden. Een plot dat in het begin eerder wat als een familiefilm aanvoelt (ik moest met het stelletje jonge tieners qua vibe eigenlijk vooral aan The Mighty Ducks denken) maar dat met de onverwachte dood van Andersen evolueert naar een geslaagde wraakfilm. Het plot hangt weliswaar wat met haken en ogen aan elkaar, maar regisseur Mark Rydell slaagt er wonderwel in om dit in zijn eigen universum met zijn eigen regeltjes en logica te situeren waardoor je er tijdens het kijken niets van merkt. Goede dosering ook met zo hier en daar een momentje om de spanning wat te verlichten, zo is de 'confrontatie' met een heuse wagon aan prostituees wel een heerlijk luchtig tussendoortje. Alleen jammer van die 'ouverture' aan het begin en halverwege de film. Zeker in het midden haalt je dat toch wat uit de film vind ik.

Volgens IMDB is dit mijn 71e John Wayne film en eerlijk gezegd: er mogen er met gemak nog eens evenveel bij. Die kans zit er wel in, want op IMDB wordt de Duke zowaar met 168 films (!) gecrediteerd.. Dit is in ieder geval de Wayne die ik het liefste zie. Hij is hier al op serieuze leeftijd, weegt eigenlijk wat kilo's teveel maar dat venijn en die grinta zit er nog altijd in. Die confrontatie met Long Hair is dan ook heerlijk vintage Wayne (fun fact: naar het schijnt heeft Bruce Dern zelfs vele jaren later nog altijd haatbrieven gekregen omdat hij Wayne in de rug schoot) maar ook Dern is hier wel erg goed op zijn plaats. Toch mag ook de aanwezigheid van Roscoe Lee Browne als kok Nightlinger niet onderschat worden. Erg degelijke rol, maar wat me nog het meest verbaasde dat er tussen heel dat zootje ongeregeld aan cowBoys geen enkele slechte acteur zit. Ik ben nooit zo'n fan van kinderen in films en ik dacht dat er hier wel een aantal tenenkrommende momenten tussen gingen zitten, maar eigenlijk bitter weinig op aan te merken.

Tof! Ik verwacht altijd veel van een John Wayne film en soms kan dat wel eens tegen vallen, maar The Cowboys is vermaak van de bovenste plank met een Wayne op het toppunt van zijn kunnen. Toch straf om te zien hoe hij eigenlijk in zijn latere jaren een aantal erg degelijke rollen heeft weten verzilveren, al doe ik met dat statement wel afbreuk aan zijn oudere werk en dat is ook niet juist. Wayne en zeker Dern, Lee Browne + de kinderen doen het hier uitstekend.

4*

Apex predator all day

Ik was Alexandre Aja na Piranha 3D eigenlijk een beetje uit het oog verloren. In de 11 jaar sinds hij die film uitbracht heeft hij in ieder geval niet stilgezeten en kwam hij om de 3 jaar (Horns in 2013, The 9th Life of Louis Drax in 2016 en deze Crawl in 2019) met een nieuwe film. Van de drie films die hij maakte leek Crawl me alleszins wel de interessantste film te zijn. Opnieuw een creature feature en Aja bewees met Piranha al wel dat dat een genre is dat hij in de vingers heeft zitten. Het enige verschil is dat Piranha veel meer doorspekt is met humor en dat dat bij Crawl niet het geval is. Dat, en het feit dat de piranha's zijn ingeruild voor alligators natuurlijk.

Dat is geen origineel uitgangspunt aangezien we reeds in 1980 al het vermakelijke Alligator voorgeschoteld kregen en toch valt het meteen op hoe Aja werkelijk de geknipte regisseur is voor dit soort films. Hij weet voldoende te doseren en laat zich niet vangen aan teveel verplichte schrikmomenten. Met een speelduur van om en bij de 80 minuten verliest hij bovendien niet teveel tijd met introducties die er niet toedoen en het is enkel jammer dat het naar het einde toe allemaal wat de pedalen verliest. De dijken die breken is nog een fijne climax, maar dat ze dan terug in het huis terecht komen.. Dat voelt dan een beetje teveel als climax op climax, al zorgt dat nog wel voor een aantal leuke over the top scènes zoals Haley die een uit de kluiten gewassen alligator in haar douche opsluit. Fijn ook dat de alligators eerst nog wat geteased worden vooraleer ze in vol ornaat in beeld komen. Wat volgt is een plot dat misschien hier en daar niet al te logisch is (zeker de verwondingen die dochterlief oploopt staat niet echt in verhouding met hoe de aanvallen in beeld worden gebracht, Haley zou toch minstens haar arm moeten kwijt zijn bij één van de aanvallen) maar op zich boeit dat niet, je wil gewoon een vermakelijke strijd tussen mens en dier zien.

En die krijg je, absoluut. Het is ook mooi meegenomen natuurlijk dat de alligators er op zich nog goed uitzien. Aja zal wel een naam zijn die groot genoeg is om een deftig budget te krijgen maar het geld moet nog goed besteed worden natuurlijk. Al is er ook niet beknibbeld op de cast. Ik ben altijd wel te vinden voor dit soort claustrofobische films waar maar met een erg beperkte cast wordt gewerkt en met Kaya Scodelario heb je een fijne hoofdrol. Het lukt haar in ieder geval om de ietwat beperkte dochter/vader dialogen toch nog geloofwaardig te brengen. Ze wordt herenigd met haar collega uit de Maze Runner franchise, Barry Pepper, en die doet het ook goed als de vader die er een nogal getroebleerde relatie met zijn dochter op nahoudt. Verder nog een handvol kleine bijrolletjes (waaronder een trio dieven die de ronkende namen Marv, Stan en Lee hebben, een knipoog naar Stan Lee van Marvel?) maar daar is verder niets bijzonders in te ontdekken.

Eindigen doen we met See You Later, Alligator van niemand minder dan Bill Haley & His Comets tijdens de eindcredits. Een dooddoener van jewelste als soundtrack maar ik kon er nog wel om gniffelen. Ik hoop dat er nog ooit is iemand Alligator van de Grateful Dead op een goede manier in dit soort films kan verwerken, maar het nummer leent er zich niet helemaal voor vrees ik. In ieder geval: fijne creature feature! Het heeft tot nu toe niet echt voor een revival gezorgd maar ik hoop dat er in de nabije toekomst nog wel eens wat uitkomen.

3.5*

Don't ask me why I can't leave without my wife and I won't ask you why you can

The Crazies is de zoveelste in de rij van oude horrorwerkjes die door Hollywood in een nieuw jasje worden gestoken. Ik had zowel het origineel als de remake niet gezien, had ook geen flauw benul waar de film eigenlijk over ging, maar mijn broer is redelijk dol op deze versie dus had hij die een paar maanden geleden voor 5 euro meegenomen in de Free Record Shop. Daarstraks nog zin in een horrorfilm dus de keus viel hier op.

En wanneer een film opent met het heerlijke We'll Meet Again van Johnny Cash dan ben ik al verkocht. Het zet meteen de sfeer voor één van de weinige stadjes waar iedereen elkaar nog effectief bij naam kent. Redelijk zeldzaam vandaag de dag maar in ieder geval wel een leuke setting voor dit soort films. In dat opzicht is The Crazies dan ook een erg vermakelijke zit. Toegegeven, op zich is de film redelijk standaard. Het aantal keren dat David op het laatste nippertje gered wordt is al bijna niet meer op één hand te tellen maar het verhaal verloopt vlot en verveelt geen minuut. Door dit anno 2010 te maken heeft de film ook als resultaat dat het er allemaal een stuk gelikter dan vroeger kan uitzien. De Crazies zelf zien er goed uit maar ook de ontploffing op het einde is geslaagd. Voor de rest weet de film vooral in zijn eerste helft echt hard te overtuigen. Het langzaamaan gestoord worden van de buren, de buurman die zijn familie en huis in de fik steekt, de rector(?) die wat met zijn riek ligt rond te lopen in de school, ... Erg lekkere momenten in ieder geval. Het einde op zich laat nog vrij veel ruimte over voor een eventueel vervolg (zal wel iets te maken hebben met de zwangerschap van Judy of iets dergelijks) maar dat stoort niet doordat het nu een mooi afgesloten geheel is. Let trouwens ook nog op het korte fragmentje tijdens de aftiteling.

Ik weet niet hoe het komt maar ik herken Timothy Olyphant nooit met haar. Ook hier moest ik weer eens een paar keer goed loeren of dat hij het was doordat ik me hem altijd herinner als Hitman. Waarom weet ik ook niet goed want in mijn herinnering is die film niet al te denderend maar soit. Olyphant doet het hier in ieder geval meer dan behoorlijk. Ook de mooie Radha Mitchell (al moet ik zeggen dat ze op de foto's op Imdb wel serieus tegenvalt) doet het goed als vrouwelijke hoofdrol. Dit zijn natuurlijk geen rollen waarvoor je een of andere prijs moet verwachten maar om gewoon als vermaak te dienen is het geslaagd. Daar komt dan ook nog eens de sterke ondersteuning van Joe Anderson bij. Nog even als sidenote trouwens: het is wel redelijk jammer dat je nooit echt een duidelijk beeld krijgt wat er nu juist met de Crazies aan de hand is. Ze zijn allemaal geïnfecteerd geraakt, zoveel is duidelijk, maar sommige lijken er minder last van te hebben en kunnen nog beter functioneren dan anderen? Zo was de familie van Ronny (degene die als eerste op het honkball field wordt afgeknald) nog goed in staat om na te denken precies maar leken anderen gewoon hersensdood..

Niet echt een idee wat ik moest verwachten maar waarschijnlijk hierdoor ben ik aangenaam verrast. The Crazies is een film die nergens met de gebruikelijke horror ideeën breekt maar gewoon degelijk is op een standaard manier. Niet meer niet minder maar door de goede cast, het vlot verlopende verhaal en de visuele update is dit een leuke zit.

Dikke 3.5*

Whole worlds have been tamed by men who ate biscuits

Ik heb Crazy Heart geruime tijd links laten liggen. Een paar jaar geleden kreeg de film een serieuze hype vanwege de Oscars, maar afgaande op hetgeen ik al had gezien leek dit me niet ten volle te kunnen bekoren. Het leek me wat een kopie van The Wrestler te gaan worden, maar dan met Jeff Bridges als een country zanger in de plaats van een afgetakelde Mickey Rourke. Een tijd geleden dan toch afgeschaft omdat ik wel fan ben van de muziekstijl en gisteren eens opgezet.

En Crazy Heart is een degelijke film, maar het kleurt wel allemaal erg netjes binnen de lijnen. Op zich nog niet zo erg, maar het stoorde me dat Scott Cooper te vaak bepaalde emotionele momenten wil aanhalen (het telefoontje van Bad Blake naar zijn zoon die hij al 24 jaar niet meer heeft gezien bijvoorbeeld) om ze dan uiteindelijk amper te gebruiken. Cooper wilt een hele resem aan emoties op het scherm brengen en had misschien er beter aan gedaan om een paar momenten uit te pikken en die verder uit te werken. Soit, gelukkig komt dat maar een paar keer voor en is Crazy Heart voor het overige gewoon een degelijke film. Voorspelbaar weliswaar, maar degelijk. Vooral ook vanwege een wel erg sterke soundtrack. Liefhebbers van het genre komen sowieso wel wat aan hun trekken, maar het mooie is dat het niet allemaal covers zijn. Een aantal klassiekers zijn natuurlijk wel te horen (If I Needed You onder andere), maar nummers zoals Fallin' and Flyin' lijken zo uit de koker van pakweg een Hank Williams te zijn gekropen.

De grootste kracht van Crazy Heart is echter Jeff Bridges. Heb het sowieso altijd al een wat interessante familie gevonden (vader Lloyd was bekend vanwege Bonanza en Battlestar Galactica terwijl broer Beau het in onder andere Stargate ging zoeken), maar Jeff is de meest uiteenlopende van de drie. Dit is dan ook één van zijn sterkste rollen sinds jaren waardoor je echt begint te geloven dat hij effectief een country ster met vergaande glorie is. En hij zingt de nummers zelf, dat is altijd mooi meegenomen. Het lijkt wel alsof Bridges zo goed is dat de rest van de cast bij hem verbleekt. Maggie Gyllenhaal weet nog het meest haar plan te trekken, maar Colin Farrell daarentegen komt niet goed over. Leuk bijrolletje wel van Robert Duvall die ook nog fungeerde als producer.

Vooral een tour-de-force van Bridges dus terwijl de rest van de cast mag hopen dat wat van zijn kunnen op hen afstraalt. Crazy Heart is zeker en vast geen slechte film, maar het blijft allemaal wel erg oppervlakkig. Leuk voor eens een keer gezien te hebben, maar ik vrees dat het daarbij zal blijven.

3.5*

Bukowski op zoek naar liefde

Van mijn recente ontdekking van de Vlaamse cinema, moet Josse De Pauw denk ik toch wel het hoogtepunt zijn. Zelden een acteur geweten die me zo van de eerste seconden wist te overtuigen. Dat gebeurde indertijd met Iedereen Beroemd, wat zowat denk ik Dominique Deruddere's meest bekende film moet zijn, en ik was dan ook blij dat ik gisteren eindelijk Crazy Love te pakken had gekregen. De eerste samenwerking tussen beide heren en dan bovendien ook nog een versie met Vodka Orange op, een kortfilm van Deruddere. Beetje jammer dat er blijkbaar een uitgebreidere versie bestaat met nog meer extra's, maar misschien vervang ik mijn versie wel eens.

Want Crazy Love heeft indruk achter gelaten. Ik weet nog altijd niet goed wat ik er juist van moet denken, daarvoor moet dit nog wat bezinken vermoed ik, maar dit is een erg interessante episodefilm geworden. Beetje jammer alleen dat dit niet meteen aanvoelt als één geheel. De twee segmenten met De Pauw zijn het interessantste, daar kan Deruddere zich precies visueel helemaal laten gaan, en hoewel het eerste stuk met de jonge Harry nog wel interessant is, vind ik het niet helemaal stroken met hetgeen dat volgt. De voornaamste reden is daarvoor eigenlijk de evolutie van Geert Hunnaerts naar Josse De Pauw. Vooral eigenlijk vanwege het feit dat je anno 2017 weet hoe Hunnaerts er zou gaan uitzien en dat strookt gewoonweg niet met hoe De Pauw eruit ziet. Een kromme redenering, waar bovenal Deruddere/Hunnaerts/De Pauw niets aan kunnen doen, maar dat was de voornaamste reden waarom het eerste deel wat uit de boot lijkt te vallen. Het doet me qua stijl ook meer denken aan de boerenfilms van weleer zoals een De Witte en ook dat vloekt wat met de donkere vibe die in de twee andere delen zou volgen.

Maar wat een geweldige rol van Josse De Pauw alweer. Je ziet het wel vaker dat een dertiger opeens een tiener/twintiger moet gaan spelen en bijna altijd loopt dat serieus mis. Niet bij De Pauw blijkbaar, want die weet zowel de 19-jarige alsook de 33-jarige Harry geloofwaardig te spelen. Wel een beetje vreemd dan weer dat hij ook zijn eigen vader speelt maar bon. Toch ook wel een pluim voor de make-up dienst, die acne van De Pauw ziet er wel erg realistisch uit. De jonge Hunaerts bewijst hier dat hij ook al wel wat in zijn mars had en de ook altijd degelijke Michael Pas doet ook weinig verkeerd. Sowieso weinig op deze cast aan te merken. Kleine bijrollen voor Karen van Parijs, zonde eigenlijk dat die zich is gaan toeleggen op flauwe series zoals Verschoten en Zoon, en onder andere Amid Chakir en Gene Bervoets.

Erg leuke titeltrack ook van Raymond van het Groenewoud, de eerste keer dat ik hem volledig in het Engels weet zingen. Moet dringend maar eens op zoek gaan naar het overige werk van Deruddere, dit smaakt in ieder geval naar meer en dan moet ik ook maar eens werk maken van het oeuvre van Marc Didden, de films waar hij mee het scenario voor schreef zijn al erg degelijk.

3.5*

I'm so Chinese. I'm an econ professor that's lactose intolerant

Er zijn altijd van die films die onbedoeld controverse opwekken. Crazy Rich Asians is de verfilming van het gelijknamige boek van Kevin Kwan en kreeg positieve reacties omdat het de eerste Amerikaanse film in lange tijd was die volledig met Aziatische cast werd gedraaid. Een beetje het Black Panter verhaal dus, maar al snel keerde die stemming omdat er dan weer teveel met Westerse Chinezen werd gewerkt. Plus het feit dat zo'n veralgemening/stereotypering zoals 'Crazy Rich Asians' in de titel niet kan, zorgde er dan ook nog voor dat de film hier en daar werd uitgebracht onder de titel 'Crazy Rich'.

Dat allemaal voor een film die als uitgangspunt heeft dat het niet uitmaakt wat je afkomst enzovoort is want dat liefde toch alles overwint. Veel gedoe om niets lijkt me (al komt dit natuurlijk wel van een niet-Aziaat) en het haalt vooral de aandacht weg van een voor de rest uitstekende film. Natuurlijk is dit een standaard verhaal in het kwadraat maar in de handen van Jon M. Chu (die de Step Up reeks eigenhandig naar een hoger niveau bracht) wordt dit een vermakelijke rollercoaster met een leuke visuele flair. Bovendien ook eentje die vooral handig gebruikt maakt van de nodige clichés en daar ook nog iets nuttigs mee weet te doen. Niet alle verhaallijnen komen weliswaar even goed tot hun recht (zeker de plotlijn van Astrid, de zuster van Nick, voelt een beetje geforceerd aan. Dit zal echter waarschijnlijk wel de aanloop zijn naar een meer uitgebreide plotlijn in de - ondertussen al bevestigde - sequel, zie ook het korte stukje tijdens de credits) maar heel die dynamiek tussen Rachel en Nick werkt gewoon erg goed.

Eerlijk is eerlijk, het is echter wel vooral Michelle Yeoh die me hier het meest weet te charmeren. Als de toekomstige schoonmoeder van Rachel speelt ze een niet zo'n aimabele rol, maar het gaat haar wel bijzonder goed af. Het is eens een aangename afwisseling van de talloze vechtfilms waar ze indertijd in heeft meegespeeld, al hebben net die films me juist fan van haar gemaakt. De focus ligt vooral natuurlijk op het koppel in de film: Constance Wu en Henry Golding. Die laatste maakt hier zijn debuut als acteur, hij had enkel al wat ervaring als host voor een aantal tv-shows, maar daar is niets van te merken. De chemie met de aandoenlijke Constance Wu is er volledig en bijrolletjes zoals die van Ken Jeong doen het altijd wel goed. Soundtrack is wel een beetje vreemd trouwens, snap niet echt goed het nut om nummers zoals Yellow van Coldplay of Money (That's What I Want) van The Beatles te coveren in een andere taal. Je had evengoed iets meer authentieke muziek kunnen nemen lijkt me.

In ieder geval: laat je niet teveel afleiden door alle commentaar omheen de film. Crazy Rich Asians is een vermakelijke film die nog net dat beetje extra krijgt door dat sommige scènes er gewoon boenk op zijn. Veel daarvan is te wijten aan een vlotte cast, maar het bronmateriaal mag ook niet onderschat worden. In ieder geval benieuwd wat de sequels (Kwan schreef uiteindelijk een trilogie: Crazy Rich Asians, China Rich Girlfriend en Rich People Problems) gaan geven. Zolang het hetzelfde team is, kun je mij wel terug in de cinema vinden.

4*

We didn't come here to fight monsters, we're not equipped for it

Een aantal jaar geleden had mijn broer een aantal van de Universal Monsters films aangeschaft. Titels zoals The Invisible Man, The Wolf Man, Frankenstein en Dracula konden me zeker en vast bekoren, maar om de een of andere reden was deze Creature from the Black Lagoon niet voor mij weggelegd. Nu start Cinema Zuid deze zomer met een thema genaamd Creature Features en met welke andere film dan deze kan je dan beter starten?

En wonder boven wonder heeft de film me nog erg aangenaam verrast eigenlijk. De 3D gimmick vind ik bij dit soort oude films altijd wel leuk (blijf het vreemd vinden dat films van meer dan een halve eeuw oud de techniek beter tot zijn recht kunnen laten komen dan de huidige films), maar op zich is dit gewoon een degelijke monsterfilm. Het teasen van het monster, zelfs als dat met een herhalende scène zoals hier gebeurt met de klauw die op het droge komt, om dan het beest in vol ornaat te tonen.. Heerlijk! Jack Arnold beseft gelukkig ook dat dit soort films niet te lang moet duren, maar ik moet bekennen dat ik de scène waar de takken die de uitgang versperren worden weggehaald op den duur nogal slepend begon te vinden. Soit, voor de rest dus weinig op aan te merken. De dialogen zijn lekker cheesy, het vrouwelijk schoon (dat natuurlijk ook de interesse van het monster heeft) draagt meer outfits dan dat er minuten in de film zijn en het einde laat nog ruimte genoeg voor een eventuele sequel. Jammer dat die niet worden gedraaid in Cinema Zuid, had die ook wel op groot scherm willen zien.

Het monster zelf ziet er degelijk uit, al zijn die ogen misschien wat te hard ingehaald door de tand des tijds, maar het waren vooral de onderwater sequences die me echt konden charmeren. Deze werden niet ingeblikt door regisseur Jack Arnold, maar door James Curtis Havens. Die verdient toch zeker ook een vermelding aangezien de helft van de film zich onderwater afspeelt. Julie Adams is de scream queen van dienst (heerlijk ook hoe ze een paar seconden wacht vooraleer ze de ziel uit haar lijf schreeuwt), maar ook het haantjesgedrag tussen Richard Carlson (David) en Richard Denning (Mark) mocht er zeker en vast zijn. Juist, de bombastische soundtrack mag trouwens ook nog wel de naam van hoofdrol dragen. Erg fijne combinatie met het monster, zeker in zijn aanval op Kay wanneer die is gaan zwemmen.

Erg fijn dit en ik twijfel zelfs tussen een dikke 3,5* of een kleine 4*. Het is eigenlijk het feit dat het op het einde iets te lang blijft duren eer het monster dood is (ze blijven er maar op schieten en dan nog duurt het even eer het van het scherm is verdwenen) dat me nog wat tegenhoudt. Ach, regisseur Arnold en de zijnen zal vast en zeker ook wel tevreden zijn met een verhoging van 2* naar 3,5*

3,5*

As a trained espionage agent I could tell that she was attracted to me

Ik heb me voorgenomen om eens wat meer van Roger Corman te gaan zien, maar tot nu toe nog niet echt veel succes gehad met de kwaliteit van de films. The Wasp Woman was vrij belabberd, maar ook Voyage to the Planet of Prehistoric Women (wel niet onder zijn regie weliswaar maar hij had wel veel met de film te maken) is tenenkrommend. Ik ben echter altijd wel fan van het betere Creature Feature werk en zoals standaard bij dit soort films: de poster zag er eigenlijk best wel cool uit. Spoiler alert: de film is dat niet..

Ik zag uiteindelijk - jammer genoeg - de lange versie van de twee en die bevat dan ook nog eens een paar van de meest tenenkrommende scènes uit heel de film. Blijkbaar is de film in 1963 aan Allied Artists Television verkocht maar moest er nog een kwartiertje materiaal toegevoegd worden om aan een respectabele speelduur te komen. Dan mag je denken aan scènes zoals de opening in de bar waar Agent XK150 schaak speelt en die compleet uit de toon vallende scène waar Mary-Belle een liedje is aan het zingen op de boot terwijl ze zich niet echt bewust lijkt te zijn van wat er zich rondom haar afspeelt. Met dat kwartiertje eraf had ik misschien nog wel een halfje meer willen geven, maar sowieso is dit voor de rest gewoon echt niet veel soeps. Een niet te volgen plot rond het roven van goud en een verzonnen monster dat al snel echt blijkt te bestaan wordt afgewisseld met flink wat idiote humor (dat crewlid dat dierengeluiden kan nadoen..) en een monster dat je maar zelden in vol ornaat krijgt te zien. Creature from the Haunted Sea is vandaag de dag in public domain terecht gekomen (er zou naar het schijnt ook een ingekleurde versie bestaan, nooit goed begrepen waarom ze dat doen eigenlijk) en de kwaliteit van het materiaal is dan ook navenant.

Veel enorm donkere scènes waarin je soms de acteurs hun gezicht niet kunt zien en ook de audioband is vaak onverstaanbaar, maar ik vraag me af in hoeverre dat ook wel de schuld van Corman is. Ik heb nu al wel flink wat public domain filmpjes gezien maar zelden eentje gezien die zo belabberd is als deze. Dat kan ook gezegd worden van het monster zelf. Bij dit soort films weet je al dat dit qua effecten niet al te denderend kan zijn maar het lijkt wel alsof Corman een oude versie van Cookie Monster uit Sesame Street heeft opgevist en daar van die typische googly eyes op heeft geplakt. Het ziet er alleszins hilarisch uit en is dan eigenlijk ook de enige reden om dit nog eens gezien te hebben. De rest van de cast doet mee aan een wedstrijdje om ter slechtst acteren en de muziekkeuze past ook compleet niet bij de film. Liefhebbers van MAD Magazine herkennen misschien nog wel de stijl van huiscartoonist Sergio Aragonés die hier de openingscredits voor zijn rekening neemt maar dan heb je het wel gehad met de interessante aspecten.

Pfoeh, het is door een resem factoren (de gemakkelijkheid waarmee je dit soort films kan vinden en het feit dat ik wel fan ben van dit soort monsterfilms) dat ik me nog wel eens aan wat meer films in dit genre wil wagen maar ik hoop dat Creature from the Haunted Sea toch één van de slechtste films zal zijn. Onvoorstelbaar in welke mate Corman zijn carrière zwalpt precies, die man deed gewoon echt maar alles waar hij maar zin in had. Het levert geen goede film op maar ik respecteer hem er wel om.

1*

Women weaken legs

Hoewel de Rocky franchise officieel zijn einde kende met Rocky Balboa, is het personage zelf nog niet aan zijn sluitstuk toe. Het heeft weliswaar even geduurd vooraleer Sylvester Stallone overstag ging om terug mee te doen, naar het schijnt bleef regisseur Ryan Coogler hem maar lastigvallen met de vraag, maar 9 jaar na Rocky Balboa a.k.a. Rocky VI stond onze geliefde bokser opnieuw in de ring. Deze keer (gelukkig niet als vechter) maar (nog eens) in een poging als trainer. Het ging in ieder geval een vreemde film worden..

Want het is de eerste keer in de Rocky franchise dat Stallone niet zelf het script schreef en ondertussen zijn er zoveel jaren gepasseerd dat er nog weinig van de oorspronkelijke cast overschiet. Niet dat dat aan de acteurs zelf ligt (zowel Talia Shire alsook Burt Young leven nog maar die eerste was al in de vorige film gestorven en Paulie legt tussen beide films het loodje) maar ook aan het feit dat er best wel wat sterfgevallen zijn geweest in heel de franchise. Dan maar eens het over een nieuwe boeg gooien met een zoon van Apollo die opeens op de proppen komt. Qua verhaal oogt dit bij vlagen nogal gemakzuchtig een kopie van het origineel, maar Coogler doet er genoeg zijn eigen ding mee en behoudt ook een zekere waardering voor de eerste (en daaropvolgende) Rocky films. Veel details en knipogen (de American Flag shorts die Adonis draagt zijn dezelfde als die uit Rocky, Rocky III en Rocky IV en we krijgen ook een antwoord op wie het onderonsje tussen Rocky en Apollo ten tijde van Rocky III wint) en dat doet het bij mij altijd wel goed. Verder krijgt Rocky zelf opnieuw ook nog wat meer uitdieping met zijn strijd tegen kanker en ik ben benieuwd hoe het in Creed II gaat evolueren.

Wel vreemd om deze keer Stallone in een bijrol te zien. De film leeft weliswaar op wanneer hij eindelijk geïntroduceerd wordt maar de hoofdrol is toch vooral voor Michael B. Jordan weggelegd. Gelukkig kiezen ze ervoor om geen exacte kopie van Carl Wheathers, die indertijd Apollo speelde, te maken en krijgt Jordan genoeg ruimte om zijn eigen ding te doen. Fysiek overtuigt hij en de wisselwerking met Stallone loopt ook vlotjes over en weer. Dan is Tessa Thompson een iets mindere toevoeging als ik eerlijk ben. Sowieso een actrice waar ik niet zo'n fan van ben, enkel in Thor Ragnarok staat ze me nog positief te geest, maar ze neemt dan bovendien ook nog eens de soundtrack voor een groot stuk voor haar rekening en laat dat nu net één van de zwakste elementen in deze film zijn. Het zijn natuurlijk grote schoenen die je moet vullen (zeg wat je wilt maar de soundtrack van de Rocky franchise is legendarisch) en hier kon ik echter weinig mee.

Hoewel dit de naam Creed heeft meegekregen, heeft iedereen wel door dat dit stiekem Rocky VII is. Is dat erg? Absoluut niet, want het is een franchise die eigenlijk over de grote lijn een goede kwaliteit weet te behouden. Stallone brengt opnieuw de nodige diepgang in zijn personage te brengen, al is die Oscar-nominatie dan weer net wat overdreven omdat hij al beter heeft gespeeld, en met Jordan heb je een goede nieuwe generatie. Een film alleen op hem steunen gaat niet werken volgens mij, dus benieuwd wat Creed II brengt.

4*

He's just a man... be more a man than him

Aha, Creed II. De film waardoor ik een tijd geleden besloot om de volledige Rocky franchise nog eens te (her)zien. Een goede zet zowaar, want het blijft een erg kwaliteitsvolle reeks en met de komst van Creed lijkt er nieuw bloed in de reeks te zijn gepompt. Ik was benieuwd hoe dat ging verder gaan en al zeker wanneer de immer coole Dolph Lundgren een rol toegewezen kreeg. Met een beetje schrik dat dit een herhalingsoefening ging zijn van Rocky IV, ben ik hier dan maar eens aan begonnen.

Want laat ons eerlijk zijn, Creed II is eigenlijk Rocky VIII en na zoveel films is het enorm lastig om nog origineel uit de hoek te komen. Deze sequel is dan ook qua niveau minder dan zijn rechtstreekse voorganger, maar behoudt nog altijd wel de kwaliteit van de franchise. Voor een groot deel is dat te wijten aan het feit dat er mooi wordt omgegaan met de vorige films. Het is natuurlijk een rechtstreeks vervolg op Creed, maar eigenlijk is dit ook gewoon een tijdssprong van 30 jaar na Rocky IV. Drago komt terug op de proppen (inclusief zoon die natuurlijk ook bokst) en vaderlief is vastbesloten om via zijn nageslacht revanche te nemen voor zijn verlies in Rusland. Rocky heeft het echter zelf nog altijd moeilijk met het feit dat hij indertijd Apollo niet heeft kunnen beschermen voor de mokerslagen van Drago. Hierdoor kruipt er een zekere gelaagdheid in het plot die de film goed kon gebruiken, want je merkt wel dat de regie voor de rest in de handen van een minder begenadigd regisseur is terecht gekomen.

Zo wist regisseur Ryan Coogler met de eerste Creed de boksreeks een nieuwe adem te geven en hoewel hij hier nog voor een stuk mee verantwoordelijk is voor het script, liet hij de de regie over aan Steven Caple Jr. om zelf Black Panther te kunnen regisseren. Caple Jr. weet echter niet te overtuigen qua tempo, met zijn 130 minuten begint dit halverwege wel wat in te zakken, maar ook de gevechten zijn niet zo indrukwekkend als onder regie van Coogler. Wat op zich straf is, want qua cast keert wel iedereen terug. De tandem Michael B. Jordan & Sylvester Stallone blijft goed overeind staan, maar het is toch vooral een genot om Dolph Lundgren opnieuw te zien in één van zijn meest iconische rollen. De one-liners blijven jammer genoeg uit, maar gewoon zijn aanwezigheid is voldoende. Hij weet bovendien ook nog een zekere gelaagdheid te brengen in Drago die ik nooit voor ogen had gehouden en dat is misschien voor een stuk ook wel te wijten aan de terugkeer van Brigitte Nielsen.

Tessa Thompson daarentegen is opnieuw compleet inwisselbaar, ze zorgt ook opnieuw voor een flauwe soundtrack, en ook Florian Munteanu mag als zoon Drago absoluut niet in de schoenen staan van zijn filmische vader. Verder nog de terugkeer van een aantal onverwachte personages (Ventimiglia!) en zo'n soort details doen het bij mij altijd wel goed. Toch nog net iets meer van verwacht, benieuwd of de franchise nu nog verder gaat gaan..

3.5*

De laatste jaren van Marlène Dietrich

Ik blijf altijd een dubbel gevoel overhouden aan dit soort documentaires. Meestal zijn het verknipte versies (bij bijvoorbeeld David Bowie: Five Years (2013) wordt er 30 minuten aan materiaal geknipt, dat is gewoon een derde van de speelduur!) en ze willen bovendien ook nog wel eens qua kwaliteit wisselen. De Fransen maken er echter een erezaak van om zoveel mogelijk degelijke documentaires rond het oude Hollywood te maken, zo is Marilyn, Dernières Séances (2008) wel een interessante zit trouwens, en deze keer was het de beurt aan Duits icoon Marlène Dietrich.

Waarom de documentaire trouwens nu door Canvas vanonder het stof wordt gehaald is me een raadsel (Dietrich werd geboren op 27 december 1901, stierf op 6 mei 1992 en de documentaire is ondertussen al 5 jaar oud), maar eerlijk gezegd? Je mist niet veel als dit aan je voorbij gaat, maar moest je toch nog een klein uurtje (de DVD van Amazon geeft ook een speelduur van 52 minuten aan dus dat is echt wel alle beeldmateriaal) vrij hebben: op vrtnu kun je de documentaire nog tot 22 augustus herbekijken. Soit, Le Crépuscule d'un Ange gaat over de laatste jaren van Dietrich en hoe ze meer dan 15 jaar aan haar bed gekluisterd was omdat ze niet wou laten zien dat haar glorie van weleer tanende was. Een ietwat schrijnend beeld (die telefoongesprekken!) van een geweldige actrice, maar vooral een beeld waarbij enige achtergrond ontbreekt. Josef von Sternberg wordt wel eventjes vernoemd en de connectie naar Der Blaue Engel is ook snel gemaakt, maar je bent aan het verkeerde adres als je een globaal beeld van Dietrich wilt krijgen.

De documentaire maakt gebruik van archiefmateriaal en dan van één interview met Dietrich in het bijzonder. Dat is op zijn minst nogal karig te noemen en verder zien we hier en daar de actrice nog eens optreden en een paar nummers zingen. Dat komt meteen dan al over als minuten vullen in een al korte documentaire en ook de floating heads die Dominique Leeb voor de camera haalt zijn niet de meest interessante mensen, al moet ik toegeven dat ik me eigenlijk vooral stoorde aan die buurvrouw die vooral overkwam als een sensatiezoeker en eens eventjes haar boekje over haar beroemde buurvrouw ging opendoen. Maria Riva, dochter van Dietrich (die trouwens nog een heel lijvig boek over haar moeder heeft geschreven onder de titel Marlene Dietrich - The Life by Her Daughter), is een interessante toevoeging. Haar zoon (Peter dacht ik?) is dat al wat minder.

Geen idee eigenlijk voor wie dit nu juist gemaakt is. Voor iemand die een beginnend beeld wilt krijgen van Dietrich, is dit te onsamenhangend. Voor iemand die meer wilt weten van Dietrich, is dit veel te kort. Een documentaire met een speelduur zoals Sinatra: All or Nothing at All (2015), zou dat niet het mooiste zijn wat dit genre zou kunnen overkomen? In ieder geval is Le Crépuscule d'un Ange een snel tussendoortje, maar je blijft op je honger zitten.

2.5*

If it bends, it's funny, if it breaks, it's not funny

Aah Woody Allen, toch iemand die zich langzamerhand is aan het opwerken tot één van mijn favoriete regisseurs. Sowieso één van de meest consistente regisseurs met een hele rits aan 4* films en hoewel er hier en daar wel eens misser inzit, is dat ook niet zo verwonderlijk in zo'n omvangrijk oeuvre. Met Crimes and Misdemeanors sloot Allen de jaren '80 af waarin hij een aantal van zijn meest gelauwerde films maakte. Het is bovendien ook de eerste film (in tot nu toe een reeks van 4) waarin hij naar Dostojevski's epos Schuld en Boete verwijst.

Sowieso misschien wel één van mijn favoriete boeken maar verder dan de knipoog naar de titel (in het Engels is het boek uitgebracht als Crime and Punishment) en het ietwat globale onderwerp van iemand die in koelen bloede een moord pleegt en dan wroeging krijgt zie ik toch niet veel inspiratie. Maakt verder ook niet veel uit natuurlijk omdat Allen hier sowieso zijn eigen ding van maakt. Een film die perfect in de stijl van de regisseur past en waarbij de vertrouwelijke elementen (de jazz muziek, Allen zelf in een hoofdrol, de dialogen die over alles en niets gaan, ...) ruimschoots aanwezig zijn. Enige aanpassing is misschien het ietwat cynische einde maar ook dat blijkt goed te werken. Die conversatie tussen Cliff en Judah tijdens trouwreceptie is misschien wel één van de meest geslaagde eindes in eender welke Allen film die ik tot nu toe heb gezien. Het heeft er een tijdje naar uitgekeken dat dit misschien eindelijk die film zou zijn waar ik 4.5* aan zou kunnen geven, maar dan vind ik de manier met de twee aparte verhaallijnen en de ietwat gemakkelijke samenkomst te gekunsteld.

Er is wel niemand die Allen zo goed kan spelen als Allen zelf. In zijn later werk durft hij wel is iemand anders te casten voor een rol, hij wordt alweer een dagje ouder natuurlijk, maar dat werkt toch nooit zo goed als wanneer hij de rol zelf op zich neemt. Hij behoudt de beste dialogen voor zichzelf maar levert ze dan ook met een heerlijk cynische ondertoon. De wisselwerking met Alan Alda (Lester) is erg tof maar ook de cast in de niet-Allen verhaallijn met Martin Landau op kop doet het goed. Ook op dat gebied voelt dit erg vertrouwd aan met onder andere de onvermijdelijke Mia Farrow in een bijrol. Let vooral ook nog op een (al is het net iets meer dan dat) cameo van Daryl Hannah als één van de liefjes van Lester. Normaal gezien ging die een iets uitgebreidere rol krijgen maar Allen heeft een stuk van het script herschreven waardoor de rol van Sean Young compleet is gesneuveld en Hannah het dus met een minieme rol moet doen.

Eigenlijk is er in die vroege carrière van Allen (als je daar zelfs over kunt spreken als je elk jaar minstens één film maakt) toch weinig rommel te vinden. Zo'n The Purple Rose of Cairo deed het niet goed ten huize Metalfist maar als je ziet wat hij allemaal nog rond die periode heeft gemaakt.. Crimes and Misdemeanors hoort hoog in het lijstje van beste Woody Allen films in ieder geval.

4*

We don't get out much

Films die zich afspelen in de oertijd zijn er al jaren. Een van de oudste die ik me kan herinneren is One Million Years B.C. en na het succes van Ice Age kwamen er met regelmaat van de klok nieuwe prehistoriefilms op het grote scherm. Alleen waren ze niet altijd een even goed succes want zo werd de Ice Age reeks al snel een schim van zichzelf en ook Year One met Jack Black was niet echt goed te noemen. Ik stond dan ook wat weigerachtig tegenover The Croods maar ik werd voornamelijk over de streep getrokken vanwege Emma Stone, een actrice voor wie ik een zwak heb ontwikkeld sinds de Spider-Man reboot.

Leuk dan ook dat die één van de meer belangrijke rollen vertolkt maar toch valt het op dat ze bij Dreamworks hebben geprobeerd om de screentime wat gelijk te verdelen tussen de personages. Natuurlijk ligt de focus meer op Grug, Eep en Guy maar de rest van het gezin worden niet gedegradeerd tot nietszeggende bijrollen. Ook qua plot is The Croods een vermakelijke zit, al begon hij naar het einde wel wat te slepen. De moralistische ondertoon komt nu helemaal bovendrijven en dat is toch wat zonde omdat de film voor de rest wel leuk ineen zit. De jacht op het ei in het begin van de film onder een heerlijke tekstloze versie van Tusk ondersteund door american football poses is daar een mooi voorbeeld van. Voor de rest nog een paar leukere scènes die er een aangenaam geheel van weten te maken.

Een echt grote fan van de animatie van Dreamworks zal ik nooit worden. Voornamelijk omdat ik fan blijf van de meer getekende stijl qua animatie (al ben ik blijkbaar één van de weinigen die Madagascar 3 dan wel weer leuk vond) maar ook The Croods oogt op sommige punten vrij lelijk. Een euvel dat gelukkig wordt verholpen door er een aantal leukere creaties in te steken. De stemmencast is op zich van een hoog niveau maar het is zonde dat je Nicholas Cage er te hard uithaalt. Heb nooit de indruk gehad dat hij zo'n kenmerkend stemgeluid had maar vanaf de eerste seconde had ik het gevoel dat ik naar Ghost Rider in de oertijd zat te kijken. Stone en Ryan Reynolds doen het behoorlijk alsook de rest van de stemmencast.

Het vervolg is alweer in de maak maar het is te hopen dat de reeks niet dezelfde toer opgaat zoals een Shrek of Ice Age. Sowieso wel één van de beteren uit de Dreamworks stal maar dat is vooral vanwege een degelijke stemmencast en een aantal leuke vondsten.

Dikke 3,5*

Well, at least he didn't do that walking against the wind shit, I hate that

The Crow is één van de laatste films van Brandon Lee die ik nog moest zien. Ik leerde hem toevallig kennen via Showdown in Little Tokyo en werd vrij snel gecharmeerd door de zoon van de legendarische Bruce Lee. Hij straalt een zeker charisma uit dat me erg aanspreekt en ik besloot wat meer van hem te gaan kijken. Toch keek ik altijd een beetje tegenop tegen deze film want vanwege het ongeluk dat de dood van Lee ten gevolge had, zit er hier toch een lugubere tint aan de film verbonden. Dit wordt echter gezien als het magnum opus van de acteur dus gisteravond toch maar opgezet.

Al ben ik wel ergens blij dat de film al praktisch helemaal gemaakt was toen Lee het leven liet. Met Game of Death van zijn vader werd praktisch de gehele film verder afgemaakt met een stunt double en dat is toch overduidelijk niet hetzelfde. De comics van The Crow heb ik nooit gelezen, wel erg benieuwd naar geworden trouwens, dus ik wist bitter weinig af van het verhaal maar wat meteen opvalt is dat dit een erg duistere film is geworden. Regisseur Alex Proyas schetst een samenleving waar maar bitter weinig geluk is te vinden en de flashbacks waarin duidelijk wordt hoe Eric en Shelly sterven zorgt voor een erg wrange smaak in de mond. Het uitgangspunt van The Crow is dan ook een ware nachtmerrie en het is wachten op de wreker in de vorm van de reïncarnatie van Draven. En juist daar zit hem dan ook de kracht van de film want Draven is een heerlijk wraakfiguur en het is genieten van de afslachting van de bende. De spanningsboog is weliswaar soms nogal ver te zoeken doordat Draven onsterfelijk is maar de climax maakt erg veel goed.

Ik had het al vaker gehoord dat dit de meest iconische rol van Lee uit zijn carrière was en ik kan het niet ontkennen. Het is een rol die je niet meteen zou toeschrijven aan Lee doordat hij voor deze film toch voornamelijk meespeelde in wat actiefilms maar hij doet het voortreffelijk. Van de eerste tot de laatste minuut is het dan ook genieten. De film steunt voornamelijk ook op zijn performance maar ook qua bijrollen is The Crow nog wel de moeite waard. Een handvol typische bad-guys, met een leuke bijrol van Tony Todd op kop, worden afgewisseld met Ernie Hudson (Albrecht) en Rochelle Davis (Sarah) die het geheel toch net iets minder duister moet maken. Misschien niet voor iedereen een fantastische keuze maar het was een welkome afwisseling.

De effecten zijn niet altijd even goed geslaagd maar bon, The Crow is ondertussen ook alweer bijna 20 jaar oud dus dan stoor ik me er minder aan. De status die de film heeft verworven lijkt vooral te zijn gebaseerd op Brandon Lee maar toch blijft The Crow een heerlijke film. De vervolgen ga ik laten voor wat ze zijn maar de comics ga ik toch eens opzoeken.

Dikke 4*