Opinions

Language is the foundation of civilization. It is the glue that holds a people together

In het genre 'aliens komen naar de aarde en de mensheid moet onderzoeken of ze slechte bedoelingen hebben' is Arrival niet één van de eerste. Films zoals War of the Worlds of The Day the Earth Stood Still tackelen eenzelfde thema, maar het interessante aan Arrival is dat regisseur Dennis Villeneuve zich meer concentreert op hoe we de taalbarrière tussen ons en de aliens kunnen doorbreken. Waar andere films er meteen van uitgaan dat we elkaar zonder al te veel problemen kunnen verstaan, wijdt Villeneuve er een volledige film aan.

Dit is dan ook een science-fiction geworden die een poging doet om je tot nieuwe inzichten te laten komen en bovendien eentje die zich niet te laat leiden door het zij vs ons verhaal dat met het nodige spierballengerol à la Independence Day moet gebracht worden. Het uiteindelijke begrijpen van elkanders taal verloopt misschien net iets te snel, maar dat neemt niet weg dat er hier een aantal interessante punten worden aangestipt. Dat, en een een wel erg heerlijk sfeerbeeld trouwens. Arrival is van het kaliber dat je droge science-fiction zou kunnen noemen. Stilistisch, sober en zonder al te veel poespas qua ruimteschepen en dergelijke. Villeneuve weet in ieder geval uitstekend hoe hij een ietwat platgetreden thema zoals aliens toch nog enigszins vernieuwend kan brengen en qua design ziet dit er dan ook uitstekend uit, zeker de taal van de Heptapods is gewoon erg tof gedaan. Om het plaatje helemaal af te maken zit er op narratief vlak ook meer achter dan je op het eerste zicht zou denken. De verwachtingen voor Villeneuve's Blade Runner sequel zijn nog wat groter geworden in ieder geval.

We wisten al uit American Hustle dat Jeremy Renner en Amy Adams een goede match zijn op het scherm en beiden spelen hun rol dan ook zonder al teveel problemen, al voelt Renner wel een beetje onderbelicht aan in het geheel. De focus is toch vooral op Adams te komen liggen en die overtuigt over de gehele lijn. Forest Whitaker daarentegen loopt er een beetje verloren bij. Toch ook nog een vermelding maken van de soundtrack. De IJslandse componist Jóhann Jóhannsson neemt de volledige soundtrack voor zijn rekening, met een beetje hulp van Max Richter via diens On the Nature of Daylight, en hoewel het geen soundtrack is die ik gewoon eender wanneer zou opzetten, voelt het hier perfect complementair met de beelden van Villeneuve aan. Het is dan ook niet de eerste keer dat de twee samenwerken (Sicario en Prisoners was ook al van hun hand) en er lijkt ook geen sleet op de samenwerking te zitten aangezien Jóhannsson ook bij Blade Runner betrokken is.

Moet geleden zijn van Another Earth dat ik nog zo onder de indruk was van het thema van een science-fiction film. Het is het soort van film waar je voor in de stemming moet zijn, want als je hier de volgende luchtige Star Wars/Star Trek/Independence Day/War of the Worlds/et cetera verwacht, dan kom je bedrogen uit. Villeneuve levert echter een film af die nog lange tijd blijft nazinderen en ik zie hier in de toekomst nog wel een verhoging qua score komen.

4*

In tegenstelling tot wat vaak wordt beweerd was L'Arrivée d'un train en gare de La Ciotat geen onderdeel van de legendarische screening op 28 december. Althans, het teruggevonden programma vermeld deze toch nergens. Toch is het ook een kortfilm die indruk heeft nagelaten, want de mythe gaat dat een aantal kijkers de zaal zijn uitgelopen uit schrik voor de naderende trein. Waar de voorgaande films meer een statische momentopname waren, lijken de Lumière broers hier al meer te spelen met het dramatische effect doordat ze de camera schuin en dicht bij de trein plaatsen. Hiermee passeert de trein als het ware in long-shot, medium-shot en close-up.

3.5*

Terug een onderdeel van de reeks uit december 1895 en meteen het leukste dat ik tot nu toe uit de koker van Lumière heb gezien. Deze keer geen momentopname, maar een in scène gezet stukje slapstick. Een tuinier wiens tuinslang wordt gesaboteerd door een kwajongen met alle gevolgen van dien. Filmisch niet goed (een deel van de achtervolging speelt zich af naast de camera), maar het zou wel eens de geboorte van comedy op het scherm kunnen zijn. Naar het schijnt ook de eerste film die een onesheet poster (voor een losse film) kreeg. Het blijft toch erg fijn dat dit soort zaken bewaard zijn gebleven.

3.5*

De verrassing van 2011

Ik moet eerlijk zijn, The Artist was compleet langs mij heen gegaan. Het is dankzij Michel Follet en zijn programma Cinema dat ik beelden te zien kreeg en meteen was ik verkocht. Het idee van de film sprak me sowieso al wel aan maar er was nog even twijfel doordat ik niet zo'n enorme fan ben van silent cinema. Het probleem met dit soort films is dat ze eigenlijk nooit een lang leven zijn beschoren in de Vlaamse zalen, ik verschiet er eerlijk gezegd van dat dit überhaupt draait, dus vandaag maar ineens gaan kijken. We, ik en mijn moeder, zaten praktisch alleen in de zaal met maar 4 andere mensen waarvan één in het midden van de film het is afgestapt.

Pech voor haar want The Artist is een film die gezien mag worden, wees daar maar zeker van. Het concept is simpel maar doeltreffend. Valentine lijkt wat connecties te hebben met Buster Keaton die ongeveer dezelfde teloorgang heeft ondergaan ten tijde van de overgang naar geluidsfilm maar over het algemeen weet Hazanavicius er een warme en heerlijk symbolische film van te maken. Mooiste scène moet sowieso de dood van Valentine in zijn eigen film zijn. De hand die overblijft in het drijfzand, de vrouw die verslagen naast hem zit met tranen in haar ogen, de afwisseling met de echte tranen van Peppy... Prachtig in beeld gebracht en de regisseur weet ook vaak erg origineel uit de hoek te komen. Eén van de fragmenten die ik in Cinema had gezien, was de scène waar Peppy zich in de kleedkamer van Valentine bevindt en haar eigen arm door zijn jas steekt en knuffelt. Erg knap gedaan en de 2e keer dat ik de scène zag viel me pas echt op hoe sterk dat in elkaar steekt. Ook de geluidsdroom van Valentine is gewoon goud waard. Het verhaal zelf is redelijk voorspelbaar, je weet hoe het gaat aflopen maar toch worden er nog altijd echte tanentrekkers op je afgevuurd. Valentine die bijna zelfmoord pleegt en het filmblik met zijn eerste ontmoeting met Peppy uit het vuur red, de race van Peppy naar het einde van de film toe wanneer Valentine zich een kogel door het hoofd wilt schieten (waar je als kijker subliem mee op de verkeerde voet wordt gezet dankzij het 'Bang'), ... Normaal gezien ben ik echt niet voor dit soort overdreven scènes maar Hazanavicius weet de snaar perfect te raken. Het gouden era van de silent film wordt visueel terug tot leven gewekt en het ziet er beter dan ooit uit.

Ik zei het daarjuist al maar normaal gezien ben ik niet te vinden voor stomme films. Het is één van de weinige takken van de cinema dat me bitter weinig zegt en ook de paar films die ik daarvan heb gezien (voornamelijk Hitchcock, Buster Keaton en Chaplin) boeien me niet geheel. Ik verlies vaak mijn aandacht maar dat was hier geenszins het geval, voornamelijk ook door een sublieme cast. Let vooral op de bijrollen van John Goodman en Malcolm McDowell, die laatste is zelfs maar een figurant, maar de show wordt gestolen door de twee hoofdrolspelers. Jean Dujardin is qua uiterlijk een kruising tussen een jonge Sean Connery en een iets oudere Clark Gable (van ongeveer zijn Gone With the Wind periode) maar speelt de pannen van het dak. Iets wat me ook vaak tegensteekt bij dit soort films zijn de overdreven acteerprestaties en hoewel Dujardin zich hier in het begin ook wat aan laat vangen, maakt hij dit later ruimschoots goed. Ondersteund door een magistrale soundtrack weet hij het personage Valentino perfect neer te zetten. Het is volgens mij de eerste keer dat ik hem in een film zie maar sowieso een acteur om in het oog te houden. Maar dan heb ik het nog niet over de klassedame Bérénice Bejo. Nog nooit van deze dame gehoord maar wat ze hier levert is uitstekend. Ze ademt de juiste sfeer uit en speelt in combinatie met Dujardin erg sterk. Ook in de dansscènes blijken de twee perfect op elkaar ingespeeld te zijn en dit levert dan ook een leuk einde op.

Ga dit gewoon kijken nu het nog kan, serieus. The Artist is een ode aan een tijdperk geworden maar is zoveel meer. Visueel ziet dit er verbluffend uit, de muziek is tot in de puntjes ingespeeld op de scènes en de cast speelt ontzettend sterk. Ik hoop dat het nog wat langer in de zalen draait, de film is het waard. Anders kunnen ze het 8e deel van Harry Potter er eens uitgooien in plaats van dit soort cinema.

4.5*

They wanted to have me drowned when I was born, but the SPCA stopped them

Ergens in 2009 waagde ik me voor het eerst aan films met Jerry Lewis. Ik kon de DVDs via een vriend lenen en ik heb er in totaal 3 gezien vooraleer ik het opgaf. De scores variëren van 1* tot 2* dus je kunt wel zien dat het niet echt een succes was. Ik liet Lewis links liggen, maar gisteren werd deze Artists and Models op het grote scherm gegeven en die kans laat ik niet liggen.

En tot mijn grote verbazing vond ik dit eigenlijk vrij leuk. Het is een komedie waar nog wat flauwe kantjes aan zijn (het gedoe met de formule was er wat met de haren bijgesleept), maar over het algemeen is het een vlotte film die een aantal erg leuke gags heeft. Tashlin (die ooit nog zijn strepen verdiende als cartoonist bij Warner Bros met onder andere Private Snafu) doet bovendien nog een verdienstelijke poging aan de hand van wat maatschappijkritiek, iets wat ik altijd wel leuk vind. Voor de rest nog een paar redelijk gedurfde scènes voor die tijd (dat handdoekje van Abigail is wel erg kort) en ook daarmee weet je meestal wel punten te score ten huize Metalfist. Al zijn er wel iets te veel onderbrekingen met personages die vanuit het niets beginnen te zingen, maar dat is een aspect dat je wel vaker tegenkomt bij dit soort Hollywoodfilms uit de jaren '50. Het leukst zijn de nummers waarbij er naast de zang ook nog wat te beleven is zoals Bessie die al zingend Eugene de weg verspert op de trap.

De reden dat ik Jerry Lewis in de andere films niet kon waarderen was doordat hij zo verschrikkelijk druk was en dat gebeurde op zo'n manier dat het eigenlijk onleuk werd. Gelukkig wordt Lewis hier in toom gehouden door Dean Martin. Ben sowieso wel fan van de straight man routine en Lewis-Martin zijn perfect op elkander ingespeeld. Wat op zich niet te verwonderen is doordat dit alweer de 14e film uit een reeks van 15 is. Maclaine en Dorothy Malone vormen bovendien ook nog een uitstekend klankbord voor de capriolen van beide heren. Let vooral ook nog op een klein rolletje van Anita Ekberg als Anita, de dame die model staat voor Zuba. Eva Gabor, zuster van die andere bekende Gabor, heeft ook nog een leuk rolletje als femme fatale.

Ik ben blij dat ik toch de moeite heb genomen om hier eens naar te gaan kijken. Lewis zijn gekke bekken zijn niet altijd even goed geslaagd en zijn stem blijft op het randje, maar in combinatie met Martin levert het leuke cinema op. Gooi daar nog eens een hoog tempo en een hoop schoon vrouwvolk bij en je hebt een fijne film. Dit smaakt naar meer.

3.5*

As Young as You Feel

Vermakelijke screwball komedie over een oude man die wordt ontslagen omdat hij te oud is en dan een lumineus idee krijgt. Dit is As Young as You Feel in een notendop en lijkt dus niet zo speciaal.

Maar waarom is de film dan toch zeer vermakelijk om te zien? Voornamelijk de acteurs. Een geweldig mooie Marilyn Monroe (die een hilarische bekken trekken scène heeft) maar ook Monty Woolley is echt goed als copycat. Voor de rest zitten er nog een labiele moeder is, een workaholic als toekomstig verloofde en een gestoorde baas in en die zorgen allemaal wel voor een gezellige en humoristische sfeer.

Wederom een leuk Marilyn Monroe filmpje ware het niet dat ze eigenlijk niet echt al te veel in beeld komt maar wel op de poster wordt opgeblazen tot ster van de film, wat in die tijd wel veel gebeurde met haar films.

3.5*

edit: ga eigenlijk ineens een veel mooiere poster invoeren.

Ascenseur pour l'Échafaud

Knappe Franse Noir met een zeer memorabele soundtrack van Miles Davis. Film begint stijlvol met de koele moord van Mr Carala door Julien en zo volgen er nog een paar zeer sterke scènes. Eén van men favorieten is wanneer Florence eenzaam door de stad dwaalt op zoek naar Julien (met die geweldige soundtrack op de achtergrond). Een minpuntje is wel dat de romance tussen Florence en Julien beter was uitgewerkt dan die tussen Louis en Véronique en juist van die laatstgenoemde zag je veel meer...
Al bij al is Ascenseur pour l'Échafaud zeker voor herhaling vatbaar en ga ik toch ook eens op zoek naar andere films van Malle.

Nu maar hopen dat Canvas dit soort films blijft uitzenden.

4*

The City Under the City

Langzaamaan ben ik aan het proberen om zoveel mogelijk films met Marilyn Monroe te zien, hoe klein haar rolletje ook mag zijn maar vooral de minder bekende zijn zo moeilijk om aan te geraken. Ik spring dan ook altijd een gat in de lucht wanneer ze er een op televisie geven die ik nog niet heb (gezien)

The Asphalt Jungle is in alle opzichten een rauwe klassieke gangsterfilm ware het niet dat de film niet naar de kraak toewerkt als climax maar eerder de kraak in het begin plaatst en dan de gevolgen laat zien. We zien een pre-Sin City waar de misdaad, drank en drugs overheersen en waar iedereen in geldnood lijkt te zitten. Riedenschneider komt juist uit de gevangenis en heeft een plan om een juwelier te roven maar hij heeft geen crew. Gaandeweg komen er naar Riedenschneider dan ook een aantal coole en voor memorabele personages tevoorschijn. De corrupte advocaat, de muscle man, de safekraker, ... Stuk voor stuk criminelen van de ergste soort soms maar tegelijk slaagt Huston er eigenlijk in om er geen kartonnen personages van te maken maar echt mensen van vlees en bloed. Uiteindelijk begin je dan ook sympathie voor die mannen op te wekken. Vooral naar het einde toe wanneer alles echt compleet begint mis te lopen leef je mee met de personages. Vooral met Riedenschneider die wordt gepakt in een moment van zwakte en Dix die uiteindelijk toch terug op zijn boerderij zit maar sterft.

Het lijkt idioot om te zeggen maar wat een cast. Oorspronkelijk alleen opgezet voor Marilyn Monroe (die het zoals altijd helemaal niet slecht deed en er weer beeldschoon uitzag) maar de andere acteurs overtreffen haar met een straatlengte. Calhern als corrupte advocaat. Corrupt tegenover de wet maar ook tegenover zijn partners. Whitmore als de gebochelde chauffeur die nog een knappe woedescène krijgt in de gevangenis maar de twee steracteurs van The Asphalt Jungle zijn toch Sterling Hayden en Sam Jaffe als Dix Handley en Doc Erwin Riedenschneider.

Uitstekende noir die soms iets te traag ging (vooral in het begin)

dikke 4*

It's 2016. No one cares about freedom

Verfilmingen van videogames, het blijft toch altijd een zeker risico behouden. Zo af en toe heb je wel eens een aangename uitzondering (de Street Fighter met Jean-Claude Van Damme en de twee Mortal Kombat films blijven mijn guilty pleasure) maar over het algemeen hebben ze toch een slechte naam. Bij deze Assassin's Creed had ik ook ten zeerste mijn twijfels, vooral omdat ik het spel zelf al niet tof vond, maar de aanwezigheid van Michael Fassbender, Marion Cotillard en Jeremy Irons trok me over de streep.

Een streep die ik liever niet was overgegaan, want in alle opzichten is Assassin's Creed één van de slechte gameverfilmingen die ik tot nu toe heb gezien. Hoewel het concept van iemand die via genetische herinneringen het leven van zijn voorouder kan beleven nog altijd vergezocht blijft, is het wel iets dat me intrigeert. Regisseur Justin Kurzel en co maken er echter een ongeïnspireerd zootje van dat vol zit met zogenaamd gewichtige dialogen (op een bepaald moment wordt er zelfs even Oppenheimer's "Now I am become Death, the destroyer of worlds", wat de man later zou zeggen over zijn creatie van de atoombom, van het stof gehaald) en uiteindelijk blijkt te draaien rond een strijd tussen Assassins en Templars met als einddoel een... appel. Iedereen was blijkbaar wel zeker van hun stuk dat er nog een sequel aan te pas gaat komen, want de film hint er erg hard naar dat het verhaal nog niet ten einde is. Ik kan in ieder geval niet zeggen dat het me ook maar iets interesseert hoe het met Cal gaat aflopen.

Ik blijf het bijzonder vinden dat een aantal van de beste acteurs van het moment hun medewerking hier aan verlenen. Fassbender heeft altijd perfect kunnen balanceren tussen het popcornvermaak en de wat meer serieuze film, maar hier heeft hij zich aan mispakt. Als producer heeft hij er ook nog eens het nodige geld in geïnvesteerd, wat de tweede stommiteit van de dag is. Niet dat Fassbender echt slecht is trouwens. Het is en blijft een degelijke acteur, maar hij loopt hier compleet verloren. Hetzelfde kan gezegd worden van Marion Cotillard die ook maar op automatische piloot speelt en af en toe voor zich lijkt uit te staren alsof ze niet begrijpt hoe ze hier is terecht gekomen. Jeremy Irons is de slechterik van dienst, een rol die hem al eerder op het lijf was geschreven, en ook hij weet nooit echt te overtuigen.

Is dan alles echt slecht aan Assassin's Creed? Dat nu ook weer niet. Qua effecten ziet dit er goed uit, zo zijn de scènes met de Animus waarin geswitcht worden tussen heden en verleden wel tof gedaan, en zitten er een handvol fijne actiescènes in maar daar stopt het dan ook. De games waren al vreselijk repetitief, de film is nog meer van hetzelfde. Hopelijk blijft het hier dan ook bij.

1.5*

Can't figure it out, do you want to be like me or do you want to be me?

2007 leek precies wel het jaar van de revelatie van de Western te zijn. Appaloosa, 3:10 To Yuma maar ook deze Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford. Al vanaf de eerste dag dat de trailer online kwam was ik benieuwd. Nu voor de 2e keer bekeken en ben ik er eindelijk zeker van dat hij zijn plaats in de top 10 waardig is.

Visueel is Assassination of Jesse James werkelijk een pareltje. Vooral de treinroof in het begin van de film ziet er fenomenaal uit maar ook andere stukken zien er echt zeer mooi uit. Sommige scènes worden ook zo vol spanning en met kippenvel op de armen weer gegeven. Zo is het stuk waar Jesse zogezegd even speelt met Robert Ford maar ondertussen bijna zijn keel over snijdt gewoonweg geweldig. De film wordt ook wel goed ondersteund door een aantal leuke deuntjes.

Assassination of Jesse James is best soms wel wat een bittere pil om door te slikken. Vooral toen ik de eerste keer keek had ik soms moeite met de personages maar met de herziening viel dit gewoon allemaal weg en kreeg je gewoon de mogelijkheid om te genieten van een film boordevol prachtige scènes. Het zit ook allemaal zo heerlijk in elkaar en het wordt dan ook allemaal nog eens magistraal ondersteund door Pitt en Affleck. Het is prachtig hoe zij er in slagen om hun personages neer te zetten. Affleck doet het zelfs nog een beetje beter dan Pitt door Robert Ford op zo'n gekwelde, schichtige manier neer te zetten. Maar ook de bijrollen mogen zeker niet vergeten worden. Zo zijn Rockwell en Renner ongetwijfeld even goed in hun rol als respectievelijk Charley Ford en Wood Hite. Rockwell schitterde vooral in het slot van de film met het theater waar hij zich uiteindelijk toch tegen zijn broer begint te keren. De voice-over stoorde me nu niet echt al legde hij soms wel wat teveel zaken uit die wat voor de hand liggend waren.

Spijtig genoeg heb ik dit niet in de cinema mogen aanschouwen maar de limited 2 disc edition maakt toch wel veel goed want Assassination of Jesse James is gewoon een ijzersterke dijk van een film. De spanning is constant te voelen en alhoewel je weet hoe het gaat aflopen dankzij de titel zit je toch naar het einde toe op het puntje van je stoel. Reken hierbij de uitmuntende acteerprestaties bij, de mooie shots en het altijd boeiende verhaal met een paar uitstekende quotes en je kan gewoon niet minder als 5 geven.

It's about money, Dick!

Het zijn weer volop de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten en dat is iets dat ik toch altijd met veel plezier volg. Volgens mij deze keer één van de meest schrijnende verkiezingen (er is nu werkelijk niemand waar ik zelfs nog maar 60% achter sta) maar ik verwachtte van The Assassination of Richard Nixon een film die me een beeld ging kunnen brengen van de periode dat die president was, zowat zoals met All the President's Men eigenlijk, maar dat bleek uiteindelijk anders uit te draaien. Wat ik in de plaats kreeg was een film met een ijzersterke performance van Sean Penn.

Jammer is dit verder wel een degelijke film, maar blijft het allemaal nogal koeltjes en weinig meeslepend. Gebaseerd op waargebeurde feiten, er heeft effectief een man genaamd Sam Bycke bestaan die van plan was om met een vliegtuig in het Witte Huis te vliegen en zodoende Nixon te vermoorden, maar heel het levensverhaal rond Bicke voelt me iets te cliché aan. Het slechte contact met zijn vrouw en kinderen, het verlies van zijn job, de lening die er niet door komt, de breuk met zijn broer die nog verder barst, ... Op geen enkel moment weet regisseur Niels Mueller te verrassen. Hoewel, dat is niet helemaal waar. Eenmaal Bicke is aangekomen op de luchthaven schiet de film opeens een gradatie hoger en blijkt Bicke een koelbloedige killer te zijn. Het breekt met al hetgeen we ervoor hebben gezien en dat was eigenlijk wel een nodige afwisseling.

Glansrol voor Sean Penn. Ben niet meteen de grootste man van de fan, heb zelfs Milk halverwege afgezet, maar dit doet hij uitstekend. De hypernerveuze, angstige, twijfelachtige ticks voelen erg reëel aan en de ellende die Penn ondergaat straalt van het scherm af. Beetje pijnlijk dan ook dat de rest van de cast niet bijzonder veel voorstelt. Naomi Watts is onherkenbaar flauw als de ex van Bicke en Don Cheadle loopt ook maar wat in zijn garage rond zonder echt indruk na te laten. Jack Thompson is nog wel goed op dreef trouwens als baas van Bicke.

Mjah, op zich wel een vermakelijke film die vooral door zijn einde nog wat punten weet te sprokkelen. Verder is vooral de glansrol van Penn memorabel en valt de rest wat in het niets. Bizar eigenlijk dat Mueller hierna niets meer heeft gemaakt, heb toch de indruk dat dit goed ontvangen is geweest indertijd.

Kleine 3.5*

She likes dead fish, too

Ik wou Assassins al eens langer zien, maar het was de lange speelduur die me eigenlijk altijd wat tegenhield. Hoewel ik altijd wel te vinden ben voor een actiefilm, leek een speelduur van meer dan 2 uur me toch net iets teveel te zijn. Vandaag was het echter zo'n typisch 'kruip onder een deken en zet een lange film op' weer en dan kwam Assassins opnieuw uit de kast. Richard Donner heeft wel wat interessants gemaakt in zijn lange carrière en het was hopen dat deze in dat rijtje ging vallen.

Jammer genoeg bleken de eerste verwachtingen juist te zijn, de film duurt gewoon veel te lang. De confrontatie met Miguel kon ik op zich nog wel waarderen, hoewel ze op zich misschien al net iets te lang doorloopt, maar wanneer Nicolai dan ook nog eens op de proppen komt en wanneer Miguel dan ook nog eens niet dood blijkt te zijn en wanneer Miguel dan ook nog eens Robert verraad.. Ik had het eigenlijk al wel een tijdje gehad tegen dan. Het verbaasde me dan ook dat de Wachowski telgen (ten tijde van deze film nog twee broers, ondertussen heeft een van de twee een geslachtsverandering ondergaan) het screenplay hadden geschreven, ik verwachtte namelijk net iets meer van hen, maar blijkbaar is er nogal met het script gerommeld en hebben ze zelfs geprobeerd om hun naam van de credits af te krijgen. Iets wat overduidelijk niet gelukt is. Soit, in ieder geval is Assassins een film waar wel wat leuke momenten inzitten (vond vooral de eerste confrontaties tussen Robert en Miguel heerlijk) maar die langzaamaan uitdooft.

Een lichtpunt is echter Antonio Banderas. Altijd al wel fan geweest van de man sinds de Mariachi trilogie, maar dit doet hij toch wel erg leuk. Zo'n heerlijk foute over the top villain waar je gewoon op den duur de kriebels van krijgt. Ik had de film voornamelijk gekocht vanwege Sylvester Stallone eigenlijk, maar het is één van Banderas zijn sterkste rollen gebleken. Stallone daarentegen doet het op zich nog wel vrij OK, maar overtuigt niet over de gehele lijn. Ook wel tof om Julianne Moore eens in één van haar eerste rollen te zien. Hoewel ze niet helemaal lijkt te passen in de film, geraakt ze op zich nog wel weg met het personage. Dan rest vooral nog de vraag wanneer ze in Hollywood eindelijk eens gaan leren dat Nederlanders Nederlands praten en niet Duits met zo'n halfbakken accent..

Leuk om eens gezien te hebben vanwege een heerlijk hypernerveuze Banderas, maar voor de rest stelt de film niet meteen veel voor. Concept waar twee huurmoordenaars het tegen elkaar opnemen is bovendien ook niet al te origineel. Had wel eens willen zien wat het oorspronkelijke script inhield.

Nipte 3*

Avé moi!

Vroeger was ik best wel fan van de eerste Asterix live-action films maar de stripreeks bleef toch het leukste. Recentelijk echter eens Au Service de Sa Majesté gezien (vooral vanwege Catherine Deneuve) en wat bleek? Het niveau was eigenlijk nog vrij goed overeind gebleven. Uiteindelijk schoot enkel nog deze Astérix aux Jeux Olympiques over die ik nog niet (volledig) had gezien en aangezien dit met nog zo'n andere Franse grootheid was, wou ik hier wel eens voor gaan zitten.

Hoewel de film is losjes gebaseerd op het gelijknamige stripverhaal, gaat de film voor een groot stuk toch zijn eigen weg. Geen probleem op zich aangezien dit sowieso geen exacte kopie van het bronmateriaal moet zijn en regisseurs Frédéric Forestier en Thomas Langmann kiezen ervoor om hier hun eigen ding mee te doen. Dat werkt vaak erg goed (die verwijzingen van Alain Delon naar zijn klassiekers zoals Rocco e i Suoi Fratelli of Le Clan des Siciliens!) en soms ook echt gewoon slecht (het stukje met de lightsabers). Veel toffe cameo's ook maar naar het einde toe blijft de film ook net iets te hard steken in het laten opdraven van bekende gezichten (zeker wanneer het - voor mij - nobele onbekenden zijn zoals basketballer Tony Parker) maar bovenal toch ook een film die de typische Asterix sfeer wel weet te benaderen. Neem nu die openingsscène waar die typische kaart die de strips sierde opnieuw wordt bovengehaald, bracht me meteen terug naar de tijden dat ik de Asterix strips als kind regelmatig las.

Gérard Depardieu, het blijft toch de ultieme Obelix voor mij. Kan me geen enkele andere acteur voor de geest halen die dit zo zou kunnen brengen en ik ben blij dat hij de rol nog altijd blijft vertolken, al begint hij ondertussen toch ook al wel een gezegende leeftijd te bereiken. Geen Christian Clavier meer als Asterix, die stapte op nadat bleek dat zijn kameraad Gérard Jugnot de film niet mocht regisseren en werd vervangen door Clovis Cornillac. Het geeft nog een leuke scène met Jamel Debbouze (Numerobis) die een opmerking maakt dat Asterix er anders uitziet, maar naar mijn gevoel was Clavier toch net iets beter. Vooral de lengte van Cornillac stoort me, die is bijna even groot als Depardieu.. Alain Delon is trouwens wel heerlijk op dreef als Jules Cesar, maar het is niet de enige Franstalige klassebak die hier een rol in heeft. Zo is dit de laatste rol voor Jean-Pierre Cassel, hij overleed zelfs voor de release van de film, als Panoramix en Benoît Poelvoorde schmiert er lekker op los als Brutus.

Blijft toch een amusante reeks. Ga me denk ik in de nabije toekomst eens bezighouden met wat meer van de strips te gaan lezen, benieuwd hoe die gaan zijn nu ik zelf een aantal jaar ouder ben geworden. De twee eerste live-action films wil ik ook nog wel eens oppakken, die blijven toch net iets beter dan deel 3 en deel 4 naar mijn gevoel.

3.5*

Ik kwam, ik zag en ik geloof mijn ogen niet

Ik heb geen idee meer of ik Asterix en de Britten ooit heb gezien. De gelijknamige strip waar deze film op gebaseerd is heb ik wel veelvuldig gelezen en ook de nieuwe adaptatie met Catherine Deneuve heb ik een aantal jaar geleden wel is gezien maar het was in ieder geval de laatste klassieke Asterix animatiefilm uit mijn boxset waar ik nog niet op gestemd heb. Hoog tijd dus om daar eens iets te gaan doen! Ik blijf het wel een erg povere boxset vinden trouwens. Er ontbreekt sowieso al een deel (Asterix en de Knallende Ketel) maar je hebt ook enkel keuze uit Nederlandse audio.

Gelukkig is die wel van een goede kwaliteit en wat misschien nog belangrijker is: Olaf Wijnants en Ger Smit keren terug als Asterix en Obelix! Om de een of andere reden was Wijnants in de vorige film (Asterix contra Caesar) vervangen door Reinder van der Naalt en ik heb dan toch liever Wijnants. Dat voelt nu eenmaal wat vertrouwder aan. Verder is dit weer gewoon de klassieke Asterix film zoals we hem ondertussen gewend zijn. Er wordt opnieuw gekozen om een volledige strip te verfilmen en dat 'volledig' mag je letterlijk nemen. De animatiefilm is op de meeste vlakken nagenoeg een exacte kopie van de strip met hier en daar een uitbreiding om dit naar een respectabele lengte te brengen. Zo vertrekt Asterix in het origineel met de theeblaadjes vanuit Gallië terwijl ze het hier van een koopman krijgen die ze redden van die onvermijdelijke piraten. Het eindresultaat dat de Britten hun warm water met een wolkje melk inwisselen voor thee en daardoor de Romeinen verslaan blijft gelukkig wel overeind staan.

De Asterix films begonnen in 1967 met de verfilming van De Galliër en bijna 20 jaar later zie je wel dat de animatie een stuk degelijker is geworden. Hier en daar nog altijd wel net teveel herhaling/hergebruik van bepaalde dingen maar dit is een tekenstijl die me toch nog altijd nauw aan het hart ligt. Ik was indertijd (en nu nog altijd een beetje eigenlijk) een grote Asterix stripfan en die met de Britten is één van die strips die vroeger altijd tot mijn favorieten behoorde. Veel van die typische humor die je als kind niet altijd even goed snapt en het is fijn dat die in animatievorm ook nog altijd overeind blijft staan. De uitbreidingen hebben ook nog wel hun meerwaarde, want het geeft ruimte voor een aantal leuke scènes in het dorp (ik ben ook gewoon fan van de vechtpartijen) maar ook de keuze om Idéfix mee in het verhaal te betrekken is gewoon een goede zet.

Tof! Ik blijf een zwak hebben voor die eerste twee Asterix tekenfilms (De Galliër en Cleopatra) omdat ik die nu eenmaal het vaakst heb gezien maar de andere delen moeten daar eigenlijk weinig voor onderdoen. Het blijft toch een reeks die over de gehele lijn een zekere kwaliteit heeft behouden. Ik moet maar is op zoek gaan naar De Knallende Ketel en In Amerika is ook al jaren geleden dat ik die nog heb gezien. Die laatste is sowieso een buitenbeentje aangezien die in Duitsland werd geproduceerd en niet in Frankrijk zoals de andere delen.

3.5*

Wie heeft het over enteren?

Ik was gisteren nog even blijven zitten voor Valkyrie op televisie maar ik stoorde me zo enorm hard aan het feit dat het een Duitse film hoort te zijn maar dat ze wel Tom Cruise en andere Amerikaanse/Engelse acteurs met hun dik accent hadden komen opdraven. Niemand sprak er Duits en dus werd er ten huize Metalfist maar snel voor iets anders gekozen. Ik was echter nogal moe dus het moest iets kort zijn. De Asterix & Obelix box met daarin 6 films bood de oplossing.

Ik ben altijd al wel een fan geweest van Asterix. Ik heb een hele hoop van de stripverhalen, alleen de latere nummers die na de dood van Goscinny in 1977 zijn verschenen trek ik niet altijd. Asterix en Cleopatra hoort gelukkig niet bij die categorie en de verfilming heeft hier vroeger dan ook menig keer opgestaan. In dat opzicht is het ook bizar om te zien hoeveel je als klein kind eigenlijk onthoud van dit soort films want sommige scènes kon ik nog woord per woord mee zeggen, al is zingen (in hoeverre je daar van bij mij van kunt spreken) misschien een beter woord want het ging voornamelijk over de muzikale intermezzo's aan het melkbad van Cleopatra en het maken van de giftige taart. Erg vreemd trouwens om hier ineens een Engels nummer in tegen te komen. Nu heeft mijn box alleen maar de Nederlandse dubs maar ineens zat daar dus een nummer When you're eating well you're well tussen dat trouwens in zijn geheel op Youtube is te vinden. Blijkbaar is het nummer nooit gedubt geweest naar het Nederlands en ontbreekt deze normaal gezien in de Nederlandstalige versies, tot nu toe dus. Voor de rest is dit een verfilming die erg getrouw blijft aan het originele stripverhaal en dat is natuurlijk ook erg leuk.

Verbazingwekkend eigenlijk hoe hard de film is gegroeid in animatie in vergelijking met de eerste Asterix film, dit is de tweede animatieverfilming in een reeks van 8 geloof ik. Waar in Asterix, de Gallier de animatie nogal stroef leek te gaan is daar nu geen sprake van en weet de film de sfeer van de verhalen perfect te benaderen. Zal er vast en zeker wel te wijten zijn aan het feit dat Goscinny en Uderzo hier bij betrokken zijn want dat waren ze bij de vorige niet. Nederlandse stemmen zijn trouwens ook van een erg hoog niveau. Zal sowieso wel een stukje nostalgie bij spelen maar dit is erg sterk ingesproken. Sommige scènes blijven wel vrij veel herhaling bevatten (op een bepaald moment naar het einde van de film toe zie je echt 3x hetzelfde Romeinse legioen op de proppen komen) maar over het algemeen stoort dit niet echt. Ook mooi natuurlijk dat ze qua animatie en naamgeving dicht bij het origineel zijn gebleven. De laatste scène is sowieso al een knipoog naar de strip (de scène gaat over naar een stripkader) maar er is ook niet teveel veranderd zoals bij Asterix en de Vikingen waar allerlei toekomstmopjes werden gemaakt zoals een postduif die SMS heette.

Volgens mij heb ik met de eerste twee Asterix films wel de films gezien die ik vroeger het meeste keek. Dat neemt niet weg dat ik benieuwd ben naar de rest van de box maar dit is toch nostalgie ten top. Het originele verhaal wordt mooi overgezet, de stemmen zijn goed en de animatie is geslaagd. Even sterk als de eerste imho.

4*

Het is een kwestie van geven en nemen

Ik ben de laatste tijd weer wat in een Asterix-periode "gesukkeld". In een Kringloopwinkel vond ik een strip die ik nog niet in de collectie had en in de plaatselijke bibliotheek hadden ze toevallig die laatste nieuwe strip (De Dochter van de Veldheer, eentje waar ik benieuwd naar was geraakt na al die commotie rond het feit dat een personage op Greta Thurnberg zou lijken. Spoiler: het is gewoon een ongelukkig toeval) en ik besloot om me wat verder onder te dompelen door nog eens één van de animatiefilms op te zetten.

Les Douze Travaux d'Astérix had ik een tijd geleden nog opgezet wegens het overlijden van Uderzo en dus dan was het nu de beurt aan Astérix et la Surprise de César. Oftewel Asterix contra Caesar zoals die blijkbaar bij ons is uitgebracht. Ik was jammer genoeg alweer vergeten wat voor een brakke uitgave ik van de films heb (enkel Nederlandse audio maar wat nog erger is, hij is ook wanhopig slecht gecropt waardoor personages soms buiten het scherm vallen) maar toch nog wel me mee geamuseerd. In tegenstelling tot Les Douze Travaux wordt er deze keer weer voor echte strips als bronmateriaal gekozen en het was nu de beurt aan Asterix als Legioensoldaat en Asterix als Gladiator. Twee strips die ik vroeger veel heb gelezen en in dat opzicht is het wel een leuk feest van herkenning, maar toch voel je dat dit eigenlijk een beetje te lang blijft doorlopen. Het blijft echter Asterix natuurlijk en de liefhebbers daarvan komen hier wel aan hun trekken. Hier en daar weer wat leuke knipogen (dat Obelix verantwoordelijk is voor hoe het Colosseum er vandaag de dag uitziet, hoewel die mop op zich al is gebruikt in Astérix et Cléopâtre maar dan met de neus van de sfinx) en die animatie blijft wel degelijk.

Het is een heuse stap vooruit ten opzichte van de eerste twee films (Astérix le Gaulois en Astérix et Cléopâtre) maar die krijgen nog net een halfje meer wegens flink wat jeugdsentiment. Zeker een aantal scènes met Walhalla en Tragicomix (met dat onweer bijvoorbeeld) zien er gewoon erg degelijk uit. Ik heb dus enkel de Nederlandse dub ter beschikking en hoewel ik dit liever eens in het Frans met ondertiteling zou zien, was ik in het verleden altijd wel gecharmeerd door Olaf Wijnants en Ger Smit als Asterix en Obelix. Die eerste hebben ze jammer genoeg voor deze film vervangen door Reinder van der Naalt en dat is echt wel wennen. Hij benadert niet altijd de juiste vibe en ik ben blij dat Ger Smit er toch nog was als Obelix. Dat is zoals met Gerard Depardieu in de live-action films, een andere Obelix hoeft niet voor mij. Wel verrassend trouwens dat de soundtrack door niemand minder dan Plastic "Ça plane pour moi" Bertrand wordt gedaan. Ik dacht dat die echt niets anders buiten dat ene hitje had gedaan, dat hij dan zelf nog niet eens had ingezongen.

Ik heb enkel nog Astérix chez les Bretons te gaan aangezien Astérix et le Coup du Menhir om een onbegrijpelijke reden niet in de boxset zit. Had ik al gezegd dat die boxset echt waardeloos is? Ben benieuwd wat ik daar van ga vinden maar tot nu toe blijft het toch wel een erg degelijke franchise. Is zien of ik binnenkort ook niet aan die nieuwere animatiefilms kan beginnen, al is juist het feit dat de animatie bij de oude films zo getrouw blijft aan de strips één van de grote pluspunten.

3.5*

Asterix! All their names end in "af"!

Na een tijd geleden Asterix in Amerika te hebben gezien bleek dat VTM nog een geanimeerde Asterix film ging uitzenden, deze Astérix et les Vikings. Waar ze vorige keer nog voor de originele versie gingen met ondertiteling bleek deze gedubt te zijn. Jammer maar het kon de pret niet deren.

Zelf heb ik een groot aantal Asterix albums (met als pronkstuk natuurlijk Hoe de Kleine Obelix in de Ketel Viel) maar van dit verhaal kon ik me eigenlijk niet veel meer voorstellen. Daarjuist nog opgeduikeld en toen viel me eigenlijk op hoeveel ze van het originele verhaal zijn afgeweken. De essentie van het verhaal, Hippix omvormen tot een echte krijger, zit er op zich nog wel in maar in de film wordt gebruik gemaakt van de meer romantische elementen in de vorm van Abba. Normaal gezien heb ik het ook niet zo op het veranderen van belangrijke gebeurtenissen in een strip/boek verfilming maar hier werkt het wonderwel. Neen, de introductie van Olaf en Abba werkt maar de toekomstmopjes van Hippix waaronder zijn duif die SMS noemt komen dan weer niet over. Gelukkig neigen de verschillen meer naar de eerste kant.

Iets waarin ik Asterix in Amerika uitstekend vond was zijn animatiestijl. Elk personage, elke achtergrond, echt alles zag er net zo uit als het stripverhaal. Ik hoopte dat dit 12 jaar later nog altijd zo ging zijn maar blijkbaar hebben ze gekozen om Asterix meer te digitaliseren. Zeer jammer want nu zien de personages op zich er nog altijd wel goed uit maar lijkt de achtergrond meer waziger te zijn. De stemmen in de Nederlandse versie waren trouwens ook nog wel mooi verzorgd. Jan Van Looveren zet een leuke Obelix neer en ik meende zelfs Luk Wyns te herkennen in Asterix? De stemmen deden in ieder geval geen aftrek aan de film.

Minder als Asterix in Amerika maar nog altijd wel leuk. Hetgene wat de film nog het meest nekt is de niet al te fraaie animatie.

3*

The Gauls are revolting!

Gisteravond was het kerstavond en na lekker gegeten te hebben ging iedereen verzadigd in de zetel zitten. Eén iemand pakte de afstandsbediening en kwam al zappend terecht op deze Asterix en Obelix film. Te lui om iets anders op te zetten besloot heel de familie herinneringen op te halen aan de stripreeks.

Daarvoor is contre César vast en zeker een goede film voor. Verschillende Asterix verhalen worden netjes aan elkaar geweven en zorgen voor een feest van herkenning doordat iedereen zich nog wel stukken van de strips voor de geest konden halen. De ziener, Walhalla, het ontvoeren van de druïde Panoramix, ... Heerlijk om dit allemaal terug te zien. Voor een Asterix liefhebber is dit dan effectief echt wel een feest van herkenning. Vooral de manier waarop alles naadloos aan elkaar sluit is leuk en Zidi weet perfect de kenmerkende humor van Asterix neer te zetten. Zelfs de over the top effecten, die vooral bij de gevechten met de Romeinen aan te pas komen, passen perfect in het Asterix universum. Zidi probeert dan ook om dit universum zo waarheidsgetrouw mogelijk aan de strips te houden en slaagt daar wonderwel in. Het dorpje zelf ziet er nagenoeg krakhetzelfde uit en de vele personages worden ook in de mate van het mogelijke uitstekend neer gezet, al slaagt Zidi soms de bal serieus mis door Asterix iets te laf en zwak neer te zetten en door Panoramix als notoire waarzegger te portretteren. De Franse versie is trouwens wel beter dan de gedubte Nederlandse die ik vroeger als kind keek.

Het is eigenlijk grappig, vroeger kende ik Gérard Depardieu alleen maar van zijn rol als Obelix maar nu vele jaren later ben ik hem in zijn meer serieuzere rollen tegen gekomen en heeft hij zich opgewerkt tot één van mijn favoriete Franse acteurs door zijn rollen in Jean de Florette en La femme d'à côté. Dat neemt niet weg dat ik hem hier nog altijd de perfecte belichaming vind voor Obelix. Er is bij mijn weten niemand die deze rol beter op zich had kunnen nemen. Dat geldt in mindere mate ook voor Christian Clavier. Zoals hierboven gezegd vind ik dat Asterix soms iets te lafhartig wordt neergezet, de Asterix uit de strips zou nooit zo reageren. Roberto Benigni is normaal een acteur die ik liefst niet zie spelen. Zijn rol in de Pink Panther reeks was verschrikkelijk en La vita è bella zou ik eigenlijk nog eens moeten herzien. Toch ben ik blij dat ze voor de rol van Catastrofus bij hem zijn terecht gekomen want tegen alle verwachting in zet hij dit uitstekend neer. De rest van de cast is vaak uitstekend gecast omdat ze vooral toch een sterke gelijkenis met de strippersonages moeten hebben maar Zidi heeft een sterke keuze gemaakt al zijn er een aantal tegenvallers (Hoefnix onder andere) Walhalla was trouwens van wel wat meer voorzien dan het originele stripfiguur maar ach, mij hoor je niet klagen.

Asterix blijft toch een belangrijk deel van mijn jeugd en waarschijnlijk haalt de film dankzij mijn sentiment meer sterren dan hij eigenlijk verdient. Ach, dit soort film is dan ook meer voor mensen met dezelfde ingesteldheid als ik gemaakt, gewoon genieten van de herkenbaarheid en daar slagen de makers zonder twijfel in.

3.5*

Je suis ton père

Asterix is toch zo'n stripreeks die ik vroeger erg vaak heb gelezen. Ik heb volgens mij niet alle delen (het is alweer jaren geleden ook dat ik ze nog eens heb opgediept), maar ik vond het altijd wel leuke strips om te lezen. Net zoals ik de films ook altijd wel vermakelijk vond en deze vierde live-action film was de enige met echte acteurs die ik nog niet had gezien. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan doen!

Astérix et Obélix : Au service de sa Majesté (een knipoog naar de gelijknamige, hetzij in het Engels, film uit de James Bond franchise) is gebaseerd op twee op zichzelf staande albums. Asterix bij de Britten en Asterix en de Noormannen zijn naar mijn herinnering niet mijn favoriete albums, maar Laurent Tirard maakt er wel een lekker lopend geheel van met veel verwijzingen en knipogen naar de huidige tijdsgeest. Verwijzingen naar onder andere Star Wars, 300, A Clockwork Orange, … Altijd wel leuk om te herkennen. Geen idee meer eigenlijk hoe de strips nu juist weer in elkaar zaten (al lijk ik me meer te herinneren van de Britten dan van de Noormannen), maar naar mijn gevoel vloeit het geheel wel goed in elkaar over. De nodige humor is aanwezig (die piraten blijven schitterend) en het bronmateriaal wordt eer aangedaan. Valt me sowieso wel op dat de Fransen met verfilmingen van werk van eigen bodem respectvol omgaan, maar dat terzijde.

Ik blijf erbij, Depardieu is de ideale Obelix. Ik vraag me af hoe lang hij het weliswaar gaat volhouden, maar van mij mag hij gerust nog een aantal jaar doorgaan. Over Edouard Baer heb ik iets meer mijn twijfels. Asterix en Obelix verschillen wel wat in lengte, maar Baer lijkt bijna even groot te zijn als Depardieu. Voor de rest wel weinig op de acteur aan te merken. Altijd tof ook om Catherine Deneuve nog eens in iets te zien verschijnen. Weliswaar een erg kleine bijrol als La Reine, kleiner zelfs dan ik in eerste instantie had verwacht, maar Deneuve is nooit slecht.

Weinig op aan te merken. Niet alles is weliswaar altijd even goed geslaagd (het feit dat de Britten gewoon Frans met een raar Engels accent spreken klinkt niet altijd even goed), maar gewoon tof vermaak voor een avondje in de vertrouwde kerstdagen.

3,5*

Danger lurks on foreign shores!

Asterix is toch iets wat ik altijd zeer leuk heb gevonden. Vroeger zeer veel de strips gelezen en ook de films met echte acteurs heb ik in die tijd een aantal keer gezien. Ik wist alleen niet dat er ook tekenfilms waren en daardoor werd deze Asterix in Amerika toch een aangename verrassing.

Ik kan me niet meer herinneren dit verhaal ooit in stripvorm te hebben gelezen maar toch voelt dit echt aan als een echt Asterix verhaal. De humor, de Romeinen maar vooral de overvloed aan geweldige personages zijn zaken die de reeks zo typeren en die ook hier aan te pas komen. Het avondmaal waar de film mee afsluit, de bard die altijd wordt vastgebonden aan de hoogste boom, ... Alleen jammer dat ik de Engelse versie heb gezien waar de namen zijn verandert en daardoor verdwijnt er toch iets van de herkenning en de daarbij horende nostalgie want bij welke naam begint er iets te rinkelen, Idefix of Getafix? De liedjes vond ik iets minder maar voor de rest zitten er hier wel weer een paar leuke grapjes waar je toch wat ouder voor moet zijn om ze echt door te hebben zoals wanneer Panoramix zegt dat de Indianen liever autochtone Amerikanen worden genoemd in plaats van Indianen.

Qua tekenstijl komt deze animatiefilm ook zeer trouw aan de serie over. Elk personage ziet er exact hetzelfde uit als in de stripreeks en dat geeft toch een gevoel dat ze er werk hebben ingestoken. Het is alleen jammer dat de meer actievere scènes er dan weer redelijk fake uitzagen zoals wanneer Asterix en Obelix op zee zitten en vastbesloten zijn om Panomarix te redden maar dat er een hevige storm woedt. De golven die dan komen zien er gewoon slecht uit.

Nostalgie maar toch krijg je het gevoel dat het met liefde is gemaakt.

3.5*

De dappersten van alle Galliërs

Een tijd geleden een box gekocht met daarin 6 klassieke Asterix en Obelix films. Klassieke films? Juist, het zijn gewoon dus de eerste 6 films waar, jammer genoeg, In Amerika en De Vikingen in ontbreken. Langs de andere kant kun je van een box met zo'n spotprijs geen perfectie verwachten en krijgen we toch maar lekker 6x jeugdnostalgie. Eergisteravond, als dat zelfs een woord is, begonnen bij het begin van de reeks, namelijk deze Asterix de Galliër.

Het is verbazingwekkend hoeveel zaken die je als kind hebt gezien, jaren later nog zo voor de geest kunt halen. In het begin twijfelde ik even of ik deze film had gezien (de strip had ik sowieso gelezen) maar vanaf het moment dat de openingscredits verdwijnen is het genieten geblazen. De manier hoe Obelix loopt, de stemmen, de animatie, ... Het wekt een stortvloed aan herinneringen op en in dat opzicht is deze Asterix film vast en zeker geslaagd, namelijk een indruk achter laten. De animatie verloopt misschien wat stroef maar het benadert de sfeer van de strip op zo'n fantastische wijze dat je hier compleet over kijkt. Waar ik bij andere Asterix films me nogal stoorde aan het feit dat er wat werd verandert in vergelijking met het originele verhaal maar daar is bij Asterix de Galliër niets van waar. Elke scène komt perfect overeen met de strip en het maakt me blij. De tekenstijl die hier trouwens wordt gebruikt is nog altijd superieur aan de nieuwe tekenstijl van tegenwoordig. Oké, er wordt misschien wat teveel gebruik gemaakt van herhaling (zo is een lopende Obelix continu hetzelfde) maar nogmaals, storen doet het niet.

Ik zei overlaatst nog op het stripforum hier op MovieMeter dat ik gestopt was met verzamelen van de Asterix reeks doordat het niet meer zo goed was en de kenmerkende humor simpelweg mankeerde. Wanneer men voor de eerste film gebruik maakt van de eerste strip, dan kan er qua spontaniteit weinig mislopen. Het gebeurt gelukkig ook niet want zelfs in animatievorm blijft het allemaal erg aanstekelijk. Het nummer van de boer met zijn kar, het maken van de toverdrank, ... Het zijn stuk voor stuk zo'n heerlijke scènes dat je met een continue glimlach op zit. Ook het plot van de strip zelf bleek genoeg te zijn voor een film van meer dan 60 minuten, iets wat ik eigenlijk niet had verwacht. De film blijft boeien en het is natuurlijk ook leuk om zoveel personages te zien verschijnen. Ik ben wel blij dat ze de originele stemmen (en dus ook de originele namen) hebben gebruikt want ik heb eens een soort van reboot gelezen van de Asterix verhalen waar Assurancetourix opeens Kakafonix werd en Abracourcix Heroix werd. Schande, schande en nog eens schande. Gelukkig weet Bridge Entertainment de films in volle glorie weer te geven. Het is alleen jammer dat we de namen van de Nederlandse cast niet te zien krijgen, althans toch niet naar mijn gevoel. Onterecht want de stemmen maken samen met de animatie en de personages juist hetgeen waarom Asterix zo geweldig is. Soit, op zich maakt dat nu niet zo bijster veel uit.

Ik had de film eerst op 3.5* staan maar als ik mijn bericht er zo eens op nalees dan moet ik concluderen dat dit simpelweg te weinig is. Asterix en Obelix zijn geweldige personages (heel de stam + de Romeinen eigenlijk), de animatie verloopt soms stroef maar ziet er geweldig uit en het plot? Tjah, dat is gewoon typisch Asterix.

Dikke 4*

Ah ah! Bad luck, three on a midget!

Met At the Circus waren de Marx Brothers terug bij MGM gekomen maar volgens velen ging het hierna allemaal bergaf. De dood van Irving Thalberg zorgde ervoor dat de broertjes nooit meer ten volle werden benut bij MGM en dat er ook niet meer met zoveel zorgt werd gewerkt aan hun films, iets wat daarvoor wel gebeurde. Mijn eerste films die ik ooit van The Marx Brothers had gezien waren juist degene die ze na de dood van Thalberg hadden gemaakt bij MGM dus ik kon het niet vergelijken maar nu ik praktisch heel hun oeuvre in chronologische volgorde heb gezien, kan ik wel beamen dat deze stelling (jammer genoeg) voor At the Circus opgaat.

Louis B. Mayer, inderdaad de 2e M van MGM, was altijd al een rivaal geweest van Thalberg en nadat die ook nog eens was beledigd door Groucho, zag hij dus zijn kans schoon om de Marx Brothers de dieperik in te helpen. Dit deed hij door de songwriters Harold Arlen en E.Y. Harburg van de film te verwijderen en ze naar The Wizard of Oz door te sturen. Jammer want dit soort nummers waar Groucho eens lekker op kan los gaan deden juist herinneren aan de gloriedagen met Zeppo. Hoewel, dat zijn de gloriedagen voor mij maar de reden dat ze naar MGM verhuisden (ten tijde van Zeppo zaten ze bij Paramount) was te wijten aan het gebrek aan succes. Soit, met Lydia The Tattooed Lady hadden ze een erg leuk nummer te pakken en het gevoel ontsnapt me niet dat hier misschien wel wat meer in had gezeten, moesten de twee heren niet verplicht verhuizen... Want eerlijk gezegd, de gewone muzikale nummers zoals Two Blind Loves zijn gewoon saai en passen ook helemaal niet in de sfeer van de Marx Brothers. Als het anders wordt aangepakt zoals het Everybody says I love you nummer in Horse Feathers, dan hoor je me niet klagen maar dit is gewoon een vervelende onderbreking.

Qua moppen is dit toch de minste Marx Brothers tot nu toe. At the Circus stond op 4* voor ik aan de herziening begon maar als je dit vergelijkt met wat ze hiervoor hebben gemaakt, dan voel je gewoon dat het allemaal net wat minder is. Er zijn gewoon niet zoveel memorabele scènes zoals een Duck Soup of een Horse Feathers wel hadden. Dat neemt wel niet weg dat er hier en daar weer een hilarisch fragment in zit (de ondervragingsscène van de dwerg waar we Harpo eens geluid horen maken is geniaal) maar er zijn gewoon teveel saaiere stukken, toch zeker in vergelijking met de andere films uit hun oevre. Ook de keuze om er weer zo'n jazzy stuk in te steken is niet meteen één van de beste ingevingen. Qua verhaal staat dit wel weer gelijk aan de andere films. Er wordt een amusant plotje verteld dat allemaal nogal fragmentarisch aanvoelt maar dat wordt goedgemaakt door het chaotische van de broertjes.

Want die zijn wel weer lekker op dreef en zorgen er dan ook eigenhandig voor dat de humor nog altijd even goed behouden blijft. Ze zijn gewoon enorm tijdloos! Groucho's sarcastische en cynische opmerkingen blijven 70 jaar na datum nog altijd even hilarisch en ook het samenspel tussen de broertjes zelf is vaak van een erg hoog niveau. Daar komt dan ook nog eens een heerlijk stukje harp en een swingende piano bij dus je zit wel aan een zeer vermakelijke film. Al blijf ik het nog altijd ontzettend jammer vinden dat Zeppo het nooit meer heeft geprobeerd om in een film met zijn broers mee te spelen want hij was toch op zijn eigen subtiele manier geknipt voor dit soort rollen. Kenny Baker is dan ook overduidelijk een mindere versie van Zeppo en is dan ook de minste van de hoop. Wel leuk om Margaret Dumont wederom eens te zien verschijnen in één van de films van de broertjes. Het is dan ook jammer dat ze zo laat ten tonele wordt gebracht. Het is pas in het laatste halfuur dat ze echt op de proppen komt en dit heeft als resultaat dat de gewoonlijke grappen en grollen van Groucho nooit echt een deftig klankbord vinden. Het einde in de grote balzaal is dan ook veruit het beste stuk dat Groucho in heel de film bovenhaalt, al blijft het Lydia nummer ook geniaal inclusief een verwijzing naar Animal Crackers! Buster Keaton heeft trouwens een deel van de grappen op zich genomen door ze te schrijven nadat zijn serie in '73 grotendeels flopte. Het probleem was echter dat de humor van Keaton niet echt strookte met die van de Marx Brothers waardoor er dus regelmatig wrevel ontstond op de set tussen Groucho en Keaton. En wat deed Mayer? Hij bleef Keaton behouden als gag consultant voor zowel At the Circus en ook in de toekomstige Go West....

Niet hun beste werk, tot nu toe zelfs hun minste werk (al staat Go West op een even hoge score maar die moet ik nog eens herzien) maar zelfs de minste Marx Brothers is nog altijd een dikke voldoende waard. Een paar geweldige scènes, de interactie tussen de broertjes is weer als vanouds en een geweldig Groucho nummer. Ik heb me wel weer vermaakt.

3.5*

Miss Lloyd, in Germany, we don't make simple mistakes

Atomic Blonde was zo'n film die al langer op het verlanglijstje stond. Ik ben weliswaar niet meteen de grootste fan van Charlize Theron maar heel de vibe van de film was me al een paar keer aangeraden door een collega. Hij noemde dit een soort van kruising van Kung Fury en de betere spionagefilm maar dan ook nog eens met een fenomenale soundtrack en actie om je duimen en vingers van af te likken. Ja, dan heb je mijn interesse wel gewekt! Uiteindelijk afgelopen weekend eens voor gaan zitten maar echt heel denderend is dit toch niet.

Iets wat vooral te wijten is aan het feit dat dit veel te lang duurt. Ik weet niet of het aan de hedendaagse film ligt of dat ik gewoon sneller verveeld ben, maar tegenwoordig moet dat allemaal zo lang duren. Het verhaal achter Atomic Blonde heeft veel te weinig om handen om een speelduur van bijna 2 uur te rechtvaardigen en het wordt dan al helemaal belachelijk als er nog eens "twist" na "twist" moet komen. Is er nu echt werkelijk iemand die niet verwacht had dat Lorraine geen spionne voor de CIA was? Wat overblijft is een film die er visueel inderdaad vrij gelikt uitziet maar waar de actie in zo'n sneltrein voorbij gaat dat je er eigenlijk weinig geniet van hebt. Het beukt er allemaal maar op los en al gauw ben je compleet murw en boeit het allemaal nog bitter weinig met wie er nu weer wordt afgerekend. Hier en daar nog wel een indrukwekkende scène waardoor ik nog bleef kijken, en een film moet echt wel waanzinnig slecht zijn wil ik hem halverwege afzetten, maar dit was het toch niet.

Het tijdsbeeld van Berlijn anno de val van de Berlijnse muur is wel geslaagd trouwens. Het speelt zich ruimschoots voor mijn geboorte af maar ik ben een aantal jaar geleden nog in Berlijn geweest en het is wel tof om wat dingen te zien passeren. Ook qua soundtrack wel erg fijn maar langs de andere kant ook gewoon niet passend. Dit moet zich allemaal in 1989 afspelen maar het is allemaal muziek uit de vroege jaren '80 en ik kan me niet voorstellen dat bijvoorbeeld 99 Luftballons toen nog populair was in de clubs zoals het hier wordt getoond. Ach, het is maar een klein euvel natuurlijk maar er wordt veel moeite gedaan om een tijdsbeeld te scheppen en dat wordt daardoor voor een groot stuk teniet gedaan. Charlize Theron doet het verder wel fijn als Lorraine en ook James McAvoy bewijst dat hij een acteur is waar altijd rekening mee gehouden moet worden. Heerlijk hoe die kan switchen tussen verschillende stijlen. Ook altijd fijn om John Goodman nog eens in iets te zien, ik dacht eigenlijk dat die op een soort van pensioen was, en Toby Jones is altijd wel geknipt in dit soort van films.

Mjah, dit was het toch niet. Ik snap wel ergens waar de aantrekkingskracht vandaan komt maar het voelt me allemaal net iets te geforceerd hip aan. Misschien dat dit het soort film is dat nu eenmaal beter tot zijn recht komt in de cinema, maar ik had er toch meer van verwacht. Theron overtuigt maar verder is het allemaal vooral een net-niet film geworden.

2*

Attack of the 50 Ft. Woman

Ik was gisteravond in mijn pulpbui en wat ik me van deze film nog kon herinneren was dat ie toch redelijk was. Heb me dus vergist.

Daryl Hannah acteert nog redelijk en ook één van de zovele Baldwins kon me ook nog bekoren maar voor de rest zit de film bomvol met van die irritante personages met als dieptepunt de deputy Charlie/Charles.

Verhaal is, zoals het te voorspellen was, slecht. Het duurt eerst 3 kwartier eer Nancy begint te groeien en haar echte attack is pas de laatste 10 minuten van de film (nu niet dat dat op iets trok).

Het origineel zou ik nog wel eens te pakken willen krijgen maar deze laat ik toch links liggen in het vervolg.

1.5*

He's only disguised as Adolf Hitler

Soms heb je een stom idee. Je spreekt af met een kameraad om een serie van films te zien. De eerste reeksen zijn een succes en het is allemaal gezellig. Dan gaat er een tijd voorbij en krijg je weer zin in een marathon. Dan komt het stomme idee ter sprake, laten we 4 films over moordlustige tomaten achter elkaar zien! Het wordt unaniem goedgekeurd. De chips staan klaar, de cola staat klaar en je ligt lekker gemakkelijk in de zetel en dan krijg je dit...

Eerlijk gezegd, het was mijn idee om deze films te zien. We wouden graag zowat pulp zien en films over gestoorde tomaten waren zowat de definitie van pulp. Het had misschien slim geweest om wat achtergrondinformatie te verschaffen want wanneer de film opent met een heuse opera dat als volgt gaat: 'Attaaaaaaack ofthekillertomatoes, attaaaaaaack ofthekillertomaties' dan weet je dat er iets mis serieus mis is. En dat is er zeker en vast met het debuut van John de Bello. Op zich kent de film wel een aantal leuke grappen. Zo is de verwijzing naar The Birds wel leuk en is de persiflage naar Jaws gewoon geweldig met de tomaten in de hoofdrol maar uiteindelijk is de film gewoon te fragmentarisch om echt te blijven boeien. Het verhaal slaagt werkelijk nergens op, had ik ook wel verwacht, maar mensen worden geïntroduceerd en verdwijnen niet kort daarna om pas in het vervolg tevoorschijn te komen (de duiker o.a.). Over die personages gesproken, nog nooit zo'n bende idioten bij elkaar gezien. Er wordt geprobeerd om een team van 'superhelden' bij elkaar te sprokkelen maar dit gaat er een tikkeltje te hard over. Finletter is met zijn parachute verschrikkelijk irritant en dan heb ik het nog niet over de zwemster, de neger in disguise en de duiker gehad. Toch heeft de film een zekere aantrekkingskracht op ons beide gehad. We bleven kijken, we bleven lachen met de idiote effecten, one-liners, scènes en zowat heel de film maar we gingen pas helemaal dood aan het einde. Het nummer Puberty Love zorgt voor de ultieme oplossing (waarom weet ik ook niet) maar het hilarische was dat je er een tomaat overleeft door gigantische oorwarmers op te zetten! We wisten niet wat ons overkwam.

Over die tomaten gesproken. De poster doet vermoeden dat de tomaten een gezicht hebben. Wel niets is minder waar. Er wordt dus werkelijk gekozen om tomaten uit de plaatselijke groentewinkel te gebruiken. Het zorgt voor hilarische scènes. Tomaten worden naar mensen gerold, bij de persiflage op Jaws drijven ze gewoon, en bij The Great Tomato War hebben ze gewoon tomaten van de trap gegooid en de beelden omgedraaid. John de Bello krijgt in ieder geval wel punten voor proberen want het zorgt voor de nodige hilariteit, ik ben er alleen nog niet uit of het bedoeld of onbedoeld was... Ik val misschien in herhaling maar ik moet wel zeggen dat de film de moeite waard is dankzij de vele links naar andere films. Effecten zijn er niet, een tomaat blijft een tomaat en ze zouden pas in de vervolgen er echt gemuteerd uit zien, maar momenten zoals Hi Lois, Hi Clark! zorgen voor een glimlach op de lippen en hiervoor doet de film het toch. Ik noemde daarjuist al wat personages maar niemand had de personages zo stom kunnen maken als de cast. Rock Peace is irritant als Finletter, David Miller is zowaar nog vervelender als Mason (het einde ging er trouwens echt een pak over) maar tezamen met de andere castleden zijn ze ergens nog wel vermakelijk. Het absurde en het idiote spat er vanaf, tjah killertomatoes zegt al genoeg denk ik,

Een nogal slecht begin voor de marathon maar om de een of andere reden was het nog wel vermakelijk. De film duurt niet al te lang, de tomaten zien er werkelijk erg realistisch uit en de cast is ronduit vervelend. Vermakelijke pulp maar redelijk slecht. Leuk voor eens een keer gezien te hebben.

2*

If you can't be with the one you love, love the one you're with

Het is onvoorstelbaar tegen wat voor een tempo Catherine Deneuve de laatste jaren films is aan het maken. Je moet de Fransen dan ook één ding nageven en dat is ze hun klassieke acteurs/actrices niet laten vallen eens ze wat ouder zijn. Au Plus près du Paradis is ondertussen wel alweer zo'n dikke 10 jaar oud maar blijkt ook niet zo erg bekend te zijn. Nog geen 30 stemmen hier op MovieMeter en ik ben de DVD ook maar puur toevallig eens tegengekomen onder de Engelstalige titel Nearest to Heaven.

Een titel die is afgeleidt uit een quote uit de film An Affair to Remember die veelvuldig wordt bekeken door Fanette. Dit zijn dan ook de meer interessante scènes uit deze voor de rest nogal makke film waarvan het eerste deel veruit het beste is. Fanette wordt belaagd door talloze mannen die haar allemaal de hunne willen maken en moet ondertussen ook nog eens de relatie met een ietwat afstandelijke dochter op het juiste pad houden. Ik wist dat de score van de film vrij laag lag en ik begreep eerlijk gezegd niet goed waarom maar eenmaal de setting verandert naar New York, zakt de film in als een kaartenhuis. Wat Fanette in godsnaam in Matt ziet is mij een compleet raadsel waardoor het romantische aspect van de film compleet ten onder gaat. Komisch is het daarbovenop al zeker niet, staat wel op de DVD aangegeven maar gelukkig is MovieMeter hier correcter in, waardoor je het gevoel krijgt dat regisseuse Tonie Marshall zelf niet goed weet welke richting ze uit wilt gaan. Een enkele scène voelt misplaatst aan (ik vraag me af of er überhaupt een vrouw zou vallen voor Matt's aanpak in het café) waardoor het geheel er niet aantrekkelijker op wordt.

Wie wel nog altijd even aantrekkelijk als altijd is, is Catherine Deneuve. In 2002 al de gezegende leeftijd van 59 jaar maar nog altijd een sex-appeal van hier tot in Tokio. Er zijn dan ook maar weinig actrices die er in zouden slagen om Fanette op een geloofwaardige manier neer te zetten maar Deneuve geraakt er perfect mee weg. Iets wat niet gezegd kan worden van William Hurt die hier compleet niet past. Gewoonweg geen chemie met Deneuve, iets wat toch echt wel noodzakelijk is in dit soort films, en dat is zonde. De rest van de bijrollen stellen ook niet veel voor omdat je echt compleet naar Deneuve wordt getrokken.

De score van 2* lijkt zelfs wat te veel maar het is puur vanwege Deneuve dat ik dat er aan kwijt wil. Ze is vaak gecast als een ice-queen maar speelt hier een hopeloze romanticus die zo verzot is op An Affair to Remember dat ze zelf haar droomprins op het Empire State Building wilt ontmoeten. Een beetje een atypische rol maar wel leuk om eens gezien te hebben als Deneuve fan.

2*

Lubitsch en oesters

Toen ik ergens eind maart 2020 aan Die Puppe begon, dan had ik nog het idee dat 2020 mijn Lubitsch jaar ging worden en dat ik tegen het einde van het jaar dan wel de volledige Lubitsch in Berlin boxset gekeken had. Wel, we zijn januari 2021 en ik ben na Die Puppe nog geen stap verder gekomen en dat is geen goed teken. Geen idee waarom ik hier zo moeilijk aan kan beginnen eigenlijk, want Ich Möchte Kein Mann Sein en Meyer aus Berlin (die laatste zit wel niet in de boxset trouwens) zijn vermakelijke films en ook in Die Puppe zaten wel wat fijne elementen.

En Die Austernprinzessin is al helemaal de moeite! Het valt op dat Lubitsch in zijn ouder werk met veel van dezelfde namen werkt, maar van mij mag hij gerust elke film met Ossi Oswalda maken. Ze speelt deze keer een verwend rijkeluiskind (haar vader is rijk geworden met de import en verkoop van oesters, vandaar dus dat ze de oesterprinses is) en komt terecht in een aantal misverstanden. Die Austernprinzessin is dan ook een vermakelijk kort filmpje waarbij de focus ligt op het vinden van, nadat ze eerst nog de halve inboedel heeft gesloopt, een man voor Ossi. Het datingbureau is op zich al een fijne vondst met de fichebak en Selighson die met een ladder over en weer schuift, maar de meeste fun is toch te beleven wanneer Josef zich prinselijk moet gedragen terwijl hij eigenlijk maar een gewone bediende is. Dat die intrige niet kan blijven duren en dat Ossi en Nucki (de echte prins) elkaar uiteindelijk toch nog in de armen vallen zal niemand verbazen maar ondertussen heb je wel flink wat komische scènes achter de rug.

Lubitsch is een veelfilmer (in 1919 alleen al maakte hij maar liefst 4 films) maar toch is het verwonderlijk dat hij nog altijd origineel uit de hoek weet te komen, want het zijn niet bepaald soortgelijke films. Oké, in sommige films zoals Die Puppe werkt het concept niet volledig maar bon, elke film met een heuse foxtrot epidemie zoals hier scoort wel wat punten ten huize Metalfist. Ik heb het gevoel dat die Duitse silent films uit deze periode vooral rond actrices zijn gebouwd - of ik word op het verkeerde been gezet doordat ik ook een Asta Nielsen boxset in huis heb - en bij het geval van Lubitsch lijkt Ossi Oswalda de primaire kracht te zijn. Begrijpelijk, want ze speelt dit erg fijn maar ook qua bijrollen is er wel wat leuks te beleven. Victor Janson is als de oesterkoning een imposant figuur (ook fijn om te zien dat Lubitsch al via de tussentitels humor probeert te introduceren, dat is iets wat ik enkel nog maar Harold Lloyd echt heb weten doen) maar ook Julius Falkenstein is een goed klankbord voor Ossi. Harry Liedtke heeft als Nucki iets minder te doen maar weet naar het einde toe ook nog wel te overtuigen.

Ik zit nu in de helft van de boxset en nu hoop ik de rest toch ook de komende maanden eens te zien. In het silent genre heb ik liever dat de films niet al te lang duren dus Anna Boleyn en Sumurun gaan nog een serieuze zit worden, maar hopelijk zijn ze even behapbaar als deze Die Austernprinzessin en Ich Möchte Kein Mann Sein. Wordt (hopelijk in 2021) vervolgd!

3.5*

He's still evil... He's still deadly... and he's still surrouded by frickin' idiots!

Gisteravond na White Noise had ik nog zin in iets luchtig. Ik ging mijn DVD collectie af en kwam tot de conclusie dat ik eigenlijk niets echt deftig vond, tot ergens in een benedenhoek deze Goldmember stond. Ik was aan het twijfelen of dit een eerste deel was of een vervolg, Austin Powers heeft me nooit echt geboeid, maar onder het motto dat het waarschijnlijk niets uitmaakt toch maar opgezet. Goed plan eigenlijk want ik heb me goed vermaakt.

De film begon eigenlijk wel hilarisch goed, geheel tegen de verwachting in. De film in de film waar Tom Cruise, Danny De Vito, Gwyneth Paltrow, Kevin Spacey, John Travolta en Steven Spielberg even in tevoorschijn komen was fantastisch en ik hoopte dan ook dat de film dit niveau kon vasthouden. Roach slaagt er half en half in. Sommige scènes komen leuk over en de vele parodieën vormen vast en zeker een meerwaarde voor de film maar de film vervalt toch te vaak in te banale en ranzige rotzooi. Goldmember die zijn eigen huidvellen ligt op te eten, veel te ranzig naar mijn goesting. Heel dat Goldmember personage had trouwens van mij niet gehoeven want hij is overduidelijk het zwakste uit heel de cast. Voor mijn part had er veel meer geconcentreerd mogen worden op personages zoals Dr. Evil en partners. De toevoeging van Austin Powers zijn vader was dan wel weer een zet die werkte maar naar mijn inziens ook te weinig werd uitgewerkt. Eigenlijk zit heel de film bomvol met leuke personages maar overdaad schaadt waardoor het allemaal wat te geforceerd overkomt. Vanwaar trouwens die haat ten opzichte van de Hollanders? Geen idee of dat in de vorige films ook zo is, moet ze precies eens herzien, maar het viel me hier wel op dat er nogal gekapt werd op onze noorderburen. Goldmember die constant 'scheisse' roept is trouwens ook niet al te logisch...

Mike Myers, ik kende hem in de rol van Austin Powers en Shrek maar ik was toch even vergeten wat voor een duizendpoot hij eigenlijk is. In deze Goldmember neemt hij maar even 4 van de hoofdrollen op zich. Meest geslaagde is natuurlijk Powers zelf maar Dr. Evil komt hier toch echt wel dicht bij in de buurt. Beide zijn geniale personages. Fat Bastard is ook nog een leuk personage maar al wat minder en Goldmember is teleurstellend ten opzichte van de drie ander. Neemt wel niet weg dat Myers de rollen uitstekend vertolkt. Toen ik de naam van Beyoncé Knowles op de credits zag verschijnen, had ik toch even mijn twijfels of dit wel goed ging zijn. Geheel boven verwachting slaagt Beyoncé erin om er een uitstekende komische timing op na te houden waardoor ze zeker in mijn achting stijgt. Iemand die een even sterke komische timing heeft moet toch Seth Green zijn. De laatste keer dat ik hem heb gezien was in Buffy, The Vampire Slayer maar hier weet hij toch overtuigend een andere rol neer te zetten. Iedereen is dus vrij hilarisch maar de beste blijft toch Verne Troyer die de rol van Mini-Me vertolkt. Man, wat heb ik gelachen met de idiote kostuumpjes die hij doorheen heel de film draagt. Dan rest uiteindelijk nog alleen Michael Caine die de rol van pa Powers vertolkt. Niet echt bijzonder grappig maar wel een uitstekende aanvulling op de personages en even uitstekend ingevuld door Caine.

De vele cameo's zijn geweldig en hoewel dit precies als de minste Powers wordt gezien, heb ik me gisteravond toch nog wel serieus geamuseerd. De grappen komen goed uit de verf, de parodieën zijn geslaagd en de meeste van de personages zijn leuk gevonden.

3.5*

If he were any cooler, he'd still be frozen, baby!

Een tijd geleden had ik Goldmember nog eens opgezet. Die viel me toen erg goed mee waardoor ik wel benieuwd was geworden naar de voorlopers van dat derde deel. Het geluk zit me ook al eens mee en niet lang daarna gaven ze het eerste deel, deze International Man of Mystery, op televisie. Toen opgenomen en gisteravond gezien.

Wat direct opvalt, is hoe verschrikkelijk swingend Austin Powers wel niet is. Het nummer Soul Bossa Nova is erg meeslepend en blijft gedurende heel de film in je hoofd zitten. Heerlijk nummer waar je meteen goedgezind van wordt. De rest van de muziek kent ook vele hoogtepunten die perfect in het heerlijke sfeertje van Powers passen. Verder zijn de vele parodieën ook een waar genot om naar te zien. Myers maakt meerdere malen leuke verwijzingen naar de hele James Bond reeks. Verwijzingen die gelukkig ook bijna allemaal geslaagd zijn. Het plot zelf heeft niet zo bijster veel om handen maar wie kan dat in godsnaam iets schelen wanneer je zo'n flamboyante spion als Austin Powers hebt. Hoewel, het is misschien onterecht om het plot als miniem te bestempelen want er zaten zeker wel een aantal goede vondsten in. Vaak is het allemaal de grootste onzin die je ooit al in je leven hebt gezien maar toch weet Mike Myers samen met Roach het perfect te brengen. Hulde! International Man of Mystery kent een hoop flamboyante personages maar tegelijkertijd zijn ze, naast dat ze een overduidelijke knipoog zijn naar de James Bond reeks, allemaal stuk voor stuk erg leuk om te zien. In Goldmember irriteerde ik me soms wat aan Fat Basterd maar hier zat er niets tussen waarvan ik vond dat het in de montage had mogen sneuvelen. Toch is International Man of Mystery te pruimen dankzij de vele onverwachte momenten die de film kent. Je weet niet goed wat er allemaal uit de koker van Myers kan kruipen waardoor je je op het ergste voorbereid en toch nog wordt je aangenaam verrast. Persoonlijke favoriet waren de idiote tussenstukjes waarin Powers staat te dansen. De muziek, de felle kleuren... Heerlijk vermaak. Uiteindelijk verloopt het allemaal erg vlot en is er voor de liefhebber genoeg te ontdekken, zelfs voor de muziekfan want in de openingsscène wordt A Hard Day's Night van The Beatles lichtjes geparodieerd.

Ik begin Mike Myers meer en meer te waarderen. Toegegeven, ik ken hem alleen van Austin Powers en Shrek maar voor de rest kon hij me niet echt veel boeien. In Austin Powers zelf was ik trouwens ook niet echt geïnteresseerd maar daar is ondertussen verandering in gekomen. Soit, Myers is net zoals in Goldmember uitstekend in het vertolken van meerdere personages. Hier doet hij het nog redelijk rustig aan met 2 personages (Austin en Dr. Evil) maar ze zijn in ieder geval geslaagd. Eddie Murphy, eat your heart out! Sinds Bedazzled heb ik een zwak voor Elizabeth Hurley. Ik hoopte dan ook dat ze even heerlijk ging zijn als in die film en ik werd op mijn wenken beloond. In het begin seutig maar toch al met een grote seksuele uitstraling maar wanneer de film vordert lijkt het beest helemaal los te komen. Geweldige, ondergewaardeerde actrice. Ik had niet gedacht dat Seth Green nu al van de partij ging zijn. Ik heb eerst deel 3 gezien maar daar leek het personage meer wat geïntroduceerd te worden maar mij hoor je in ieder geval niet klagen. Een acteur die ik graag zie spelen en ook hier is hij weer erg vermakelijk. De rest van de cast, eigenlijk teveel om op te noemen, is allemaal op een goed niveau en net als in Goldmember zijn de vele leuke cameo's leuk om te spotten (o.a. Will Ferrell en Christian Slater). Het is alleen jammer dat we Mini-Me nog moeten missen maar ik twijfel er niet aan dat die in het tweede deel een uitstekende introductie zal krijgen. Toch maar eens achtergaan, ik geloof dat ik hem hier zelfs nog ergens op VHS heb liggen.

Fantastisch begin van de Austin Powers reeks. Het is allemaal leuk geparodieerd waardoor de film uitnodigt tot meerdere herzieningen om alle details te ontdekken want ik ben er zeker van dat ik nog niet alles mee heb. Myers is fantastisch, Hurley is fantastisch, Green is fantastisch en eigenlijk is heel de cast fantastisch.

Ooo, Behave!

4*

First, he fought for the Crown. Now he's fighting for the Family Jewels

De Austin Powers films heb ik altijd wel kunnen waarderen. Een paar maand geleden had ik het eerste deel en het derde deel herzien maar, hoewel ik dit 2e deel zelf in mijn bezit heb, kwam het er maar niet van om deze op te zetten. Waarschijnlijk omdat ik de voorkeur geef aan films die ik nog niet heb gezien maar soit, toen deze op televisie kwam, kon ik het toch niet laten om te blijven kijken.

Toen ik International Man of Mistery had gezien, viel het me op hoe swingend het personage Austin eigenlijk is. The Spy Who Shagged Me gaat met deze traditie voort en maakt er een al even swingend filmpje van als het origineel. Natuurlijk is dat vooral dankzij de vele geweldige personages die de film kent. Austin Powers is de meest flamboyante maar daarmee nog niet noodzakelijk de leukste van de hoop. Neen, die rol gaat toch voor het duo Dr. Evil en Mini-Me. Ik had alledrie de Austin Powers films ooit al wel eens gezien dus ik kende Mini-Me al maar in de eerste Austin Powers mistte ik hem toch wel wat. Gelukkig wordt dat gemis hier ruimschoots goedgemaakt. Dr. Evil zelf blijft natuurlijk ook nog altijd even hilarisch als altijd, en dat geldt ook voor Powers. Eigenlijk zit heel de film vol met leuke randpersonages en dat is dan ook waarom dit zo vermakelijk is om naar te kijken. Alles voelt erg kleurrijk en jaren '60 - '70 aan waardoor het allemaal erg vlot wegkijkt want voor het plot moet je het, wederom, niet doen bij deze Austin Powers. Het is wel een verbetering op het eerste deel, dat eigenlijk niet veel meer om handen had dan een aantal James Bond scènes te parodiëren, maar hier wordt ook geprobeerd om een echt verhaal in de film te proppen. Het lukt half en half maar voelt daardoor nogal halfbakken aan. Het basisidee is nog wel leuk maar de meeste humor komt deze keer niet uit de situaties maar meer uit de personages.

Ik zei het daarjuist al maar Mike Myers is echt uitstekend in de vele rollen die hij vertolkt. Ik ken hem alleen maar van Shrek en de Austin Powers reeks, al heeft hij geloof ik ook nog een klein bijrolletje in Inglourious Basterds, maar als Austin heeft hij toch wel een ontzettend memorabel personage neergezet. Heerlijk flamboyant, het accent, de danspasjes, ... Ik moet er nog maar aan denken en ik krijg alweer een glimlach op mijn mond. Myers neemt echter niet alleen de rol van Powers op zich maar ook die van Dr. Evil en slaat hiermee 2 vliegen in één klap want ook Dr. Evil is zo'n geweldig memorabel personage. Die laatste krijgt dan ook nog eens een heerlijke toevoeging in de vorm van Mini-Me die wordt vertolkt door Verne Troyer. Alleen met het Fat Bastard personage kan ik bitter weinig. In het derde deel moest ik al vaak walgen en dat is hier niet veel minder geworden. Al is het wel iets minder geworden als ik eerlijk moet zijn maar dat neemt niet weg dat Fat Bastard een ranzig ongrappig personage is dat een serieuze smet geeft aan de film. Gelukkig zitten er qua bijrollen nog altijd genoeg leuke acteurs. Denk maar aan types zoals Seth Green, Michael York, de mooie Elizabeth Hurley (al is die haar rol wel erg klein) en de al even leuke Heather Graham.

Het is ondertussen alweer een tijd geleden dat ik de film heb gezien, ik slaag er tegenwoordig niet in om direct een bericht te plaatsen bij een film, maar veel scènes kan ik me nog wel herinneren dus de film heeft wel een zekere indruk nagelaten. The Spy Who Shagged Me kent weer een aantal leuke personages maar door Fat Bastard verliest hij toch een halfje ten opzichte van het origineel.

3.5*