Opinions

Ik ben dus totaal geen fan van slappe Amerikaanse tienerfilms maar toch wist Superbad me wel te vermaken. Het is zo'n typische onderbroekenhumor film bordevol flauwe grappen, Het te kakken zetten van de Amerikaanse wetgeving en natuurlijk een hoop vieze grappen. Om te beginnen vond ik die Seth echt geweldig, echt zo'n dik sexgefrustreerd mannetje die gewoon om te gillen is. Vooral met die piemel obsessie tekeningen en de hulp dat ie daarvoor krijgt. Degene die hem op sleeptouw neemt is Evan, een nogal nerderig typetje. En wat zij op sleeptouw hebben is die loserige Fogell. Prachtig neergezet als Mintz Plasse, die ik natuurlijk al ken als Red Mist uit Kick-Ass. De seksgefrustreerde pubertjes hebben er echt alles voor over om Becca Jules etc te gaan neuken op het examenfeestje en om dat te doen hebben ze dus drank nodig. En daar begint het trammeland Fogell met een vals ID drank gaat halen en de winkel overvallen word en hij te maken krijgt met die klunzige Politieagenten die ook zowat het tegenovergestelde van de wet zijn. Wat een heerlijke figuranten waren dat toch. En vanaf dat moment loopt het allemaal anders en is het nu een hele operatie geworden voor de jongens om toch nog "ontmaagd" te worden op het examenfeestje.

En das ook helemaal niet erg want op dat moment staat de film gewoon bom van de maffe en absurde momenten en vooral die 2 politieagenten weten de boel op te beuren. Ook vooral die scenes met die dronken zwerver, Fogell laten schieten met een dienstwapen, zuipen, joyrijden met de politie en die aanrijding etc zijn onvergetelijk.

Verder gewoon een heerlijk komisch tussendoortje. Kijken als je een oversekste puber bent.

3,5*

Ondergewaardeerdheid alarm!!

Samen met de film Nena op dezelfde avond gezien waarbij je al erg snel enkele overeenkomsten tussen de twee films ziet. Wat ik wel kan zeggen is dat ik gisteravond naar twee prima Nederlandse films heb zitten kijken en waarbij ik kan zeggen: Eindelijk komt Nederland eens met een lome, broeierige, experimentele coming of age film... iets wat de Amerikanen hebben met Korine en Clark, iets wat de Serviërs hebben met Tilva Ros en iets wat Argentinië heeft met Glue... de enige overeenkomsten van de bovengenoemde werkjes zijn de kleurenfilters.

Supernova wist me vanaf moment een helemaal mee te zuigen in het dromerige wereldje waarbij het surreële op den duur ook zo nu en dan om de hoek komt kijken... Waar moet ik beginnen... Gaite Janssen, dat meisje die ik ook al kon uit 170 HZ speelt hierin prachtig als een filosoferende eigenwijze tiener (of twintiger), woonachtig in een huis aan de bocht van een weg waar de auto's elke keer prompt op de rem moeten trappen om die plotselinge bocht om te kunnen slaan. Op een dag zal er wel eens een auto de gevel rammen... aldus de familie... Bestaand uit een cynische vader, een zeikerige moeder en een oma in shock van de zelfmoord van haar man... die van de brug is gesprongen. Een plek waar Meis, tegen de wil van de moeder in, regelmatig naartoe loopt om daar te gaan dag dromen en iedere keer weer een poging onderneemt om een sprong te maken... maar tevergeefs... Dit is een van de vele routines waarin de film gepaard gaat.

En je zou zeggen dat het op den duur saai gaat worden... Absoluut niet. De film wist mijn aandacht er altijd bij te houden en me in te laten leven met het uitzichtloze bestaan en de eindeloze verveling van een eenzaam gezinnetje ergens in de middle of nowhere... De stem in het hoofd van Meis wist ook zo hele aparte eigenzinnige dialogen te creëren, al was ondertiteling wel welkom geweest. En dan de locatie zelf... Ondanks ik er ergens best wel van baal dat deze in Duitsland is opgenomen wisten de locaties me ook helemaal mee te slepen. Je zou haast kunnen denken aan een paar elementen, plaatsen en momenten uit het leven die je in een droom opnieuw, aan elkaar geplakt, terugvindt. Een huis, een burg... een kaal landschap, enkele voorbijvarende vrachtschepen... havenkranen aan de horizon... Maar verdomme... waarom is deze dan niet gewoon onder de rook van Rotterdam opgenomen?

Het einde was ook erg mooi.

Ja... sorry hoor jongens, maar in tegenstelling van de vele matige cijfers die ik hier tegenkom, kan ik bijna niks anders doen dan deze film een volle mep te geven.

4,5*

Prima experimentele film die zich afspeelt in een van de mooiste buurtjes van Amsterdam: De Pijp. Verder moest ik hier denken aan een kruizing van Crepuscule met Container van Moodyson De hele film is een voice over tussen een man en een vrouw waar je ook echt je kop bij moet houden. De verdere beelden daarbij, van hoe die vrouw net in Amsterdam is komen wonen, en daar ook in gevaar loopt, rare mensen ontmoet, zich bedreigt tja.... ik weet het eigenlijk allemaal niet. Waarschijnlijk een verhaal die de kijker zelf mag invullen? Wat me wel al vrij duidelijk is is dat die vrouw oorlogslachtoffer is, althans, je komt dat nog best vaak tegen in die voice over. Het feit dat ze trouwens voor elke zin "Ja" zegt, is wel vrij irritant.

Verder een prima film waar de Pijp locaties het leven in de brouwerij gooien. Het sfeertje weet ook mysterieus te blijven.

3,5*

Ook de korte film die op de dvd stond: 6-5: Reconstructie van een Moord was behoorlijk interessant. Moest die man nou Volkert van der G voorstellen? Maar dan precies een jaar later? (herdenkingsplechtigheid van Pim Fortuijn)

Jonathan Mostow keert 6 jaar na Terminator 3 terug met een stripverfilming Surrogates. Had hem eergisteren gezien en hij viel me toch niet tegen na veel negatieve reacties gelezen te hebben. Zo'n enorme hoogvlieger is het ook weer niet maar toch wel weer een uiterst vermakelijk SF-filmpje met nog een leuke dubbelrol van Bruce Willis( Zowel als Surrogate als een echt persoon), waaraan je wel kan zien dat ie oud en dik word en gas terug neemt. Radha Mitchell mocht er ook wezen. Het term ligt een beetje in het zelfte straatje als I, Robot enz en vind dat ook nog erg amuserend: dat de grootste gedeelte van de bevolking eigenlijk robotten zijn die alles doen terwijl de echte dubbelgangers ze via virtual reality dingen vanuit hun huis besturen. Kwa futurisme is de film wel weer schaars maar de futuristische dingen die aanwezig zijn zijn wel weer een lust voor het oog. Ook had de film wel actiescenes die je onderhielden, maar een echte actie knaller is het niet. Het einde vond ik ook goed gedaan. En de vele reclamespots zijn ook wel om aan te zien (vooral het begint was erg leuk met al die nieuwsberichten en reclame spots) Eigenlijk gewoon een mooi opgezet creatief filmpje.

Heb de stripboek ook thuisliggen waar ik nog in bezig ben. Maar de film was iig wel en zalig tussendoortje.

4,0*

De dochter van Lynch laat zien dat ze is geinspireerd door haar vader, en dat doet ze ook met de niet minder vreemder dan de films van David Lynch-film Surveillance, alleen, je kan wel zien dat dit nog echt wel een beginnetje is voor haar.

De film is een knutselwerk van alle Lynch elementen donkere korrelige intro, moordenaars met enge maskers, broeierige beelden van het woestijn, en een politieverhoor wat ook alle kanten op gaat, de getuigen (waaronder dat drugsverslaafde stelletje). Voornamelijk word er op een ouderwetse manier weer een soortevan moordverhaal verteld, met het het oude verhaal: wie is de dader en wat is er gebeurd?

Ondertussen besteed de film ook het meeste aandacht aan 2 van die geschifde FBI-agenten in het woestijn die "puur voor de lol" op banden van voorbijrijdende auto's te schieten, om eens met hun perverse doelstellingen de inzittenden te grazen nemen wat ook weer voor een paar bizarre momenten zorgt, en dan is er weer eens een corruptieschandaal, en uiteraard ook nog dat busje.... Ja, Surveillance zelf is vaak moeilijk te volgen.

Verder nog wel een prima werkje van dochtertje Lynch, die misschien ook nog wel eens de verhaallijnen van haar vader iets te letterlijk heeft genomen; er is hier moeilijk een touw aan vast te knopen, maar de vele mooie shots, de geschifte momenten en het experimenteren met de stijl brengt hier toch wel weer een prima filmpje. Chained heb ik ook nog liggen, waar ik ook erg benieuwd naar ben.

3,5*

What is your function in life?

Weer een heerlijke maffe Japanse film. Een omnibus en dat maakt het nog leuker. En wat fijn dat het internet ook steeds groter en makkelijker wordt. Ook al moet je er wel eens advertenties voor incasseren.

De verhalen worden door elkaar verweven en vinden zelfs bindingen met elkaar.

We beginnen bij Tadanobu Asano, de man die we nog als Kakihara kennen uit Ichi the Killer. Hij speelt hier een huisman en heeft zojuist zijn vrouw vermoord en dood begraven. Maar dan zit ze bij thuiskomst gewoon aan de keukentafel. En blijft ze ook elke keer weer uit haar graf opstaan nadat de man steeds weer nieuwe en drastischere pogingen neemt. Het motief zal niet bekend gemaakt worden, en ondanks de vrouw overduidelijk superkrachten heeft is het zelfs voor de kijker nog in te vullen of dit ook echt superkrachten zijn.

Dan hebben we die zelfzuchtige goochelaar en zijn vriendin. Zijn vriendin wil van hem af en huurt een Engelse huurmoordenaar in. Deze wordt fantastisch neergezet door Vinnie Jones; samen met zijn tolk die eigenlijk helemaal geen Engels verstaat.

Maar dan hebben we ook dat gezin met een optimistische vader die het wel weer eens nodig vinden om een uitstapje te maken. Ze boeken voor een optreden van de bovenstaande goochelaar en vader wordt zelfs verkozen om op het podium te komen als vrijwilliger voor een goocheltruc. En juist... Ja... die had ik even niet zien aankomen. Het zal je maar overkomen. Eigenlijk zou je er niet om mogen lachen. En dan mogen bij thuiskomst ook nog drie inbrekers getuige zijn van deze bizarre nieuwe thuissituatie. En tegen het einde aan lijkt het steeds onwerkelijker te worden.

En ohja, die house-soundtrack is fantastisch. Zeker met die scene in het vliegtuig waarbij alle passagiers machinaal meedansen alsof ze in een clip van Kraftwerk of Technohead zitten.

Ja, dit was een smakelijke verrassing. Japanse films blijven!

4,5*

Boefje spelen lijkt in eerste instantie leuk, en dan.... Weer een film die daar antwoord op kan geven.

Ook hier weer een erg strakke rise and fall filmpje en dit keer niet uit Denemarken, dat al bekend staat om Pusher. Nu laat Ijsland ook maar eens wat van zich horen wat dit thema betreft. En het werkt in ieder geval al behoorlijk goed, alsmede de grauwe, gure, kille sfeer dat we daar al gewend zijn en de film daardoor ook nog kouder maakt.

We krijgen te maken met Stebbi-Psycho, die net uit het politiebureau komt met een proces verbaal aan zijn broek omdat hij in een black out iemand op zijn bek heeft geslagen met een fles. Zijn geluk lijkt niet op te kunnen als hij toevallig voor het bureau zijn oude jeugdvriend Toti treft. Toti ziet er echt behoorlijk robuust uit met zijn kale kop, baard en uit de kluit gewassen tatoo's. Toti maakt het ondertussen ook behoorlijk goed in de drugscircuit van Reykjavik en voor Stebbi het weet, is hij al meegezogen in zijn wereld. In ruil daarvoor wil Toti zijn problemen wel oplossen.

En het lijkt voor Stebbi helemaal geweldig te worden, want zo gaat dat in al die gangsterfilms toch ook en hij is al helemaal in zijn hum in het wereldje van geld en drugs en ook kan zijn geluk niet op met zijn nieuwe liefje Dagny. Maar dan komen we bij Toti's maatjes, en het opmerkelijkste daarvan is toch echt wel die Bruno, wat een zwaar gestoord en vooral griezelig mannetje was dat zeg. Zelfs Tommy de Vito zou nog voor hem in een hoekje kruipen. Bruno staat vooral bekend om zijn martelingen en het uitdelen van straf en ziet wel brood in Stebbi's kwetsbaarheid. En zo is het leven als gangster toch helemaal niet zo leuk als het lijkt, en zeker met zo'n figuur als Bruno erbij. Uiteindelijk ga je ook, als groentje, langzaam maar zeker steeds verder de mist in en kom je erachter dat de regels van de onderwereld voor een hechte (jeugd)vriendschap gaan en ja, hoe dat dan gaat verlopen kan je al inmiddels wel een beetje dromen.

Voor mij gewoonweg weer een dijk van een misdaadfilm dat ook, mede dankzij die koude Ijslandse sfeer, gewoon aankomt als een baksteen en overal gewoon erg onaangenaam blijft en ook vooral erg realistisch aanvoeld. Dit is wat mij betreft weer een ouvre in het Scandinavische misdaadgenre.

4,0*

Erg leuke kinderfilm dat ook, wat ik altijd nog wel kan verhapstukken, erg knutselachtig en creatief in elkaar is gezet en waarin de fantasiewereld van V. Swchwrm (jezus wat een naam als je deze film probeert te zoeken op MM) waarbij zijn echte naam niet bekend mag worden. De film deed me overigens hier en daar ook sterk denken aan Lang Leve de Koningin, met die fantasiewereld in dat paleis. Het acteerwerk was hier en daar redelijk: Het jochie dat SW (gaan we weer) CHWRM speelt deed het nog best overtreffend, ook Hans Dagelet als zijn opa was fantastisch, en vooral met zijn achtergrond. Ik ergerde me wel dood aan die Georgina Verbaan zeg, man man man, dat mens kan gewoon echt niet acteren en die kop die ze altijd trekt met dat belerende arrogante toontje is zo overgeact en misplaatst. Waarom hebben ze Loes Luca of Carice van Houten niet gewoon gekozen? Verbaan kan het beter bij het showen van der neptieten houden in soapseries. Dat was wel even een misser. Die meester vond ik trouwens wel erg grappig.

Verder was de film zoals gezegd lekker creatief en vaak op zijn Villa achterwerks met een paar fijne beelden dat dit tot een prima jeugdfilm maakt voor de woensdagmiddag.

3,5*

Magnus van Horn is overduidelijk van de nuances op uiterste momenten (of momenten die uiterst willen worden). Enkele jaren terug heeft hij me gegrepen met de film The Here After. De man lijkt ook een vertrek in Polen te hebben waar hij met deze op de proppen komt.

De film is een hoopvolle aanleiding dat de mensen het toch een beetje zat beginnen te worden. Dat de voorgelogen, neppe wereld van posen en dingen mooier maken dan het is toch echt een keertje uit de wereld moet.
We maken hier ook kennis met Sylwia. Een vrouw van dertig die overduidelijk nog eeuwig een meisje wilt blijven en aan het lijntje zit van haar kijkers en volgers voor haar hippe social media-leven. In dit geval een fitchick. Ze eet geen grammetje vlees of vet en is eigenlijk meer met haar lichaam bezig dan met haar brein. Ik ergerde me al dood aan haar in de eerste tien minuten van de film. Maar uiteindelijk kan je niet om de waarheid heendraaien die voor barsten zorgt in het brandschone en hippe leventje.

Allereerst wordt ze geconfronteerd met een stalker die voor haar portiek staat te sjorren. Wat opvalt en hierbij even wennen is is dat we nu niet in Nederland zijn; waar de gemiddelde persoon meteen de smartphone pakt om deze types aan de digitale schandpaal te nagelen. Ze sommeert slechts in vuur dat deze vent moet oprotten. Echter... een paar uur later zoekt deze man (natuurlijk eentje met een onderkin en slordig haar) contact met haar op via een videoboodschap... zodanig op een manier dat je er als kijker geen hekel aan kan gaan krijgen. Deze man heeft slechts één vlog van Sylwia onthouden. Die ene vlog waar zogenaamd in de glossywereld een taboe op rust: Namelijk die ene met tranen, eenzaamheid en het verlangen naar liefde.

Dit ontfermd zich uiteindelijk tot een verrassende uitkomst. Zodanig dat de verrassing bijna niet meer op lijkt te vallen. En dat lijkt van Horn toch weer als kracht te gebruiken.

En zo ga je toch weer een beetje van Sylwia houden en kom je erachter dat ze een dubbelleven heeft geleidt waarin het neppe de overhand deed. Die scene bij dat familiediner zegt daarbij alles.

Ja, dit was een knap werkje en ook helemaal waar... en eigenlijk ook wel zoals het zou moeten zijn.

4,0*

Best een fraaie schilderijachtige vertelling van Tim Burton en Depp. Lettelijk lijken de decors wel op een schilderij. Alles ziet er kleurrijk en sfeervol uit maar ondertussen worden wel de groezelige achterbuurtjes van London op die manier geschetst. Depp doet het weer eens helemaal goed en het lijkt, zoals ik misschien wel vaker gezegd heb, wel een kameleon van kleur met zijn verschil in look en personages. Hier mag hij de psycho-kapper Sweeney Todd zijn, ook vernoemd naar een eeuwenoud verhaal. Het is geen echte serieuze horrorfilm maar grotendeels een musical en grotendeels word alles gezongen en dat vond ik bij deze film nog goed samen werken. Een musical voor kinderen is het echter niet want het wil nog wel eens erg geweldadig worden en het bloed dat spat nog wel eens op het scherm.

Wat mij betreft weer een zeer mooie film van Depp en Burton.

4,0*

Weer een degelijk fijne film van Ozon.

We volgen hier de stoere schrijfster Sarah Morton die door haar uitgever naar zijn woning in Zuid-Frankrijk wordt gestuurd om zo inspiraties op te doen tegen haar writers block. De film weet vanaf dit moment een subtiele aaneenschakeling te worden dat zich voornamelijk richt op de vervreemding van Morton in de omgeving ver van haar huis, haar ritueeltjes wat eten betreft, dwangneuroses en een uiteindelijke ontmoeting met Julie, de dochter van haar baas. En of je deze hele relatie een psychologisch spelletje of dan toch weer als een vriendschap beschouwd is nog altijd een raadsel... sterker nog... de hele film is nog een raadsel.

Ozon weet nog altijd heel subtiel te blijven over deze mysterieuze Julie en de band met Morton. De ene keer irriteert Sarah zich mateloos aan haar en de andere keer roken ze een joint... en dan weer eens een van de zoveelste vervelende kerels van Julie... en dan uiteindelijk dat hele moordgedeelte uit het niets. Waarbij we ineens Sarah van een hele andere kant leren kennen.

Ja, ik kon me zeker wel bekoren met deze Ozon. Broeierig, warm, sfeervol, pittoresk, mysterieus... dat zijn de ingrediënten van deze thriller... of toch drama?

4,0*

De eerste Koreaanse actiefilm. Wel vermaak maar die camera bij die schietpartijen was echt schijtiritand alsof het door een vlieg gefilmt is.

Maar voor de rest wel goed gemaakt het verhaal slaat nergens op maar gewoon een leuke film.

Licht dimmen, tosti's of chips klaarzetten, frisdrank erbij en kijken maar.

3,0

Vond dit wel een geslaagde romkom. Niet te preuts, niet te huppelkutterig, maar gewoon een avondje vermaak. Jennifer Aniston en Jason Bateman vormen een goed duo en het maffe het-zal-je-maar-gebeuren verhaal zat ook goed inelkaar. Die actie met dat sperma blijft gewoon memorabel en alle gevolgen van dien zijn ook niet te overzien en word dus zoal pijnlijk als grappig verteld. Het is mij toch al duidelijk: niet alle romkom's zijn zo slecht en zoetsappig. Dit was natuurlijk ook niet echt een film waar een gemiddelde kaugomkauwende puber naartoe ging had ik al begrepen. Dus The Switch is ook zeker niet commercieel.

Maar wel gewoon een fijn filmpje. Ook die scenes met dat kind van eeeehm.... waren zoal grappig als ontroerend. En het einde was natuurlijk fantastisch. Nee, ik heb me met The Switch wel weten te vermaken ondanks het slappe onderwerp. Ruim voldoende.

3,5*

Vond hem soms spannend en vaak een beetje saai.

2,0

Viel wel een klein beetje tegen. Swordfish lijkt wel goed op gang te komen maar naderhand word de film zo traag als stroop en blijft het op vele plaatsen hangen. Wat me nog wel kon bekoren waren de rollen van Hugh Jackman, Travolta en Berry. En ook van Vinnie Jones als bad-guy. Ook lijkt het bij die geweldige shoot-out en achtervolging weer wat vaart in te komen, maar dan niet veel later stort de film weer in elkaar. Ook die busscene aan die helicopter zag er weer lekker maf uit. Film levert daarnaast ook wel wat mooie technologische plaatjes op maar over het algemeen komt er gewoon weinig vaart in. En als er vaart inkomt dan staat het naderhand ook weer stil

Helaas een beetje een wisselvallige film.

3,0*

We leven in een tijd waar geen pen meer van de pas komt om erover te schrijven. Je zou er nog een letterlijk grapje van kunnen maken dat dat komt door het feit dat de pen allang achterhaald is en er talloze vervangingsmiddelen voor te pas zijn gekomen. Het is de tijd dat iedereen elkaar tegenspreekt en waarbij iedereen klakkeloos onpas en te onpas als narcist wordt afgeserveerd. Ik maak het mee op de schrijversfora waar ik op zit. Vrouwen van middelbare leeftijd die na tien a vijftien jaar huwelijk verbitterd zijn geraakt en nu, omdat ze het nu allemaal doen, de man wegzetten als narcist. Narcisten zijn monsters. Je moet ze ontlopen. Ze zijn gevaarlijk. Maarja, dat betekend dus dat je dan beter naar een ander planeet kan vliegen. Narcisme heeft de overhand genomen en Sick of Myself weet alle raakvlakken te ontmaskeren. Raakvlakken die we misschien in het dagelijks leven zelf onder ogen zien, of ons er zelf schuldig aan hebben gemaakt... Je kan er niet meer van ontkomen.

Sick of Myself pakt daarin heel extreem uit. We volgen een stelletje Signe en Thomas van in de dertig die het zogenaamd hebben gemaakt. Dit koppel loopt echter vrijwel altijd langs elkaar heen en vergeten vaak dat ze voor elkaar bestaan. Ook jaloezie komt te parten als Thomas kunstsector lijkt te draaien en Signe er maar een beetje achterna huppelt. Haar man wordt steeds interessanter, krijgt alle aandacht... en ergert zich zelfs als Signe een allergie krijgt tijdens een etentje omdat hij zogenaamd zijn verhaal niet af kan maken. Signe voelt zich verwaarloost maar op een dag lijkt ze een heil te zien in een illegale Russische medicijn die ze via een alarmerend nieuwsbericht onder het oog krijgt.

Ze bestelt een pakket en maakt een nieuwe verslaving aan.... En ja, ze krijgt vervolgens haar zin. En hoe? Nouja, soort van dat ellende en medelijden ook verkoopt. Misschien zelfs wel nog meer dan successen. Ja, letterlijk... hoe meer Signe verminkt raakt, hoe meer ze straalt.

Sick of Myself wrijft het er maar even lekker in en weet hier een schrijnend en bijtend portret neer te zetten over waar de hedendaagse mens; in dit geval millennials, willens of ongewild, steeds naar neigt. De generatie die altijd wel wat mankeert om elke poep of scheet, al kontknijpend door het leven gaat, voor elke tintel of kriebel wel een therapeutische weg ondergaat en eigenlijk eindeloos streeft naar erkenning. Waarschijnlijk omdat ze er niks aan kunnen doen. Misschien is dat nog de reden dat de body-horror in deze film daardoor al niet eens meer opvalt.

Weer een fijn werkje uit Scandinavië. Leuk om te weten dat de regisseur volgend jaar met Nicolas Cage in zee gaat.

4,0*

Ongeveer 7 jaar nadat ik me heb laten verrassen door de buitengewone Spring was ik dit duo haast weer vergeten of heb ik het uitgesteld om me aan The Endless te wagen. Dan zie je deze een tijdje bij Boekenvoordeel liggen en bij de volgende afprijzing kan je hem toch niet laten liggen. Maar wacht even... Eerst even The Endless gaan kijken via Google Play alvorens ik met deze begin.

Ik kan over Benson en Moorhead nu uiteindelijk wel een conclusie trekken. Ze zijn creatief en weten hier toch wel werelden en concepten neer te zetten. Van een behoorlijk absurd liefdesverhaal tot een plek op een kaart waarin een vriendelijke sekte en vreemde tijdloops de hectares bepalen... tot het groezelige New Orleans waar twee paramedici hun diensten draaien. Vaak vergat ik dat het niet om detectives gingen.

Ze krijgen te maken met enkele gruwelijke moorden en ze tasten in het duister. Als kijker krijg je al snel te weten dat het hier om een mysterieuze drugs gaat. Voor deze zekere Dennis en Steve is het nog maar een vaag verhaal. Totdat de dochter van Dennis vermist raakt en de drugs hierin betrokken wordt.

Gezien Steve naast een collega ook een goede vriend van Dennis is en daarnaast ook een zwak heeft voor de dochter, bereidt hij zich voor om zichzelf als proefkonijn in te zetten. Dit lijkt op den duur de enige manier te zijn om heel misschien Dennis dochter terug te kunnen vinden. En wat wordt er hier voorgeschoteld? Een drugs die je door de tijd doet reizen.

Benson en Moorhead timmeren hier dus wederom weer goed aan de weg met hun creativiteit, cryptologie en hun eigenzinnigheid die hier bijna een Nolan-achtige sf-filmpje afleveren. Ik lees de ondergewaardeerde reacties hier, maar ik vond het budget de film nog redelijk binnen de perken te houden. Het zou maar weer zo'n uitgewassen Hollywood-flick zijn. Nee, prima zo!

Ook het acteerwerk kwam goed uit de verf, aan de montage wordt wederom zorgvuldig aandacht besteed en ook hier lijkt alles om de verrassingen te draaien. Het einde was dan wel misschien weer iets te typisch. Maar voor de rest ben ik hier goed over te spreken. Ik kijk uit naar het volgende project van dit regisseursduo!

4,0*

Helaas een beetje een tegenvallende film. En dat terwijl me 2 favo acteurs erin meedoen: Matt Damon en Clooney. Het is gewoon weer aan een stuk door saai en verteld ook op een onavolgbare manier het verhaal. Gewoon jammer. De film blijft maar hangen en vaart vertraagt regelmatig. De locaties daarintegen zijn wel weer te doen. Ook de acteurs zetten er maar geen vaart in en lopen ook maar een beetje door de film heen lijkt wel. Ook bv waneer de zoon van Damon omkomt in dat zwembad. Damon zag er voor een vader die een zoon verloren heeft nog erg neutraal en normaal uit alsof het hem helemaal niks deed. Ook bij Clooney blijven er maar steeds vraagtekens hangen want het is nog steeds niet duidelijk wat ie nou precies is in mijn ogen.

Helaas een trage film. Kon veel beter.

2,5*

Waar heb jij het nou over?


Over de film:

Valt me op dat Tender Son best wel ongewardeerd word maar ik ben aangenaam verrast door deze Hongaarse film. In de eerste deel gebeurd er inderdaad nog best weinig maar er komt met het moment steeds meer vaart in. We volgen meerdere personages, oa die regiseur die bezig is met een film, maar het belangrijkste is natuurlijk die Rudolph die terugkomt van een gesticht en er nog best gevoelig en zachthartig uitziet, maar ondertussen wel een moordenaar is waneer hij het nodig vind. Hij mag meedoen aan de filmproject en dan gebeurd er ook wat je een beetje kan verwachten. Daarna krijgen we een bittere en kille moeder en zoon relatie en hoe ga je als ouder om met een moordenaar? Ook dat meisje die voor Rudolf erg speciaal is heeft een mooie bijrol. En zoals gezegt, er komt ook steeds meer vaart in, als je snapt wat ik bedoel. Je kan het alleen totaal niet aan Rudolf zien. Bij het laatste kwartier waneer hij oog in oog komt te staan met de regiseur (dat zijn biologische vader blijkt te zijn) is de spanning te snijden.

Wat mij betreft een klasse film, ijskoud, grauw wat dus helemaal het bijpassende sfeer is. Overgens kan je de film ook wel een beetje een kruizing tussen Benny's Video en The Talented Mr Ripley noemen.

4,0*

Weer een stevige film van Mundruczo, waarvan ik hiervoor nog de uitstekende Tender Son heb gezien. Nu maar eens zijn debuut aanschouwt en dat was ook een hele goede. Alles is weer lekker subtiel en de uitkomst mag weer keihard zijn. Wat thema betreft en look moest ik ook weer een beetje denken aan Hundstage. Misschien vanwege het feit dat dit zich ook in een snikhete zomer plaatsvind, zoals vermeld. Peter vond ik iig heel goed neergezet en doet ook meteen een beetje denken aan die personage uit Tender Son. Verder is het weer een onmogelijke en pijnlijke liefdes/relaties thema waarin de spanning vaak te snijden is en aan het einde weer erg schokkend is. Dit is gewoon een soort film die je zelf moet zien. Voor mij is dit gewoon weer een zeer goede Hongaarse film.

4,0*