Opinions

Een tijd geleden een paar keer gezien.

Wel een leuke film om met je broertje te kijken. Ik heb deze in Nederlandse gesproken versie gezien. Maar leuk was ie wel af en toe. Er zitten ook wat mindere stukken in.

Maar die Montey en Sneeuwbal zijn wel leuke katten en Kasper Van Kooten deed die synchronisatie goed.

2,5*

Ook een leuk vervolg op Stuart Little maar dan even wat minder. Er zitten namelijk erg melige zoetsappige stukken in wat ik niet echt super vond. Voor de rest is dit wel goed gedaan. Met zo hier en daar wat leuke momenten.

2,5*

Hmmm, voor mij was dit, op enkele punten na, helemaal niet zo'n slechte film.

De minpunten waren toch die Yolanthe Cabau van Kutbergen en bepaalde RTL 4 thriller achtige soundtracks hier en daar (wanneer we bijv "Dag zoveel" te zien krijgen). Voor de rest vond ik wel dat de boel relatief goed was uitgewerkt. Het boek heb ik nog niet gelezen maar ook hier zien we weer een schrijnend voorbeeld van het pestcultuur op school. Ik vond dat deze film nog gelukkig vaak wel afstand hield van het overdreven en haast kinderprogramma achtige manier van acteren. Jackie van Parijs zet hier op een prima wijze de rol van Lizzie neer, die tot op het bot wordt gepest door een groepje van twee jongens en zo'n snolletje met een geplooide harses. Veel dingen zijn voor mij erg herkenbaar, de sub assertiviteit die je hebt en het feit dat je zoveel terug wilt doen maar dat er ergens een onmacht schuilt om je te verweren. Deze film lijkt ook wel weer in het extreme te gaan en de sfeer is ook lekker rauw en kil en soms voel je nog wel eens met Lizzie mee. Wanneer je denkt dat Lizzie zich er onderdoor aan laat gaan; de plottwist vond ik ook erg verrassend en scherp en het einde was ook wel een voltreffer.

Blijkbaar was de regisseur ergens lichtelijk geinspireerd door The X is for XXL bij bepaalde stukjes.

Voor de ene niet, maar voor mij was dit wel een sterke rauwe film. Enfin, deze film speelt zich af in Friesland ipv Rotterdam.

3,5*

Beetje matig en slappe actie.

1,0 voor de aardige rollen van Peter Weller en Angus mc Fadyen.

Erg weirde film.

Ik was na een lange tijd (en een zwaar mislukte Appartment 1303) wel weer toe aan een lekker Aziatisch horrorwerkje en aan een stevige dosis rillingen. Sick Nurses voldeed helaas niet aan die verwachtingen en gaat prompt de andere kant op. Maar of dit een mislukte film was, dat viel gelukkig nog mee. Dat dit een behoorlijke bizarre, weirde, en gestoorde film is? Gegarandeerd!

Ook het verhaal zelf slaat kant nog wal, we volgen hierin een paar iewat vreemde zusters met zo hun eigen issues (de ene is neurotisch, de ander jaloers, de ander verliefd, de ander heefd boulimia en eet donuts tijdens het tandenpoetsen (yeach!!) en dan weer een ander die doucht met haar kleren aan. Ze hebben zojuist een van hun collega's vermoord op de operatietafel en deze komt als geest terug om zich te wreken op haar moordenaars. Het geest ziet er in eerste instantie nog lekker freaky uit, maar word hier niet zo subtiel neergezet als Kayako of Sadako, waardoor het al snel niet meer eng word. Ohja, ook het bekende "haar" gebeuren word hier weer in gebruikt en het lijkt soms alsof Sick Nurses, Hair Extinsions van Shono naäapt. De kills zijn dan wel weer lekker goor en worden ook weer piekfijn gedaan met de bijbehorende gereedschappen, en de duivelse kracht van die geest. De zusters zelf waren inderdaad wel soms erg irritant. Dat einde met die bevalling, lijkt zo wel leentjebuur te zijn van Ju-On: The Grudge 2.

Al met al, geen enorme hoogvlieger in het Aziatische horrorgenre, maar wel uiterst weird, met regelmatig een ziek gevoel voor humor. Ohja, dat strandopnames van die (toen nog) vrolijke zusters tijdens de aftiteling sloeg ook als een tang op een varken.

Vreemde shit dit.

3,5*

Domme saaie film.

Het verveelt al na 5 minuten kijken, zonde van je tijd, stroom en geld

0,5

Dit was weer een zeer onaangenaam verhaaltje van Vinterberg na Festen en ook zeker harstikke goed neergezet. Helaas wel soms met dingen ertussen die je erg in de war helpen maar daar heb ik het zo wel over. Submarino is in iedergeval donker en keihard. We beginnen zoals beloofd in de desolate jeugd van de 2 broers samen met hun alcoholistische moeder die eigenlijk meer een gevaar voor hun, en hun jongere baby-broertje is. De keiharde klap die uiteindelijk komt is de dood van het verwaarlooste babytje, wat me ook erg deed denken aan Trainspotting en dat dragen de 2 broers de rest van hun leven mee en heeft ook tragische gevolgen. Hierin laat Vinterberg toch wel op een keiharde manier zien hoe een jeugdtrauma tot vreselijke gebeurtenissen in de toekomst kan opleveren. We beginnen bij Nick die aan de drank zit en agressief is. Wat vond ik hem goed spelen zeg, de ellende en de frustratie druipt er bij hem gewoon vanaf. Hij probeert hoe dan ook zijn trauma weg te zuipen. Zijn ex-gevangenis vriend Ivan vond ik trouwens ook erg goed en is ook gewoon een buitengewone man waarbij ik zelfs een beetje aan de personage van Phillip Seymour Hoffmann moest denken uit Happiness. Maar ook dat loopt uit tot een nare verrassing.

Dan komen we bij Nick's broer (waar gek genoeg de naam niet van bekend is) waar het ook niet al te rooskleurig is. Hij zit aan de heroine, zwaar egoistisch en zijn zoon dreigt uit huis geplaatst te worden. Ook hij probeert op die manier zijn ellende te verwerken en niks kan hem eigenlijk schelen en het word ook alleen maar van kwaad tot erger met bv die drugsdeals. Wel was het erg ingrijpend om die scene waarbij de broers elkaar weer in de kerk zien bij de begrafenis van hun moeder te mogen aanschouwen. Wat me wel erg tot verwarring lijde en wat eigenlijk niet echt nodig was was dat geknoei met de tijdlijn, waarbij Nick's broer vanuit de bus Ivan in elkaar geslagen ziet worden, wat in het begin van de film gebeurd is. Verder waren de laatste 20 minuten van de film echt prachtig en ingrijpend.

Weer een erg ijzersterke film van Vinterberg. Zo mag hij er zeker wel meer van maken.

4,5*

Veeeel beter dan Into the sun.

Ik heb deze film gekocht samen met andere twee seagal films in de steven seagal 3pack(into the sun,submerged en today you die) Into the sun is de slechtste today you die is vermakelijk maar ik vind submerged de beste.

Submerged: 2,5

You're the only part of me I don't hate

We hebben weer eens te maken met een regisseuse die in deze Woke-tijden en doorgeschoten MeToo-acties laat zien wat feminisme wel zou moeten zijn. Juist, door de kunstzin te gebruiken en het er lekker in te wrijven. En hoe?

Coralie Fargaet. Ja, dat is inderdaad die vrouw die achter de no nonsense wraakfilm Revenge (titel zei al genoeg) zit. Een homage aan de rape and revenge films waarin het om de vrouw draait. 7 jaar later komt ze met The Substance. Technisch gezien gebruikt ze dezelfde opzet, maar qua budget, maatschappijkritiek en zelfs nog veel meer is het niveau aardig opgeschroefd. Maar de opzet blijft hetzelfde; en deze raakt je nog veel harder dan Revenge, maar dat hoeft niet vertelt te worden.

We krijgen te maken met Elisabeth; al zou je haar de eerste minuten nog niet (helemaal) zien. Slechts een glimp van een succes, ergens in het verre verleden; waar zelfs een hele huldigingsster voor in een tegel is gegrafeerd.
Voor dat ene moment waarin de paparazzi, de fans en de eer voor degene die op de ster stond. Maar dan verstrijkt de tijd en lijkt die ster; ondanks hij er nog zichtbaar bijligt, inmiddels zo goed als vergeten te zijn.
De eerste scheuren komen al, duizenden mensen lopen er in het dagelijkse leven overheen, dan is het ondergedompeld met sneeuw, dan morst er iemand nog zijn hamburger overheen... Tsja, daar had dus ooit iemand op een zeer monumentale dag gestaan. Ooit...

Ooit ja... Want na deze behoorlijke cynische opening die je al aardig op je lachspieren gaat werken maken we kennis met de heldin in kwestie. Elisabeth zelf. Een rol van Demi Moore's leven lijkt wel. Die op haar vijftigste, of zestigste... nog dagelijks haar best doet om bij te draaien met die Tell Sell-achtige fitnesssessies. Dat ze het allang al niet meer voor zichzelf doet is al duidelijk, maar blijkbaar lijkt eigen wil en een wet binnen een schoonheidsindustrie een vaag contrast in stand te houden. Het wordt al snel duidelijk; ze is te oud en het bedrijf is toe aan verversing. Wie bepaalt dat? Juist! Ene Harvey (natuurlijk, die naam. Op wie zou die gebaseerd zijn?).
Een seksistische, maniakale boomer die vanaf een afstand nog de gladde egotripper uitstraalt, maar eenmaal dichtbij, vallen die vieze tanden, zijn gerook, het eten van garnalen etc nog wel meer op. Niet bepaald schoonheid, voor iemand die een schoonheidsbureau runt. Maarja, mannen met veel geld... Een fenomenale rol van Dennis Quaid.
Let wel dat deze rol voor Ray Liotta bedoeld was. Maar die kwam voor de opnames te overlijden.

En voor je het weet gebeurt het ook. Elizabeth ligt er na 40 jaar succes uit. Ze moet er via een advertentie, waarin er nieuwe jonge kipjes gezocht worden, achter komen. Maar er lijkt niet helemaal nood aan de man te zijn. Er gaat namelijk zo'n bepaalde drugs in de omloop. Iets wat zich adverteert als een middel dat het echte uit jezelf doet halen. (er wordt dus nog om het cruciale heengedraaid)

Elizabeth denkt er niet lang over na en vraagt het aan. Ze verplaatst zich vervolgens naar een groezelig steegje, waar een ingang naar een chique kleedkamer schuilt en waar haar bestelling in een kluis op haar wacht.

Ik had het eerlijk gezegd nog niet helemaal kunnen zien aankomen wat er precies zou gaan gebeuren nadat ze het hele stappenplan van de substantie ondergaat. Maar inderdaad.... Heel logisch natuurlijk ook. We richten ons op ene Sue, die hier ook eveneens fantastisch is vertolkt door Qualley. Ik moest bij haar rol zelfs een beetje denken aan Mia Goth in MaXXXine. Sue is in ieder geval het jonge blaadje waar het bedrijf op zit te wachten en daar waar Elizabeth rust, stapt Sue het bedrijf binnen, wordt ze meteen geadoreerd door Harvey (al krijgt ze geen greintje Empathie als ze over haar zieke moeder begint. Ze zijn natuurlijk maar om één ding belangrijk) en is ze binnen no time een nieuw succes.

Maar dan komen de switchen. Alles lijkt in het begin nog op rolletjes te gaan. Zolang je de substantie maar op de juiste manier en volgens de richtlijnen gebruikt. En na verloop van tijd wil daar natuurlijk wel iets in misgaan.
Vergeten misschien? Of eigenwijsheid? Of och... dat moet toch wel gewoon kunnen?

Natuurlijk... Maar dan zullen we het niet over de gevolgen hebben.

Want vanaf dat moment is de film een afdaling naar de hel. Je moet begrijpen dat de "gevolgen" in een breed begrip worden vertoond. Dat de procesweken geestelijk steeds ondraaglijker worden, dat jaloezie, schaamte, zelfhaat en mutaties er ongenadigd door heen sijpelen. En dan moeten we het nog eens over het huishouden hebben van het appartement. En kan het nog gekker? Ja, dat kan zeker. Heel zeker! Het werkt ook mooi de 150 minuten door.

En het is ook maar dat ik al het een en ander aan stills heb gezien, maar gelukkig kon mijn maag het wel aan.
Maar poe poe poe... Het is wel echt heel heel heeeeel ranzig. Zo onherroepelijk fucked up en bizar. Alhoewel het lang niet nieuw is. We kennen Cronenberg nog wel. Neem dat maar letterlijk. Maar je went er al wel snel aan.
Ik had daarnaast het woord "Freakshow" op de poster niet al te letterlijk genomen. Ik zat er flink naast. Met name wanneer we ook nog eens worden getrakteerd op een heus bloedbad dat zo uit een jaren 80-horror had kunnen komen. En ja, dat einde met die ster... Tsja. Het gezicht is er nog wel.

Ik begrijp er niks van trouwens. Ik had gisteravond niet veel gegeten en ben net bekomen van een griep. Na de film zette ik nog maar even de frituurpan aan en heb best nog wel even een goede aanvulling op een karige avondmaaltijd kunnen verwerken. Hoe dan! Hoe kon ik dit geweest zijn? Misschien moet ik nog even mijn recensie bij Kuso; de film van Flying Lotus die ik onlangs gezien heb, nalezen om het nog een keertje van mezelf te begrijpen.

Ja, Fargaet heeft hier een Cronenberg-inspiratie neergezet die zijn weerga niet kent. Maar het draait natuurlijk allang niet om de ranzigheid. Het draait om het feit waar je met je neus op word gedrukt. De kijker die dat niet begrijpt of dat weglacht of wuift is degene die met een probleem zit. Wie weet hetzelfde probleem als waar de film nou juist om draait. En dat probleem is maatschappelijk. Of komt er na een film als deze toch nog een andere era? Het is wel te hopen. Laten we maar weer eens "normaal doen, dan doen we gek genoeg!"

5,0*

Helemaal geen slechte film, integendeel zelfs.

Tsja, waar te beginnen... Katrina is een type borderline-griet, die der eigen helemaal stort in de drank en de drugs, experimenteren, freeweelen met haar vrienden, een krakkemikkige relatie heeft met haar eigenwijze vriend Rusty, hangt de dievegge uit in winkelcentra met haar vriendin, en woont bij haar overbezorgde vader.... afijn, het typische soort losgeslagen geval dus, maar dat heeft ook nog een baby...

En ja, haar "blitsende" leven neemt een andere wending wanneer haar broer Danny word opgepakt door de politie, nadat hij met zijn onzekere vriend Kenny, met een samuraizwaard een overval heeft gepleegd. Ze houd overduidelijk ook meer van haar broer dan van haar vriend... en dat is nog niet alles. Ook haar kind dreigt nog eens van haar afgenomen te worden. Erg naar allemaal!

En zo beland Katrina in een spiraal van rebelsheid en word nu helemaal stuurloos, met alle gevolgen van dien. Soms begin je jezelf nog af te vragen of Katrina niet zelf ook een psychopaat aan het worden is, het antwoord is te vinden in de epioloog.

Hele absurde en aparte film... Film noir? Tarantino? Indie-film? On the run-film? Opmerkelijk waren ook de interviews die regelmatig tussendoor kwamen, die de boel nog een beetje aansterkte tot het vrij bizarre einde. Verder was die politieagent ook lekker cynisch en ook leuk om net te zien dat dat Poolse vriendin van Katrina, de piepjonge Mia Wasikowska was.

Een beetje vreemd, maar wel lekker.

PS: Soms vergeet je wel eens het verschil in locatie tussen Australie en Amerika.

4,0*

Na de toffe A.C.A.B. gezien te hebben, me nu verdiept in dit Italiaanse maffiaepos.

Een politicus denkt de avond van zijn leven te krijgen met twee minderjarige prostituees, totdat er eentje aan een overdosis overlijdt. En ja, gezien het geweten over het algemeen al laag genoeg is bij dit soort lui en de paniek slechts is gebaseerd op eigen gerief, laat hij de prostituee verdwijnen. Echter blijft niet alles water dicht en lijkt er een domino-effect in gang te worden gezet.

Want waar de ene deze zaak afhandelt, word deze afgerekend door de ander... en zo gaat dat de hele film door. Nee, niet dat we een aaneenschakeling van executies te zien krijgen; wel op de slow burn toer. En die doet ons wederom geloven dat de hele wereld die een land draaiende zou moeten houden, walgelijk is. Zelfs de paus blijft niet bespaard. En ja... ergens wil ik dat ook allemaal wel geloven. En dan is er ook nog de machtige maffiabaas "Samurai" die dezelfde lui paait om een Las Vegas te maken van een achterstandswijk... Welke lui? Juist... degene die het land draaiende houden.

En zo hoeft de onderwereld niet altijd te bestaan uit ongeschoolde, verpauperde, drugsverslaafde en wrokkige mensen, maar dat de hoge heren juist degenen zijn waar je voor moet vrezen. Je zou voor die eerste groep nog sympathie hebben, na het zien van deze film.

Ook moet de film het hebben van de sfeer en de achtergronden die zich toch wel meer richten op de verwaarloosde plekken in Rome boven de exotische kiekjes. Net als in A.C.A.B. Dat Sollima een muziekliefhebber is is hier ook weer opnieuw te horen. Voornamelijk de plaat Hurry Up, We are dreaming lijkt hierbij zijn nummer in in 2011 te zijn geweest (het jaar waarin de film zich afspeelt). Wel had er in dit geval wat meer actie in gemogen. De schietscene in dat winkelcentrum was erg fraai geschoten, maar toch was er wel genoeg plaats geweest voor nog een paar actiescenes. Ook de onherroepelijke val voor Fillipo, die liquidaties terwijl dat meisje in een trip zit en die scene met die honden maakten het plaatje af.

Wat mij betreft was dit weer een klassefilm van Sollima. Interessante personages, grimmig sfeertje en benauwend realisme.

4,5*

Verrek, dat is Christopher Lambert. De man achter de talloze B-films. Wist niet dat hij Frans kon praten.

Na Le Dernier Combat werd het ook tijd om deze oude film van Luc Besson te zien.

Het begint al typisch als een Franse actiefilm; een wilde achtervolging door de straten van Parijs ten tijde van de jaren 80. Het schijnt dat de zekere Fred moet vluchten voor de politie. Hij vindt al snel zijn uitweg in de eerste de beste metrostation. En deze ondergrondse gang schijnt groter te zijn dan menig mens had gedacht.

Hij weet al goed te verkassen en ontmoet al snel andere excentrieke figuren die er bijna leven. Jean Reno als een stille man die overal met zijn drumsticks op slaat. Jean Hugues Anglade speelt als rolschaatsende tasjesdief, Helene die hem verleidt, een bloemist, een heuse punkband... Het vormt een kleurrijk en bizar sprookje dat door de setting geen daglicht ziet.

Fred weet zich te vinden in deze wereld, terwijl onderwijl de politie en de metrobewaking het net om hem heen wil trekken. Zo heeft Subway vele ingrediënten en creaties en lijkt het op den duur zelfs een musical te worden.

Besson heeft hierin een fijn en creatief stukje cinema gecreëerd, waarbij hij de moderne dynamiek dat hij in zijn latere films toepast hier al goed zichtbaar is.

4,0*

Die scene

Mijn 1800ste stem.

We kennen inmiddels al de virtual reality films, nu maar eens een fantasie wereld, waarin Zack Snyder weer helemaal losgaat. We kunnen hem ondertussen echt wel de heer en meester in montage en visualiteit noemen, want ook met Sucker Punch zet hij, naast dezelfte soort creatieve, animatie achtige shots gebruikt te hebben in 300 en Watchmen, zet hij weer een dijk van een film neer waar je ogen bloedgeil van worden. De hele film is ook met de typische Snyder kleurenfilter gemaakt, maar de fantasiewerelden van Babydoll maken het nog veel beter. Het verhaal is simpel: Babydoll word, na der eigen te hebben verdedigt tegen der stiefvader vals beschuldigt in een tehuis voor ontspoorde meisjes geplaatst, waar het er ook niet echt vriendelijk aan toe gaat. Omdat de stiefvader er mee weg wil komen van zijn gedrag wil hij de geheugen van Babydoll laten wissen. En net voordat dat gebeurd, creeert Baby Doll een fantasiewereld dat ook nog meerdere lagen bevat. Een soort droom in een droom. In de situatie dat haar geheugen gewist worden, fantaseerd ze over die boordeel en in die fantasiewereld over die boordeel, sleept ze ons veel dieper mee.

En hierbij kan Snyder zijn eigen weer lekker uitleven, ik ben echt sprakeloos daarover. Wat zijn die fantasiewerelden toch allemachtig mooi, stijlvol en baanbrekend neergezet. Om dan ook zeker maar weer over de kleurengebruik te zwijgen. En Snyder haalt ook werkelijk alles uit de kast: van Samurai's in het feodale Japan, De eerste wereldoorlog, een sprookjeswereld met draken, orcs en een kasteel, en tenslotte, een planeet, met een futuristische trein en een futuristische stad. Ongelovelijk wat is dit toch schitterend neergezet zeg. En dat is dan nog niet alles, want in elk van die wereld word oorlog gevoerd, waarbij we weer zalige actiescenes voorgeschoteld krijgen die Snyder weer intens verzorgt gemonteerd heeft. Slow-motion, kogels vliegen om je oren, of de (zwaard)gevechten zien er gewoon stijlvol uit.... ja ook de actieliefhebber zit hier niet verlegen. Ook zowat net een soort van computerspelletje zou je het kunnen noemen. De vrouwelijke personages waren ook stuk voor stuk erg goed en ook heel sexy. Die eerste wereld-oorlog shot bv zie je ook overduidelijk hier en daar jaren 50-sf invloeden een aanwezigheid hebben, met die robot-achtige nazi's. De mooiste en de meest oogstrelende gedeelde vond ik toch wel op dat ene planeet met die trein met die bom die die futuristische stad dreigt op te blazen. Sucker Punch is echt een schilderij af en toe. Helemaal geweldig.

Snyder heeft het weer helemaal voor elkaar met Sucker Punch. Zelden zulke mooie beelden gezien. Met daarnaast nog knappe actiescenes en een gelikt verhaaltje erin met verschillende lagen. Muziek is ook erg goed. Zijn veelal wel covers van oude nummers als bv van The Beatles. Bjork was er overgens nog niet in de jaren 60 Mooie goed acterende dames, Nette puzzletocht. Wat wil je nog meer?

4,5*

Niet echt de beste van Van Damme maar ook niet slecht. Van Damme kon weer goed acteren. Ik snap niet wat er zo slecht aan is. Ok die nieuwe gaan een beetje achteruit maar toch zie ik hem graag.

De film lijkt inderdaad een beetje op Die Hard. Af en toe was ie een beetje saai maar er blijft vaart in komen. Verhaaltje is natuurlijk weer standaard: Terroristen, Held, Bommen, Zoon en Dochter redden, noem maar op.
Wel geinig hoe Van Damme sommige terroristen uitschakelt: een kippenbot in iemands strot douwen, en iemand laten wurgen door een lopende band van een vaatwasser.

Film was weer helemaal over de top. Toch leuk om eens te zien.

3,0*

Dat ik de enige ben op Moviemeter die deze film gezien heeft.

Maar deze hield ik ook al een hele tijd in de gaten en uiteindelijk toch nog de oop-versie uit Engeland kunnen krijgen, met handtekening van de regiseur derop ook. Sudden Fury is een amateuristische film, goedkoop gefilmd, maar wel extreem geweldadig en dat was natuurlijk heerlijk om te zien. De film varieerd van gore-splatter, waarin de ingewanden, bloeduitspuitende lijken en ledematen niet bespaard blijven naar een over de toppe actieknaller, met een knipoog naar John Woo in die eind-shoot. Nick Randell als Walker vond ik helemaal geweldig en de rest van de crew ook voor een amateurfilm. Het F-word word er ook elke seconde in gebruikt. Nee, voor een b-film is Sudden Fury erg gelukt. Als je van een combinatie van schieten en gore houd is dit toch wel een film voor jou.

3,5*

Goede film. Wel bijna de beste DH film.

Leuke rollen van Eastwoods vrouw en Albert Popwell(ook te zien in de derde DH)

Gewoon een typisch wraakfilmpje.

4,0

Slecht was ie niet hoor. Mooi wegkijkfilmpje met Snipes van toen. De sfeer zit er goed in en het word overgoten met zalige Jazz-deuntjes. Het verhaal is ook mooi opgezet en het acteerwerk is ook prima. Soms zaten er ook tedere stukken in van oa dat die moeder in het begin aan een overdosis sterft en dan aan het eind van de film de vader

Voor 1 euro absoluut geen miskoop. Je krijgt voor die prijs toch wel een hoop op je bord met suikerheuver

Dat twist aan het einde had niet gehoeven.

3,5*

Films uit Oost Europa zijn vaak veelbelovend... Het land staat bekend om zijn zwarte humor en uitzichtloze kilheid en deze film beloofde veel. De sombere grijze achterbuurten van Tallinn beloven veel... De film speelt zich overigens niet af in de jaren 80, zoals de plotomschrijving doet vermoeden... En ja, wat moet ik er precies van zeggen? Het is duidelijk dat deze film het moet hebben van zijn saaiheid. We volgen enkele personages die voornamelijk een destructief bestaan lijden en zich staande proberen te houden in de leegde. De ene door drank, de ander met soaps en ja... vul maar in.

De film lijkt opvallend veel op een documentaire en moet het hebben van de observaties. Echter word de verloop ervan best wel traagjes... of het was de bedoeling om de kijker mee te sleuren in de somberheid van de film. De humor is onderkoeld en het acteerwerk is ook vrij goed gedaan.

3,5*

Erg leuke mafiafilm dat je eigenlijk als een komedie moet zien. Om de keer lag ik in een deuk vanwege de ongelukken en de misverstanden van de gangsters en die hele scenes met Lono en Mickey zijn ook van om vanaf het begin tot het eind de slappe lach te krijgen. Lopen ze de hele tijd maar over schoenen te zeiken, hoe kinderachtig.

Voor de rest heb ik me prima vermaakt met deze film. Iedereen speelde goed. Het verhaal vond ik wel een klein beetje weghebben van Fargo.

4,0*

Leuk concept... Uitwerking iets minder.

Het is grappig dat er pas de laatste 2 decenia... na een halve eeuw aan remakes en herhalingen van de beruchte superhelden... creatief wordt gedaan met het concept... en er soms ook een eigen draai aan gegeven word. Zo met Suicide Squad. Al blijven, in dit geval, Batman en Joker... nog vrij veel op de achtergrond meespelen.

De film lijkt erg veel op de automatische piloot te gaan. Op een vrij standaard manier maken we kennis met de zogenaamde maatschappelijke probleemgevallen, die een missie krijgen om een beetje verkorting op hun celstraf te krijgen. Leuke rol van Will Smith, Joel Kinneman en ook dat blonde meisje had zijn charmes. Die hagedisman stal de rol. Maarja, wat krijgen we dan? Een beetje domweg schieten, schieten en nog eens schieten.

Heb ik geen problemen mee... Want iedereen kent de fantastische The Raid nog wel... Maar de montage is te karig, afgeraffeld en werkt op een een of andere manier niet al te best. Het voelt een beetje alsof David Ayer (had ook nota bene beter van hem verwacht) erg veel haast had om de film in de zomer van 2016 te laten uitbrengen... met angst voor eventuele uitstelling. En ja... Ook de grimmigheid, zoals ik die heb onthouden van titels als The Dark Knight, ontbreekt eraan. Die 12+ keuring zei al genoeg.

Nee, helaas... Te chaotisch en rommelig. Het enige wat wel goed was waren de in elkaar gezette personages zelf... Maar daar bleef het bij.

2,5*

Wat een heerlijke film zet Takashi Miike hier weer neer. Met wel een hele rare, maar toch werkende mix van Spaghettiwestern, Samurai's en een overduidelijk Japans landschap dat "Nevada" word genoemd. Ohja, en Tarantino doet ook mee.

Deze film heeft gewoon alles weer in zijn mars en lijkt ook wel een soort parodie te zijn. Iedereen spreekt Engels met een Japans accent. En voor de rest is het gewoonweg van begin tot eind schieten schieten schieten en het bloed spat weer lekker in het rond. De toneelstukjes tussendoor met Tarantino zijn ook geweldig (ook wanneer Tarantino die ouwe vent speelt en die toneelstukjes eigenlijk momenten waren ver in het verleden) En ipv Indianen vechten de cowboys het inderdaad uit tegen de Samurai's, en worden Kurosawa en Leone overduidelijk (met een snufje absurdheid) in de blender gegooid. Het lijkt ook wel alsof Miike bewust een mislukte parodie wou maken die echt van geen kanten klopt en zo absurd als de pest is. Dat lukt alleen maar Miike.

Wat mij betreft zeer genoten van deze heerlijke over de toppe film. Miike blijft je altijd verrassen.

4,5*

Was best nog een strak Mexicaans misdaadfilmpje (al speelt 97% zich in Buenos Aires af) Natuurlijk is het verhaal weer erg standaard maar de film pakte kwa actiescenes nog wel beter uit dan ik had gedacht. De actiescenes zijn ook ruimschots aanwezig en de Buenos Aires word toch wel erg fraai en bruisend weergeven. Ik heb me nog wel vermaakt. Het einde is natuurlijk ook typisch.

3,5*

Na de magistrale Turbo Kid hebben de drie regisseurs weer een topper afgeleverd.

Wat ik wel een doorn in het oog vond was dat dit zich in Amerika afspeelde ipv Canada.

Het is de zomer van 1984 en we volgen vier jongens van vijftien jaar die, wegens hun leeftijd, een zorgeloos bestaan leiden. Leven bij dag, genieten van de momenten, weinig zorgen... en ieder zijn eigen karakter (de nerd, de dikzak, de stijfkop en de macho). Meteen had ik al veel sympathie gekweekt voor deze jongens en ze zouden inderdaad ook zeker niet misstaan in een Stephen King verhaal/verfilming. Ze houden zich voornamelijk bezig met het verzamelen van zo veel mogelijk netvliesmateriaal (tieten en wat voor stukjes bloot dan ook), nachtelijke speurspelletjes... en uiteindelijk... het bespioneren van Agent Mackey.

Want er is een seriemoordenaar in de regio gesingaliseerd die het op jongens voorzien heeft, en alle tekenen maken het ernaar dat de vier jongens Mackkey ervan verdenken. Aangezien deze kans geheel uitgesloten lijkt te zijn, gaan ze zelf maar op onderzoek uit.

En dat brengt toch wel een mooi avontuur met zich mee. Tussen het meisjes kijken (en uiteindelijk ontvangen) zijn er ook nog andere dingen noodzakelijk. Natuurlijk weet je allang al hoe dit alles gaat aflopen, maar toch... Waarom is deze film dan toch nog zo goed? Waarschijnlijk draait het meer om het knipoog en de neo-elementen, dan om het verhaal. En soms wil dat prima werken.

Ook de passages tussen Nikki en Davey waren mooi, al hadden ze daar wel iets meer mee kunnen doen.
Ook de andere jaren 80 elementen; de koude oorlog, walkie talkies, dat typische buitenwijksfeertje en uiteraard de eigen synth-wave soundtrack die het tijdsbestek aandikt.

Ook het einde was knap... en inderdaad, die zoldertrapscene was weergaloos.

Ja, dit is weer een prachtige poging van de regisseurs. Van mij mogen ze doorgaan.

Zucht... was ik maar 15 in de jaren '80 ipv de inspiratieloze jaren '00. Geen wonder dat alles ook retro gaat.

4,5*

Sterke film alweer van Spike Lee die dus ook gebasseerd op ware gebeurtenissen blijkt te zijn. Al lijkt het erop dat Lee zich hier liever wil verdiepen in de hele jaren 70-sfeer dan het daadwerkelijke verhaal over Sam, een doorgedraaide schyzofrene psycho die, naar eigen zeggen wordt gecommandeerd door een pratende hond, wat hem meteen de aanleiding geeft om vrijende tieners in auto's voor hun bakkes te schieten.

Om de hele psycho-story heen kabbeld de film lekker rustig een tiener-verhaal rond, waarin we kennis maken met de gelovige en koppige Vinny, en waarbij het ook behoorlijk leuk is om Adrien Brody in zijn jongere jaren te zien en hoe hij hier een rol neerzet van een punker die, na zijn studiereis door Engeland, alle inspiraties heeft meegenomen, waarbij je hem amper nog Amerikaans kan noemen. Terwijl de spanning over moordenaar "Sun of Sam" de zomer van 1977 in beweging houdt, neemt Lee ook een uitgebreide kijk in de groep vrienden, waardoor de film ook een soort van comming of age is. De film neemt ook een uitgebreide blik in de punk en disco-scene dat elkaars grootste vijanden blijken te zijn en de rouwe liefdesverhaaltjes en de geheime baantjes die Vinnie en Ritchie aannemen maken de boel ook niet bepaald vrolijker. De ontknoping echter ook niet...

De jaren 70 sfeer was wel prima te proeven, en Spike Lee is lekker creatief geweest, waarbij de 144 minuten prima te verhapstukken waren.

4,0*

Leuke zomerse coming of age over vier meisjes die overgaan naar de middelbare school.
Ze besluiten nog eenmaal de dagen samen door te brengen, halen alles uit het leven wat erin zit. Totdat ze in het bos op een lijk stuiten.

Ik kreeg hier al snel associaties met Stand By Me. Maar dan nu met meisjes.

Ze besluiten het lijk te verplaatsen en het binnen hen zelf uit te zoeken wat er gebeurd zou kunnen zijn. Dan pakt de film wel vrij uitgebreid uit. Een van de meisjes krijgt op een horror-achtige manier visioenen van dat lijk te zien en uiteindelijk mondt het zich uit naar een Ouija-spel.

Summering is hierbij een aangename kleine film. De zomerse warmte is haast te voelen, het verhaal wordt in routines bij elkaar gehecht en dan hebben we ook nog eens die hysterische ouders die zich om elke poep of scheet van de dochters over medicatie beginnen. Typisch Amerikaans weer.

Maar zo weinig kijkers op Moviemeter? Dit had nog wel een A24 productie kunnen zijn.

3,5*

Je kan wel overduidelijk zien dat dit een Nederlands TV-filmpje is.

Ik kwam op deze titel nadat ik de nieuwtjes over Sunneklaas onder ogen kreeg. Je bijt je meteen flink in het stof, want is het nou daadwerkelijk zo dat Amelanders een soort Purge houden, en dat de rest van de dagen in het jaar de Duitse zomertoeristen en avonturiers gastvrij ontvangen alsof er niks aan de hand is? En wat is er eigenlijk aan de hand? Vrouwen en kinderen die naar buiten gaan worden geslagen? Stenen door de ramen waar licht brand? Gaat dat verder omdat we er inmiddels zo weinig over mogen weten? Of is het slechts gewoon een soort spel wat er onder elkaar gespeeld wordt en valt de schade wel mee? Moet het leger dan niet een keer ingrijpen en is Ameland dan eigenlijk geen rood gebied op de kaart van de VN?

Maargoed, dit zou de zoveelste kans kunnen zijn om vanuit Nederland een sterke no nonsense horrorfilm over te maken, maar toch kiezen ze het liefst weer voor een soort van drama en zijn de hoofdrolspelers natuurlijk weer van die verwaande types uit het Zuidas die op een soapachtige manier dialogen blijven uiten... en waar 80% van de film ook aan wordt uitgeweid. De andere 20% is wel interessant. Die jongen op de scooter was echt een engerd en het hele kleine gedeelte dat het festival begint lijkt de film los te komen. Komen we achter het geheim van Daan... Maar dat was het dan ook alweer. Geen spannende opbouw, alleen maar kattengejank over levens en werk-zaken en over vreemdgaan. Welkom in Nederland... Je krijgt hierdoor ook zelfs weinig van het eiland zelf te zien, de dreigende sfeer die er had kunnen spelen en dat we ons ook focussen op de tegenpartij met zijn toch wel effectieve maskers. Maar daar hadden de filmproducenten zeker weer geen tijd en geld voor.

En dat terwijl het einde wel nog goed te doen is.

En ook jammer dat het Terschelling was ipv Ameland. In Terschelling schijnt het er gewoon net zo gemoedelijk aan toe te gaan als Halloween en ben je als buitenstaander gewoon welkom.

Vrijwel mislukt dus, met de verdwaalde sterke momenten die nog een beetje weten te werken.

2,5*

Perfecte non-Amerikaanse space thriller dat trouwens ook een beetje een 2001: A Space Odessy meets Event Horizon was. De titel klinkt zonnig en vrolijk maar dat is de film absoluut niet! De film moest eigenlijk blikken op dat de zon sterft en dat de aarde dreigt te vergaan maar het is niet alleen dat. En daar hou ik van in films "het is niet alleen maar dat". Het begint allemaal als een ruimtefilm met mensen die met goede moed de aarde willen redden maar zodra het frontaal mis gaat begint de nachtmerrie pas echt en veranderd de gerne sience fiction/thriller naar horror. En dan word het ook een harde zieke boel dat niet echt voor tere zieltjes is bedoelt. Vooral met dieverbrand/gevilde Pinbacker die 7 jaar geleden dood werd verklaard en toch scheen te leven(of een zombie is, hoe zat dat nou in elkaar?).

De sfeer is trouwens ook vaak best depresief en rauw. Zo nu en dan krijg je van die depresieve deuntjes te horen (waaronder aan het eind als die capsule met die bom en Searle aan boord de zon invliegt) dat ook weer voor een aparte sfeer zorgt. De sfeer zit goed in elkaar met bijna van alles derop en deraan. De ruimte en de zon en het decor is erg mooi ondworpen. Alles ziet er ook perfect uit.

Regiseur Danny Boyle heeft het weer voor elkaar. Wat allemaal begon bij een ondschuldige Trainspotting (als je naar het onderwerp en het budget kijkt) komt neer op de films als 28 Days later en Sunshine. Al bij al wel allemaal even smerig en schokkend. Nu heeft hij weer een nieuw meesterwerkje klaargestoomt: Sunshine.

Verder perfecte non-Amerikaanse sf/horror. Om van te smullen.

4,5*

Degelijke film en ook weer een heel ander soort variant op Kick-Ass, alleen nu even ietsje weirder, en ranziger.

De film opent met een erg toffe cartoon en daarna kunnen we weer te zien hoe je der maar op moet komen om jezelf in een superheld te veranderen die voor de rest niks aan superkrachten heeft, en het mag wat dat betreft ook op een R-rating manier verteld worden en het moet geen kinderfilm worden over carnaval. Hoe haalt een idioot het nu weer in zijn hoofd om Superheld te worden? Nou: we maken kennis met Frank (Nooit eerder gehoord van Riann Wilson btw), een brok wrakhout die overal in faalt en zijn fragiele voormalig verslaafde vrouw er met een drugsdealer Jock (erg overtreffend gespeeld door Bacon) En zo moet hij dus hopeloos toezien hoe zijn eigenwijze vrouw, die Frank maar een ouwe zeikerd vind, weer de afgrond in gaat. Frank is het boekie helemaal zoek, maar dan... laat hij zich inspireren door een TV-programma over een Superheld dat Jezus voor moet stellen, tegen die duivel (echt de slappe lach kreeg ik van die duivel vooral ) Zoiets, kan ik ook!!!! En zo word hij steeds gekker: hij meent dus de kracht gekregen te hebben van god en zo ontwerpt en maakt hij zijn kostuum, en gaat achter de drugsdealers van zijn vrouw aan.... of.... laten we eerst maar eens wat misdaad bestrijden.

Tussendoor: Die scene waarbij hij dus door God werd aangeraakt heb ik mijn blik moeten afwenden want ik ben echt ENORM fobisch voor tentakels. Na 1 seconde de tentakels gezien te hebben ging mijn hoofd meteen de andere kant op, afwachtend op de volgende scene. Als ik er maar aan hoef te denken dan slaat mijn hoofd eerst op hol en schiet er een rilling door mijn ruggengraat en beginnen mijn benen heel akelig te tintelen (alsof ik zelf beet word genomen door zo'n tentakel) Echt fucked up dat ze nou net op die manier die scene moesten neerzetten. Maargoed, gelukkig hebben we er later niet meer last van en krijgen we een erg leuke, en behoorlijk brute misdaadkomedie voorgeschoteld.

Afin, Frank alias Crimson Bolt gaat eerst maar eens oefenen in de achterbuurten. Aangezien hij geen superkrachten heeft, komt de waterpomptang goed van pas, en zo verbrijzeld hij de schedels van drugsdealers, kindermisbruikers, en ander uitschot. Maar op den duur verliest hij wel steeds meer zijn controle.

Even later ontmoet hij Libby, een stripverkoopster en die wil dus ook wel superheldje spelen, waarbij ze uiteindelijk samen op pad gaan om Frank's vrouw te redden uit de handen van die drugsdealers, en hoe dat afloopt, moet je maar zien. Libby werd ook erg leuk gespeeld door Ellen Page, wel jammer dat ze best wel snel het loodje legde waarbij haar halve hoofd weg werd geschoten. Ook die gangsters waren stuk voor stuk erg fijn neergezet. Naast Kevin Bacon vond ik Michael Rooker ook fantastisch, echt zo'n typische roodhoofd.

Het einde was ook best wel melodramatisch.

Maar voor de rest was dit gewoon een erg toffe film alweer, en zo te zien was Kick-Ass maar een korte hype want hierna is er niks meer met zo'n soort onderwerp iets gedaan. Super was in ieder geval gewoon super!

4,0*

2 weken geleden in de bios gezien en het was weer een mooi werkje van Abrams. Ik heb Star Trek nog niet gezien maar deze was ook wel zeker geslaagd. Het is een tienerverhaaltje en lees overgens wel vaak dat dit een potentiele vervolg is op Cloverfield. Vond de bijde films niet gek veel met elkaar te maken hebben, behalve dat het weer om een monster gaat. Die aan het einde toch wel sympatiek blijkt te zijn als Joe op hem inpraat. Verder gewoon weer een aangenaam Amerikaans popcorn vermakertje met weer zijn vette effecten. Die crash met die trein zag er wel kippenvel verwekkend uit en de jongeren en dan ook vooral Fanning (Ze lijkt in deze film wel een stuk ouder), deden het erg goed. Naast dat alles ook nog een loyaliteitendrama (Alice en der vader en Joe)

Nee, zeker niet slecht.

3,5*

Leek een beetje op een kruising tussen Mean Creak en Paranoid Park...

...met andere woorden, een zeer geslaagde coming of age film, waarin de regisseur klaarblijkelijk de nadruk op de jaren 90 legt... Dat was ook wel nodig om zo'n verhaal te maken... merk je in de tijd van Social Media. We volgen vier jongens, waaronder twee beste vrienden Zach en Josh... Je weet hoe dat gaat, grenzen zoeken, dingen stelen uit de kamer van je grote broer... en een ongeluk... Wat ga je doen? Jezelf aanmelden zodat je het je rest van je leven die nog moet beginnen kan schudden... of... verduisteren en mondje houden... Bij Darryl moest ik overigens erg denken aan George uit Mean Creek.

De jongens gaan voor de tweede. Maar daar schijnt de ellende nou juist mee te beginnen. Het dubbelleven wat de jongens moeten leiden... Het blijven verzwijgen en liegen... en je best doen om niet op je emoties betrapt te worden. Maar het lijkt er echter wel op alsof de jongens wel iets van krachten hebben om nog redelijk in beweging te blijven. Maar ondertussen voel je de wroeging... Voornamelijk de nachtmerries van Zach waren daar de prima voorbeelden van...

En dan die twist...

Ja, dit was een zeer sterke film... Het verhaal, het acteerwerk, de nadrukkelijke jaren 90 sfeer... Het werkte allemaal erg goed.

4,0*