Opinions

Everyone does it, no one talks about it

Gisteren na het tegenvallende Quel Maledetto Treno Blindato had ik wel zin in een film die aan mijn verwachtingen wel voldeed. Er is dan ook geen betere keuze om een film te zien die je ooit al hebt gezien maar waar je niets meer van weet. Zo ook deze Cruel Intentions.

Ik dacht dat ik eigenlijk niets meer van de film wist maar spijtig genoeg kwam er in de openingsscène waar Sebastian met zijn auto rondrijdt ineens een beeld in mijn hoofd, een beeld dat liet zien hoe Sebastian werd aangereden door een auto aan het einde van de film. Best wel spijtig, normaal gezien had het me niet veel kunnen schelen maar ik wou nu terug weer weggeblazen worden. Soit, niets aan te doen. Gelukkig is de rest van de film redelijk sterk. Wat ik vooral knap vond was hoe de feeling van de scènes tussen Sebastian en Kathryne verandert van luchtig en leuk tot ontzettend beklemmend met het sterke einde tot gevolg. Ik ben blij dat de makers voor de dood van Sebastian hebben gekozen en niet voor een happy end waar alles goed komt. Ook was het zonder meer verdiend dat Kathryn ook nog even een hak wordt gezet. Het verhaal wordt naarmate de film vordert complexer ("The plot thickens" zoals Kathryn toepasselijk zegt) maar juist door dit complexe lijkt de film verder en verder van de kijker af te staan. Het is moeilijk te geloven dat de relaties in het echte leven effectief zo zijn.

Sarah Michelle Gellar is vooral bekend van haar rol van Buffy Summers in Buffy The Vampire Slayer maar hier laat ze zien dat ze toch een veelzijdige actrice is die twee compleet verschillende rollen uitstekend kan neerzetten. Nu niet dat er voor de rol van Buffy zoveel acteervermogen aan te pas komt maar haar rol van Kathryn zet ze wel uitstekend neer. Haar vrouwelijke tegenspeelster, Selma Blair, zit ook goed in haar rol. Ik had wel gedacht dat ze jonger ging zijn dan Gellar maar ze is ongeveer een vijftal jaar ouder. In de film is daar niets van te merken en dat wijst er maar weer eens op hoe knap ze hun rollen vertolken. Ryan Phillippe zit ook lekker in zijn rol maar zijn toekomstige wederhelft, Reese Witherspoon, is het minste van heel het groepje. In het begin lijkt ze helemaal niet in de film te passen en het is pas op het einde van de film dat ze haar rol goed neerzette.

Cruel Intentions blijft toch een ontzettend vermakelijk filmpje.

3.5*

The Cuckoo Clock leek eventjes af te stevenen op één van de beste shorts die Tex Avery ooit gemaakt heeft. Het begin in de typische Edgar Allan Poe stijl, ik kan toch niet de enige zijn die direct aan Poe's The Raven dacht, is erg leuk en de combinatie met Avery's visuele stijl (“I was starting to see things” en dan zie je in een hoek wat rare vormen en een pijltje naar de 'things') werkt erg goed. Jammer genoeg verzandt de short daarna een tikkeltje in een klassieke strijd tussen een kat en een koekoek. Blijft leuk natuurlijk, maar de derde short in korte tijd waarin Avery zijn kat met een ander dier laat vechten is net een beetje de keer teveel.

3.5*

He gave me Hell

Ik was eigenlijk van plan om niets meer van Roman Polanski te kopen. Niet omdat hij de laatste tijd zo slecht in het nieuws komt, daar ga ik echt geen films voor laten liggen, maar eerder omdat ik meer slechte ervaringen dan goede met de regisseur heb. De Franse/Poolse regisseur heeft echter met een aantal van mijn favoriete acteurs en actrices samengewerkt waardoor ik me er toch vaak op betrap hem toch nog eens kans te geven. Zo ook met Cul-de-Sac vanwege Françoise Dorleac.

Ik heb dus een vreemde relatie met de films van Polanski. Zo'n jaar of 2 geleden maakte ik voor het eerst kennis met de regisseur via Oliver Twist en dat was een kennismaking die niet zo'n succes werd. Ach, dan proberen we nog eens een film van hem dacht ik bij mezelf en ik zette Fearless Vampire Killers op. Helemaal geen succes maar met The Ninth Gate wist hij me een beetje te overtuigen en met Death and the Maiden was het helemaal prijs. Dan kwam echter Chinatown en daalde de regisseur terug in mijn achting maar zoals hierboven gezegd wou ik hem deze kans nog geven vanwege de rol van de mooie Française. En daar ben ik blij om want dit is zonder twijfel zijn beste werk dat ik tot nu toe heb gezien, het verslaat zelfs nipt Death and the Maiden. Ik had hier eigenlijk nog nooit van gehoord en had ook compleet geen idee waarover de film ging toen ik hem gisteravond in de DVD speler stak maar het valt op dat de film op zich wel wat gelijkenissen heeft met Death and the Maiden. Beide films situeren zich in een afgelegen huis en gaan over de inbreuk op het privéleven van een koppel. Het is hier echter een stuk komischer gebracht en tot mijn verbazing werkt dat eigenlijk vrij goed. Iedereen heeft zijn eigen merkwaardige karaktertrekken en dit zorgt dan ook voor een samenraapsel van vreemde situaties die in combinatie met de zwart-wit cinematografie erg mooi tot hun recht komt.

Misschien wel het beste dat ik tot nu toe van Donald Pleasence ben tegengekomen. Nu gebied de eerlijkheid me erbij te zeggen dat de enige rollen waarin ik me hem nog levendig kan voorstellen de Halloween reeks en een Bud Spencer & Terence Hill film zijn maar hier is hij toch wel erg goed op dreef. Die kale gestoorde kop is al schitterend op zichzelf maar het is vooral het samenspel met de hartensmeltende Françoise Dorléac die erg leuk is. Dorléac hier op het hoogtepunt van haar schoonheid, vanwege een fataal auto ongeluk een jaar later zou het ook nooit meer verminderen, maar ook overduidelijk op het hoogtepunt van haar kunnen. Blijft toch enorm zonde dat we hier nooit meer van hebben kunnen zien. Degene die misschien nog het meeste de show steelt is Lionel Stander die de rol van gangster mag vertolken. Heerlijk rauwe stem en ook perfect ingespeeld op Pleasance en Dorléac. Zonde dat Jack MacGowran nog zo snel het loodje legt, had ik nog wel meer van willen zien. Let vooral ook nog op de 2e mooie Française die de film rijk is, namelijk Jacqueline Bisset, in een kleine bijrol aan het einde.

Met zo'n 6 films ben ik eindelijk aan de tweede film van Polanski gekomen waar ik een 4* aan kwijt kan. Vreemd dat dit dan weer als één van zijn mindere films wordt beschouwd maar dan weet ik in ieder geval waar ik achter moet gaan want al zijn 'klassiekers' à la Chinatown zijn mij al tegengevallen. Het trio Pleasance, Dorléac en Stander stelen de show in deze zwart-wit komedie.

4*

Jesus. Fucking cuckoo's nest!

Met Cult of Chucky is er (tot nu toe alleszins) een einde gekomen aan de Brad Dourif Chucky saga. Er volgde in 2019 nog een soort van reboot/remake maar met deel 7 werd er een einde gebreid aan de zes voorgaande films. Een bijzonder kwalitatieve reeks - geen enkel deel komt onder de 3.5* en een aantal mogen zelfs op 4* rekenen - en ik hoopte echt dat Don Mancini niet ten prooi ging vallen aan het fameuze "deel teveel" syndroom. Een rechtstreeks vervolg op het vermakelijke doch door mankementen geplaagde Curse of Chucky en eerlijk gezegd?

Het is de minste film in heel de reeks. Curse had ook al flink wat last van wat problemen maar had nog het voordeel dat die alle voorgaande films netjes aan elkaar wist te linken en dat bovendien met erg veel fun en verwijzingen deed. Voor Cult of Chucky gaat Mancini opnieuw een andere richting uit en wordt het (opnieuw) veel serieuzer. Het oude herenhuis wordt ingewisseld voor een zottenhuis en hoewel dat nog een fijne setting is, is vooral het idee van de verschillende Chucky poppen dat me wat tegenstak. Het was blijkbaar een idee waar Mancini al geruime tijd mee rondliep (hij wou het initieel integreren in deel 3 maar liet het idee vallen wegens budget redenen) maar het valt nu een beetje uit de lucht. Toch begint het vreemd genoeg op een bepaalde manier opeens wel in elkaar te klikken. De scène waar de 3 Chucky poppen bij elkaar zijn en onderling discussiëren wie nu Andy mag vermoorden is geweldig maar daar komt dan meteen ook het andere grote euvel aan de film: het duurt te lang vooraleer Andy zich gaat moeien. Het idee van hem met het originele Chucky hoofd is niet minder dan geweldig, maar ik had meer interactie verwacht van hem in het gekkenhuis. Alleszins haalt Mancini naar het einde toe wel alles uit de kast en weet daar nog flink wat punten mee te sprokkelen.

De terugkeer van Jeniffer Tilly is sowieso wel fijn maar het is vooral Fiona Dourif die weet te overtuigen. Ze heeft natuurlijk het voordeel dat ze de dochter is van Brad Dourif en fysiek ook wel wat van haar vader wegheeft in haar gezicht maar vanaf dat ze bezeten geraakt door Chucky.. Het is gewoon heerlijk om haar de rol te zien spelen. Het lijkt wel alsof Chucky eindelijk heeft gewonnen en voor mij mag de reeks hier dan ook wel eindigen, al ben ik Mancini ook nog wel dankbaar voor de cameo van Christine Elise na de credits. Ik vond het jammer dat Kyle geen zelfde cameo kreeg als Alex Vincent aan het einde van Curse of Chucky maar dat wordt hier wel rechtgezet. Verder wel een beetje vreemd dat een aantal bijrollen van Curse of Chucky een compleet andere rol spelen in deze Cult of Chucky (waarvan Adam Hurtig als Michael in Cult en Officer Stanton in Curse de meest in het oog springende is) maar kom, het stoort niet. Wat niet gezegd kan worden van het design van Chucky trouwens. Toch merkwaardig dat een moordende pop in een film uit de jaren '80 er heel wat geloofwaardiger uitziet dan in een film uit 2017.

Veel goede zaken en ook flink wat missers maar ik draag de reeks zo'n warm hart toe dat ik het hoogstwaarschijnlijk allemaal te hard met de mantel der liefde bedek. Cult of Chucky is op een aantal vlakken de ideale afsluiter voor de reeks en ik ben er niet rouwig om dat het hier lijkt te stoppen. Er zou blijkbaar nog wel een televisieserie in de maak zijn, dat lijkt me eerlijk gezegd dan ook helemaal niets. Volgende week die reboot/remake maar eens kijken, al is het maar omdat Mancini daar ook nog aan heeft meegewerkt.

Nipte 3.5*

Life isn't measured in minutes, but in moments

Ik was best wel benieuwd naar The Curious Case of Benjamin Button. Het ongewone verhaal, de visuele effecten en ook het feit dat de film zoveel prijsnominaties had deden de verwachtingen nog meer stijgen. Toch is de film een harde teleurstelling geworden.

Het idee van een jongen die oud wordt geboren en uiteindelijk jonger wordt is origineel en vernieuwend. Zo is het begin is wel sterk uitgewerkt maar naarmate de film vordert wordt het allemaal echt saai en cliché. De vader die zijn zoon komt opzoeken en vraagt voor vergiffenis maar ook niemand dat echt doorhad dat Benjamin jonger werd. Oké, Queenie vond het een mirakel en kapitein Mike was gewoon te zat om het door te hebben maar er waren toch nog genoeg andere mensen in de buurt van Benjamin... Gelukkig zitten er dan wel een aantal sterke scènes in zoals Benjamin op de boot. Ook had de film voor mij echt geen 166 minuten lang moeten zijn, vooral de scènes in het ziekenhuis zijn tenenkrommend traag.

Visueel ziet The Curious Case of Benjamin Button er echt wel geweldig uit. Vooral hoe ze Brad Pitt elke keer ouder/jonger hebben gemaakt ziet er echt verbluffend uit en zijn eigenlijk ergens al de reden waarom de film juist de helft krijgt.

Pitt stelde me teleur. In The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford was hij geweldig maar hier is hij verschrikkelijk irritant met dat Forrest Gump accent. Hij kwam trouwens ook nooit 'echt' over (waarschijnlijk doordat zijn gezicht zo hard is aangepast). Cate Blanchett zit ook niet echt goed in haar rol. Ze kwam eigenlijk pas alleen op het einde echt op dreef precies.

Uiteindelijk is het toch een teleurstelling geworden en de enige reden waardoor ik de film echt nog heb uitgekeken was om te zien hoe Benjamin nu eigenlijk ging sterven.

2.5* vooral door de visuele pracht dan.

You know, you remind me a lot of Andy Barclay. He was a whiney little bitch just like you

Ik begin in herhaling te vallen met mijn "ik begin in herhaling te vallen" maar zelfs in mijn stoutste dromen had ik niet verwacht dat de Child's Play reeks zo'n stabiele reeks ging zijn. Ik heb indertijd wel eens een los deel gezien (zeker Bride en Seed zijn in mijn videotheekdagen wel is gepasseerd) maar ik wist totaal niet dat dit een horrorfranchise was die zo goed met elkaar verbonden was. Veelal via kleine verwijzingen maar dat zijn dan ook dingen die ik altijd wel weet te appreciëren.

En daardoor leek deze Curse of Chucky in het begin wat tegen te vallen. Het is nog altijd Don Mancini die verantwoordelijk is voor het script en de regie maar het leek wel alsof we opeens met een reboot te maken hadden. Mondjesmaat komt er wat meer detail in het plot en lijkt dit een sequel op het eerste deel te zijn maar gelukkig weet Mancini goed genoeg wat zijn fans verwachten. Wat volgt is een film met twee heerlijke cameo's (Andy Barclay! Jeniffer Tilly!) en vind ik het gewoon erg fijn hoe de film alle voorgande films netjes met elkaar verbindt. Niet dat alles even goed werkt, zo is het toch wel lastig om in de Brad Dourif van 2013 nog dezelfde Brad Dourif van 1988 te zien (al geef ik toe dat de Metalfist van 2046 waarschijnlijk ook niet meer zal kunnen doorgaan voor die van 2021) en is het wel jammer dat de film de nogal digitale kant is opgegaan. Dat Chucky nog altijd een echte pop was, was juist voor een groot stuk de charme aan heel het personage. Niet dat geloofwaardigheid een grote rol speelt in dit soort films - we hebben het over een moordende pop die maar niet kan sterven - maar deze digitale Chucky komt toch wat faker over dan de versie die we in de vorige films hebben leren kennen.

Brad Dourif is er dus al van het prille begin bij en mag sinds de eerste Child's Play eens wat meer doen dan enkel stemmenwerk. Het idee is geweldig maar de uitvoering is dus wat minder, al weet Mancini het nog wel redelijk stijlvol op te lossen door die zwartwit filter en de gele bloemen. Twee cameo's dus waar ik als fan erg blij van werd (al is het wel een beetje jammer dat het eindigt dat Barclay Chucky neerschiet, had het misschien nog wel leuker gevonden als dat wat in het ongewisse was gebleven) maar ook een flinke dosis nieuwkomers waarvan eentje met een achternaam die een belletje doet rinkelen: Fiona Dourif. Dochterlief van Brad en hoewel je dan gemakkelijk kunt denken dat dat de reden is dat ze in de film is terecht gekomen, mag het wel gezegd worden dat La Dourif het degelijk doet. Een stuk beter dan de overige bijrollen alleszins. Danielle Bisutti is wel erg tenenkrommend als Barbie (what's in a name) en Brennan Elliott is als Ian ook niet veel waard.

Het leek er een tijd op dat deze Curse of Chucky de minste in de reeks ging zijn maar halverwege herpakt de film zich en hoe. De film komt niet in mijn top 3 van de Child's Play films maar het is in ieder geval een betere zit dan deel 3. Met Cult of Chucky lijkt de reeks aan zijn einde te komen (al is dat helemaal niet zeker aangezien er wel vaker flink wat jaren tussen de delen zit) maar aangezien er ondertussen ook een soort van reboot/remake is uitgebracht, lijkt het me te stoppen bij deel 7. Hopelijk een afsluiter in schoonheid maar eigenlijk twijfel ik daar bijna niet meer aan.

3.5*

I've harmed nobody, just robbed a few graves!

Zoals het de meesten niet zal zijn ontgaan is het vandaag Halloween. De dag waarop heel de omgeving gehuld is in doodskoppen, spinnenwebben en wat weet ik nog allemaal. Het is een dag waar de cinema ook graag op inspeelt door dan een thema avond te organiseren, al dan niet op Halloween zelf. Cinema Zuid in Antwerpen had het interessantste aanbod met 2x Peter Cushing en dat voor een spotprijs van 3 euro.

De eerste van de twee films was dus deze The Curse of Frankenstein. Een goede keuze om mee te openen want deze Frankenstein film wordt algemeen beschouwd als de revival van het horror genre, een genre dat serieus in populariteit was gedaald sinds de glorieperiode van de jaren '30 tot begin jaren '40. Oorspronkelijk was het echter de bedoeling om in de sfeer van die horrorfilms te blijven en was de rol voor het monster weggelegd voor de legendarische Boris Karloff. De film zou ook in zwartwit gemaakt worden maar Universal dreigde echter met een rechtszaak waardoor de film compleet moest worden herschreven zodat er geen bewijs was dat er elementen uit de Universal films gekopieerd werden. Exit Karloff dus en The Curse of Frankenstein werd dan ook maar ineens de eerste film met het monster die in kleur werd geschoten. Regisseur Terence Fisher en de zijnen laten zich inspireren door het verhaal van Mary Shelley maar geven er hun eigen draai aan. Dit keer ligt de focus meer op de dokter zelf in plaats van het monster, een aanpak die ik nog niet eerder was tegen gekomen bij een Frankenstein film, maar hij werkt verdomd goed. De spanning tussen de baron en Paul wordt heerlijk opgevoerd en het is werkelijk genieten van de heerlijke gotische sfeer waarin de film is ondergedompeld. Mooi trouwens dat gisteren de uncut versie was te zien met de close-up van het oog en het onderdompelen van het hoofd in zuur.

Nog een reden dat deze Frankenstein de moeite waard is, is de cast. Christopher Lee en Peter Cushing hadden al eerder samengespeeld (in Hamlet en Moulin Rouge) maar het was op deze set dat ze vrienden werden. Een vriendschap die zou blijven duren tot aan de dood van Cushing in 1994. Beiden zouden nadien een aantal legendarische rollen spelen in de Hammer films maar hun klasse is hier al overduidelijk merkbaar. Cushing steelt de show als baron Frankenstein en is heerlijk op dreef. Lee speelt een wat kleinere bijrol als het monster maar doet dat uitstekend. Geslaagde make-up effecten trouwens, ook hier een update ten opzichte van het origineel maar het kan perfect op zichzelf staan. Robert Urquhart moet zich proberen staande te houden tussen deze twee maar slaagt daar wonderwel in.

The Curse of Frankenstein zorgde terecht voor de heropleving van horror en zette meteen ook de toon voor die geweldige Hammer sfeer. De gotische omgevingen gecombineerd met een sterk plot rond baron Frankenstein zijn schitterend en het geheel wordt nog verder afgemaakt met erg goede rollen van Cushing en Lee.

4*

Redelijke documentaire

Een serieuze tijd geleden kocht ik op een rommelmarkt een Bruce Lee collectie over van iemand met als inhoud twee echte documentaires, het leven van Lee nagespeeld en zijn vijf bekendste gewone films. Een paar dagen geleden eindelijk de vijf gewone films gezien en ik kwam tot de conclusie dat ik voor de rest eigenlijk maar bitter weinig over het leven van de legende zelf wist. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te doen en waar kun je dan beter starten dan bij één van de documentaires?

Juist, er zijn niet echt betere opties. Toch is The Curse of the Dragon in zijn geheel een beetje een tegenvaller geworden en dat ligt vreemd genoeg niet aan het materiaal dat de makers tot hun beschikking hadden. We krijgen de standaard uittreksels te zien uit zijn gewone films en de Green Hornet reeks maar ook is er genoeg beeldmateriaal van vroeger te zien. Zo zijn er fragmenten uit de films die hij in zijn jeugd maakte maar ook beelden van trainingen en dergelijke krijgen we allemaal voorgeschoteld en dat is in ieder geval erg interessant om te zien. Iets waar ik me trouwens enorm aan kan storen bij documentaires is het interviewen van mensen die op zich helemaal niets met het onderwerp van de docu te maken hebben. Daar is hier gelukkig weinig van te merken doordat het merendeel van de geïnterviewden effectief mensen zijn die iets met Lee te maken hadden. Dit gaat van vroegere studenten (Chuck Norris en James Coburn onder andere) maar ook acteurs die met hem hebben meegespeeld in een film zoals Kareem Abdul-Jabbar. Erg interessant allemaal en ook wanneer er op het einde nog even wordt ingezoomd op Brandon Lee, de zoon van Bruce die ook op nogal verdachte omstandigheden om het leven is gekomen, blijft het in zijn geheel boeiend.

Maar bon, als je dit allemaal leest lijkt er geen vuiltje aan de lucht te zijn maar het is vooral de montage die me erg tegenstak. Het grootste probleem bij de geïnterviewden is het feit dat er nergens ook maar enige aanduiding wordt verstrekt van wie deze mensen nu zijn en wat voor link ze eigenlijk met Lee hebben. Bepaalde mensen zoals Chuck Norris kun je er wel uithalen maar over het algemeen zitten er een paar belangrijke mensen tussen die je gewoonweg niet herkent of waarvan het pas een uur later duidelijk wordt.. Een tweede struikelpunt bij mij was het monteren van de afgenomen gesprekken. Iedereen krijgt zowel zijn eigen zegje maar om de een of andere reden leken de regisseurs het niet altijd even interessant te vinden waardoor ze sommige gesprekken compleet de nek omwringen. Het is nogal lastig te omschrijven maar ik ben er zeker van dat andere mensen dit ook zullen opvallen.

Beetje een twijfelgeval om eerlijk te zijn. De beelden zijn interessant en ook de geïnterviewden zijn goed gekozen maar het wordt allemaal maar wat verknipt in beeld gebracht. De legende van Bruce (en Brandon) Lee blijft nog altijd boeiend waardoor dit een interessante zit wordt maar hier had volgens mij veel meer in kunnen zitten. Benieuwd wat Bruce Lee, the Legend gaat geven.

3*

Now, Art, we know that you and Joey were like two balls in a sac

Een aantal jaar nadat Charles Band The Final Chapter op ons had losgelaten, was daar toch opeens terug een nieuw deel in de Puppet Master saga. Het kreeg de ietwat interessante subtitel "Curse of the Puppet Master" en gooide het over een compleet andere boeg door een rechtstreeks vervolg op het eerste deel te zijn. Vergeet alles wat je tot nu toe wist over Toulon en zijn poppen, want de continuïteit (die sowieso al niet echt meer klopte) gaat hier compleet overboord! Gelukkig was dit wel in handen gekomen van David DeCoteau die met Toulon's Revenge één van de beste delen in de reeks had gemaakt.

Die vond het echter wel nodig om het alias "Victoria Sloan" te gebruiken en achteraf gezien snap ik waarom, ik vermoed dat hij ook al voelde aankomen dat hij echt geen goed deel in de saga had gemaakt. Het is sowieso al geen goede start wanneer de openingscredits bestaan uit fragmenten uit de vorige 5 Puppet Master films, maar het slaagt al helemaal nergens op dat je dan nog niet alle poppen gebruikt die je in die openingscredits laat zien. We krijgen wel de (enorm makke) terugkeer van Leech Woman maar waar Torch is gebleven? Niemand lijkt het goed te weten. Ook het feit dat er heel de tijd door een houtsnijder aan een nieuwe pop wordt gewerkt en wanneer die eindelijk af is, blijkt het een robot te zijn die uit een hoop oud ijzer bestaat? Het is een twist maar niet in de goede zin van het woord alleszins. Verder is dit qua plot ook gewoon niet interessant met een oude man die de poppen te pakken heeft gekregen en ze misbruikt voor zijn eigen doeleinden. Geeuw.

Blijkbaar is DeCoteau (of wie er ook verantwoordelijk is voor deze puinhoop van een script) danig gaan lenen bij de culfilm Sssssss uit 1973 maar ik hoop dat die toch net iets beter is. Komt wel op de verlanglijst te staan trouwens, ik wil Dirk Benedict wel eens in een horrorfilm zien. Soit, Guy Rolfe is niet van de partij aangezien er van Toulon hier geen sprake meer is maar hij krijgt wel een soortgelijke vervanging in de vorm van George Peck. Dacht eerst dat het om die andere Peck ging maar helaas, George is niet bepaald het van hetzelfde niveau als Gregory Peck. Emily Harrison is als dochterlief nog het beste en Josh Green is werkelijk tenenkrommend als Robert 'Tank' Winsley, een soort hillbilly met een crush op Harrison. De echte sterren blijven natuurlijk de poppen zelf en hoewel het niveau hier serieus gezakt is qua puppeteering, het valt op dat Dave Allen er niet meer bij is, gaan ze naar het einde toe dan eindelijk toch aan de slag.

Ik vrees dat het verval nu is ingezet en ik kijk met argusogen naar Retro Puppet Master, de volgende film in de reeks. Er is erg veel op te merken aan deze franchise maar tot nu toe zit er nog altijd wel iets in dat ik kan waarderen. In het geval van Curse of the Puppet Master is dat echter al een stuk moeilijker, het zijn eigenlijk enkel nog de poppen die dit leuk maken, maar Retro Puppet Master kan toch niet slechter zijn dan dit. Nee toch? Het MovieMeter gemiddelde zit al nagenoeg op hetzelfde getal..

1.5*

What doesn't kill you makes you stronger

Mijn broer kwam hier gisteren mee thuis van de videotheek. Ik had nog nooit van de film gehoord maar omdat hij van de hand van Wes Craven was besloot ik om toch maar mee te zien.

Ik verschiet hier eigenlijk van dat de film uit 2005 komt. De weerwolf zag er verschillende keren er bijzonder fake uit, zijn snuit was ook niet lang genoeg om geloofwaardig over te komen. Lon Chaney zag er eigenlijk nog beter uit in The Wolf Man... Voor de rest wordt er best wel een lekker humoristisch sfeertje neergezet maar spijtig genoeg wordt het nergens echt spannend (zo had men volgens mij veel meer met het soort van spiegelpaleis kunnen doen...)

Het verhaal is zo cliché als het maar kan zijn maar wordt hier en daar nog vermakelijk gemaakt door de dialogen die de hoofdpersonages soms uitslagen. Quotes zoals "Yay... go gay!" of "I guess there's no such thing as safe sex with a werewolf" worden vooral niet geschuwd. Spijtig genoeg gaat het er even vaak over met Joanie als weerwolf die haar middelvinger opsteekt nadat Ellie een opmerking geeft over haar lichaam en dan uiteindelijk wordt neergeknald door een bende politiemannen... Vind ik toch wel spijtig maar voor de rest zitten er wel leuke stukken in zoals het uit-de-kast-komen van Bo.

Christina Ricci, waar ik eigenlijk niets meer van heb gehoord sinds The Addams Family en Black Snake Moan acteert wel redelijk goed maar is toch een kleine gradatie lager tegenover Jesse Eisenberg als haar broer Jake. Ook is het leuk om Milo Ventimiglia (Peter uit Heroes!) nog even in een amusante rol te zien passeren. Joshua Jackson mogen ze trouwens voor mijn part ergens in een donkere kerker smijten want acteren kan hij toch niet.

Uiteindelijk bleek Cursed toch wel vermakelijk te zijn.

3*

Poster trekt trouwens wel extreem hard op die van Scream.

I like the death! I like the misery! I like this world!

Ik ben me de laatste tijd eens wat meer aan het interesseren in het oeuvre van Cannon en dan is Albert Pyun een naam waar je niet langs kunt kijken. Niet altijd de meest interessante regisseur (zo vond ik zijn Captain America film niet al te denderend) heb ik de indruk, maar deze vroege Van Damme film stond al wel langer op het verlanglijstje. Oorspronkelijk bedoeld als sequel op Masters of the Universe en uiteindelijk een samenraapsel geworden van twee losse scripts, namelijk Johnny Guitar en Alex Rain. Dit alles geschreven door Kitty Chalmers, wat later de naam van Pyun's kat bleek te zijn.

Wat je Pyun wel moet aangeven is dat hij altijd de meest wilde ideeën heeft voor zijn films, maar er niet in slaagt om ze voldoende te kunnen financieren. Zo ging Cyborg eerst in zwartwit gefilmd worden met geen dialoog, maar de producers waren daar niet voor te vinden. Hoewel Cyborg uiteindelijk is uitgekomen in de versie zoals we ze kennen, heeft Pyun nog wel een aantal jaar later een director's cut gefinancierd. De reden daarvoor is dat Van Damme indertijd de montage heeft gedaan, net zoals hij met Bloodsport had gedaan, en daar was Pyun blijkbaar toch niet zo tevreden over. Slinger heet de director's cut en zou te koop zijn via de officiële site van Pyun. Soit, ik kan dus enkel spreken over de Cyborg versie en dat is wel een erg vermakelijk filmpje geworden. Om de een of andere reden hebben praktisch alle personages (onder andere Gibson, Fender, Marshall en Pearl) een verwijzing naar een muziekinstrument, zal wel een overblijfsel uit Johnny Guitar zijn, en wat overblijft is een reistocht naar Atlanta. Qua plot stelt het dus allemaal niet veel voor, maar er hangt een geweldige sfeer die de film net dat beetje extra meegeeft.

En dat geldt voor Van Damme ook. Ik ben sowieso fan van The Muscles from Brussels, maar dit is toch wel heerlijk. Volgens mij ook de enige acteur die je kunt schatten qua leeftijd door te luisteren naar zijn Engels. Van Damme laat weer een paar geweldige scènes zien (ik denk dat Cyborg wel eens mijn favoriete split van Van Damme kan bevatten, hoewel de scène uit Black Eagle me ook nog wel voor de geest staat) en vooral de interactie met Vincent Klyn (Fender) is heerlijk. Schitterend figuur ook die Klyn met zijn continue geroep. Hoogtepunt? Wanneer Gibs tijdens de de climax 'Fender' roept en de andere antwoordt met 'Fucker'. Ik kwam niet meer bij.

Vond de film qua effecten best nog wel de moeite. Het apocalyptische sfeertje wordt mooi neergezet en de scènes met de cyborg zelf zien er eigenlijk echt nog wel goed uit. Ben benieuwd naar de director's cut, maar het schijnt dat die qua kwaliteit niet al te denderend zou zijn omdat het om een workprint versie gaat. Jammer, maar met deze versie kan ik zeker en vast leven.

Dikke 3.5*