Opinions

U.N. Owen

Het is tegenwoordig een mooie tijd voor de liefhebbers van de verfilmingen van de boeken van Agatha Christie. Nu is de schrijfster sowieso nooit ver weg geweest uit de wondere wereld van de cinema, maar een tijd geleden kwam er een nieuwe verfilming van één van Christie's andere bekendste boeken (Murder on the Orient Express) in de zalen. Een verfilming die wat lauw werd ontvangen en dat is een groot verschil met de bejubelingen die deze And Then There Were None kreeg.

De titel zegt je niet meteen iets? Kan kloppen, want het boek van Christie is al een aantal keer van naam verandert. In 1939 was het Ten Little Niggers, dat werd algauw And Then There Were None waarna het boek nog eens een naamsverandering kreeg in de vorm Ten Little Indians en zelfs dat werd dan weer eens hier en daar gewijzigd naar Ten Little Soldiers. Bij de BBC hebben ze op zeker gespeeld en voor de titel met de minst politieke lading gekozen. Maakt verder ook niet uit, want het enige waarnaar dit verwijst is het rijmpje waarmee het lot van de slachtoffers wordt beschreven. In ieder geval is het een verhaal dat algemeen gelauwerd wordt en de lof die deze miniserie kreeg is ook volkomen terecht. Een geweldige locatie en ijzingwekkende suspense die je bijna letterlijk kunt snijden. Het mysterie wie de moordenaar is blijft gedurende 3 uur overeind staan (ik wist wie de dader was aangezien ik het boek heb gelezen en zelfs dan zat ik nog regelmatig op het puntje van mijn stoel) en de climax is heerlijk.

Beetje jammer wel dat er voor een ietwat gemakkelijke uitleg wordt gekozen (had graag nog gezien hoe Walgrave het eigenlijk allemaal heeft georganiseerd) maar het is een kleine smet op een voor de rest vlekkeloze miniserie.Trouwens ook een uitmuntende cast. De BBC staat sowieso bijna altijd wel garant voor een degelijke rollenverdeling, maar met uitzondering van een soms ietwat overdreven acterende Burn Gorman (die de rol van William Blore op zich neemt) is er erg weinig op het selecte groepje aan te merken. Praktisch allemaal nogal onbekende namen, maar zeker Maeve Dermody laat als Vera een grote indruk achter. Fijn ook om Sam Neill nog in eens iets terug te zien, blijft toch ook een ondergewaardeerde acteur.

Het boek van Christie is ondertussen al talloze keren verfilmd, maar ik ben er redelijk zeker van dat dit wel eens één van de beste verfilmingen tout court kan zijn. Weinig veranderingen ten opzichte van het origineel en indien er wel iets verandert wordt, dan vloekt het niet met de rest. Kunnen sommige verfilmingen in ieder geval iets van leren.

4*

He's closed the eyes of many a man... and opened the eyes of many a woman

Mijn kijkachterstand van gekochte films is ondertussen onder de 300 gezakt, maar voor de overzichtelijkheid had ik eens een lijstje gemaakt van alles wat ik nog moest zien. Deze Angel and the Badman zat er tussen en het vreemde was, ik wist niet meer waar die film was.. Ik was ervan overtuigd dat ik de films uit de twee John Wayne Volumes (die gevuld zijn met zijn Lone Star periode) allemaal had gezien. Uiteindelijk elke film apart langs gegaan en wat bleek? Angel and the Badman bleek toch in zo'n boxset te zitten. Snel maar opgezet vooraleer ik weer vergat waar de film was.

Het is de eerste film die door John Wayne zelf werd geproduceerd (de productiemaatschappij draagt dan ook toepasselijk zijn naam) en het is eigenlijk best wel een atypische film in het oeuvre van de Duke aangezien hij hier de romantische toer opgaat. Nu is de romantische cowboy een rol die hij wel eens zeldzaam zou oppakken in zijn carrière, maar het merkwaardigste is dat hij over de gehele lijn overtuigt in zijn rol van Quirt Evans en dat is niet altijd het geval geweest. Het verhaaltje van Evans die een evolutie van gunslinger naar brave boer doormaakt wanneer hij gewond geraakt en wordt opgelapt bij de Worth familie is op zich nog wel boeiend gebracht, maar na een tijdje heb je het echter wel gezien. Gelukkig wordt het geheel nog wat opgefleurd door een vermakelijk gevecht in een casino en een heerlijk cynische sheriff. Het einde staat dan misschien wel vanaf minuut één vast, toch weet James Edward Grant het allemaal nog wel leuk te brengen. Vreemd genoeg zou hij enkel nog maar één film na deze maken en zich voor het verdere verloop van zijn carrière focussen op het script van menig John Wayne film.

Dit soort films zie je voornamelijk voor de Duke uiteraard. Angel and the Badman markeerde mijn 52e film die van hem zie en het doet me deugd dat ik hem nog steeds niet beu ben. Hier dus een ietwat andere rol dan we van hem gewend zijn, hoewel hij nog altijd wel John Wayne is natuurlijk, en hij doet het goed. Wayne speelt uiteraard de Badman en de rol van Angel is weggelegd voor Gail 'die met de Bambi ogen' Russell. Een aangename verschijning en een goede tegenspeelster voor Wayne. Jammer genoeg zou haar carrière geen zelfde proporties als die van Wayne aannemen aangezien ze op 37-jarige leeftijd overleed aan een hartaanval.

Nog een goede rol van Bruce Cabot als de slechterik en Yakima Canutt als second unit director (en waarschijnlijk ook opnieuw verantwoordelijk voor de stunts) zorgen ervoor dat dit een erg vermakelijk filmpje is geworden. Jammer dat hij niet wat compacter is geworden, had toch voor een nog hogere score gezorgd vermoed ik.

Dikke 3,5*

A man of Faith and a faithless woman

Ik begin echt meer en meer gesteld te geraken op de zender TCM. Waarom? Omdat ze een hele hoop oude films geven met bekende acteurs/actrices of van bekende regisseurs waar op zich redelijk moeilijk is aan te komen. Zo heb ik praktisch alle Grace Kelly films via TCM gezien en ook Ava Gardner, Elizabeth Taylor en Bette Davis zijn aan een mooie run bezig. Het resultaat is dat ik een twintigtal films op de decoder heb staan waarvan het merendeel met één van bovenstaande actrices is. The Angel Wore Red is er één met de immers mooie Ava Gardner.

Het uitgangspunt is er één dat me boeit. Ik heb de Civil War altijd al wel vrij interessant gevonden, maakt niet uit in welk land het zich afspeelt, maar Nunnally Johnson lijkt er nog een schepje bovenop te doen door een thema te introduceren dat ik nog niet zo vaak in een film heb gezien, de jacht op priesters. Geen idee of het gebaseerd is op ware feiten, ik zou me echt eens wat meer op geschiedenis moeten gaan toeleggen, maar het is in ieder geval wel fascinerend om naar te kijken. Jammer genoeg is de impact van het verhaal net niet genoeg om hier een echt sterke film van te maken. The Angel Wore Red is een boeiende film maar het lijkt je nergens bij je strot te pakken en dat mistte ik eerlijk gezegd toch. De dood van Soledad lijkt dan ook totaal geen effect te hebben en dat is toch zonde. Vanwaar de film trouwens zijn titel haalt is me helemaal een raadsel. Ten eerste is het in het zwart-wit, al kan het natuurlijk nog altijd dat Soledad een rode jurk droeg maar in geen enkele scène is daar iets van te merken. Beetje vreemd.

Het is nu de vierde film, de derde in korte tijd, die ik van Ava Gardner zie en hoe meer ik ze zie, hoe meer ik er van overtuigd ben dat dit een ware klassedame was. De eerste kennismaking via Mogambo en Bhowani Junction was nogal stroef maar in Night of the Iguana was het koekenbak en deze film mag zich bij die laatste scharen. Ze is nog altijd betoverend mooi maar weet haar personage ook een deftige diepgang te geven. Al is veel daarvan natuurlijk te wijten aan de samenwerking met Dirk Bogarde. Die maakte een fenomenale impressie met Morte a Venezia maar is hier ook erg goed op dreef. Moet dringend maar eens meer van de man gaan zien. Ook leuk om Joseph Cotten nog eens terug te zien maar ook zijn personage is erg cool. Mannen met een eye-patch, het blijft toch een heerlijk zicht. Cotten speelt dit dan ook geweldig wanneer hij zijn verschillende ogen aan Gardner uitlegt. De Sica is maar wat gewoontjes, zie ik hem liever als regisseur dan acteur. Knappe bijrol trouwens nog voor Aldo Fabrizi die de andere overlevende priester speelt.

Ik kan het gevoel niet onderdrukken dat er hier meer had in gezeten. Het basisidee is interessant, Gardner en de rest acteert op een hoog niveau maar toch mankeert er iets. Het verhaal blijft niet plakken en na een tijd ben je het gewauwel over de druppel van St. John ook wel wat beu. Toch, van mij mag TCM dit soort films blijven uitzenden.

3.5*

Whadda ya hear! Whadda ya say!

Ik ben al lang een fan van James Cagney maar het is zo'n acteur wiens oeuvre vandaag de dag nogal lastig te vinden is. Ik heb indertijd een aantal films gekocht uit de Classic Cinema Collection (aanraders trouwens, staan vaak nog leuke extra's op) en een aantal maanden geleden had ik The Public Enemy nog eens herbekeken. De film waar het voor mij allemaal begon en het fijne was dat die nog altijd overeind bleef staan. Dan maar nog eens eentje van Cagney herzien in afwachting van nieuw materiaal.

En de goede verstaander heeft natuurlijk door dat dat deze Angels with Dirty Faces is geworden. Misschien wel één van de meest bekendste titels uit het oeuvre van Cagney (al is het maar om de knipogen uit Home Alone en Home Alone 2) en effectief gewoon een heerlijke film. Eind jaren '30 was de gangsterfilm wat aan het uitbollen - in de eerste plaats ook omdat de filmcommissie dit soort verheerlijking niet graag zag - waardoor er een verplicht einde aan gemaakt moest worden waaruit bleek dat misdaad toch niet loont. Dat is bij deze Angels with Dirty Faces niet anders en toch past het perfect in de film. De opbouw met de 2 verschillende levenspaden van jeugdvrienden zorgt sowieso al voor een goede invalshoek, maar zeker het einde waar Rocky al schreeuwend naar de elektrische stoel gaat is een heerlijk kippenvel momentje. Voor mij was het eigenlijk direct duidelijk dat Rocky dit enkel en alleen maar deed als een laatste gunst naar Jerry, maar blijkbaar kreeg Cagney later veelvuldig de vraag of Rocky effectief laf aan zijn einde was gekomen.

Cagney antwoordde dan maar dat hij het op zo'n manier heeft gespeeld dat het allebei zou kunnen. Ik snap eerlijk gezegd niet hoe je dat op enig andere manier zou kunnen zien, maar misschien ligt dat aan mij. Wel is duidelijk dat dit een kolfje naar de hand van de acteur is. Dat taalgebruik, die uitstraling, ... Cagney is gemaakt voor dit soort films en al zeker wanneer hij wordt gecombineerd met Pat O'Brien. De twee waren in het echte leven al lang vrienden en je voelt dat gewoon ook in de film. Tel daar dan ook nog eens een uitstekende Humphrey Bogart bij in een kleine bijrol (vreemd genoeg vind ik hem daar altijd het beste in, zijn hoofdrollen beginnen me op den duur te vervelen) en Ann Sheridan als dame die overduidelijk haar mannetje kan staan en je hebt gewoon een degelijke cast ter beschikking. Daar kunnen de ietwat misplaatste 'Dead End' Kids gelukkig weinig aan veranderen. Die zouden trouwens de boel nogal op stelten hebben gezet totdat Cagney zich ermee is beginnen moeien.

Het was meteen gedaan met hun grote mond en ik kan me voorstellen waarom, want Cagney is hier indrukwekkend angstaanjagend. De regie van Michael Curtiz (wat een jaar was 1938 ook voor de man met onder andere deze film en The Adventures of Robin Hood!) is geweldig en de film verveelt nergens. Ik krijg meteen zin om de overige James Cagney films uit de collectie ook eens te gaan herzien. Wordt ongetwijfeld nog vervolgd!

4*

Pardon me while I have a strange interlude

The Marx Brothers zijn altijd al een paar van mijn favoriete komieken geweest. Vandaag de dag zijn ze nogal vergeten maar samen met Abbott & Costello behoren ze tot een paar van de grappige komieken in de geschiedenis van de cinema. Ik heb al een tijd een box set van de 4 (en later 3) broers staan en af en toe zie ik daar eens een filmpje uit. Vandaag was dus de eer aan Animal Crackers.

Ik moet zeggen, dit is de meest chaotische Marx Brothers film die ik al heb gezien. Groucho is hier compleet losgeslagen in onzinnige dialogen, stupide danspasjes waarbij je je afvraagt hoe hij ze kan uitvoeren en natuurlijk de heerlijk botte antwoorden die hij op iedereens vragen geeft. Nodeloos om te zeggen dat Animal Crackers weer bomvol zit met de typische Marx Brothers humor en dat is een goed teken. De broers zijn hier nog voltallig maar zoals altijd is Zeppo eigenlijk te verwaarlozen. In totaal heeft hij misschien maar een kwartiertje screentime en eerlijk gezegd, hij is het ook niet echt waard. Ik zeg niet dat hij een slechte acteur is, hij heeft een redelijke komische timing maar in vergelijking met Groucho, Chico of Harpo is hij toch teleurstellend. Zoals ik daarjuist al zei zit het met de Groucho humor weer goed (de monologen die hij uitslaagt zijn echt goud waard) maar ook Chico en Harpo hebben weer hun uitstekende en bekende momenten. Chico speelt hier voor de eerste keer zijn bekende I'm Daffy Over You, een nummer dat in Horse Feathers zou terugkeren. Ik heb Chico nu al een aantal keer de piano zien beroeren maar je moet het hem nageven, hij weet er wel elke keer iets spectaculair van te maken. Hetzelfde geldt voor Harpo met zijn geweldige scène met de harp. Ik blijf het echt fantastisch vinden hoe hij altijd de zot uithangt, hier is dat weer niets anders, maar wanneer hij een harp of iets anders met snaren vast heeft, hij zo serieus wordt alsof hij een andere man is. Margaret Dumont is trouwens een uitstekend klankbord voor de vele fratsen van Groucho. Ik kan me precies geen enkele film van de broertjes voorstellen zonder haar in één van de bijrollen.

Qua verhaal is Animal Crackers niet echt veel soeps. Deze keer geen echt doorlopend plot zoals in Duck Soup of Horse Feathers maar meer een plaats waar zoveel mogelijk dialoog wordt opgevoerd. Ik had dan ook de indruk dat de film wel erg veel Groucho bevatte en niet zoveel van de andere broers. Op zich niet slecht, Groucho's dialogen geraak ik nooit moe, maar ik mistte toch een beetje de typische Harpo fratsen met of zonder Chico in een bijrol. Volgens mij zitten er wel een aantal plotfouten in het verhaal betreffende het verwisselen van de schilderijen maar soit, wie let daar nu op bij een film als deze. Denk trouwens nu niet dat de film alleen maar om Groucho draait want de andere twee hebben zeker en vast hun goede momenten (Harpo is aan het einde als zilverdief fantastisch met een mouw die maar niet leeg lijkt te geraken en natuurlijk de terugkerende mop van het vastpakken van zijn been is er weer bij). Verwacht alleen geen scènes zoals met Swordfish in Horse Feathers, al komt de Flashlight scène wel dicht in de buurt. In ieder geval zijn ze alledrie weer lekker veel te bekennen.

Wederom één van de leukere Marx Brothers. Duck Soup blijft nog altijd het beste en ik twijfel of er één is die die film zal overtreffen maar Animal Crackers komt toch in de buurt. Binnenkort nog maar eens wat meer van de broertjes zien.

4*

Deze shortfilm kun je eigenlijk het best bekijken wanneer je de film Gravity achter de rug hebt. Waarom? Omdat in die film een gesprek wordt gehouden tussen het personage van Sandra Bullock, Ryan, en Aningaaq. De short (simpelweg getiteld Aningaaq) toont de andere kant van dat gesprek. Filmisch uiteraard niet zo imponerend als Gravity zelf, maar Jonás (die meeschreef aan Gravity en de broer is van Alfonso Cuarón die Gravity regisseerde) levert een vermakelijke bijdrage aan het bestaande verhaal. Vooral ook hier erg mooie beelden en vond het contrast van de zwarte ruimte en het witte Groenland echt geslaagd.

3,5*

When I leave you, I'm lost in a world of strangers. When I touch your hand, we're alone

Russische literatuur, het is toch iets waar ik de laatste jaren fan van ben geworden. Ik neig momenteel nog meer naar Dostojevski maar zo'n Tolstoj heeft natuurlijk ook wel zijn charme. Een tweetal jaar geleden me al eens gewaagd aan de verfilming van War and Peace met Audrey Hepburn in de hoofdrol maar die klokte af op meer dan 200 minuten en in dat opzicht leek Anna Karenina wel een interessante opvolger te zijn. Met zijn 95 minuten een redelijk behapbare film en eindelijk nog eens de kans om Greta Garbo te zien.

Want in het handvol films dat ik met de actrice heb gezien, wist ze me tot nu toe nog niet te overtuigen. Dat doet ze in Anna Karenina wel, na Love uit 1927 is dit trouwens de tweede keer dat ze het personage speelt, maar ze is dan ook maar één van de weinige aspecten in het geheel die echt overtuigt. Visueel bij vlagen klassiek-Hollywood mooi (met de aankomst met de trein als hoogtepunt) maar het plot rammelt en geraakt uiteindelijk niet erg veel verder dan een typisch romantisch plotje waarbij een vrouw verzeild geraakt in een liefdeloze situatie. Het is gelukkig de aankleding en stijl die de film nog overeind weet te houden. De dansscènes zien er mooi uit, de kostuums ogen overtuigend en je waant je zonder al te veel problemen in het Rusland van de 19e eeuw. Een Hollywood film pur sang overigens en dat resulteert natuurlijk ook in een Engelstalige cast.

Bij oorlogsfilms wordt er dan vaak gekozen voor personages die volmaakt Engels spreken met dan af en toe eens een woordje Duits tussen, maar gelukkig kiest Clarence Brown er gewoon voor om niet met accenten te gaan werken. Soit, in ieder geval is Garbo de grote ster in het geheel. Ik ben nog altijd niet overtuigd van haar status, maar hier begrijp ik al meer hoe die ooit ontstaan is. Garbo is als Anna Karenina onaantastbaar en kwetsbaar tegelijkertijd en in die mate zelfs dat zo'n Maureen O'Sullivan (als Kitty) bijna nooit uit haar schaduw kan treden. Qua mannelijk geweld is de focus vooral op Fredric March te liggen als de charmante Vronsky en die doet het ook goed. Heel wat beter dan Basil Rathbone als Karenin trouwens maar wel grappig om ook Reginald Owen nog te zien in een bijrol. Beide zijn mij vooral bekend als Sherlock Holmes, al speelde Owen wel maar 1x de bekende detective terwijl Rathbone dat talloze keren deed.

Dan vond ik Song of Love trouwens wel een betere film van Clarence Brown en ook het hierboven genoemde War and Peace met Hepburn kon, ondanks zijn lange speelduur, op een hogere score rekenen. Deze versie van Anna Karenina is vooral de moeite voor de rol van Garbo en zijn mooie aankleding maar verder een film die je wel redelijk snel zal vergeten.

2.5*

That sex was the most fun I've ever had without laughing

Annie Hall staat ten boek als één van de meest geliefde films van Woody Allen. Het is een titel die steevast hoog in favorieten lijstjes opduikt en zodoende werd er wel wat verwachting geschept ten huize Metalfist. Ben vooral gekend met het recentere werk van Allen, maar films als Hannah and Her Sisters en Bullets over Broadway kon ik wel smaken.

Allen is een regisseur die regelmatig 4* krijgt toebedeelt en ook Annie Hall mag zich aan die score verwachten. De neurotische Alvy Singer en zijn grote liefde Annie Hall zitten in een relatie die niet helemaal aan hun wensen voldoet en elk op hun eigen manier proberen ze daar toch iets aan te doen. Gaandeweg probeert Singer uit te vogelen waar het nu juist is misgelopen en dat is de regisseur ten voeten uit. De film steekt vol met leuke vondsten (nu doet het doorbreken van de fourth wall het sowieso wel goed bij mij) en Allen gebruikt zoals gewoonlijk de nodige zelfspot. Visueel komt hij ook nog af en toe verrassend uit de hoek met onder andere een scène die compleet geanimeerd is en ondertiteling die dient om de gedachten van de personages duidelijk te maken. De manier waarop hij de liefdesgeschiedenis van Alvy en Annie vertelt lijkt op het eerste zicht nodeloos chaotisch, maar blijkt uiteindelijk mooi in de juiste plooien te vallen.

Hoewel Allen in een interview in Rolling Stone ontkent heeft dat de film autobiografisch is (liefhebbers: het interview is hier te vinden), is het toch opvallend hoeveel persoonlijke elementen hij aan de personages heeft meegegeven. Het kan mij eerlijk gezegd niet zoveel schelen of het nu wel of niet autobiografisch is, want het heeft wel als resultaat dat de relatie tussen Alvy en Annie echt aanvoelt. Let vooral ook nog op vrij veel bekende bijrolletjes met onder andere Paul Simon, een jonge Christopher Walken (met een verkeerd gespelde achternaam), Jeff Goldblum en Sigourney Weaver. Met zelfs nog een cameo voor Truman Capote, hoewel Allen hem in de film een look-alike noemt.

Om dit nu het beste van Allen te noemen gaat me nog wat te ver, vooral omdat ik nog maar een fractie van zijn oeuvre heb gezien. Wel staat het als een paal boven water dat dit toch wederom een uitstekende film is. Binnenkort zit Zelig er aan te komen geloof ik, ben benieuwd.

4*

My dear, would you mind sitting somewhere else? Body odor offends me.

Ik had nog nooit van The Anniversary gehoord maar toen ik deze in de Fox Classics reeks tegenkwam op een rommelmarkt voor nog geen 2 euro, was ik verkocht. Davis, niet één van mijn favoriete actrices, zag er geweldig uit met het ooglapje en het plot zei me ook wel. Maar zoals zo vaak koop ik een film, zet ik hem in de to see kast en begint hij stof te verzamelen wegens gebrek aan tijd. Gisteren dan toch nog een gaatje gevonden, al heb ik het wel in 2 beurten moeten doen want ik was gisteren echt te moe.

De film verdient het dan ook om met volle aandacht te kijken want dit is toch een serieus ondergewaardeerd stukje cinema. Voor mijn stem stond hij op 2.90* en dat is bitter weinig. Ik begrijp ook niet goed waarom eigenlijk. Misschien ligt het aan het feit dat de komedie notering wel gigantisch misplaatst is. Oké, liefhebbers van gitzwarte humor komen hier wel aan hun trekken denk ik maar ikzelf heb maar weinig moeten lachen en ik kan zwarte humor best wel appreciëren. Als je dus met de verkeerde verwachtingen de film instapt, kan dit best wel eens nefast aflopen. Toch heeft de film op zich wel genoeg te bieden. Het plot rond de moeder en haar 3 zonen is boeiend om te volgen (alleen Henry was niet zo goed uitgewerkt vond ik) maar de conversaties zijn werkelijk goud waard. De quotes die Ma Taggart om de 5 minuten uitspuwt naar één van haar zoons of schoondochters zijn hard maar zorgen voor een heerlijk staaltje cinema. Het is alleen jammer dat er hier en daar nog wel iets aan te merken valt. Zoals ik al zei is de rol van Henry niet echt goed uitgewerkt (waarom hij het ondergoed steelt wordt niet echt duidelijk, met uitzondering dat er iets goed mankeert in zijn hoofd) maar soms wordt er ook aan iets goeds begonnen om het daarna niet meer te gebruiken. Zo levert Baker een uitmuntende scène met Davis die zogezegd een telefoontje krijgt dat Henry is verongelukt met de kinderen van Terry en hierdoor Terry en Karen een hak zet maar daar wordt nooit meer over gesproken. Terry en Karen verdwijnen en Sheryl ontdekt Henry in het huis maar je ziet nooit Karen of Terry kwaad worden tegen de moeder. Opeens zijn ze er weer en over het voorval wordt niet meer gesproken. Toch wel een tikkeltje jammer want als dit iets beter was uitgewerkt had er wel een 4.5* ingezeten.

Bette Davis is geniaal. Ik heb haar nooit echt de moeite waard gevonden (in All About Eve is ze verschrikkelijk en Dark Victory was tot nu toe haar enige goede rol) maar verdomme, hier speelt ze de pannen van het dak. Mensen zijn altijd zo lyrisch over haar ogen. Nummers zijn erover geschreven, talloze boeken zijn erover geschreven maar toch blijk ik haar alleen maar goed te vinden in films waar er iets mis is met haar ogen. Hier is ze al een serieuze klad ouder dan in Dark Victory (29 jaar om exact te zijn) maar ze is wel 10x zo goed. Wat een heerlijke gestoorde doos zet ze neer. Ik zou ze zelf niet als moeder willen hebben maar om er gewoon naar te kijken is fantastisch. De opmerkingen, de blik, de hoogstaande houding, … Fantastisch gewoon. Zonde dat Baker dit niet de gehele film weet te gebruiken (in haar eerste scène waar ze onder opzwepende muziek de trap af komt is erg teleurstellend met haar rode ooglap) maar vanaf ze van kleren wisselt en de zwarte ooglap op heeft is ze erg angstaanjagend. Glansrol en voor mij de ultieme Bette Davis rol, betwijfel of ze hier ooit boven gaat geraken. Het zou onrechtvaardig zijn mocht ik alleen maar Davis toejuichen want de rest van de cast is van een even hoog niveau. Elaine Taylor is een wondermooie verschijning en weet vooral te overtuigen in de scènes met Davis. Haar uitbarsting was goud waard en zo ook de opbouw en afloop van de scène waar ze Ma Taggarts glazen oog vindt. Christian Roberts is een goede tegenspeler voor Taylor en is bij vlagen lekker cynisch. Hetzelfde geldt voor Sheila Hancock en Jack Hedley die ook aan elkaar gewaagd zijn. De enige die niet echt uit de verf komt is James Cossins die de rol van de oudste broer, Henry, op zich neemt. Nogal vreemd figuur eigenlijk.

Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik dit een 4.5* wil geven. De eindscène is fantastisch (Davis haar maniakale lach galmde nog lang in mijn oren door) en dit is gewoon een meer dan uitstekende film. Hier en daar een minpuntje maar ik ga het niet zo hard laten doorwegen zoals ik van plan was, half puntje bij dus.

4.5*

All art is political, Jonson, otherwise it would just be decoration

Ik ben een fan van het werk van Shakespeare. Ik ben al een aantal jaren bezig met een projectje om zijn toneelstukken te lezen (al ligt het tempo wel erg traag als ik eerlijk moet zijn) en ook de verfilmingen ervan kunnen me vaak bekoren. Toen ik voor het eerst van Anonymous hoorde ergens in 2010 was ik wel geïnteresseerd in de film, maar zoals zo vaak was het er nooit van gekomen om hem effectief op te zetten.

Iets waar verandering in kwam met de televisie-uitzending van eergisteren. Het vreemdste aan Anonymous is ongetwijfeld de regisseur. Roland Emmerich, die de poen vooral weet binnen te rijven via amusante rampenfilms, leek me niet echt de ideale man voor dit project en jammer genoeg weet de regisseur ook niet te verbazen. Het begin met het toneelstuk is een leuk trucje en de rest is gewoon kommer en kwel. Nu moet ik daar voor de duidelijkheid wel bij toevoegen dat ik in het algemeen niet zo'n fan ben van dit soort kostuumdrama's, maar dit is wel erg pover uitgewerkt. Emmerich neemt de vrijheid om Shakespeare in een politiek complot te droppen en vergeet echter om dit op een duidelijke en vlotte manier in beeld te brengen. Wat knippen in het aantal personages had de film al goed gedaan, want nu krijg je wel een erg grote warboel van intriges.

De decors zijn wel mooi. Erg veel CGI, maar als er nu één ding is dat bij Emmerich meestal wel goed zit.. Op dat gebied weinig op aan te merken dus, al vloekt het soms wel wat met de setting. Het kan aan mij liggen, maar ik ben het in ieder geval niet gewend dat er bij een kostuumdrama zo'n overvloed aan effecten wordt gebruikt. Qua cast wat iets minder denderend. Rhys Ifans steekt er weliswaar met kop en schouders bovenuit als Earl of Oxford, maar Rafe Spall is als Shakespeare meer irritant dan wat anders. Leuk detail trouwens: de volwassen Queen Elizabeth I wordt gespeeld door Vanessa Redgrave terwijl de jongere versie gespeeld wordt door Joely Richardson en laat die nu in het echte leven moeder en dochter zijn.

Het is te merken dat dit een vreemde eend in de bijt van het oeuvre van Emmerich is. Met uitzondering van zijn eerste 4 (Duitse) films is zijn oeuvre erg veel gezien, praktisch allemaal boven de 1000 stemmen, en dan heb je deze die nog niet aan 200 geraakt. Vraag me af wat de beweegredenen waren van Emmerich waarom hij dit perse wou verfilmen.

1*

What rhymes with "light"?

Van mij mag Another Earth genomineerd worden voor één van de mooiste posters op de site. Ik kan moeilijk benoemen waarom, maar het straalt een zekere aantrekkingskracht uit waardoor ik erg benieuwd naar de film op zich werd. Om een reden die me niet echt duidelijk is besloot Vitaya dit uit te zenden op een zaterdag ergens vroeg in de namiddag (toch niet echt een zender die ik met dit soort films associeer) en gisteravond de opname eens opgezet.

En weggeblazen, zoveel is duidelijk. Met een titel als Another Earth verwacht je een volbloed science-fiction film, maar Mike Cahill gebruikt het thema enkel als extra laag op een weliswaar standaard doch sterk verteld drama. Beide genres heffen elkander dan ook op naar een hoger niveau en het is daarin dat de kracht van Another Earth schuilt. De schade die Rhoda aan het leven van John heeft berokkent is overduidelijk en haar wens om uit iedereens leven te verdwijnen komt er in de vorm van een wedstrijd waarmee je de ruimte in kunt. Beetje bij beetje lijkt ze terug tot haar zelve te komen (op een incorrecte manier aangezien ze John pas later de waarheid vertelt) om dan uiteindelijk met een einde te komen dat me compleet over de streep trok. Cahill sluit zijn film af op een manier die voor meerdere interpretaties vatbaar is en die bovendien ook nog eens erg uiteenlopend zijn. Mij leek het eerder te zijn dat Earth 2 Rhoda die we te zien krijgen niet echt is. Ik kan me moeilijk voorstellen dat de aankomst van iemand van Earth 2 zonder toeters en bellen zou gebeuren (laat staan dat deze mooi geklede en ogenschijnlijk succesvolle versie van Rhoda ook een ticket zou hebben gewonnen aangezien Earth Rhoda het vanwege haar gevangenschap heeft kunnen winnen) en dat dit eerder een soort van illusie is hoe Rhoda had kunnen worden en hoe ze nu zal worden nadat ze met zichzelf terug in het reine is gekomen.

Na It Follows de tweede film in korte tijd die ik zie met een atypische soundtrack en wederom één die perfect samenkomt met de beelden. Cahill had geen al te groot budget ter beschikking, maar weet er toch het beste van te maken. Er hangt een sfeer die, in de positieve zin, in ieder geval al snel onder je huid kruipt. Cahill regisseerde film alleen, maar voor het schrijven van het verhaal op zich kreeg hij de hulp van Brit Marling. De blondine speelt meteen ook de hoofdrol en doet dat uitstekend. Ik was echter het meest gecharmeerd van haar chemie met William Mapother. Mapother speelt John, de vader die als enige van het gezin het ongeluk overleeft, en overtuigd ook over de gehele lijn.

Ik had hier niet bijzonder veel van verwacht, maar ik ben altijd wel te vinden voor een science-fiction film waardoor ik dit toch een kans heb gegeven. En daar ben ik blij om, want Another Earth is een film die gezien mag worden. Meerdere keren zelfs, want volgens mij zijn er nog een hoop details die me ontgaan zijn.

4.5*

I accept your condemnation

Ik dacht eigenlijk dat ik ondertussen alles wel had gezien van mijn Woody Allen box, maar in mijn to-see lijst kwam ik opeens deze Another Woman tegen. Ik kon me niet direct een verhaal of cast bij de titel voor de geest halen en een snelle blik op MovieMeter bewees inderdaad dat ik dit al die tijd had gemist. Dan maar eens voor gaan zitten, Allen blijft ook zo'n geweldige regisseur voor als je eens een kort filmpje wil zien, en ik ben volledig weggeblazen.

Geen idee wat nu juist het verschil is met die talloze andere films van hem (Another Woman is mijn 30e film waarvan er 14 een vlotte 4* wisten te verzilveren) maar Another Woman wil ik met gemak zijn beste noemen. Het is ergens een combinatie van factoren denk ik, maar dit voelt sowieso als één van de meest persoonlijke films van de cineast aan. Oké, een aantal stukken zijn wat met de haren getrokken (vooral hoe de 2 kussens werkelijk alles qua geluid tegen houden en je alles supergoed hoort wanneer er eentje wegvalt) maar het is zo'n typische film waar het totaalplaatje klopt. Van het feestje van Ken waarbij opeens zijn ex-vrouw tevoorschijn komt (die dialogen ook met haar opmerking dat ze geen geest is en dat sommige van deze mensen ook haar vrienden waren..) tot die "blije" herziening tussen Marion en een jeugdvrienden. Om dan nog maar te zwijgen van het einde waar misschien wel één van de mooiste monologen uit Allen's volledige carrière wordt uitgesproken.

Ik ben normaal gezien geen fan van voice-overs maar in het geval van Another Woman werkt het wonderwel. Dat is denk ik wel te wijten aan het kunnen van Gena Rowlands die als Marion indruk maakt en haar stempel volledig op de film drukt. Dit is ook zo'n typische Allen film waar hij zelf in zou opduiken, maar ik ben blij dat hij dat niet heeft gedaan. In de plaats daarvan krijgen we een geweldige Ian Holm en een oerdegelijke Gene Hackman die Rowlands met verve weten te ondersteunen. Misschien ook wel één van de beste rollen van Mia Farrow, al vond ik haar in September ook nog wel erg sterk. Sowieso wel een actrice die ik pas ben beginnen waarderen in haar samenwerkingen met Allen en die hier effectief zwanger was van de regisseur.

Die baby zou uiteindelijk uitgroeien tot Ronan Farrow, de journalist die met een aantal artikelen in de New Yorker mee aan het roer stond van de val van Harvey Weinstein en de opkomst van #meToo. Allen is ondertussen ook van zijn voetstuk gevallen, maar dat neemt niet weg dat hij met Another Woman (en talloze andere films) een pareltje heeft afgeleverd. Een primeur: de eerste keer dat ik 4.5* uitdeel aan Allen. Ik had het niet meer verwacht na 29 films..

4.5*

The Ant Bully

Gisteren toevallig gezien en alhoewel ik niet echt van deze tekenstijl hou is deze film me toch wel goed meegevallen.

Wat ik vooral spijtig vind is dat tekenfilms niet meer hetzelfde zijn als vroeger. Nu is alles digitaal en toen ik de eerste beelden zag vreesde ik al het ergste maar het viel nog allemaal wel mee. De moraal lag er weer extra dik op maar stoorde niet echt want het is en blijft een kinderfilm.

De stemmen zijn goed ingesproken, had alleen nooit Julia Roberts eruit gehaald maar wat was Bruce Campbell hilarisch in zijn rol van Fugax!

Vermakelijk tekenfilmpje 3.5*

Wait I didn't steal anything! I was returning something I stole!

Ik moet eerlijk zeggen, ik was wat teleurgesteld toen bleek dat Edgar Wright zich niet meer met Ant-Man ging bezig houden. De man was al ettelijke jaren met het project bezig, leek ook unaniem bejubeld te worden (onder andere door Joss Whedon en Simon Pegg) en opeens gingen hij en Marvel/Disney uit elkaar. Dan werd de fakkel doorgegeven aan Peyton Reed die met Bring it On en Yes Man wel vermakelijke films had, maar leek mij niet meteen een ideale regisseur te zijn voor deze Ant-Man.

Naar het schijnt zou er wel wat zijn overgebleven van het script van Wright dus geen idee wiens verdienste het nu eigenlijk is, maar Ant-Man mag er zeker en vast zijn. Krijg er een soort van de eerste Iron Man gevoel bij (inclusief een nog eens erg degelijke after credits scène met de link naar Captain America en de Civil War) doordat het een charmant filmpje is geworden dat zich niet laat verleiden tot echt grootse actie (hopelijk de eerste en laatste pun die in dit bericht is te vinden) en bovendien nog eens flink wat knipogen introduceert. De Tales to astonish quote, de aanwezigheid van de Ten Rings organisatie (The Mandarin uit Iron Man 3 is dus toch nog niet helemaal verslagen) en Hydra, ... Allemaal erg leuk om te ontdekken wanneer je wat bekend bent met het bronmateriaal. Soit, ik heb het altijd jammer gevonden dat ze Ant-Man niet van in het begin in The Avengers hebben gestoken (Wright had aan Marvel gevraagd om de personages links te laten liggen totdat hij klaar was met de film), maar dit is een mooie, hoewel het wel net iets te vaak nadrukkelijk wordt vermeld, tweede kans. Bovendien krijgen we dan ook nog eens met Hope The Wasp in volle glorie, lijkt me ook erg interessant te gaan worden.

Ik vond het jammer dat Marvel (en waarschijnlijk door de invloed van Disney natuurlijk) er niet voor gekozen had om de eerste Ant-Man, Hank Pym, te verfilmen. Het zou wat te duister zijn geweest voor het bedoelde publiek (schizofrenie, huiselijk geweld en die toestanden) waardoor er gekozen werd voor Scott Lang, de tweede incarnatie van het personage en die werd bovendien nog eens gespeeld door Paul Rudd. Moet zeggen dat ik beide keuzes eigenlijk erg goed vind uitkomen. Rudd lijkt erg veel plezier te hebben in zijn rol en heeft een schitterende chemie met Michael Douglas. Evangeline Lilly lijkt in het begin wat uit de boot te vallen, maar geraakt uiteindelijk beter en beter in haar rol. Corey Stoll is eigenlijk wat de misser in het geheel. Een nogal kleurloze bad-guy en Stoll is dan ook nog eens vrij inwisselbaar. Voor het overige nog een paar leuke cameo's (natuurlijk Stan Lee, maar ook The Falcon en Captain America) en vooral een set aan goede effecten.

Beetje jammer van de bad-guy dus, maar Ant-Man doet op andere vlakken zoveel goeds dat ik de film toch het voordeel van de twijfel wil geven. De links met The Avengers (Who’s to blame for Sokovia?), de humor en gewoon de algemene freshness om nog eens een echt nieuwe superheld op het witte doek te zien maken dat Marvel zijn reeks netjes verder zet. Benieuwd wat de toekomst ons gaat brengen.

Kleine 4*

You put a dime in him, you got to let the whole song play out

Toen de eerste Ant-Man uitkwam had ik een beetje mijn twijfels. De regisseursstoel was een aantal keer doorgegeven en ik vond vooral de switch van Edgar Wright naar Peyton Reed een jammerlijke zet. Wat bleek echter tijdens het kijken van de film? Ik had me op voorhand daar niet zo druk in moeten maken omdat Ant-Man gewoon een erg degelijke Marvel film bleek te zijn. Verfrissend genoeg om zich te meten met de andere films, maar het was wel de vraag in hoeverre dat de verdienste van Reed was.

Aangezien er naar het schijnt een stuk van het overgebleven script nog altijd wel uit de pen van Wright was gekomen en dan begin je te te twijfelen in hoeverre de sequel - waarin het sowieso lastig is om niet teveel een rehash van de vorige film te maken, plus Wright had deze keer niets met de film te maken - overeind ging blijven staan. Ik herhaal mezelf: ik had me daar op voorhand niet zo druk in moeten maken. Ant-Man and the Wasp gaat op dezelfde manier verder als zijn voorganger en dat is een vermakelijk plot opbouwen rond de zoektocht naar Janet Van Dyne. Het sterke aspect van de film zit hem echter in de humor die dit altijd nog net een beetje extra geeft. Zo'n klassieke 'martelscène' wordt onderbroken door een telefoontje van Scott's dochter waar haar schoenen zijn, de droge commentaar van Hank of ze nu gaan ontsnappen of dat Scott & Hope liever nog wat langer in elkaars ogen staren, ... Het is een leuk over en weer spelletje dat ervoor zorgt dat dit allemaal net wat frisser aanvoelt dan bijvoorbeeld zo'n Black Panther. Het is ook allemaal net wat kleinschaliger (badum tss) en dat doet de film deugd.

Want de essentie is simpelweg: hoe krijgen we Janet uit de Quantumzone. Ondertussen wordt er weliswaar een geminiaturiseerd lab over en weer gegooid, maar om de een of andere reden lukt dit wonderwel in de handen van Reed. Veel is ook wel te danken aan een heerlijke cast met Paul Rudd op kop. De chemie met Michael Douglas en Evangeline Lilly blijft de moeite waard en de film kent met Laurence Fishburne en Michelle Pfeiffer ook twee degelijke nieuwkomers. Walton Goggins weet wel niet helemaal te overtuigen als Sonny Burch, zijn rol is eigenlijk bijna hetzelfde als in Tomb Raider die ook in 2018 uitkwam, maar de sex-change die Ghost (in de comics oorspronkelijk een man en hier gespeeld door Hannah John-Kamen) ondergaat, staat garant voor een leuke slechterik. Vreemde keuze weliswaar aangezien Ant-Man en Ghost elkanders pad niet kruisen in de comics maar het zou niet de eerste keer zijn dat ze bij Marvel wat losjes omgaan met hun bronmateriaal. Zolang het resultaat navenant is, ga ik niet klagen.

Toffe eindcredits ook met de popjes en natuurlijk de te verwachten scènes tijdens de credits. Nog maar eens een goed voorbeeld van hoe die Marvel films allemaal onderling met elkaar zijn verweven en dan is het maar hopen dat die grote climax genaamd Endgame niet gaat tegenvallen. Dat heeft echter allemaal niets met deze Ant-Man and the Wast te maken, dus kort samengevat: toffe film die naar een hoger niveau wordt getild door het heerlijke samenspel in de cast.

4*

On any given Sunday you're gonna win or you're gonna lose. The point is: can you win or lose like a man?

Het moet toch ook weer lang geleden zijn dat ik Any Given Sunday had gezien. Vroeger had mijn broer zo de neiging om deze film altijd op te zetten tijdens het eten als wij met twee alleen thuis waren dus op den duur had ik wel genoeg van de film maar vanwege het zien van The Replacements en om wat in de sfeer van de aankomende Superbowl te zien besloot ik om deze toch nog maar eens een keer terug op te zetten. Blij dat ik dat heb gedaan want Any Given Sunday blijft toch nog altijd een uitstekende film.

Oliver Stone maakt er een lange maar erg drukke zit van en daarmee is de film hier en daar wel erg vermoeiend om naar te kijken. De regisseur van onder andere The Doors steekt zijn liefde voor flitsende beelden niet echt onder stoelen of banken (met de alom bekende oog scène in de match tegen de Dallas Knights met hoogte- of dieptepunt, het is maar hoe je het zelf interpreteert) maar op zich stoort het gelukkig niet al te hard. Any Given Sunday is een film die hier en daar nogal redelijk cliché uit de hoek komt want zo is het al van redelijk ver aan te voelen dat het op een goed einde zal afstevenen op gebied van de relatie tussen D'Amato en Beamen maar weet ook een aantal rake punten in de sport te benadrukken. Vooral in het begin wordt de nadruk op de geldwolven die sommige spelers worden na enige vorm van succes goed voelbaar. Naast het verhaal is de weergave van sport zelf natuurlijk ook een erg belangrijke factor in dit soort films. Ik ga niet meteen zeggen dat ik American Football perfect begrijp maar het kan er ook soms enorm chaotisch aan toe gaan wanneer ze elkander bestormen voor de bal. Op dat gebied worden de verschillende wedstrijden van de Miami Sharks overzichtelijk weergegeven. In combinatie met de beukende soundtrack van onder andere Black Sabbath met Paranoid en Metallica met Motorbreath krijgen de wedstrijden zelfs iets episch.

Pacino blijft toch een held in dit soort rollen. De laatste jaren begint hij meer en meer te verzakken in belachelijke rollen want zo doet hij mee in Adam Sandler's recentste vehikel Jack & Jill waar Sander de rol van zowel Jack en Jill vertolkt.. Net als Robert de Niro begint hij meer en meer een schim van zichzelf te worden maar wanneer je een film zoals The Godfather of Dog Day Afternoon bekijkt dan zie je toch echt wel wat voor een geniale klassebak hij op een bepaald moment in zijn carrière is geworden. Zijn rol van coach Tony D'Amato in Any Given Sunday mag dan ook sowieso tot die categorie worden gerekend worden want Pacino levert hier weer een verbluffend staaltje, vooral die speech voor de laatste match spreekt boekdelen. Cameron Diaz weet zich eigenlijk ook nog vrij goed staande te houden tussen het acteergeweld dat Pacino is. In mijn herinnering was haar rol zelfs iets slechter dus dat was een aangename verrassing. Erg jammer eigenlijk dat ik Charlton Heston simpelweg niet heb herkend als de comissioner. Het was pas op de aftiteling dat ik zijn naam zag verschijnen en dat mijn frank viel dat hij het was. Wel een leuke gimmick dan met Ben-Hur maar die is me jammer genoeg tijdens het zien compleet voorbij gegaan. Dat is trouwens expres door Stone gedaan want door het afspelen van Ben-Hur tijdens het etentje van D'Amato en Beamen wou hij aantonen dat 'yesterday's rebels become the establishment'. Voor de rest kent de film nog een rapper in de vorm van LL Cool J die zever had met Jamie Foxx maar de aandacht ging voor mij toch voornamelijk uit naar Dennis Quaid. Voornamelijk bekend bij mij door The Day After Tomorrow maar die hier een erg degelijke rol neerzet. Jammer trouwens dat James Woods zijn verhaallijn niet zo bijzonder goed wordt uitgewerkt, daar had met een acteur als hem meer in kunnen zitten.

Sterke film die door zijn vlot verhaal, overzichtelijke scènes en sterke cast naar een hoger niveau wordt getild. Oké, het is inderdaad hier en daar nogal cliché, zelfs erg hard op bepaalde momenten, maar bij dit soort films ben ik daar best wel een sucker voor. Pacino is weer in een glorieuze bui en de rest lijkt zich naar een hoger niveau te kunnen tillen door zijn aanwezigheid alleen.

4*

De chocopot!

Een paar dagen geleden las ik een artikel naar aanleiding van de 10e verjaardag van Any Way the Wind Blows. Het artikel spatte van het enthousiasme en de liefde voor de film en ik besloot om toch één van de komende dagen eens werk van de film te maken. Ik had de DVD al geruime tijd liggen, maar ik leek precies nooit echt in de goede mood te zijn. Ik kreeg het gevoel dat dit een wat speciale film ging zijn en dan moest ik er echt ten volle van kunnen genieten. Gisteren dan toch eens de gok gewaagd.

En na de aftiteling gevloekt dat ik dit nooit eerder heb opgezet. Any Way the Wind Blows is het debuut van Tom Barman (ook gekend als frontman van een aantal groepen zoals Deus en Magnus, die laatste werd zelfs ingeschakeld voor de soundtrack van de film) en wat een debuut is het geworden. Barman ligt al een aantal jaar te verkondigen dat hij bezig is met een tweede film en voor mij kan die er in ieder geval niet snel genoeg komen. Any Way the Wind Blows is inderdaad een ietwat vreemde film waar het leven van een aantal personages op een zomerdag in Antwerpen met elkaar kruisen en het interessante is dat de ene verhaallijn even boeiend is als de andere. Alles bouwt op naar een feestje en dat blijkt één van de meest intrigerende parties in de geschiedenis van de film te zijn. Feestjes in films zijn de laatste jaren weer populair (The Great Gatsby, Belgica, Project X, ...) maar waar je bij elk van die films nooit het gevoel heb dat je erbij bent, wordt je ten huize van Natalie werkelijk mee in de vibe gesleurd. Leukste moment is ongetwijfeld die soort van pinguïndans die geweldig goed gechoreografeerd is. Mooi ook dat dat feest uiteindelijk niet de climax van de film is. Je zou denken dat Barman daar naar opbouwt, wat hij ergens ook wel doet, maar besluit om daarna nog een paar nieuwe verhaallijnen te creëren. Die worden weliswaar nooit afgewerkt, maar dat geeft het idee van een dag in het leven van juist net dat beetje extra.

Wat een geweldige soundtrack ook. Dat deuntje van Summer's Here speelt al een hele dag door mijn hoofd en het nummer staat ook al zo'n halfuurtje op repeat nu. Een mengeling van electronica en Jazz, een gedurfde combinatie en eentje die hier erg goed werkt. Fijne cast ook. Een aantal bijna debuterende gezichten (onder andere Matthias Schoenaerts en Titus De Voogdt) maar ook een paar gerenommeerde namen zoals Sam Louwyck en Dirk Roofthooft. Een perfecte mix en iedereen heeft de rol gekregen die op zijn/haar lijf lijkt te zijn geschreven. Zelfs tot in de kleinste rolletjes is er op niemand iets aan te merken, chapeau. Visueel ook erg leuk geschoten. Ik noemde daarjuist al het feest als een hoogtepunt, maar onder andere de fijne openingscredits en de sfeervolle aanwezigheid van 't Stad (zoals Antwerpen hier wel vaker wordt genoemd) geven telkens weer net dat beetje extra.

Tom Barman, mocht je dit ooit eens toevalligerwijs lezen: doe alsjeblieft een beetje voort met je nieuwe hersenspinsel! Ondergetekende heeft er in ieder geval veel zin in. Hopelijk dan wel weer opnieuw een geweldige smeltkroes van een locatie, boeiende personages en een fascinerende soundtrack. Zo'n muzikant die een film maakt, het levert toch vaak interessante films op.

4.5*

Shut up and deal...

Een paar jaar geleden gaven ze deze The Apartment op televisie maar om de een of andere reden had ik hem toen gemist. Ik ben alleen aan het twijfelen of ik de recorder niet had geprogrammeerd of dat ze een andere film hadden uitgezonden. Soit, dit maakt op zich niet veel uit maar toen de film een aantal maand geleden op Canvas kwam, wou ik hem deze keer zeker hebben. Dit lukte en gisteren had ik wel zin in zo'n ouderwetse Billy Wilder komedie dus dit leek me ideaal te zijn.

Ik wist wel totaal niet meer waarover de film ging, ik betwijfel zelfs of ik de korte inhoud heb gelezen want de combinatie Billy Wilder - Jack Lemmon - Shirley MacLaine was voor mij al genoeg om de film een kans te geven. Het is dan ook jammer dat dit eigenlijk nogal futloos overkomt. Het begin van de film doet nogal denken aan die Vlaamse kaskraker Loft maar zover komt het helemaal niet en dat is hetgeen dat me eerlijk gezegd wat tegenvalt. The Apartment speelt met een leuk idee en dit wordt in het begin sterk uitgespeeld maar naar het einde toe begint te film toch wel wat van zijn kracht te verspelen. Je ziet van enorm ver aankomen hoe de film gaat eindigen en dat had voor mijn part niet gehoeven. Ook Baxter begon me op de duur wel te vervelen met zijn continue -wise achter elk woord. Op gebied van verhaal dus niet zo heel bijzonder maar ook op gebied van komedie valt dit me eigenlijk vrij hard tegen. Nu heb ik nog maar een handvol Billy Wilder films gezien (5 van de 26 films die hij geregisseerd heeft) maar op gebied van comedy kan ik veel meer met een Some Like it Hot (die een jaar hiervoor was gemaakt) of een Seven Year Itch, al kan Marilyn Monroe daar ook wel iets mee te maken hebben. Hier zitten wel een aantal leuke scènes in maar in zijn geheel weet het simpelweg niet te overtuigen.

Jack Lemmon is hier wel weer heerlijk op dreef en als hij dat continue -wise had kunnen laten, dan had dit misschien wel zijn beste rol tot nu toe geweest. Hij zet Baxter ontzettend goed neer en lijkt met praktisch alles weg te komen. De (op het randje af) hyperkinetische en chaotische vrijgezel is een rol die hem blijkbaar erg goed past. Maar ik moet eerlijk zeggen, Shirley MacLaine mag er hier toch ook wel wezen. Een actrice die voor mij altijd bekend zal staan in een geniale rol aan de zijde van Audrey Hepburn in The Children's Hour maar hier is ze toch ook wel de moeite waard, al staat ze compleet niet met dat korte haar. Soit, de combinatie Lemmon en MacLaine komt niet altijd even goed uit de verf, soms spat de chemie dan weer van het scherm, maar ze vult de rol van Fran sterk in. Leuk trouwens ook om Joyce Jameson nog even in een kleine bijrol te zien verschijnen als The Blonde, de vrouw die zo op Marilyn Monroe leek. Wilder was één van de weinige regisseurs die met Monroe kon werken dus dit is op zich wel een leuk eerbetoon en met Jameson heb je natuurlijk ook een bijna perfecte match want die stond bekend om haar Monroe-achtige rollen.

Een interessant concept dat even boeiend is maar daarna compleet lijkt in te zakken als een kaartenhuis. Er zijn een aantal leuke vondsten (zoals de tennisracket) maar over het algemeen mis ik hier de touch van Wilder. Jack Lemmon en Shirley MacLaine maken veel goed maar kunnen de film toch niet in zijn geheel redden. Eerste tegenvaller van Wilder.

3*

Karloff en de aap

Mijn broer is een grote liefhebber van twee iconen uit de vroege horror geschiedenis, namelijk Boris Karloff en Bela Lugosi. Hij is de laatste tijd dan ook begonnen met zoveel mogelijk films van beide heren te verzamelen en daar pik ik er regelmatig eens eentje van mee. Het is vaak met wisselend succes want zeker Karloff heeft wel eens dramatische films gemaakt (Die, Monster, Die! bijvoorbeeld) maar bon, het blijft een acteur met een geweldige uitstraling waardoor ik The Ape zeker eens een kans wou geven.

Maar dit is toch geen hoogvlieger te noemen. In de jaren '40 werd dit soort B monsterfilms bij de vleet gemaakt en de enige reden waarom dit vandaag nog te vinden is, is dan ook vanwege Boris Karloff. De DVD die wij hebben gezien (van Elstree Hill Entertainment) is jammer genoeg wel van een slechte kwaliteit, dan ook nog eens zonder ondertiteling, waardoor The Ape vooral een nogal onduidelijke film is geworden. Het heeft iets te maken met een dokter die, zoals het in dit soort films gewoonweg verplicht is, nogal graag experimenten uitvoert. Dan komt er opeens een aap op de proppen die is ontsnapt en zich amuseert met mensen aan te vallen. De enige reden waarom dit op narratief vlak nog de moeite is, is vanwege het feit dat regisseur William Nigh er een ietwat atypische aanpak op nahoudt. Zo wordt onze gekke dokter opgepakt vanwege zijn onorthodoxe en illegale manier van werken maar blijkt zijn serum uiteindelijk wel te werken. Een leuk gegeven in ieder geval dat ervoor zorgt dat de flauwe climax waar dezelfde dokter zich in het apenpak heeft gehesen naar een hoger niveau wordt getild.

Boris Karloff, een naam die iedereen kent vanwege Frankenstein maar zelf zie ik hem het liefst in dit soort rollen waar hij een gestoorde wetenschapper mag spelen. De man heeft in zijn carrière heel wat filmrollen (een klein understatement zelfs) gehad maar dit gaat hem toch weer enorm goed af. Hij is dan ook de reden waarom ik er in ben geslaagd om The Ape uit te kijken want zelfs met een speelduur van een klein uur wordt de film vrij snel repetitief en de rest van de cast is nu niet om over naar huis te schrijven. Mocht je fan zijn van de knullige effecten die vaak gepaard gaan met dit soort films, dan kom je bij The Ape wel aan je trekken. Het apenpak ziet er heerlijk fout uit waardoor het altijd genieten is wanneer het in beeld komt, iets wat trouwens helemaal niet zo vaak gebeurd als je zou verwachten.

Goh, als film op zich is The Ape gewoon slecht. De performance van Karloff is echter wel degelijk en dat was toch de reden waarom ik de film wou zien. Toch slaagt de film er in om met een speelduur van nog geen uur enorm slepend te zijn en was ik blij toen The End op het scherm verscheen. Alleen maar voor de liefhebbers, dat moge duidelijk zijn.

1*

Charlie don't surf!

Er zijn zo van die films die je volgens mij echt op een te jonge leeftijd kijkt. Niet in de zin dat ze je traumatiseren of iets dergelijks (dat heb ik alleszins nooit gehad, al zullen er vast wel andere mensen zijn die dat zullen tegenspreken) maar gewoon omdat je niet genoeg levenswijsheid hebt om hem ten volle te bevatten. Ik was 15 jaar oud toen ik voor het eerst de Redux versie van Apocalypse Now zag en wat ik toen zag, beviel me wel maar ik vond de film niet de klassiekerstatus waard die hij in de loop der jaren heeft gekregen. De film kreeg 3.5* en nu bijna dag op dag 13 jaar later kwam er de herziening.

Geen idee waarom ik juist net nu zin had in dit oorlogsepos maar ik vermoed dat mijn recente herwaardering voor The Doors er wel iets mee te maken zal hebben. De openingsscène onder begeleiding van The End zet dan meteen ook de toon en wat volgt is gewoon één waanzinnige tocht doorheen de jungle van Vietnam. Ik heb opnieuw de Redux versie gezien en hoewel ik er van overtuigd ben dat dat altijd de versie der versies voor mij zal zijn, blijf ik het enorm jammer vinden dat Francis Ford Coppola dat stuk op de Franse plantage er nog altijd heeft inzitten. Naar wat ik heb gelezen is dat iets dat je enkel in de Redux variant tegen komt en het is de enige scène die naar mijn gevoel niets toevoegt aan het geheel. Langs de andere kant bevat de Redux versie ook de tweede ontmoeting met de Playboy Bunnies en laat dat nu net één van mijn favoriete scènes zijn.. Wat overblijft is gewoon een ontzettend mooi en indrukwekkend gefilmde bootreis waar niets is wat het lijkt en waar je enkel maar kunt afgaan op de kleur paars om te weten dat er iets zit aan te komen.

Visueel dus echt overdonderend maar ook de cast mag er wezen. Altijd een groot fan geweest van Marlon Brando - niet in het minst door die andere Coppola klassieker - en hoewel zijn rol al bij al redelijk beperkt is, is gewoon de aanwezigheid van Kurtz doorheen heel de film voelbaar. Brando was qua fysiek verre van hetgeen Kurtz moest voorstellen (de oude foto's in het leger uit, ik vermoed, Reflections in a Golden Eye kwamen beter overeen met hoe Joseph Conrad het personage beschreef) maar juist die transformatie in die luttele 12 jaar maakt van Kurtz zo'n iconisch personage. Brando was meer dan 40 kilo verdikt maar de manier waarop Coppola hem in beeld brengt.. Fabelachtig gewoon. Ook het groepje op de boot met Martin Sheen (Willard), Frederic Forrest (Chef), Sam Bottoms (Lance), Laurence Fishburne (Clean) en Albert Hall (Chief) staat garant voor een aantal legendarische momenten en dan is het nog maar te zwijgen over bijrollen zoals die van Robert Duvall als Kilgore. Dit is sowieso het soort film waar werkelijk alles lijkt te kloppen, want ook qua soundtrack is dit dus echt genieten.

Zo zonde van die scène op de plantage, anders had dit wel eens de volle pot kunnen krijgen. Ik ben eerlijk gezegd geen fan van oorlogsfilms maar er zijn er zo'n aantal die een enorme indruk weten te maken en Apocalypse Now hoort daar absoluut zeker bij. De enige die ik momenteel voor de geest kan halen die ook zo'n indruk maakte is Paths of Glory, al staan beide films wel mijlenver van elkaar. Ik heb enkel de bekende Coppola films gezien (Godfather saga, deze en Dracula) dus als iemand nog aanraders heeft? Hij komt nu hoog op het lijstje van 'hier moet ik meer van zien' te staan.

4.5*

Something something trident

Waar ik bij het Marvel Cinematic Universe nog de moeite doe om de films in de juiste volgorde te zien, is die zin er bij het DC Extended Universe veel minder. Daar zijn een aantal redenen voor - je mag vinden van de Marvel films wat je wilt, maar ze zijn er wel in geslaagd om een echt universum te bouwen - maar de voornaamste is dat de kwaliteit van de DC films simpelweg minder is. Ze weten nochtans wel wat ze doen, op seriegebied verslaan ze Marvel met gemak, maar de laatste tijd was er licht aan de horizon. Wonder Woman deed het al erg goed en nu was daar Aquaman.

Misschien wel één van de meer suffe comichelden maar in handen van James Wan (onder andere van Saw, Insidious en The Conjuring) ging dit wel eens iets kunnen worden. En zowaar: Aquaman mag gezien worden. Hoewel de film zich bijna gedurende heel de speelduur onder water afspeelt, is het één groot CGI spektakel en dat is toch gewoon indrukwekkend in de cinema. Zeker ook omdat Wan een visueel aantrekkelijke wereld maakt en af en toe het onderste uit de kan haalt. Zo is de ontsnapping van Arthur en Mera met de light flare aan de Trench wel bijzonder indrukwekkend. Toch ontsnapt ook Aquaman niet aan de formule die ondertussen eigen is aan de superheldenfilm. Mondjesmaat wordt er wat meer van de origine van Arthur uitgelegd en maakt hij een (kleine) identiteitscrisis door. Dat Atlanna nog leeft zal voor niemand een verrassing zijn geweest en de strijd om de troon hebben we ook al eerder en beter gezien. Gelukkig zijn er nog zo'n kleine momenten zoals de relatie tussen Arthur en zijn vader die net dat beetje meer emotie in dit aktiespektakel brengen.

Want daar ligt de focus wel. Wan gaat in het laatste halfuur à drie kwartier compleet los en met Jason Momoa heb je wel een uitstekende lead voor dit soort rollen. Hij was al indrukwekkend als Ronon Dex in Stargate Atlantis, het lukte hem om Arnold Schwarzenegger te doen vergeten in Conan en ook als Arthur Curry overtuigt hij over de gehele lijn. Hij brengt ook voldoende comedy in zijn personage om zodoende toch eens af en toe een rustpuntje te hebben in de actie. Het is echter niet enkel en alleen de grote-Jason-Momoa-show, want met Amber Heard heb je een degelijke love interest en zo'n Willem Dafoe kan nooit veel verkeerd doen. Hetzelfde mag gezegd worden over Nicole Kidman die een sterke Queen Atlanna neerzet. Verder ben ik ook nog aangenaam verrast door Dolph Lundgren trouwens die misschien wel één van zijn beste rollen van de laatste jaren heeft als King Nereus.

Formulewerk maar wel vermakelijk formulewerk. James Wan weet voldoende met de film te doen om hier toch wat zijn eigen kindje van te maken en dat resulteert in degelijke actie met een aantal leuke visuele toetsen. Tel daar dan nog eens een uitstekende Jason Momoa bij en een aantal goed ingevulde bijrollen en je hebt een vermakelijke blockbuster. Hopelijk het begin van de wederopstanding van het DC Extended Universe.

Dikke 3.5*

Jumbo spiders, some as big as dwarves!

Ergens zal ik altijd een zwak hebben voor SyFy Channel. Ze zijn ondertussen wat van hun pluimen kwijtgespeeld, maar er was een periode dat die echt gewoon erg degelijke dingen maakten. De remake van Battlestar Galactica, Stargate (en alle spinoffs), Xena, Sanctuary, ... Ik heb er een groot deel van mijn jeugd mee gespendeerd en zo af en toe kan ik het niet laten om me is te verleiden door één van hun meer recente films te kijken. Hoewel, Arachnoquake is ook alweer 8 jaar oud maar als je hem bekijkt: je zou hem zo nog wat ouder schatten.

Want die graphics zijn wel erg brak natuurlijk. Toch zit hier eigenlijk best ook wel veel fun in. Een compleet van de pot gerukt plot over blinde spinnen die vuur kunnen spuwen en ook nog eens over water kunnen lopen waarbij domme personages al even domme beslissingen maken. Die speech van Glen over hoe hij is opgegroeid in "da hood" en geen schrik heeft voor de spinnen heeft.. Ik was zo aan het hopen dat hij halverwege de speech al spinnenvoer ging worden en wat blijkt? Jeps, niet veel later gebeurt dat effectief. Het einde is nagenoeg niet na te vertellen (en ook echt compleet maar dan echt compleet onlogisch) en is het vooral eigenlijk fun hebben met wat ze nu weer gaan verzinnen. Na een tijd is die fun er echter wel af en dan blijkt dat dit met zijn 86 minuten - sowieso al geen lange speelduur - toch iets te lang blijft doorgaan. Had wel verwacht op nog één of andere knipoog naar een sequel maar blijkbaar hadden Griff Furst en de zijnen al wel door dat dat er niet in zat.

Dit soort films heeft ook altijd een grote naam in de cast zitten maar dan wel eentje die al ettelijke jaren vergane glorie is geworden. In het geval van Arachnoquake is dat Edward Furlong die in de jaren '90 met onder andere Terminator 2, Detroit Rock City en American History X toch wel hoge toppen scheerde. Een drugsverslaving en wat tijd in het gevang maakten daar een einde aan en het heeft hem absoluut geen goed gedaan. Furlong heeft maar een kleine bijrol en doet er ook vrij weinig mee, in hoeverre dat aan hem of aan het script ligt laat ik in het midden. Nog iets dat je kan afvinken is een rondborstige blondine die heel de tijd met een decolleté rondloopt (Olivia Hardt) en een disfunctioneel gezin waarbij naar het einde toe iedereen weer happy happy is. De setting van New Orleans is hier nog wel een leuke toevoeging trouwens, dan krijg je ruimte voor zo van die compleet over the top personages zoals plaatselijke hillbillies en figuren die Jean Jacques heten en Engels met een dik Frans accent spreken.

Furst lijkt vooral fan te zijn van haaienfilms (zowat een vierde van zijn oeuvre heeft het woord "shark" in de titel) en heeft blijkbaar tussen die films eens een uitstapje naar de spinnen gemaakt. Het is de eerste film die ik van zijn hand zie dus geen idee of dat een goede of slechte keuze is maar punt blijft wel dat ik me hier op zich wel mee heb geamuseerd. Ik had echt zin in zo'n hersenloos filmpje en hersenloos is echt wel hetgeen je voorgeschoteld krijgt.

2*

Aangename verrassing

Ik had Arahan een tijd geleden gekocht in de Free Record Shop omdat ik nog een 5e film voor de 5 voor 10 euro actie nodig had. Een plot was er niet en de hoes van de DVD leek zich meer te concentreren op het feit dat er welgeteld 16 trailers op de DVD staan + Arahan in kleinere letters. Ik wist zelfs niet zeker of de film die ik gekocht had dezelfde was als dit...

Toch ben ik blij dat ik hem heb meegepakt want Arahan is een zeer vermakelijk filmpje. Ryoo zorgt ervoor dat zijn film aanvoelt als een lichtere versie van Stephen Chows Shaolin Soccer of Kung Fu Hustle. Ik zeg lichter want Arahan is toch wel af en toe iets minder. Vooral qua verhaal voelt het allemaal nogal geforceerd aan. De film begint vrij luchtig en dat blijft ook maar jammer genoeg wordt het naar het einde toe allemaal wat te serieus en verdwijnt de humor ook compleet. Spijtig, want als men dit niveau had kunnen volhouden had er wel eens een dikke 4* in gezeten. De reden waarom ik dan toch nog een 3.5* geef is omdat de rest van de film, met name de special effects, er netjes uit ziet. Over het algemeen worden de effecten als slecht beschouwd maar eerlijk gezegd, het paste lekker bij het sfeertje van de film. Allemaal vrij kitscherig maar vaak wel erg netjes, wederom eenzelfde gevoel als bij Chow. Maar dit soort kung-fu films zou niets waard zijn zonder een aantal coole gevechten en dat heeft Arahan in overvloed. De zwaarden vliegen in het rond, de hoofdrolspelers ook en af en toe wordt er zelfs nog met stenen gesmeten. Jammer dat de film op het einde te lang doordraaft op de uiteindelijke confrontatie tussen de good guys en de bad guy.

Nu zie ik van tijd tot tijd wel eens graag een Aziatische film maar echt thuis ben ik niet in die tak van de cinema. Geen idee dus of er eigenlijk echt bekendere acteurs tussen zitten maar ik denk het niet. Toch bewijst de cast dat je niet bekend moet zijn om een deftige prestatie neer te zetten. Seung-beom Ryu neemt de hoofdrol van klunzige flik op zich en wederom was de link met Chow nogal vrij snel gelegd. Soortgelijke personages maar Ryu moet maar een beetje onderdoen. De klunzige scènes komen niet altijd even goed uit de verf, daar is de humor soms wat te banaal voor, maar voor de rest komt hij wel vrij goed in de film over. Iets wat volgens mij alleen maar te danken is aan So-yi Yoon. De scènes die ze samen hebben zijn bijna altijd geslaagd en het eindgevecht is ook amusant om te zien hoe ze elkaar elke keer van een gewisse dood redden. Het minste was Doo-hong Jung die de rol van bad-guy vertolkt. Op zich wel een cool personage en hij zag er ook wel cool uit maar door het gebrekkige plot krijgen we niets diepgang, verwacht niet dat dat bij de andere personages wel is maar nu voelt Jung gewoon aan als een extreem nutteloos personage. Ach, voor de rest is de film wel vermakelijk maar dat is ook wel te danken aan de hilarische Seven Masters, die technisch gezien maar met 5 zijn zoals Sang-Hwan in een intelligent moment opmerkt. Vooral de twee die op televisie komen in zo'n psychic show zijn erg leuk.

Een verhaal moet je hier niet verwachten en hetgeen je dan effectief krijgt is redelijk zwak maar Arahan moet het vooral hebben van zijn cast, zijn humor en de effecten en die zitten, gelukkig, over het algemeen wel goed. Leuk vermaak voor een paar euro dus.

3.5*

Waar is ons Joyce?

Soms is het toch moeilijk om bij te blijven met de laatste nieuwe films. d'Ardennen was zo'n film die al lange tijd op mijn planning stond, maar het kwam er maar steeds niet van en ondertussen waren we alweer 3 jaar verder. Een nieuwe film voor Robin Pront lijkt nog niet in de startblokken te staan en dan dus eindelijk eens aan zijn debuut begonnen. In ieder geval een leuke wederkennismaking met Jeroen Perceval en Veerle Baetens die ook al uitstekend waren in Tabula Rasa.

Moet wel zeggen dat het op een andere film is uitgedraaid dan ik in eerste instantie had verwacht. Dacht dat dit meer een misdaadfilm ging zijn en dat beide broertjes opnieuw hun gangsterpraktijken gingen oppakken na een verblijf in de gevangenis, maar Pront maakt er eerder een (nogal cliché) aanklacht tegen de re-integratie van gevangenen. Wat volgt is een ietwat voorspelbare film waar we het wel en wee volgen van ietwat disfunctioneel gezin. Dit alles gecombineerd met een vlotte boenk boenk soundtrack (hoewel die pas eigenlijk echt op het einde echt goed binnenkomt met Rigor Mortis van Flesh & Bones) en een fijne visuele stijl. Was oorspronkelijk ook van plan om hier een halfje minder voor te geven, maar het einde geeft toch net dat beetje extra. Zag het in ieder geval niet aankomen en dan komt dit uiteraard nog eens dubbel zo hard binnen.

Ben eigenlijk wel benieuwd in hoeverre dit nog een Michael R. Roskam film is en in hoeverre echt van Pront. Roskam was oorspronkelijk de regisseur, maar fungeerde uiteindelijk enkel als producent. Oorspronkelijk was dit dan ook opnieuw een samenwerking tussen Roskam en Matthias Schoenaerts, maar dat is dus anders uitgedraaid. De rol van Schoenaerts is naar Kevin Janssens gegaan en die doet het in ieder geval uitstekend. Ben nooit zo'n fan geweest van de man, maar dit ligt perfect in zijn straatje. De tandem Perceval / Baetens staat ook netjes overeind en de bijrollen van onder andere Viviane de Muynck als de moeder van de twee broertjes zijn degelijk. Het is echter pas wanneer de film halverwege is dat de echt interessante rollen komen opdraven. Zo vormen Jan Bijvoet en Sam Louwyck een wel erg leuk duo en zorgen ze voor een kanteling die de film nodig had.

Tof debuut, maar je voelt dat er meer in zit. Ben benieuwd in ieder geval wat de toekomstige carrière van Pront ons nog gaat geven. Vreemd dat hij (nog) niet met een nieuw project bezig is, maar liever een regisseur die zijn tijd neemt dan eentje die snel snel op een vorig succes casht. Ach, we zullen wel zien in ieder geval.

3.5*

Vertigo op zijn Spaans

Julio Medem is zo'n regisseur die bij mij altijd wel een belletje deed rinkelen maar waar ik op zich geen titels van kende. Mijn eerste kennismaking met de Spanjaard kwam er via Lucio y el Sexo en die was erg aangenaam te noemen. Wat me vooral opviel was de broeierige sfeer die de film uitstraalde en ik was wel benieuwd of Medem dit altijd in zijn films wist te steken of dat het meer een toevalstreffer was. Na La Ardilla Roja is het duidelijk geworden: het is zeker en vast geen toevalstreffer.

Want Medem levert hier toch weer een heerlijke film af. Geen idee hoe hij het doet maar vanaf de eerste minuut bevat de film een soort van ongrijpbare sfeer die je helemaal mee de film inzuigt. Het is dus pas de tweede film die ik van hem zie maar toch begin ik een soort lijn te zien in zijn werk maar dat is niet altijd even positief te noemen. Zo wordt er in La Ardilla Roja ook weer erg veel teruggegrepen naar toeval, iets wat me in Lucia ook al een beetje tegenviel, en dat is zonde want hierdoor komt de film soms ietwat te gekunsteld over. Op zich heb ik niets tegen dit soort situaties waar alles in elkaar blijkt te passen maar Medem wilt er teveel van dit soort geintjes (bijvoorbeeld dat Lisa de zuster is van Salvador, de medewerker in het ziekenhuis) instoppen. De erotische aspecten zijn ook wederom aanwezig, weliswaar niet zo uitdrukkelijk als in Lucia, maar Medem slaagt er ook deze keer in om het op een artistieke manier te verwerken zonder dat je het gevoel krijgt dat je naar een halve pornofilm zit te kijken. Normaal gezien ging dit ook een hogere score krijgen dan Lucia maar jammer genoeg schiet de regisseur naar het einde toe uit de bocht met de introductie van Felix. Op zich vond ik het nog wel een geslaagd personage maar wanneer hij om een onduidelijke reden een stuk van zijn wang afsnijdt had ik het wel gezien. Het past compleet niet in de film en dat is toch wel erg jammer.

Maar wat een cast bevat La Ardilla Roja! Ik heb gezien dat Emma Suárez ook meedoet in Vacas en Tierra en laat dat nu juist de twee volgende films zijn uit mijn boxset. Ik ben benieuwd want ze heeft hier zo'n heerlijk dierlijke uitstraling dat het puur genieten is om haar in beeld te zien. Als Lisa draait ze een rad voor de ogen van iedereen met wie ze in contact komt maar ook als kijker kun je er nooit zeker van zijn wat haar nu eigenlijk juist drijft. Veel daarvan is dan ook te wijten aan het geweldige tegenspel van Nancho Novo. De film steunt voornamelijk op de chemie tussen de ex-popster en het meisje zonder geheugen maar die is dan ook zo uitdrukkelijk aanwezig dat het een genot is om naar hen te kijken. Moet toch dringend eens wat meer Spaanse films gaan kijken. Ik was ook wel te vinden voor de visuele kunstjes die Medem hier bovenhaalt. De sequenties met Lisa onder water waren sowieso al mooi maar ook de toevoeging van de eekhoorns vond ik wel vrij geslaagd.

Tweede Medem film en tweede keer dat hij op 4* wordt beloond. Het hadden er meer kunnen zijn mocht de film naar het einde toe niet wat uit de bocht vliegen. Wat vooral bijblijft is de enorme sexy presence van Emma Suárez en de hypnotiserende sfeer. Moet toch echt wel dringend eens werk maken van de twee andere films in de boxset.

4*

Argo fuck yourself

Ben Affleck als acteur is nooit echt mijn ding geweest, maar naar het schijnt was zijn regisseurscarrière wel interessant. Momenteel heeft hij vier films op zijn naam staan en die worden allemaal toch vrij goed beoordeeld, al is Live by Night wel wat in vrije val aan het gaan precies. Van de drie overige films leek Argo me de interessantste zijn en dus zodoende eens de gok gewaagd.

En ik ben tevreden met die gok. Films over film doen het altijd wel goed ten huize Metalfist en Argo is daar geen uitzondering op. Gebaseerd op waargebeurde feiten, hoewel Affleck hier en daar wel een loopje met de werkelijkheid neemt, is dit vooral een spannende film geworden die van het begin tot het einde blijft boeien. Hier en daar gaat de regisseur wel wat de mist in (wanneer gaan ze in Amerika eens afleren dat shots met zo'n wapperende Amerikaanse vlag op de achtergrond er nogal belachelijk uitzien) en kiest hij af en toe iets te vaak voor de platgetreden spanningsmomentjes (Lester en John die worden opgehouden door een filmcrew terwijl in hun 'kantoor' de telefoon aan het rinkelen is omdat er iets door de douane geverifieerd moet worden) maar over het algemeen werkt het eigenlijk allemaal behoorlijk goed. Toffe aankleding ook met dat eind jaren '70 sfeertje en sowieso wel fijn om te zien hoe die nepfilm nu eigenlijk tot stand komt.

Niet zo'n fan van Affleck als acteur dus, maar ik moet zeggen dat dat de afgelopen jaren wat begint te beteren. Zijn invulling van Batman is al goed en ook de rol van Tony Mendez gaat hem goed af. Beetje vreemd wel dat hij zichzelf cast voor een Latino rol, toch afgaande op de naam van het personage, maar hij doet het dus goed. Fijne supporting cast ook met onder Bryan Cranston, John Goodman en Alan Arkin. Zeker die laatste twee blijven leuk op elkaar ingespeeld. Verder valt vooral de detaillering nog positief op. Vond de zes gegijzelden nu niet echt altijd van een even hoog niveau, maar wanneer je dan op het einde die echte paspoorten naast de acteurs ziet staan.. Dan neem je toch je hoed af voor de casting en het make-up department..

Toffe film over een interessant onderwerp. Historisch gezien dus niet helemaal juist, maar Affleck maakt de juiste keuzes qua spanningsboog. Vooral knap dat hij zich niet laat leiden door actievolle ontsnappingscènes, maar eerder voor zo'n 90% de kaart van de suspense kiest. Dat en een toffe cast maken van Argo een erg fijne film. Benieuwd naar de rest van zijn oeuvre.

4*

Niemand swingt zo, als een echte kat

Ik had normaal gisteren andere plannen maar door een acute aanval hoofdpijn en me ziek te voelen besloot ik thuis te blijven. Ik ging vroeg naar mijn bed maar ik kan niet goed slapen voor ik nog iets van een serie of film in mijn bed heb gezien. Gisteravond stond ik dus voor de collectie en omdat ik iets extreem licht wou ging mijn aandacht naar de resem Disneys die ik in de loop der tijd heb verzameld. De Aristokatten is een film waarvan de VHS al ettelijke jaren meegaat maar het moest toch al een serieus lange tijd zijn geleden eer ik deze nog eens had gezien. Perfecte gelegenheid dus.

De Aristokatten, ik heb de Nederlandse versie gezien, was altijd al wel één van mijn favoriete Disneys en gisteravond bleek nog maar eens waarom. Na (her)kennis gemaakt te hebben met twee prinsessenfilms van Disney was dit toch wel een andere soort dan ik gewoon was. Men is aan de film begonnen toen Walt nog leefde maar hij is pas afgeraakt na zijn dood en ergens voelt het dan ook als een nieuwe soort in de Disney stal. Soit, in ieder geval weten de makers hier wel weer iets erg leuks van te maken. Hier thuis hebben wij nooit katten gehad, ook geen honden trouwens, maar als ik dit zie zou ik er zo één in huis willen nemen. Duchess en haar kinderen, Marie, Berlioz en Toulouse zijn schattig (al is Marie soms wel wat op het vervelende af) maar het is vooral de straatkat, Thomas O' Malley, die de show steelt. Wacht, dat is niet waar. Praktisch elk personage steelt de show. De film baseerde zich op een waargebeurd verhaal waar een vrouw effectief heel haar fortuin aan haar katten heeft nagelaten en dat gebeurt dan hier ook. Niet lang daarna wordt de gebruikelijke Disney villain geïntroduceerd, al valt hij natuurlijk in het niets met de echte slechteriken, De film blijft nogal braafjes, iets te braaf wanneer de film zich alleen maar op Duchess en de kinderen concentreert, maar vanaf de introductie van O'Malley breekt de film compleet los. Gaandeweg komen de meest hilarische personages tevoorschijn (de ganzen, Napoleon en Lafayette, de Jazz band, ...) waardoor dit één heerlijke rit wordt om naar te kijken. Daar komt dan ook nog eens bij dat de muzikale intermezzo's heerlijk catchy zijn (het nummer "Niemand swingt zo, als een echte kat' zit nog altijd continue in mijn hoofd af te spelen) maar ze voelen ook nergens gedwongen aan, iets wat ik praktisch nooit heb met Disneys maar toch.

Wanneer je niet zo lang geleden Sneeuwwitje hebt gezien, de eerste Disney, dan valt het op in hoeverre de animatie is verandert in de loop der jaren. Sleeping Beauty was al een serieuze verbetering maar De Aristokatten is voor mij nu het hoogtepunt van Disneys kunnen. Het Parijs van 1910 ziet er werkelijk verbluffend mooi uit maar het voelt ook allemaal een tikkeltje anders aan. De lijnen zijn dikker, de achtergronden stilistisch maar, al kan het zijn door de setting van Parijs, het deed me allemaal erg hard denken aan het impressionisme waarin Manet een held in was. In ieder geval, het ziet erg prachtig uit. Net zoals elke Disney film die ik tot nu toe heb herzien (het zijn er eigenlijk nog maar 2, Sneeuwwitje en Sleeping Beauty) is er ook hier weer sprake van een fantastisch geanimeerde climax. De Jazzband onder leiding van Jazzkat, die helemaal naar jazzlegende Louis Armstrong is geportretteerd, was al een geweldige toevoeging maar het nummer "Niemand swingt zo, als een echte kat' met de vele flitsende kleuren ziet er werkelijk verbluffend uit. De piano die door de vloer zakt, de spelende katten, ... Heerlijk! Deze keer worden er ook amper mensen geportretteerd (Edgar en Madame zijn de enige mensen doorheen de film, als je de 2 verhuizers niet meetelt op het einde) maar de katten zelf zien er erg mooi uit. Maar eigenlijk ziet heel de film er erg mooi uit. Hoogtepunten zijn er genoeg en dieptepunten zijn er praktisch niet te vinden. De Nederlandse stemmencast is trouwens ook wel erg goed gedaan. Normaal gezien hou ik niet zo van gedubte versies maar voor Disney knijp ik nogal veel een oogje dicht. Veel heeft natuurlijk te maken met het feit dat ik vroeger altijd de Nederlandse versies heb gezien maar die zijn dan toch nog altijd beter gedubt dan tegenwoordig. Zo geeft Louis Neefs zijn stem aan de kat O'Malley en het klinkt erg goed.

De beste Disney tot nu toe en ik vraag me af of er een titel is die deze film van zijn troon kan afstoten. Als ik een gok moet doen, dan zal het Aladdin zijn die het meeste kans heeft. In ieder geval is dit een serieus ondergewaardeerd pareltje. De animatie is verbluffend, het plot loopt lekker (hoewel het op zich niet veel om handen heeft) en de muziek is fantastisch. Jazz is niet mijn favoriete genre maar misschien toch maar eens meer naar luisteren. Fantastische film in ieder geval.

4.5*

Ventura in het verzet

Ik had L'Armée des Ombres indertijd eigenlijk een beetje blind aangeschaft. De DVD was sowieso spotgoedkoop, maar de voornaamste reden van aanschaf was Lino Ventura. Zo'n klassebak uit de Franse cinema wiens films niet altijd even simpel te vinden zijn. Het was pas later dat me opviel dat hij dit keer onder regie van Jean-Pierre Melville speelde. Een mooie meevaller aangezien mijn kennismaking met de regisseur, Le Samouraï, een heerlijke film was. Weliswaar even tijd moeten vrijmaken vanwege de lange speelduur, maar hier dan toch eindelijk eens voor kunnen gaan zitten.

Vind Le Samouraï nog net een tikkeltje beter trouwens, maar voor de rest zijn het allebei enorm sterke films. Het interessante aan L'Armée des Ombres is dat het geen heroïsch beeld van het verzet oproept. Geen ultieme ontsnappingspogingen die alle wetten van de logica tarten, één reddingspoging wordt simpelweg geannuleerd omdat een dokter zijn toestemming niet wilt geven om de patiënt te verhuizen, maar gewoon een stel mensen die tegen wil en dank in een oorlog zijn beland. Geen bordkartonnen personages, iets wat nog eens geweldig wordt versterkt met de interne monoloog van Gerbier, en een oerdegelijk plot. Ben normaal absoluut ook geen fan van 'en met dat personage gebeurde dat en na de gebeurtenissen overkwam dat personage nog dat' opsommingen aan het einde van de film maar ik merkte dat het me bij Gerbier en de zijnen effectief wel raakte. Sowieso is de stijl van Melville wel ideaal voor deze film. Hoewel het natuurlijk moeilijk is om al echt van een lijn te spreken terwijl ik nog maar 2 films uit het oeuvre van Melville heb gezien, is er iets enorm herkenbaars aan de film. Die grijstinten, dat koele van de personages, ... Erg leuk.

Ondertussen mijn 6e film die met Lino Ventura zie en hij heeft me eigenlijk nog geen enkele keer teleurgesteld. Hier en daar duikt hij wel eens op in een mindere film (Cadaveri Eccellenti schiet me zo meteen te binnen) maar als acteur is hij altijd heerlijk op dreef. Hier is dat niet minder waar en Ventura trekt de film naar zich toe. Die scène met het executiepeloton waar hij met zichzelf palavert of hij gaat lopen of niet.. Heerlijk gebracht door Ventura. Het zou echter verkeerd zijn om te zeggen dat hij de enige spilfiguur is in het geheel aangezien acteerkanon Simone Signoret ook uitmuntend is. Verder nog sterke bijrollen van Paul Meurisse en Jean-Pierre Cassel.

Zonde eigenlijk dat Melville zo vroeg gestorven is. Hij heeft weliswaar wel een deftig oeuvre achtergelaten, maar volgens mij zit de kans er wel in dat hij één van mijn favoriete regisseurs gaat worden. Moet maar eens achter Le Cercle Rouge gaan, lijkt me ook nog wel een uitstekende film te zijn.

4*

Gimme some sugar, baby

Wanneer je op een avond zowel deel 1 als deel 2 hebt gezien in een marathon dan kan deel 3 natuurlijk niet ontbreken. In mijn herinnering stond dit deel hoog aangeschreven bij mij maar nu zie ik dat mijn stem hier maar een 3* was. Vraag me af waarom want dit derde deel overtreft zijn voorganger en raakt ruimschoots de tippen van het origineel.

Raimi gooit het roer deze keer definitief om. Deel 1 was een meer dan uitstekende horrorklassieker maar deel 2 kwam een tikkeltje slap over door het feit dat het meer een reboot was gecombineerd met humor. Ik weet niet waarom ik me er juist wat aan stoorde, misschien omdat deel 1 zo uitstekend is in zijn sfeerschepping, maar die vlieger gaat totaal niet op bij deel 3. Army of Darkness is niet te vergelijken met de twee vorige delen. Je voelt dat het wel van dezelfde maker is en de sfeer zit er nog altijd goed in maar Raimi gaat deze keer zo over the top dat de top niet meer te zien is. Ik vindt het in ieder geval heerlijk. Het is een tikkeltje raar dat Raimi voor een 2e keer zijn vorige film op een verkeerde manier samenvat (Evil Dead 2 kende dit probleem ook) maar hier slaat Raimi de bal toch even mis. Op het einde van deel 2 zie je dat Ash als een held onthaalt wordt en dat hij een monster afmaakt (toen nog Mortites genoemd) maar hier in deze film wordt er van die heldendood niet meer gesproken (ook niet in de flashback) en de naam van de monsters is opeens Deadites geworden. Ach, storen doet het niet maar ik vindt het toch maar raar. De verwijzingen zijn weer fantastisch (deze keer geen Nightmare on Elm Street meer maar Three Stooges en Xena) maar vooral het overdreven plot is geweldig. Ash komt deze keer terecht in de Middeleeuwen en dat zorgt dan ook weer voor een aantal hilarische situaties.

Het is vooral hilarisch dankzij Bruce Campbell. Verdient terecht de cult status die hij ondertussen heeft verworven. De geschifte kop is ideaal voor de rol van Ash maar het zijn gewoon scènes met de kettingzaag die het hem doen.Campbell is gewoonweg hilarisch en samen met Raimi de kracht achter de drie films. Mocht er nog een vervolg komen, die kans is tegenwoordig redelijk groot, dan hoop ik dat Campbell nog altijd van de partij is. Anders flopt de film sowieso. Deze keer kent de film meer dan één locatie en zijn er ook maar dan een handvol acteurs. Ted Raimi is ook weer van de partij, in meerdere rollen zelfs, maar toch mis je ergens het niveau van de eerdere films. Niet dat dit zo slecht geacteerd is, zeker en vast niet, maar de types zoals Bobbie Joe mankeren hier toch. Ach, het is niet erg want Army of Darkness is toch meer een one-man show van Campbell geworden en hij bewijst in ieder geval dat hij het aankan.

De trilogie is het bewijs dat een vervolg niet noodzakelijk zoveel slechter moet zijn. Beide vervolgen staan ietwat in de schaduw van deel 1 (de één al meer als de andere) maar stuk voor stuk zijn het uitstekende films. Ik heb in ieder geval een leuke avond gehad. Nu maar hopen dat de Scream-a-thon van vanavond even succesvol is.

4*

This is the Royal Academy of Science! We don't have to prove anything!

Zo, het heeft even geduurd wegens examens en stage maar gisteravond dan eindelijk nog eens tijd kunnen vrijmaken voor een Jackie Chan film. Het is nu ongeveer een jaar geleden dat ik en een kameraad besloten om zijn gehele oeuvre te zien (het is ondertussen nummer 52 die we samen hebben gekeken maar ik had een handvol al gezien dus technisch gezien is dit nummer 59) en daaruit heb ik kunnen afleiden dat Chan zijn Amerikaanse periode niet aan mij besteed is.

Nu zijn dat op zich nog niet zo'n enorm slechte films en zorgen ze af en toe nog wel vermaak maar het verschil met zijn eerder werk is toch vrij groot. Ik heb ooit de versie uit 1956 van het bekende Jules Verne verhaal gezien maar naar mijn herinnering stemt die toch veel beter overeen met het boek, wat ondertussen ook alweer een aantal jaar geleden is dat ik dat heb gelezen. Hetgeen Coraci hier aflevert is een film waar Jules Verne volgens mij niet echt tevreden mee zou zijn. Zijn sci-fi roman wordt compleet verknipt om er maar zoveel mogelijk Jackie Chan in te kunnen steken. Daar kan ergens nog mee leven maar heel het zijverhaal over een gestolen Buddha beeld kon me gestolen worden. Totaal niet interessant en de main villain lijkt een goedkoop aftreksel van Lady Deathstrike. Voor de rest is de film nog gevuld met wederkerende humor (onder andere Inspector Fix die altijd wel op het spoor van de helden komt maar ze net niet kan arresteren) die dan ook nog eens enorm flauw is. De CGI is vrij wisselend maar kan er af en toe nog wel mee door. Een aantal vervoerstuigen zien er geslaagd uit maar daar stopt het dan ook.

Normaal gezien 2* maar ik begon me op den duur wel te amuseren met het spotten van bekende acteurs. De bijrol van Schwarzenegger duurde iets te lang (had dan ook iets beters kunnen uitkiezen als laatste rol voor hij voor het gouverneurschap ging) maar het handvol cameo's dat doorheen de film gespreid is, is wel leuk. Sammo Hung blijft sowieso altijd de moeite maar ook de broertjes Wilson als de Wright Brothers, Rob Schneider als zwerver, John Cleese als agent, Kathy Bates als Queen en noem maar op waren amusant om te zien. Steve Coogan is wel geslaagd als Fogg maar Chan loopt er maar wat voor spek en bonen bij. Af en toe mag hij zijn kunstjes weer eens boven halen (het is altijd genieten wanneer hij met een klein bankje begint te jongleren) maar over het algemeen iets te weinig aanwezigheid. Leuk wel om Cécile De France nog eens te zien. Een Belgische actrice die al geruime tijd furore is aan het maken in het buitenland maar die het hier wel met een ietwat flauwe rol moet doen.

Film duurt uiteindelijk iets te lang maar weet dankzij een aantal leuke cameo's de boel nog wat op te fleuren. Chan en Cécile De France kunnen beter (en hebben het ook al gedaan) maar over het algemeen is Around the World in 80 Days best nog wel een vermakelijke zit, als je je niet te hard stoort aan de verminking van het originele verhaal.

Kleine 2.5*