Opinions

Just because it is, doesn't mean it should be

Australia kwam mij het eerst ten oren doordat ik ergens had gelezen dat het de hedendaagse Gone With the Wind is. Die film vind ik fantastisch dus ik was dan ook wel benieuwd naar wat dit ging geven. Ik was de film wat vergeten, als ik hem ergens tegenkwam vond ik hem vaak nog wat te duur, maar nadat ik hem in een winkeltje in Antwerpen voor 6€ vond was de keuze snel gemaakt. Omdat het nogal een lange film is heb ik er pas daarjuist tijd voor kunnen vrijmaken.

De vergelijking met Gone With the Wind is inderdaad niet echt ver te zoeken maar toch is Australia op zich een totaal andere film. Luhrmann is een regisseur die bij mij bekend staat om zijn kitscherige decors in een film, zie maar naar het geniale Moulin Rouge, maar jammer genoeg slaagt hij hier wel de bal mis. Waar de kitsch in Moulin Rouge uitstekend past voelt het hier allemaal veel te gelikt en te fake aan. Visueel is Australia wel wat een misser. Gelukkig weet de film dit op vele andere vlakken goed te maken. Op andere vlakken bedoel ik dan de cast en, grotendeels, het verhaal. Luhrmann heeft een dikke 2 uur om een meeslepend verhaal te vertellen en schaamt zich er dan ook niet voor om deze tijd ten volle te benutten. Het is dan alleen spijtig dat Australia niet de gehele tijd weet te boeien. De film is dan ook ruwweg in twee delen op te delen. Het eerste deel is zonder twijfel het beste. De combinatie Jackman - Kidman komt hier het beste tot zijn recht en is vaak genoeg ook hilarisch. Wanneer Kidman de boerderij dan uiteindelijk in bezit heeft lijkt het alsof de film eindigt maar in plaats daarvan krijgen we een serieuze inzakking. Een inzakking die jammer genoeg pas eindigt wanneer de bommen in het spel komen. Daarna krijgen we talloze, maar dan echt talloze, eindes waar Lord of the Rings niets tegen is. Daar zit dan ook meteen het tweede minpunt van de film. De film eindigt teveel keren waardoor je je uiteindelijk begint af te vragen of de aftiteling nu echt over het scherm zal rollen of we nog een plottwistje gaan krijgen. Het uiteindelijke einde is gigantisch romantisch en klef maar ik had hier niets anders willen zien. Het werkte voor mij toch wel, niet dat ik heb liggen snotteren maar een film als dit kan gewoon niet slecht eindigen.

Ik heb altijd last om Hugh Jackman niet meer als Wolverine te zien. Het is een imago dat hij heeft opgebouwd en naar de X-Men comics toe is hij ook de pure belichaming van Wolverine. In het begin vreesde ik dan ook dat ik meer dan twee uur naar een rauwe maar toch romantische Logan te zien, vooral wanneer hij eventjes heel de bar uitschakelt met zijn twee handen. Gelukkig blijft dit gevoel niet hangen en slaagt Jackman er nogal snel in om het personage van Drover geheel naar zijn eigen hand te zetten. Iets wat hij trouwens met verve doet want hij is romantisch als het moet zijn, bikkelhard als het niet anders kan maar hij is vooral heerlijk ruw maar toch met een zachter kantje. Zo cliché als de pest maar het kan me nog altijd blijven bekoren. Kidman stelde teleur. De chemie tussen haar en Jackman is uitstekend maar in de scènes die ze alleen moet doen slaagt ze er toch niet in om zo overtuigend als haar mannelijke tegenspeler over te komen. Ze heeft er ook al beter uitgezien vond ik, zeker in Nine was adembenemend, maar ergens is het normaal natuurlijk want iedereen wordt oud. Soit, ze is niet slecht maar ik heb haar al beter zien spelen. Hetzelfde geldt voor David Wenham die de rol van Neil Fletcher op zich neemt. In Lord of the Rings is hij uitstekend maar hier komt het allemaal maar niet over. Het is eigenlijk alleen maar naar het einde toe dat hij echt weet te overtuigen. Dan heb ik het vooral op het gedeelte wanneer hij ontdekt dat zijn vrouw is gestorven. Brandon Walters is wel goed in zijn rol van Nullah, een groot compliment want normaal gezien haat ik echt kinderen in films doordat ze het zo vaak weten te verkloten. Soit, het enige wat ze hadden mogen wegdoen was die vervelende voice-over die Walters aan het begin van de film doet.

Australia is inderdaad te vergelijken met Gone With the Wind maar is toch overduidelijk een niveau lager. Dat neemt wel niet weg dat Luhrmann er nog altijd een leuk filmpje van weet te maken maar hier had denk ik meer in gezeten. Qua cast zit het in de film wel goed en ook het verhaal verloopt redelijk vlot, met uitzondering van de inzakking in het midden + de vele eindes. Ik heb me in ieder geval wel geamuseerd.

3.5*

Not the ocean, either. I hear they have sand sharks

Soms heb je zo van die films waarvan je op voorhand al weet dat ze niet goed zullen zijn. De laatste jaren is er weer een hele hype rond films met haaien (in alle vormen en maten) aan de gang en blijkbaar begint de inspiratie langzaamaan op te geraken, want nadat de haaien gesignaleerd waren in het zand is nu de sneeuw aan de beurt. Klinkt heerlijk fout in ieder geval.

Jammer genoeg blijkt Scott Wheeler het plan te hebben opgevat om alles serieus aan te pakken. Dit betekent dus een serieus bedoelde opbouw waar hij de personages introduceert met erg weinig tongue-in-the-cheek humor. Wie een tweede soort van Piranha 3D verwachtte, waaronder ik dus, komt nogal bedrogen uit. Dit soort films kijk ik ook niet om te zien hoe een stel jongeren op skivakantie hun dagen vullen, voor een Spring Break ging het er trouwens wel erg zedig aan toe, maar juist om te zien hoe die jongeren brutaal worden afgeslacht. Zoals verwacht zien de haaien er niet uit en zijn ook de kills niet al te denderend. Veel van hetzelfde sporadisch eens een leuke afwisseling zoals de dood van Duffy. Naar het einde toe begint de film wel wat leuker te worden (de gesprekken tussen Wade, de marinier, en Dale, de would-be sheriff, zijn hilarisch slecht) maar tegen dan is het kalf al lang verdronken.

Je weet ook dat er iets mis is wanneer Telenet de film moet aanprijzen vanwege het feit dat er een porno-actrice aanwezig is. Het gaat hier blijkbaar om Emily Addison die de rol van Jane vertolkt en ik kan me met de beste wil van de wereld niet meer herinneren wie dat was. Voor de rest een waardeloze cast, iets wat te verwachten was natuurlijk. Het ene na het andere cliché personage wordt opgediept (Wheeler slaagt er zelfs in om een hillbilly te laten opdraven) en de invulling is erg pover. Iets wat de regisseur blijkbaar ook wel leek te beseffen, want hij kiest ervoor om de helft van de tijd een soort van promotiefilmpje voor een ski resort tussen de film te monteren om zijn acteurs zo min mogelijk te gebruiken. Het budget zal zijn opgegaan naar de haaien en de porno-actrice.

Nah, er zijn ongetwijfeld betere films in het genre. Het grote probleem met Avalance Sharks is dat de film zich veel te serieus neemt. De climax is daarbovenop nog eens enorm flauw en de teaser voor een eventueel vervolg slaagt zowaar nog op minder dan de 80 minuten daarvoor.

1*

Louis de Funès en het doorbreken van de vierde muur

Ik begin de laatste tijd meer en meer geïnteresseerd te geraken in toneelstukken. Het afgelopen jaar wat van Shakespeare gelezen maar ook de verfilmingen van onder andere een Tennesee Williams konden me zeker bekoren. Van Molière had ik nog niets gelezen, wel eens de kwakzalver gezien op toneel, maar ik had het gevoel dat dit wel een kolfje naar de hand van de Franse driftkikker ging zijn. Het zou één van zijn laatste films worden, de Funès overleed 2 jaar later, maar het resultaat mag er in ieder geval wel zijn.

Al ben ik precies één van de weinigen die dat vind. Toegegeven, het begin zorgt voor fronsende wenkbrauwen. Het opent met een ellenlange dialoog tussen de dochter en haar geliefde om daarna gevolgd te worden door een zowaar nog langere dialoog tussen de dochter en de zoon. Daar kwam dan ook nog eens bij dat ik eigenlijk niet goed wist wat ik moest verwachten want zo stonden er op de muren stukken tekst (inclusief de naam van de personages) en dat leek me een rare gimmick. Het is trouwens niet de enige gimmick dat L'Avare (ont)siert want zo wordt de kijker regelmatig toegesproken door de personages en is dat even wennen in het begin. Wanneer je echter een halfuur verder bent, stoor je je hier niet meer aan en krijgt het een zekere vorm van humor. Vooral omdat de smoelentrekkerij van Harpagon vaak naar de kijker is gericht en dat is vrij amusant te noemen. Qua plot is dit natuurlijk perfect voor een komedie. Harpagon is het perfecte klankbord voor de verborgen romances en misverstanden waardoor de film een aantal heerlijke scènes kent. Toch is de speelduur van meer dan 2 uur te lang en is vooral het einde waar Anselme komt opdraven een domper. Molière maakt het er zich met deze kunstgreep wel erg makkelijk vanaf. Gelukkig wordt er nog geëindigd met een heerlijke scène waar Harpagon door de non wordt achtervolgd.

Oorspronkelijk wou de Funès een goedkope televisiefilm van L'Avare maken. De komiek was echter zo populair dat de producers besloten om hier wat meer geld aan te geven zodat de verfilming op groot scherm getoond kon worden. Een goede zet als je het mij vraagt maar de film werd een commerciële flop dus niet iedereen is het daar blijkbaar mee eens. De Franse driftkikker doet nochtans niets verkeerd en de rol van de vrek is gewoon op zijn lijf geschreven. Ook altijd leuk om in de bijrollen Michel Modo, Guy Grosso en Michel Galabru te zien. De eerste twee hebben maar een erg kleine bijrol (die op zich ook niet zo heel memorabel is) maar Galabru als Maître Jacques, die zowel kok als koetsier is, heeft een aantal vermakelijke scènes met de Funès die weer ouderwets genieten zijn. Valt sowieso wel op dat de Funès zich vaak liet omringen met dezelfde acteurs want ook Claude Gensac komt wederom, als Frosine deze keer, opdraven.

Een aantal geweldige scènes (de Funès als pauw, ik kwam niet meer bij) maar toch ook een paar inzakkingen. Mocht L'Avare iets korter zijn geweest dan had er een hogere score ingezeten. Nu is het vooral een film die vanwege zijn gimmick en een degelijke cast nog altijd gezien mag worden. Wordt vaak geroemd als één van de authentiekste Molière verfilmingen qua taal en daar kan ik best wel inkomen. Je moet echter wel van dat soort dialoog houden. Leuk detail trouwens is dat de getekende paarden in de stal door niemand minder dan Uderzo zijn getekend!

3,5*

I was a marine. A warrior... of the uh... Jarhead Clan

Avatar, het is toch zo'n film waar je als filmliefhebber scheef voor wordt aangekeken mocht je toegeven dat je die nog niet hebt gezien. Redenen genoeg echter om dit links te laten liggen (een ecologische mix tussen Pocahontas en Ferngully dat bovendien bijna 3 uur duurt) maar het is en blijft James Cameron natuurlijk. Ik was al eens eerder aan Avatar gestart, maar toen uiteindelijk afgehaakt bij dat kort spelletje basketbal in het begin. Gisteren dan eindelijk eens volledig gezien.

En ik moet zeggen dat dit me op zich best nog goed is meegevallen. De commentaar dat dit een ietwat modernere versie van Pocahontas is, is terecht maar Cameron doet er nog voldoende mee om het toch iet of wat een eigen smoel te geven. Dat is vooral dankzij het design van Pandora zelf dat er mooi uitziet. Niet teveel gelinkt aan de aarde (hoewel het me wel tegenvalt dat de Na'vi niet verder van de mens afstaan, het blijven gewoon ietwat uit de kluiten gewassen Smurfen met twee armen en twee benen en waar het onderscheid tussen mannetjes en vrouwtjes duidelijk zichtbaar is zoals bij ons) en met een aantal leuke inheemse diersoorten. Verder volgen de vele clichés die je van erg ver ziet aankomen. Stoort dat? Ja en nee. Op zich komt de film nergens verrassend uit de hoek (was er nu iemand die niet verwacht had dat Sully ook in zo'n Avatar lichaam ging terecht komen, hetgeen dat bij Grace niet gelukt was?) maar de climax maakt veel goed. Cameron is natuurlijk een regisseur die dat vermakelijk in beeld kan brengen en de strijd van de Na'vi tegen de Sky People oogt bijna 10 jaar na datum nog altijd redelijk indrukwekkend.

Maar wat een vreselijk flauwe slechterik. Avatar mijdt de clichés absoluut niet maar wat Stephen Lang van Miles Quaritch maakt is wel erg standaard. Op zich niets mis met een schmierende slechterik, maar Lang brengt het bovendien ook nog veel te serieus. Was toch wel wat een domper, vooral omdat dit voor de rest qua cast wel lekker loopt. Giovanni Ribisi moet het ook met zo'n weinig uitgediept personage doen, maar die weet gewoon meer met zijn rol te doen. De focus licht echter vooral op Sam Worthington en Zoe Saldana (waarvan die laatste enkel in Na'vi vorm is te zien) en die doen het goed. Vooral bijzonder eigenlijk in hoeverre ze er in geslaagd zijn om de gelijkenissen tussen de echte acteurs en de Na'vi te behouden, zeker in het geval van Joel David Moore (Norm, de wetenschapper die gelijk aankomt met Sully) is dat erg goed gelukt.

Kijkt vlotjes weg, maar ik zie hier niet het meesterwerk in dat zovelen blijkbaar wel zien. Laat staan dat ik geïnteresseerd ben in de 4 (!) sequels die gepland staan, al lijken die telkens al ettelijke jaren te zijn opgeschoven als ik de oudere berichten er zo wat op nalees. Een voorspelbaar plot met voorspelbare personages maakt een voorspelbare film en toch.. Heb me er op zich nog wel mee geamuseerd, al vrees ik dat een herziening een lagere score gaat opleveren.

Kleine 3.5*

Kirby's a kisser

Marvel is al langer bezig om van hun superhelden een Japanse anime versie te maken. Zo hebben ze onder andere Wolverine en Blade aangepakt in series van 12 episodes, maar blijkbaar zijn ze ook al bezig met hun animated movies dezelfde behandeling te geven. Het bestaan van Avengers Confidential was me dan ook compleet aan mij voorbij gegaan tot ik deze gisteren tegen kwam in de tv-theek van Telenet.

Al vind ik het een vreemde keuze dat ze voor Black Widow en de Punisher zijn gegaan. Het is dan ook niet omdat de titel het woord Avengers in zijn titel heeft, dat het befaamde superheldenteam uit de jaren '60 effectief veel in de film te zoeken hebben. De focus ligt vooral op S.H.I.E.L.D. en het is pas ergens op het einde dat het team zijn intrede doet. En wat voor een intrede.. Ms. Marvel, Thor & War Machine hebben zelfs geen dialoog in de film. Op zich wel een leuke cameo hoor, maar ik had gewoon meer interactie met de Avengers zelf verwacht. Vooral omdat Punisher niet meteen één van mijn favoriete superhelden is. In de comics gaat het nog, maar in de verfilmingen blijven ze altijd hangen bij hetzelfde riedeltje met de dood van zijn vrouw en kind. Ook hier is dat het geval, maar het mag gezegd worden dat de interactie tussen hem en Black Widow wel goed werkt. Tel daar dan ook nog eens een aantal leuke cameo's van onder andere Baron Zemo, Count Nefaria en Graviton en de liefhebber is tevreden.

Er zit dus een Japanse studio achter de animatie en dat zie je. Er zou zelfs een Japanse stemmencast aan verbonden zijn, maar mijn versie was in het Engels. Soit, de animatie heeft een update gekregen ten opzichte van de andere Animated Features en die is wel gelukt. Het wordt allemaal wat bruter (Punisher die zijn mes in het hoofd van Orion ramt) en er is zowaar hier en daar wel wat bloed te bespeuren. Wel een vreemde, in de zin van niet passende, soundtrack trouwens. Ik vraag me af of dit de originele soundtrack is, want anime die vertaald wordt naar het Engels heeft vaak te lijden (en dan bedoel ik echt lijden, want de vervanging is meestal erg slecht) onder een verandering van muziek.

Als liefhebber van de comics is het altijd leuk natuurlijk om kleine cameo's te spotten. Shimizu weet er wel wat in te stoppen (Jack Kirby, de Wasp, …) wat me net dat halfje extra doet geven. De stemmencast is OK, de animatie ziet er goed uit en het geheel loopt lekker vlot. Al zou ik in het vervolg toch terug liever een volwaardig Avengers team zien.

Kleine 3,5*

The Avengers. It's what we call ourselves. Earth's mightiest heroes, that type of thing

Het was in 2008 met de scène na de eindcredits van de eerste Iron Man film dat bleek dat er plannen gingen komen om The Avengers te gaan verfilmen. De natte droom van menig comicliefhebber en bij elke Marvel film werd er meer en meer een tipje van de sluier opgelicht. Het werd bekend dat de geniale Joss Whedon het script schreef en regisseerde, Captain America kreeg zijn eigen film, Thor kreeg zijn eigen film, Iron Man werd nog verder uitgewerkt, ... en de jaren streken voorbij. Tot het afgelopen week eindelijk zover was, The Avengers kregen een release in België en gisteravond was het in een volle zaal afwachten of de film alle verwachtingen zou waarmaken.

En o mijn God, wat is het voor een heerlijke achtbaanrit geworden! Met een speelduur van meer dan twee uur is dit één van de langere films van Marvel maar daar is niets van te merken want de film vliegt voorbij in een sneltreinvaart. Whedon weet dan ook alles werkelijk perfect te doseren. Met de aanwezigheid van zo'n vier echte superhelden (Hawkeye heb ik nooit echt een echte superheld gevonden) lijkt het alsof het serieus kan gaan mislopen qua screentime maar daar is niets van waar want het voelt allemaal perfect verdeeld aan. Wat ik ook erg interessant vind aan Whedon's aanpak is dat hij de origine van het superheldenteam perfect in beeld weet te brengen. Het is niet dat Fury ze bij elkaar roept en dat alles in orde is. Neen, verre van want de ego's botsen geregeld (net zoals in de comics!) en dit zorgt sowieso al voor een paar heerlijke battles tussen de verschillende personages. Het is te merken dat Whedon zijn bronmateriaal kent (hij heeft zich voor zijn script dan ook voornamelijk geconcentreerd op de jaren '60 waarin hij is opgegroeid) en het voelt dan ook nergens geforceerd aan. The Avengers is dan ook de eerste Marvel verfilming waar ik me nergens stoor aan veranderingen ten opzichte van de comics. Er zijn er natuurlijk wel (zo vind ik het nog altijd erg jammer dat The Wasp en Giant Man de film niet hebben gehaald) maar gewoon al het feit dat je Thanos te zien krijgt na de eindcredits is een enorme meerwaarde. Om The Avengers echt naar volle waarde te kunnen schatten moet je volgens mij wel alle voorgaande film hebben gezien maar ik vond het vooral knap om te zien hoe Whedon er is in geslaagd om Loki als bad-guy zo te laten evolueren ten opzichte van zijn tijd in Thor. Erg mooi trouwens dat Whedon's trademark qua humor er in dit soort spektakelstukken nog altijd doorkomt. Tony Stark is natuurlijk een perfect klankbord maar ik heb toch het meeste plat gelegen met de Hulk.

Dat dit visueel enorm indrukwekkend is, is natuurlijk ook te verwachten. Blijft alleen jammer dat het pak van Captain America nog nooit goed heeft gepakt op het grote scherm. Ik weet niet hoe het komt maar in de comics vind ik het altijd enorm geslaagd maar wanneer het effectief door iemand in het echt wordt gedragen blijft het er nogal rubberachtig uitzien. Langs de andere kant is dit wel de enige keer dat de Hulk er geloofwaardig uitziet. Er zijn in de loop der jaren genoeg verschillende manier uitgeprobeerd zoals in de jaren '70-'80 (Bill Bixby als Banner en Lou Ferrigno als Hulk) of in de films uit 2003 en 2008 waar de Hulk compleet CGI is. Whedon en de zijnen pakken het anders door de CGI-techniek uit Avatar te gebruiken waar Mark Ruffalo zowel Banner als Hulk speelt. Het werkt perfect en voor de eerste keer is de Hulk eens niet lachwekkend maar werkelijk bedreigend. Daar komt dan ook nog eens bij dat Ruffalo de geknipte persoon is voor de rol en deze perfect invult. Vergeet Bixby, vergeet Norton en vergeet Bana want dit is de enige acteur die voor mij het groene monster mag spelen. Erg cool natuurlijk dat Lou Ferrigno toch nog de stem verzorgt voor het monster zelf. Fantastisch natuurlijk dat werkelijk iedereen uit de vorige films hun rollen terug opnemen. Chris Evans stijgt deze keer boven zichzelf uit als Captain America (doet het ook een stuk beter dan in zijn eigen film), Robert Downey Jr. blijft de perfecte belichaming voor Stark en ook Hemsworth doet het weer erg leuk als Thor. Jeremy Renner mag zijn korte rol uit Thor ook nog eens terug opnieuw doen en blijft even goed. De chemie tussen de verschillende superhelden is er overduidelijk (ze kwamen op de set ook enorm goed overeen want altijd als ze een scène samen hadden en de dag zat erop, gingen ze daarna nog met elkaar optrekken) maar ook de verdere uitdieping van sommige personages is gewoon erg geslaagd. Dat de Black Widow al een kleine bijrol had in Iron Man 2 was iedereen al opgevallen maar verdomme, wat is Johansson hier toch enorm sterk in! Geweldig hoe Whedon haar van de ietwat standaard spionne uit Iron Man 2 heeft laten evolueren tot de heerlijke vrouw uit de comics. Plus ze heeft er volgens mij nog nooit zo enorm goed uitgezien. Haar introductiescène waar ze vastgebonden zit op de stoel is dan ook goud waard. Ook Nick Fury, wederom gespeeld door Samuel L. Jackson, krijgt meer diepgang en Jackson weet dat perfect te spelen. Ik zei het daarjuist ook al maar Tom Hiddleston is in zijn performance van Loki ook zonder twijfel enorm gegroeid. Ook nog leuk natuurlijk om Cobbie Smulders nog te zien in een kleine bijrol.

Er zijn waarschijnlijk nog honderden dingen die ik vergeet te vertellen in al mijn enthousiasme maar de lap tekst is nu sowieso al lang genoeg. The Avengers is beter dan ik had verwacht, het is zelfs beter dan ik ooit had kunnen vermoeden. Whedon is de geknipte regisseur voor de film en dat voel je in werkelijk elk aspect. Laat dat deel 2 maar komen maar laat het alstublieft geregisseerd worden door Whedon. Dan staat er ons nog enorm veel moois te wachten maar laat het alleen weer geen 4 jaar duren.

4.5* met hoogstwaarschijnlijk een verhoging bij een volgende kijkbeurt.

You get hurt, hurt 'em back. You get killed... walk it off

De nieuwste Marvel film, het is altijd wel iets om naar uit te kijken. De eerste Avengers film blijft één van de beste uit de Marvel Cinematic Universe waardoor de verwachtingen voor de sequel nogal hoog waren gespannen. Altijd gevaarlijk natuurlijk, maar Joss Whedon is één van mijn favoriete schrijvers/regisseurs en er is niet veel dat hij verkeerd kan doen. Maar het is duidelijk dat er ergens een klik in zijn hoofd is gekomen waardoor hij niet alles uit de kast heeft kunnen halen. Oververmoeid? Kan wel zijn aangezien hij de regie voor deel 3 & 4 uit handen heeft gegeven.

Want de eerste Avengers blijft wel een stukje beter. Het probleem zit hem er misschien ook wel in dat we de laatste jaren wel erg veel van deze superheldenfilms hebben gezien. De eerste Avengers was een geslaagde climax voor iets wat een aantal ervoor geleden met de eerste Iron Man in gang was getrokken en nu voelt het me iets te hard aan als een middenstuk. Een degelijk middenstuk weliswaar, maar de echte schwung ontbreekt soms. Interessant om te zien hoe sommige plotlijnen al ontkiemen (onder andere de tegenstrijdigheden van Iron Man en Captain America), maar de vorige film was beter gebalanceerd. Dat neemt gelukkig niet weg dat hier nog altijd wel erg veel leuks aan is te vinden. Ultron is een geslaagde bad-guy en nieuwkomers in de vorm van de tweeling Maximoff zijn goed. Quicksilver blijft een wat lastig personage om in beeld te brengen blijkbaar, was ook al niet zo'n fan van Bryan Singer zijn aanpak in Days of Future Past, maar Scarlet Witch vond ik erg geslaagd. Bovendien nog wat ruimte voor iets meer uitdieping van de personages die er voorheen nogal wat bekaaid afkwamen (een Hawkeye onder andere) en een leuke opzet naar een nieuw team van Avengers. Ben in ieder geval benieuwd hoe het universum zich verder gaat ontplooien nu Thanos er blijkbaar genoeg van heeft en zelf op de proppen gaat komen.

De gebruikelijke koppen dus en dat is maar goed ook. Robert Downey Jr. blijft een ideale Iron Man, Chris Hemsworth is één van de weinige acteurs die ik weet die de fysiek van Thor geloofwaardig kan brengen en Mark Ruffalo blijft een uitstekende Hulk. Aangenaam verrast trouwens hoe ze er deze keer wel in zijn geslaagd om zijn gezicht met dat van de Hulk te mengen, had de indruk dat dat in de vorige film niet zo goed lukte. Chris Evans zit ook beter en beter in zijn rol van Captain America (wat ook geldt voor Jeremy Renner als Hawkeye trouwens) en Scarlett Johansson.. Tjah, de ultieme Black Widow als je het mij vraagt. De uitschieter is echter Elizabeth Olsen. Vond haar al charmant, maar als Scarlet Witch weet ze echt haar ding te doen. Schitterende keuze ook om James Spader te casten voor Ultron.

Misschien waren de verwachtingen wat te hoog? De kans zit er wel in en dan zit Age of Ultron ook nog eens met het probleem dat ik een tweede deel in een reeks wel vaker wat minder vind. Whedon schudt weer wat heerlijks uit zijn mouw, dat staat boven water, maar zoals eerder gezegd is de balans soms een beetje zoek. Ach, wat lig ik eigenlijk te klagen. Avengers II was weer een erg aangename zit gisteravond en wat wil je eigenlijk meer hebben.

4*

I'm here to talk to you about the Avengers Initiative

Het was in 2008 en de 16-jarige Metalfist sprong een gat in de lucht wanneer hij in de cinema tijdens het Iron Man aftercredits stukje Nick Fury bovenstaande woorden hoorde verkondigen. Ik was nog maar mijn eerste stappen aan het zetten in het comicswereldje maar de Avengers hadden toen al wel een speciaal plekje in mijn hart weten te veroveren. Ik weet nog perfect de extase die ik voelde bij het feit dat ze van plan waren om één van de meest succesvolle comicbook reeksen te gaan verfilmen. Ik schreef toen echter dat het alleen hopen was dat ze de kwaliteit van die eerste Iron Man gingen kunnen behouden.

Wat ik toen echter niet wist, was dat Marvel van plan was om een volledig universum op te zetten en dat het uiteindelijk 11 jaar en 22 films ging duren vooraleer de saga ten einde kwam. Een decennium waar veel in gebeurde (de evolutie van 16-jarige tot 27-jarige ging niet zonder horten of stoten) en toch bleven die bezoekjes aan Marvel films een constante factor. Sommigen van mijn vriendengroep haakten af en ook ik huurde af en toe wel eens deel in plaats van naar de bioscoop te gaan, maar ik bleef wel trouw de juiste volgorde aanhouden. Toegegeven, naar het einde toe was ik niet meer de grootste fan van het MCU doordat het gewoon teveel personages & bijhorende films waren geworden waardoor het overzicht en vooral de kwaliteit soms ver te zoeken was. Daarom was ik ook blij met de gebeurtenissen in Infinity War. Met een letterlijke vingerknip werd het deelnemersveld gehalveerd en het waren net die originele helden (Captain America, Thor, Iron Man, Black Widow en Hulk) die overbleven. Daar zit dan ook net de kracht van Endgame: er wordt terug gegaan naar de kern en dat wordt op een heerlijke manier gedaan.

Degene die er vanuit gingen dat de gebeurtenissen uit Infinity War niet ongedaan gemaakt konden worden zijn naïever dan ik had verwacht van het publiek dat naar dit soort films gaat kijken en natuurlijk komt er tijdreizen aan te pas (wat had je anders verwacht na Ant-Man and the Wasp..) maar wat een heerlijk idee om terug te keren naar bepaalde films uit de reeks. Zo wordt je als het ware 'beloond' voor het kijken van bepaalde films in de franchise (zou er echt iemand gedacht hebben dat het lauw onthaalde Thor: The Dark World nog belangrijk ging zijn in het volledige verhaal?) en het lijkt wel als de Russo broertjes en Marvel in het algemeen het publiek wilde bedanken voor het vertrouwen. Iets wat ze ook doen door gewoon een degelijke film op poten te zetten. Toegegeven, niet alles werkt even goed weliswaar. Zo is en blijft Captain Marvel een te goedkope gimmick om Iron Man eventjes terug op het strijdtoneel te brengen en is het all star female rondje in de ultieme veldslag gewoonweg te geforceerd maar je krijgt er veel voor in de plaats.

Omdat het dus op een zekere manier kleinschalig blijft, al klinkt dat wel erg vreemd bij zo'n bombastische film als dit. Eindelijk de terugkeer Hawkeye (ooh wat heb ik die dynamiek met Black Widow gemist!) en de zoektocht naar de Soul Stone, de begrafenis van Tony (heerlijk ook dat 'and I am Iron Man' antwoord tegen Thanos op de veldslag), Captain America die - zoals al gehint werd in Age of Ultron - Mjolnir gebruikt in het heetst van de strijd, ... Die chemie tussen Chris Evans, Mark Ruffalo, Chris Hemsworth, Scarlett Johansson en Robert Downey Jr. blijft gewoon de grootste kracht aan deze groep. Natuurlijk moet de rest van de superhelden nog op de proppen komen in een heus potje football met de Infinity Gauntlet, maar het werkt wel. Sommige personages worden gereduceerd tot een cameo (Howard the freakin' Duck!) maar het geeft gewoon een kippenvel moment wanneer je Captain America alleen op het slagveld ziet en dat je langzaamaan de ene na de andere superheld ziet afkomen. Bijzonder ook in hoeverre het groepsgevoel overheerst. Niemand probeert iemand anders te overtroeven, de meesten lijken gewoon blij te zijn dat ze er mogen bij zijn.

Geen after credits deze keer. Het is geen unicum bij een Marvel film (wel voor het MCU dacht ik), maar het is wel een mooi symbool dat het effectief gedaan is. Niet het MCU natuurlijk, er zijn alweer talloze andere films aangekondigd, maar Endgame is een erg mooie afsluiter voor de Thanos verhaallijn die zoveel jaar geleden werd gestart door één simpel zinnetje. Wat jammer dat Stan Lee, Steve Ditko, Joe Simon en die andere Marvel legendes dit niet meer tot het einde hebben kunnen zien. Ze zouden trots zijn op het filmisch equivalent van hun creaties. Gelukkig mag Jim Starlin (bedenker van Thanos) eventjes opduiken.

4.5*

All this, just for a drop of blood

Het is denk ik tekenend voor het feit dat de Marvel films de laatste jaren in een wel erg snel tempo op je zijn afgekomen. Ik weet nog dat ik zo blij was al een klein kind toen ik in de cinema bij de eerste Avengers film doorhad dat de after credits scene betekende dat Thanos, misschien wel één van de meest legendarische schurken uit de Marvel stal, ging opdraven in de reeks. Ondertussen zijn we alweer 12 films verder (op 6 jaar tijd!) en merkte ik dat ik meer en meer achter bleek te zitten met de grote verhaallijn.

Ik probeer ze wel nog altijd in goede volgorde te kijken maar vanwege de - uiteindelijk terechte - desinteresse Black Panther ben ik dit indertijd niet meer in de cinema kunnen gaan zien. Beetje jammer natuurlijk, maar ik merk sowieso dat het gevoel van die eerste Marvel films zoals Avengers of Iron Man de laatste jaren ver te zoeken is. Infinity War ligt gelukkig nog wel serieus in het verlengstuk van die titels. Het is niet makkelijk om een film te maken waarin je zoveel personages moet balanceren, maar het lukt de broertjes Russo wonderwel. Hoewel dit niet zo geslaagd is als Civil War, is het een bij vlagen indrukwekkende film. Het probleem is dan ook dat dit vanaf de eerste seconde één groot actiespektakel is en dat je daardoor de emotionele impact een beetje mist. Het lijkt wel alsof ze hebben gegokt dat de band met de personages niet verder uitgediept moest worden in deze film dankzij de talloze andere origin films, maar daar slaan ze de bal een tikkeltje mis. Het zal er nog van gaan afhangen wat ze met het vierde deel gaan doen. In comics blijven personages niet lang dood, maar ik hoop wel dat ze er hier toch voor kiezen om eens een grote opkuis te doen en dat er een paar effectief dood blijven.

Al is dit langs de andere kant wel een leuk herzien met bepaalde figuren. Jammer dat Hugo Weaving de rol van Red Skull niet opnieuw op zich neemt (blijkbaar is hij nog steeds wat pissig om het aantal uren dat hij in de make-up moest doorbrengen) maar dat was een fijn onverwacht momentje. Grote nieuwkomer is echter natuurlijk Thanos en hoewel die op narratief vlak (en qua invulling van Josh Brolin) eigenlijk best nog overtuigend overkomt, toch in vergelijking met andere booswichten uit de Marvel stal, is hij qua CGI te belachelijk. Waarom ook continu zonder zijn helm? Ik kan me niet herinneren dat ik hem ooit zonder heb gezien in de comics. In ieder geval verder weinig op de cast aan te merken. De oude vertrouwde gezichten keren terug en voor het eerst volgens mij eens geen introductie van nieuwe superhelden. Gelukkig maar, want je hebt je handen al vol met de eerste kennismakingen tussen onder andere Thor en de Guardians.

Ach ja, ik zal ze altijd wel blijven kijken denk ik. Het bizarre is ook dat ik me meestal nog wel amuseer met dit soort films en dat ik het genre altijd wel een warm hart zal toedragen, maar er moeten niet nog eens 10 jaar bij geplakt worden. Benieuwd wat het finale deel gaat brengen maar daarvoor eerst nog eens twee andere films bekijken. In ieder geval: visueel overtuigend, op narratief vlak een aantal sterke zetten en een cast die ondertussen erg vertrouwd aanvoelt. Vooral knap als culminatiepunt van de gehele franchise, niet perse als film op zich.

Kleine 4*

Louis de Funès en de rabbijnen

Les Aventures de Rabbi Jacob wordt vaak als één van de beste de Funès films gezien. Ik had al wel eens fragmenten gezien (de legendarische dansscène onder andere) in documentaires, maar het was er nog niet van gekomen om de film in zijn geheel te zien. De film zit in de 10-delige boxset die ergens in 2011 was uitgekomen en aangezien ik een tijd geleden La Zizanie had gezien, was het nu de beurt aan Rabbi Jacob.

Het heeft echter een tijdje geduurd eer ik hier echt iets mee kon, want heel dat gedeelte in de kauwgomfabriek is erg taai om door te komen. De film begint nochtans erg leuk met onder andere de continue racistische opmerkingen van Pivert (de scène waar hij ontkent racistisch te zijn is de Funès op zijn best), de gekke bekken tijdens de file, ... maar het is dan ook pas vanaf het moment dat Pivert en Slimane zich vermommen als twee rabbijnen dat de film echt los komt. Vanaf dan volgt de ene na de andere leuke scène en is het werkelijk genieten tot aan het einde. Zelfs de chaotische bruiloft kon ik nog waarderen. Ik had schrik dat ze dat er gewoon achter gingen hangen om wat tijd te vullen, maar niets bleek minder waar te zijn. Al blijf ik het toch wel ergens raar vinden dat Gérard Oury als de ultieme regisseur voor de kolerieke Fransman wordt gezien. Le Corniaud heb ik hier nog liggen en La Grande Vadrouille verdient wel een herziening (staat nu op 2.5*), maar over het algemeen zijn er toch wel een aantal beteren te vinden. En dan heb ik op zich maar een fractie (zo'n dikke 30 films) van zijn oeuvre gezien, dus er zullen er ongetwijfeld nog wel zijn die een hogere score gaan krijgen.

Soit, dit begint wel erg negatief te klinken en dat is nu ook weer niet de bedoeling. Vooral omdat dit weer een rol is die de Funès op het lijf is geschreven. Hij kan zich weer eens compleet laten gaan met roepen, gekke bekken trekken, mensen op de zenuwen werken, ... De Fransman doet het met veel plezier en overtuiging waardoor hij zich terecht de naam van één van de grootste Franse komieken mag toe-eigenen. In het begin lijkt het nogal een one-man show van hem te worden, maar dan begint Claude Giraud zich meer en meer in zijn sas te voelen als Rabbi Zeiligman en deelt hij een aantal geweldige scènes met de Funès. De rol van de vrouw van Pivert, hier gespeeld door Suzy Delair, had wel door iemand anders ingevuld mogen worden. Dan denk ik eerder aan een Claude Gensac die al meermaals heeft bewezen dat ze het perfecte klankbord is voor de Funès. Het trio slechteriken onder leiding van Renzo Montagnani kan er nog mee door.

Vermakelijk, dat wel, maar ik had er toch net iets meer van verwacht. Al is dat vooral te wijten aan de vele vermeldingen die de film krijgt wanneer je iets van het werk van de Funès opzoekt. Gelukkig zijn er hier wel een aantal erg leuke scènes te vinden waardoor het zeker geen straf is om dit uit te zitten, al had het kauwgom gedeelte niet gehoeven.

3.5*

Tex Avery is denk ik het bekendst geworden met zijn MGM werk maar hij heeft natuurlijk ook nog wel voor andere bedrijven gewerkt. Zo is er ook de Merrie Melodies reeks van Warner Bros waar hij (nog onder de naam Fred Avery) een aantal cartoons regisseerde en Aviation Vacation is er logischerwijs eentje van. Je ziet al wel wat van de genialiteit van Avery doorsluimeren maar algemeen gezien is dit een redelijk trage en saaie cartoon waarin een reisje rond de wereld wordt gedaan. Mount Rushmore, wat Indianen, Afrika, … Het passeert allemaal de revue maar op een inwisselbare manier en de aanwezigheid van Mel Blanc is het enige interessante. De versie op de Tin Box van Avery is dan ook nog eens geknipt trouwens, wat vreemd is aangezien andere cartoons wel volledig worden getoond.

2*

Excuse me, you're sitting on my prospectus

Het screwball genre, het is iets waar ik toch dringend eens wat meer van moet gaan zien. Mijn eerste kennismaking indertijd was via His Girl Friday, maar het was via een aantal Marilyn Monroe films (onder andere Monkey Business, How to Marry a Millionaire en The Seven Year Itch) dat de liefde echt groot bleek te zijn. Een paar dagen geleden eens mijn eerste Harold Lloyd film geprobeerd en The Cat's-Paw bleek ook van die vlotte dialogen te bevatten. Ik had meteen zin om nog eens een volwaardige screwball op te zetten en zodoende bij The Awful Truth aangekomen.

Die had ik namelijk nog liggen van een recente televisie-uitzending en het was weer over de gehele lijn genieten. De film komt misschien ietwat traag op gang, maar bouwt lekker op tot een erg chaotische en leuke climax. Een ietwat platgetreden plot in het genre waar de focus vooral is komen te liggen op de strijd tussen Jerry en Lucy, maar de misverstanden zijn leuk (je weet dat Jerry uiteindelijk in dezelfde slaapkamer gaat terecht komen als degene waar Armand Duvalle zich verstopt heeft en toch begin je te lachen eenmaal dat gebeurt) en het tempo ligt lekker hoog. Hierdoor krijg je een hoog aantal aan grappen en sarcastische opmerkingen en wat maakt het uit indien er eentje eens niet werkt? Er volgen binnen de kortste tijd toch weer een aantal anderen. Hoogtepunten zijn er in ieder geval en het merkwaardigste is dat die zich af en toe voordoen op momenten die absoluut niet logisch zijn. De scène waar Lucy zich voordoet als de zuster van Jerry is zo compleet van de pot gerukt (niemand herkent zijn ex-vrouw?!) en toch werkt het op de een of andere manier wel.

Misschien wel omdat Irene Dunne de scène tot een goed einde weet te brengen. Dunne is voor mij één van die vergeten Hollywood actrices (heb best wel wat gezien uit deze periode en toch is enkel Life with Father, een voor de rest geen al te boeiende film waar ze wel kranig haar mannetje weet te staan ten opzichte van William Powell, de enige film die ik met haar heb gezien) die een film echt kan opfleuren. De combinatie met Cary Grant is dan ook goud waard, maar sowieso zijn beide in hun afzonderlijke scènes echt wel op dreef. Grant steekt hier nog een zekere joie de vivre in zijn rol die in zijn latere carrière wel eens zou ontbreken, al blijft het nog altijd één van de beste acteurs van zijn generatie. Verder nog leuke bijrollen van onder andere Alexander D'Arcy als Armand Duvalle en Ralph Bellamy als Daniel Leeson die vaak, ongewild, het slachtoffer zijn.

McCarey maakte met Duck Soup al één van mijn favoriete films aller tijden en brengt deze screwball ook tot een mooi einde. Zelf vond hij zijn Oscar voor The Awful Truth overdreven en had hij die liever voor Make Way for Tomorrow gekregen, maar ik heb me hier toch danig mee geamuseerd. Grant en Dunne stelen de show, maar het is toch vooral een globale prestatie.

Dikke 4*