Opinions

Een beetje een Jack the Ripper achtig verhaal over een psycho die de Tour de France route volgt en daar elke vrouw van de weg plukt om te verleiden en uiteindelijk te vermoorden, tot twee dames... Ik moet eerlijk zeggen dat Sombre niet echt makkelijk te volgen is en ook een beetje alle kanten opgaat. Helaas ook niet echt spannend of eng zoals de trailer doet vermelden, de montage daarintegen is wel perfect en oogt lekker donker en schokkerig op zijn tijd. Maar verder is het meer een soort van psychologische thriller, maar echt spannend word het nergens. Wel weer hier en daar enkele typische schokkende scenes ala France. Beetje wisselvallig als je het mij vraagt. Niet zoals ik het verwachte.

3,0*

Fraai doch rauw coming of age verhaal over een pubermeid die op eigen houtje vlucht naar een resort... Vol schaamte omdat ze is betrapt met de vriend van haar moeder... althans... je kon de wroeging wel een beetje voelen. Vervolgens is de film een samenloop van momenten dat ze worstelt tussen verlangen en zelfstandigheid... en de uiteindelijke band met Joe.

De relatie tussen Joe en Heidi... Hoe graag je het ook zou willen zien... is helaas niet bepaald stabiel en een betoverend gevoel zal je er ook absoluut niet bij krijgen. Je zou denken dat Joe een beetje de redder in kwestie is... maar Heidi heeft nog altijd wel andere dingen aan haar hoofd en blijft vluchten... Ze komt uiteindelijk terecht in een Motel...

Ja... wat kan je eigenlijk verder over het verhaal zeggen? Het is eerder een observatie waarbij je de rest bijna zelf in mag gaan vullen met wat er in Heidi speelt op de momenten. Het probleem was soms dat het een beetje chaotisch en van de hak op de tak ging, waarbij ik het medeleven niet altijd goed kon bereiken. De beelden van het besneeuwde landschap en de kleurenfilters zorgen echter wel voor een koud en uitzichtloos sfeertje... met toch wel een beetje licht aan het einde van de tunnel.

3,5*

Grappig dat ik nu zie dat het van de regisseur van Trade is.

Inderdaad een zeer geslaagde "comming out" film die ook inderdaad wel te vergelijken valt met Beautiful Thing, maar dan in een andere situatie. Want het is nog even veel moeilijker om ervoor uit te komen wanneer je met een grote groep jongens op kamp bent en blijkt dat je toch op jongens valt. Wat toch weer een hoop verwarring en tralarie met zich meebrengt. Wat vriendschap en loyaliteit toch wel even omver doet gooien. Tobi vond ik echt de held van de dag, een stoere, maar onzekere jongen waar het natuurlijk allemaal om gaat. En dan zal je maar vallen op je beste vriend, die de meiden niet van zich af kan slaan. Wat dan? Dat krijgen we op een soms pijnlijke, dan weer sympathieke manier te weten. Summerstorm is zeker niet zo'n deprimerende film als bij de meeste gevallen. Het zwoele zomerse sfeer is sterk aanwezig en het einde is mooi.

Hoort zeker bij Beautiful Thing en Fucking Amal in het rijtje thuis.

4,0*

Wat wordt deze ondergewaardeerd.

Kannibalen-films in vele soorten en maten, van goedkope B-films uit de jaren 80, tot wannabe's, tot Hollywoodfilms, kennen we inmiddels, maar de Mexicaanse We Are What We Are (Bijpassende titel ook) gaat met dat eeuwenoude thema nu de arthouse-kant op, en schetst hier ook een serieuzere en genuanceerdere variant met het thema. Het resultaat is een behoorlijk sterke film die ook ondertussen lekker spannend weet te blijven.

We maken kennis met wat we konden verwachten; een kannibalistische familie die een nieuwe leider zoekt na de dood van vaderlief. De familie rest enkel nog uit een zwaar gestoorde moeder met een doodenge uitstraling en 2 nog redelijk naïve zoons en een dochter, waarbij, zoals de voormalige oude regel al zei dat de man voor het eten zorgt en de vrouw voor het huishouden hier ook nog op een ironische wijze de kop om de hoek steekt. Alleen de man die voor het voer zorgt en professioneel was in het ontvoeren en killen van mensen is er nu niet meer en nu moet de oudste zoon het overnemen, want er moet wel brood (lees mensenvlees) op de plank komen. Wat we dan krijgen is een hectische trip door de straten en wijken van Mexico-City, voornamelijk 's-nachts, om zo op zoek te gaan en de opdracht te vervullen... wat ook lijkt te lukken door een straathoertje te ontvoeren, maar wel met alle gevolgen van dien, want dat er voor dit soort problemen ook nog autoriteiten zijn, had de familie waarschijnlijk over het hoofd gezien, en ook niet de collega's van het hoertje die uit zijn op wraak, en uiteraard de psychologische machtspelletjes met moedertjelief maken het er ook maar niet beter op.

Het resultaat is een behoorlijke meeslepende en sterke film die het ook voornamelijk moet hebben van de spectaculaire beelden van Mexico-City die zelfs nog een beetje een Michael Mann-feeling weten weg te geven. Tegen het einde is er ook nog plaats voor actie and some gore en de ontknoping is wel weer lekker typisch.

Zoals vermeld, helemaal geen slechte kannibalenfilm Nederlands grootste voetbal-rivaal.

4,5*

De Ierse regisseur Kavanagh heeft me enkele jaren geleden al weten te raken met zijn thuislandse The Canal. Nu komt hij met Son, waarin hij het in Amerika is gaan zoeken. En met Son doet hij eigenlijk precies hetzelfde als The Canal; de kijker steeds op het verkeerde spoor zetten.

Emilie Hirsch speelt hier een moeder van een kind dat ze eerst eigenlijk niet wil. Acht jaar later is ze nog behoorlijk blij met haar zoontje en vormen ze samen een hecht familiepaar. Waar vader is? Dat kan je wel raden. Op een nacht lijkt het noodlot toe te slaan en lijkt de sekte, waarvoor ze is gevlucht, het weer op haar te hebben gemunt. Ze gaat naar de politie en een van de agenten geloofd haar meteen. Je zou hier bijna denken dat het voorspelbaar gaat worden; dat die agent ook onderdeel zou uit kunnen maken van deze sekte. Gaandeweg gebeuren er steeds meer vreemde dingen rondom haar huis.... en later ook met haar zoontje.

En hier lijkt de film ineens om te slaan. Was het nou eerst een sekte? Is het nu echt een vloek waar haar zoontje mee besmet is... en het jochie heeft omgetoverd tot een figuur die zo nu en dan mensenvlees nodig heeft om te kunnen overleven... En moedertje die erg van haar zoon blijft houden, helpt hem daarbij ook. Ik ruim metaforen. En nee... Dan lijkt het toch wel weer iets anders te zijn.

En aan het einde vallen alle puzzels, min of meer dan, op hun plek.

Ik kon me met Son zeker wel bekoren. Donkere sfeer, je voelt de constante dreiging maar je wordt ook steeds misleidt. Het is Kavanagh weer gelukt.

4,0*

Best nog wel een sterke misdaadfilm met Channing Tatum en een ideale bijrol van Al Pacino. Het plot is om te beginnen voor mij prima en opzich nog slim inelkaar geknutseld. Channing Tatum speelt goed als een politieagent White die al 2 moorden op zijn naam heeft staan uit het verleden (ook al is het gewoon zelfverdediging) Al Pacino is de man die hem al die tijd onder de hoede heeft gehouden en zijn naam blijft zuiveren. Tot op een dag brengt dat toch wat anders mee en word White weer achtervolgt door zijn verleden. Echt goed dichtgemetselt was het dus niet. En zo word The Son of No One uiteindelijk nog een spannende en boeiende politievertelling.

Ik vond de film ook nergens tegenvallen zoals hierboven word vermeld. Voor mij in iedergeval een best goedgelukte cop-film, met hier en daar verrassende wendingen.

3,5*

Wel een goede Kitano-film. Ietsje minder dan Hana Bi en Brother maar toch nog wel vermakelijk.

Die scene's over dat die gangsters uit verveleing allerlij kinderachtige spelletjes gaan doen vond ik wel leuk, ook die scene met die hijskraan.

4,0

Fijn stukje geschiedenis weer.

Locatie: Sonnenallee, nog geen steenworp van de Berlijnse muur af. Het oostelijke gedeelte. De jeugd geeft al snel mee dat een leven in de DDR niet zo heel zwaar hoeft te zijn. We volgen een familie, waarvan de tiener Michael een deelgenoot is. Michael is een stuntelige type die vaak rondhangt met zijn schoolvrienden en daarmee ook zo veel mogelijk de gesmokkelde muziek uit het westen probeert te bewonderen, alvorens het in beslag genomen kan worden door de Stasi. Daarnaast heeft hij een oogje op de mooie Miriam, die op haar beurt niet zo erg op hem zit te wachten. Is daarmee alle toegang ontzegd? Nee hoor...

Zo werken we toe tot de ode aan de liefde in de DDR, terwijl we lekker rustig en met een hoop plezier door de scenes heenkabbelen en te maken krijgen met kleurrijke karakters en interessante situaties (voornamelijk als het draait om het smokkelen van westerse artikelen, maar ook... de standplaats boven de muur, waarop Westerse toeristen het Oosterse volk kunnen uitjauwen en bespugen) Het grauwe Oost-Berlijn lijkt kleur te krijgen, en of het ook echt zo genadeloos is als hoe het ons werd voorgelegd? Dat lijkt mee te vallen. Het zou net aan de humeur van zo'n commandant moeten liggen...

Hoogtepunten: De liefdesverklaring... maar ook de scene waarbij Michael en zijn jongere broertje op het balkon dansen op rockmuziek en zo de omgeving weten te inspireren, die gestreste stasicommandant, het schoolbal, het appartementenfeest..

Ja, voor mij was Sonnenallee een fijn en indrukwekkend tripje in een voormalig dictatuur. Opmerkelijk dat deze film zich volgens bronnen in 1973 afspeelt. Qua muziek en situaties had het zich beter in 1979 ofzoiets kunnen plaatsvinden.

Fijn!

4,5*

4,

Zeker geen slechte oorlogsfilm van Nederlandse bodem... of moet ik zeggen: een romantische film met de 2de wereldoorlog als achtergrond. De acteurs zijn om te beginnen al zeker niet slecht: Ricky Koole (die ik me nog wel kan herinneren uit de film Lek) speelt weer goed als gewone huisvrouw Rika, en ook Waldemar (Sonny Boy) natuurlijk, waar het allemaal om draait. Sonny is een Surinamer en is overgekomen naar Nederland om voor zijn toekomst in Suriname te studeren. Maar wat er in Amerika in die tijd was, is helaas in Nederland ook zo geweest, de intense haat naar negers en dat het zelfs wettelijk gezien allemaal uitschot is. Nee, het ging er toch wel ruig aan toe als ik het van de film moet meekrijgen. Maar dan ontmoet hij Rika, en ze worden verliefd op elkaar, ondanks al de ellende, racisme en haat eromheen.

En de handen worden helemaal vol wanneer ook nog eens de 2de wereldoorlog uitbreekt en hun hele liefdesleven steeds meer op het spel komt te staan. En daar draait de film ook grotendeels om. En dat levert nog wel eens heftige momenten op en verbaas je je toch wel over de hoeveelheid wilskracht die de 2 hebben.

Ook de decoratie vond ik keurig neergezet. Verder is dit wat romantiek betreft wel weer een typische Nederlandse film, maar de boeiende, rakende momenten eromheen overwinnen het wel.

Niet slecht.

3,5*

Prima regi-debuut van Kitano waarin ie al gelijk uitpakt. Voor zich zelf zet hij opnieuw een erg mooie rol neer (zoals in al zijn films) en word er weer eens lekker op los getimmerd. Kitano is en blijft meester der Japanse cinema. De Kitano-sfeer zat er weer goed in, alleen hierin ietsje minder. Violent Cop heeft toch meer weg van een standaard-politiefilm. Maar ach...van Kitano kan je altijd genieten. Ook deze was doordrenkt met lekkere harde bloederige scenes met dertussen scherpe sarcasme. Die lange achtervolgingsscene met die vent met die honkbalknuppel, die locker-room scene en die scene in de loods en vele andere waren de hoogtepunten. Ook als Kitano der weer eens eentje om het minste geringste in elkaar slaat of trapt blijft ook altijd leuk.

Prima regiedebuut van Takeshi Kitano, wel jammer dat bij deze film de muziek van Joe Hasashi ondbreekt.

De ondertiteling van de Engelse dvd-uitgeve "Tokyo Bullet" is ook niet altijd aanwezig. Maargoed.

4,0* Met mogelijke kans op verhoging.

Weer een zeer prima film van Kim Ki Duk...

Wel een beetje het softe variant als je het met zijn andere films vergelijkt... Al dan niet minder bizar en absurdistisch. Dat Ki Duk een rare fantasie heeft is me al duidelijk. En waarover nu weer? Een vrouw die een groeiende interesse krijgt voor een ter dood veroordeelde man... Deze had zojuist een tweede zelfmoordpoging ondergaan en nadat hij weer uit het ziekenhuis is ontslagen besluit de vrouw hem op te zoeken in de cel. De man is echter door zijn poging wel zijn stem kwijt. De vrouw lijkt eerst slechts voor oogcontact te komen maar vervolgens.... die toneeloptredes van haar en de hele decoratie die ze in de bezoekkamer heeft geplakt zijn grandioos. De bewaking is ook opmerkelijk: In eerste instantie erg zachtzinnig voor mensen die zware criminelen in de gaten moeten houden, met als klap op de vuurpijl die camerabewaking die de voorstellingen van de vrouw observeert... en dan plotseling moet de knuppel even getrokken worden en bruut geweld gebruikt worden als ze niet worden gehoorzaamd. Ook die echtgenoot was erg opmerkelijk. Met als toppunt die sneeuwscene met het hele gezinnetje... na dit alles...

Die toneelstukjes leken overigens een knipoog te zijn naar Ki Duk's eerdere Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring.

Ja, heb weer genoten van deze Ki Duk-prent. De meester van saaie lege films die je weten te bewonderen.

4,0*

Dit keer toch een ijzersterke WO II film zonder frontscenes. Maar wel hele sterke discussiescene's en een heel aangrijpend verhaal en samenloop. Ik vond de rol van Sophie Scholl en haar broer echt ijzersterk, en het komt pas helemaal los als Sophie bijna de hele film door moet opbiechten bij zo'n soort handlanger van Hitlers ideeen. Ze word samen met haar broer opgepakt omdat ze alle geheimen over Hitler verspreid op school en vanaf dat moment draait de film grotendeels om angstzweetbarende discussie's en gevangenschap en uiteindelijk... executie. Maar wat toch echt het mooiste is is dat Scholl echt hele goede argumenten gebruikt over dat Hitler voor geen meter spoort, en dat tegen Nazi-figuren en de Nazi-rechter. Erg ijzingwekking. Niks overdreven melodrama of overtollige spanning, maar wel een puur straaltje realisme. "de laatste sigaret-scene" was echt aangrijpend.

Ja, erg aangrijpende film en toch weer iets anders.

4,5*

Was toch wel een hele leuke film moet ik zeggen. Natuurlijk ben ik geen fan van Disney, maar ik vond dit toch wel een zeer geslaagd werkje en zeker ook veeeel beter dan de vorige Disneyprutfilm dit jaar: The Prince of Persia. Om te beginnen vond ik Nicolas Cage ook weer een schitterende rol hebben als de tovenaar Merlin waar het allemaal om gaat, die word ondekt door de jonge Dave en vervolgens gaat Dave 10 jaar later als Nerd bij hem les volgen om een tovenaar te worden. En dat word nou net juist op een hele leuke wijze verteld want de film zit gewoon boordevol leukigheden en heeft zeker ook een goed gevoel voor humor. Ook heeft de film zijn mooie kiekjes van New York en de magie der tussen is ook indrukwekkend en soms ook erg humoristisch, bv met die Chinese draak, die adelaar van de Chrysler Building, die fouten die Dave maakt met zijn magieen omdat ie nog aan het leren is en ook natuurlijk de schoonmaak scene. Die tegenstander was ook mooi neergezet en je kon ook wel duidelijk zien dat dit een Bruckheimer productie was want het geld werd weer onnodig alle kanten opgesmeten. Je kan dit zien als een Blockbuster sprookje.

Dat einde met dat die vrouw in het kwaad veranderd doordat ze bezeten was, vond ik een beetje een afknapper. Misschien omdat ik er niet echt tegen kan dat vrouwen een onaardse stem hebben. Maar wat er daarna gebeurde zorgde toch weer voor een warm hart.

Gewoon erg leuk hartverwarmend sprookje dit. Perfect voor jong en oud.

4,0*

Wel een aardig animetje maar toch niet echt de beste. Alles is een beetje traag en het verhaal op zich is ook niet echt goed maar.... who cares. Toch wel een vermakelijk tussendoortje dat zich grotendeels onder water afspeeld Die verwoesting van Technopolis en dat eindgevecht tussen die twee waterslangen zagen er wel goed uit.

Er zit ook een heel onverwachts einde in deze film. Is dat toepasselijk bij mangafilms?

Voor 2 euro van de vlooienmarkt zeker een vermakelijke film maar toch niet de beste.

2,5

Was opzich ook weer een redelijke Tsukamoto maar niet echt een hoogvlieger. De film is vooral een beetje aan de saaie kant en oogt verdacht veel als een toneelstuk. Wel heeft Tsukamoto er weer een surirealistisch verhaal aan toegevoegt en die put-scene deed ook verdacht veel aan the Ring denken. Maar verder is dit niet echt baanbrekend vergeleken met Haze of A Snake of June. Ik ga weer verder zoeken naar meer Tsukamoto films.

2,5*

Heb van Koreeda momenteel alleen nog maar Nobody Knows gezien, maar ook hier zet hij weer een erg sterke film neer. Ik had deze gezien in L/V, inmiddels al bijna een maand terug.

Het rustige en het subtiele sfeertje uit NK word hierin ook weer gebruikt en het moet het ook totaal niet hebben van de melodrama, maar het verhaal is hier minstens net zo realistisch en een vrij onaangename situatie. Je zou inderdaad maar te horen krijgen dat je zoon ineens nooit jou zoon was geweest en dat je je echte zoon simpelweg hebt geruild met een ander kind. Dit levert een emotionele lading op voor ouders Ryoto en Mdori, die hier erg sterk worden geplaatst. Zeker de scene's waarbij wanneer ze nog de banden proberen aan te houden met Keiko, hun vermeende zoontje, maar deze rebels begint te worden zijn best behoorlijk pakkend. Die andere familie die dan op hun beurt weer hun biologische zoon opvoed, zijn ook erg goed neergezet en die "vader" had ook een hartverwarmende rol als optimistische kindervriend.

De film weet zo te schommelen van ontroering naar hartverwarmende momenten, maar ook naar een zenuwslopende machtsverhouding tussen vader en "zoon". Het rustige sfeertje en de settings (met hier en daar wat fraaie nachtshots van Tokyo) zijn hierin ook weer meeslepend neergezet. Het einde is ook erg mooi.

Tijd om maar eens wat meer van Koreeda op te snorren.

4,0*

Erg sterk experimenteel filmpje. Ook erg mooi dat dit ook volledig in zwart wit is gedraaid. Het voegt niet echt bepaald veel toe aan het verhaal. Echt een uitgebreid schouwspel is het ook niet maar bijzonder is ie wel zeker. Het begint allemaal vrij "gewoon" over een jongen die bij zijn oom op de boerderij werkt en grotendeels bezig is met dagdromen en lekker zichzelf laat gaan in zijn privémomenten. Het begint een beetje te keren als hij bij het hele gezelschap van zijn oom gaat zitten (wat ook stuk voor stuk hele absurde personen zijn) waardoor hij de hele situatie ontvlucht en in het bos iemand ontmoet.... verder ga ik niet want dan zou ik alles gaan verklappen, maar ik kan je verzekeren dat het leven van David, niet meer zo gewoon word.

Hele knappe film dat gewoon kort maar krachtig is en het hele jaren 50 sfeertje er op een een of andere manier (ondanks de moderne muziek en de trendy kleding van David na) opwekt. De Fransen zijn altijd wel goed geweest in dingen recyclen en er vervolgens toch nog iets schitterends van maken (zie ook maar met La Haine, de films van Caro en Jeunet en La Meute)

Goed!

4,0*

Het leek trouwens helemaal niet op een videoclip. Dit was gewoon topvermaak.

Leuke muziek, locaties, redelijke actiescene's en momenten.

Alleen die kerel die benzine over zich heen kreeg en zijn pistool pakte en schoot en door die lichtflits in de fik vloog vond ik niet erg slim. Hij rend brandend over een loopbruggetje terwijl 1 cm naast hem de sloot ligt. Daar moet ie dan toch gewoon inspringen?

Weer een heerlijke film van de regisseur van Gegen die Wand. Ook hier zet hij weer een aangename komedie neer, met een hoop pijnlijke momenten. We maken kennis met de Griekse Zinos die een havencafeetje runt in de Hamburgse haven. De sfeer is daar al helemaal te gek. We krijgen de uitzichtloosheid te zien en die opa van Zinos is ook helemaal fantastisch. Het succes van dat tentje daalt alleen maar en Zinos probeert maar meer erin te halen om klanten aan te trekken. Maarja, het is nooit goed. Ook heeft hij de handen vol met zijn neurotische vriendin Nadine en zijn roekeloze broer Illias. Door de ruzie's en de akkefietjes word het sfeertje er ook maar niet beter op.

Het sfeertje is ook weer erg goed neergezet en ook precies zoals Spetie het omschrijft. De soundtracks zijn inderdaad ook mooi, alleen niet altijd voor de klanten.

Voor de rest is dit weer een fijn filmpje van Akin, jammer dat er zo weinig van hem is uitgebracht in Nederland.

4,0*

Jurassic Park meets Minority Report. Maar toch evengoed wel een aardig vermakelijk filmpje met toch nog wel een mooi verhaaltje. De futuristisce decors zagen er wel een beetje goedkoop uit maar was wel vermakelijk. Ben Kingsly deed het ook weer prima en leek met dat kapsel btw wel een beetje op Geert Wilders en daarnaast maakt Edward Burns der ook wel wat moois van. De dinosaurussen en andere prehistorische monsters en de jungle waren helaas wel matig geanimeerd met de computer wat je overduidelijk kan zien, maar ach. Het was verder toch wel de kijken waard.

3,5*

Was wel een vermakelijke film. Goede acteerprestaties en het grauwe moerassfeertje zat er ook in. Vooral hoe die soldaten ervan langs kregen, echt wreed, vooral die val met die spiezen die vanuit het water omhoog klapte Daat einde was ook erg mooi.

Weer een geslaagt filmpje van Hill. Ligt trouwens in de 5 voor 5 actie bakken bij Bart Smit.

4,0*

Dit zijn nou net de soort SF-jes waar ik van hou. Een heerlijk, uitgebreid, maatschappijkritische film met verschillende lagen. Alleen moet ik wel toegeven dat het af en toe moeilijk te volgen is en soms lastig is om bij te houden omdat deze film zoveel verschillende kanten opgaat. Maar in ieder geval heeft Richard Kelly het na Donnie Darko weer voor mekaar. Wat ik wel erg raar vind is dat deze film, uit 2006, pas 4 jaar later straigt to dvd in Nederland uitkomt. 4 jaar later. Dat gebeurd maar zelden bij Amerikaanse films die hier uitkomen. En dan is het ook al weer vrij zonde dat deze zich dan in 2008 afspeeld, want dat is dan dus geen toekomst meer als je het in princiepe zo bekijkt. Zowieso vond ik de tijd wel een beetje te dichtbij. Had toch wel een voorkeur dat Kelly 5-10 jaar verder te tijd in ging, of nog beter....helemaal geen jaar opnoemen.

Maar drukt dat de pret? Absoluut niet. We doen het maar gewoon met wat er is en der is genoeg. Zelfs te veel om het bij te houden af en toe. Het begint allemaal met die home-video opname met die atoombom in de horizon van een buitenwijk en vervolgens krijgen we een snelle samenvatting aan nieuwsberichten voorgeschoteld die ons verteld hoe het er met de wereld, en vooral de USA aan toegaat in 2 jaar tijd tussen de atoombom en 2008. Daarna begint de film en we maken gelijk kennis met 3 personen, eeh ik bedoel 3,5 omdat Agent Roland Tavener een dubbelganger heeft (Kloon?), De ene helft is politieagent en de andere helft is dus als ik het goed is een linkse misdadiger. Verder krijgen we The Rock te zien, die toch zeker zo slecht nog niet is. Hiervoor had ik Doom van hem gezien waar het gewoon een uit de kluit gewassen actieheld is maar als een (buiten)gewone burger doet hij het ook zeker niet slecht. Het lijkt overgens wel alsof hij erg veel verschillende personages speelt, de ene keer is het iemand die uit de woestijn komt met geheugen verlies, dan inene lijkt het een cameraman te zijn, dan inene een politie, pooier van Michelle Gellar en uiteindelijk god. Ja, zoals gezegt, soms is het nog best lastig te volgen. Sarah Michelle Gellar speelt ook harstikke leuk als cynistische pornoactrice die een soort taboe probeert te overheersen. Met die personen kan het feest beginnen. En inderdaad, ik herhaal het weer: de verhalen van de 3 mensen lopen erg veel doormekaar dat je je kop er flink bij moet houden. Maar ondertussen kunnen we ook genieten van de high tech leven in Los Angeles. In eerste instantie lijkt het gewoon nog het heden maar het lijkt erop dat de stad met de tijd futuristischer word. Het sfeer de hele film door is gewoon om te smullen. Het is gewoon een beetje een soort kijk in het leven van... De genre komedie valt overgens ook weinig op in de film en het is soms nog wel de vraag waar je de film serieus moet nemen en waar niet. Ik heb overgens wel erg moeten lachen om die scene met dat getrouwde stel die zogenaamd ruzie maakt. En naast dit alles is er ook nog ruimte voor een paar mooie actie/opstand scenes. De laatste 20 minuten van de film waren ook onvergetelijk, vooral waneer agent Tavenner oog in oog komt te staan met zijn dubbelganger. En natuurlijk die Moby-scene in de zappelin De zeppelin zag er ook erg mooi uit en ik heb een beetje het gevoel dat dat een knipoog was naar de Otto Hindenburg.

Maargoed, Richard Kelly heeft het na Donnie Darko weer erg voormekaar. Wat een heerlijke, mooie film was dit zeg! Jammer dat deze al die tijd vergeten werd en zo ongewaardeerd is. Alles zit erin en is gewoon een must voor iedere soort film liefhebber. Deze krijgt van mij de volle laag!

5,0*

Antoine Fuqua had er waarschijnlijk zin in: elk jaar een film maken. Na de vette The Equalizer komt hij hier met Southpaw aan de proppen. Een vrij sterke grimmige boksersdrama die helaas wel weer ietwat voorspelbaar is.

Het acteerwerk van Jake Gyllenhaal vond ik wel erg goed en wat uitstraling betreft kan je hem totaal niet meer vergelijken met zijn personage in Nightcrawler, die hij kort hiervoor had gemaakt. Hier speelt hij een alcoholische, agressieve bokser Billy Hope die met zijn roekeloosheid, buiten de ring wel te verstaan, in nare situaties terecht komt. Een van de situaties kost zijn vrouw het leven en de man verzwelgt in een schuldgevoel... en zijn dochter wordt hem ook ontnomen. Ja, wat een drama allemaal.

Maar Billy Hope laat het daarbij niet zitten en probeert zich te bewijzen... door te gaan trainen bij Tick (waarbij Forrest Whitaker zichzelf wederom aan zijn beste kant laat zien). Afijn... wat we te zien krijgen is dat het leven buiten de ring nog niet zo gemakkelijk is. Maar dat zagen we bij Warrior, The Wrestler enz ook al. De gevechten zien er wel erg goed uit...

Maar door de sfeer, acteerwerk en vele pakkende scenes een 3,5*

Leuke feelgoodfilm van onze Eastwood!

Ja, voordat oude knarren in The Expendables nog even naar een oorlogszone gingen en in Last Vegas er nog even op los gaan... gingen er daar ook nog een paar naar de ruimte. Een satelliet is uit de baan en dat moet opgelost worden voordat het schade gaat aanrichten op aarde. Ja, en wie hebben door de jaren heen een hoge reputatie opgebouwd? Juist, vier mannen... Al is dat allemaal maar slechts 40 jaar geleden. Ze worden ook totaal niet serieus genomen wanneer ze zich aanbieden... Maar dat zullen we nog wel eens zien.

En zo krijgen we een zeer vermakelijke film voorgeschoteld. De wederzien, wanneer Eastwood zijn kompanen weer uit hun oppervlakkige pensioensleven haalt... De conditietraining, nog wat oud zeer en huidige gezondheidsproblemen, en we zijn er klaar voor om de ruimte ingeschoten te worden.

De rollen zijn prima verdeeld en ieder heeft ook zo zijn eigen ding. Vooral de stukjes met Tommy Lee Jones worden op den duur sterk. En ja, het einde kan je haast wel dromen. Maargoed, voor een film als dit...

Gewoon vermaak!

4,0*

Herzien en nog best leuk

3,0

Zeer vermakelijke film met toch een leuke rol van Val Kilmer die er weer wat moois van maakt. Het verhaal sloeg nergens op maar voor prima vermaak is deze film wel te kijken. Met daarnaast ook nog mooie actiescenes en leuke dialogen. Val Kilmer was weer eens zoals gewoonlijk cool en de rest van de crew wist er ook wat moois van te maken. Wat ik wel jammer vond was dat Curtis zo snel doodging, vond zijn aanwezigheid wel perfect.

De plot achterop de hoes klopt ook niet helemaal want het was niet de dochter van de president die ondvoert werd, maarja, dat soort dingen heb je vaker met die plots.

Verder zeer vermakelijk standaard-actiefilm voor de liefhebbers.

3,5*

Gister herzien en hij krijgt een verhoging naar 4* Wat een heeeeerrrliiijjke over de top film. Gewoon een adrenaline kick van het begin tot het eind. Ik krijg nog steeds de slappe lach van die maffe duivelsclown en die scenes in de hel zijn ook gewoon zaaalllig.

Best snel dat er een remake van de Deens/Nederlandse horrorfilm Speak No Evil is gekomen. Nota bene lijkt dit de comeback te zijn van James Watkins. De man achter de uitstekende horrorfilms Eden Lake en The Woman in Black, en de prima actiethriller (voor de verandering) Bastille Day. Dat moet wel goedkomen.

De weg verloopt een beetje hetzelfde als het origineel. In beginsel dan. Het gezin Dalton; man, vrouw, dochter, maken een reis door Italië en ontmoeten in dit pittoreske streekdorp een charmant Schots gezinnetje, met een doofstom zoontje. James McAvoy vond ik hier een prima plaatsvervanger voor Fredja van Huet.
De man Paddy lijkt al snel een vrij bizarre vorm van humor erop na te houden, maar ze zijn oké voor het gezin.
In Londen wordt de familie Dalton schriftelijk uitgenodigd om Paddy en diens vrouw en zoontje op te zoeken in Schotland. De slotzin van het plot bereid je er al op voor.

Het is moeilijk te zeggen welke versie beter is. Zo zijn er in de Deense versie bepaalde zaken die niet helemaal lekker en logisch verlopen; maar is het einde van deze versie weer niet zo macaber als het origineel. Je zou eerder aan een soort actiefilm denken die toch wel iets van een happy end heeft. Wel lijkt deze film de onlogica uit de Deense versie wat te hebben opgepoetst en sommige scenes daaruit lijken te zijn vervangen door nieuwe ideeën. Al dan niet met dezelfde intenties die we van onze Fredja hebben gekend. Het uitgangspunt is en blijft wel fantastisch.

Ook leuk om te zien dat de film nog lonkt naar de afkomst van het origineel; gezien de Deense figuranten, en het feit dat dat ene ontvoerde jongetje ook Deens is.

Al met al is dit wel een geslaagde remake dat zowel gelijkenissen heeft als dat het afwijkt. Het acteerwerk is uitstekend en net zo overtuigend als in het origineel. Misschien mogen we ook wel blij zijn dat het script in handen van Watkins is gekomen.

4,0*

Vond er geen drol aan

echt slechte actie en spanning en die stone was gewoon veel te oud voor die sexscene het is echt een gaapfilm inhoud/doelloos slecht begin.

Waarom zit ie bij de dvds dan in de action collection er zat echt heel weinig actie in.

0,5 ZO!

Best een vermakelijke film met een prima verzameling cast. Echt een sexy meid wil ik het niet meer noemen als er een insect in zit. Film heeft een klein beetje weg van Alien. Echt een topfilm is het niet maar voor vermaakt staat het niet in de weg. Zoals gezegt vind ik de verzameling cast ook erg mooi: Kingsley en Whitaker vooral. Die Whittaker zie ik op een een of andere manier graag in films. En toch heb ik me angst voor dit soort onsmakelijke onderwerpen weten te overwinnen want vroeger kon ik er niet zo goed tegen.

Voor de rest valt er niet veel over te vertellen. Gewoon een zeer vermakelijk old-school filmpje. Die einde met die muis was ook wel grappig.

Op naar deel 2 en 3.

3,5*