Opinions

Interessante film, met toch wel zijn gebreken.

Kwalitatief is het nog wel. De opening is erg sterk en doet een beetje denken aan Crepuscule. Zwart-wit, die cameramannen in het park, opzienbarende types, die jonge vrouw die begint te ijlen in haar Berlijnse appartement, en de andere nodige mysterieuze dingetjes. De film wist al heel traagjes onder mijn huid te kruipen.

Wel jammer dat, terwijl je net lekker aan het duizelen was, de volle vaart erin wordt gegooid. Maar het kan nog alle kanten op. En dat kon het ook. Severine toert door de bossen en wordt gestalkt door een Rolls Royce... Vervolgens komt ze, nadat haar auto het ook nog begeeft, terecht bij een groot huis. En dan weet je het wel.

Het blijkt een keurig opgezet spel te zijn en Severine heeft hier al snel te maken met een snuffbende die het op haar heeft voorzien. Oké, de omswitch was nog wel goed te doen, maar dan komt datgene wat de spannende (achtervolgings) scenes echt grondig verneukt: Zo'n soundtrack erin verwerken die je eerder bij achtervolgingen in een Bassie & Adriaan-aflevering zou moeten horen.... Een fikse dooddoener. Waarom geen duistere Ambient ofzo? Ook die speelgoedtrein die ze in de film bij die overweg monteren was een wel erg goedkope opzet.

Dat moment waarbij Severine in die opnamekamer komt, zorgt wel voor een sterke aansluiting met het onderhuidse begin. Dan nog een paar vette kills. Maar dan het einde... Blijkt Severine alles gedroomd te hebben tijdens de romantische trip met Tom naar Parijs?

Een vreemde eend, dat wel. Maar toch wel zeker de moeite waard. Al waren de soundtracks echt een fikse doorn in het oog.

3,5*

Gisteren voor de derde keer in 4-5 jaar ofzowiets gezien. En hij was weer erg mooi. Met een heerlijke ruime verzameling acteurs en mooie momenten. Het begint allemaal een beetje (te) romantisch maar even later mond het uit naar een heerlijke keiharde gangster film waarin het bloed alle kanten op vliegt. Ik moest ook erg lachen hoe Slater bv bij die pooier zijn stengeltje eraf schoot en dat zie je ook heerlijk van dichtbij. Hahaha

Wel jammer dat Dennis Hopper maar een erg klein rolletje kreeg. Kilmer speelde leuk als de fantasie Elvis en Brad Pitt kon der ook weer iets leuks van maken. Patricia Arquette speelde de sterren van de hemel.

Voor een roadmovie is deze film ook prima geschikt. Alles is ook op de Tarantino wijze gedaan (ondanks hij is geregiseert door Tony Scott, Taranino deed de script) Ze hebben er gewoon een prima film van gemaakt: Romantiek dat word gecombineert met keiharde actie. Die schietpartij in die hotelkamer aan het eind vond ik ook erg mooi in beeld gebracht en ook supercool.

Ook ondbreekt de humor niet in deze film. Bv: dat die man en die vrouw (weet de namen niet meer, waren iig niet de wore's) een ongelukje krijgen met dat zakje coke terwijl de politie hun aanhoud.

Na de derde kijkbeurt nog steeds een knalgoede film.

5,0*

Voor sommige jeugdfilms ben je nooit te oud. Dat gevoel had ik ook al bij Mijn Bijzonder Rare Week met Tess. En Tschick, waarvan het boek ook uitmuntend (maar misschien net iets te vlot) was, kan ook tot die categorie vallen.

Echt een rotperiode waarin ik nu zit. Werkloos en tegelijkertijd ook niet meer willen werken terwijl ik ook heel graag wel wil met een eigen project, maar er komt niks van de grond. Diverse woordenwisselingen en ruzies met vrienden en vervolgens is alles weer goed. Sommige vrienden verlies je omdat ze maar niet volwassen willen worden en zichzelf in een uitvlucht liever als invalide verklaren. Deden ze nou maar eens een keer gewoon wat met hun talenten zodat ik me daar niet alsnog alleen in voelde. Een wispelturige band met mijn ouders. Een stamkroeg vermijden omdat enkele bezoekers over grenzen zijn gegaan en er nalatig op gehandeld werd. Krankzinnig worden van het feit dat ik echt op vrekken zit; het jaagt je op bij elke euro die je uitgeeft en elke seconde van de dag dat je uit je kluizenaarsrol zou kunnen stappen. Wat wil ik nou met de liefde en waarom lukt het me nog steeds niet om meer dan alleen de buitenkant van het andere geslacht in het leven te halen? Waarom lijken immers zoveel leeftijdsgenoten zo gigantisch oppervlakkig, betweterig, geforceerd en saai te worden? Geen fantasie meer, blijft het allemaal nog steeds steken in de zoveelste uitgemolken superheldenhitjes en boe-schrik-horrortjes. Nee, natuurlijk; de cinema waar ik me aan vasthoud is nog altijd achterhaald, vreemd en "hoe-kan-je-zoiets-kijken?" Is er al die jaren wel ooit iets veranderd? Hebben hoogtepunten waarde gehad of was het slechts een drugs dat na verloop van tijd weer is uitgewerkt? Over drie weken word ik 33 jaar. Het gaat allemaal steeds sneller; hier was ik al bang voor. Wie zal er nog een boodschap hebben dat ik, eigenlijk, gewoon nog steeds net zoveel energie heb als deze twee jongens die "wel" de zomer van hun leven beleven. Hoe waren mijn zomers dan rond die leeftijd? Eentonig, regenachtig, een dorp waar de verveling, leegte en oppervlakkigheid en erger nog... de overbescherming en onderschatting de stempels van je jeugdherinneringen worden... zelfs zo dat de wereld op Moviemeter vele malen groter was dan mijn huidige. Verdorie zeg... Vertel het me dan... Ook Maik Klingenberg is een misfit, daar waar er zovelen zijn.

Misschien was de film ook bewust gekozen en deed het me goed en zit je een dag later eventjes opgezadeld met een brok melancholie. Voor de film alleen maar een positieve bijdrage, terwijl ik ook niet moet vergeten dat het juist de misfits zijn die op een alternatieve wijze hun wereld of de gaten uit hun jeugd willen dichten of zelfs personen creëren. De beweegredenen van schrijver Herndorff was uiteindelijk een hersentumor. Helaas had hij niet bij de verfilming kunnen zijn, want hij zou daar nog wel eens dankbaar voor kunnen zijn. De uitwerking is meer dan gelukt en vanaf minuut één weet het je al meteen mee te trekken in een nostalgische sfeer dat in dit geval de zomer van 2016 moet betekenen. Zoals gezegd beginnen we bij de 14 jarige Maik Klingenberg die door zijn buitenbeentjes-karakter behoorlijk vaak zijn hoofd stoot en soms zelfs onzichtbaar lijkt te zijn. Zijn innerlijke stem verteld hem echter dat hij nergens voor deugd. Maar ook buitenbeentjes voelen liefde, in dit geval voor zijn klasgenote Tatjana. Maar zit die op hem te wachten? Slechts in zijn (letterlijke) dagdromen misschien. De enige hoop dat hij heeft is dat hij een uitnodiging krijgt van een feest dat ze wil organiseren. Ondertussen kampt hij met een complexe huissituatie; zijn vader is een rijke egoïst en zijn moeder zoekt de uitvluchten in de flessen wodka; maar dan wel zo dat ze Maik nog altijd wel adoreert. En dan is er ook nog die opzienbarende Russische jongeman die vlak voor de zomervakantie een intrede in de klas doet. Maiks angst wordt werkelijkheid, de hele klas krijgt een uitnodiging van Tatjana, behalve hij.

Een schrale troost in deze kwestie is dat Tschick ook is overgeslagen. Ondanks het feit dat Maik hem absoluut niet mag trekt hij zichzelf terug in zelfbeklag en de gedachtes hoe hij de zomer gaat overleven. Want dat moet hij alleen doen. Zijn vader is op zakenreis en zijn moeder heeft zich aangemeld voor de Beauty Farm. Misschien pakt dat juist ook positief uit, want de eerste dag van de vakantie lijkt Tschick hem te hebben uitgekozen. Met een gestolen (ik bedoel geleende) Lada Niva staat hij voor zijn deur en spoort hij aan om bepaalde dingen recht te zetten. Om te beginnen met een spontane komen en gaan op het feestje van Tatjana, en vervolgens... iets wat je nooit als veertienjarige voor een zomervakantie zal verwachten.

Walcharije, dat is gewoonweg de plek waar Tschick naartoe wilt gaan en Maik is als mede-buitenbeentje tot zijn reispartner verkozen. Je zou bedenken hoe je het in godsnaam voor elkaar krijgt, maar onderschat daarentegen de primitieve kracht van een Russisch randfiguur ook niet. Daarnaast hebben ze geen landkaart, moest Maik zijn smartphone wegdoen omdat ze anders getraceerd kunnen worden en is er alleen maar dat kompastrucje op Tschicks horloge. Maar het maakt vanaf dat moment niet meer uit of ze hun bestemming bereiken; dit wordt de trip van hun leven en Duitsland is toch nog groot genoeg om langs vele kiekjes te gaan.

Echter blijven ze wel steken in het voormalige DDR-gedeelte en dat is vaak te merken. Een dorpje waar de tijd heeft stilgestaan terwijl dat boerengezin waar ze bij aanschuiven toch wel van intellectueel niveau schijnt te zijn. Eindeloze wegen en zijn Duitse polders (en maisvelden ) De zomerse sfeer als belangrijke stempel en dat haast gewoon voelbaar is. Om dan uiteindelijk ook nog op een schroothoop tegen de verknipte nomade Isa aan te lopen, dat uiteindelijk als een buitengewoon gezelschap vormt. De scene in dat meer is daarbij onvergetelijk, net zoals die afscheidsscene wanneer Isa de bus naar Praag pakt.

Het begin van de film gaf al iets verontrustends mee, maar gelukkig vallen aan het eind alle puzzelstukken op de zo dan niet gewenste plekken en ben je bereid om bij de aftiteling een heuse eenmansapplaus te geven.

En zo ga je weer denken. Het mag gewoon allemaal en het zou allemaal (ook al zou een Lada Niva als instrument wel erg vergezocht zijn) ook gewoon kunnen. Dan maakt een aanraking met de politie ook niets meer uit. De herinnering zal altijd blijven... en uiteindelijk maak je alleen maar winst als je snapt wat ik bedoel.

En uiteindelijk is het tijd om op een ludieke wijze het huis op te ruimen met je moeder.

En ja, zal er dan in 2066 nog een vervolg komen?

Ondanks alles heeft Faith Aikin er met zijn veelzijdige talent hier op een magistrale wijze het boek van Herndorff verfilmd en heeft hij daarmee ook zijn oog voor detail laten spreken en had hij ook weer veel belang voor een uitstekende soundtrack. Wel mis ik die ene oorlogsveteraan die in het boek ook een belangrijk punt was.

Voor de rest: inderdaad de beste zomer van je leven!

5,0*

Een hele mooie aangrijpende film dat ook gebasseert is op het echten leven in die townships. De sfeer daar zat er ook goed in en er word best goed deze film geacteerd. Het verhaal eromheen met die baby vind ik ook mooi gemaakt. Ook vond ik die rol van die zwerver erg mooi. Vooral als Tsotsi van plan was die zwerver te vermoorden en dat ze daarna ineens vriendschap sluiten.

Voor de rest toch helemaal geen verkeerde film. Gewoon een erg mooie leerzame film, zo leer je nog wat van de townships daar. (maar das mijn mening )

Het einde is best we treurig eigenlijk.

4,0*

GE-NI-ALE film!!!

Van Sono heb ik al hiervoor wat werkjes gezien wat ik nog vrij wisselend vond. Zo viel Suicide Club voor mij enorm tegen, Hazard was weer een vette gestoorde gangsterfilm van hem, en Hair Exte was een vrij aardige, maar niet voltreffelijke parodie op de Aziatische horror in het algemeen. Met Cold Fish zet hij dan inene weer een parel van een film neer dat weer heerlijk op zijn Japans gestoord is, met een maatschappelijke oogwenk. Wat een zelfhaat hebben die Jappen toch ook. Sono bewijst hiermee dat hij nu wel in het rijtje van Takashi Miike kan aansluiten.

De film is gewoon vanaf het begin tot het eind een heerlijke, zwaar gestoorde, absurd komische tafereel. De opening is al hillarisch, met dat onverschillige gezinsleven van Shamoto, een een of andere uitgerangeerde vishandelaar die maar weinig succes heeft en maar op losse schroeven leeft met zijn nieuwe vriendin Takao, die bijna even oud is als zijn dochter Mitsuko. Mitsuko en Takao kunnen mekaars koppen wel inslaan dus het is bijna altijd een hok vol herrie. Mitsuko word op een dag opgepakt voor zakkenrollen in een aquariumwinkel en komt zo oog in oog met de eigenaar Murata, die de boel tussen Mitsuko en de politie bemiddeld. En Murata.... ik heb er gewoon bijna geen woorden voor, wat een geweldige, geschifte personage was dat, met een heel raar gevoel voor humor. Maar er is voor de Shamoto iewat hoop want zijn dochter mag voor hem werken. Alleen of het nou ook wel een echte correcte baas is... Naderhand beginnen de 2 zelfs een relatie, wat het begin is van een absurdische en vrij schokkende achtbaanrit.

Want Murata is inderdaad nog wel even gekker dan wij als kijker zouden denken en weet wel op een hele eigenaardige wijze raad met oplichters of zwendelaars waar zijn bedrijf nog wel eens te maken mee heeft. En hier komen we dus bij de afdeling horror terecht. Murata snijd de oplichters in stukjes en laat ze verdwijnen, en dochterlief doet erg gewild mee. En het leuke van dit alles is dat het in deze film niet persee gaat over een beetje mensen in stukjes snijden, maar meer het psychologische ervan, wat ik ook altijd graag zie. Shamoto moet machteloos toezien hoe zijn dochter ijverig met de slagersproductie van Murata instemd en moet ook helpen de viezigheid op te ruimen, volledig geshockt doet hij dat dan ook maar. Ook het feit om te zien dat zijn dochter is gemanipuleerd tot een zwaargestoorde masochistische slachter is zo intens neergezet, en ik moest gelijk aan desbetreffende masochistische vrouwen uit Ichi The Killer denken, en ondertussen hebben we dat ook allemaal te danken aan Murata. Uiteindelijk stijgt het bij Shamoto ook de pan uit en veranderd hij ook langzaam maar zeker in zo'n iemand. Maar dan met wraak. Geweldig durf ik nou niet te zeggen, maar het is hier wel zo lekker over de top gedaan. Typisch Japans.

Gewoon geen woorden voor: Wat een heerlijk, gestoorde, bizarre film waarbij we de fijne elementjes (die Miike ook regelmatig gebruikt) gewoon weer opgepoetst tegenkomen. In iedergeval zal je deze ongetwijveld bekijken met een fiere glimlach op je gezicht. De film duurt ook nog 144 minuten. In het begin zou je denken: is zo'n lange speelduur wel nodig, maar die 144 minuten gaan toch sneller bij dan je zou denken. De rustige sfeer ademt ook weer de ouderwetse elementen voor een Japanse film (bv van Kitano), kwa montage en soundtrack.

In iedergeval: Vergeet Saw of de andere martel/kannibalisme/slacht horror maar eventjes en ga deze maar eens bekijken, je zult er denk geen spijt van krijgen.

5,0*

Weer zo'n handycam filmpje. Dit keer uit Australie dat een REC meets The Descent project maakt. En ook is deze weer niet slecht en blijven dit soort filmpjes toch weer op een een of ander manier leuk. Weet niet hoe dat over 50 jaar zal zijn. Ook is deze film voor een studenten project nog best modern inmekaar gezet. Dit keer duiken 4 mensen in de gangenstelsel van Sydney om uit te zoeken waarom niemand zich meer met een goed plan bezighoud dat de water in die gangenstelsel de droogte van Sydney tegengaat. En dat word dus weer griezelen geblazen in de claustrophobische ondergrondse van Sydney. Weer alles vanuit camerabeelden met daartussen in interview's van de onderzoekers die je ook langzaam naar de waarheid brengen. En het varieerd ook weer van gewone camera naar de good old korrelige nightvision die de boel enger maakt.

En wat zijn de Sydneyse voorbijgangers toch ongevoelig. Ook al lig je daar schreeuwend om hulp op een perron van de Metro met een zwaargewonde vriend in je armen, de mensen passeren ze gewoon alsof het lucht is of kijken er niet eens naar om.

Maar verder was dit zeker geen slechte film. Lekker donker en claustrophobisch en ook goed inelkaar gezet.

3,5*

Erg gelikte Duitse suspence film die wat genre's betreft op den duur alle kanten op lijkt te gaan, ook het plot lijkt meerdere wegen te nemen. Het plot: het is een menselijke wens; teruggaan in het verleden om onherroepelijke en lullige fouten te voorkomen, maar of de gevolgen ervan wel goed uitpakken? Die antwoord hebben we al gekregen in The Butterfly Effect. (waar deze film ook naar kan lonken)

De hoofdrolspeler is, verrassend om te zien, Mads Mikkelsen. Een Deens (top)acteur die een Duitse personage moet spelen en hij acteert ook hierin weer erg goed. (heb trouwens ergens vernomen dat hij wel in het Duits gedubd werd, maar ik kan het ook mis hebben). Hier speelt hij een eigenwijze huisvader David die veel geeft om zijn dochtertje Leonie, maar blijkens nog minder om zijn vrouw. Want zijn neurotische buurvrouw is voor hem nog veel spannender. Op een dag maakt hij daar ook een wip mee op de verkeerde moment en tijd. Hij laat zijn dochtertje aan haar lot over terwijl er niemand thuis is, en tijdens het achtervolgen van een vlinder (hey, toch wel een duidelijke knipoog naar The Butterfly Effect) struikelt ze en beland ze in de pool in hun tuin, en David is net te laat om haar te redden. Echt, dit is toch wel de meest lulligste manier om je hele leven naar de klote te helpen. Verantwoordelijk zijn voor de dood van je dochter omdat je zo nodig vreemd moest gaan met je buurvrouw, en inderdaad, de gevolgen zijn, zelfs 5 jaar na data, slopend, onherroepelijk en rampzalig... of toch niet?

Dan ontdekt hij een vreemde deur in zijn buurt dat lijd naar een tunnel. Uit nieuwsgierigheid neemt hij een kijkje en beland in een tunnel en komt uit in....inderdaad, het verleden. Hij hoort/ziet bekende geluidjes en dingen die hem doen denken aan.... hey...ik moet mijn dochter redden, en inderdaad, hij lijkt de kans te krijgen om zijn dochter alsnog te redden. Eind goed al goed...dacht hij. Want het blijkt toch maar weer dat deze wonder nog complexer en fataler te worden dan het al was.

En vanaf dat moment kan Die Tür gemeten worden aan een erg strakke en verrassende fantasie/science fiction film waarbij David ook nog eens te maken krijgt met een moord op zijn geweten, namelijk zijn eigen ik van 5 jaar terug. Zijn dubbelganger die hij vervolgens in de tuin begraaft en dat hij nu moet voorkomen/liegen dat hij de echte vader van Leonie is, plus dat niemand mag weten dat zijn spiegelbeeld in de tuin begraven ligt, verder nog een buurman die meer weet dan hij zou denken en zo krijgen we uiteindelijk toch een spannende en fraaie film met vele verassingen. Ook is er nog plaats voor actie en heel veel bovennatuurlijke snufjes. En een degelijke einde.

De Duitsers waren al een stuk verder dan hun westerburen. Erg toffe film.

4,0*

Geweldig! Creatief! Maf! Turbo Kid!

Na vele knipogen naar de jaren 70 en 80 (Grindhouse, House of the Devil e.d) mag Turbo Kid nu ook als deelnemer aansluiten. Maar dit keer word het retro wel erg letterlijk genomen; de film moet ogen als een soort nooit eerder uitgebrachte Science Fiction B-film, dat zie je maar aan het feit dat het onderwerp dat zich afspeelt in een land na een atoomoorlog o.i.d. 18 jaar geleden van deze tijd plaatsvind. Geen Spice Girls, geen Gabber-scene, geen Goldeneye op de Nintendo 64, geen breakbeat-scene, geen economische groei, geen stijgende reclamewereld, geen blitse videoclips, maar een alles omvatte desolate wereld. De wereld bevat zelfs geen Mad-Max achtige auto's, waarbij iedereen op de fiets moet. Vele knipogen naar jaren 70 en 80 films zijn ook een feit.

In de desolate wereld, bevind zich een jongeman, die rondtrekt op zijn BMX. Zijn enige bezittingen tegen de verveling, zijn een viewmaster, walkman en stripboeken. Wanneer hij een best wel vreemd ogend meisje (wat later een robot blijkt te wezen) genaamd Apple ontmoet, neemt zijn leven wel een andere wending, maar al gouw worden ze wel stapelverliefd op elkaar. Er word echter al snel roet in het eten gegooid wanneer blijkt dat Apple een doelwit is van een groepje barbaren onder leiding van Skeleton en Zeus, die hier wel erg lijkt op Deacon uit Waterworld. Toevallig blijken Deacon en Skeleton de moordenaars te zijn van Kid's ouders. In plaats van op de vlucht te slaan besluit The Kid de strijd aan te gaan met deze barbaren. En daarbij komt zijn gevonden superheldenpak goed van pas.

Het resultaat is gewoon om je vingers bij af te likken. Spectaculaire achtervolgingen op fietsen ( ) heeeeeeel veeeeel bloed, ingewanden, (Darmen om een fietswiel bijv. ) brokken vlees en andere menselijke resten, prachtige personages die door de makers lekker creatief en uitgebreid worden neergeschetst, met de nodige verwijzingen. Die cowboy vond ik overigens ook echt retecool en doet inderdaad niet weg als een Clint Eastwoord character. De decors en de settings waren ook erg zorgvuldig maar overduidelijk met niet al te veel budget neergezet. De soundtracks, dat ook uiteraard voornamelijk bestond uit New Wave klonken ook erg fijn en nostalgisch in de oortjes. Wat ze dan nog wel hadden kunnen doen waren eventuele VHS strepen en ruisjes toe te passen.

Een piekfijne retrofilm dat met liefde is klaargemaakt. Turbo Kid 2 please!

5,0*

Ook dit was weer een mooie Verhoeven/Wolkers film. Wel schandalig dat ik hem gister pas gezien heb en niet veel eerder. Maargoed. Dit was een heel mooi verhaal, Rutger Hauer en Monique van de Ven spelen erg goed. Monique was voor die tijd best wel sexy. De piemels en de kutjes worden erg vaak in beeld gebracht. Ik had wel verwacht dat Erik en Olga eens flink van bil gingen maar al stonden ze er op het punt om het te doen werd het weer onderbroken door een postbode of een telefoon. Maargoed, het verhaal eromheen is wel mooi. Ook die vader van Olga er goed. Vooral hoe ie op dat melodietje van Beethoven tieten kont tieten kont tieten kont kont kont Neuriet

Bij die scene dat Erik zijn lul tussen zijn rits kreeg kreeg ik echt een AU moment.

En wat waren die zuster op het eind toch weer lekker onaardig tegen dedoodzieke Olga.

Voor de rest weer een erg mooi oud Hollandsch filmpje.

4,5*

Best wel sterke Nederlandse film die wel een beetje in het rijtje past van Interview; het feit dat de film focust op 2 mensen die de grootste gedeelde van de film met elkaar discussiëren, maar waarbij dat absoluut niet saai word. Sterker nog, sommige kan je zelfs emotioneel meevoelen.

Marcel Musters en Elsie de Blauw zetten allebei een sterke rol neer als gescheiden ouders die in een restaurant intensief met elkaar een oplossing proberen te zoeken voor hun zoon Isaac, die een beetje een kluizenaarsleven leid. En het gaat er nog best heftig aan toe en vooral Marcel Musters als Martin weet hierin een hele eigenwijze, arrogante kwal neer te zetten die Roos wel harteloos diep blijft raken met zijn opmerkingen. Je weet het al, een breuk in een relatie is gewoon slopend.

Ook het verhaal van Isaac was erg sterk en zijn doodzwijgen naar zijn moeder maakt het allemaal erg onprettig. Deze film weet de kijker echt op alle manieren een gevoel over te brengen.

Prima dramafilm.

3,5*

Erg aangrijpende film en ook heel anders dan een gewone WO2-film. Het draait hierin wel om wo II maar dan met een hoop dingen eromheen. Om te beginnen vond ik de film al heel knap opgezet, vooral om het feit dat als de film zich in het verleden afspeeld dat ie nog wel eens switcht naar het heden: met dat die twee zussen oud zijn en Lotte heel afstandelijk is tegen Anne die na 50 jaar weer contact zoekt, en dan is het tijdens die scenes voor de kijker de vraag: wat is er precies gebeurd allemaal? De antwoord vind je natuurlijk in de scenes in het verleden die erg mooi zijn opgebouwt en op volgorde zijn verteld. Het begint met echte zusterliefde en uiteindelijk gooit de (komst van de) 2de wereldoorlog flink roet in het eten. Waardoor de zusjes gescheiden raken, en geen contact meer mogen hebben van bijde pleeggezinnen, en dan is er ook het moment dat Lotte op een Joodse man valt en Anna trouwplannen heeft met een SS-er. En ja, daar slaapt de duivel tussen. Het meest pakkende scene daarvan is dat Lotte een trouwfoto ziet van Anna met die SS-er. Terwijl haar verloofde is vermoord in Auschwitz en Anna al een beetje als landverader begon te zien, maar die foto sloeg dus echt alles. En zo zijn ook die momenten van 50 jaar later hele pijnlijke haatdragende scenes, met aan het einde toch wel vergevenis en.... ouderdom sterfte. Erg pakkend.

Gewoon weer een hele bijzondere Nederlandse film die je eigenlijk niet mag missen. Het zal mij trouwens niks verbazen als hiervan een remake word gemaakt door de Amerikanen.

4,0*

Mhhh Ik had eigenlijk iets anders verwacht: Dat je in deze film meer van 2035 kon zien maar dat was maar 5 minuten zo.. Voor de rest speelt het zich gewoon af in 1990 en 1996. Niet echt verrassend toch.

Maargoed en 4,0

De film Twilight oogt een beetje als een standaard tienerhorrortje maar toch heeft de film wel iets speciaals. Om te beginnen heeft de film wel iets weg van de boeken van RL Stine (die die Kippenvel-reeks schreef) en is het verhaaltje en de stijl van de film erg vermakelijk en meeslepend. Het is ook gewoon een erg bijzondere liefdesdrama alias weerwolven film. Dat zal dus gouw blijken waneer die Issabella verlieft word op een megahunk die eigenlijk een weerwolf blijkt te zijn. Eerst krijgen we kennis met de magische krachten die hij heeft en uiteindelijk komt Isabella derachter dat Andrew een weerwolf is maar evengoed kan het haar niks schelen. Hoe zoet en teenager-achtig het ook kan zijn. Twilight heeft me wel aangesproken op een een of andere manier.

Ook het acteerwerk is prima gedaan en het grauwe sfeertje van die berg en bos omgeving zat er ook goed in en was een prima decor voor het weerwolven wereld.

Zeker wel te doen deze film. Ik wacht al op deel 2 en 3 die ook nog komen.

3,5*

Ben toch niet echt zo gek op de Twilight-serie. Had kort geleden nog deel 1 herzien en die was na de 2de kijkbeurd al een stuk minder. Deel 2 is ook gewoon meer dan hetzelfte en de hele zoetsappige teenage romance gaat onverstoord verder, met hier en daar nog wat akkefietjes. Maar ook jaloezie komt er weer in voor wanneer zoete Bella moet kiezen tussen 2 van die mooiboys, wat beide water en vuur bij elkaar is. Nee, voor mij is Twilight toch niks meer of minder dan een soort stereotype Amerikaanse teenagersdrama dat een zogenaamde hype is bij perfectionistische, giechelende pubermeisjes. Het kijkt wel lekker weg op de maandagavond en de beelden zijn ook mooi, maar het is niet meer dan dat. Dit deel is ook al bijna meer van hetzelfte. Voor een combo Romance/horror raad ik jullie Cannibal, of Let the Right One In/Let Me In aan.

2,5*

Was weer een schitterende film in de ouvre van Lynch. De serie zelf heb ik nog niet gezien maar de film was al ijzersterk met een paar erg bijblijvende momenten. Hier schetst Lynch weer een country-thriller met ook hier weer een typisch verhaal. Weer een moordzaak/detective verhaal wat weer erg vaag en bizar weet uit te pakken. Die 2 detectives deden het erg goed en uiteindelijk dat meisje Laura ook. Een mysterieus meisje die gekweld word met een verleden en ook last heeft van hallucinaties/nachtmerries, en inderdaad Lynch weet die nachtmerries en hallucinaties weer dood en dood eng neer te zetten. Wat hij in Inland Empire deed, deed hij van te voren net zo hard hierin en zoals ik bij IE al zei: sommige hallucinaties kunnen zelfs nog enger zijn dan een horrorfilm. Die grijsharige vent was trouwens ook erg eng. En natuurlijk is het weer typisch Lynch als pas aan het einde word verteld waar die dromen op gebaseerd zijn. De uitkomst is ook weer typisch Lynch: Laura is een dubbelganger van dat vermoorde meisje, het verhaal is weer erg lastig te omschrijven. En dat kan alleen maar Lynch.

Verder vond ik vele andere bijscenes ook erg tof en bijblijvend en vooral ook erg zwoel en plakkerig. Bv die ellenlange scene in die countrybar en verschillende typische Amerikaanse shots met ook de juiste deuntjes erbij (lees: die shot van die Motel)

Wat mij betreft weer een parel van Lynch. Goed inelkaar gezet en behoorlijk pakkend en sfeervol en bovenal... behoorlijk mysterieus en eng.

4,5*

Ach, was toch best weer een vermakelijke film met .L. Jackson der in. Wel jammer is dat het soms lijkt alsof veel scenes tig keer herhaald worden maar dan op een andere manier. Maargoed...

In het begin denk je de puzzel al meteen op te kunnen lossen maar dat zal iedereen wel mis hebben met het onverwachte oplossing. Het verhaal kennen we nu allemaal wel maar toch is dit wel de moeite waard. Zeker voor 1 euro...

3,0*

Het is wel cool om zo'n tornado te zien. Maar na 2 3 keer kijken heb je het wel een beetje gehad.

toch 3,5

Een zeer vermakelijk filmpje met nog een mooie rol van Pacino op zijn oude dagen. McConaughby ken ik trouwens ook niet maar hij deed het toch uitstekend. Film moest toch iets hebben van een sportfilm met een standaard verhaaltje. Voor vermaak is deze film toch wel zeker te kijken om even leeg te lopen.

Verder was de film ook erg sfeervol en mocht de humor ook niet ondbreken. Film was voor mij toch zeer geslaagt.

3,5*

Hele rauw en steenhard stukje Engelse cinema.

Joseph, het zal wel overduidelijk zijn wat er met hem aan de hand is. Hij zal vast wel jarenlang gepest, vernederd en besodemieterd zijn geweest in zijn leven en het allemaal maar op zich af liet komen en opgekropt. Dat is ook overduidelijk te zien aan zijn karakter, op een een of andere manier zit hij helemaal vol haat, wrok jegens iedereen die ook maar verkeerd aan te kijken... zelfs zijn hondje blijft onbespaard. En schelden, en vloeken, en ruzie zoeken, en soms ook sub-assertief zijn op bepaalde momenten als het hem toch weer even te heet onder de voeten wordt. Dan ontmoet hij Hannah, een christelijke vrouw die een winkeltje runt en wel ziet wat er aan de hand is en Joseph op alle fronten begrijpt, ook al scheld Joseph Hannah helemaal verrot op der burgerlijke leven. Hannah heeft echter ook niet zo'n fijn leven, want haar echtgenoot, die is waarschijnlijk nog een graadje erger dan Joseph, veel erger zelfs...

Tyrannosaur blikt hier voornamelijk op het uitzichtloze bestaan van de twee personage's en hun zieke achtergrond. Joseph zit alleen maar te vechten met zichzelf maar kijkt toe naar zijn zwaargestoorde buurjongen die met zijn bloedhond zijn buurjongetje terroriseerd. Daar lijkt hij dan ineens met zijn "grote bek" niet tegen zijn opgewassen. Hannah word vernederd, geslagen, gemanipuleerd en zelfs bepist door haar echtgenoot. De bom zal toch echt wel een keer barsten voor beide partijen.

Ik zie trouwens ook wel wat associaties met Both ends Burning, dat experimentele projectje van Edwin Brienen.

Maar voor de rest is dit gewoon op alle fronten een hele gemene, genadeloze en smerige film die toch wel tot het uiterste gaat om een mensenleven zo kapot te maken. Het einde was ook best benauwend. Verder was dit gewoonweg een sublieme kijk in het leven waar je liever niet in terecht wil komen.

4,0*

Wow man, Wel 6 minuten schieten in het begin, Dit was echt een HEAT kloon.

Nu nog Breaking News van Johnny To op de kop zien te tikken want die heeft ook een hele lange schietpartij.

4,5