Opinions

Erg bizare culthorror met een verhaal die voor die tijd nog orgineel was. Tegenwoordig word dat allemaal nageaapt.

Acteerprestaties, camerawerk (vooral bij die ooguitdrukkingen van Sally) en het grimmige sfeer waren zeer goed. Sommige dingen waren ook erg schokkend. (al zie je niet veel bloed rondspetteren van wat ik verwacht heb) En met een helehoop geschreeuw.

Zoals gezegt is het verhaal orgineel verzonnen. Het begint allemaal vrij rustig maar al snel komen die vrienden in dat bizare gehucht. Die rol van Leatherface vond ik ook goed. En de film is vaak erg spannend en nagelbijtend. Bij die scene dat Sally met die man in de rolstoel in het donker daar dat lichtje toelopen en dat dan plotseling Leatherface uit het niets kwam springen schrok ik me echt de tering. . Ook kan je gewoon de angst van Sally voelen als Leatherface als een gek met een kettingzaag achter haar aan rent (hij weet ook van geen ophouden) of als ze aan tafel zit bij die kanibalen. Hoe zat dat trouwens met die opa????

En als de aftiteling begint (met nog een creepy muziekje) ben je nog helemaal duf van de film. Echt zooo bizar. De film doet echt wat met je. Je weet dan niet eens meer wat je er van vond.

4*

Goed!

In ieder geval ook vele malen beter dan die uberslechte remake... En na een remake schijnt het zo te zijn dat er na ruim veertig jaar ook maar eens het vervolg moet komen op een origineel. Alhoewel vervolg... Nouja, zo wordt dit deel in iedergeval wel vernoemd, ware het niet dat dit zich 20 jaar na de gebeurtenissen van de 1974-deel afspeelt. Het begin is een compilatie aan oude beelden (of opnieuw opgenomen) en daarna krijgen we een fijne broeierige actiegedeelte voorgeschoteld. Dan is het tijd voor de gouwe ouwe groep-jongeren-trekken-erop-uit-met-een-busje gedeelte... naar Texas. De plek waar Leatherface zich huishield... tevens een plek die Heather mag erven. Echter wist ik al wel bijna meteen al dat Heather geen zuivere plannen had met haar vrienden. Nouja, je weet wel een beetje wat er in die verloop gebeurd... feesten en dingen. En dan mogen we al snel kennismaken met de kettingzaagliefhebbende mensenmaskerdragende maniak.

En ik kon het blijven zeggen. Eigenlijk is dit deel, in vergelijking met de vele vorige reacties, best wel goed... en bij vlagen spannend en jawel... er is genoeg voer voor de doorgewinterde horrorliefhebber. Het bloed, brokken vlees en ingewanden vliegen in het rond en de moorden en de rituelen zijn weer lekker occult. Ondanks ik de bovengenoemde spoiler in mijn achterhoofd had zitten weet ook dat nog hier en daar verrassend te verlopen.

Ja, wat kan ik er meer over zeggen. Ik heb genoten!

4,0*

Elke decennia een TCM lijkt wel...

Door de jaren heen... van het vervolg met Dennis Hopper, tot de twee floppers in de jaren 90 die ik nog niet gezien heb, tot de remake en zijn vervolgen, tot een prequel.... tot nu ineens weer een sequel op het origineel uit 1974. Of heet dat nou een reboot? Ze hebben het er maar druk mee.

In beginneling heb ik me hier wel mee kunnen vermaken. Standaard verhaal weer: jongeren op roadtrip naar een specifiek maar vervallen stadje om daar te gaan wonen en zelfs de omgeving kleur gaan geven en promoten aan nieuwe bewoners. Centraal staan de zusjes Melody en Lila. Melody is een succesvolle reclamemaakster via social media; waarmee ze het stadje heeft geadverteerd en Lila is een vrij afstandelijk type die met een trauma kampt van een schoolshooting. Een uitstapje van vele geïnteresseerden per bus is daarbij ook al geregeld. Ze krijgen eerst te maken met een sarcastische garagehouder, maar al snel... bij het openen van hun appartement treffen ze een oude vrouw aan die aan de beademing zit. Het schijnt de moeder te zijn van de zekere Leatherface, die later uit een hoek op komt duiken.

De knop bij Leatherface gaat om als zijn moeder een hartaanval krijgt en onderweg naar het ziekenhuis komt te overlijden. Dit is het begin van zijn drift en zonder pardon en zonder al teveel moeite begint hij met het bloedvergieten en verminken. In het stadje ondertussen is de bezichtiging in de feeststemming, maar keert Leatherface terug om eens schoon schip te houden. En het is toch wel weer fijn om een commerciële horrorfilm te zien in deze tijd waarin niks wordt geschuwd. Zijn hamer en zijn kettingzaag zorgt zo voor de meest gruwelijke moordpartijen. Ohja... sommige moorden worden live gedeeld per smartphone, waarbij sommige kijkers zich zelfs afvragen of dit niet nep is.

En dan komt de melding binnen bij, niemand meer dan Sally Hardesty. De overleefster uit het origineel. Een pak van haar hart, want na bijna 50 jaar en terwijl ze al bejaard is, lijkt ze vergelding kunnen te plegen bij het monster dat verantwoordelijk is voor de dood van haar vrienden. In nog geen jaren heb ik zo'n bad ass oma meegemaakt. Kippenvel. Persoonlijk had ik wel allang de trekker van de shotgun overgehaald, nog geen seconde nadat het vizier op Leatherface hoofd was gericht, maar dan zou de film natuurlijk te snel afgelopen zijn.

Verder lijkt het me, ondanks de wraak van Sally best zwaar vermakelijk is, niet zo voorbarig. We zijn 48 jaar verder. Dan zou Leatherface dus nu ruim in de 80 of 90 zijn... en dan nog een moeder hebben.

Maar voor een avondje Netflix-in plaats van bioscoop-vermaak stond dit deel niet in de weg. Genoeg gore, genoeg geschreeuw, genoeg badassness en genoeg geschreeuw. Ondanks de behoorlijke onlogische en standaard dingen...

Ohja, voor de verandering waren die garagehouder, die pompbediende en die twee lokale sherrifs eens een keer de good guys.

3,5*

Deel 1 van Texas Chainsaw Massecre was natuurlijk een boom van een film die na de aftiteling nog lang bij je bleef. De remakes zijn een stuk minder. Deel 2 van het orgineel gaat weer de comedykant op en het lijkt alsof Rob Zombie hier zijn mosterd vandaan heeft gehaald met House of 1000 Corpses en The Devil's Rejects. Eng is het nergens meer maar nog wel lekker wreed en satistisch. Die Dj vond ik al erg leuk en Dennis Hopper is ook geweldig als agent die de Sawyers in de pan wil hakken, wat volgt op een kettingzaag-battle met Leatherface. Helaas is het hier wel minder medogenloos als in The Devil's Rejects, waar dat thema dan weer wel nog gruwelijker uit de verf komt. Verder kan TCM het niet tippen aan deel 1 maar een vermakelijke horrorkomedie is het wel.

3,5*

Toch maar de remake aanschouwt. En dit valt vergeleken met het orgineel tegen. Wat in het orgineel realistisch moest wezen veranderd nu in een standaard tienerhorrortje. Het begint allemaal best spannend en het verhaal komt ook gewoon op het zelfte neer als het orgineel. De stukken: met dat getraumatiseerde meid die zelfmoord pleegt, die agent, en dat huis met dat gestoorde familie en natuurlijk de beruchte leatherface was weer leuk om te zien. Maar het lijkt wel alsof het hier maar weinig om angst gaat en de film word ook niet bepaald eng. Al helemaal aan het einde als we te maken krijgen met een behoorlijk straaltje heldendom. Ipv zwaar getraumatiseerd weten te ontsnappen door bij iemand achter in een pick up te springen (1974) Krijgen we hier de oh zo stoere hoofdrolspeelster die die gestoorde agent slim af weet te zijn en hem een paar keer met de auto overrijd en vervolgens met een stoere blik wegrijden. Gewoon erg onrealistisch als je dit een remake wil noemen. Wel vond ik de hoofdrolspeelster gespeeld door Jessica Biel er wel lekker uit zien.

Voor de rest gewoon een minderwaardige remake. De orgineel is stukken beter. Maar toch weet deze wel weg te kijken.

3,0*

Toch een prima vervolg van de eerste deel van TCM remake. Dit keer met een heel ander verhaal. Namelijk 10 jaar voor de gebeurtenissen van het hele Texas Chainsaw Massecre. We krijgen dus te zien hoe Leatherface is opgegroeit, een massamoordenaar word en natuurlijk weer een groep vrienden die weer dat huis ondekken en die zwaargestoorde Leatherface achter hun reet hebben. We krijgen ook hier weer te maken met die sadistische agent. Dat gewoon een echte agent heeft neergeschoten en gewoon een politiepak en de politiewagen heeft ingenomen. Het sfeertje was weer lekker akelig en claustrofobisch en de film doelt ook meer op het leven van die hele familie. En natuurlijk die jongeren die ontvoert worden door die agent en vervolgens mee worden genomen dat huis in en dat de 2 overgebleven een plan moeten zien te bedenken om hun er weer levend uit te halen en deze bloederige nacht te overleven. Ook het einde was erg schrikbarend.

Voor de rest wel een goede TCM-deel met een zelfverzonnen verhaal ipv een remake.

3,5*

PS: Lijkt op die poster trouwens wel alsof Leatherface een enorme snikkel heeft.

Verbazingwekkend dat deze zo ongewaardeerd word. Ik vond dit wel een hele stevige thriller, met een heel wicked moordverhaal. Om te beginnen vond ik de cast al een goed begin. Sam Worthington uit Avatar doet hierin weer goed zijn rol als inspecteur Mike Sounder die gaat samenwerken met Detective Brian Heigh (ook een prima rolletje van bijrolacteur Jeffrey Dean Morgan). Verder was Chloe Moretz, waar ik al een hele tijd verliefd op ben, ook prima aanwezig. Als het geen Hit Girl is, blijft het evengoed nog wel een behoorlijk stoer meisje die geen blad voor der mond heeft, en dat zie je ook al in deze film.

Nouja, het hele moordverhaal is ook buitengewoon, we krijgen nu te maken met een soort vermissingsverhaal en dat de lijken worden teruggevonden in "The Texas Killing Fields" die juridisch gezien onafhankelijk is en waar dus geen moordzaken plaats mogen/kunnen vinden. Dus de hele missie word nog eens behoorlijk moeilijk en moet er via een omweg en potentiele links gewerkt worden. Wat Brian en Jake steeds weer op het verkeerde spoor brengt. Zo komen ze bij Anne Sliger (Moretz) die meer rondzwerft om de thuissituatie die vaak word vergezeld met ruige jongens, te ontvluchten, die kerel met die Cadillac, enz enz. The Killing Fields weet je als kijker ook geregeld te verwarren, maar de uitkomst word nog best wel tof uitgewerkt.

En dat maakt Texas Killing Fields voor mij tot een prima thriller, met een paar fraaie actiemomentjes. De broeierige rurale settings van Texas zorgen ook voor de prima typische sfeer die bij dit soort films nodig zijn en de uitbreiding van het hele verhaal en de links moet je ook net even kunnen volgen maar uiteindelijk blijft het wel interessant. Ook geinig om te zien dat dit is geregisseerd door de zoon van Michael Mann. Wat mij betreft een prima debuutfilm en van mij mag ze wel beginnen aan een nieuw project (maarja, bij welke regisseur zeg ik dat nou niet? )

4,0*

Gister gezien met de 4de en 5de klassen in de filmmuseum tijdens een cultuureel dagje Amsterdam. En ik vond de film best wel leuk. Dit keer bekijk je het van de andere kant. Meestal zijn de vrouwen de lustobjecten in films maar dit keer zijn de mannen het. Het is ook een echte vrouwenfilm. Geena Davis en die andere von ik erg leuk spelen en Harvey Keitel zet ook nog een mooie rol neer. De film is niet altijd serieus en er zitten ook nog grappige dingen in: die wietrokende jamaicaanse wielrenner bv en ook die vent in die truck die van Thelma en Louise een koekje van eigen deeg krijgen.

Verder is dit een leuke roadmovie. Maar helaas niet echt een van de beste. Die overtollige flauwe drama mocht er van mij part uit. Dat einde was ook onverwachts.

3,5*

Mwaa, viel best wel tegen van wat ik ervan verwacht heb. De humor dat word in de loop van tijd best oppervlakkig. Wel was die Jazzclub scene een uitschieter maar voor de rest voelde het helaas wat aan als los zand. Wel waren Arjan Ederveen en Tosca Nitterink goed bezig, maar toch had het humor niet zo kinderachtig gehoeven. Vele decors waren ook best wel saai.

Was helaas niet wat ik ervan verwacht had. 2,5*

Indrukwekkende film. Day Lewis ken ik nog van Gangs of New York en ook hier speelt ie weer een erg fijn rolletje in in deze harde en meedogenloze film. Alles vind plaats in een stoffig stadje en het lijkt ook soms net op een Western maar dat is het dus niet. Het draait hier ronduit om olie en de hebzucht ernaar en het geld erin zien. De olieboorscenes zijn al erg indrukwekkend en gaat natuurlijk nooit zonder slag of stoot, met name bij die scene waarbij het fout gaat en het vuur uit de grond spuwt. Dat is ook overgens waar de film niet alleen maar om draait. Want ook komt er een pijnlijke vader zoon relatie van bod, en wat was die Daniel toch een verschrikkelijke klootzak zeg. Tegen zijn zoon, en tegen mensen waarvan hij vind dat ze geen dingen naar zijn zin doen. Met name die verschrikkelijke einde op die bowling baan. Denk dat we die Daniel wel kunnen beschrijven als een van de grootste klootzakken in de figuranten geschiedenis. Zet een mens toch wel aan het denken hoe mensen toch een misbruik maken van het geloof dat door de mensen zelf verder is ingevult en niet door een potentiele god.

Verder een ijzersterke en keiharde film. Geen blockbuster, schieten en duel's. Gewoon een bloedserieuze vertelling uit de geschiedenis.

4,0*

Beetje een vreemd filmpje, waar ik toch wel verschillende gevoelens bij krijg en niet echt bepaald weet hoe ik het moet beoordelen. Opzich vond ik het wel weer een vrij knap filmpje dat erg doelt op jeugdnachtmerries en visioenen en natuurlijk weer het feit, dat wanneer onwaarschijnlijkheden werkelijkheid lijken te worden, niemand de hoofdpersoon geloofd. Echt eng vond ik They dan weer niet en het oogt nog vaak best wel rommelig en aan de andere kant toch ook weer prima. Dit keer zijn de viseoenen geen geesten of andere enge mannetjes maar van die Alien achtige wezens toch weer wat anders.

Het einde is standaard, maar wel behoorlijk intens.

En dat maakt het toch nog tot een aardige horrorfilm die wat mij betreft hier en daar nog wel anders uitgewerkt kon worden kwa sfeer enzo. Want dat raakt je niet echt. En ohja... Wes Craven heeft de film niet geregisseerd (mocht je zijn naam in koeienletters op het dvd hoesje zien staan)

3,5*

Leuke Carpenter weer. En eigenlijk eentje die zijn tijd vooruit is.

Het zal me niks verbazen dat de aanklacht tegen de consumptiemaatschappij door het gros van de kijkers in de jaren 80 over het hoofd gezien werd. Misschien omdat de spierballentaal, antihelden en de actie belangrijker waren en als prominent werden beschouwd. De nieuwe uitgave van Studio Canal maakt er al snel een ander visitekaartje van.

We volgen John Nada (Niks in het Spaans ), een landloper die in Los Angeles is gearriveerd en hoognodig naar werk zoekt. Hij komt terecht op een bouwterrein en maakt zo al snel kennis met de stadsnomaad Frank, die hem wel een plekje kan bieden op een terrein dat door een kerk wordt beheerd en een straatpriester zodanig de boodschappen propageert via de lokale storende zender. De pret is al snel afgelopen als justitie een kijkje komt nemen en met shovels en al de hele bij elkaar gebouwde woongelegenheid platwalsen. Daar sta je dan.

Maar dan komt John terecht in de kerk en vindt hij in een opslagruimte een doos met zonnebrillen. Nu wordt het dus al heel snel duidelijk wat de priesters als boodschap willen geven.

Je zou de bril zelfs als een red pill/blue pill kunnen zien. We hebben de gewone stadswereld, met zijn dagjes mensen, klasseverschillen, de dagelijkse sleuren, de reclame, promoties en schreeuwerige advertenties die er in je gezicht worden gesmeerd, maar met zo'n bril kan je de abstracte maar de diepzinnige kant van de omgeving zien. En zij die het faciliteren (de aliens), terwijl de middenklasse en de onderklasse (de gewone mensen) degenen zijn die zich laten misleiden. Heel goed en intelligent gedaan, zeker voor die tijd.

Maargoed, bespaar de verdere psychologische diepzinnigheid, want hier moet gewoon wat aan gedaan worden. Natuurlijk komt John Nada al snel aan een shotgun, moet hij met Frank op de vuist gaan om hem eens een keer die bril op zijn gezicht te zien te krijgen, en uiteindelijk komen er steeds meer rekruten en kan het eigenlijk alleen maar gekker. Tot een ruimteschip aan toe. En natuurlijk, lekker veel actie, typische one-liners (out of bubblefum), alle elementen zoals een jaren 80-flick moet hebben, maar dan met een zeer slim concept dat als protest geldt. Carpenter does it again.

Was prima bier en chips vermaak zoals het hoort. Goede rol van Roddy Piper nog voordat hij zichzelf als B-film koning liet omtoveren en met personen als Billy Blanks etc in zee ging en Keith David weet de show te stelen.

Klasse(maatschappij)

4,5*

Vermakelijk tussendoortje met een prima duo van Freeman en Banderas. Begint een beetje als een Huurmoordenaar film maar uiteindelijk word het een dievenfilm met een humoristisch kantje. Voor een B-film toch best nog wel te pruimen. Snap alleen niet waarom Morgan Freeman nu voor de direct to video kant gaat. Niet dat deze slecht is hoor maar gewoon in het algemeen. The Code kon er nog wel in.

3,0*

Was een sterke oorlogsfilm en blijkbaar ook de concurrent van Saving Private Ryan, en in het begin lijken de 2 films ook behoorlijk veel op elkaar (ze hebben bijvoorbeeld allebei de scene dat het leger aankomt aan een strand)

Maar dit was voor mij wel een realistische oorlogsfilm waar het gewoon weer niet om heldendom draait maar gewoon om overleven. De oorlogsscenes zagen er erg knap uit en ook vooral dat landschap sprak me erg aan en ik had niet echt snel het idee dat ze in Japan waren. Verder is de hele enorme lijst aan acteurs ook erg goed. Denk dat ik bijna geen film heb meegemaakt, met zoveel sterren in een. Dus zeg maar over 10 hoofdrolspelers. Ik moet zeggen dat ik daar soms een beetje moeite mee heb, aangezien je ook dan vaak acteurs uit elkaar moet houden. Ook de band tussen de soldaten en de wil om te overleven speelde hier een groot rol.

Wat mij betreft een prima oorlogsfilm.

3,5*

Had deze film ruim een jaar geleden gekocht en een weekje terug gezien. Ik heb hier en daar gelezen dat dit destijds de engste horrorfilms ooit gemaakt is. Nou, dat kan je inderdaad zeker wel zeggen. De verhaallijn en de oorzaken zijn allemaal netjes inmekaar gezet en de acteurs zijn ook weer allemaal perfect. Ook zeker de ubercoole Kurt Russell. En nu komen we bij de monsters... die er toch echt vreselijk angstaanjagend en smerig uitzagen en elke keer waneer zo'n monster uit een levend wezen begon te groeien krijgen we steeds weer nieuwe afschuwelijke manieren te zien hoe een monster zich uitbreid en hoe er meer koppen uit de monster groeien en dan ook vooral de spinnenpoten bij die hoofd. Die momenten zien er echt zo afschuwelijk uit dat je echt af en toe je ogen dicht moet houden. En aangezien ik al Aracnophobisch ben.... Ook kwa gore en smerigheid word de film zeker niet geschuwt.

Ook de settings in het ijskoude Antartica kan je voelen en zijn ook schitterend neergezet.

The Thing heeft het gewoon helemaal en soms ben je verbaast over dat het een werkje is uit 1982 vanwege de effecten. Als je al in deze tijd helemaal gruweld van de monsters terwijl er in deze tijd nog engere dingen uit zijn gekomen, kan je je wel voorstellen waarom dit de engste film allertijden word genoemd. Voor John Carpenter doe ik ook echt weer me petje af. Ik blijf het toch echt een schitterende regiseur vinden.

The Thing is zeker niet oud of niet eng meer. Ik zou zeggen, ervaar het zelf.

4,0*

The Thing uit 1982 was zonder meer gewoon een klassieker, met effecten die voor deze tijd nog steeds erg treffend en angstaanjagend zijn en totaal niet voelen alsof het uit begin jaren 80 komt. Of een prequel nou overbodig of zinvol was is nog een vraag (zeker als je de beginscene van het orgineel ziet)

En ik zeg dus: Zinvol, want ik heb gewoonweg weer genoten van dit hoofdstuk. De prequel loopt lekker aan alle kanten en begint dus weer helemaal bij het begin, nog voor de gebeurtenissen uit de 1982 versie. En opnieuw mogen we weer lekker ouderwets gruwelen. De film begint nog redelijk subtiel, we komen in principe voor het eerst oog in oog met dat buitenaardse ding, en hoe het zich begint uit te spreiden. Het is gewoon weer een beetje als de vorige film. Alles begint weer subtiel en bizar, maar wanneer de eerste Noorse bemanningslid besmet raakt, kunnen we opnieuw weer lekker gruwelen en verafschuwen van de meedogenloze en afzichtelijke "Thing" eeeh nouja.... hoe hij de mensen dan bestuurd en dat gaat er ook weer lekker brainfucked en dood-eng aan toe en kunnen we weer lekker op de ouderwetse manier gruwelen en je je met een vertrekt gezicht laat verrassen in wat voor monsters The Thing de mensen nu weer maakt.

Het verhaal verloopt (op de ontdekking na) een beetje hetzelfte als het origineel maar ik vond dit anders totaal niet uitgemolken. (volgens mij bracht deze film Ridley Scott ook al op ideeën om zijn Alien te prequelen) Ik vond het gewoon een verrassend goede film die zoals gezegd gewoon gaat als een trein. De sfeer is weer lekker donker en het nachtelijke Antartica locatie zorgt weer voor een hoop sinistere plaatjes en de sfeer is weer behoorlijk claustrofobisch . Het acteerwerk was ook zeker voldoende en ook die Noormannen waren grappig (de acteur van Varg Veum doet ook mee) die dan weer worden geschetst als lompe zuiplappen. Die scene in en rondom die ufo zag er ook erg spectaculair uit. Het einde was ook perfect en natuurlijk het epioloog met die hond uit deel 1, die hierin de hoofdrol speelt.

Prima filmpje. Die van Carpenter is natuurlijk een klassieker, maar dit deel gaat er ook zeker in als zoete koek.

4,0*

Heerlijke misdaadfilm en ook precies zoals ik het wil hebben. Andy Garcia heb ik nooit echt zo opgemerkt (al zou ik ongetwijfeld hiervoor nog wel wat films van hem hebben gezien) maar na zijn memorabele rol in deze film zou ik hem zeker in de gaten houden. Wat zet hij toch op een leuke en droge wijze een rol neer van weer zo'n stereotype gangster, om over de rest van de cast nog maar de zwijgen. Bijna alles in deze film is weer zo heerlijk stereotyp en ook de rest van de crew (met name de namen van de personages) en het hele plot. Zo was Christopher Walken ook weer helemaal geweldig als die medogenloze maffiabaas in de rolstoel (zou "Opa" uit de Nederlandse Black Out nog wel een knipoog van kunnen zijn) Treat Williams als een Vietnam veteraan die ook wel "Shit eater" word genoemd door een nogal vunzige weddenschap die hij in de gevangenis moest doen. En dan al helemaal Steve Buscemi als de emotieloze huurmoordenaar Mr Shhh. Echt weer typisch iets voor Buscemi.

Verder is dit gewoon inderdaad weer van het begin tot het eind een heerlijke misdaad film die je toch wel inderdaad een fiere glimlach op je gezicht tovert. Zowat alles klopt eraan en alles is ook gewoon perfect op zijn plaats. De methodes die er op mekaar worden uitgeoefend zijn meedogenloos en de humor is weer heerlijk zwart en tegen het einde krijgen we zo nu en dan een lekkere droge actie-scene te zien. Die scene met oa dat uitdagen van die 2 nep-agenten, Mr Shh in de nachtclub en tegen Critical Billy waren onvergetelijk.

Verder gewoon een heerlijke misdaadfilm die je als Tarantino-liefhebber wel even mag checken.

4,5*

Weer een hele boeiende coming on age film, maar dan ook weer de minder zonnige kant van dat term, netzoals wat Larry Clark doet. Alleen is Thirteen weer wat milder vergeleken met de films van Clark, maar desalnietemin niet minder schokkend of provocerend. Thirteen schetst hier een uiterste geval van het losgeslagen puberen neer en we krijgen te maken met het 13 jarige meisje Tracy. Tracy is dan het dito type eigenwijze pubermeisje die door geklets van de omgeving bang is buitengesloten te worden en meer bezig is met der uiterlijk dan met der leven, waardoor ze juist derzelf belachelijk maakt en uitgelachen word. Thuis heeft ze het niet moeilijk, want haar moeder is nog best een tolerante vrolijke jong-geestige vrouw die een hoop slikt van der dochter. Maarja je weet het met pubers, het is nooit goed. Dan lijkt er toch een licht aan het einde van de tunnel te komen (?) wanneer ze optrekt met Evie, het mooiste meisje van de school. Zij sleurt der mee in de wereld van de perfectie door allerlij dure kleren en kettingen te stelen, door te pronken bij de beruchte jongens, afin, alles waar zo'n eigenwijze tiener over droomt. En dat eigenwijsheid kan nog wel eens fatale gevolgen hebben.

Want uiteindelijk word de wil alleen maar groter en gaat zij met de macht die ze heeft gekregen ook nog 's nachts samen met Evie stiekem naar wilde feestjes, waar ze haar eerste drugs gebruikt, alcohol drinkt, uiteindelijk met jan en alleman de nest in wil duiken, na de eerste keer seks, en natuurlijk ook veel liegt in de vertrouwde omgeving. Maargoed, hoe lang kan je blijven liegen? En natuurlijk word het ook steeds van kwaad tot erger. De eigenwijsheid, stiekem doen en ongehoorzaamheid word steeds extremer en schrijnender. Vooral de dubbelgevoel van overwinning en schaamte waardoor Tracy ook nog in dereigen snijd. De comfrontaties met de familie zijn ook best kippenvelverwekkend, vooral wanneer Tracy's moeder allemaal drugs in haar kamer vind en wanneer de moeder van Evie meedogenloos is om de arm van Tracy aan der moeder te laten zien.

Het einde is ook een behoorlijke brok in je keel en tranen in je ogen.

Afijn, Thirteen is gewoon weer zo'n schrijnende portret van hoe een heel lief meisje die inteligent en sympathiek is uiteindelijk in volkomen verkeerde handen valt en vervolgens omslaat in een losgeslagen, ongeleid projectiel die alle grenzen overschrijd wat je dan echt geen puberen, experimenteren of kattekwaad meer kan noemen. En dat is natuurlijk nog best wel slikken als je je bedenkt dat je misschien later zelf ook kinderen wilt.

4,0*

Weer een sterke Engelse film dat weer de gure kant van de geschiedenis laat zien. Ook de decoratie en sfeer zijn uber grauw en vettig. We volgen het leven van de 12 jarige Shaun, een agresief probleemkind die de weg al een beetje is kwijtgeraakt. Het word ook van kwaad tot erger als hij zich laat bijsluiten bij een groepje skinheads en meegaat in het relschoppen, vernielen en verdere criminaliteit waar zijn moeder maar steeds maar niks van af weet. Wel gek dat ze nog wel der 12 jarige zoontje om laat gaan met een verdacht grote groep grote jongens en meiden, ook al kent ze ze nog totaal niet. Maargoed, in het begin lijkt het jup van het. Krijgt hij verkering met een meid van 19, helpt ie mee rel te schoppen, drugs te gebruiken enz enz. Combo vond ik inderdaad ook erg bijzonder, hij lijkt vaak zo sympatiek, maar ondertussen...

Verder ook mooi opgebouwt met punkmuziek en zoals gezegt een meeslepende trieste sfeer. Ook net nog plaats voor humor. Het einde is ook iets wat je totaal niet ziet aankomen en is keihard.

Zeer geslaagde film.

4,0*

Paulo Sorrentino die nu ook eens een Engelstalige film gaat proberen, en dat is zeker gelukt, en wat pent hij neer?: iets waar ik nooit genoeg van kan krijgen: een roadmovie.

Laten we eerst eens beginnen met Sean Penn, man man man, wat zet hij me hier toch een rol neer. Letterlijk en figuurlijk een typische voormalige jaren 80 rockster dat erg oogt als Robert Smith. Zijn personage is ook wel erg letterlijk: een rockster die alleen maar depressief is, kreunend en hopeloos zijn zinnen eruit kermt alsof hij echt nergens meer hoop in ziet. Dit lijkt me ook wel een sterke knipoog naar de daadwerkelijke sterren en de teksten uit de jaren 80 in de depressieve categorie zoals Ian Curtis, Robert Smith himself en muziek als Xui Xui. Eigenlijk werkte hij mij wel regelmatig op mijn lachspieren, maar dat zou hier en daar ook wel de bedoeling zijn geweest van de regisseur (dat overduidelijk ook een verwoed muziek liefhebber is) Sean Penn is dus Cheyenne, een depressieve voormalige rocker (zoals gezegd) levend in een buitenwijk van Dublin, die voor zijn omgeving maar opmerkelijk en raar blijft met zijn wilde zwarte haren, kledij en vooral lippenstift. Cheyenne kiest er maar zeker niet voor om er eens vlot uit te zien en trekt zich ook van alles iets aan. Hij moet uiteindelijk naar New York omdat zijn vader op sterven ligt. Daar verteld hij hem dat hij, in zijn jaren in een concentratiekamp, zich nog een beul kan herinneren, waarvan nu bekend is dat hij ergens in Amerika schuilt. Cheyenne laat zich daardoor helemaal inpakken, en zal en moet die ex-nazi vinden, maar of hij nou wraak zal nemen, dat weet hij nog niet. En zo trekt hij Amerika in om zo op zoek te gaan, waarbij we weer eens een lekkere sfeervolle roadmovie voorgeschoteld krijgen van een niet-Amerikaanse regisseur.

En zo komen we weer de oude bekende elementen tegen: Cheyenne trekt van plek naar plek om op zoek te gaan naar Lange, waarbij we regelmatig weer erg fijne kiekjes voorgeschoteld krijgen en waarbij Cheyenne eerst oog in oog komt te staan met enkele familieleden van Lange, om zo achter een spoor te komen. Die scene's met Lange's kleindochter vond ik wel het sterkste. Ook die zakenman had een erg fijne bijrol. Cheyenne's uitspraken blijven ook gewoon fantastisch: "I wanna kill people with impunity" Ook die scene waarbij Cheyenne daadwerkelijk oog in oog komt te staan met Lange was erg goed.

En aan het einde komen we er eigenlijk achter dat Cheyenne al die tijd maar op zoek was naar zichzelf.

Zoals gezegd een erg fraaie roadmovie en Sorrentino is heel erg van de muziek. Dat zag je maar aan de uitgebreide soundtracks in zijn vorige films en hierin besluit hij maar eens een soort copycat van Robert Smith te maken met een filmtitel vernoemd naar dat nummer van Talking Heads, en ohja... en Cheyenne ontmoet David Byrne himself

Erg fijne film.

4,0*

Vrij leuke Belgische sf die niet verder gaat dan computerschermen. En dat voor een film uit 2000.

Thomas is een man die zichzelf acht jaar in zijn appartement heeft opgesloten en steevast weigert om naar buiten te gaan. Gelukkig lijkt Social Media in deze wereld veel verder te zijn gegaan dan in de huidige tijd; waardoor hij met vele vingerknippen vele contacten bijlegt. De wasmachineman, zijn moeder, een psycholoog, een crush en uiteindelijk ook de escort Eva. Waar hij dwars door heen prikt en waarbij er toch aanstalten lijken gemaakt te moeten worden om toch echt eens naar buiten te gaan.

Het kijkt lekker weg en de binnen en buitenlocaties zie je dan toch wel via het scherm. Thomas zelf krijg je maar niet te zien. Hooguit zijn schim op het einde, als hij dan toch besluit om naar buiten te gaan.

Het is een samenloop van vrij interessante interacties, zonder dat het snel verveelt. Een kleine film die prima te vertoeven is.

3,5*

Wel weer een leuk superheldenfilmpje. Nu moest stripheld Thor ook maar eens op het witte doek verschijnen (volgende week deel 2)

Het was wat suspense betreft weer baanbrekend. De fantasiewereld van Thor is ook mooi gebouwd en wanneer Thor op aarde komt mogen we van het echte werk genieten. Het was allemaal wel weer 13 in een dozijn en ook weer helemaal zoals je kan verwachten van een standaard 12+ superheldenfilm, maargoed, leuk voor een wegkijk moment. Chris Hemsworth deed goed zijn rol als de beruchte superheld en de bijrollen van Nathalie Portman, Skarsgard en Hopkins als Thor's vader in de andere werkelijkheid waren ook prima. Ook is de nodige humor weer aanwezig.

Leuk niemendalletje.

3,0*

Na 8 jaar deze film weer eens herzien op gekochte dvd (werd toch wel eens een keer tijd) En het was opnieuw een uitstekende film. Met een hoop sarcasme en ook ondroeringen. De cast was inderdaad echt fantastisch. George Cloony is zowieso al een meester. Mark Wahlberg kan ook voor een perfect sfeertje zorgen en Ice Cube zorgt ook voor iets leuks met ook nog een leuk bijrolletje van Spike Jonze die er in mee gaat. Voor de verder rest een prima oorlogsfilm met een sarcastisch beeld op de golfoorlog (zoiets heb ik begrepen). En dan ook erg mooi dat het niet zo'n god bless America filmpje is en dat alle Irakezen losers zijn. Dit oogt meer op het feit dat iedereen de vrijheid terug wil winnen en hulp krijgen van Amerikanen die anti-Saddam zijn.

Humor mocht ook niet ondbreken: die grap met die koe oa. hahaha of die melkwagen.

Ook die Irakeze weduwnaar waarvan de vrouw is neergeschoten door Irakeze soldaten speelde een prachtig bijrol.

Met als resultaat: een zeer goede film die veel in zijn mars heeft: Spanning, ondroering en ook sarcastische humor. Voeg derbij nog 3 prachtacteurs toe...eeeh 4 en je hebt een pareltje van een film.

4,5*

Leuk jaren 90 actiefilmpje met Val Kilmer die nog in topvorm is.

Hierin speelt hij een smerig met verschillende komaf, waarbij voornamelijk zijn Indiaanse het meest aanspreekbaar is. Dit komt ook goed van pas als hij in opdracht naar de Badlands moet om een moord op te lossen. Het slachtoffer is een Indiaan van het plaatselijke reservaat en Ray's achtergrond komt goed van pas tijdens deze missie.

Als een halve undercover trekt hij zich in het reservaat en krijgt hij al snel te maken met een Indiaanse sherrif Walter.

(leuke rol trouwens). En niet alleen dat. Zijn kleur wordt al niet zo snel gewaardeerd in het reservaat. Dit door zowel de geschiedenis als dat iedere blanke wel eens verdacht kan zijn van de moord. Maar tevergeefs. Ook binnen de Indianenstammen bevinden zich rivalen.

En zo wordt Thunderheart een interessant gegeven; een soort traditioneel moordspel vermomd als een vlotte jaren 90 actiefilm. De actiescenes zijn ruimschots aanwezig en goed gemonteerd. Ook is de omgeving sfeervol en past het bij het plaatje. En helemaal niet zo raar: Ray krijgt er nog een dierlijk vriendje bij ook.

En zo heb je alle ingrediënten wel in een.

Prima film.

4,0*

Was een geinig misdaadkomedie ala pulp fiction. Had deze in 2004 maar voor een stukje gezien en had een jaartje terug de ex-rental video kunnen vinden in een kringloop winkel. Maar het was toch echt weer een lekker filmpje met heerlijke botte humor. Thomas Jane was lekker op dreef en die rol van Nick en dat ene vage wijf en vooral dat ene rasta-negertje was erg mooi. Ook het kleine rolletje van Mickey Rourke was cool.

De leukste scenes vond ik oa: dat begin in die supermarkt, die met die rasta, die scene waarin Casey word verkracht door die vrouw, die ene gast met die cirkelzaag, die shoot-out etc etc. Gewoon weer leuke momenten.

Al met al een geslaagde geinige film.

3,5*

Het was inderdaad een mindere Seagal-film maar toch vond ik hem wel redelijk spelen net als Sizemore.

Wel raar dat Seagal nou op de derde plaats staat van de cover.

Nu heb ik dus alle Seagalfilms in bezit. Alleen is deze nou weer de Engelse versie. En dat vind ik niet echt passen. Alle Seagal-films in Nederlandse versie behalve deze. Maar goed, zoek ik de Nederlandse Ticker versie maar eens op en geef ik de engelse versie aan mijn opa (die Seagal beter vindt dan Bogart en Chaplin )

2,0*

Heerlijke absurde film wat eigenlijk daarnaast ook best wel leerzaam is. Het was weer erg leuk om Jeff "Big Lebowski" Bridges te zien en Jennifer Tilly als zwaar drugsverlaafde ouders met hun dochtertje Jeliza Rose, Weer oh zo lief gespeeld door die schattige Jodelle Ferland die ik ook al ken uit Silent Hill. Maar wat een lief kind is dat zeg! De remmen gaan los waneer de moeder aan een overdosis sterft en Jeliza Rose en der vader ervandoor gaan op zoek naar nieuw leven. Tussendoor krijgen we een ongelofelijke grappige busscene en vanaf het moment dat ze in hun nieuwe huis wonen, Word de fantasiewereld van Jeliza steeds groter en lijkt het er wel op alsof ze der gewoon nooit meer uitkomt. Zo begint er een heel bizar sprookje en krijgen we te maken met die pratende vingerpoppetjes, die heks en ook die gehandicapte zoon van die heks, een pratende eekhoorn. En dan zit je wel eens te denken: heeft die Jeliza nu zelf niet een overdosis drugs genomen waardoor ze hallucineerd. Want ze merkt ook geneens meer dat haar vader dood is en weg begint te rotten.

Tideland is toch wel een bijzondere ervaring. Het is zowel een serieuze als een bizare grappige film die met de minuut gekker en gekker word. Gewoon erg mooi verteld en gemaakt en die lieve Ferland maakt ook een hele hoop goed. Als jij een bult fantasie heb dan moet je deze film maar eens kijken.

4,0*

Eerste film van Medem die ik heb gezien.

En ik vond dit nog een best goede film. Om te beginnen oogt de film expres heel saai en leeg en word evengoed met het moment boeiender aan de vage en bizarre onderwerpen. Het is ook een beetje een soort bizarre, surrirealistische trip en de mensen lijken allemaal wel gek. Ook die mysterieuze dochter vond ik erg goed en ook erg lekkâh! Verder is de leegheid gewoon heel erg extreem en het straalt ook een hoop pessimisme af. De hoofdpersoon worsteld steeds met zijn schyzofrenene engeltje, duiveltje malaise. Wat ik er verder over kan zeggen is wel erg moeilijk. Je moet de film eigenlijk gewoon zien om het zelf te beoordelen. Het is meer experimenteren met allerlij gevoelens en dat vond ik nog erg knap gedaan. Wat mij betreft kan ik gewoon zeggen dat deze geslaagd was.

3,5*

Prima film weer met Gleeson (of moet ik zeggen "Gleesons"). Het plot hier op Moviemeter klopt voor geen aarsch.

Lees hier een hoop gemiddelde recensies, maar ik vond dit nog best wel een slim in elkaar gezet werkje zonder al te veel boe of bah. Alhoewel... Boorman (die ik ook nog ken van de fantastische Deliverance, en waarvan ik nog niet wist dat hij naam had gemaakt in de Ierse filmindustrie) gaat, om te beginnen, hier wel lekker aardig te keer als het over de Dublinse samenleving gaat. De economie die massaal op instorten staat, in uitgaansgelegenheden rolt iedereen kotsend over de grond en word er overal gevochten en ook bij een ziekenhuispost rollen mensen krijsend, bloedend en lethargisch over de grond in afwachting voor hulp...

Overduidelijk een cynische oogwenk van de heer Boorman, ok... in deze zo over de toppe Dublin maken we kennis met zakenman Liam Leary, een nogal klunzige en eigenwijze kerel die meer om zijn roem in het zakenwereldje geeft dan om zijn gezin Ook zijn collega's worden doodmoe van zijn arrogantie en onverschilligheid. Inmiddels word hij ook niet echt meer serieus genomen, en dat komt net goed uit, want hoe moet dat nou als hij steeds weer iemand ziet die op hem lijkt?

En vanaf dat ogenblik denk je op eerste gezicht dat het een soort Science Fiction over klonen gaat worden, maar al snel pakt het heel anders uit en word het concept toch nog best wel boeiend. Spoiler: Je zou maar een tweelingbroer hebben die jou identiteit overneemt en zo ook jou vrouw, met zijn veel betere charmes. Zo verloopt de film erg soepeltjes en word het thema identiteit-diefstal hier ook op een luchtige wijze verteld en schakelt het regelmatig over van thriller naar komedie. De twee Gleeson's (met zo ieder zijn eigenschap) zijn ook overtreffend en het einde is ook erg mooi.

Helemaal niet teleurgesteld.

4,0*

Ik lees hier boven allemaal negatieve reacties, maar toch vond ik dit wel een schitterende feel good film met een Jarmusch snufje derin. Roberto Begninni kan ook alweer zo lekker irritand acteren waardoor de film ook steeds leuk word. Daarnaast is het ook erg leuk om Jean Reno hierin tegen te komen als Arabier. Wat kon die man het toch weer goed, en dat nog in een Begnini film. En daartussendoor mag Tom Waits nog ff wat muziek laten horen. En het sfeertje is ook schitterend, zomers, vrolijk en meeslepend en toch vind ik dat zo'n "irritande spaghettivretertje" toch wel een prachtige film heeft gemaakt. En dan ook nog met een cynische knipoog naar het Irak oorlog, dat uiteindelijk ook een grote rol speelt hierin. Irak is wel een beetje goedkoop nagebouwt maar daar weer Begnini toch ook weer de boel op stelten te zetten. Vooral met die scene's als: Dat die vliegveldmedewerkers hem uitlachen omdat ie een reis naar Bagdad wil en hem vervolgens de volgende dag zomaar op het journaal tegen komen bij het team van het rode kruis, die scene met die kameel, die scene dat die Amerikanen denken dat het een zelfmoord terrorist is, en natuurlijk het hoogdepunt, zijn vriendin die daar in het ziekenhuis op sterven ligt en dat Attilo en Jean Reno op maffe wijze een medicijn proberen te vinden. Dat stukje deed me ook wel wat denken aan Good Bye Lenin, in een coma liggen terwijl er buiten oorlog of iets anders naars aan de gang is. Je kan het allemaal zo gek nog niet bedenken.

En ook de Rome-scenes waren erg sfeervol en het is toch ook een perfecte locaties voor dit soort films. Alles is ook lekker zonnig en vrolijk en die scene met die zogenaamde sneeuw van paardebloemen en dat er dan zogenaamt zomaar ineens een circus is opengebroken waarbij de giraffen en struisvogels en tijgers loslopen door de straten. Dat zon overbodige leuke iets ff het hoofdzaak van de film word. Zie titel.

Wat wel weer jammer was was de zelfmoord van Jean Reno.

Maar voor de rest een schitterende sublieme feelgood, anti-oorlogsfilm. Roberto Begnini mag op zon manier wel meer films maken en kan nog wel eens de broederregiseur van Jarmusch worden. (alleen op komische stijl dan)

5,0*