Opinions

Based on a true story

Normaal gezien was het het plan om The Devil's Rejects te zien maar om de één of andere reden werd er zaterdagavond ineens met een aantal films gespeeld. Tangled zat zelfs even in de DVD speler maar uiteindelijk belandden we toch bij deze Alphabet Killer. Een vriendin had de film gekocht voor een vrij lage prijs en zei dat het erg op Wrong Turn leek. Toch werd mijn aandacht getrokken doordat Eliza Dushku (Faith uit Buffy en Angel!) hierin de hoofdrol vertolkte. Ik was benieuwd.

Rob Schmidt geeft ons een film die half en half geslaagd is. The Alphabet Killer is gebaseerd op een waar verhaal maar het is allemaal af en toe nogal saai. Sowieso ben ik dit soort films waarin wordt vermeldt dat het op gebeurde feiten is gebaseerd al beu aan het geraken maar ik kreeg de indruk dat er verwacht werd dat we heel de geschiedenis omtrent de killer kende. Ach, het was maar een kleine ergernis en de film stevende af op een kleine voldoende ware het niet dat het einde wel extreem teleurstellend was. Je zit toch gedurende heel de film te gokken wie dat de moordenaar is en dan komt het einde iets te abrupt over. Het is allemaal opeens gedaan (oké, je komt wel te weten wie de dader is) en zo'n flauwe zin waarin eventjes wordt vermeld dat de echte dader nooit is gepakt, dat zorgt toch echt wel voor een anti-climax. Ook heel het plot rondom Megan en haar schizofrenie wordt niet altijd even duidelijk en interessant uitgewerkt. Geen idee of de film echt hard strookt met de feiten maar dat valt toch serieus te betwijfelen. Beetje jammer dit.

Gelukkig is Dushku er. Ik noemde daarjuist al haar rollen in Buffy, The Vampire Slayer en Angel maar daarin is ze nog net iets beter. Ik kan er niet juist mijn vinger op leggen maar ze heeft wel iets. Een erg fijne actrice die ik met plezier zie spelen. Wel grappig om Bill Moseley terug te zien verschijnen voor de 2e keer die avond. De eerste film die we hadden gekeken was House of 1000 Corpses en daar vertolkt hij de rol van de hilbilly Otis (geweldige rol trouwens) maar hier is hij toch een meer ingetogen rol. In ieder geval een goede acteur. Het is eigenlijk vreemd, The Alphabet Killer oogt het meeste van de tijd als een B-film maar er zijn toch een aantal grote namen te vinden. Dushku en Moseley zijn toch zeker en vast geen onbekenden in het filmwereldje maar ook Michael Ironside heeft een goede rol.

Leuk filmpje dat nergens hoogstaand wordt. De cast is wel in orde maar het verhaal is maar zozo en het geheel boeit niet echt. Leuk voor eens een keer gezien te hebben maar meer ook niet.

2.5*

Alpine Climbers doet hetgeen wat de titel doet vermoeden: Mickey Mouse en zijn kompanen (hier bestaande uit Donald Duck en Pluto) besluiten om een berg te gaan beklimmen. Mickey wil graag eieren van een arend, Donald is op zoek naar Edelweiss en Pluto geraakt bevriend met een St. Bernard. Een ietwat mindere short die - zoals wel vaker het geval is bij die oude Disney cartoons - gered wordt door een geweldige Donald Duck die hier in gevecht geraakt met een berggeit. Eerst krijgt hij het aan de stok met het kleintje en daarna met de papa.. En dat allemaal in die typische Donald Duck stijl. Het blijft toch een heerlijk personage, die eend.

3.5*

De jeugdherinneringen van Felini

Ik ben best wel een liefhebber van de Italiaanse film en dan kun je eigenlijk niet om Federico Felini heen. De man heeft een groot oeuvre bij elkaar gefilmd en heeft bovendien een hele resem gewaardeerde films op zijn naam staan. Het probleem is: ik kan er tot nu toe nog niet zo veel mee. Nu viel het me op dat ik me praktisch de gehele tijd op zijn jaren '60 werk heb gefocust (puur toevallig, niet met een specifieke reden) waardoor ik eens iets van zijn later werk wou proberen.

En dat werd dus Amarcord. Totaal geen idee waarover de film eigenlijk ging gaan, maar tijdens de inleiding in Cinema Zuid werd duidelijk gemaakt dat dit een film over de jeugd van Felini ging zijn. Tof dacht ik, maar niet snel daarna volgde het zinnetje: verwacht dus ook geen lineaire structuur. En dat is nu net hetgeen waar ik altijd mijn tanden op stuk bijt bij deze Italiaan, namelijk het gebrek aan die samenhang. Hij levert altijd wel interessant werk af, maar het wordt zodanig lang uitgewerkt dat ik het na een tijd wel heb gehad. Vandaar waarschijnlijk dan dat ik twee van de omnibus films waar hij aan meewerkte (Histoires Extraordinaires en Boccaccio '70) het beste van hem vind. Amarcord zit ook weer vol met goede bedoelingen, interessante personages en een leuke sfeer, maar na anderhalf uur was mijn interesse wel serieus gezakt. Zonde eigenlijk, maar ik ben nu eenmaal iemand die liefst toch enige vorm van structuur heeft in zijn films.

Felini heeft altijd ontkent dat dit een autobiografische film is, maar hij gaf wel toe dat hij bepaalde elementen uit zijn jeugd heeft gerecycleerd. Vraag me af hoeveel hij eigenlijk heeft hergebruikt, want dit voelt toch allemaal vrij herkenbaar, weliswaar uitvergroot, en authentiek aan. In Amarcord laat de regisseur een verscheidenheid aan kleurrijke personages opdraven en gebruikt een jongeman, Titta, als centraal figuur. Die wordt vertolkt door Bruno Zanin en die doet dat goed. Vond echter Armando Brancia als de vader van Titta, Aurelio, nog leuker. Het roepen, de onmacht, ... Zeker het stuk waar hij zijn broer gaat oppikken voor een picknick waarna die in een boom kruipt en uit alle macht om een vrouw roept is erg leuk. Voor de rest weer de typische Felini figuren zoals de nymfomane Volpina.

Er zit veel goeds in Amarcord, maar het blijft niet boeien. Het is een euvel dat me al vaker is opgevallen bij Felini, maar zijn films zouden me veel meer bevallen mochten ze wat compacter zijn geweest. Meer als 2 uur is ook hier te lang en halverwege begint de film te zakken om uiteindelijk nooit meer boven te komen.

3*

The baffled king composing hallelujah

Ik ben voor het eerst in contact gekomen met Jeff Buckley toen zijn nummer Hallelujah werd gebruikt voor de seizoensfinale van het eerste seizoen van The O.C. Het nummer had toen zo'n ongekende kracht op mij dat ik er dagen aan een stuk naar kon luisteren. Toen heb ik ook de cd Grace gepindakaasd, ik weet dat het verkeerd is maar ik ben ook maar een student dus ik kan moeilijk alles gaan kopen waarvan ik één nummer goed vind, maar het kwartje viel niet. Dat neemt niet weg dat ik geïnteresseerd was in de persoon achter het album en daar is deze documentaire een mooie uitweg voor.

Even terzijde, ik weet natuurlijk ook wel dat het Hallelujah origineel van Leonard Cohen is maar ik vind de versie van Buckley veel krachtiger. Soit, tot mijn frustratie begon de documentaire wel te vroeg maar ik denk dat ik maar een tweetal minuten mis doordat de speelduur volgens de decoder 58 minuten was. Gelukkig maar want de documentaire is vast en zeker wel de moeite waard, het is alleen vaak even wennen aan de diversiteit van sprekers die hun zegje over Buckley doen. Van de standaard mensen, onder andere zijn moeder, tot in mijn ogen nutteloze mensen zoals de schilder die zijn inspiratie in Buckley vond en de componiste die haar eigen klassieke stuk componeerde ter ere van Buckley. Op zich is dat allemaal wel mooi maar die mensen hebben persoonlijk niets met Buckley te maken. Wat ook een vreemd zicht was, was om de zanger van Skid Row te zien passeren als goede kameraad van Buckley.

In ieder geval geven Adams en Trombley de mythe rondom Buckley wel mooi weer. Aan de hand van wat blijkbaar zeldzame footage moet zijn wordt de perfectionistisch ingestelde zanger op een interessante manier neergezet maar het had de documentaire zeker geen kwaad gedaan als er meer interviews hadden ingezeten want 60 minuten is simpelweg te weinig. Wel wordt er een mooi en breekbaar beeld gegeven van Buckley dat me zelfs bij vlagen aan James Dean deed denken. Het is dan ook jammer dat er over zijn uiteindelijke dood zo weinig aandacht wordt besteed want dit leek meer gewoon op de samenvatting van Wikipedia inclusief een kameraad van Buckley die even diepzinnig gaat wezen door te zeggen dat wanneer hij met zijn vliegtuig lande en door de wolken vloog dat dat volgens hem het gevoel moet zijn als je sterft en laat dat juist op de vermoedelijke tijd van het overlijden van Buckley zijn. Ik kreeg even het gevoel dat de man in kwestie even goedkoop wou incashen op Buckley en zodoende zijn 5 minutes of fame wou verdienen.

Waar de makers van de documentaire zeker en vast in slagen is om de interesse in de muziek van Buckley te wekken. Als een eigen privé eerbetoon heb ik tijdens het schrijven van deze recensie de cd 'Grace' sinds tijden weer eens opgezet en waar de vorige keer de cd me nogal snel verveelde kan ik er nu veel meer van genieten en dat is volgens mij toch wel wat Buckley uiteindelijk wou.

It's a cold and it's a broken hallelujah

Kleine 4*

Did your "traffic jam" have anything to do with, I don't know, being shot at by machine guns?

De laatste maanden is het weer lekker veel pret op gebied van Marvel verfilmingen. De nieuwe Captain America is al een tijdje uit en we mogen ons nog verwachten aan iets wat misschien wel de ultieme X-Men film kan worden alsook nog het geweldig uitziende Guardians of the Galaxy. Daartussen zit dan nog dit tweede deel in de Amazing Spider-Man cyclus. Ook ik was in 2012 een beetje sceptisch rond deze reboot, maar Webb bleek een uiterst begenadigd regisseur te zijn om de avonturen van ieders favoriete web-crawler te tonen. Het mag dus gezegd zijn dat ik wel erg benieuwd was naar dit tweede deel.

En gisteravond werkelijk weggeblazen. Het is dan ook jammer dat de cinema ervaring op zich niet top-notch was (slechte plaatsen en een vreselijk irritant publiek), want voor de rest doet Webb hier bitter weinig verkeerd. Niet alles werkt altijd even goed (zo is het jammer dat Rhino zijn Ultimate Universe technologische make-over krijgt, iets dat me ook al wat tegenstond bij de Falcon in Captain America), maar de manier waarop de relatie tussen Gwen en Peter wordt neergezet is zo waanzinnig goed dat ik dat de regisseur allemaal vergeef. Als lezer van de comics wist ik natuurlijk al wat er met Gwen ging gebeuren en toch kromp ik nog altijd ineen wanneer ze naar beneden valt. Knap ook dat Webb, hoewel hij zich niet naadloos aan de comics houdt, er toch in slaagt om met een aantal veranderingen het gewenste effect weet te benaderen. Al blijf ik het ergens wel jammer vinden dat er niet voor is gekozen om de dood van Gwen te houden voor het derde deel. Het had de ideale afsluiter geweest voor de trilogie en dan had je meteen ook een beter onderscheid gehad tegenover de Raimi trilogie. Nu zal Webb nog serieus moeten werken om het niveau van zijn twee eerdere films te halen. Al getuigen de knipogen, waaronder Smythe (!), Felicia (Hardy?) en de Sinister Six al wel van een interessante uitgangspositie.

Ik was sowieso al wel een fan van Emma Stone, maar ik had nooit verwacht dat ze zo fantastisch goed ging zijn als Gwen Stacy. Ze weet het personage zo subliem te benaderen waardoor de relatie met Peter nog net dat beetje extra krijgt. Ongetwijfeld ook dankzij een geweldige Andrew Garfield. De sterfscène van Gwen is nog altijd één van de meest emotionele geladen scènes in de comicbook wereld en Garfield en Stone slagen er perfect in om dat naar het grote beeld over te zetten. Foxx is goed als Electro, maar wordt eerlijk gezegd een beetje weggespeeld door Dane DeHaan die er zelfs in slaagt om James Franco, die ik als Harry Osborn vrij hoog heb zitten, te overtreffen. Qua design en actie ook erg degelijk trouwens. De film kickt meteen in en een aantal vechtscènes zien er fantastisch uit. Het geheel wordt dan ook nog eens lekker luchtig gehouden (onder andere Electro die Itsy Bitsy Spider speelt wanneer hij Spider-Man als in een pinball machine van het kastje naar de muur smijt) waardoor het van de eerste tot de laatste minuut genieten is. Al ben ik wel teleurgesteld in de after credits scène. Hoewel ik erg benieuwd ben naar Days of Future Past wil ik bij een film van Spider-Man effectief een scène met Spider-Man en niet een nietszeggende teaser voor een andere film.

Ik ben al sinds gisteravond aan het twijfelen tussen 4* en 4.5* en ik denk dat ik in een deftige zaal (dus niet met een idioot die tijdens de dood van Gwen begint te schaterlachen) voor de laatste categorie zou hebben gekozen. Maar zelfs met dit verwerpelijk soort volk heb ik hier enorm van genoten en is dit de beste Marvel verfilming sinds The Avengers. Eat your heart uit DC, je begint serieus achter te lopen.

4.5*

Oh, no! You have found my weakness. Small knives!

Toen ik voor het eerst van de plannen hoorde om de Spider-Man reeks een reboot te geven, stond ik daar nu niet meteen om te springen. Het is niet dat ik zo'n enorme fan ben van de Sam Raimi reeks maar het leek me vrij vroeg om de reeks terug opnieuw van in het begin te vertellen. Ik begon wat van dat idee af te stappen toen duidelijk werd dat het personage Gwen Stacy een prominente rol zou spelen want het is een personage dat bijna geheel de nek was omgedraaid door Raimi en ze verdient beter.

En één ding is direct duidelijk na de eindcredits, Webb weet overduidelijk hoe hij de relatie tussen Peter en Gwen moet portretteren. Het was me niet opgevallen dat dit dezelfde regisseur was van het sterke (500) Days of Summer maar ook daar wist hij goed zijn plan te trekken. In dat opzicht is The Amazing Spider-Man dan ook een film die je als comicliefhebber gewoon eens gezien moet hebben. Maar ook op ander gebied weet Webb onze geliefde muurkruiper goed in beeld te brengen. De origine story had voor mij niet perse opnieuw verteld moeten worden maar bon, er worden genoeg kleine aanpassingen doorgevoerd waardoor het toch niet de gehele tijd als een herhaling aanvoelt. Deze keer wordt er ook één van mijn favoriete villains geïntroduceerd maar daar ben ik iets minder over te spreken. Het is eigenlijk een mes dat aan twee kanten snijdt want het personage is op zich vrij goed gelukt maar ziet er visueel gewoon barslecht uit. Waar is de doktersjas gebleven en vooral, waar is de puntige snuit gebleven? Dit is helemaal niet de Lizard zoals ik hem ken en het is dan ook ontzettend jammer dat Webb hier de mist ingaat want voor de rest weet hij de details zo goed in beeld te brengen. De webshooters, het kostuum, ... Al vanaf de eerste momenten krijg je dat Spider-Man gevoel maar dan komt hij met zoiets op de proppen.. Vond de finale trouwens ook wel iets te kort, had meer strijd tussen Spidey en Connors verwacht, die trouwens wel erg sterk door Rhys Ifans wordt vertolkt.

Maar het is vooral Andrew Garfield die de show weet te stelen met zijn performance als Peter Parker. Dat nerdige, de sarcastische opmerkingen, het webslingeren (!), ... Garfield blijkt in elk opzicht te zijn doordrongen met Spider-Man en is een genot om naar te kijken. Toch is er volgens mij nog één iemand die net iets beter is dan Garfield in de film en dat is Emma Stone. Mijn God, wat is die heerlijk gecast als Gwen Stacy! De chemie tussen de twee is heerlijk om naar te kijken en voelt op geen enkele manier geforceerd of ongepast aan. Ik had het eerlijk gezegd niet verwacht maar dit is gewoon erg degelijke casting. Zeker die eindscène waar Peter achter Gwen zit en haar toefluistert dat hij zijn belofte aan haar vader niet gaat houden, gevolgd door die aandoenlijke glimlach van Stone is gewoon geweldig. Beetje jammer dat er hier en daar soms nog een miscast tussen sluipt. Zo is Sally Field veel te jong ogend voor de rol van aunt May (waar is dat oude dametje met het grijze haar gebleven?) maar gelukkig wordt dat dan weer goedgemaakt door een uitstekende Martin Sheen als uncle Ben.

Degelijke Spider-Man verfilming die naar een hoger niveau wordt getild door Garfield, Stone en Ifans. Zonde dat Webb op een paar puntjes nog wat de mist in maar dat kan hij makkelijk goed maken in een vervolg. Toch blij dat ze de reeks terug opnieuw hebben gereboot want dit is in ieder geval een stuk vermakelijk dan de Raimi reeks. En speciaal voor Naomi Watts, de Avengers blijft toch nog altijd de beste comicverfilming van dit jaar.

4*

... look closer

Ik had American Beauty ooit al wel eens gezien maar had toen de indruk dat hij veel te overroepen was. Gisteravond kwam ik tot de leuke ontdekking dat ik hem op dvd heb en besloot ik me aan een herziening te wagen. Blij dat ik dat gedaan heb.

Laat ik beginnen met de vertolking van de personages. Ik weet nog dat mijn broer eens zei dat degene die de rol van Heather in American Pie in zich opnam dezelfde actrice was die de rol van Angela vertolkte in deze American Beauty. Ik kon men ogen bijna niet geloven toen ik zag dat het waar was, wat een verschil qua uiterlijk en acteren terwijl de films toch in hetzelfde jaar zijn gemaakt. Raar dat ze later nooit 'echt' is doorgebroken. Kevin Spacey vind ik maar een raar acteur. Hij heeft een aantal legendarische rollen op zijn naam staan (o. a. deze, Se7en The Usual Suspects) maar toch zal hij voor mij nooit een meerwaarde worden om een film te kopen/zien daarvoor laat hij niet genoeg een indruk achter. Op zich wel jammer want hij kan echt wel een staaltje acteren. De rest van de cast is ook van een vrij hoog niveau, vooral Wes Bentley hoort hier bij. Leuk trouwens om Peter Gallagher nog te zien passeren in een bijrol.

Het plot in American Beauty lijkt op het eerste zicht vrij standaard doordat je het eigenlijk kunt opdelen in twee stukken. Het leven van Lester voor zijn 'revelatie' en het leven na. Gelukkig is dit niet waar en na afloop van de film realiseer je je opeens dat er veel meer in zat. De onderhuidse spanning, de cynische kijk op de American Dream maar ook het boeiende verhaal achter elk personage. Alleen jammer dat het einde waar de marinier uiteindelijk Lester neerschiet wat te onlogisch overkomt. Ik weet niet hoe ik het dan wel had willen zien maar ik vond het juist perfect hoe Frank de hele tijd op homo's scheld, zijn zoon zelfs aframmelt en buiten gooit op basis van een vermoeden maar dan uiteindelijk zelf gevoelens voor mannen blijkt te hebben. Misschien had het beter geweest als het Carolyn was geweest, ik heb om de een of andere reden altijd gedacht dat zij het was maar dan had haar einde waar ze al schreeuwend voor Lesters kleerkast staat weer niet zo goed overgekomen. Misschien had het een betere keuze geweest om Ricky het te laten doen maar dat zullen we nooit weten. Hoe dan ook, het komt iets te geforceerd over.

Visueel is American Beauty op sommige punten ook echt een pareltje. Vooral in de fantasiescènes van Lester over Angela is het de moeite waard. Prachtig ook hoe die rozenblaadjes hier perfect bij passen doordat ze een knappe symboliek bevatten die voor de langzame ontdooiing en wederopbloei van Lester staan. Visueel de moeite maar ook de muziek staat hier als een huis. Het overbekende deuntje wordt hier een aantal keer in verschillende versies gebruikt maar Mendes zorgt ervoor dat het geen overkill wordt. Natuurlijk krijgt elke film die Dylans versie van All Along The Watchtower gebruikt een streepje voor.

Interessante film die wel eens een half puntje extra zou kunnen krijgen als ik hem nog eens een keer kijk. Voor nu dan een dikke vier sterren.

4*

Your car is uglier than I am!

Eigenlijk is het grappig hoe je met een beperkt oeuvre toch één van de meest gekende cineasten aller tijden kunt worden. Technisch gezien heeft George Lucas maar 3 films gemaakt (Star Wars reken ik voor de gemakkelijkheid maar even als één geheel) maar het heeft hem in ieder geval geen windeieren gelegd. Ik wou echter wel is wat zien van de man voor hij aan Star Wars begon en dan leek deze American Graffiti wel een interessante zit te kunnen zijn. Zo'n nostalgisch portret a la Last Picture Show doet het alvast altijd goed ten huize Metalfist.

Alleen is dit wel wat een tegenvaller te noemen. Lucas had als regisseur al wel wat faam gemaakt met THX 1138 (zie ook ook de nummerplaat van de wagen van Milner) en blikt als bijna dertiger meteen al terug naar zijn schooljaren. Een nostalgische tijd ware het niet dat hier eigenlijk bijzonder weinig gebeurt en het meteen ook nog eens verschrikkelijk cliché wordt gebracht. De verplichte breakup tussen highschool sweethearts die allebei ergens anders gaan studeren, de nerd die wanhopig een griet probeert te scoren, de tough guy die halverwege de film ontdooit en natuurlijk het hoofdpersonage dat met zichzelf geen blijf weet. Het is als het ware een checklist die je in de openingsscène al volledig kunt afvinken en het was dan ook goed om te zien dat Lucas hier en daar toch nog positief uit de hoek weet te komen. Dat hij de altijd coole Wolfman Jack nog voor een bijrol heeft weet te strikken is al veel waard, maar ook qua soundtrack is hier veel te genieten.

Alleen zo enorm jammer van die title card op het einde waarin eventjes wordt uitgelegd hoe het met de personages is afgelopen. Het past werkelijk absoluut niet in de film en het vreemde is dan ook dat enkel de mannen een vermelding krijgen? Dat zou je niet verwachten doordat Lucas doorheen de film zijn vrouwelijke personages toch ook van vlees en bloed maakt en ze eigenlijk toch ook hun einde verdient hebben. Qua cast wel wat toffe figureren die toen hun naam nog niet hadden waargemaakt. Harrison Ford is cool als Bob Falfa, Richard Dreyfuss overtuigd als jonge knul die niet weet wat hij met zijn leven wil en Ron Howard & Charles Martin Smith zijn op het randje van het vervelende. Zeker Smith is bij vlagen werkelijk tenenkrommend te noemen. Ik ben wel benieuwd naar de sequel geraakt eigenlijk waar praktisch iedereen van de cast terugkeert.

More American Graffiti is echter wel niet onder regie van Lucas, maar hij was blijkbaar wel mee verantwoordelijk voor het script. Ik vraag me af wat een andere regisseur met deze personages kan doen, al lijkt de verhaallijn van Curt (Dreyfuss, toch wel één van de hoogtepunten in deze film) wel te zijn afgesloten. Soit, leuk om eens een keer gezien te hebben maar hier had volgens mij meer uitgehaald kunnen worden.

3*

PG-13 kickboxers

American Kickboxer is blijkbaar een niet al te bekende film. Hier op Moviemeter moet de film het stellen met een dikke 50 stemmen en de berichten gaan uitsluitend over het feit waarvan B.J. de afkorting is. Ikzelf heb de film ooit eens gekocht in een bevlieging na onder andere Bloodsport 2 te hebben gezien en dacht dat dit wel in eenzelfde lijn ging zitten. Ik had gisteravond nog wel zin in een hersenloos knokfilmpje en American Kickboxer (de film kreeg al vrij snel de toevoeging van het cijfer 1, waarschijnlijk in het gedacht dat dit een enorm succes ging worden) leek aan die voorwaarden te voldoen.

Er is uiteindelijk nog wel een vervolg gekomen, maar dat is wonder boven wonder niet American Kickboxer 2. Neen, het echte vervolg kan gevonden worden onder de ronkende titel: To the Death. Nu gebiedt de eerlijkheid me te zeggen dat een vervolg voor mij echt niet had gehoeven. American Kickboxer speelt op zich nog wel vrij goed in op het succes van onder Kickboxer, maar het blijft allemaal vrij braafjes. Hoewel de film wel genoeg gevechten bevat, bestaan die toch voornamelijk van slagen en schoppen zonder enige impact. Hier en daar komt er wel eens wat bloed aan te pas, maar voor dit soort films is het interessanter mocht het zich allemaal in de illegaliteit afspelen zonder enige vorm van regels. Voor de rest een film die bol staat van onlogische acties. Quinn is vanaf de eerste minuut een vrij vervelend personage (nogal nefast voor een hoofdpersonage) waardoor je al helemaal niet begrijpt waarom zijn vriendin bij hem blijft. De rechtszaak wordt zonder boe of bah beslist (de enkele getuigen die aan bod komen zijn Denard en Chad..) en wat de journalist in het geheel heeft te zoeken is helemaal een raadsel. Allemaal nogal standaard dus en toch behoudt de film wel een zekere vorm van vermaak.

En dat is voornamelijk door Brad Morris die de rol van überslechterik Jacques Dennard op zich mag nemen, al is het geen Tong Po natuurlijk. Gewoon zo'n typische bad-guy met veel praat en een moddervet accent. Heerlijk! John Barrett was verantwoordelijk voor het 'verhaal' en nam meteen ook de hoofdrol op zich. Ik blijf het vreemd vinden dat hij van zijn personage dan zo'n enorm unlikeable figuur maakt, maar bon. Keith Vitali wordt nog vrij groot gecrediteerd in de film, maar die moet het doen met een veredelde bijrol. Zonde eigenlijk want in Wheels on Meals bewees hij wel wat te kunnen vechten. Zowel Morris, Barrett en Vitali hadden hun strepen min of meer wel verdiend in de vechtwereld en doen het op zich nog niet zo slecht als acteurs. Een pak minder geforceerd dan Terry Norton die het vriendinnetje van Quinn speelt.

Nah, niet echt een topper te noemen. Toch heeft American Kickboxer nog wel ergens een charme. De korte speelduur is aangenaam, de film vervalt niet in oeverloos gezwets en het trio Morris, Barret en Vitali hebben genoeg in huis om overtuigend te zijn als kickboxers.

2*

What do I look like, a jungle baby or somethin'?

Toch vreemd hoe je af en toe opeens een heuse flashback kunt krijgen wanneer je een bepaalde filmposter ziet. Ik had in geen jaren nog aan American Ninja gedacht en toen ik een tijd geleden met de boxset in mijn handen stond, werd ik opeens terug gekatapulteerd naar de videotheek: de MovieMax had namelijk indertijd een actie dat je in de zomervakantie voor 1 euro een film kon huren. Niet de meest recente titels, maar wel veel jaren '80 meuk en ik kan me niet meer herinneren hoe vaak ik die VHS covers van de American Ninja franchise heb zien staan.

En volgens mij ook wel eens een aantal van de films gehuurd, maar daar is de herinnering helemaal niet meer helder. Een beetje tricky natuurlijk om dan aan de films effectief te beginnen, maar filmmaatschappij Cannon heeft me in het verleden wel vaker erg aangenaam verrast. Zeker de jaren '80 met onder andere Masters of the Universe en Bloodsport zijn legendarisch en American Ninja past misschien niet helemaal in dat lijstje, het is toch een vermakelijk filmpje geworden. Misschien net iets minder tongue in the cheek dan ik had verwacht, maar regisseur Sam Firstenberg verliest geen tijd met een verhaallijn op te zetten en start meteen met de aanval op Patricia. Op narratief vlak dus niet altijd even helemaal strak, ik had eerlijk gezegd verwacht dat de film zich veel meer ging concentreren op de tocht door de jungle van Joe en Patricia, maar dit soort films moet je natuurlijk niet zien voor zijn geweldige dialogen. Het clichéplotje neem je er dan ook maar voor liefs bij.

Naar het schijnt zou Cannon op zoek zijn geweest naar een soort van stille James Dean figuur en zijn ze uiteindelijk bij Michael Dudikoff terecht gekomen. De vergelijking ontgaat me eerlijk gezegd wat, maar Dudikoff is wel een zegen voor de film. Dat stoïcijnse werkt perfect, hoewel de gimmick van de man met het geheugenverlies wel erg achterhaald is vandaag de dag, maar ook de dynamiek met Steve James - die de rol van kolonel Curtis Jackson speelt - komt goed tot zijn recht. Verder natuurlijk de standaard personages zoals een jonge deerne in nood (Judie Aronson), een slechterik met een slecht accent (Don Stewart) en zijn gewelddadige hulpje (Tadashi Yamashita). Fun fact tussendoor: oorspronkelijk werd de rol van Joe aan Chuck Norris aangeboden - er is zelfs promotiemateriaal te vinden - maar uiteindelijk is dat niet doorgegaan.

Het de vier sequels in ieder geval nog liggen en ik heb er zin in. De kwaliteit zal ongetwijfeld serieus naar beneden gaan, maar dit is zo het soort film dat toch altijd een zekere charme zal blijven behouden. Zo'n Kickboxer reeks blijft ook vermakelijk over de gehele lijn. Dudikoff doet perfect wat hij moet doen, toch een stuk beter dan bijvoorbeeld in Chain of Command, en verder is het gewoon genieten van vreemde plotwendingen, crappy dialogen en slechte vechtscènes.

3.5*

Ninja? What the hell are ninja?

Ik moet zeggen, die eerste American Ninja kon me best wel bekoren. Nu ben ik sowieso wel een fan van hetgeen Cannon in de loop der jaren op de markt heeft gebracht, maar de film van Sam Firstenberg is een leuke titel in het oeuvre. Dat vonden blijkbaar wel meer mensen en er werden in totaal nog 4 sequels (onofficieel volgde nog Lethal Ninja die in sommige landen als deel 5 werd uitgebracht, nog voor er sprake was van het officiële 5e deel) uitgebracht waarvan The Confrontation logischerwijs de eerste is. Opnieuw onder regie van Firstenberg, opnieuw met Michael Dudikoff en Steve James.

En ook opnieuw een van de pot gerukt plot. Waar de voorganger het vooral moest hebben van het 'mysterie' rond Joe en zijn geheugenverlies, komen onze twee helden hier terecht op één of ander eiland in de Caraïben. Zon, zee en mooie vrouwen maar ook mariniers die ontvoerd worden en natuurlijk gaan de twee Rangers op onderzoek uit. Wat volgt is een wat saai plot rond een rijke drugsbaron maar het is gewoon de onvoorspelbaarheid die dit zo tof maakt. Op elk moment van de dag kunnen er wel ergens ninja's tevoorschijn poppen - het is een geweldig zicht om ze dat te zien doen op het prachtige strand waar Joe en co zijn komen vast te zitten nadat hun speedboot het heeft begeven - en natuurlijk is er nog de grote boze slechterik in de vorm van Tojo Ken. Beetje jammer dat de climax een tikkeltje tegenvalt qua spektakel, maar dat wordt gelukkig wel goed gemaakt door hetgeen wat er zich voordien afspeelt. Ninja sterren worden gegooid en slechteriken vliegen meters weg, pijlen worden met de blote handen gevangen, katana's worden in het rond gegooid, ...

En dan valt eigenlijk vooral op dat Michael Dudikoff eigenlijk niet zo enorm goed kan vechten. Hij heeft uitstraling, zoveel is zeker, maar qua techniek lijkt Steve James toch net iets beter te zijn. Dudikoff doet echter gewoon zijn silent James Dean act uit de eerste film verder en doet dat goed. James zorgt ook deze keer opnieuw voor de komische noot (je weet gewoon dat dat geleende marinierskostuum gaat sneuvelen) en de twee vormen toch een bijzonder leuke combinatie. Verder is Mike Stone met zijn gehavend oog nog een toffe slechterik en heb je met Jeff Weston nog wel een leuke overste. Niet meteen overtuigend als Captain en toch werkt het wel vanwege de setting, niemand van die mariniers lijkt een echte marinier te zijn en dat was natuurlijk de bedoeling aangezien ze undercover moesten gaan.

Ik had verwacht dat het eerste deel een lucky shot was en dat de vervolgen snel in kwaliteit gingen zakken maar niets is minder waar. Dit tweede deel is weliswaar meer van hetzelfde maar de verandering in setting zorgt ervoor dat dit fris genoeg oogt en Firtstenberg doet voldoende om hier een volwaardig vervolg van te maken. Absoluut geen perfecte film, maar wel zo eentje in het actiegenre dat je meermaals met veel plezier kunt opzetten. Op naar deel 3! Al is dat blijkbaar zonder Dudikoff...

3.5*

Because you see now terrorism can be scientifically focused to be totally effective!

Ergens eind vorig jaar schreef ik bij American Ninja 2 de volgende gevleugelde woorden: "Ik had verwacht dat het eerste deel een lucky shot was en dat de vervolgen snel in kwaliteit gingen zakken, maar niets is minder waar." En dat was ook, want The Confrontation bleek een film te zijn die het origineel nagenoeg wist te benaderen en ik was dan ook wel benieuwd wat de daaropvolgende films gingen brengen. Van deze Blood Hunt verwachtte ik echter heel wat minder aangezien Michael Dudikoff niet meer meedeed.

Die wou niet meer meedoen omdat de film, net zoals de voorganger, in Zuid Afrika gefilmd ging worden en Dudikoff was niet akkoord met de manier waarop de overheid daar werkte met betrekking tot het Apartheid regime. Een nobele reden en blijkbaar wou hij ook niet getypecast worden in martial-arts films (iets dat minder goed gelukt is, maar laten we eerlijk zijn: Dudikoff stelt als acteur verder ook niet veel voor) maar daardoor krijgen we dus wel een nieuwe American Ninja. Die eer is weggelegd voor David Bradley en die doet het op zich nog niet zo slecht eigenlijk. Beetje lastig om in de voetsporen van Dudikoff te moeten treden en zijn origin story is zowaar nog slechter dan dat van Armstrong, maar het kan er nog wel mee door. Alleen jammer dat het plot hier voor de rest echt compleet van de pot gerukt is en gewoon ook niet boeit.

Dexter zou namelijk veel sneller het loodje mogen leggen en dan heel dat gedoe van zijn voormalige sensei (met opgeplakte baard) en dat virus.. je bent het al vergeten wanneer je de film nog aan het kijken bent. Gelukkig is er dan nog altijd wel Steve James om de boel recht te houden. Die brengt altijd wel een leuke komische noot in de franchise (de manier waarop hij hier afrekent met de ninja's, die 'ninjette' opmerkingen naar Chan Lee, het gesakker op het feit dat hij het opnieuw tegen ninja's moet opnemen terwijl hij Joe in het leger heeft achtergelaten, ...) en doet hier weinig verkeerd. Hij deelt ook nog een goede chemie met Bradley en het is dan ook jammer dat er niets meer met hun dynamiek wordt gedaan. Zeker omdat veel van de screentime ook naar Evan J. Klisser gaat en die heeft als Dexter werkelijk geen toegevoegde waarde.

Een serieuze sisser in ieder geval in vergelijking met de twee vorige films maar dat houdt me gelukkig niet tegen om het vierde deel binnenkort te gaan opzetten. Daar keert namelijk Dudikoff terug (geen James precies?) en vormt hij een combinatie met niemand minder dan... David Bradley. Ik ben benieuwd wat dat gaat geven in ieder geval, beetje jammer alleen dat het opnieuw onder regie van Cedric Sundstrom is.

1.5*

This isn't a game, Gavin, those were ninja!

Ik denk dat iedereen het er wel over eens is dat het derde deel van de American Ninja franchise niet veel soeps was. Ergens is dat logisch wanneer je het hoofdpersonage gewoon niet laat wederkeren en een soort van knock-off introduceert, maar vreemd genoeg was dat eigenlijk niet het grootste probleem aangezien David Bradley het op zich nog vrij goed deed. Er scheelt gewoon veel anders met de film waardoor het zo'n zwak deel is in de reeks maar kom, voor het vierde deel kwam niemand minder dan Michael Dudikoff terug!

Of zo lijkt alle promotiemateriaal toch te insinueren maar de waarheid is dat je zo'n goede 40 minuten moet wachten vooraleer je hem effectief te zien krijgt en dan nog duurt het lang vooraleer hij de handen uit de mouwen steekt. The Annihilation is net zoals de voorganger geregisseerd door Cedric Sundstrom en die heeft in dat jaartje dat tussen beide films zit niet veel bijgeleerd. Qua tempo is dit nog altijd zwak, hoewel het plot rond het stoppen van een Brit die Amerikanen haat gelukkig al wel een stukje interessanter is geworden dan die nonsens uit het derde deel, maar de grootste misser is dat Joe en Sean amper scènes samen hebben. Met uitzondering van de climax hebben ze eigenlijk geen onderlinge interactie en dat is toch zonde, want dat is net hetgeen dat dit deel zo interessant maakte. Verder is dit veel van hetzelfde en eenieder die al tot aan dit deel is geraakt, zal wel weten wat hij/zij moet hier van moet verwachten. Alleen is er één belangrijke factor die mist uit de vorige delen..

En dat is Steve James. Anno 1990 leefde die nog wel (hij zou in 1993 sterven aan de gevolgen van pancreaskanker) maar om niet gekende redenen is hij in dit deel niet teruggekeerd als de immer coole Curtis Jackson. Ik zou het hem in de vorige films niet hebben aangegeven, maar hij was toch echt wel een noodzakelijk onderdeel van het DNA van de American Ninja reeks en daardoor verliest deze film veel van zijn charme. Zo is David Bradley op zich nog wel goed als Sean, maar wordt hij hier bijgestaan door een belachelijke sidekick in de vorm van Brackston (wat bezielde Sundstrom trouwens om dat personage te creëren, hij is echt compleet nutteloos) en ook Joe werd cooler met Jackson aan zijn zijde. James Booth is op zich nog wel leuk als Mulgrew en dan is het eigenlijk vooral nog genieten van die Power Rangers-achtige finale (die verschillende pakjes!) waardoor de film nog de broodnodige punten kan sprokkelen.

Daardoor komt deze ook net boven American Ninja 3 te staan, maar het mag duidelijk zijn dat het niveau van de eerste 2 delen absoluut niet benaderd wordt. Ik heb American Ninja V ook nog liggen en om de reeks compleet te maken ga ik die ook nog zien, maar ik verwacht er ondertussen niet meer veel van. Geen Dudikoff, geen James, ... Ik vrees ervoor of Bradley dat alleen gaat kunnen dragen maar we zullen zien. Wordt vervolgd!

2*

Now you shall taste my poison!

American Ninja 5: het slechtste deel uit de al sowieso niet al te goed beoordeelde American Ninja franchise. Althans, dat lijkt toch de algemene tendens te zijn en ik was eigenlijk wel benieuwd naar dit deel. Zo slecht kon het toch niet zijn? En zowaar: zo slecht is het niet en wat blijkt nog meer? De oorspronkelijke titel was American Dragons omdat dit helemaal geen deel uitmaakt van de American Ninja franchise!

Het was dan ook productiemaatschappij Cannon Pictures die voor de release besloot om dit toch nog een onderdeel te maken van de reeks maar dan hebben ze blijkbaar geen rekening gehouden met het feit dat dit nog steeds met David Bradley is. Die speelt dus nu echter niet meer Sean maar krijgt de naam Joe toegewezen. Op zich misschien nog niet zo erg maar als je weet dat Michael Dudikoff's personage uit de American Ninja reeks Joe heette, dan begrijp je wel waar de verwarring vandaan komt. Verder is dit een film die (logischerwijs) absoluut niet de moeite doet om in eenzelfde lijn te blijven als zijn spreekwoordelijke voorgangers. Eenzelfde soort plot weliswaar, maar de toon is anders. Deze Joe is misschien zelfs een meer aimabel personage dan Sean en met de komst van de Viper wordt dit zo over de top dat het nog wel leuk wordt. Geen idee wat regisseur Bobby Gene Leonard dan ook heeft bezield om de ninja's als halve goochelaars tentoon te stellen die kunnen komen en gaan door een rookbom op de grond te gooien en toch.. ik kon er ergens nog mee lachen.

Vooral ook omdat de delivery van Bradley hier veel leuker is. Er zit wat meer tongue in the cheek humor in en hoewel ik normaal gezien absoluut geen fan ben van zo'n arrogante kinderen als Lee Reyes, is hun dynamiek algemeen gezien nog wel vlotjes te noemen. Pat Morita had weer eventjes wat geld nodig en heeft een kleine bijrol als sensei (lag het trouwens aan mij of leek hij gedubt te zijn? Het is alweer even geleden dat ik de Karate Kid films nog heb gezien maar daar was zijn Engels slechter dacht ik) en met James Lew heb je nog een over the top ninja slechterik in de vorm van Viper terwijl Clement von Franckenstein (blijkbaar geen artiestennaam!) nog een schmierende rijke man speelt die vastbesloten is om één of ander geheim wapen te verpatsen aan één of andere generaal. De gevechten zijn van een niet al te bijster hoog niveau maar ik blijf dit soort Power Rangers-achtige taferelen (de ninja's hebben ook allemaal een ander kleurtje qua tenue..) toch nog wel charmant vinden.

En zo ben ik bij het laatste officiële deel uit de American Ninja reeks gekomen. Dat officiële mag je al met een serieuze korrel zout nemen aangezien dit dus oorspronkelijk als een aparte film bedoeld was, maar dan heb je ook nog een onofficieel 5e deel in de vorm van Lethal Ninja en maakte Sam Firstenberg (regisseur van de eerste 2 films) met David Bradley nog American Samurai, een soort van afgeleide maar dan met samoerai.. Een reeks met hoogtes en laagtes maar dit 5e deel is eigenlijk zo slecht nog niet.

2.5*

Suck me beautiful!

De American Pie reeks heb ik altijd wel vermakelijk gevonden, zelfs de latere delen, en met het oog op de nieuwe film die verderop dit jaar uitkomt was ik al een tijd van plan om de reeks eens terug van het begin te kijken want dat was toch al erg lang geleden. Ik zou zelfs niet meer weten wanneer ik deze voor het laatst had gekeken maar toch moet hij indertijd indruk hebben nagelaten want het merendeel van de film kon ik me nog perfect voor de geest halen.

En in dat opzicht is het mooi dat de film nog altijd even vermakelijk uit de hoek komt als zoveel jaar geleden. Bij het meesten van dit soort komedies is er het probleem dat sommige zaken de tand des tijds gewoonweg niet doorstaan maar daar is hier niet al te veel van te merken. Wat daar sowieso mee heeft te maken is het feit dat American Pie niet pijnlijk probeert leuk te zijn door het te geforceerd gebruik van veel te veel pis- en poepgrappen maar zich juist laat leiden door een aantal geweldige personages. De film snijdt een aantal gebruikelijke thema's aan maar het is juist de herkenbaarheid die dit leuk maakt. De vriendengroep bestaat dan ook uit een aantal interessante personages die geen bordkartonnen personages zijn geworden. De mislukte versierder Oz, de schuwe Jim, de weirdo in de vorm van Finch, ... Daar komt dan ook nog eens bij dat de film naast een paar geweldige scènes ook vol zit met een paar, ondertussen legendarische geworden, personages. Jim zijn vader is dan ook het geniaalst in de film, die scènes tussen hem en zijn zoon zijn zo enorm pijnlijk leuk maar ook de o zo foute Stiffmeister is fantastisch. Ik kan zo nog wel even doorgaan maar daar heeft niemand echt behoefte aan denk ik. Mooi ook dat de film zich niet laat vangen aan een gedwongen feelgood einde maar dat het allemaal naturel aanvoelt. Het pact lijkt op het eerste zicht te mislukken maar uiteindelijk valt alles toch op zijn pootjes.

Het filmdebuut van Seann William Scott en dit blijft toch zijn beste rol. De vele afripsels die van zijn personages kwamen in de volgende films kunnen hier niet aan tippen en dat is gewoonweg omdat Scott zich de rol van Stiffler perfect toegeëigend heeft. American Pie was ook de grote doorbraak van Jason Biggs die de rol van Jim speelt en hoewel het een redelijk standaard personage is, doet hij het toch wel erg leuk. Ik zei het daarjuist al maar de momenten die hij deelt met een geweldige Eugene Levy zijn fantastisch. Niets anders dan hulde voor die laatste trouwens. Van Chris Klein heb ik nooit echt zoveel moeten hebben (was ik trouwens de enige die het gevoel had naar Finn uit Glee te zien?) maar ook hij weet zijn personage perfect vorm te geven. Ergens ook jammer dan dat Thomas Ian Nicholas als Kevin de boel een beetje naar beneden trekt. Een op zich niet al te boeiend personage maar Nicholas weet er ook maar weinig in charisma in te verwerken. Dan is Eddie Kaye Thomas als Finch toch wel een stuk beter. Ook langs de vrouwelijke kant is hier wel wat te beleven want de enorm mooie Tara Reid is hier, nog van voor haar mislukte boobjob, aanwezig en doet dat goed. Leuk ook om Alyson Hannigan nog te zien passeren. Ben altijd al een grote Buffy, the Vampire Slayer fan geweest en ondertussen ben ik ook eindelijk aan How I Met Your Mother begonnen maar ze is hier goed op dreef. Geweldige rol trouwens ook nog voor Jennifer Coolidge als Stiffler's moeder.

De film stond al een aantal jaren bij mij op 3.5* maar na gisteren ga ik er toch een halfje bijdoen. Dit eerste deel weet de snaar perfect te raken met een erg vermakelijke mix van situaties en personages. De acteurs doen wat ze moeten doen en alleen de wel bij vlagen erg vreemde soundtrack is een beetje een smet op de pret.

4*

Johnny West is missing

Het was eigenlijk puur toevallig dat ik besloot om de American Pie nog eens te herzien. Binnenkort draait het nieuwste deel hier in de Belgische cinema en vermits dat deel zich concentreert op de personages uit de eerste drie films, was het maar eens hoog tijd om zeker die delen nog eens te herzien. Het eerste deel stond in mijn herinnering ten boek als een vermakelijke film maar de herziening viel beter mee dan gedacht. Ik was benieuwd of dit ook met het deel 2 ging zijn.

En eerlijk gezegd, de film blijft overeind staan. Zeker als je bekijkt dat dit een vervolg is dat redelijk nauw aansluit op de eerste film maar het verhaal verloopt vlot en de personages worden nog verder uitgediept dan in het eerste deel. Hier zit dan ook de kracht van de film voor mij want ook deze American Pie lijkt net iets meer te bevatten dan soortgenoten in het genre. Het blijft dan enigszins jammer dat dit tweede deel een stuk minder scènes bevat tussen Jim en zijn vader want die maakten het vorige deel bij bij vlagen legendarisch. Gelukkig maakt de scène met de porno tape veel goed maar ook de scène bij het 'lesbische' koppel is één van de beste stukken uit de American Pie reeks. Voor de rest blijft dit natuurlijk een Amerikaanse komedie die voor de rest nooit verrassend uit de hoek komt en hier en daar een levensles wilt tonen maar gelukkig voelt het allemaal nooit echt geforceerd aan. De scène waar ze allemaal even proosten op het eindfeest geeft zelfs even rillingen. Leuk trouwens dat praktisch alle personages uit het vorige deel weer even op de proppen komen zoals de twee stoners.

Sean William Scott blijft de revelatie van deze films. Het personage van de Stiffmeister is ondertussen legendarisch geworden en dat is voornamelijk te wijten aan zijn geweldige performance. Dat is voornamelijk ook dankzij een geweldige Eddie Kaye Thomas die de rol van Finch op zich neemt. Inspelend op de situaties uit het vorige deel met Stiffler's moeder (die gelukkig ook nog even aan het einde van de film tevoorschijn komt) is de chemie tussen de twee erg leuk. Het is ook een groot pluspunt dat de acteurs weer dezelfden zijn uit de voorganger. Jason Biggs blijft enorm leuk als de enorm zenuwachtige Jim en dat lijkt nog beter tot zijn recht te komen wanneer Alyson Hannigan nog op de proppen komt. Blijft toch een heerlijke combinatie die twee. Ook erg fijn dat Eugene Levy weer eens van de partij is. Blijft toch enorm goed in dit soort rollen. Voor de rest doen Chris Klein en Thomas Ian Nicholas weer hetzelfde als in de vorige film maar het wordt toch nog weer wat duidelijker dat dit op zich de minst interessante personages zijn. Wel jammer trouwens dat het bijrolletje van Tara Reid zo enorm klein is want hier had wel een stuk betere verhaallijn ingezeten.

Net iets minder dan het vorige deel maar nog altijd een stuk vermakelijker dan de meeste films in het genre. De kracht zit hem voornamelijk in de geloofwaardige personages en de moppen blijven leuk. Voor een tweede deel blijft dit van een hoog genoeg niveau om te blijven boeien maar dat is voornamelijk ook dankzij een sterke cast.

3.5*

National Anal Sex Association?

Ik was er eigenlijk van overtuigd dat dit 4e deel uit de American Pie reeks een deel was dat ik nog niet had gezien. Het verbaasde me dan ook gisteravond toen ik de film hier op MovieMeter opzocht, ik hier een stem van mezelf terug vond. Meer zelfs, ik had er blijkbaar al eens een kleinere recensie bijgeschreven maar met alle moeite van de wereld kon ik me niets meer van de film voor de geest halen. Een slecht teken dus maar ik besloot de film toch nog een tweede kans te geven.

Het grote minpunt aan deze eerste spin-off is het feit dat de originele personages niet meer tevoorschijn komen. Ik (en ik denk dat er wel meer zullen geweest zijn) had ergens toch nog gehoopt op een klein bijrolletje van Jim of iemand anders van de vriendengroep uit de vorige delen maar meer dan eens hier en daar een verwijzing komt er niet van. Wie wel terugkeert is Chris Owen als The Sherminator en natuurlijk Eugene Levy als Jim zijn vader. Op zich allemaal wel leuk maar het haalt toch nergens het niveau van de eerste twee delen. Qua humor wordt het allemaal nogal platvloerser en begint de American Pie reeks hier toch al wel wat uitmelkingsverschijnselen te tonen. Gelukkig past de film op zich nog wel mooi in het rijtje van de vorige delen want volgens Michelle waren de periodes in band camp toch wel net iets naughtier dan iedereen verwacht. In dit opzicht is het een redelijk geslaagd vervolg in de reeks dat jammer genoeg wat van zijn kracht kwijtraakt door het wat geforceerde happy end maar bon, dit soort films moet simpelweg goed aflopen.

De eerste American Pie films bevielen me goed doordat Sean William Scott er als Stiffler altijd nog wel een leuke noot in wist te brengen. Bij dit vierde deel is het exit Scott en enter Tad Hilgenbrink. Hij zou zogenaamd de broer van Stiffer moeten spelen (hoewel dit een compleet andere acteur is geworden dan in de voorlopers) maar hij doet dat erg goed. Je hebt het meeste van de tijd het gevoel dat je effectief naar een broer van Stiffler zit te kijken. Erg leuk ook natuurlijk om Eugene Levy nog te zien passeren in de reeks. Het is de vaste persoon die in elke American Pie film komt opduiken (althans toch in degene die ik heb gezien) en hij blijft gewoon erg droog. Arielle Kebbel was al niet zo enorm overtuigend in John Tucker Must Die en dat is hier niet anders. Op zich heeft ze zeker en vast wel haar momenten maar over het algemeen blijft het toch wat een zwakke schakel. Ze komt ook zo enorm plastiek-achtig over. De moment dat ik Jason Earles zie schiet ik altijd in de lach. Waarom? Ik weet het zelf niet goed maar gewoon het feit al dat hij ten tijde van deze film 28 was en er dan nog zo enorm snotterig uitziet vind ik hilarisch.

Op zich heb ik me eigenlijk wel vermaakt maar ik begrijp waarom ik deze film bijna in zijn geheel vergeten was. Hilgenbrink doet het erg goed als een Stiffler en de rest van de cast is van een niveau zoals je dat verwacht in dit soort films. Het gemis aan de vorige cast is overduidelijk maar om eerlijk te zijn, het derde deel was er ook al een tikkeltje teveel aan.

3*

You charged that stripper with a pen like you were gonna shove it in her ass!

Ik weet nog dat ik dit deel van de American Pie reeks indertijd bij zijn release, zo'n 5 jaar geleden dus, had gekeken. Toen was ik er wel voor te vinden maar ik had bij de herziening er eerlijk gezegd wat schrik voor dat ik het nu niet meer ging kunnen waarderen. Mijn filmsmaak is veranderd en de American Pie reeks viel toch een beetje tegen. Gelukkig blijk ik dit toch nog altijd te kunnen waarderen

Dit is in mijn opzicht dan ook één van de beste delen na de eerste twee films. Nu heb ik sowieso wel een zwak voor dit soort college kids go wild films maar dit is gewoon erg leuk. Beta House is een rechtstreeks vervolg op The Naked Mile (dat was me vroeger eigenlijk nooit opgevallen) waardoor de introductie van de personages niet meer nodig is vermits we de belangrijkste toch al kennen. Wel een beetje jammer natuurlijk hoe dit deel zijn voorganger compleet onderuit schopt (in The Naked Mile ging het juist om de relatie tussen Erik en Tracy maar die wordt er hier maar even tussen de soep en de patatten uitgeschreven). Is dat erg? Nah, ik kan er gerust mee leven. Voor de rest is Beta House vooral een film geworden die leuk wordt door de uitdagingen die ondergaan moeten worden. De 50 pledges zijn maar zozo maar de Greek Olympiade vond ik vrij amusant. Hier en daar een verwijzing naar een paar klassiekers zoals Star Wars, Apocalypse Now en The Deer Hunter en voor de rest niet meer dan wat mensen op hun gezicht zien gaan. Deze keer eindelijk ook terug een leuke rol voor Jim zijn vader.

John White komt terug op de proppen als Stifler telg en doet dat wederom hetzelfde zoals in The Naked Mile. Niet slecht maar ook niet bijzonder waardoor het gevoel van de echte Stiflers (Steve en in iets mindere mate Matt) toch nog altijd wel een mankement blijft. Steve Talley komt dan wel weer terug als die andere Stifler, Dwight, maar nooit krijg ik daar het volwaardige Stifler gevoel bij. Op zich heeft hij nog wel een leuke rol maar ik had de indruk dat ik naar een gewoon random college personage zat te kijken. Leuk trouwens om Jaclyn A. Smith als Jill en Jordan Prentice als Rock nog even te zien verschijnen. Voor de rest bevat Beta House, net zoals zijn voorgangers, voornamelijk veel vrouwelijk schoon in de vorm van onder andere Meghan Heffern. Zoals ik daarjuist al zei heeft Eugene Levy hier ook weer een rol in, bizar eigenlijk dat hij in zoveel heeft meegespeeld maar dat heel de wereld hem waarschijnlijk kent van American Pie en The Man, maar ook hij is hier weer redelijk vermakelijk. Zijn momenten zijn niet meer van hetzelfde niveau als in de eerste twee delen maar ach,

het kan er mee door.

Persoonlijk vind ik de beste American Pie tot nu toe, de eerste twee delen niet meegerekend. Het verhaal is redelijk cliché maar de strijd tussen de twee verenigingen verloopt vlot en is vermakelijk om naar te kijken. De cast komt grotendeels uit de vorige film maar doen het gewoon goed en de paar parodieën maken het geheel af.

3.5*

Het slechtste deel uit de taart

Ik dacht eigenlijk altijd dat ik maar een klein deel van de American Pie reeks gezien had maar toen ik een dikke week geleden aan de queeste begon om alle delen te kijken, kwam ik tot de conclusie dat ik alleen maar het deel uit 2009 nog niet had gezien. Qua plot leek dit me eigenlijk de interessantste uit de reeks (althans toch van de vervolgen met nieuwe acteurs) maar gisteren bleek dat dit 7e deel de doodsteek voor de reeks was.

Want eerlijk gezegd, ik vond de vervolgen op zich nog wel vrij vermakelijk. Het niveau van het eerste deel werd natuurlijk nooit gehaald maar er zat altijd wel een voldoende in. Dat is bij The Book of Love dus overduidelijk niet het geval. Waarom? Omdat dit gewoon een film is geworden met vreselijke personages. Laat ik beginnen met de zoveelste Stifler die hierin komt opdraven. Ik heb de andere Stiflers altijd wel leuk gevonden (al kan niemand tippen aan Sean William Scott) maar dit was gewoon verschrikkelijk onleuk. Het droevigste is dan ook de rape scène met een eland die er a) belachelijk slecht uitziet en b) compleet niet grappig is. Maar dat dit een moeilijke zit ging worden qua humor werd al vanaf de degoutante openingsscène duidelijk. Mijn god, waar heb ik weer naar zitten zien.. Gelukkig komt deze Stifler op zich niet erg veel in de film voor maar ook de andere personages zijn te slecht voor woorden. Die dikzak is nog te erg voor woorden met zijn fantasieën. Het wordt dan ook nog compleet belachelijk dat hij op zo'n stomme manier nog de chick weet te scoren. Maar bon, ik denk dat het ondertussen wel duidelijk is geworden dat het qua personages en humor erbarmelijk slecht gesteld is met dit 7e deel. Erg vreemd trouwens ook dat een film die zich zogenaamd profileert als een zoektocht naar bepaalde personen om de Bijbel terug opnieuw in zijn volle glorie te restaureren maar dat dit alleen maar de laatste 10 minuten echt aan bod komt...

Daarmee is het ook wel erg jammer dat ze de rol van Jim zijn vader zo weten te verkloten. Eugene Levy is een acteur die mij alleen maar bekend is van de American Pie reeks en The Man maar juist in die eerste reeks films was hij af en toe erg de moeite waard vanwege de awkward gesprekken. Dit soort rollen passen compleet niet bij zijn personage en Levy weet ze ook totaal niet te benutten, al ligt dat toch sowieso aan het brakke script. De film probeert ook, redelijk wanhopig moet ik zeggen, om eenzelfde sfeer van personages op te bouwen qua vriendengroep maar echt werkelijk iedereen lijkt een enorm slechte afrip te zijn van de personages uit de eerste drie delen. Brandon Hardesty is enorm vervelend als Lube, wat Bug Hall als Rob er in zat te doen is mij nog altijd een raadsel en ook Kevin M. Horton is compleet verwaarloosbaar als Nathan. Het enige waar de reeks nog enigszins de moeite waard is, is voor al het schone vrouwvolk dat in de film rondloopt maar eens je wat minder afgeleid bent door het vele flashen van de boobs, dan valt het nogal snel op dat werkelijk niemand kan acteren. De enige leuke was nog die chick met dat accent maar ik ben sowieso wel een sucker voor dit soort accenten.

Normaal gezien ben ik wel een sucker voor verwijzingen naar andere delen maar zelfs dat weten ze hier te verkloten want het lijkt me wel erg sterk dat alle Stiflers en Cooze de bijbel nodig zullen gehad hebben.. Soit, het mag wel duidelijk zijn dat ik hier nu niet al te hard over te spreken ben. Het plot is ronduit slecht, de personages zijn puur karton en worden gespeeld door een stel bloempotten zonder enige vorm van charisma. Maar het zijn wel mooie bloempotten.

1*

Amnesty International: is that some kind of rockband?

The Naked Mile was een deel uit de American Pie reeks die ik al meermaals gezien had. Het is naast het eerste deel de enige film uit de reeks die ik op DVD heb en eerlijk gezegd, dit was voor mij altijd één van de betere delen. Het is niet vanwege het vrouwelijke schoon dat het meeste van de tijd naakt door het beeld huppelt maar ik heb gewoon een zwak voor dit soort college kids go wild films. Het was alweer een aantal jaren geleden dat ik dit deel had gezien maar als je de eerste 4 films ziet, dan ben je bijna verplicht om deel 5 zien.

En ja, ik blijf de humor er nog altijd van inzien. In plaats van de gebruikelijke Stifler leden uit de familie krijgen we deze keer een atypische Stifler voorgeschoteld en dat zorgt wel voor eens wat verandering. De Stifler pret word in dit deel nog eens verdubbeld door nog een andere Stifler telg te introduceren maar eerlijk gezegd, hier knelt het schoentje een beetje. Steve Stifler, de originele Stifler dus, was een enorme eikel die dacht dat hij door iedereen geliefd was maar eigenlijk door het merendeel gehaat werd. Matt Stifler, degene uit deel 4, was daar net een beetje anders in maar vooral nog een eikel pur sang. Dwight Stifler, degene uit dit deel dus, gaat net compleet de andere kant op doordat hij juist door iedereen geliefd lijkt te zijn. Niet echt een Stifler zoals we gewoon zijn maar bon, erg storen doet het niet. Voornamelijk omdat het Stifler gevoel nog redelijk goed aanwezig is zoals bij de rugby wedstrijd met de dwergen. Voor de rest zit er nog een half uitgewerkt plot in rond een guilt free pass maar heel dat werkt niet zo enorm goed doordat Tracy zowat een droomvrouw lijkt te zijn qua looks en personaliteit. De rol van Jim's vader viel trouwens wel erg vies tegen. In de andere delen slaagt hij er altijd in om een erg pijnlijke situatie te veroorzaken maar dit is gewoonweg waardeloos.

John White doet het op zich wel redelijk leuk als de meer sullige editie van de Stifler clan. Geen bijzondere performance, dat moet je ook niet verwachten in dit soort films, maar gewoon niet goed en niet slecht. White wordt in de film ondersteund door twee vrienden in de vorm van Jake Siegel als Cooze en Ross Thomas als Ryan en die doen het ook niet al te bijzonder. De world championships zijn nog wel even leuk maar daar blijft het dan ook bij. Eugene Levy is, zoals ik daarjuist al zei, wel een serieuze miscast. Neen, miscast is niet het goede woord hiervoor want dat zou een belediging zijn voor de andere vier films waar hij soms heerlijk uit de hoek komt. Het probleem is dat hij gewoon niet goed gebruikt wordt. Jessy Schram is trouwens wel een erg mooie vrouw, jammer dat haar rol voor de rest maar redelijk beperkt is.

De latere delen uit de American Pie reeks (vanaf dat de cast verandert) worden over het algemeen beschouwd als waardeloze films maar eerlijk gezegd, ik kan ze tot nu toe wel waarderen. Toegegeven, hoogstaand is het niet en het haalt het niveau niet van deel 1 maar het blijft vermakelijk om naar te kijken en meer moet ik op sommige avonden niet hebben.

3*

Don't mess with the class of 99, bitch!

Ik had wat gemengde gevoelens bij deze nieuwe American Pie. Het was sowieso een groot pluspunt dat de originele cast terug bij elkaar kwam maar naar mijn herinnering was het niveau van de voorgangers niet al te hoog. Ik besloot om heel de reeks nog eens terug te zien en met uitzondering van het laatste deel vielen die eigenlijk allemaal nog redelijk goed mee. Ik hoopte dus op een waardige afsluiter en één ding is duidelijk, de taartenreeks heeft eindelijk zijn waardig einde gekregen.

De grote kracht van de film schuilt hem dan ook in de terugkeer van bij mijn weten alle castleden uit de eerste drie films, de American Pie Present reeks dus niet meegerekend. Vooral omdat je geen kennis moet maken met de personages en het is leuk om te zien dat er dan ook geen verdere tijd wordt verspild aan introducties en dergelijke. Neen, na up to date te zijn gebracht met wat de heren (en vrouwen) allemaal in de voorbije 10 jaar hebben uitgestoken krijgen we gewoon een film die perfect in de lijn zit met de eerste films. Het lijkt dan ook alsof de 10 jaar zich nooit hebben voorgedaan doordat iedereen nog zo schitterend op elkaar ingespeeld blijkt te zijn. De Presents vervolgen hadden bijna elke keer een andere Stifler in de hoofdrol en met uitzondering van degene in Book of Love vond ik het nog redelijk goed gelukt. Het is dan ook pas wanneer je Sean William Scott hier terug in ziet verschijnen je je realiseert wat je eigenlijk gemist hebt. Zijn heerlijke droogkloot humor is weer van de partij en Scott weet dit dan ook voortreffelijk te spelen. Ook Jason Biggs, Chris Klein, Eddie Kaye Thomas en Thomas Ian Nicholas als respectievelijk Jim, Oz, Finch en Kevin hebben stuk voor stuk hun goede momenten. Op gebied van de vrouwen is dit wat een minder succes doordat Tara Reid amper in heel het verhaal voorkomt en ook Alyson Hannigan als Michelle is maar een schim van haar personage uit de eerste films. Mena Suvari als Heather maakt gelukkig nog wat goed. Het zijn echter de vele bijrollen die dit net dat beetje extra geven zoals Sherman, Nadia, de twee MILF hunters, ...

Ook op gebied van humor lijkt er niet veel veranderd te zijn in de verstreken jaren. Ik ben opgegroeid met de American Pie reeks maar tijdens de herzieningen viel me op dat de latere films wel redelijk flauw werden en teveel gevuld waren met pis en kak grappen. In deze American Reunion komen die ook nog altijd voor (al moet ik eerlijk toegeven dat ik wel moest lachen om de scène waar Stifler in die koelbak begint te schijten) maar er wordt ook terug meer teruggevallen op awkward scènes zoals de gesprekken tussen Jim en zijn vader (geniale rol van Eugene Levy) maar ook heel de opzet van het herbeleven van hun jeugd tegenover de nieuwe generatie is gewoon schitterend. Natuurlijk moet er ook een moralistisch ondertoontje in zitten maar zelfs dat stoort helemaal niet. Het lijkt me echter wel ideaal dat je nog niet zo lang geleden de voorgaande delen hebt gezien want dan krijg je volgens mij een hele hoop meer verwijzingen mee. Zelfs in muziekkeuze want zo komt onder andere het erg catchy nummer Laid (This bed is on fire with passion and love, the neightbours complain about the noises above) nog eens terug maar weet Stifler eindelijk ook eens wraak te nemen op Finch. Heerlijke afsluiter in ieder geval.

En ik hoop dan ook dat het hierbij blijft want nu eindigt de reeks in schoonheid en ik vrees dat als ze er nog extra vervolgen aan gaan breien, dat die nooit zo goed als deze zullen worden. Of ze moesten wederom 10 jaar wachten maar dat betwijfel ik eerlijk gezegd. In ieder geval is American Reunion een heerlijke film geworden die dankzij de volledige terugkeer van de cast een succes is geworden.

4*

American Ninja maar dan met een samoerai

Een tijd geleden heb ik de American Ninja franchise gezien, waar Sam Firstenberg de eerste 2 delen voor zijn rekening nam. Een reeks die wat wisselt qua kwaliteit maar wel algemeen gezien vermakelijk genoeg om eens iets anders van Firstenberg te proberen. Waar kun je dan beter starten dan een film die wel wat weg lijkt te hebben van American Ninja en dan nog eens als tagline heeft dat dit Bloodsport with blades is.. De lage score op MovieMeter nam ik er maar voor lief bij.

En dit is weer zo'n typisch gevalletje waarbij ik niet snap dat dit zo laag beoordeelt wordt. Ligt het misschien aan het feit dat ik unrated versie heb gezien? De film is in ieder geval lekker bruut met flink wat rondvliegende ledematen en met een vermakelijk concept. De vergelijking met Bloodsport is erg snel gemaakt weliswaar, maar ik heb sowieso wel een zwak voor dit soort tournament films waarin je een verscheidenheid aan krijgers te zien krijgt. Betekent dat dat er niets mis is met American Samurai? Neen, absoluut niet. Heel de aanloop naar het toernooi is werkelijk tenenkrommend en dan heb ik het nog niet over de romance tussen Drew en Janet gehad. Op zich goed dat Firstenberg zich niet verliest in allerlei rompslomp en vrij snel tot de essentie komt met het toernooi, maar die vrijscène valt wel compleet uit de lucht. Een beetje opbouw had op dat gebied nog wel gemogen als ik eerlijk ben. Of je zwiert dat er gewoon allemaal uit, dat had ook gemogen.

Michael Dudikoff is de grote ster uit de American Ninja reeks maar halverwege de franchise kwam daar ineens David Bradley op de proppen en die was toch van een minder kaliber. Je merkte echter wel dat die nog redelijk overeind bleef in de niet-Dudikoff films en ook dit doet hij nog vrij goed. Het is een enorm beperkte acteur maar hij kan wel een aardig potje knokken. Dit soort films valt of staat ook met een indrukwekkende slechterik (denk maar aan een Tong Po uit Kickboxer bijvoorbeeld) en met Mark Dacascos hebben ze daar eigenlijk wel een goede keuze in gemaakt. Het is één van zijn eerste films (nog voor het Double Dragon fiasco) en hij heeft voldoende charisma om zo'n over the top rol als Kenjiro tot een goed einde te brengen. Verdere bijrollen zijn redelijk inwisselbaar, John Fujioka lijkt gewoon van de set van American Ninja naar American Samurai te zijn gekomen, en dan schieten vooral de gevechten over. Een aantal leuke dingen in ieder geval maar ik denk dat je vooral voor de unrated versie moet gaan.

Sowieso is dat altijd een meerwaarde in dit soort films als je het mij vraagt. Ik blijf het in ieder geval wel een toffe regisseur vinden, die Firstenberg. Eens zien of ik niet nog iets kan opsnorren, vermoedelijk wel opnieuw een Bradley film aangezien die op het eerste zicht wel heel veel hebben samengewerkt. Ach, zolang het niet teveel een kopie wordt van elkander.. Vooral het tempo en flink wat gevechten maakt dit de moeite waard.

3*

Well polish my nuts and serve me a milkshake

In mijn marathon om alle American Pie films te herzien ben ik gisteravond aan dit derde deel aangekomen. Het slotstuk van de reeks met de originele personages (althans toch tot een tijd geleden want het nieuwste deel bevat terug alle acteurs) en hier was ik het minst benieuwd naar want in mijn herinnering was dit het minste deel van de trilogie. Gisteravond dus gezien en jammer genoeg werden mijn twijfels waarheid..

Hoewel, nu klink ik wel erg negatief en dat is ook niet de bedoeling want op zich heeft de film wel zijn charme. Met de trouwpartij wordt het nu allemaal op het eerste zicht serieuzer maar dat vertaalt zich jammer genoeg niet naar het niveau van de moppen. Vooral scènes zoals Stifler die hondenstront zit te eten had voor mij echt niet gehoeven. Gelukkig maakt diezelfde Stifler de film op een bepaald moment legendarisch met een geweldige dansscène in een homobar. Ik kon me de scène nog vrij goed voor de geest halen maar dit blijft enorm leuk om naar te kijken. Wat ook wel een minpunt is in dit derde deel is het gebrek aan een aantal belangrijke personages uit de vorige twee delen. Toegegeven, het is redelijk moeilijk om iedereen te kunnen verwerken in dit wel erg flinterdunne trouwverhaal maar types zoals Nadia (die had toch sowieso nog op de proppen mogen komen met de Sherminator), Oz, Heather en Vicky worden toch wel degelijk gemist. Zeker die laatste drie hebben toch altijd een vrij grote rol in de reeks gehad. Voor de rest zitten hier nog wel een aantal leuke knipogen in naar de vorige delen (Kevin die weer eens een toost wilt geven betreffende de next step en dan wordt afgebroken door Finch en Jim maar ook de Finch en Stifler's Mom gaan weer eens van bil)

Ik heb het ondertussen al bij elke American Pie film gezegd die ik heb herzien maar de reden voor mij waarom dit leuk is, is zonder twijfel Sean William Scott. Hoewel hij hier een paar mindere momenten heeft weet hij de film toch weer geheel op eigen handen te dragen. De wisselwerking met Eddie Kaye Thomas als Finch blijft dan ook uitstekend om naar te kijken. Voor de rest doet de cast het weer zoals gewoonlijk en dat is behoorlijk. American Pie 3 bevat ook nog een aantal nieuwe gezichten in de vorm van bijvoorbeeld January Jones. Deze blonde schone heb ik al in meer films zien opduiken (Emma Frost uit X-Men!) en doet het hier dan ook weer meer dan behoorlijk. Ook erg tof natuurlijk dat Eugene Levy hier weer eens even een klein bijrolletje heeft als Jim's vader maar ook hij lijkt nooit meer het niveau van de eerste film te benaderen. Al moet ik toegeven dat de openingsscène toch weer even erg pijnlijk leuk was.

Ik twijfel nog altijd wat over mijn score. De film benadert bijlange niet deel 1 maar komt redelijk in de buurt van deel 2. The Wedding bevat een aantal geweldige scènes maar het is echter het gemis van Tara Reid, Chris Klein, Mena Suvari, ... die ervoor zorgen dat ik hier toch niet even veel aan kwijt kan als aan deel 2. Ben in ieder geval benieuwd hoe The Reunion gaat uitpakken.

3*

Remember the Alamo

Een tijd geleden was ik sinds lang weer eens wat grabbelen in de 5 voor 10 euro actie in de Free Record Shop en vond ik mezelf opeens met deze film in mijn handen. De titel kwam me vaag bekend voor maar meer ook niet. John Landis was al helemaal een zwart gat maar het kwam goed uit dat ik 4 andere films vond die ik ook wel zag zitten. Toch had An American Werewolf in London precies een grote aantrekkingskracht op mij want normaal duurt het altijd vrij lang eer ik een nieuwe DVD kijk, vraag me niet waarom. Een paar dagen geleden tijdens volle maan (puur toevallig trouwens) opgezet.

En ik heb me rot geamuseerd. An American Werewolf is een film die ondertussen al meer dan 30 jaar oud is maar de effecten zijn wel van de beste weerwolf effecten die ik ooit in een film heb gezien. De transformatie van David is geniaal gedaan en ziet er echt heerlijk uit. Ik blijf erbij dat dit er echt 10x zo goed uitziet als de digitale crap die ze tegenwoordig bovenhalen om het minste van effecten te laten zien. Het is ietwat jammer dat het design van de wolf naar het einde toe zelf onderuit wordt gehaald door de makers. Wanneer de film aan zijn climax in het steegje komt, had ik meer de indruk dat ik naar een hond met een ingedeukte kop was aan het kijken dan naar een weerwolf. Beetje zonde maar het is vooral het eerste deel van de film dat echt ontzettend goed in elkaar zit. De dreiging van het kleine stadje, de pikdonkere nacht, de beklemmende sfeer, de pub, ... Gewoon heerlijk om naar te kijken. Maar het zijn echt de effecten die er eigenlijk met kop en schouders bovenuit steken. Sowieso steekt de film wel vol met een aantal leuke vondsten (zowel qua plot met Jack die terug tevoorschijn komt als ontbindend lijk maar ook qua sfeerschepping met een erg geslaagde aanval in de metro) maar dat het zo goed had kunnen zijn, dat had ik niet verwacht. Het blijft alleen jammer dat Landis dit niet geheel kan vasthouden en naar het einde toe een beetje zijn touch verliest.

Ik ben altijd wel te vinden voor van die weerwolf films. Ik heb geen idee waarom maar ze hebben altijd wel een zekere fascinatie op mij gehad en in dat opzicht is An American Werewolf in London wel een erg aangename film geworden. Vooral omdat er niet voor het traditionele alles komt goed einde is gekozen. De relatie tussen David en Alex is mooi om naar te kijken maar je voelt gewoon aan dat het niet kan werken. Gelukkig komt er dan ook niet één of andere slimme dokter langs met het anti-weerwolven middeltje waardoor ze lang en gelukkig leven. Neen, verre van zelfs. David gaat op een complete rampage en met een paar geweerschoten is de relatie gedaan. Niet meer, niet minder maar wel een erg goede zet van Landis die naast de regie ook het script schreef. Hij weet trouwens ook wel een lekkere mix tussen beklemmende scènes en wat zwarte humor er in te steken. Dit wordt natuurlijk ook wel uitstekend neergezet door de cast. Ik kan me niet herinneren dat ik David Naughton ooit in iets anders heb gezien maar hij doet het hier wel erg goed. Een grapje hier en daar maar hij gaat vooral op een geloofwaardige manier om met heel het weerwolven probleem, al is dat op zich dan weer te wijten aan zijn uitstekende tegenspeelster in de vorm van Jenny Agutter. Een vrouw met een enorm grote aantrekkingskracht. Vraag me af waarom want zo'n knappe is het niet perse maar ze geeft precies een extra niveau aan de relatie tussen haar personage en David.

Een aantal geniale scènes, een fantastisch begin en een sfeer om u tegen te zeggen. Ik begin al te denken dat ik de film eigenlijk meer zou moeten geven maar dat zal hoogstwaarschijnlijk met een herziening wel gebeuren. An American Werewolf in London is een klassieker van de bovenste plank, al is het maar voor de uitstekende make-up effecten.

4*

The clown from Halloween?

Ik ben op zich niet zo bekend met heel het horror genre, ik zie eigenlijk meestal gewoon mee met hetgeen mijn broer indertijd heeft aangeschaft. Het was dan ook dankzij hem dat ik in aanraking kwam met de Halloween franchise (zowel de originele reeks als de twee Rob Zombie films) en daar viel telkens Danielle Harris positief op. Een aantal jaar geleden was ik helemaal verkocht dankzij Blood Night en gisteren kwam ik het regiedebuut van de actrice tegen voor nog geen 2 euro.

Natuurlijk meteen opgezet en eigenlijk best nog wel vermaakt. In het begin had ik mijn twijfels dat ik echt een vreselijk slechte film had gekocht (de trip in de limousine en het gesprek met de chauffeur, wel een rol van de immer coole Kane 'Jason Voorhees' Hodder, is wel erg slecht), maar eenmaal de verrassing tijdens het eten duidelijk is geworden, schiet de film wel in een hogere versnelling. Beetje jammer dat het zo'n kort filmpje is, komt nog een klein stuk halverwege de aftiteling trouwens, maar het concept was vermoed ik ook al wel zijn houdbaarheidsdatum beginnen te overschrijden. Dat neemt niet weg dat dit een film is die wel over de gehele lijn blijft boeien en eigenlijk met een aantal scènes zijn eigen smoel weet te versieren. Persoonlijke favoriet was de trip-scène van Jules (inclusief cameo's van Danielle Harris zelf en Michael Biehn) die gecombineerd wordt met de castratie van Adam.

Had wel verwacht dat Harris een grotere rol in het geheel ging hebben, dat werd toch wat gesuggereerd op de DVD zelf, maar met uitzondering van een cameo is ze dus niet te zien. Wel een erg leuke cameo trouwens, maar dat terzijde. Soit, een stel vrienden in een horrorfilm en dan voel je meestal al de bui hangen. Het selecte groepje dat Harris laat opdraven is niet al te bijzonder (Jennifer Blanc-Biehn produceerde mee de film en is ook samen met Michael Biehn, zal waarschijnlijk dus een vriendendienst zijn geweest) maar kan er op zich nog wel mee door. Toegegeven, bij dit soort films wil ik al wel is sneller de hand over het hart strijken.

Tof filmpje in ieder geval. We zijn alweer bijna 5 jaar verder en er is nog niets nieuws uit de koker van Harris gekropen en dat is toch zonde. Among Friends is nergens vernieuwend of uitzonderlijk goed, maar staat wel garant voor een vermakelijk avondje.

3.5*

Vijf landen maken een film

Toch vreemd hoe je geheugen soms verkeerde dingen kan onthouden. Ik heb de Antoine Doinel cyclus al geruime tijd liggen (als je zelfs ziet dat hier berichten van mij dateren uit 2011) maar ik was nog altijd niet aan het laatste deel (L'Amour en Fuite) begonnen omdat ik met het idee zat dat Antoine et Colette, het segment uit deze L'Amour à Vingt Ans, het vierde deel was. Ik heb lang moeten zoeken naar dit deel aangezien het niet in de Truffaut box zit en dan kom je opeens tot de conclusie dat Antoine et Colette eigenlijk het tweede deel is en niet het vierde deel..

Weg was dus het idee om dit in de juiste volgorde te gaan zien maar bon, maakt op zich niet veel uit. L'Amour à Vingt Ans is vandaag de dag nog vindbaar omdat Truffaut het openingssegment voor zich neemt. Een goede keuze, want de kwaliteit zit meteen al goed en het blijft fijn om nog eens een stuk uit het leven van Antoine te zien. De rest van de kortfilms zijn echter allemaal (iets tot veel) minder waardoor je met het hoogtepunt bent begonnen. Op zich kan ik het idee om elk een kortfilm te maken rond twintigjarigen en hun kijk op de liefde wel smaken en het mag gezegd worden dat de 5 regisseurs er allemaal hun eigen draai aan geven. Misschien hier en daar wat cliché (Italië gaat uiteraard over een jongen die niet kan kiezen tussen zijn vriendinnetje van zijn eigen leeftijd of een oudere vrouw voor wie hij eigenlijk meer een toyboy is terwijl Japan over de liefde tussen mensen uit verschillende klasse gaat) maar juist door de korte speelduur van elk segment - ze klokken allemaal rond de 25 minuten af - kijkt dit wel erg vlotjes weg.

Als je aan Doinel denkt, dan denk je Jean-Pierre Léaud. De acteur waar de hele cyclus op steunt en dit doet hij ook weer erg fijntjes. Die dynamiek met Marie-France Pisier (Colette) en haar ouders geeft dit alleszins de nodige schwung. Het Italiaanse segment van Renzo Rossellini is meteen diens debuut (al vermoed ik dat hij als zoon van Roberto Rossellini film niet ver moest gaan voor raad) en bereikt bijna de kwaliteit van Truffaut. Een simpel verhaal over een jongen die getormenteerd moet kiezen tussen twee vrouwen maar ik ben verder eigenlijk nog het meest gecharmeerd door het segment van Shintarô Ishihara. Iets wat begint als het verlangen van een arbeider naar een vrouw uit de hogere klasse vervalt al snel in een passiemoord en de manier waarop Koji Furuhata dit brengt is indrukwekkend. De twee andere segmenten (over een Duitser die zijn vriendinnetje ongewild zwanger maakt en over een oorlogsveteraan die mee op sleeptouw wordt getrokken door een groepje twintigers) zijn het meest inwisselbaar.

Mijn versie was trouwens enkel en alleen maar Italiaans gesproken. Ik vermoed dat elk land zijn eigen gedubte versie heeft uitgebracht (?) dus het is een beetje vreemd om bijvoorbeeld zo'n Koji Furuhata in het Italiaans te horen spreken maar bon, ik ben al blij dat ik dit eindelijk eens van de to-see list kan schrappen. Vooral de moeite voor het stuk van Truffaut dus maar Shintarô Ishihara en Renzo Rossellini leveren ook nog puik werk af. Het Poolse segment van Andrzej Wajda valt uiteindelijk het meest uit de toon.

3.5*

Ana in de nasleep van Franco's regime

Ik vind het wel eens leuk om je in een film te storten zonder dat hij ook maar enig raakpunt heeft met je interesses. Ik selecteer mijn films praktisch allemaal op de aanwezigheid van een regisseur/acteur/componist, de status, een specifiek genre (sci-fi of Western) of iets dergelijks en Ana y Los Lobos voldeed aan geen enkele van die voorwaarden. Het was vooral de poster die me aantrok. Ik kreeg er het gevoel van een soort van kruising tussen Repulsion en Last House on the Left bij, compleet onterecht trouwens, en gisteren eens voor gaan zitten.

Altijd fijn dan wanneer je dan effectief ook een degelijke film voorgeschoteld krijgt, al ben ik blijkbaar wel een zeldzame hoogstemmer. De commentaar op het regime van Franco is inderdaad nogal opzichtig, maar dat neemt gelukkig niet weg dat dit een film is die gezien mag worden. De dreigende sfeer blijft wel jammer genoeg uit, vooral omdat Ana er precies zonder al te veel kleerscheuren vanaf lijkt te komen. Het 'flirten' met Juan, de scène waar ze José helpt met zijn nieuw uniform en natuurlijk de relatie met Fernando die ze zelfs lijkt te bewonderen. Nergens lijkt de nieuwe oppas echt in gevaar te komen en hier en daar gaat Carlos Saura zelf ook wat de mist in, vond vooral de scène waar Fernando lijkt te leviteren niet passen, maar op het einde deelt hij wel even een mokerslag uit. De wolven uit de titel lijken tot dan meer schaapjes te zijn, maar laten in de laatste minuten hun tanden en klauwen zien. Dan direct ook afsluiten met het een zwart scherm met het simpele Fin op. Heerlijk!

Vooral aangenaam verrast door Geraldine Chaplin eigenlijk. Ben niet meteen fan van haar vader en verwachtte daardoor ook niet enorm veel van haar (zoon/dochter van worden altijd iets meer voorgetrokken naar mijn gevoel), maar ze is hier op haar plaats als buitenstaander in een gestoorde familie. Een familie onder leiding van de corpulente Rafaela Aparicio, la Madre, en die voor het overige bestaat uit Fernando Fernán Gómez (Fernando), José María Prada (José) en José Vivó (Juan). Een nogal dysfunctioneel gezin dus en de rollen worden degelijk ingevuld.

Saura blijkt een aantal jaren later nog een vervolg (Mamá Cumple Cien Años) gemaakt te hebben. Ik denk dat dat mijn volgende film uit zijn oeuvre wordt, want dit smaakt wel naar meer. Op voorwaarde dat ik hem kan vinden, want Saura zijn werk blijkt niet echt druk bekeken te zijn.

4*

Bud Spencer in het New York van de jaren '30

Ik was er eigenlijk vanuit gegaan dat Even Angels Eat Beans een film was met Bud Spencer en Terence Hill. Hij is in ieder geval uitgebracht in eenzelfde reeks als de films van het duo, maar Hill is hier vervangen door een zekere Giuliano Gemma. Grappig genoeg hem al wel eerder gezien in Il Gattopardo, waar Hill ook een rolletje in heeft, maar het was de eerste keer dat ik hem zag samenwerken met Spencer. Beetje jammer van de Engelstalige audio, maar liever dat dan een verknipte versie met originele audio zoals ze bij All the Way Boys hebben gedaan..

Hetgeen waar ik echter het meest schrik voor had was de speelduur. Ik zie altijd wel eens graag een komedie, maar degene waarbij ik me voor de volledige 2 uur amuseer? Die zijn ver te zoeken. Ook Even Angels Eat Beans heeft zijn inzakkingen, maar het valt op dat regisseur Enzo Barboni er in slaagt om genoeg afwisseling te tonen. Wat op zich knap is, want het plotje dat hierachter steekt is nu niet van een hoog niveau te noemen. Spencer en Gemma spelen twee gangsters die eigenlijk niet meedogenloos genoeg zijn voor het beroep dat ze uitoefenen met alle gevolgen van dien. Niet altijd even boeiend te noemen dus (het wederkerend mopje met de peuter die naar het wc gaat was na de eerste keer al niet zo grappig) en hier en daar wat chaotisch (heel dat stuk tussen Sonny en Naka Kata waarbij de eerste het leven van de tweede heeft gered) maar wel vermakelijke nonsens.

Vooral omdat Gemma overduidelijk van plan was om zijn eigen stempel op de film te drukken. Hij is geen imitatie van Hill en probeert het komische aspect zoveel mogelijk naar zijn eigen stijl in te vullen. Hij deelt bovendien ook een goede chemie met Spencer, wat ook niet iedereen gegund is. Die Spencer is weer zijn vertrouwde imposante zelve en laat regelmatig zijn vuisten spreken. Altijd fijn wanneer dat gebeurt en met Robert Middleton hebben ze nog een goede slechterik als klankbord. Zo'n figuur die volgens mij zijn gehele carrière de slechterik heeft gespeeld en daar ook effectief de perfecte smoel voor had. Die geforceerde knarsetandende smile.. Heerlijk!

Tof! Valt me op dat ik erg vaak zo'n 3.5* uitdeel aan het werk van Spencer (en Hill) maar dat is omdat ik me er keer op keer wel weet mee te amuseren. Jammer dat de releases in de Benelux soms zo bedroevend zijn, maar met uitzondering van een Engelse dub (die trouwens best nog meevalt) is er bij Even Angels Eat Beans weinig op aan te merken.

3.5*

Right! Stop that! It's silly. Very silly indeed!

Tegenwoordig is Monty Python weer al wat de klok slaagt aangezien het vijftal terug is beginnen optreden voor een beperkt aantal shows. Ik heb praktisch alles van hen gezien, maar had And Now for Something Completely Different altijd wat links laten liggen. Ik ben een groot Python fan, maar dit kwam op mij altijd over als een soort van goedkoop cashen op het succes van de reeks. De film werd echter geschoten tussen de eerste twee seizoenen en diende blijkbaar vooral als poging om het Amerikaanse publiek bekend te maken met de Britse humor.

En toch ontsnapt het gevoel me nog altijd niet dat dit wel een erg makkelijke poging was. Het enige verschil met de Flying Circus reeks is dat de sketches nu in hun 'echte' omgeving worden opgenomen. Je had dus evengoed de serie kunnen uitzenden.. Soit, de Dead Parrot sketch bijvoorbeeld is dan effectief ook opgenomen in een dierenwinkel. And Now for Something Completely Different is dus een soort van best-off en er zit toch echt wel geniaal spul tussen. De Dead Parrot is niet minder dan fantastisch en ook Self Defense Against Fresh Fruit, hoewel het hier om een verkorte versie gaat, kan me nog altijd doen schaterlachen. Het probleem zit hem echter in het feit dat dit gewoon beter werkt in kortere afleveringen. Nu krijgt de film een fragmentarische tint, iets dat hun latere films niet zouden hebben, en verliest het geheel wat zijn vaart. Ik had ook geen idee hoe lang de film duurde en betrapte me erop dat ik me op den duur begon af te vragen of er nu nog iets ging komen of dat het gedaan was.

Wat valt er op zich nog over de Python's te vertellen? Zelfs na maar één seizoen bleken ze al fantastisch op elkaar ingespeeld te zijn en het plezier spat er hier dan ook vanaf. De reviews van hun eerste nieuwe show in de O2 Arena zijn nogal lauw te noemen, maar hier waren ze echt al op hun toppunt. Blijft toch enorm zonde dat Chapman zo snel is overleden, was toch wel mijn favoriet en heeft hier ook weer heerlijke stukken. De 5 anderen zijn van hetzelfde niveau natuurlijk, al blijf ik Gilliam's animaties het minste aspect aan Python vinden. Tof ook om Carol Cleveland en Connie Booth nog in kleine bijrollen te zien, die behoren toch ook wel tot de Python familie.

Leuk vermaak natuurlijk, maar kan toch niet tippen aan de serie of pakweg The Holy Grail. Je lijkt ook een paar sketches te missen (de Spanish Inquisition onder andere), maar die waren nog niet geschreven en dan wordt het moeilijk om ze er in te steken. Fragmentarisch, maar wel hilarische fragmenten.

3,5*

Ghosts galore. Headless horsemen, horseless headsmen, everything

Een paar dagen geleden besloot ik nog eens het aanbod van Thrillflix te checken en tot mijn grote verbazing hadden ze zowaar een categorie met gratis films. Daar zat wel wat interessant spul tussen, maar het wordt wel gelimiteerd tot één film per dag en als je meer wilt, moet je maar een abonnement nemen. Beetje een vreemde keuze aangezien ik dankzij een alerte user hier op MovieMeter erop gewezen werd dat al die films evengoed op Youtube staan. Achterliggend wordt dan ook gewoon die versie via de site getoond..

Als je voor de Youtube versie ga, dan kan je nog kiezen voor ondertiteling en dat is via Thrillflix niet mogelijk dus de keuze is dan snel gemaakt. In ieder geval, de reden dat ik voor And Now the Screaming Starts! was gaan zitten is eenvoudig: Peter Cushing. De ster die ten huize Metalfist een legendarische status heeft bereikt dankzij zijn werk voor de Hammer productiemaatschappij zou hier namelijk een hoofdrol in hebben. Dat vermoed je toch althans wanneer je de openingscredits bekijkt maar niets is minder waar aangezien Cushing pas een halfuur voor het einde op de proppen komt. Wat zich ervoor afspeelt is een vermakelijk filmpje dat overduidelijk is gaan lenen bij de vele Hammer producties maar toch net iets minder die typische touch heeft. Het is moeilijk om te pinpointen waar het net misloopt, maar Hammer is toch vaak een tikkeltje sfeervoller. Toch doet Roy Ward Baker (die sowieso een flink aantal Hammer producties op zijn naam heeft staan) veel goeds met het materiaal dat hij ter beschikking krijgt.

Het duurt alleen nogal lang vooraleer alles echt op gang komt. Stephanie Beacham is een fijne screamqueen die zich de longen uit het lijf schreeuwt maar manlief Ian Ogilvy is nogal zoutloos te noemen. Ze worden nagenoeg gedurende het eerste uur bijna volledig aan hun lot over gelaten qua degelijke acteurs maar dan krijg je gelukkig dus de immer geweldige Cushing ter beschikking. De film schiet meteen een versnelling hoger en ook de lange flashback met Herbert Lom als Henry Fengriffen is de moeite. Ik werd alleen niet warm of koud van Geoffrey Whitehead als Silas. Normaal gezien een personage dat echt iets moet uitstralen, maar Whitehead mist het. Het einde is voorspelbaar maar nog wel effectief genoeg. Misschien net iets teveel gestoeld op Rosemary's Baby maar kom, ik ben in een goede bui.

Er bestaat blijkbaar ook nog een US release waarin sommige scènes zijn geknipt (onder andere Cushing die een lijk zonder ogen ontdekt) maar de versie die op Youtube staat is dus unrated voor zover ik kan zien. And Now the Screaming Starts! is verder vooral zo'n typische net-niet film. Cushing doet het goed, Beacham zou niet misstaan in een Hammer film maar de verdere bijrollen zijn wat poverder en qua sfeer komt dit ook niet volledig tot zijn recht. Leuk om eens gezien te hebben, dat wel.

3*