Opinions

Weer een prima film van Moodyson. Een beetje een familiedrama en comming of age thema in een. Eigenlijk een soort film ala De Helaasheid der Dingen. Om er echt een verhaal aan vast te knopen kan ik niet 1 2 3. Elisabeth dan die vlucht voor der agressieve echtgenoot naar haar broer en zijn eigenaardige familie en daar dan ermee opgescheept zitten. Iedereen is wel gestoord en zitten mekaar behoorlijk in de weg en zijn voornamelijk erg bezig met het gebruik maken van de normvervaging en de hele politiek. En zo schommelt Tillsammens regelmatig van drama tot komedie. Goran vond ik inderdaad ook geweldig, hoe hij altijd weer de lul is. Het jaren 70 sfeer was ook goed te voelen.

Het einde met dat voetballen was inderdaad wel hartverwarmend.

Een prima te kijken film, al vond ik Fucking Amal en Lilja 4 ever wel weer een stukkie beter.

3,5*

Heerlijke jongerenfilm dat zeker weten zijn mosterd heeft gehaald bij jongerenfilms van Gus van Sant en Clark. Die typische Amerikaanse (eventuele Skater)jongens-stijl is goed te proeven en ook de locatie's zijn er ook hier en daar prima op zijn plek en werken erg goed, maar verrassend genoeg komt deze film uit Servië. In de Oostblok verwacht je toch niet zo snel dit soort films.

Zoals gezegd vond ik de Locatie's hier en daar echt Amerikaans aandoen en de film lijkt ook zowat op de manier geschoten te zijn zoals Gus van Sant het meestal doet. Industrieel, leeg, winderig, zonnig, subtiel, met hier en daar een paar eentonige, rustige deuntjes. Ook het thema komt er dicht bij in de buurt. We volgen een groep testostron gierende skaterboys, waarbij het namelijk meerendeels draait om Toda en Stefan, die van hun leven een groot feest maken door kattenkwaad uit te halen, rappen, feestjes vieren, op rokkenjacht gaan en natuurlijk voornamelijk ook allerlij Jack-Ass achtige stunts uithalen. Maar er zijn ook dingen die de vriendschap beinvloeden, groepsdruk, jaloezie. Afin alles wat bij pubers vaak speelt word hier op een erg krachtige, meevoelende wijze neergezet. Alle acteurs (en dan voornamelijk de 2 jongens en die meid) vond ik ook gewoon realistisch goed spelen en ook is alles erg fraai en kunstig opgebouwd (vooral met die Jack-ass filmpjes tijdens de hoofdstukovergangen en dan die soundtracks erdoor) Verder ook erg gelachen bij die momenten met die scene dat die Mecika door het lint gaat, en die scene tijdens die uitreiking . Ook het einde is prachtig.

En zo is Tilva Ros gewoon een film die me behoorlijk heeft verrast. Zoals gezegd: die Amerikaanse invloeden werken helemaal goed en voor de rest is het gewoon een heerlijke film die je gewoon de dingen doet meebeleven. Het mag misschien hier en daar best niet zulke vrolijke thema's hebben, maar toch kan ik dit wel beschouwen als een feel good movie. En inderdaad zoals SB zegt: Een zomer vol nieuwe ervaringen wat voor de eerste keer altijd het leukste is.

Echte aanrader voor iedere filmliefhebber, als je eens iets nieuws wilt uit een land waar je dit soort dingen niet zo snel verwacht.

4,5*

Wat een poepfilm

Slaat echt helemaal nergens op, het is gewoon saai, vervelend en inhoudloos.

0,5

Hij was wel redelijk met een prima diepgang.

2,5

Mwa, wat minder dan timecop 1 maar toch vermakelijk voor een lente-avond.

2,0

Jaren geleden op TV gezien.

Was wel hard als ik het me kan herinneren. Maar ze gebruiken wel wapens uit onze tijd terwijl het wel 200 jaar later is.

2,5 zover ik het me kan herinneren.

Ja, voor sensationele spanning moet je deze film niet kijken. Deze film gaat wel erg diep in het spionage verhaal. Alfredson zocht ook waarschijnlijk zijn heil in de states (of wacht: Engeland) na de fantastische Let the Right one in om nu te werken aan een erg subtiel en nadenkend spionage/koude oorlogverhaal. De cast was om te beginnen al erg goed, Gary Oldman als gepensioneerde spion en ook Tom Hardy, Colin Firth en Mark Strong waren prima van de partij. Inderdaad gaat de film nog wel eens erg diep en is het te uitgebreid dat je het soms niet echt goed kan volgen. Dat dit een film is voor een hoog niveau was mij al duidelijk. Verwacht ook geen actiescenes of wilde achtervolgingen. TTSS is wat dat betreft nog wel bloedserieus. Het hele plot rond de leugens en de verraad in het M16 systeem werd ook erg goed maar interlectueel neergezet. De jaren 70 settings vond ik ook erg schitterend gebouwd. Het leek soms wel alsof Alfredson een hele museum heeft leeggekocht voor het maken van zijn film.

Prima nadenkertje.

4,0*

Nu weet ik waar die "ene" scene uit H4z4rd; die ik vorige week heb gezien, vandaan komt.

Raw zit nog vers in mijn geheugen die ik op het IFFR van 2017 heb gezien. Nu komt de regisseuse met een nieuw onnatuurlijk concept die de kijker weet de provoceren.

We krijgen eerst te maken met de jonge Alexia; die als kind al best wel enge trekjes lijkt te hebben... die er uiteindelijk voor zorgen dat er een autoongeluk plaats vindt. Alexia overleefd het maar krijgt wel een metalen plaat in haar hoofd. Om vervolgens een soort rare fetish op te bouwen in de toekomst.

Maar de film lijkt hierin wel alle kanten op te gaan. Alexia geilt dus simpelweg op auto's; letterlijk en figuurlijk. Maar daarnaast moordt ze ook nog. Voor de lol? Voor passie? Het duurt niet lang totdat ze door de politie gezocht wordt en ze een identiteit aanneemt van een vermiste jongen. Dit weet ze op een vakkundige manier te doen... zodanig dat zijn vader geen onderscheid lijkt te zien.

Vooral dit gedeelte bleef interessant. De hele transformatie die Alexia onderging dat je zelfs als kijker nog vergeet dat het hier om een jongedame gaat. Voornamelijk bij die "Brandweer"-feest krijg je homo-erotische associaties... Heel knap hoe de regisseuse hier zo'n mindfuck kan neerzetten.

De band met haar (Adrians) vader was vaak pijnlijk. En dan hebben we ook nog die zwangerschap Zwanger van een auto? die ervoor zorgt dat ze haar nieuwe identiteit niet verborgen kan houden.

Die reanimatie-scene was hilarisch.

Ja, wederom een bizar projectje, wel iets indirecter dan Raw, maar daardoor niet minder twisted en smerig.

4,0*

Een film van 11 oscars. Ik denk dat ik dan wel naar de allerbeste film aan het kijken was die ik in mijn leven heb gezien. Ach... opzich is ie erg goed. Wel verbazingwekkend dat er voor deze klassieker nog een stuk of 9 andere Titanic films kwamen en dat pas in 1997 er een Titanic film een succes word.

De film is niet echt mijn favoriete gerne maar mooi was ie wel. De nog piepjonge Leonardo DiCaprio en Kate Winslet laten op erg jonge leeftijd heel veel talent zien. Ook mooi was dat het begon in het heden en dat het verhaal dan word verteld door de inmiddels 101 jarige Rose, die ook erg goed kon spelen voor een paar minuten. Ik denk trouwens ook dat de Titanic grootendeels digitaal met de computer is gemaakt. Wel mooi gemaakt trouwens en vooral voor die tijd. Maar toch leek het afentoe alsof ik naar een tekenfilm zat te kijken. De eerste 2 uur van de film zijn erg rustig en doordrongen met liefdesscenes en verboden liefde overgoten met een heerlijk sfeertje met violenmuziek dat op de achtergrond word gespeelt en een mooie Ierse dans. Maarja, dat veranderd natuurlijk als de Titanic tegen een ijsberg aan botst. En dat alles omslaat naar paniek. Had trouwens wel verwacht dat die boot meteen ging zinken maar bleef toch nog een uur of 2 staan en dan beginnen de nagelbijtend spannende scenes dat de vastgebonden Jack gered moet worden terwijl de hele boel onderloopt. Dat zijn een van de meest nagelbijtende scenes
die ik heb gezien. Wat ik eigenlijk daartussen door wel eeerrg zielig vond is dat ze tijdens het vluchten voor de stroom een huilende jongen tegenkomen die verdwaalt is. Kate en Rose nemen de jongen mee maar die word ineens meegegrepen door zijn vader die meteen met zijn huilende zoon naar een deur rend, hem open doet en er een hele plens water uit stroomt en de vader en het jongentje, die helemaal wanhopig was, verzuipt. Ik kan heel wat hebben maar bij deze scene krijg je wel een beetje een brok in je keel. Ook die scene dat de vrouwen een de kinderen als eerste in de reddingsboten mochten en dat die kapiteinen met hun pistolen naar de mannen zwaaide en uiteindelijk een paar weerloze mannen zomaar neerschieten was een valse daad. Gebeurde dat nou ook echt? Die overlevingscene in het koude water vond ik mooi.

Tot zover de spoiler. Zelf vond ik het een hele mooie film. Niet echt mijn genre maar toch moet je deze eens gezien hebben. Mooie rollen, Erg sfeervolle achtergronden van de Titanic en hele mooie spannende en tedere momenten.

Prima film.

4,5*

Had deze nog wat oudere Guus van Sant al meer dan anderhalf jaar op de plank liggen en van de week eindelijk maar eens bekeken. En hij was weer helemaal gelukt. Dit was gewoon een hele goede film alweer van hem met een indrukwekkend maar ook erg gemeen plot. Al moest ik wel een klein beetje aan The Last Seduction denken, maar hier is het nog subtieler en dan wel weer van een nog lagere graad, maar of het dat minder meedogenloos maakt. De film begint nog vrij onschuldig met een doodnormale Suzanne Stone, die overgens schitterend is neergezet door Nicole Kidman, die op tv voor allerlij soorten campagnes werkt en der heel erg der plezier in heeft. Ze leeft gelukkig met der Italiaans afkomstige man (Matt Dillon) en werkt nog vaak over. De campagnes die Stone maakt zijn erg leuk en ook de dingen eromheen en de obsessies en de montage ogen soms wel een beetje komisch. Maar die pret is er algauw vanaf waneer Stone verleid word door jonge oversekste jongens en dat Stone ermee vreemdgaat en vervolgens een roddel/valse beschuldiging over der man verteld wat dus heel erg fout afloopt. Het ergste is dan nog dat Stone er gewoon om zit te grijnzen en dat de rest, behalve zij, met de brokken zit.

Verder was ik ook erg verrast dat Wayne Knight hier een rolletje in kreeg. Die kennen we nog wel als die dikke Dennis Nedry uit Jurassic Park. Oh wat zette hij toch weer een leuke rol neer hier als studiomanager die dom overkomt maar ondertussen best slim was. Het einde is ook heel goed.

Aangenaam verrast door dit werkje van Sant.

4,0*

Een standaard politie/wraak filmpje. Is vermakelijk af en toe. Er zitten wel wat mooie momenten in en boeit het ook wel. Er zit ook veel naakt in. Ik vond trouwens die autoachtervolging niet de spectaculairste die ik gezien heb. Zo werd het wel beschreven maar het valt wel mee. Misschien wel omdat het de eerste achtervolging tegen het verkeer in is. Die scene dat dafoe levend verbrand vond ik wel schokkend.

Leuk vermakelijk filmpje om eens te kijken. De acteurs zetten ook allemaal goede rollen neer.

4,0*

Heb hem gisteravond weer herzien maar ik vond hem nog leuk. Ik snap ook niet waarom de meeste mensen dit niks vinden, er zitten ouderwetse Seagal moves in en toch vinden de fans hem minder

Maar gewoon leuk, Seagal met die Ice Kool, Seagal die een beetje de gangsta uithangt, en ook aan het einde kun je merken dat Seagal een kindervriend is.

Ik geef deze nu maar een 0,5 meer dan kom ik op 3,5 uit

Nu mijn Box:

Into The Sun:3,5

Submerged:3,5

Today You Die:3,5

Hopelijk kan ik snel Mercenary For Justice kijken.

Weer een prachtige poging van Guido van Driel.

Met De Wederopstanding van een Klootzak, tevens ook een van zijn eigen stripverfilmingen wist hij al een hele andere kant van de Nederlandse cinema neer te zetten. Vijf jaar later kwam hij met Bloody Marie, die ik wel een stuk minimalistischer vond. Ik weet overigens nog dat ik hem in 2014 nog als vriend in mijn Facebookpagina heb weten te krijgen en ik ook meteen de vraag stelde welke van zijn stripverfilmingen hij in de toekomst nog wil gaan verfilmen. Hij noemde daarbij zowel Stadsgasten als deze op.

En gezien hij hier weer teruggrijpt naar het verfilmen van zijn geïllustreerde werk, krijgen we hier een behoorlijk fijne, sfeervolle, rustige coming of age voorgeschoteld dat rustig op zijn beloop gaat, niet echt een strakke verhaallijn heeft, maar het meer moet doen van de momentopnames. Heel waarschijnlijk is dit ook een soort inspiraties op van Driels jeugd. Het zwart wit zorgde ook voor een bijpassende sfeer.

Het is zomer 1974 en de film begint op de dag nadat Nederland van de Duitsers heeft verloren. Bij deze ironische benaming zou je denken aan een omgekeerd scenario van de Tweede Wereldoorlog, maar nee... Nederland heeft het WK verloren en de verontwaardiging in de buurt is groot. Behalve voor Jonas, waar de televisie nooit aanstaat omdat er in zijn gezin gebeden moet worden.

De zomervakantie is net begonnen en voordat de laatste schooldag afgerond moet worden gaan we nog even op de schoolfoto. Opmerkelijk is toch dat ene meisje dat niet op de foto gaat en de flitser net afgaat wanneer Jonas als enige op de groepsfoto naar haar staart. Je zoekt hier eigenlijk nog niet veel achter. En nu de schoolbel heeft geluiden probeert Jonas ook grotendeels de verstikkende thuissituatie te ontvluchten en loopt hij de lefgozer Daan tegen het lijf (gespeeld door die langharige jongeman die ook Donnie speelde in de serie De verschrikkelijke jaren 80). Twee culturen lijken hier op elkaar te botsen. Daan is van het kattenkwaad uithalen met zijn speelgoedgeweer en vlucht op zijn beurt weer voor de thuissituatie met zijn agressieve vader, die nu niet veel meer kan omdat hij door de verontwaardiging omtrent het doelpunt zijn poot aan gort heeft geschopt door een bijzettafeltje. En zo gaan Daan en Jonas op avontuur... eentje waarin je bijna het gevoel krijgt dat je er zelf bij bent en waarin je de sferen van de tijd en de situaties gewoon mee kunt voelen.

Een prachtig moment waarin je wordt meegesleept is dat moment dat ze op een achterplaats die meisjes treffen die op bossanova muziek aan het repeteren zijn. Zo'n mellow zomermomentje zoals we die allemaal op die leeftijd zouden kunnen meemaken. Maar ondertussen kent dit moment zo ook zijn hete adem op het moment dat een meisje aan Jonas vraagt of hij toevallig de klasgenoot is van het onlangs vermiste meisje Catootje. Het meisje dat niet op de foto wilde.

Coming of age en dan zo'n thema. Het brengt bij mij niets meer dan indruk op. Zeker als het op de achtergrond blijft en dat Daan en Jonas beseffen dat zoeken niet echt veel zin heeft en ze dat maar beter aan de volwassenen en de politie kunnen overlaten. Terwijl de vragen blijven knagen blijven ze ravotten en archeoloog spelen door oude stukken op te graven voor het zogeheten museum in het tuinhuisje en nemen ze de meisjes mee naar een garage waar Daans broer met een rockbandje verkast. Hierdoor lijkt de vermissing vaak uit beeld te blijven en op een waakvlam te blijven. Wel lijken de flashbacks van Jonas veel waarde te hebben en zelfs aan Jonas te knagen maar laten deze nog vele abstractheden en vragen achter. Behalve dat we hier kunnen spreken over een beginnende liefde. Daan heeft inmiddels ook andere belangen door een Duitse jongen te confronteren dat hij hem nog tien gulden tegoed is.

Wat ook interessant is is dat dit van Driels meest persoonlijkste verhalen is en dat die vermissing zelfs waargebeurd is, laat staan dat het om een meisje ging die in van Driels klas heeft gezeten en het landelijk nieuws werd.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Gerard_Spruit

Wat kan ik er meer over zeggen... Gewoon pure kunst waarin van Driel zijn associaties en zijn lief en leed van de gebeurtenissen met liefde vanachter de camera neerzet, nadat hij het nog met potloden heeft gedaan. Hij neemt je letterlijk mee naar de jeugd die van iedereen had kunnen zijn, maar dan wel in een desbetreffende tijd.
En ook al is het zwart wit, de zomer is gewoon te voelen en in kleuren te zien. Ook met Kylian de Pachter kan het niet misgaan. Je zou bijna denken dat deze knul, ook door zijn vorige rollen, in de jaren 60 geboren is.
Ook het Haneke/Seidl-achtige einde waarbij kinderen spelen op de plaats van waar Catootje uiteindelijk gevonden is is een sterke nadruk.

Hup Holland!

5,0*

En zomaar had ik eens zin in Tsukamoto... Misschien omdat ik onlangs Marebito een herkijkbeurt heb gegeven. De laatste film die ik van de man had gezien dateert alweer in 2009 ofzoiets.

Waar ik de laatste tijd me erg in boeken en mijn schrijfwerk stort en steeds minder dvd's koop, kocht ik spontaan de UK-versies van deze en Bullet Ballet. De versies vallen echter wel behoorlijk tegen, maar deze film was in ieder geval weer heerlijk en zelfs een lust voor het oog. Het viel meteen al op met zijn abstracte beelden van de wolkenkrabbers van Tokyo, blauwkoude doch zonnige filters en een kennismaking met het leven van een stressvolle verzekeringsagent Tsuda, die een een op een leven leidt met zijn vrouw. Tsukamoto geeft zichzelf hier de tolk voor deze merkwaardige man die overduidelijk door impulsen wordt gestuurd.

De regiewerk is toch nog wel een beetje chaotisch, of het moet de bedoeling van Tsukamoto geweest zijn; alsof hij zich iets te veel op een boksthema heeft gericht en vervolgens een snelle toewerking moest maken. In het kantoor waar Tsuda werkt hebben ze ineens boksafdelingen, hij maakt kennis met een oude vriend die daarin gespecialiseerd is... maar wanneer deze ook nog eens vreemd is gegaan met zijn vrouw, grijpt de jaloezie en obsessie Tsuda naar de keel. Wil hij nog beter zijn dan zijn concurrent? Wil hij hiermee presteren voor zijn vrouw? En hoe zit dat nou precies met die flashback onder dat viaduct? Dingen die voor mij wel ietwat onduidelijk zijn.

Maar Tokyo Fist gaat als een trein en doet echt veel aan als een typische jaren 90 exploitatiefilm. De gevechten zijn bloederig en pijnlijk, de montage gaat veelal de geschifte en geflipte kant op en de humor is lekker droog. En nogmaals... de abstracte beelden van het Tokiose zakencentrum, de groezelige buurtjes en zijn stadse geluiden en de bijpassende soundtracks zijn het visitekaartje. En hoewel het zich op boksen moet richten, doet de film toch wel afstand van dat specifieke thema... in vergelijking met films als Rocky.

En dan dat einde, dat toch wel een beetje weg heeft van Tsetsuo, maakt het absurdistische plaatje toch wel af.

Erg fijne creatieve film.

4,5*

Was een zeer goede film voor die tijd. Wat die Japanners allemaal niet al in hun mars hadden in de jaren 60. Al helemaal die schietpartijtjes die echt wat weg hadden van een John Woo-film. In Amerikaanse films had je dat soort dingen in die tijd niet. Best een moderne film voor die tijd.

Alleen vond ik het nou niet echt de allerbeste. Het kent zijn mooie inspirerende scenes waar Nederlanders en Amerikanen in die tijd hun ogen uitkeken maar toch vond ik het een beetje traag. Het druipt dan ook erg af na allemaal overdreven melodrama en word het soms een beetje saai. Maar evengoed heb ik toch wel genoten van Tokyo Drifter. Dat liedje is ook mooi gezongen trouwens en de film was als ik het goed heb ook Neo-Noir. Zwart-wit(met hier en daar kleur) in het begin en dan voor de rest allemaal kleur. Ook mooi gedaan trouwens. Ik had trouwens gedacht dat ze de hele film in zwart-wit lieten zien.

3,5*

Oh-ja, ook een jaren 60-Yakuza aanrader is Yakuza's Law. Die is helemaal prachtig. Wel raar dat erg weinig mensen hem hebben hebben gezien.

Heerlijk uber uber overdreven slachtfilm waar toch werkelijk liters, nee oceanen met bloed in het rond word gespoten. Deze film is gewoon heeelemaal over de top en heeft natuurlijk geen doel. Gewoon lekker slachten, hakken, verrotschieten, bloed en vlees in het ronde laten knallen 2 uur lang. Heerlijk gewoon. En dan zo nu en dan van die heerlijke reclamespotjes ertussen (vooral met die polssnij mesjes en die Japanse zwaard) . Deze film is gewoon niet serieus te nemen. Waar je toch wel eens van over je nek neigt te gaan zijn al diemeiden(zelfs de heldin), die gewoon mutanten blijken te zijn, bv met opengesneden en dichtgenaaide tieten, die ene met die ogen helemaal uit de kassen, die ene met die bek vol tanden als onderlichaam of arm. Of die gozer met die gemuteerde piemel die is teruggegroeit nadat ie er is afgebeten.

Verhaaltje?: eeeeeh is er eigenlijk helemaal niet.

Gewoon een heerlijke zeer bloederige film. Ik denk dat er nog nooit in een film zoveel bloed is verspild. Gewoon een geweldig tussendoortje die zowat iedere andere slasher verbreekt.

100% Ongecensureerd. Ik zeg het maar even.

3,5

Verdomme! Ben ik even bedrogen door de RCV-versie. Staat er achterop de hoes dat ie 109 minuten duurt. Blijkt het toch de ingekorte versie te zijn van 90 (nog niet eens 80) minuten. En dat kun je soms ook duidelijk zien in sommige scenes die er soms zomaar mee ophouden en geknipt zijn. Gewoon zonde!

Maar daarintegen was dit weer een erg mooie film van Prachya Pinkaew en Tony Jaa. Bijna net zo goed als Ong Bak. Het verhaal slaat natuurlijk nergens op maar dit soort films kijk je ook alleen voor de stijlvolle martial arts en humor. En dat was ook ruim in deze film aanwezig. Ik heb vanaf het begin tot het eind zeer genoten van de film en de stijlvolle mooie kunstjes van Jaa en de ellenlange en soms humoristische uitziende vechtscenes en actiescene's. Film begint al goed met een erg leuke explosieve bootachtervolging waarbij je gewoon met een brede grijns naar zit te kijken en die scene in het restaurant met dat Jaa op elke verdieping weer een stuk of 20 man in elkaar timmert vond ik echt een geweldige uitschieter. Ook die scene met die reuzekerel(s). Die scene metdoorsnijden van pezen met 2 afgebroken olifantenpoten tijdens het gevecht met die grote kerels kon je gewoon voelen! Echt pijnlijk! en er worden me toch wat botten gebroken de hele film door.

Film is ook geschoten op mooie locaties in Thailand en Sydney en het sfeer zat er net als bij Ong-Bak erg goed in met opnieuw zeer goed acteerwerk. De film heeft net als OB weer bijna alles in zijn mars. Alleen jammer dat ik hem nou net geen 5* kan geven net als OB omdat dit de ingekorte versie is. Maar al met al een hele leuke film. Ook grappig dat Tony Jaa tegen Jackie Chan opbotst op het vliegveld van Sydney wat ook een hoop goed maakt. Prachtig verzonnen grap van de regiseur.

Als je Ong Bak goed vond vond is deze ook een aanrader voor de fans.

4,5*

Ook een pracht van Brosnan, Even goed als Goldeneye en de actiescenes waren ook de best

en michelle yeoh

4,5

Ons jongetje...

Phoe... Phoe... Eindelijk weer een Nederlandse film met kwaliteit. Tel uit je winst... Wel dan weer de drama kant, maar...

Het is om te beginnen erg opmerkelijk dat deze film een verfilming is van het rouwverslag van AFT van der Heijden. Je zou haast denken dat zoiets persoonlijk is, maar aangezien de schrijver al erg aan het reconstrueren was omtrent de dood van zijn zoon, zou een film/beeldreconstructie erover ook niet misstaan. En dat is gelukt. Paula van der Oest... waar ik nog te weinig films van heb gezien, mag het regisseren en Pierre Bokma en Rifka Lodeizen (toevallig van de week nog gezien in Kan door huid heen) mogen het echtpaar AFT van der Heijden en Mirjan Rothensteig spelen. Een blik in het leven van twee ouders die zojuist hun kind hebben verloren.

Het boek heb ik nog liggen, maar bij dikke boeken moet ik echt goed in de leesflow zijn... Ik wil hem zeker wel gaan lezen.

Als je Pierre Bokma en AFT van der Heijden naast elkaar zet zie je toch wel een overeenkomst... Evenals de pure nadruk op zijn schrijverscarriere die in deze film is gebruikt. De reconstructie doet je meevoelen, meehuilen, meerouwen en je in een uitzichtloos gat zuigen waarbij je de neiging krijgt om op internet na te gaan over hoe het momenteel met AFT van der Heijden is.

Wanneer in de eerste vijf minuten van de film de deurbel gaat, weet je al dat het mis is... En vanaf dat moment is er geen weg meer terug. Hun zoon heeft een ongeluk gehad en het beste wat er gedaan kan worden is hem euthanasie plegen. Hoewel het lot al bevestigd was, komt de klap wel harder aan en na de korte opluchting belanden we in een neerwaartse spiraal... Wat het nog gevoeliger maakt zijn de vele mooie herinneringen die ze met hun zoon hadden... Dat etentje, dat Mirjam zwanger is... maar ook de losse scenes met Tonio zelf. Ik wist al dat er niks ergers bestaat dan je eigen kind verliezen, maar nu werd ik wel even met de neus op de feiten gedrukt. Het is niet alleen het rouwen en het eindeloze verdriet... maar ook de uiteindelijke zelfdestructie met alcohol die het alleen maar rouwer maakt. Maar... dan vooral de obsessieve schrijverskracht. Adri besluit om niet langer bij de pakken neer te zitten en heeft er alles voor over om erachter te komen wat er precies, voor en erna, gebeurd is... Waarschijnlijk om de pijn te verzachten, ondanks hij beseft dat dood gewoon dood is...

Dan voornamelijk die momenten dat hij met helderziendheid gaat reconstrueren... Voornamelijk die psychosescene aan het einde is onvergetelijk.

Zelden zo'n sterk rouwverslag gezien. Waarschijnlijk zelfs nog dieper dan Antichrist... Al is dat misschien een vreemde vergelijking. Wat bezielde Pierre Bokma en Rifka Lodeizen om op zo'n intense manier het verdriet over te brengen? En dan de rol van Tonio zelf.... Je gunt het de jongen gewoon niet.

En nu ik dit schrijf, moet ik, alsnog, bijna gaan huilen...

5,0*

Het zijn meer die lompe en sullige karaktertrekjes die het vrij komisch en soms typerend maken. Dat gevoel had ik bij Der Goldene Handschu ook.

Wist overigens niet dat dit gebaseerd was op een waargebeurd verhaal.

Hhhm, vond Torque helemaal zo slecht nog niet, integendeel, ik vond het best een lekker vermakelijk wegkijkertje. De (meestal geflipte) montage en stijl ziet er nog best goed uit en alles is lekker overdreven en zeer over de top waarvan je toch echt altijd zal denken: dit is onmogelijk. Vooral die scene's als: die motorachtervolging op die trein, met 350 km/h door LA racen en tegelijkertijd nog vechten ook op de motor tussen al de tegenverkeer in, met 2 pistolen schieten en/of landkaart lezen terwijl je aan het rijden bent zonder handen op de stuur. Alles kan in Torque.

Martin Henderson kennen we al van The Ring maar ook hierin heeft hij een geslaagde rol, ook Ice Cube deed het prima en die Shane was ook een lekker popje. Actiescenes zaten er ook voldoende in en de races zijn zoals gezegt: meestal zeer overdreven maar adrenaline verhogend. En ja, mensen lopen hierboven allemaal te zeggen van: zoiets kan toch niet? (zie spoilers) maar ach, het is maar een film en dat maakt het juist zo leuk.

Zeer vermaakt eerlijk gezegt. Prima tussendoortje.

3,5

Torrente, een titel die ik al erg lang in de smiezen had (na een review over de game Torrente gelezen te hebben een hele tijd terug) Nu eindelijk maar eens de film aanschouwd, en....lachen gegarandeerd.

We hebben inmiddels al een tal aan films over klunzige politieagenten die bijvoorbeeld elke dag dronken zijn, en meer brokken aanrichten dan alle verdachten bij elkaar. Torrente is er ook zo'n eentje. Zijn personage opzich zegt al genoeg.... Segura zet hier een moddervette, stinkende, slobberige, bezwete rechercheur neer die alle criminaliteit door de vingers ziet en zich voornamelijk richt op buitenlanders. Voordat hij in dienst gaat gaat hij zichzelf eerst nog voltanken met whiskey en maakt hij er ook altijd weer een zooitje van. Afin, je weet het wel. Dan moet hij toch echt aan de slag wanneer zijn vader het ziekenhuis in beland na het eten van een gestolen loempia waar opium van de Chinese maffia in zit verstopt. En daarbij komt zijn nerderige, misschien wel nog dommere buurjongen (die hij alleen maar interessant vind vanwege zijn nymfomane nichtje) en enkele andere losers mooi bij van pas(?)

En zo is Torrente gewoon lachen, gieren, brullen waarin het gewoon genieten geblazen is om Torrente's politieke incorrecte houding, de brokken die hij maakt en het feit dat hij overal schijt aan heeft. Om over zijn perverse imago en zijn vunzige houdingen maar te zwijgen. Ook genoeg pief paf poef aan het eind, en hele gemene gangsters, dus dat kan niet misgaan.

Leuk!

4,0*

Weer een aardig tussendoortje van een regisseur die waarschijnlijk ook moest afreageren op die vieze (kinder)verkrachters.

Om te beginnen is het heel apart en fragmentarisch geschoten en het sfeertje is alweer lekker vlot en rauw. Het verhaaltje is weer simpel: een zoontje van een echtpaar word ontvoerd door een zwaar gestoorde psycho die in zijn eigen wereldje leeft en uiteindelijk vermoord. Ouders besluiten met horten en stoten wraak te nemen, en wanneer ze de dader in handen hebben, kunnen we weer een paar lekkere martelingen voorgeschoteld te krijgen. En als kijker is het altijd wel weer erg leuk om ernaar te kijken, want dat soort monsters verdienen gewoon niet beter.

Ik zie trouwens hier ook best wel veel overeenkomsten met de Canadese 7 days: het plot komt op hetzelfte neer en de manier hoe die psycho ontvoerd word ook. Al was 7 days wel weer ietsje beter. Dit is gewoon weer effe een vlot tussendoortje. Het einde was ook best wel vaag: Eerst zou je als kijker denken dat de ouders de verkeerde dader te pakken hebben gehad, aangezien er twee gevangenen in dat politiebusje zaten, maar uiteindelijk hadden ze toch dan weer wel de goede. Was die rol van die andere gevangene dan niet een beetje overbodig?

3,0*

Erg gelikte remake, maar wel een beetje een kinderversie vergeleken met het ultra-geweldadige origineel van Verhoeven. Een precieze remake is het ook niet, maar het verhaallijn komt wel op hetzelfde neer.

Om te beginnen zijn de uiterst futuristische settings gewoonweg om weer te smullen, en de opzet dat de wereld nog maar beperkt bewoonbaar is (op 2 continenten na die met een flitstrein dwars door de kern van de aarde gaat) De ene hoofdstad is een futuristische variant van Londen, (met de Big Ben die ingepakt tussen de hypermoderne gebouwen staat) en de ander (New Shanghai) is een futuristische stad gecombineerd met eeuwenoude traditionele Chinese winkelstraatjes, met rode lampionnetjes. Zoals gezegd, de settings waren uiterst geslaagd en een lust voor het oog. Colin Farrel vervangt hier op een uitstekende manier Schwarzennegger's rol van Douglas Quaid, terwijl Beckensale de rol van Lori op der neemt en Biel de stoere Melina. En zo krijgen we weer een spectaculaire ontsnappingsthriller voorgeschoteld, die helemaal loopt als een (flits)trein. Ook de actiescene's zagen er behoorlijk gaaf uit en de slo-mo effecten daarbij maakte het plaatje helemaal af.

Ohja, ook die prostituee met die drie tieten komt hier nog even langs.

Gewoonweg word het voormalige verhaal van Total Recall hier in een fraai jasje gestoken. Weer een erg knap werkje van Underworld regisseur Len Wiseman.

4,0*

The Raid Redemption heeft wel voor een hoop ideeën gezorgd. Zo besloten ze de reboot van Dredd ook maar gewoonweg te laten afspelen in een groot flatgebouw, en zo komt er uit de Engelse hoek Tower Block, alleen neemt deze wel weer flink gas terug wat betreft actie en gaat het meer de psychologische thriller kant op. De opzet is simpel, een flatgebouw die leegloopt en de overgebleven bewoners moeten der binnenkort uit omdat het op de punt staat gesloopt te worden. Maar de bewoners blijven zich er tegen verzetten. Op een dag krijgen ze te maken met een sluipschutter die vanuit de flatgebouw er tegenover op alles schiet wat ook maar een beetje beweegt, wat dus tot een machtstrijd vormt en een overlevingsspel in hun eigen flat. Je zou denken dat het te maken heeft met het feit dat de overgebleven bewoners maar dood moeten zodat het gebouw alsnog gesloopt kan worden, maar het is toch weer even iets anders en dat vond ik nog best wel goed werken. Het feit dat ze erachter komen dat de sluipschutter de bewoners verantwoordelijk stelt voor het laten in elkaar schoppen van een weerloze jongen, waar de politie niet op ingeschakeld werd is nog vrij goed geplaatst.

De cast vond ik ook erg sterk. Zo vond ik Neville wel de coolste van allemaal, en uiteraard ook Becky. Die aso-jongere oplichter vond ik af en toe wel grappig. Deze film verveelt gewoon geen moment en weet de spanning toch erin te houden.

3,5*

Weer de zoveelste overvallersfilm. Komt ie ongelegen? Nee! The Town was wat mij betreft ook weer zeer geslaagd. Met niet alleen een prachtige rol van Affleck, nee hij heeft de film ook nog keurig geregiseerd. Om te beginnen is de film wel erg mooi opgebouwt en de zowel moderne als achterbuurt kiekjes van Boston zijn mooi geschoten. De film begint zoals gewoonlijk met een spectaculaire overval en een aaneenlopend verhaal. Opzich gebeurd er nog weinig en lijkt het weer erg op een typische Amerikaanse film, maar toch blijft zo'n achterstandswijk-verhaaltje wel leuk om te zien want het draait er toch wel weer om hoe je via dat op het slechte pad komt. Daarnaast waren die rolletjes van Renner ook mooi en Rebecca Hall. De film lijkt ook met het moment steeds harder en rauwer te worden, ook vooral met die scenes tussen Doug en Claire, vooral dat moment waarbij Claire Doug in de val wil laten lokken. De verdere overvalscenes zien er ook erg gelikt uit en de actiescenes zijn weer lekker spectaculair en helemaal op zijn Heat's. De kogels willen nog wel eens om je oren vliegen.

Het einde is ook wel mooi maar ook weer een beetje cliche.

Maargoed, The Town kan beslist wel in de robberyfilm lijstje. Uitstekende film.

4,0*

Wat toch onbegrijpelijk is is dat de film in zo'n B-film achtig hoesje is gestoken en al voor 1 euro in de bakken ligt. Dat is toch wel echt een afkraking voor een serieus goede film met een keiharde boodschap. Trade verteld een verhaal die je toch wel naar je strot grijpt. De gedwongen prostitutie en vrouwenhandel in Mexico. En dat word echt zo realistisch en keihard weergeven en je kan toch zien dat die pooiers echte smeerlappen zijn en dat zulke mensen zelfs in Nederland ongestoord zulke praktijkjes kunnen doen. Die lui moeten ze echt langzaam laten lijden. Hierin zie je een voorbeeld hoe je in Mexico als 13 jarige al ontvoert word en verhandeld word. Dat meisje vond ik echt goed en intens spelen. Ook de broer natuurlijk die niet rust voor hij die handelaars te pakken krijgt. En zo kom je bij het moment dat hij de zee in gaat met die inspecteur (ook prachtig gespeeld trouwens) die hem helpt en je zou zien dat zo'n iemand vinden niet zo makkelijk gaat als je denkt. De scenes met zijn zusje en die Poolse vrouw waren ronduit schreinend en keihard. Vooral die scene waarbij die Poolse vrouw hoort via de telefoon dat haar dochtertje ook is gekidnapt en dat ze vervolgens na dat nieuws van het revijn springt bezorgt ook kippevel.

Ook het einde in die villa was een ultieme rake klap. En het allerlaatste scene ook waarbij die broer de opperpooier in zijn rug steekt en blijkt dat ie pooier nog een zoon hebt ook.

Gewoon een keiharde film dat echt de realiteit laat zien van die vieze beesten. Vrolijk word je der absoluut niet van.

4,0*

Weer zo'n hele bijzondere mooie film waar het om meerdere personages gaat. Die films blijven natuurlijk altijd mooi, maar het nadeel bij mij is wel vaak dat ik al die personages niet goed uit elkaar kan halen en me steeds verwar en steeds niet weet wie nou wie is. In Traffic was dat ook wel een beetje het geval maar gelukkig wel minder dan dat ik bij Magnolia had. Om te beginnen vond ik de boodschap van de film erg goed en de film is ook heel mooi opgebouwt met hele interesante broeierige gelige kleurfilters die alleen bij de Mexico-scenes gebruikt worden. De film volgt ook 4 verhalen door mekaar, waarbij ik toch niet echt kan kiezen wat nou de beste van de vier was. Ze waren allevier ijzersterk. Om te beginnen was die verhaal met Michael Douglas wel standaard maar toch comfronterend. Iemand die zelf tegen drugs is waarvan de dochter nu ook aan de drugs zit met alle gevolgen van dien. Douglas was ook weer een kei op zijn oude leeftijd. Verder waren die scenes in Mexico ook aangrijpend en krijgen daar te maken met een flink straaltje corruptie waar ook Man on Fire zijn mosterd vandaan haalde. Daar vond ik Benico delToro ook erg sterk spelen als die inspecteur die verzeild raakt in de corruptie en het drugsmilieu. Alles word zo: broeierig en smerig weergeven en je zou bijna zeggen dat dit een soort documontaire is. En het word ook afgewisseld naar een soort rechtbank-drama met die scenes met Don Cheedle en Luz Guzman die een drugsdealer bij de neus nemen de hele film door. En dan ook lekker op zo''n harde cynische manier.

Toch word zo'n film, die van hot naar her gaat met een tal aan personages wel een beetje te veel voor je hoofd aangezien je zo moet brainstormen. En dat ook met behulp van die broeierige kleurfliters en chaotische snelle scenes. Maar toch maakt dat de film alleen maar positief en realistischer. Ik ben iig weer opnieuw verrast door Sodenberg, die ik eigenlijk alleen ken van scherpe misdaad/komedie's. Maar hierin gaat ie serieus te werk. Een film die ik ook eigenlijk veelste laat heb gezien. Maarja, beter laat dan nooit.

4,0*

Geweldige over-de-toppe en vooral bloederige actie-prent uit Chili, dat voornamelijk wordt bereid in een jaren 70 jasje en dan vooral het opmerkelijkste: dat moet ogen als een GTA-game, en dat is hier toch echt meer dan gelukt. Eerst was ik bang dat dit weer zo'n film zou worden die zich in het hoofd van de acteur afspeelde, maar dat was gelukkig niet het geval. Hoe het wel is gedaan is nog wel veel leuker.

Waar zullen we beginnen; de opening is al helemaal geweldig en het bloed en de kogels vliegen in het rond en we maken meteen al kennis met The Machine Gun Woman, althans, de gamepersonage die de sullige gameverslaafde Santiago mag spelen, en het spel is voor hem een verslaving geworden, ter ergernis van zijn moeder. Ondertussen werkt hij in een club als DJ en dan word alles wel heel toevallig wanneer ie effe een poepie doet en ondertussen komt de eigenaar Che Logano met zijn boeven naar binnen om in het privé te onderhandelen hoe ze de "Machine Gun Woman" te grazen zullen nemen. Ja, dan zit je raar te kijken, en voor pampus als je gesnapt word. Maar Santiago's droom mag toch wel evengoed ergens waar worden, want hij mag in opdracht van Logano, de Machinegun Woman opsporen en haar hoofd brengen, maar het echte leven in de onderwereld is toch lang niet zo leuk als in de games.

En zo gaat de film op een buitengewone en creatieve wijze op zijn beloop, met, zoals gezegd, de nodige GTA elementjes (Mission Completed/Failed, Camera die de auto blijft volgen etc etc) De Machinegun-Woman zelf is ook lekker expres stereotype neergezet en gaat er hier als een soort personage uit een Robert Rodriguez-film op los. De actiescene's waren ook zo lekker bruut, over de top, en ondertussen erg spectaculair neergezet, heerlijke gunfights, vechtkunstjes en lekkere foute acties bv hoe MW zo die hersenen van die ene hitman 10 meter de lucht in schiet en ja, ze kan ook erg toffe moves maken, maar... ze is niet altijd onkwetsbaar, waarbij het nog wel de bedoeling is dat de film hier en daar nog serieus kan worden. De geweldige actie-finale veegt dat echter weer allemaal van tafel.

Heerlijk filmpje waar ik van heb genoten en gelachen en dat ook echt door iedere Grindhouse, GTA en liefhebbers van oude stoffige actiefilms gezien mag worden.

4,5*

PS: Als deze film nou 15 jaar geleden zou zijn gemaakt, zou dat dan de eerste film worden die volledig in vogelvlucht gefilmd is?

Was weer een van de fijne buddy filmpjes met Denzil Washington goes bad en een leuke rol van Hawk als groentje. En natuurlijk een verzameling rappers erbij. En ook ruim plaats voor een flinke dosis humor en inderdaad ook een beetje een inspiratie-bron van GTA: San Andreas.

Die Denzil Washington deed het voor de eerste keer als bad guy erg geweldig. Hij is lekker cynisch en droog en ook heerlijk meedogenloos. Waneer het echt leuk word is met die twee verkrachters met dat "suck my dick" whahahaha

En voor de actiefans is dit ook smullen geblazen, terwijl je eigenlijk in de film niet echt op de actiescenes let maar meer op de grappen en het cynisme. Ook dat kleine rolletje van Snoop Dogg vond ik geweldig.

Al met al een perfecte film. Echt aan te raden voor zowel de komedie als de actie fans.

4,0*