Opinions

He once played the Minute Waltz in 58 seconds

De Airport franchise moet één van de meest succesvolste reeksen zijn in de geschiedenis van de rampenfilm zijn. Vreemd genoeg verwachtte niemand het succes van dit eerste deel doordat de interne strubbelingen (over geld, wat anders) ervoor zorgden dat de grote bazen van Universal dachten dat dit een gigantische flop ging worden waardoor ze de film overal tegelijkertijd uitbrachten in de hoop zoveel mogelijk kijkers te lokken vooraleer de slechte mond-tot-mond reclame hen de nek omdeed. Het geruzie bleef (niettemin omdat producer Ross Hunter in interviews vertelde dat deze film gedurende ettelijke jaren verantwoordelijk was voor het salaris van de Universal executives), maar het heeft hen toch een mooie franchise opgeleverd.

Je mag zeggen wat je wilt, maar Airport is toch wel een erg vermakelijke film geworden. Regisseur George Seaton neemt ruim zijn tijd om zijn verhaal uit de doeken te doen en met een speelduur van meer dan 2 uur en een half is de film misschien in zijn begin wat te traag. Daar had eventueel wel wat in geknipt mogen, maar eenmaal Guerrero op het vliegtuig zit geraakt de film wel in een hogere versnelling. Wat mij echter nog het meest charmeerde was de vrij eenvoudige aanpak. Geen overdreven landing waar het vliegtuig praktisch uiteen bibbert en uiteindelijk met veel lawaai naar de startbaan dondert, maar gewoon een droge conversatie tussen de verkeersleider en de piloten die het vliegtuig met vakmanschap terug met zijn wielen op de grond zet. Het is vooral de combinatie met een (althans voor mij toch) getrouwe weergave van een luchthaven die te kampen heeft met de nodige weersomstandigheden. Dat, en de wel erg cheesy dialogen natuurlijk. Airport heeft een nogal hoog soap gehalte en de gesprekken tussen de personages liegen er in ieder geval niet om.

Burt Lancaster verdiende hier een mooie cent aan doordat hij had bemiddeld dat hij 10% van de opbrengst kreeg wanneer de film de kaap van 50 miljoen dollar zou overschrijven. In Noord-Amerika alleen zaten ze al aan 45 miljoen dollar en toch zou Lancaster altijd blijven verkondigen dat dit de slechtste film was waarin hij heeft meegespeeld. Zie niet in waarom aangezien Lancaster hetzelfde niveau bereikt als ik van hem gewend ben. Niet één van zijn beste rollen weliswaar, het is geen Il Gattopardo bijvoorbeeld, maar niets om je voor te schamen. Zeker niet wanneer je tegenspeler de altijd goede Dean Martin is en er dan nog eens een stewardess rondloopt in de vorm van Jacqueline Bisset. George Kennedy, Van Heflin en Helen Hayes maken het geheel af.

Leuke nonsens in ieder geval die je best niet ziet wanneer je de dag erna op het vliegtuig stapt. Weliswaar wat traag, maar het is genieten eenmaal de film goed in gang is geraakt. Er wordt voldoende tijd genomen om de personages te introduceren en dat heeft uiteindelijk wel zijn nut. Misschien maar eens wat meer van dit soort films zien, heb Earthquake hier ook nog liggen.

3.5*

De laatste samenwerking tussen Akira Kurosawa en Toshirô Mifune

Het was in 1948 met Drunken Angel dat Akira Kurosawa voor het eerst Toshirô Mifune in één van zijn films castte. Het was liefde op het eerste gezicht tussen de twee en ze maakten de ene na de andere film. Echter na een goede 17 jaar, en bijna evenveel films, kwam er met het filmen van Red Beard dan toch een kink in de kabel. Kurosawa die de authenticiteit van zijn titelpersonage wou bewaren eiste dat Mifune zijn baard liet staan gedurende twee jaar waardoor die geen andere rollen kon accepteren en diens productiemaatschappij op het randje van faillissement balanceerde. Filmisch gezien zou het nooit meer goed komen tussen de twee, hoewel ze nog altijd wel vol lof over elkaar spraken.

Het was met deze informatie dat ik de film startte en ik vond het eigenlijk jammer dat het zo is moeten eindigen tussen de twee iconen. Het is misschien wel één van de meest interessante combinaties die ooit het grote scherm hebben mogen sieren en het deed me dan ook wel deugd om te zien dat er van enige strubbelingen hier amper iets te zien is. Mifune was zo'n imposante acteur die eigenlijk elke rol wel aankon en het in de huid kruipen van de bedeesde Dr. Kyojô Niide is ook een kolfje naar zijn hand. Zelden zo'n geweldige acteur gezien die zo moeiteloos kan switchen qua uitstraling. Leukste moment aan deze Red Beard? De scène waar hij bij het bezoek aan het hoerenkot eventjes een volledige lokale bende boefjes om zeep helpt. Die woede die daarna gevolgd wordt door het spijt dat hij er te hard is ingevlogen. Heerlijk! Genoeg lof voor Mifune, hoewel dat er naar mijns gevoel nooit teveel kan zijn, want Yûzô Kayama is als de jonge nieuwkomer, Dr. Noboru Yasumoto, toch ook wel een interessante pion in het geheel. Een goede afwisseling ten opzichte van Niide en het is vooral de relatie tussen de twee die in deze langdurige film echt mooi tot zijn recht komt.

Daar zit hem echter ook wel een tikkeltje het knelpunt aan Red Beard, namelijk de speelduur. Kurosawa was niet vies van een lange film en als er één regisseur is waar ik vertrouwen heb dat hij dat tot een goed einde kan brengen, dan is hij dat wel maar hier verliest hij zich toch net iets teveel in flashbacks. Toch blijft dit een film met een grote aantrekkingskracht. Je bent als het ware een vlieg op de muur die kijkt naar het reilen en zeilen van een ziekenhuis in de 19e eeuw en Kurosawa brengt het bijzonder fascinerend. Enkel bij de verhaallijn rond de kleine dief die vergiftigd was door rattenvergif zakt het verhaal in. Het serene zwart-wit, ook de laatste keer dat Kurosawa dat zou doen, geeft toch ook een zekere authenticiteit aan het geheel trouwens. Die werd sowieso al serieus verstevigd door het feit dat de regisseur besloot om een volledig ziekenhuis op poten te zetten met alles erop en eraan door enkel maar gebruik te maken van materiaal dat toen beschikbaar was.

Het einde van een tijdperk dus, maar gelukkig voor mij nog niet de laatste film die ik moest zien van het duo. Er staat me dus nog wel wat Kurosawa-Mifune lekkers te wachten. Toch heb ik ietwat een gemengd gevoel hierbij. Mifune imponeert zoals altijd, maar Kurosawa weet niet altijd even goed de aandacht te houden. Ik moet wel bekennen dat de film uiteindelijk een grotere indruk heeft achtergelaten dan ik gisteravond besefte. Wou oorspronkelijk 3.5* geven, maar een halfje verhoging is dus wel op zijn plaats.

4*

De introductie tot cyberpunk voor het Westen

Een paar dagen geleden was ik eens een lijstje aan het maken van films die ik had gezien, maar waar nog geen recensie bij staat. Jammer genoeg nog altijd een grote lijst (zo'n +700 titels) maar het had wel als resultaat dat ik een aantal films terugzag in mijn collectie waarvan ik dacht "dat is inderdaad wel erg lang geleden". Zo zag ik deze Akira het laatst als 16-jarige, zo'n 12 jaar geleden dus, en wist ik nog dat die toen wel een serieuze indruk had gemaakt. Het zette in ieder geval de deur open naar films zoals Ghost in the Shell en daar zal ik Akira altijd dankbaar voor zijn.

Ik was dan ook verheugd om te zien dat dit eigenlijk nog altijd als een huis overeind blijft staan. Meer zelfs, de film krijgt er een halfje bij omdat dit op een aantal vlakken toch zo enorm indrukwekkend is. De animatiestijl blijft meer dan 30 jaar later nog altijd fabelachtig mooi (die moto-achtervolgingen, gewoon heel die vibe in Neo Tokyo, die grootschalige climax, ...) en het is dan ook van de eerste tot de laatste seconde genieten. Ik kan me eerlijk gezegd ook niet voorstellen dat ik indertijd alles heb begrepen (met uitzondering van die klassieke Akira pose met de moto kon ik me ook echt niets meer van de film herinneren) maar ook qua plot is dit de moeite. Naar het schijnt niet helemaal gelijk met de originele manga - wat op zich ook niet verrassend is aangezien die nog in volle publicatie was toen deze film uitkwam - maar het deert niet. Tetsuo die langzaamaan doordraait, de opoffering van Kiyoko, Takashi en Masaru, die vibe tussen Kaneda en Kai, ... De manga staat ondertussen op het verlanglijstje maar die mooie 35th Anniversary Box Set is jammer genoeg vrij prijzig te noemen.

Zeker omdat ik ergens met het gevoel zit dat je een groot stuk van de sfeer kwijt geraakt wanneer je het enkel met de tekeningen moet doen. Katsuhiro Ôtomo maakt er namelijk een erg goed geheel van. Die cyberpunk sfeer spat van het scherm, die soundtrack is geweldig in combinatie met de beelden en zoals eerder gezegd is dit qua animatie nog altijd één van de mooiste films die ik heb gezien. Zoveel details in de achtergronden.. Zelfs zo'n stomme dingen als Cream, Led Zeppelin en The Doors op de jukebox aan het begin van de film. Qua voice-cast ook gewoon degelijk. Beetje teleurstellend dat er zo geen extra's op de DVD van A-Film staat maar ze hebben gelukkig wel gewoon de originele audio behouden. Het schijnt dat in één de oude Engelse dub (er zijn er 2 als ik me niet vergis) de stem van Masaru naar een soort van monsterstem hebben gewijzigd. Indien mogelijk: altijd voor de originele audio gaan!

Zeker omdat naar het schijnt die Engelse dub soms redelijk simplistisch zou zijn waardoor de diepgang van een aantal scènes de mist ingaat. In ieder geval is het erg fijn dat dit nog altijd zo de moeite is. Ik krijg meteen zin om me eens terug onder te dompelen in wat andere cyberpunk dingen die ik indertijd keek zoals Appleseed. Die heeft ook geen review, maar die heb ik jammer genoeg zelf niet in bezit.

4.5*

Jafar, ik stik!

Toen ik een paar dagen geleden De Aristokatten was aan het zien sloop de gedachte in mij op dat ik dat wel eens de beste Disney zou kunnen vinden. Ergens riep er een klein stemmetje: "Maar neen, Aladdin was toch altijd je favoriet?" Dat kleine stemmetje had ergens wel een punt maar het was te lang geleden dat ik Aladdin had gezien waardoor ik dus niet echt een duidelijk oordeel kon vellen. Gisteravond had ik absoluut geen zin om in mijn bed te kruipen (je kent dat wel, je verlangt naar het weekend en voor je het weet is het weekend weer om) dus kwam ik tot de conclusie dat ik die tijd goed kon spenderen door Aladdin nog eens op te zetten. Zo gezegd, zo gedaan.

Aladdin is vandaag de dag zo'n film geworden waarvan iedereen wel een aantal zinnen tekst blindelings kan opzeggen. Het zorgde bij mij in de klas dan ook vaak voor hilariteit wanneer op de meest willekeurige momenten "Ik ben oppermachtig" werd uitgeroepen met een erg diepe stem. Soit, ik denk dat ik waarschijnlijk nu maar de enige ben die stiekem is aan het lachen dus terug over naar de film. Aladdin is gebaseerd op een sprookje, zoals de meeste Disney films, en net zoals de meeste sprookjesadaptaties is het weer een mooi sprookje geworden. Aladdin kent alle elementen van een klassiek verhaal en speelt ze dan ook heerlijk uit. De romance tussen de straatrat en de prinses wordt leuk vertaald naar het witte doek maar het zijn vooral de kleurrijke personages die de show stelen. De meest bekendste is de hyperactieve Geest natuurlijk. Een personage dat door de vele spot soms niet echt in de tijdsgeest (no pun intended) past door zijn verwijzingen naar Groucho Marx, Jack Nicholson of Robert de Niro maar tegelijkertijd hierdoor vaak wel erg hilarisch uit de hoek komt. Hetzelfde geldt voor de meest hilarische vogel aller tijden, Iago. Ik haalde daarjuist al de herinnering aan waarin klasgenoten, nog niet zo bijster lang geleden eigenlijk, vele quotes van de film uitspuwden. Vele van die quotes kwamen dan ook van deze papegaai. Een geweldig raspende stem en een heerlijke opvliegendheid. Vooral in combinatie met één van de beste bad-guys uit de Disney stal, Jafar, is hij vaak erg leuk. De prinses is ook weer zo'n mooi stukje dat Disney typeert. De prinsessen zijn soms niet het boeiendste aan de film (Doornroosje/Aurora kun je nu niet echt het hoofdpersonage noemen) maar hier wordt het tegendeel bewezen. Aladdin zelf is natuurlijk ook weer zo'n typisch Disney personage dat nooit verveelt. Het zou op den duur kunnen vervelen, dat Disney bulkt van de ultieme goedzakken en bad-guys,maar eerlijk gezegd stoort het mij helemaal niet. Blijft toch een erg leuk vermaak. Ik heb eigenlijk nooit geweten dat de straatventer in het begin van de film blijkbaar de Geest moet voorstellen. Dit is te zien aan het feit dat ze allebei een sikje hebben, allebei maar 4 vingers (terwijl iedere mens er in de film 5 heeft) en de klederdracht (blauw met een rode band). Ook de vele verwijzingen naar andere Disney films zijn wel leuk om te spotten. Let trouwens ook op de vele Hidden Mickeys doorheen heel de film. De eerste keer dat ik van zoiets hoor maar blijkbaar zit heel de film er vol mee.

De animatie is deze keer ook weer van een hoog niveau. De Oosterse bruine tinten komen erg mooi tot hun recht en ook het geëxperimenteer met de CGI komt redelijk goed uit de verf. Het is wel eventjes wennen en de Grot der Wonderen ziet er in het begin redelijk goed uit maar wanneer Aladdin wordt afgevuurd in de toren door Jafar, is er toch even pijn aan de ogen. Ik blijf het extreem jammer vinden dat Disney geen tijd meer vrijmaakt voor films op de ouderwetse tekenstijl (oké, The Princess and the Frog was een uitzondering) want dit blijft toch zoveel keer mooier dan die hedendaagse Pixar crap. De personages op zich zien er wel weer erg goed uit. Gebaseerd op Tom Cruise en Jennifer Connelly zijn Aladdin en Yasmine een mooi geanimeerd koppel. Zoals elke Disney die ik de afgelopen paar dagen heb gezien, is het hoogtepunt qua animatie weer te vinden in het einde. Het gevecht tussen Aladdin, Jafar en de andere is erg mooi geanimeerd maar vooral de donkere, bruine kleren versterken de scène echt hard. Sowieso had er voor Agrabah geen andere kleurenpalet gekozen moeten worden dan hetgeen er nu is gebruikt. De Nederlandse stemmencast is trouwens ook wel weer van een hoog niveau. Dubs zijn normaal gezien een faux pas maar voor Disney knijp ik toch wel gemakkelijk een oogje toe heb ik de indruk.

Na een tijd nadenken beschouw ik toch Aristokatten als de beste Disney tot nu toe maar Aladdin komt vast en zeker op een solide 2e plaats. Het plot loopt lekker, is boeiend en de animatie ziet er ook weer erg mooi uit. De personages zijn hilarisch maar het geexperimenteer met de CGI zorgt ervoor dat de film toch iets aan kracht inboet. Jammer maar Aladdin kan toch nog altijd op een dikke, solide score rekenen.

4.5*

Duizendpoot Delon

Ik heb de voorliefde voor Alain Delon eigenlijk bijna met de paplepel naar binnen gekregen. Het was mijn vader die indertijd naar Duitse en Franse zenders keek en daar veel films met de Franse ster zag. Hij moet toen jonger zijn geweest dan ik nu ben en toen ik me een aantal jaar geleden voor Franse films begon te interesseren was er één ding dat hij altijd zei: als je iets van Alain Delon vindt, koop het dan. Zo gezegd zo gedaan en hoewel het oeuvre van Delon soms wat lastig te vinden is, passeerden ondertussen toch al de nodige films. Persoonlijk vind ik hem het beste in zijn films met Luchino Visconti als regisseur, maar ook films als La Piscine mogen er absoluut zijn.

En die films komen hier ook aan bod, zelfs in de korte versie. Het blijft dan ook erg vervelend dat de openbare omroep om de een of andere reden nooit de volledige documentaire uitzend maar altijd een verknipte versie toont. Dit smaakt alleszins naar meer en het is dan ook fijn dat regisseur Philippe Kohly deze keer wel de goede balans weet te vinden tussen interviews en filmfragmenten, dat was met Marlon Brando, un Acteur Nommé Désir toch wel wat anders. Kohly neemt echter zelf geen interviews af en probeert vooral op een heldere manier het levensverhaal van zijn onderwerp in beeld te brengen aan de hand van oude interviews en gesprekken. Veel archiefmateriaal dus en dan blijkt dat Delon naast een goed acteur ook gewoon wel een fijne verteller is, maar het is misschien nog wel het stukje achter de schermen bij Astérix aux Jeux Olympiques dat nog het leukst is. Beetje jammer dat Kohly laat uitschijnen dat Delon na die film op pensioen is gegaan (wat niet klopt: hij maakte na de Astérix film onder andere nog Un Mari de Trop in 2010 en Une Journée Ordinaire in 2011) maar het is wel inderdaad zijn laatste bioscoopfilm en het vormt een mooie afsluiter voor de documentaire. Verder vooral een aantal leuke weetjes (ik wist wel wat over zijn relatie met Romy Schneider maar bijvoorbeeld niet dat ze nog mee was gegaan naar die première, puur en alleen om hem te steunen) waardoor je naderhand toch het gevoel hebt dat je een iets beter beeld van de Fransman hebt.

Het begint tegenwoordig schering en inslag te worden, maar ik hou vaak een halfje achter de hand voor als ik eens de volledige versie te pakken krijg. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dat nog niet vaak is gebeurd, maar van een documentaire van 89 minuten maar 52 minuten overhouden.. Het is toch een serieuze knip. Kijkt in ieder geval wel lekker vlotjes weg door de korte speelduur en het gebruik van het archiefmateriaal is fijn om te zien.

3.5*

I hope they remember. I hope Texas remembers

Ik ben helemaal niet bekend met de slag rond de Alamo. De catchphrase 'Remember the Alamo' kende ik wel, onder andere uit An American Werewolf in London maar verder dan dat ging mijn kennis dan ook niet. Het was dus hoog tijd om daar eens iets aan te doen en die kans kwam er via het regiedebuut van John Wayne. Als Wayne fan vind ik hem als acteur al geweldig en ik was dan ook benieuwd hoe hij de regie ging aanpakken. Toevallig vandaag op DVD kunnen vinden en daarstraks ineens maar eens opgezet. Het was een lange zit maar het was elke minuut waard.

Al vind ik het op zich wel jammer dat ik een ietwat verknipte versie heb gezien. De DVD release bevat blijkbaar alleen de 154 minuten durende versie (zoals hij oorspronkelijk is gereleased op zijn première in Los Angeles) maar er is dus ook een langere versie die onder andere de dood van een aantal personages verder uitwerkt en een iets andere sterfscène van Crockett heeft. Ach, in ieder geval is de DVD versie dan precies wel de versie zoals Wayne ze heeft bedoelt maar voor mij mocht het gerust allemaal nog wat langer duren. Ik ben dan ook fan van dit soort verhalen waar een kleine minderheid het tegen een heel leger opneemt. The Alamo is dan ook bijna een perfect schoolvoorbeeld hoe het narratief en visueel in beeld moet gebracht worden waardoor dit een heerlijke rit wordt. De film neemt rustig zijn tijd om tot een goed tempo te komen (het duurt ook vrij lang eer er eigenlijk schoten worden gelost) maar de climax is het perfecte hoogtepunt. Zelden zo'n heerlijk opwindend stukje cinema geweten. Op zich heb ik er dan ook geen problemen mee dat dit niet strookt met de waarheid maar kan wel perfect begrijpen waarom dit voor anderen een probleempunt zou zijn. Ik kan er ook niet tegen als ze het bronmateriaal niet respecteren (tenzij het er beter van wordt maar dat is maar zelden) maar hier ken ik het bronmateriaal niet dus geen ergernis langs mijn kant. Interessant is trouwens ook nog de korte documentaire John Wayne's 'The Alamo' die als extra op de DVD staat. Naast wat leuke weetjes haalt die ook nog een paar verschillen met de werkelijke geschiedenis aan.

Wat mij trouwens ook nog erg aansprak was het respect waarmee Wayne zijn tegenstanders in beeld bracht. Meestal barst dit films van de typische good guys (die werkelijk niets verkeerd kunnen doen) en de typische bad guys (die werkelijk niet juist kunnen doen) maar Wayne brengt ze menselijk in beeld. Zeker het moment waarop de Mexicanen de galante heren uithangen en toelaten dat de vrouwen en de kinderen mogen vertrekken is een kippenvelmoment. Dit alles gecombineerd met de heerlijke muziek van Dimitri Tiomkin natuurlijk.

Eigenlijk wou John Wayne helemaal niet de hoofdrol spelen. Hij produceerde de film al (hij was dan ook al jaren aan het rondlopen met het idee om een verfilming te maken), nam ook de regie op zich en kreeg het idee dat het allemaal wel eens vrij zwaar ging worden om al die taken uit te voeren. Hij wou dan ook Charlton Heston en Clark Gable in de film maar die weigerden allebei (Charlton was toen nog democraat en Gable wou niet werken met een debuterend regisseur) waardoor Wayne de rol van Crockett eigenlijk aan Widmark wou geven. Wayne kreeg echter alleen maar financiële steun als hij zelf de hoofdrol speelde waardoor hij dus de rol van Crockett op zich nam. Het bekende hoofddeksel past niet goed bij hem maar voor de rest is dit weer een geweldige John Wayne rol. Blijft toch één van mijn favoriete acteurs. De film steunt voornamelijk op drie personages: Crockett, Travis en Bowie. Die laatste twee worden gespeeld door Laurence Harvey en Richard Widmark en het zorgt voor spektakel. Hoewel Widmark en Wayne elkander niet zo erg tof vonden naast de set krijg je toch een zekere chemie tussen de drie mannen te zien. Ik betwijfel of dit ook zo had geweest met Gable en Heston.

John Wayne heeft bloed, zweet en tranen in de film gestoken maar het resultaat mag er zeker en vast zijn. De drie hoofdrollen worden sterk ingevuld, de bijrollen ook trouwens, maar ook op gebied van regie stelt Wayne zeker en vast niet teleur. Ik moet nog veel zien van de Duke maar ik twijfel er niet aan dat dit één van mijn favoriete rollen van hem zal zijn.

Dikke 4,5*

Ik vind het altijd fijn wanneer een DVD kortfilms als extra bevat. De Classic Cinema Collection van The Hunchback of Notre Dame (de 1923 versie) heeft Alas and Alack als bonus en de link tussen beide films moet je niet ver zoeken: het is allebei met Lon Chaney. Alleen zonde dat een deel van de kortfilm wel verloren is gegaan en waardoor het verhaal nogal abrupt ten einde komt, dat hadden ze misschien wel ergens mogen vermelden. Wat het extra jammer maakt is dat dit eigenlijk wel een fijne kortfilm is. Een plot waar zowat iedereen van de cast een dubbelrol speelt (een mijmerende vissersvrouw besluit een sprookje aan haar dochter te vertellen en natuurlijk zijn al die personages gebaseerd op de realiteit) en een ietwat simpel verhaaltje over wensen dat je een ander leven hebt. De kracht zit hem dan ook in de melancholie die van de kortfilm afstraalt. De klotsende golven aan het strand, de diepdroevige blik van Cleo Madison, … Merkwaardig ook dat Chaney hier ook een gebochelde speelt, iets waar hij in 1923 met The Hunchback of Notre Dame naar zou terugkeren. Hopelijk komt de volledige versie ooit nog eens boven water, want ik denk dat er dan wel eens een 4* zou kunnen inzitten. Nu blijf je uiteindelijk toch wat op je honger zitten.

3,5*

The Champ is here!

Een tijd geleden was er een actie bij de krant waar je elke zaterdag een film die gebaseerd is op waargebeurde feiten voor 3 euro kon kopen. Ik had nog geen enkele film van de reeks dus heb ik ze allemaal gehaald. Nu was het hier in België weer zo'n regenachtig weer dus had ik geen zin om buiten te komen. Ik voelde meer iets om me in een gemakkelijke stoel te nestelen, blikje cola naast me en een ouderwetse boksfilm op te zetten.

Als Ali nu niet in de reeks van de krant had gezeten had ik hem waarschijnlijk wel ooit is gekocht. De reden? Simpelweg omdat ik nu echt niets van zijn carrière ken. Oke, je hebt het bekende Rumble in the Jungle gevecht, de naamsverandering van Cassius Clay naar Muhammad Ali en de dansende manier waarop Ali vocht. Juist, ik wist ook dat Ali ooit is tegen een Belg had gevochten, Jean-Pierre Coopman. Ik geef het toe, het is een gat in mijn cultuur maar het was wel een gat dat ik verwachte te vullen door deze film. Slaagt dat even tegen! Het enige waarin Mann in slaagt is om mij het gevoel te geven dat Ali simpelweg een arrogante idioot was met een veel te grote mond. Als je een biopic over iemand maakt dan lijkt het me dat je dat toch doet met de bedoeling om die persoon te eren en ervoor te zorgen dat je kijkers hetzelfde gevoel als jezelf krijgen wanneer ze naar de betreffende persoon kijken? Wel, Mann faalt daar compleet in. Hoewel het misschien niet terecht is om dit allemaal op Mann te steken want ik kan me best wel voorstellen dat Ali in het echt effectief zo'n arrogante zak is. Dan kun je als filmmaker moeilijk de zaken gaan verbloemen wil je een oprechte biografie maken. Soit, uiteindelijk ben ik niet veel meer wijzer geworden over de persoon achter de bekende bokser. Dit voelt dan ook overduidelijk aan als een gemiste kans. Dat neemt niet weg dat ik het gevoel krijg dat Mann wel wist waar hij het over had want de scènes die zich afspelen met Malcolm X zijn op zich wel de moeite waard, de moord wordt op zich ook wel mooi weergegeven, maar de film spring uiteindelijk gewoon te hard van de hak op de tak. De schuld ligt in mijn ogen dan ook aan het gebrek van enige tijdsaanduiding. In het begin krijgen we even te zien in welk jaar de film zich afspeelt maar wanneer Ali zijn licentie om te boksen kwijt speelt gaan er, denk ik toch, ettelijke jaren voorbij maar dit wordt op geen enkele manier echt duidelijk gemaakt. Wanneer Ali uiteindelijk aan zijn match tegen Foreman kan beginnen ziet hij er nog altijd even oud uit als in het begin van de film. Dit had gemakkelijk kunnen worden opgelost door hier en daar een kleine tijdsaanduiding want iemand die niets van Ali weet, zoals ikzelf, geraakt al snel de draad kwijt.

Iets waar ik me in boksfilms regelmatig aan stoor is de manier waarop de effectieve gevechten worden weergegeven. Vaak komt het me allemaal te rommelig en te chaotisch over maar dat geldt niet voor Mann. Het gevecht met Sonny Liston is excellent gefilmd en ook de andere kampen zien er netjes uit. Er wordt op het juiste moment gebruik gemaakt van slow motion en het enige wat echt stoort is wanneer de camera zich precies lijkt mee te bewegen met de boksers. Ik kan het niet juist uitleggen maar het komt er op neer dat de camera precies alle richtingen uitvliegt. Favoriet stuk uit de wedstrijden is zonder twijfel wanneer Ali uiteindelijk Foreman neerslaat en dat je op de achtergrond een vlinder ziet vliegen. Een heerlijke subtiele verwijzing naar Ali's slogan: float like a butterfly, sting like a bee.

Op de hoes van de DVD die ik heb staat in grote letters dat Will Smith een briljante vertolking neerzet. Hmm, dat geldt dan toch niet voor mij want ik vond hem hier serieus onder zijn kunnen presteren. Ik heb het ooit al eens bij een andere film gezegd maar wanneer je bekend wordt al typetje in een langlopende serie kun je moeilijk van dit imago af geraken. Jammer genoeg geldt dat hier ook voor Will Smith, toch in deze film want meestal heb ik er niet zo'n probleem mee. Ik heb hem vroeger leren kennen door zijn rol in The Fresh Prince of Bel-Air en hier leek hij niet veel verandert. Jammer want hij heeft wel wat in zijn mars maar hier komt het er niet echt uit. Het enige waar hij wel in slaagt is om de one-liners van Ali op een treffende manier uit te spuwen. Het interview waar hij de kans verwoordt van een mogelijk gevecht met Frasier is geweldig maar een groot deel van die eer gaat dan eigenlijk wel voor de echte Ali omdat hij de betreffende woorden vroeger toch heeft gezegd. Als we dan eigenlijk toch iemand briljant moeten noemen dan mag voor mijn part die titel naar Jamie Foxx gaan. Normaal gezien niet één van mijn favoriete acteurs maar hier is hij gewoon fantastisch. Ook de rest van de cast zet op zich wel een sterke rol neer.

Tjah, moeilijk te beoordelen. Op zich is de film als biopic niet veel waard want je komt maar bitter weinig over Ali te weten. Smith komt niet over als de legendarische bokser maar de gevechten en de goede rollen van de rest van de cast maken veel goed. Ik denk dat ik maar voor de gulden middenweg ga.

2.5*

Lust je zalm?

Het is vreemd hoe een film soms nog na al die jaren in je geheugen kan staan. Ik was nog te jong om dit destijds in de cinema te gaan kijken vanwege de KNT rating, maar eenmaal de film in de videotheek kwam werd al wel eens een oogje toegeknepen. Sindsdien eigenlijk nooit meer gekeken, vooral ook omdat de VHS die we later aanschaftte het niet meer deed, maar sinds kort de Jan Verheyen boxset gekocht en daar zit deze uiteraard in. Was benieuwd of dit nog altijd overeind ging blijven.

Ergens wel, maar de film verliest zich naar het einde toe toch net iets te hard in lompe scènes. Nooit geweten trouwens dat de basis van Alias oorspronkelijk moest dienen als een Wittekerke film (volgens Jan Verheyen zelf werd dat idee afgeblazen omdat er al van in het begin ruzie was over de hoeveelheid screentime van de acteurs) maar het blijft wel één van de betere Vlaamse thrillers. Het grote probleem bevindt zich dus vooral in de climax en dan eigenlijk vooral in de scènes waar Eva op onderzoek besluit te gaan. Er zijn geile tieners op een zomerkamp die meer doordachte beslissingen dan die van haar maken en dat wringt op den duur toch wat. Dat neemt echter niet weg dat het einde toch wel erg sfeervol is en dat de familie van Dieter lekker psychotisch blijkt te zijn. Verder vooral een film die veel is gaan lenen bij zijn Amerikaanse genregenoten. Stoort dat? Goh, op zich niet echt eigenlijk. Zelfs het verplichte eindshot waar Eva helemaal doorgedraaid is blijkt nog zijn charme te hebben.

Film steunt vooral op een uitstekende Geert Hunaerts. Een compleet andere invulling dan hetgeen hij in de vorige film van Verheyen deed, maar dit gaat hem eigenlijk echt nog wel goed af. Beetje jammer dat hij zich niet verder heeft kunnen ontwikkelen, volgens mij is een rol in Thuis nog wat het bekendste dat hij de laatste jaren heeft gedaan? Hilde De Baerdemaeker doet het op zich ook nog wel vrij degelijk, ze kan dan ook niet meer doen dan haar stupide keuzes zo geloofwaardig mogelijk te brengen, en het is altijd fijn om Michael Pas in iets te zien verschijnen. Verder wat de gebruikelijke koppen (Hilde Van Mieghem is degelijk, Veerle Dobbelaere is wat minder) die je in dit soort films kunt verwachten.

Ik speelde met het idee dat Verheyen niet echt mijn regisseur ging zijn, maar zijn oude werk kan me in ieder geval al wel bekoren. Alles Moet Weg blijft tot nu toe zijn beste, maar films als deze en Team Spirit vind ik wel fijn vermaak. Ben benieuwd wat de rest van zijn oeuvre nog gaat geven.

3.5*

Yeah, 'very deep' is exactly where he wants to put it

ik was er tot sinds kort maar mondjesmaat in geslaagd om het oeuvre van Woody Allen te veroveren. De man maakt dan ook elk jaar een nieuwe film en om een mij onbekende reden blijven zijn films toch nog steeds redelijk prijzig in de winkel. Ik was dus aangewezen op een aantal cinema voorstellingen (onder andere Zelig en Hannah and Her Sisters op die manier gezien), maar gisteren een boxset met 20 van zijn films aangeschaft voor nog geen 40 euro. Aangezien de films alfabetisch zitten was Alice de eerste in rij.

Het was in ieder geval een mij onbekende Woody Allen film en ik weet nog steeds niet goed wat ik er van moet denken. Hoewel het plot rond een uitgeblust koppel waarvan de ene gevoelens voor een derde partij krijgt Allen niet vreemd is, besluit hij om er opeens wat fantasy elementen in te gooien en dat had ik eigenlijk niet meteen verwacht. Dat Alice begint te hallucineren en haar voormalig vriendje te zien krijgt vond ik nog wel een leuke zet, alsook de scène met de muze, maar dat onzichtbaar gedoe was me net een brug te ver. Vreemd aangezien ik Midnight In Paris, wat toch ook niet echt een realistische film is, wel kon waarderen. Soit, voor de rest weer lekker veel neurotisch gedoe en een aantal erg leuke scènes. Zo is het einde met de love potion erg leuk en dan is het ook zonde dat Allen uiteindelijk nog zo'n mierzoet einde aan de film hangt. Alice die perfect op eigen benen kan staan en moeder Theresa gaat helpen... Nah, had voor mij niet perse gehoeven.

Geen Woody Allen zelf in de film aangezien zijn typische personage deze keer een stel borsten heeft gekregen. Enter Mia Farrow dus en die doet het behoorlijk. Ik ben nog niet helemaal overtuigd over haar kunnen, heb haar tot nu toe enkel in een soort van dezelfde rol gezien, maar kan ze wel waarderen. Zeker de scène met Alec Baldwin is wel leuk. Ik verwachtte Baldwin hier trouwens compleet niet in, dacht altijd dat hij in de recentere films (To Rome with Love en Blue Jasmine) een rolletje had. Tof ook om Joe Mantegna nog eens in iets tegen te komen. Heb het altijd een wat ondergewaardeerde acteur gevonden en hij kan hier perfect zijn mannetje staan. William Hurt doet wat hij moet doen en meer ook niet.

Aangename film in ieder geval die vooral de moeite is vanwege een goede cast. Op narratief vlak is Alice hier en daar not my cup of thea, maar Allen weet het algemeen gezien nog vrij mooi op te lossen. Alice is één van de wat onbekendere films uit zijn oeuvre, geen idee waarom, maar mag in mijn ogen toch wel gezien worden. Verbaas me dan ook een beetje over het lage gemiddelde hier.

3.5*

De Walrus en de Timmerman

Ik heb vroeger wel wat Disney films verorbert. De meeste klassiekers zoals Aladdin of The Lion King heb ik wel gezien maar toch nog zijn er titels zoals deze Alice in Wonderland die dik nog nooit had gezien. Daar kwam verandering in toen ik voor 50 cent/stuk een resem Disney films in de Kringloopwinkel had gekocht in perfecte staat en sindsdien zet ik er zo af en toe eens eentje op. Het zijn vaak erg leuke, vlotte films die vooral leuk zijn om te zien dankzij de animatie.

Daar is Alice in Wonderland wel een uitzondering op, jammer genoeg. Ik denk dat het de laagst genoteerde Disney van mijn kant is. Het grootste stoorfactor is het hoofdpersonage, Alice, zelf. Oké, Disney is en blijft natuurlijk voor kinderen maar ik kon me bij films zoals Belle en het Beest of de Aristokatten altijd wel amuseren met de personages. Alice daarentegen is een nogal vervelend kind dat precies continu ligt te zagen en te whinen over vanalles en nog wat. Daar komt dan nog eens bij dat de Nederlandse versie verschrikkelijk slecht is nagesynchroniseerd waardoor er werkelijk amper iets van heel de film is te verstaan. Ik kom er nu pas achter wat de zogenaamde onjaardag was doordat ik het hier op de site genoemd zie worden. VHS is natuurlijk niet zo uitstekend als DVD of zelfs Blu-Ray maar elke andere Disney die ik in het Nederlands heb gezien is perfect doenbaar dus het ligt volgens mij toch echt wel aan de film zelf. Best wel jammer want hiermee verliest de film wel een groot deel van zijn kracht, als die er überhaupt is. Waar ik de muzikale intermezzo's normaal wel kan waarderen in een Disney film, is het hier een samenraapsel van allerlei geluiden waardoor er niet echt veel van de film is te verstaan. Jammer, want volgens mij is er wel meer te beleven mocht je hem in een deftige versie zien dus misschien toch nog maar eens een herkansing geven maar dan de originele versie of iets dergelijks.

Ik zag een tijd geleden, ik geloof met de top 30 van 2010 op ATV, nog wat beelden van het 'vervolg' hierop van Tim Burton. Het leek me toen wat een raar filmpje en ik kreeg het vermoeden dat de tekenfilm ook een tikkeltje anders ging zijn dan de meeste animatiefilms van Disney. Ik kreeg gelijk maar het is er niet beter op geworden. Sommige personages zijn wel leuk gevonden zoals de tweeling Tweedledee en Tweedledum, de kat en die rups die letters uitblaast maar over het algemeen is het me allemaal wat te onsamenhangend. Alice loopt maar wat rond, zaagt een beetje en komt dan het ene vreemde creatuur na het andere tegen. Dit kan wel een springplank zijn voor een interessante film maar dat is het, spijtig genoeg, niet het geval. Ook de animatie komt niet echt uit de verf. Vroeger lette ik daar allemaal niet op en dan was een Disney gewoon leuk omdat het verhaal leuk was of omdat er grappige personages in zaten. Nu, met een paar herzieningen en een paar nieuwe films achter de kiezen te hebben, valt me op hoe getalenteerd de Disney studio eigenlijk wel niet was/is. Daar is bij Alice in Wonderland echter niets van terug te zien en naast het teleurstellende verhaal was dit de druppel. Althans dat dacht ik tot Alice bij de koningin terecht komt. Vanaf dan komt de film in een soort stroomversnelling die de film een stuk leuker maakt. De koningin is een heerlijk personage (Hoofd eraf!) maar ook qua animatie is hier wat meer te beleven. De 'kaartendans' waarbij Alice en de Aas, Twee en Drie worden ingesloten en de aankomst van de Koningin voorspelt ziet er erg leuk uit en hiermee haalt de film dan toch nog net een voldoende. Al was toch het nipt want het einde vond ik dan weer wat minder, ik begin films te haten waarin het allemaal een soort van droom blijkt te zijn

Net zoals bij de meesten hier heb ik een dubbel gevoel bij de film. Op zich zijn er een aantal leuke personages te bekennen (de Mad Hatter, de Koningin, ...) maar is Alice zelf te vervelend om een hele film mee vol te houden. De animatie is ook het minste van wat ik tot nu toe ben gewend van Disney maar het stuk bij de Koningin maakt wel wat goed.

3*

Why is a raven like a writing desk?

Ik heb het hele Alice verhaal altijd maar vrij raar gevonden. De Disney animatiefilm had ik recentelijk terug gezien maar die viel me een tikkeltje tegen omdat de Nederlandse dub waanzinnig slecht was. Ondertussen wel de originele versie gehaald maar nog niet gezien. Soit, het spel Alice: Madness Returns was dan wel weer vermakelijk en naar het schijnt ging Burton eenzelfde duistere toer op dus de interesse was gewekt.

Wat meteen opvalt is de enorm kitscherige stijl die de regisseur er hier op nahoudt, deed me zelfs wat denken aan wat Raimi dit jaar afleverde met Oz the Great and Powerful. In het begin oogt het enorm lelijk maar vreemd genoeg begin je er na een tijd aan te wennen en krijgt het een zekere aantrekkingskracht. De film trouwens gewoon op DVD gezien dus gelukkig geen 3D bril moeten opzetten maar dat terzijde. Waarom Burton trouwens kiest voor de titel Alice in Wonderland in plaats van Through the Looking Glass is ook een raadsel maar daar kan ik op zich nog mee leven. Wel tof natuurlijk om een aantal personages terug te zien. Het design van onder andere de Red Queen, de Hatter en Tweedledee/Tweedledum is leuk gedaan maar de film heeft ook een degelijke stemmencast met onder andere Alan Rickman, Stephen Fry, Christopher Lee en Michael Sheen. Depp doet hier weer zijn vertrouwde truukje, al begint daar nu toch echt wel sleet op te komen, en Wasikowska is nogal kleurloos. Dan sprak Helena Bonham Carter als de Red Queen wel veel meer tot de verbeelding trouwens, ook overduidelijk een klasse hoger dan Anne Hathaway als White Queen. Soundtrack is niet al te memorabel maar het grote hekelpunt aan Alice in Wonderland is het gebrek aan een coherent verhaal.

Al doet Burton hier nog wel een waardige poging. Nu is Alice sowieso al nooit echt een interessant personage geweest. Zij fungeert gewoon als schakelpunt om zoveel mogelijk gekke figuren te introduceren maar hierdoor voelt de film nogal onsamenhangend aan. Je gaat simpelweg van de ene kleurrijke creatie naar de andere en that's it. Het is pas naar het einde toe dat de film er in slaagt om echt interessant te worden. Op het puntje van mijn stoel zat ik nooit maar ik moet bekennen dat ik me toch wat rechter begon te zetten vanaf dat de Hatter en Chess zichzelf als kampioen opgeven. Jammer genoeg stelt de climax uiteindelijk dan ietwat teleur. Het gevecht tussen Alice en Jabberwocky bereikt echter nooit de epische proporties die je verwacht en ik had meer interactie met de Hatter en Stayne verwacht. De climax zou zogezegd een heel slagveld moeten zijn maar de strijd zelf had beter in beeld gebracht kunnen worden.

Uiteindelijk is Alice in Wonderland een lastige film om te beoordelen. Visueel ziet dit er geslaagd uit, al is het soms wel erg kitscherig en vloekt de flashback aan het begin van de film compleet met de rest, maar qua verhaal zal dit toch niet één mijn favoriete films worden. Al moet ik bekennen dat ik nieuwsgierig ben geworden naar de boeken. Menig bekende naam acteert op automatische piloot (met vaak maar 1 a 2 regels dialoog) maar het kan er allemaal mee door. Vermakelijk maar meer ook niet vrees ik.

3*

In space no one can hear you scream

Ik ben al een tijd van plan om Prometheus eens te zien. De enige reden waarom ik dat nog niet heb gedaan is vanwege de link met de Alien films, althans ik heb toch gehoord dat er een link zou zijn. Ik ben zo iemand die erg verzot is op kleine verwijzingen dus was ik van plan om de Alien quadrilogie (al heb ik het 4e deel zelfs nooit gezien) eens terug te zien. Het was alweer een aantal jaar geleden (ik geloof zo'n 4) en ik was benieuwd of de reeks me deze keer wel kon bekoren.

Al heb ik dit eerste deel altijd wel vermakelijk gevonden maar in mijn opzicht is de film de status die hij heeft verworven in de loop der jaren niet waard. En nu ga ik waarschijnlijk tegen wat schenen shotten maar het oeuvre van Ridley Scott in het algemeen vind ik nu niet zo enorm boeiend. Het grote probleem bij Alien is dan ook dat de film gewoonweg te lang duurt. De opbouw naar de aankomst van het mysterieuze wezen is dan ook redelijk saai te noemen maar wordt vooral gekenmerkt door een gebrek aan tempo. De cast lijkt het merendeel van hun dialoog maar te improviseren en het is precies altijd even wachten of de tegenspeler nog iets gaat zeggen of dat het tijd is om hun tekstje op te zeggen. Eenmaal de alien zelf op de proppen komt trakteert Scott ons wel op een aantal iconische scènes (heerlijk moment wanneer het beest uit de borstkas komt gekropen) en ook de twist dat Ash een robot is kon ik nog waarderen. De climax was dan alweer wat minder doordat de alien wel erg snel wordt verslagen maar hetgeen me nog het meest irriteerde is dat Scott de kijker dan toch nog even op het verkeerde been wilt zetten en de alien mee laat ontsnappen in het ruimtetuig van Ripley. Tot hier nog vrij goed maar wat had het toch veel beter geweest als Ripley dan het loodje had gelegd. Had sowieso voor een halfje extra gezorgd.

Als je dit leest, dan moet je je zonder twijfel afvragen waarom ik er toch nog 3.5* aan geef. Wel, de reden is voornamelijk het magnifieke design van de alien zelf. Mijn God, wat ziet dat beest er toch geweldig uit en het is voor mij het hoogtepunt qua aliens in de sci-fi wereld. Ook de technische snufjes en het design van het ruimteschip voelt erg geslaagd al blijf ik het jammer vinden dat Scott er voor kiest om in de scènes buiten het schip toch gebruik te maken van geluid. Dat is gewoon puur onmogelijk en dat stoorde me toch wel wat. Hoewel het schip zo'n 7 man herbergt, is er toch maar één iemand die vandaag de dag nog altijd met de film wordt geassocieerd. Ik heb het natuurlijk over Sigourney Weaver en eerlijk gezegd, ik vind ze niet zo'n fantastische actrice. Ook hier heeft ze aan aantal goede scènes maar komt ze even vaak tenenkrommend over. Dan vond ik Ian Holm als Ash (onvoorstelbaar dat dat dezelfde acteur is die de kleine Bilbo in de LotR trilogie speelde) veel beter tot zijn recht komen.

Degelijk? Ja maar er zijn toch echt wel wat ruwe kantjes aan. De spanningsboog is vrij ver te zoeken en de film is redelijk voorspelbaar. Het einde is een teleurstelling maar verdomme, wat is het design toch enorm goed geslaagd. Vanavond deel 2 nog eens opzetten.

3.5*

Hey, son, I'll give ya my authorization code. It's E-A, T-M, E.

Ik dacht vroeger eigenlijk altijd dat er maar 3 Alien films waren. Het derde deel heeft een sluitend einde en ik heb de reeks ooit op televisie gezien en daar stopte ze ook met het derde deel. Ergens had er een lichtje moeten gaan branden want ik had al eens gehoord dat Joss Whedon hier aan mee had gewerkt maar bon. Naar aanleiding van Prometheus de eerste drie delen nog eens gezien en tot slot dit vierde deel er maar achter gegooid. De verwachtingen waren niet al te hoog want het derde deel was vrij pover maar de samenwerking met Joss Whedon kon wel eens interessant gaan worden.

Maar dat is het dus niet geworden. Wel leuk om te zien dat we hier eigenlijk een soort van beta versie te zien krijgen van Firefly maar daar stopt het dan ook bij doordat je nergens diezelfde sfeer voorgeschoteld krijgt. De combinatie Jeunet - Whedon werkt gewoon langst geen kanten doordat beide compleet andere dingen willen. De tongue-in-the-cheek stijl van Whedon is wel af en toe te merken maar het geheel wordt zo serieus gebracht dat het bijzonder slecht overkomt. Daar komt dan nog eens bij dat ze het Alien concept compleet verneuken door er een kruising van te maken tussen mens en alien. Nu op zich vind ik het nog geen slecht idee maar de uitwerking is te belachelijk voor woorden. Die zielige oogjes zien er niet uit (volgens mij was het oorspronkelijke concept van Whedon waar de alien er een stuk cooler uit zag heel wat beter) en wanneer Ripley dan nog eens de moeder gaat uithangen had ik enorm veel zin om de film af te zetten. Zonde eigenlijk want op zich was de film tot dat moment nog redelijk onderhoudend maar hier gaan ze toch compleet de mist in.

Alien Resurrection bevat nog wel een vrij degelijke cast maar zoals gezegd komt het gewoonweg niet over. Het script van Whedon is naar eigen zeggen nog redelijk intact gebleven maar volgens hem is praktisch alles gewoon verkeerd gedaan. En dat begrijp ik wel ergens want er is precies meer gekozen voor een aantal bekende namen in plaats van de juiste acteurs. Zo is Ron Perlman op zich een acteur die wel een aantal vermakelijke rollen op zijn naam heeft staan (Hellboy blijft toch mijn favoriet) maar hij speelt het hier te serieus. Het machogehalte is te hoog en vrij vervelend om naar te kijken. Iemand waar ik bijzonder weinig verwachtingen bij had was Winona Ryder. Komt langs de ene kant ook omdat ik haar verwarde met Christina Ricci (waarom weet ik ook niet) maar dit doet ze erg degelijk. Zonde trouwens dat Michael Wincott zo snel het loodje legt, was één van de meer interessantere personages. De rol van Ripley is ook interessanter geworden dan ik had verwacht. Het feit dat ze na 200 jaar gekloond wordt vind ik niet zo'n geweldige zet maar Sigourney Weaver weet het personage toch weer een andere dimensie te geven. Alleen had ze haar moedergevoelens naar het einde toe mogen thuislaten maar bon.

Jeunet heeft me nog altijd niet overtuigd (Fabuleux Destin d'Amélie Poulain vond ik ook maar zozo) maar dit moet volgens mij ook de eerste onvoldoende voor Whedon van mijn kant zijn. De combinatie tussen regisseur en schrijver werkt niet doordat ze allebei klaarblijkelijk iets anders wouden met dit vierde deel. Toch wel zonde.

2*

Treat a queen like a whore and a whore like a queen. You can't go wrong

De herzieningen van de eerste 2 Alien films vielen me eigenlijk goed mee. Alien was nog even goed als ik me herinnerde en Aliens was zelfs een stuk beter. Deze Alien 3 heb ik echter altijd het zwakste van de trilogie gevonden (ik heb de 4e film nooit gezien, al komt daar binnenkort wel verandering in) maar als het mogelijk was dat zijn voorganger een volledig punt bijkreeg, dan kon dat hier natuurlijk ook gebeuren.

Maar dat is dus niet het geval want vergeleken met zijn twee voorgangers is deze Alien film een aanfluiting geworden. Het begint natuurlijk al meteen met het laten doodgaan van drie (!) van de vier belangrijkste personages uit de vorige film. Hicks krijgen we gewoonweg niet te zien, al heeft hij wel meer betaald gekregen voor het gebruik van zijn foto dan zijn hele rol in de voorganger, maar ook Newt wordt zomaar off screen uit de film geschreven. Enorm zonde en volgens mij had de film een stuk interessanter kunnen uitdraaien als deze personages het nog hadden overleefd. Zo vond ik de terugkomst van Bishop, hoewel het hem niet helemaal is natuurlijk, veruit het interessantste aan de film en ik hoop dat het 4e deel in deze lijn gaat verder gaan. Soit, dat er veel problemen waren met het script is in ieder geval wel vrij goed te merken want de film voelt nogal onsamenhangend aan maar ook het feit dat Fincher niets meer met de film te maken wou hebben en het tijdens de editing is afgetrapt doen de film niet veel goeds. Er zit gewoon geen vaart in het geheel en de op papier interessante setting met al de gelovige gevangenen draait in de werkelijkheid op niet veel soeps uit.

Het design van de alien zelf blijft natuurlijk een godsgeschenk. Zelden zo'n mooi vormgegeven buitenaards wezen gezien en het is dan ook zonde dat er in vergelijking met de twee vorige films voor de makkelijke uitweg is gegaan en dat de film af en toe gebruik maakt van CGI. De rennende alien ziet er dan ook werkelijk belabberd uit. Sigourney Weaver slaagt er voor de derde keer in om toch weer eens in de buurt van de alien terecht te komen maar ik moet zeggen dat ik haar hier vrij degelijk vond. De evolutie die ze doorheen de films heeft meegemaakt is interessant om te zien maar Weaver lijkt ook meer en meer in de rol gegroeid te zijn en dit resulteert in een sterk einde waar ze dan eindelijk eens het loodje legt. De kleine bijrol van Lance Henriksen is trouwens veruit de interessantste van alle bijrollen. Een geweldig acteur die een geweldig personage speelt, het kan niet fout lopen. Tussen al dat gevangenengeweld zit er ook nog één interessante rol tussen en dat is die van Charles S. Dutton als Dillon. De rest van de gedetineerden komt maar redelijk kleurloos over en laten geen enkele indruk na.

Ik ben aan het twijfelen wat ik hier aan kwijt kan geraken. Het feit dat praktisch alle personages uit de voorganger compleet om zeep worden geholpen stoort me erg hard maar het einde en de rollen van Weaver, Dutton en Henriksen maken het toch nog een interessante zit. Zonde van de CGI af en toe maar ik ga het op een erg nipte voldoende houden. Een van de volgende dagen slotluik maar eens kijken.

2.5*

This time it's war

Zoals gezegd ben ik van plan om Prometheus eens op te zetten maar daarvoor wou ik de Alien films eerst nog eens een keertje kijken, kwestie van in de goede sfeer te zitten. Ik heb de reeks altijd wat overgewaardeerd gevonden maar in het eerste deel bleek er echt wel wat kwaliteit te schuilen. Het tweede deel vond ik vroeger echter een aanfluiting dus ik begon eigenlijk met een beetje tegenzin aan de film.

En dat is geheel onterecht want Aliens kan zich perfect meten met zijn voorganger, ik zou hem zelfs een klein tikkeltje beter willen noemen. Ridley Scott is ingewisseld voor James Cameron en dat is er aan te merken doordat de film veel energieker lijkt te zijn en dat is zeker en vast een groot pluspunt. Het is dan ook zo ontzettend jammer dat de film op zich een paar keer uit de bocht gaat, vooral naar het einde toe lijkt Cameron af en toe de draad te zijn kwijtgeraakt. We krijgen dan ook volstrekt belachelijke momenten zoals de alien die de lift pakt. Alsjeblieft zeg, van een mood killer gesproken. Toch kent de film net als zijn voorganger een aantal iconische scènes (die rioolscène is toch geniaal) waardoor deze sequel zeker en vast zijn goede punten heeft. Visueel is dit zowat van hetzelfde niveau als de voorganger, al is er hier en daar toch lelijke CGI te bewonderen. Zeker wanneer we het ruimteschip effectief zien reizen ziet het er allemaal maar redelijk kitscherig uit. Langs de andere kant is dit natuurlijk wel een film van al meer dan 25 jaar oud maar het steekt gewoon enorm hard af met de voor de rest uitstekend vormgeving. Het design van de aliens zelf blijft natuurlijk nog altijd wel van een erg hoog niveau en de queen is het visuele hoogtepunt daarvan.

Oorspronkelijk was het de bedoeling dat James Remar de rol van Hicks ging spelen. Deze werd echter vervangen door Michael Biehn wegens artistieke verschillen met James Cameron en het is een keuze die ik enorm hard betreur want volgens mij had dit echt een kolfje naar de hand van Remar geweest. Niet dat Biehn het slecht doet, verre van eigenlijk, maar Ajax als militair, het had cool kunnen uitdraaien. Wie ze beter hadden buiten gesmeten waren Bill Paxton en Jenette Goldstein die de rollen van Hudson en Vasquez op zich nemen. Paxton heeft te stomme humor en doet de helft van de tijd niets anders dan jammeren en Goldstein wilt overkomen als een soort van futuristische G.I. Jane maar faalt hier compleet in. Ik was er in ieder geval niet kwaad voor dat ze het loodje legden. Wie wel erg geslaagd is, is Lance Henriksen als Bishop. De Alien films hebben precies iets met robots want zowel Ian Holm in het eerste deel als Lance Henriksen in deze film zijn erg sterk. Sigourney Weaver blijft ook nog altijd rondhuppelen, onvoorstelbaar dat die maar blijft leven, maar ik moet zeggen dat ik ze hier beter kon waarderen. Dat is misschien wel te wijten aan een aantal sterke scènes met de jonge Carrie Henn.

Oorspronkelijk stond de eerste Alien op 3.5* en de tweede op 2.5*. Dat de sequel een verhoging verdient is duidelijk maar ik ga hem uiteindelijk toch niet op 4* zetten want daarvoor zijn er nog altijd teveel oneffenheden in de film in de vorm van personages zoals Hudson en Vasquez. Toch vind ik hem net iets beter dan zijn voorganger maar dit is in zo'n kleine mate dat het niet uit te drukken valt in MovieMeter score.

3.5*

This is just a body. It's not bad or good. That part's up to you

Ik weet niet goed waarom maar ik vind het altijd tof als een film die jaren in development hell heeft rondgeslingerd uiteindelijk toch gemaakt geraakt. De laatste jaren zijn er zo een aantal langlopende projecten eindelijk afgerond: zo is vorig jaar het fantastische The Man Who Killed Don Quixote 19 jaar na de eerste plannen uitgebracht en kunnen we in 2019 rekenen op Alita: Battle Angel, een film waar James Cameron ten tijde van zijn Titanic epos anno 1999 al interesse in had.

Er zijn een aantal redenen waarom Alita uiteindelijk nu pas gemaakt is (Cameron vond de technologie nog niet op punt staan om de film geloofwaardig te brengen, hij was teveel met Avatar en de ondertussen ook al danig in development hell vertoevende sequels bezig, een aantal regisseurswissels en ga zo maar door) maar net als bij Don Quixote is het de moeite waard. Gebaseerd op de manga Battle Angel Alita (fun fact: de reden waarom de titel is omgedraaid is omdat producer Jon Landau het in de T&A lijn wou houden die Cameron in zijn oeuvre heeft gebracht met films als The Terminator, Aliens, The Abyss, Titanic, True Lies, Aliens of the Deep en natuurlijk Avatar) van Yukito Kishiro vertelt de film het verhaal van Alita. Een "jonge" cyborg die haar geheugen kwijt is geraakt en langzamerhand ontdekt dat haar verleden niet zo onbeduidend is als ze in eerste instantie dacht. Op papier een redelijk platgetreden plot maar de combinatie van de regie van Robert Rodriguez en het script van Cameron levert dat een bijzonder indrukwekkende film op.

Vooral ook omdat dit visueel echt om van te smullen is. De Motorball scènes doen denken aan wat Rollerball had kunnen zijn als de adrenaline toen ook zo van het scherm had afgespat. Het merkwaardigste is echter hoe vlotjes de combinatie van Alita, die volledig uit CGI bestaat, met de rest van de cast die uit mensen van vlees en bloed bestaat is. De input van Rosa Salazar als model mag daar ook niet bij onderschat worden, maar die scène waar Alita wakker wordt terwijl het zonlicht op haar gezicht schijnt.. Het is een knap staaltje animatie. Ook qua design lukt het Rodriguez wonderwel om het grimmige Iron City wat zijn eigen smoelwerk te geven, hoewel hij hier en daar wel vervalt in de typische cyberpunk dingetjes. Qua cast krijgt niet iedereen evenveel ruimte om zijn of haar ding te doen (Christoph Waltz is als Ido nog de moeite, Mahershala Ali weet met zijn rol van Vector te weinig te doen om echt te overtuigen en het is hopen dat Edward Norton als Nova in een eventueel vervolg (?) wat meer ruimte krijgt) maar storen doet dat niet.

Tof! Rodriguez blijft een fijne regisseur voor dit soort films en ik krijg meteen zin om nog eens wat meer van zijn ander werk te gaan (her)zien. Eerlijk gezegd al jaren geleden dat ik nog iets van hem heb gezien hoewel het een tijdlang één van mijn favoriete regisseurs is geweest. In ieder geval: ik ben blij dat dit uiteindelijk nog is gemaakt. Ook maar eens "het origineel" opsnorren, lijkt me ook nog wel de moeite.

4*

Miss Claudia Caswell: Oh, waiter!
Addison DeWitt: That is not a waiter, my dear, that is a butler.
Miss Claudia Caswell: Well, I can't yell "Oh butler!" can I? Maybe somebody's name is Butler.

Ik had hoge verwachtingen van deze film. Marilyn Monroe, Anne Baxter en een hoge rating zowel hier als op Imdb. Maar nee, slaagt dit toch allemaal even tegen.

Een groot nadeel is dat het allemaal zo verdomd traag gaat. Het duurt al een halfuur tot drie kwartier eer alle personages wat deftig zijn geïntroduceerd en wanneer je dan eindelijk aan het stuk komt waar Eve haar ware aard laat zien zit je al bijna aan het einde. Deze finale op zich is goed en interessant maar alles wat daar tussen zit is om je dood te vervelen. Dit komt dan ook vooral door de lange speelduur, er had van mij gerust wat knipwerk aan te pas mogen komen.

Wat ik ook ten zeerste betreurde is dat het einde al direct in de eerste scène wordt gegeven. Dit was nergens voor nodig en vernietigde ook de weinige echte spanning die de film zou kunnen bezitten.

De cast acteert wel zeer sterk met name Anne Baxter en Bette Davis. Vooral in de scènes waar ze samen spelen halen ze het beste in elkander boven. Marilyn Monroe haar rol was weer miniem zoals gewoonlijk in haar eerste rollen maar kon toch wel een lach op mijn gezicht toveren wanneer ze een drankje wil en waiter tegen de butler roept. De mannen speelden ook niet slecht maar werden toch van tafel gespeeld door de hierboven genoemde namen.

Een tegenvaller die zonder de rollen van Bette Davis, Anne Baxter en in mindere mate Marilyn Monroe (gewoon omdat ik ze zo graag zie spelen) minder dan deze 2.5* zou krijgen.

Blinde Blake

Ik heb altijd een wat gemengd gevoel overgehouden aan Marc Forster. Zijn James Bond telg vind ik één van de slechtste films uit de reeks, maar World War Z was dan wel weer een leuke film. Ik was dan ook aan het twijfelen om All I See Is You mee te pikken op het FilmFestival in Zurich maar een film met Blake Lively èn met Yvonne Strahovski? Dat kan ik niet laten liggen. Was ook wel eens leuk om zo'n film in aanwezigheid van de regisseur te zien, al had ik toch liever gehad dat zijn promotiepraatje achteraf gebeurde.

Want het is niet zo makkelijk om All I See Is You te verkopen zonder al een groot stuk van het plot te verklappen en laten we eerlijk zijn: de mensen hebben toch al voor hun tickets betaald dus hen moet je niet overtuigen. Soit, terug naar de film. Wanneer je aan visuele regisseur denkt, dan denk je in mijn ogen niet aan iemand zoals Forster. Op zich wel een degelijke cineast die hier en daar wel eens iets moois uit zijn mouw schudt, maar met deze film heeft hij me aangenaam verrast. We zien namelijk een gedeelte van de film door de ogen van Gina (en neen, dat is niet gewoon een zwart beeld) en Forster doet - samen met DOP Matthias Koenigswieser - een bewonderenswaardige poging om haar emoties naar het scherm te vertalen. Naarmate de film vordert verdwijnt die stijl een beetje naar de achtergrond en krijgt het plot meer voorrang. Ergens begrijpelijk doordat het anders een visuele gimmick wordt die zijn kracht verliest, maar op narratief vlak is dit geen uit de band springende film.

De reden waarom dit toch nog echt wel de moeite is om te zien, badum tss, is de cast. Blake Lively kiest de laatste jaren meer en meer interessante projecten uit en ze is langzaamaan aan het transformeren van een standaard pretty girl next door naar een meer gelaagde actrice. Toch mag ook de invloed van Jason Clarke niet onderschat worden. Het is nooit makkelijk om twee acteurs chemie met elkaar te laten hebben, maar in deze film moet het echt duidelijk worden dat ze voor elkaar door het vuur gaan. Ze dragen de film dan ook met zijn tweeën. Wie dit trouwens gaat zien voor Yvonne Strahovski is eraan voor de moeite. Met uitzondering van één scène in een zwembad en een flits tijdens een concert is ze niet in de film te zien.

Moet zeggen, die Forster begint precies met de jaren beter en beter te worden. Zijn laatste twee films zijn in ieder geval al met 4* beloond en ik zou All I See Is You zelfs zijn beste tot nu toe durven noemen, al gebied de eerlijkheid me te zeggen dat ik maar ongeveer de helft van zijn oeuvre heb gezien. Een aantal leuke visuele dingetjes en een topduo in de hoofdrol, meer heb je soms niet nodig.

4*

De oude man en de zee. En een container

Soms is het toch verontrustend om te zien hoe snel de jaren voorbij vliegen. All Is Lost stond mij bij als één van de meest recente films van Robert Redford en hoewel de film op zich nog niet zo'n hoge leeftijd heeft, verschoot ik er wel van dat dit uit 2013 stamt. De acteur maakte ondertussen nog 10 andere films sinds dan (hoewel het hier en daar wel bijrolletjes zijn zoals in de Marvel franchise) maar ik was toch nog altijd blij dat ik dit een paar dagen geleden in de Kringloopwinkel tegenkwam. Samen met nog een hoop andere Redford (en Paul Newman films) trouwens dus ik vermoed dat er ergens een liefhebber zijn collectie heeft weggedaan.

Praktisch alles had ik er weliswaar van, maar ik kwam ook nog met Exodus thuis. Een film met Paul Newman maar die duurt echter 200 minuten en daar moet ik toch voor in de stemming zijn waardoor All Is Lost de eerste keuze werd. Een vermakelijke zit, maar vreemd genoeg ook eentje die - hoewel de film maar 100 minuten duurt - overduidelijk ook wat te lang doorgaat. Het is erg knap om te zien hoe regisseur J.C. Chandor dit boeiend blijft houden, maar na zo'n 70 minuten is de rek er wel wat uit. Wat overblijft is echter wel een film die een aantal mooie scènes laat zien (Redford in het tollend schip onder andere) maar compleet de mist ingaat met zijn einde. Sowieso al een beetje vreemd dat werkelijk geen enkel schip onze gestrande man ziet dobberen maar ik had het zoveel mooier geweest als hier geen happy end aan had gezeten. De meningen zijn blijkbaar verdeeld over het feit of dat Redford nu gered wordt of dat we hier de hand van God zien en Chandor heeft dat blijkbaar bewust zo gefilmd. Voor mij is het overduidelijk die eerste categorie trouwens en dat maakt het net jammer. Hoe luguber het ook mag klinken, maar ik had hem liever zien sterven als ik eerlijk ben.

Al doet Redford dit verder wel uitstekend. Hij heeft amper dialoog, gelukkig kiest Chandor er niet voor om met een gimmick te gaan werken zoals in Cast Away of de nodige flashbacks te introduceren, waardoor die sporadische woorden net des te harder binnenkomen. Die welgemeende (en lang gerekte) "fuck" is toch gewoon heerlijk om te zien. Redford bewijst hier andermaal zijn kunnen en levert een erg knappe performance af. Voor de rest dus niemand in de cast of je moest de Indische oceaan rekenen als tegenspeler en eigenlijk mag je dat wel doen. Voor een stuk gefilmd op dezelfde locatie als onder andere Titanic maar dan wel zonder geluid. Alle water- en windgeluiden zijn er blijkbaar later aan toegevoegd, maar merken doe je dat niet en storen doet het al zeker niet.

Tof om eens gezien te hebben, dat zeker en vast, maar ik vraag me af in hoeverre dit overeind blijft staan bij een herziening. Dan is de verrassing er sowieso af en dan vrees ik dat dit veel sneller gaat inzakken. De rol van Redford is echter indrukwekkend dus er zal sowieso nog meer van de film overschieten dan van de Virginia Jean..

3.5*

I've lived so long in imaginary worlds, I think I've lost sight of what is real, of what is true

Er zijn weinig hedendaagse acteurs/regisseurs die zo begaan zijn met het oeuvre van William Shakespeare als Kenneth Brannagh. Met uitzondering van Laurence Olivier kan ik niet direct iemand opnemen die er zo mee bezig is en het feit dat net Brannagh besluit om de laatste levensjaren van de Bard te gaan verfilmen, zou normaal gezien op veel gejuich onthaald moeten worden. De wereld zit echter vreemd in elkaar en All Is True verdween geruisloos naar de achterste regionen van de cinema.

Bijna een jaar na de initiële vertoningen op festivals wordt de film eindelijk op DVD uitgebracht en eerlijk gezegd? Het resultaat mag er zijn maar vertoont ook best wel veel mankementen. Dat Brannagh het werk van Shakespeare goed kent is een understatement en doorheen heel de film voel je dat hier veel details inzitten die voor de liefhebber van de toneelstukken. Dat ligt voor een stuk ook aan de werkwijze van Brannagh die de gaten in het verhaal (er is - rekening houdende met de tijdsperiode - veel geweten over Shakespeare's leven maar er zijn ook evenveel dingen die we niet weten en hetgeen we wel weten spreekt elkaar ook nog eens tegen) opvult met informatie uit de toneelstukken. Zo gebruikt hij onder andere de relatie van Hamlet en zijn vader uit The Tragicall Historie of Hamlet, Prince of Denmarke als basis voor de relatie tussen Shakespeare en Hamnet, de echte zoon van de Bard en dat zorgt langs de ene kant voor soms erg kleine maar fijne details maar langs de andere kant blijft het ook een beetje kabbelen.

De beste momenten zijn dan ook die waar je de essentie van Shakespeare zelf voelt met onder andere het gesprek met de Earl of Southampton (waarin flarden van de Sonnets worden opgedragen) maar ook de confrontatie met Sir Thomas Lucy is erg sterk. Brannagh neemt zelf de rol van Shakespeare op zich en doet dat behoorlijk, hij is ook nagenoeg onherkenbaar door de geloofwaardige make-up, en wordt geruggensteund door een aantal Shakespeare veteranen. Zo is er Judi Dench als Anna Hathaway (de vrouw van Shakespeare) en Ian McKellen als Earl of Southampton. Die laatste heeft maar een minieme bijrol maar slaagt er toch in om het laken voor een groot stuk naar zich toe te trekken. Toch ook nog een pluim voor Kathryn Wilder als Judith Shakespeare die niet moet onderdoen voor het acteergeweld van Brannagh of Dench en zich zonder al te veel moeite staande weet te houden

All Is True, wat eigenlijk de alternatieve titel is van Henry VIII, is een film waarbij hoogstwaarschijnlijk niet alles waar is. Brannagh neemt hier en daar een loopje met de werkelijkheid en vult de gaten naar eigen believen in maar levert dan ook wel een interessante film af. Het probleem zit hem echter in het feit dat de vaart wat ontbreekt en dat de echte verrassing uitblijft. De confrontaties tussen de Bard en zijn familie maken echter heel veel goed.

3.5*

It's the kind of party where everyone gets wasted

In mijn herinnering was All the Boys Love Mandy Lane een vermakelijke film. Toen ik hem gisteren in de Mediamarkt kocht (voor de spotprijs van 2 euro) zat ik nog altijd met het idee dat ik een goede koop had gedaan. Althans, tot ik thuiskwam en ik op de site keek waar ik zag dat ik de film maar 2.5* had gegeven en dat de algemene score niet veel beter was. De score strookte dus niet met mijn herinnering dus heb ik de film gisteravond maar eens opgezet.

Het was van 8 december 2008 geleden dat ik de film blijkbaar nog had gezien en in mijn recensie van toen sprak ik over het verhaal waar ik blijkbaar niet veel van moest hebben. Ondertussen paar jaar ouder, ook wel wat meer slashers gezien en ik moet zeggen dat dit eigenlijk wel erg leuk was. Het script kent een aantal rare wendingen en nergens wordt het verfrissend maar ik denk dat ik gewoon een zwak voor dit soort films begin te ontwikkelen. Het begint gewoon al erg sterk met de zwembadscène waarin het effect van Mandy op tienergasten al snel duidelijk wordt. Daarna vervalt de film in een ietwat standaard plot (de keuze om de killer al ergens halverwege de 2e helft van de film bekend te maken was wel een goede keuze) maar het einde kon toch net wel iets beter. Op zich is het idee van Mandy gestoord te maken een goede zet maar iets meer informatie had niet slecht geweest. Nu krijg je enkel maar 2 psychotische tieners te zien die niet echt een beweegreden hebben om hun daden te verantwoorden (de aanleiding was er nochtans wel dankzij het boek dat Emmett vast had maar jammer genoeg wordt er niets mee gedaan). Qua plot had dit normaal gezien op een 2.5*-3* gekomen maar de film kent een te lekker sfeertje voor die score. De filter die over de film is gegoten past perfect en geeft een heerlijk bevreemdend sfeertje. Het is jammer dat de film af en toe wat slow motion kent, iets waar ik niet zo heel goed tegen kan, maar voor de rest is het wel dik in orde.

Amber Heard leerde ik voor het eerst kennen met de MMA film Never Back Down. Ik was toen helemaal verliefd geworden op haar mooie verschijning dat haar naam gegrift stond in mijn geheugen. Volgens mij was dat een aantal jaar geleden ook de reden waarom ik All the Boys Love Mandy Lane een kans had gegeven. Terecht want Heard is meer dan uitstekend in de film. Mandy Lane hoort een mooie verschijning te zijn, Mandy Lane hoort alle hoofden, zowel mannelijk als vrouwelijk, op hol te slaan en Amber Heard is dan ook gewoon Mandy Lane. Bloedmooi maar ook capabel van een sterk stukje acteren. In 2006 was Heard nog geen grote naam in filmland, daarmee waarschijnlijk dat ze hier aan meedeed, maar hier speelt ze toch al wel erg leuk. Mysterieus, mooi maar tegelijkertijd erg dodelijk. Heerlijke actrice. Er wordt ook nog een 2e blonde geïntroduceerd, namelijk Whitney Able. Ze wordt compleet weggespeeld door Heard maar kent nog altijd wel een aantal leuke scènes. Prachtig stuk trouwens waar Chloe komt aangelopen, achtervolgt door de auto en dan Mandy die haar koelbloedig neersteekt. Meestal worden dit soort films gekenmerkt door barslecht acteerwerk. Het genre staat er nogal om bekend maar eerlijk gezegd, ik zie het vaak niet. Ik heb al vaak slechtere acteurs gezien (zet een Belgische soap maar eens op) want ook hier in de film speelt heel de cast een vermakelijk rolletje. Het zijn natuurlijk geen rollen waarvoor je alles moet geven maar de tieners spelen toch allemaal stuk voor stuk sterk. Een nadeel was wel soms dat de ondertiteling gewoonweg ontbrak. Op zich geen ramp maar het was keihard aan het regenen dus ik verstond niet veel van de tekst zonder het geluid keihard te zetten. Doet geen afbreuk aan de film maar het is gewoon een waarschuwing mocht je de erg goedkope DVD van DFW kopen.

Ik moet dringend eigenlijk eens wat meer werk maken van dit genre. Vroeger heb ik het vaak, onterecht, afgekeurd want de film kent een aantal leuke stukken. Nergens vernieuwend qua kills of dergelijke maar de degelijke cast plus de fraaie sfeer zorgen voor een goede film. En Amber Heard is prachtig natuurlijk.

3.5*

At times it looked like it might cost them their jobs, their reputations, and maybe even their lives

In de serie Veronica Mars hing altijd in een klaslokaal de poster van deze film. Omdat ik vaak nieuwsgierig ben naar waarom iemand het de moeite waard vind om de poster te gebruiken ga ik altijd op zoek naar de effectieve film hier op MovieMeter. Zo ook bij All the President's Men. Na het plot eens gelezen te hebben leek het me wel wat en had ik besloten om toch eens op zoek te gaan, dat was er jammer genoeg nog niet van gekomen dus ik was dan ook blij dat toen ik Shoes of the Fisherman van TCM had opgenomen dat dat deze bleek te zijn. Van een geluk bij een ongeluk gesproken.

Jammer genoeg was niet alles een geluk want ik mankeerde ondertiteling. Nu op zich vormt dat geen probleem, mijn Engels is zeker en vast goed genoeg maar wanneer ik een film voor de eerste keer kijk wil ik wel iets hebben waar ik op kan terug vallen. Het probleem hier was dan ook dat ik niet met heel het plot bekend was, speelt zich af voor mijn tijd, dus een herziening zit er zeker en vast in want ik ben er van overtuigd dat ik toch een vierde van het plot mis. Maar wat een plot eigenlijk, ik ben hierna een aantal zaken gaan opzoeken want ik wist dus echt niet dat Nixon tijdens de verkiezingen zijn tegenstander had laten 'buggen'. Centraal staan twee journalisten, Carl Bernstein en Bob Woodward, die er van zijn overtuigd dat er iets niet klopt. Ze besluiten zich in de zaak vast te bijten en met rede. Wat daarna volgt is een heerlijke thriller met een ijzersterk einde, iets wat ik blijkbaar alleen maar goed vind. Voor mij had de film echt niet beter kunnen eindigen want de rol van de journalisten is gewoonweg uitgespeeld en ik had het maar vrij idioot gevonden als er ineens nog een halfuur extra aan de film was geplakt zonder Woodward of Bernstein. Ik blijf er bij dat de film vast en zeker een herziening waard is want ik heb, zoals ik hierboven al zei, niet alles mee. De stortvloed van personages die te pas en te onpas worden geïntroduceerd helpen hier dan ook niet echt bij. Waar Pakula extra punten mee heeft gescoord is zonder twijfel de creatie van het afstandelijke sfeertje tussen de journalisten en hun geïnterviewden. Vaak zie je enkel Woodword of Bernstein aan de ene kant van de lijn en een stem aan de andere kant maar bijna nooit wordt er een gezicht op geplakt.

Dustin Hoffman, vooral bekend van zijn rol in Rain Man, is een acteur die bij mij nu niet echt hoog op het lijstje staat. Ik slaag hem altijd doorheen met Pacino maar na deze film moet ik het hem toch wel aangeven, hij zet een ijzersterke rol neer. Nog zo iemand is Robert Redford. De laatste tijd ben ik hem redelijk veel tegen gekomen en alhoewel ik nooit echt kapot van zijn rollen ben, met uitzondering van The Sting, speelt hij hier toch wel de betere van de twee journalisten. Vraag me niet waarom maar hij komt in de meeste scènes gewoon meer geloofwaardiger over dan Hoffman. De rest van de cast is ook uitstekend, vooral Hal Holbrook als de geheime informant Deep Throat is fantastisch.

Uitstekende film die wordt gedragen door zijn twee hoofdrolspelers.

4*

All This and Rabbit Stew is één van cartoons uit de beruchte "Censored 11" lijst. Een lijst van (tromgeroffel) 11 cartoons uit de stal van Merrie Melodies en Looney Tunes die na hun initiële release uit het televisiecircuit werden gehaald wegens te racistisch. Tex Avery is samen met Friz Freleng koploper in die lijst met maar liefst 3 stuks maar afgaande op deze short zou je dat niet zeggen. Producent Leon Schlesinger was namelijk geen fan van Avery en na het vertrek van de regisseur naar MGM besloot Schlesinger om Avery's regiecredit weg te halen. Een cartoon die vandaag de dag inderdaad nogal aangebrand aanvoelt maar die verder een klassieke Bugs Bunny cartoon is. Mocht de jager vervangen zijn door Elmer Fudd, dan had dit perfect in de lijn van de hoogdagen van ons geliefd konijn hebben gelegen.

3*

Happiness isn't a little cake which we can cut up to fill our appetites

Gisteren was het weer zo ver. Zin om een film op te zetten en in een hopeloze poging om wat plaats op de decoder vrij te krijgen, had ik de eerste beste film gekozen die niet overdreven lang duurde. Zoals zo vaak had ik weer geen enkel idee waarover de film eigenlijk ging, het was vanwege Bette Davis dat ik begreep waarom ik de film überhaupt had opgenomen. In ieder geval was ik wel benieuwd want hoewel ik vroeger niet overtuigd was van Davis haar kunnen, is mijn mening in de loop der tijd serieus verandert.

All This, and Heaven Too is een klassiek verhaal zoals ze vandaag niet meer gemaakt worden. Uitgekomen een jaar na het grootste epos uit die periode, Gone With the Wind, wou Warner Brothers bewijzen dat zij ook grootschalige producties aan konden. De productiemaatschappij stond in die tijd bekend om zijn films met een lage productiekost maar Jack Warner wou dus een film die kon evenaren met MGM. Zo gezegd, zo gedaan en de grootschaligheid is er zeker en vast aan te zien. Er worden kosten noch moeite gespaard om de koninklijke scènes mooi in beeld te brengen en het loont want de film heeft een heerlijke aristocratische sfeer zoals ze alleen vroeger maar konden. Ik blijf het heerlijk vinden om naar deze tijdsperiode te kijken en Litvak weet het mooi in beeld te brengen. Ook met het verhaal kan hij overduidelijk zijn weg want het plot achter de film wordt aangrijpend verteld. Zoals gezegd had ik geen enkel idee waarover de film eigenlijk ging en ben dan ook enorm verrast. De jaloersheid van de Duchesse, de waanzinnigheid van de Duc, de eervolle relatie tussen hem en Henriette, ... Het wordt allemaal erg meeslepend en aangrijpend gebracht en Litvak weet het dan ook zonder teveel melodrama te brengen. Dit soort verhalen kan makkelijk resulteren in een overdreven tranendal maar dat is hier gelukkig niet het geval.

Ik zei het daarjuist al maar vroeger kon ik Bette Davis echt niet waarderen. Ik zag ze voor het eerst in All About Eve maar daar viel ze enorm tegen, dat geldt voor heel die film eigenlijk. Ook een tweede kennismaking met It's Love I'm After was niet echt een succes te noemen, al was die al wel beter dan Eve. Maar dan kwamen The Anniversary en Dark Victory. Twee titels waarin Davis geniaal uit de hoek komt en daar mag deze film zeker en vast aan toegevoegd worden. Ik heb Davis nooit een echt aantrekkelijke vrouw gevonden, blijf haar ogen dan ook maar redelijk raar vinden maar dat neemt niet weg dat ze wel degelijk een serieus potje kan acteren. Ze speelt haar rol van Henriette met enorm veel overtuiging, vooral het begin wanneer ze voor de klas staat spreekt boekdelen. Maar eerlijk is eerlijk, ze had het niet alleen kunnen doen want ze wordt hier geflankeerd door twee sterke bijrollen. De eerste is Charles Boyer die de rol van de Duc vertolkt. Op zich niet zo'n bijzondere rol maar de combinatie Davis - Boyer is om je vingers van af te likken. De tweede bijrol is Barbara O'Neil die de rol van de Duchesse vertolkt. Zij speelde al mee in dat epos van Victor Fleming maar speelt hier zonder twijfel even sterk. De jaloersheid, de venijnige opmerkingen, de angstige blik in haar ogen wanneer een heerlijk gestoorde Boyer op haar afkomt, ... Geweldig om naar te kijken! De vier kinderen waren trouwens ook nog niet zo enorm slecht, zeker als je bekijkt dat er in die oude films soms echt aan overacting wordt gedaan.

Relatief onbekende, nog geen 20 stemmen hier op de site, maar geslaagde film. Davis, Boyer en O'Neill spatten van het scherm af en ook het verhaal mag er zeker zijn. De aankleding van de film ziet er prachtig uit (elk optreden van de koning!) en weet een heerlijke sfeer te benaderen. Ik moet maar eens wat meer van Bette Davis gaan kijken want met uitzondering van de twee titels die ik hierboven al besprak, is de rest me erg goed meegevallen.

Dikke 4*

De basis van nen goeie bloemenwinkel? Potgrond

Alles Moet Weg was zo'n film waar ik eigenlijk wel vrij benieuwd naar was geraakt. De scène met de badkuip waarin de discussie ontstaat wat de basis van een bloemenwinkel is, was me al gekend (Stany Crets en Peter Van Den Begin zouden trouwens voor het programma Schalkse Ruiters, met uiteraard Bart De Pauw als presentator, nog een parodie maken op de scène) maar het was me al regelmatig ter oren gekomen dat dit wel één van de beste films van Verheyen zou zijn. Sowieso wel één waar de regisseur blijkbaar zelf veel plezier mee heeft gehad.

Het resultaat mag er in ieder geval zijn. Gebaseerd op een boek van Tom Lanoye vertelt Alles Moet Weg het verhaal van Tony, een student rechten die van de ene dag op de andere besluit om te gaan leuren met vanalles. Iets wat natuurlijk faliekant misloopt en het is net dat schrijnende dat de basis vormt voor de film. Zeker eenmaal Andreeke op de proppen komt, schiet de film in een heerlijke versnelling. De ene na de andere leuke tragikomische scène volgt na elkaar en het geheel blijft boeien. Grappig eigenlijk dat dit best nog wel wat wegheeft van het debuut van Verheyen, Boys. Waar de regisseur toen echter koos voor een luchtige, vrolijke en charmante film, gaat hij hier de meer destructieve toer op. In die mate zelfs dat hij af en toe de pedalen lijkt te verliezen (vond de scène met de dood van dat oud vrouwtje niet echt passend, hetzelfde trouwens met de scène waar de matrak van Antoine in een duister hol verdwijnt) maar over het algemeen blijft de film goed overeind. Naar het schijnt zit Andreeke helemaal niet zoveel in het boek, maar ben blij dat Verheyen de rol wat meer uitgewerkt heeft.

Vooral omdat de chemie tussen Stany Crets en Peter Van Den Begin echt geweldig is. De twee waren al lid van hetzelfde theatergezelschap, de Blauwe Maandag Compagnie, maar het was de eerste keer dat ze het scherm deelden. Als je hen hier bezig ziet, dan is het niet verbazingwekkend dat de twee nog meer zouden samenwerken in de loop der jaren. Beiden zijn heerlijk goed, maar het is toch vooral Van Den Begin die er echt bovenuit schiet. Een ietwat kleine bijrol is weggelegd voor Bart De Pauw als de seutige Soo en voor de rest weer de vertrouwde Vlaamse koppen die hier in komen opduiken. Zo'n iemand als Fred Van Kuyk, ik denk dat je die in elke Vlaamse film wel kunt zien. Muziek van Noordkaap die een aantal jaar ervoor Humo's Rock Rally wonnen, maar hun bijdrage is bijzonder weinig memorabel te noemen.

Ik moet zeggen dat de beginperiode van Jan Verheyen me al veel beter bevalt dan ik in eerste instantie had verwacht. Boys vond ik al een bijzonder leuke film, maar Alles Moet Weg is de duistere en harde variant ervan en dat werkt bijzonder goed. Vooral vanwege een heerlijk duo genaamd Stany Crets en Peter Van Den Begin.

4*

How about cats? I got plenty of cats. I also got a parrot I'd like to get rid of

Een aantal jaar geleden gaven ze in Cinema Zuid een thema rond Creature Features, films waar een beest verantwoordelijk is voor (heel) veel doden. Voorbeelden zijn er genoeg en ik nam me voor om eens wat meer van dit soort films te gaan zien. Blijkbaar niet altijd even makkelijk te vinden (en laat ons eerlijk zijn, voor dit soort films wil je nu ook niet teveel geld neerleggen) dus aangenaam verrast dat ik dit een tijd geleden in de Kringloopwinkel tegenkwam. Niets zo heerlijk om laat op een vrijdagavond wat te griezelen dus gisteren het schijfje maar eens in de DVD speler gestoken.

Oorspronkelijk was James Horner - die onder andere de soundtrack van Titanic schreef - aan de film gelinkt en volgens regisseur Lewis Teague zou die zelfs een volledige score hebben neergepend, maar om de een of andere reden is dat niet doorgegaan. Het was hopen dat Alligator van The Grateful Dead nog ergens zijn intrede zou doen, maar dat is niet het geval. Dat had bij nader inzien ook niet echt goed in de film gepast volgens mij en de soundtrack die er nu is, is op zich goed genoeg. In ieder geval een film die goed is gaan spieken bij andere klassiekers zoals Jaws. De manier waarop sommige scènes worden opgebouwd (inclusief dreigende Jaws muziek) zijn bijna een exacte kopie en zelfs naast de camera ging Alligator dezelfde toer op als Jaws. De productie had namelijk ook erg te lijden onder een slecht functionerende bad-beast waardoor Teague genoodzaakt was om een aantal scènes wat meer subtiel te houden. Een goede zaak eigenlijk, want hierdoor zitten er een aantal leuke scènes tussen. Een van mijn favoriete momenten is een flits van de alligator op de achtergrond wanneer Kelly en David in het riool zitten, geslaagd in al zijn eenvoud.

Qua sfeer en ook qua effecten is dit dus eigenlijk best nog wel een leuke zit. Hier en daar zie je iets te hard dat het maquettes zijn, maar over het algemeen blijf ik enorme fan van dit soort handwerk. Alleen jammer dat de cast niet wat beter is. Robert Forster is als David een gigantische kwal die nooit weet te overtuigen (niet in de mopjes rond zijn terugtrekkende haarlijn noch in zijn relatie met Marisa) en ook zo'n kleine bijrol van Henry Silva als Brock is tenenkrommend. Robin Riker probeert er als Marisa nog wel wat van te maken, maar heeft totaal geen chemie met Forster. Compleet van de put gerukte dialogen ook met David die opeens de tieten van Mariso complimenteert.. Geleden van Shark Attack 3 dat ik nog zo gegrinnikt heb.

Fijn filmpje. Er is blijkbaar nog een sequel gemaakt, maar dat is meer dan 10 jaar later en dat lijkt me vijgen na Pasen te zijn. In ieder geval tof om eens gezien te hebben en één van de betere 'genetisch gemanipuleerd beest zaait dood en vernieling in een klein stadje' films die ik al heb gezien. Alleen jammer van Forster, één van zijn zwakste rollen tot nu toe.

3*

I thought Herman was your middle name?

Ik was vroeger altijd al een groot fan van Scooby-Doo. Ik heb dan ook vrij veel afleveringen van de verschillende reeksen gezien (de originele, degene met Scrappy-Doo en ik meen me ook nog een soort broer/neef te herinneren die onder de naam Scooby-Dum gebukt ging) maar van de films ken ik niet zo bijster veel. Oké, ik heb 2 van de live-action films gezien en hier en daar eens een volledige film maar daar stopt het dan ook. Toen ik echter deze Aloha, Scooby-Doo voor de spotprijs van 1.25 op DVD vond in de uitverkoopbak in de bibliotheek, twijfelde ik niet en nam ik hem mee. Gisteren maar ineens opgezet.

Leuk om te zien dat de authentieke formule eigenlijk nog niet zo hard is verandert. De gebruikelijke elementen blijven aanwezig en hiermee scoort de film toch serieus wat nostalgie punten want heel de film is gewoon een heerlijk langgerekte aflevering. Van de ontvoering van Daphne (althans toch het proberen ervan in deze film) tot aan de Scbooby Snacks of Scooby die op het einde iedereen doet verschieten met het masker van de geest... Werkelijk alles zit er in zoals ik het me kan herinneren en eerlijk gezegd, dat doet deugt. De Scooby-Doo reeks behoort voor mij nog altijd tot één van de beste series die Hanna & Barbera ooit hebben gecreëerd en het is fijn om te zien dat hedendaagse makers nog altijd vinden dat de formule werkt en er voor de rest afblijven. Voor sommigen zal Aloha, Scooby-Doo cliché overkomen maar in mijn opzicht getuigt het van respect voor het bronmateriaal. Het plot van de film is dan ook nergens hoogstaand maar het verloopt grotendeels zoals de originele serie. Erg leuk in ieder geval en de ontknoping is ietwat voorspelbaar (ik had de indruk dat het vroeger moeilijker was maar dat zal wel aan mijn leeftijd hebben gelegen) maar wel amusant genoeg om te blijven boeien. Sowieso goed dat dit maar 70 minuten duurt want langer moet zoiets toch niet worden verlengd. De serie werkte perfect met 20 minuten, dit gaat ook nog uitstekend maar het is wel de grens.

Scooby-Doo heeft grafisch een update gekregen, wat nogal logisch is met de hedendaagse technologie. Ik ben er echter niet compleet over te spreken doordat er toch een deel van de feeling verloren gaat. Ik heb het dan voornamelijk over het tekenen van de kleine Wiki Tiki boemannen. Daaraan is vaak te zien dat er met digitaal wordt gewerkt en dat is toch wat jammer. Voor de rest blijft dit echter wel even goed zoals vroeger. Het imago is er iets stouter op geworden, ik zag Daphne begin jaren '70 niet echt in zo'n bikini rondlopen, maar de feeling van Hanna & Barbera, hoewel ze allebei inmiddels zijn overleden, is er nog altijd. Geweldig natuurlijk dat Casey Kasem nog altijd van de partij is als de stem van Shaggy. Hij heeft zo'n typische manier van spreken (Zoinks, like, ...) en Kasem deed dat al fantastisch vanaf de eerste aflevering in '69. Ik had het niet verwacht maar 35 jaar na die aflevering is hij er nu nog altijd bij als Shaggy. Dat geldt natuurlijk ook voor Frank Welker die ook na al die jaren nog altijd de stem geeft aan Fred. Mindy Cohn en Grey DeLisle geven trouwens ook een goede stem aan Velma en Daphne. Maar ook in de bijrollen is er genoeg bekend volk te herkennen want daar kun je, met enige moeite, namen zoals Tia Carrere als Snookie uithalen en de geweldige Adam West als Jared Moon.

Geen spijt van dat ik dit heb gekocht. Het origineel blijft natuurlijk authentiek maar er wordt gekozen om de reeks in zijn eer te houden en maar een paar kleine updates uit te voeren, vooral op grafisch gebied. Geen idee of de andere films ook zo zijn maar die pak ik sowieso ook wel eens mee als ik ze tegenkom.

3.5*

Fear is what protects you from the things you don't believe in

In tegenstelling tot de meeste hier vind ik de verfilmingen van games op zich nog niet zo slecht. Kan er misschien aan liggen dat ik nooit zo'n fanatieke gamer ben geweest. Een lange tijd geleden de special edition gekocht voor een spotprijs en met een Alone in the Dark spel er gratis bij. Naar wat ik me herinnerde bevatte de film wel leuke actie dus heb ik hem gisteravond een herziening gegeven.

Alone in the Dark begint met een veel te saaie monoloog die uitlegt hoe de wereld zo is geworden enzovoort. Het verhaal valt eigenlijk te skippen, het slaagt toch nergens op. Wat wel goed was, waren de effecten van de monsters. Die oogden soms echt wel mooi.

Christian Slater en Stephen Dorf zijn voor mij toch wel goede acteurs die in hun carrière al wel wat hebben bewezen maar hier waren ze toch echt niet zo geweldig. Dorf ligt constant te roepen en Slater lijkt gewoon emotieloos! En dan hebben we nog de antropologe, Tara Reid. Op zich een lekker ding maar laat ze in het vervolg toch maar weer de high school chick spelen à la American Pie.

Maar al bij al heb ik me toch weer vermaakt, ik geef de film niet zo hoog als de eerste keer maar doe er een puntje af. Ook zijn er volgens mij gewoon een hele boel stemmers die dit de laagste score geven omdat het van Boll is...

2*

Zowaar nog slechter dan zijn voorganger

De eerste Alone in the Dark moet volgens mij één van mijn eerste DVDs zijn die ik ooit gekocht heb. Ik had me dan ook laten verleiden doordat het om een steelcase edition ging + het gelijknamige spel op PC er als extra bij zat voor maar een paar euro. Oh, en Tara Reid natuurlijk. Ik vond hem op zich niet zo slecht maar na een paar jaar geleden een herziening te hebben gedaan schoot er op zich niet meer zo heel veel over van de film. Dat er een sequel op gemaakt is, was me dan ook compleet ontgaan totdat mijn broer voorstelde om onze horroravond hier mee te openen. De ronkende namen van Danny Trejo en Bill Mosely trokken me uiteindelijk over de streep.

En wat heb ik ze vervloekt tijdens het kijken van deze sequel. Velen lijken de film af te kraken vanwege Uwe Boll. Die regisseerde inderdaad het eerste deel maar nam voor de opvolger alleen maar de productie in zijn handen. Het verhaal deze keer is in handen van Michael Roesch en Peter Scheerer die ook de regie op zich namen. Eerste kennismaking met dit duo maar afgaande op de ratings van hun vorige film betwijfel ik of ze nog veel aan de bak zullen komen. En terecht want het plot van Alone in the Dark II is barslecht. Ik heb de korte inhoud van de DVD een aantal keer moeten lezen om eigenlijk door te hebben wat er nu aan de hand was. De film sleept voort met een jacht op een heks en probeert op het einde de kijker nog even op het verkeerde been te zetten maar die twist waar de heks in het lichaam van Natalie zit is zo ontzettend slecht uitgewerkt. Je ziet dit van zo ver aankomen en de 'climax' is bijzonder flauw. Wat de connectie is met de games is mij trouwens ook een raadsel want van Edward Carnby hebben ze een freakin' Aziaat gemaakt!

Maar dat dit soort films het niet moet hebben van het verhaal, dat kan ik nog ergens begrijpen. Ik verwachtte nu ook niet enorm veel van deze sequel maar zoals gezegd was het voornamelijk vanwege een degelijke cast dat ik dit nog wel een kans wou geven. Danny Trejo heeft echter maar zo'n 3 zinnen in totaal te zeggen en Bill Mosely zet zijn slechtste rol ooit neer. Zijn sik/baard ziet er daarbovenop zo enorm fake uit.. Ze leggen beide dan ook nog eens het loodje halverwege de film dus de enige fun die je zou hebben aan deze acteurs wordt vrij snel de kop ingedrukt. Je krijgt ook nog een Schwarzenegger kloon voorgeschoteld in de vorm van Ralf Moeller, die dan weer veel te lang blijft leven, en het enige lichtpuntje is de aantrekkelijke Rachel Specter. Lance Henriksen is als Abner (had hem alleen echt niet uit Alien herkent) ook nog wel vrij degelijk maar Rick Yune als Carnby goes Asian is vrij slecht.

Nope, dit is het niet. De personages blijven grotendeels in het daglicht (en zijn nooit alleen..) maar qua plot is dit een waar lachertje. De gehele film heb je amper een idee wat er nu eigenlijk is aan het gebeuren en de special effects waren ten tijde van 2008 al verouderd. De cast bevat een aantal goede acteurs maar die komen nooit echt tot hun recht. Hopen dat het bij deze twee films blijft in ieder geval.

1*