Opinions

Ook dit was weer een schitterende Kitano-film. Alleen miste ik wel Kitano's aanwezigheid van wat ik van hem gewend ben. Maargoed.. Ik hou niet echt van romantiek maar dit was toch wel uitgesproken KUNST! Die hele mooie scenes en beelden en sfeer met een heerlijk muziekjes op de achtergrond en beginnend met die poppentheater. Ik had trouwens eerst verwacht dat de drie verhalen 1 voor 1 verteld werden maar de verhalen werden gewoon met elkaar vermengt. Het begint allemaal met die man die zijn geschockeerde vriendin met een rood lind meesleept. Daartussen in krijgt ie allerlij dromen over dat hij en zijn vriendin gaan trouwen maar daar zit eigenlijk gewoon niks in Dat verhaal van die oude Yakuzalid vond ik ook erg mooi verzonnen en gemaakt. Ook wel geinig dat die vrouw waarmee hij vroeger op het parkbankje lunchte nog 30 jaar later elke week op die yakuzalid wachte. Toch komt ie later evengoed bij haar zitten maar die vrouw weet dan nog niet dat hij het is. En dan krijg je echt het gevoel: KOM OP MAN!!!! ZEG NOU DAT JIJ HET BENT....ZEGGE ZEGGE!!!!!

Voor de rest is dat verhaal van die zangeres ook goud waard. En dan die blinde fan. Die geinige vent in die rolstoel vond ik ook grappig als ie er weer eens aan komt.

Ook dit is een echte aanrader voor de Kitano fans. Kitano zelf zit er niet in maar alle acteurs in de film spelen gewoon de sterren van de hemel. Ik ken de acteurs niet maar ze deden het echt perfect. Met daarnaast nog een heerlijk sfeertje en muziek. Het einde is ook mooi waneer de poppen en die man en die vrouw aan het lint bijelkaar worden gehaalt.

Schitterende film. Ligt trouwens voor 5 euro bij van Leest. Ik zou zeggen: koop hem en je zult er geen spijt van krijgen.

5*

Gister heb ik de SE gezien en het was opnieuw weer genieten.

Peter Muller, Chantal Janzen en Frank Lammers speelde goed en Mike Reus en Tygo Gernand speelde een goede bijrol. De jaren 70 sfeer was ook te proeven en de actiescenes waren ook redelijk.

Maar volgens mij bestonden de Glock en de Dessert Eagle nog niet in die tijd, of wel?

En ik vind die cruel men niet echt een toepasselijke soundtrack voor de film.

Ik blijf bij de 4,5 sterren.

Opnieuw weer een heerlijke film van Tony Scott. Die man is gewoon heer en meester in die over de toppe/ snelle/ grappige/ coole/ adrenalinekickende actiescenes en ook erg veel botte humor der tussen. Natuurlijk werd het ook maar eens tijd om Domino te zien, en ook daar was het weer raak. De film is flitsend snel en ADHDerig met al die beelden die je door mekaar te zien krijgt bij de voorstelling van de personages en enkele flashbacks en al die andere maffe dingen, met schokkende camera's en velen kleurfilters met daardoorheen commentaar van de personage. Dat doet me dan ook vaak denken aan Engelse Misdaadfilms en ook Kiss Kiss Bang Bang. Opzich is dat toch altijd wel heerlijk bij zo'n film waardoor je het niet echt meer serieus kan nemen. Domino is gewoon weer een lekkere film. Om te beginnen was Mickey Rourke weer lekker op gang en speelde toch erg leuk. Ook Ramirez in zijn debuutrol en natuurlijk de lekkere knightley. Wie ik al helemaal geweldig vond was die Afghaan. Verder vond ik die dikke negerin ook erg grappig en vooral in die Jerry Springer show met die Chinego en die Latinegro enz.

Met daarnaast een verhaal dat zo dun is als vloeipapier, maarja, daar kijk je de film ook niet voor. Het sarcasme zat er dik in en natuurlijk zitten er ook een paar heerlijke op zijn Tony Scotse actiescenes in. Vooral die actiescene aan het eind in die toren vond ik helemaal over de top met dat muziekje der door heen en dan die zelfmoordaanslag van die Afghaan. En ook vooral dat harde grapje met die remove the....... (Storing)....arm. (en tussen die storing door de telefoon hoorde natuurlijk te staan: ...the code on his..... hahaha.

Ook dat kleine rolletje van Tom Waits was mooi. (die je ook regelmatig door de film hoord zingen) Ook dat bijrolletje van Lucy Lui als agente was goed.

Gewoon weer een heerlijke film. Snap al die kritiek hierboven niet. Ook een aanrader voor de Tarantino fans en fans van Britse Misdaad.

4,5*

Na de zieke remake van Evil Dead heeft Fade Alvarez nu zelf een verhaal verzonnen en verwerkt in de moddervette Don't Breathe.

Home Invasion films kennen we de afgelopen tien jaar in den duizenden, maar nu verdraait de boel zich en mogen de inbrekers zelf vrezen voor hun leven... Drie onderklassers, twee vrienden en een vrouw hebben er een beroep van gemaakt om zo nu en dan een inbraak te plegen... En dan komt er een nieuw plan: een inbraak in een huis van een oude oorlogsveteraan, die nota bene nog blind is ook. Ja, dat lijkt een eitje... Ze slaan hun slag, weten in te breken, zijn bijna bij de buit... maar dan beseffen ze dat van alle inbraken die ze gepleegd hadden, dit er eentje is waar ze enorm veel spijt van krijgen.

En zo wordt Don't Breathe een spannende, coole, donkere en claustrofobische horrorfilm die me op alle vlakken blij maakte. Ja, wat moet ik zeggen... De sfeer is om te beginnen helemaal in orde, de soundtrack is in orde (geen bombastische orkesten e.d.)... die oorlogsveteraan is een nieuw horror-icoon geworden en je wordt hierbij gewaarschuwd dat niet alle blinden te onderschatten zijn, het acteerwerk van de inbrekers en dan met name Rocky is flink in orde, een paar vette kills en kleine actiescene's... en dan nog blijft het niet daarbij; het tragische achtergrond verhaal van de veteraan en dan ook vooral de plottwist die we krijgen op het moment dat je denkt dat alles wel een beetje is afgelopen, weten de film alleen maar nog sterker te maken en weet de film daarbij ook op psychologisch vlak erg ziekelijk te worden.

En ja, is het je toch nog gelukt om de man te ontkomen, zijn agressieve bulldog is zijn beste vriend...

Conclusie: er wordt hier een complete maaltijd voorgeschoteld. Grandioze horrorfilm en een mijlpaal in het archief daarvan.

Deel 2 staat al in de steigers... Nou, laat maar komen.

4,5*

Weer een hele mooie film van de heer der sfeer Wim Wenders, die het toch altijd voor elkaar weet te krijgen de kijker in de heerlijke western-achtige stille sfeer te zuigen. En ook zul je zien dat hij het in de 00's nog mooi met zijn oude methodes bezig is. Don't Come Knocking bevat zoals gezegt, heerlijke achtergronden, een lekker samenlopend verhaaltje en ook een paar keien van acteurs. Kwa verhaal leek deze film toch wel verdacht op Wenders Paris Texas en ook op Broken Flowers van Jarmusch. Sam Shephard speelt uitstekend als een eigenwijze acteur die maar zijn eigen weg op gaat en zo uiteindelijk achter een geheim komt dat hij een kind blijkt te hebben (Broken Flowers??) En natuurlijk kennen we Wenders ondertussen, dan moet hij specifiek zo''n verhaal vertellen maar dan lijkt het er ook op alsof hij de achtergronden belangrijker vind dan het verhaal zelf. Voor een dito filmliefhebber zou deze film saai zijn maar ik heb er iig weer zeer van genoten. Het word allemaal stukje bij beetje verteld en uiteindelijk ontmoet Spence wel iemand die zijn zoon blijkt te zijn. En ja, dan komen de pijnlijke scenes van dat die kerel dat niet wil geloven en liever doorgaat met zijn eigen drugsleven. Toch weer een erg mooi moment. Ook die scene waarbij Spence de hele dag op de bank zit en dan de dag/nacht cyclus overkomt, en hij zit daar op de bank tussen al die rotzooi die zijn zoon het huis heeft uitgeflikkerd.

Verder was het einde ook echt prachtig. Het is Wenders gewoon weer gelukt een hedendaagse hartverwarmde western (zonder geweld) te maken. Ja, het hoeft niet alleen maar om het effect.

4,5*

Wel een zeer vermakelijke wegkijkertje. Na Under Siege 2 en Freejack heeft Murphy nu maar zijn budget-uitgave verminderd, maar toch evengoed wel weer een vermakelijke film neergezet. Eric Stolz was ook weer prachtig als Junkie alias gitaarspeler en Billy Bob Thornton maakte er ook weer iets moois van als Bad Guy. Het verhaaltje was best standaard maar de dingen eromheen zorgde der wel voor dat dit het kijken waard was. Nu in de 5 voor 5 bakken deze film

3,5*

Wat gaat het toch goed met de filmwereld in tijden van een soort verval.

Verval... en daarmee bedoel ik dat pretpark waarin we ongewild gedwongen worden om in aan te passen om niet als een zwakzinnige of een gekkie weggezet te worden. Er kan geen stukje publieke emotie meer af zonder dat daar domme memes of de meest infantiele remixjes of carnavalsnummers over gemaakt en gemonteerd worden. Er kunnen geen discussies meer gevoerd worden zonder dat je aan moet horen wie of wat er dood moet. En het grote geld lijkt belangrijker te zijn dan ethiek en geweten. Het is niet meer te ontlopen. Zelfs op MovieMeter tref ik zo nu en dan het verval dat enkele jaren geleden nog wegbleef. Zouden mijn 111-zoveel berichten geen gefrustreerd karakter opleveren die jaloers is dat hij zichzelf niet voor de spiegel afrukt terwijl hij met zijn linkerhand de stapels bankbiljetten in het rondte strooit. Dat ik wrijvingen krijg bij het zien van een -smiley is ook iets van de laatste jaren. Ik mis eerlijk gezegd wel die jolige smiley die met zijn vuist op de grond klappert van het lachen, gewoon omdat het me teveel doet associëren met die stuitende domme kinderlijk arrogante soortgelijke gebaren/reacties onder nieuwsberichten over sterfte, vluchtelingen, armoede, eenzaamheid en... klimaat... op Facebook. En nu ik dit uitgesproken heb, mag ik uit gaan kijken voor "verkeerde" users op MovieMeter.

Het gaat sinds de Coronapandemie nogmaals goed met de onderwerpen die er qua literatuur en films naar boven komen. Beginnen we nu eindelijk eens doodmoe van onszelf te worden? Van het eeuwige puberen, grollen en spelen en daarnaast het stoerste jongetje van het schoolplein te zijn. Wat was Don't Look Up toch een verademing.

Leonardo di Caprio is hier weer in topvorm als stijfkop Randell alias astronoom. Jennifer Lawrence weet als de emotionele doch cynische Kate ook goed in de smaak te vallen, maar is het aan Teddy om de boel een beetje te beheersen als de emoties van de twee voorgenoemde op weten te spelen. De emoties zijn ergens wel terecht, want, om heel kort maar krachtig te zijn: de aarde dreigt te vergaan. Er is een komeet onderweg. Een groep olieboorders naar deze vernietigende rots sturen om het ding eventjes ongedaan te maken lijkt volstrekt onmogelijk te zijn dus de beste keuze die je lijkt te kunnen maken is om naar buiten te treden. De regering, de pers. Maargoed, dat blijkt dus een hele slechte keuze... en dan wou ik Social Media al overslaan.

De regering, gerund door een vrouwelijke (!) president Orlean, lijkt het allemaal wel een keertje te geloven: al die doemscenario's die er al eeuwen voorspeld worden, om nog maar over die klimaatgekkies te zwijgen. Moe wordt je er van. En het volk van deze Orlean zit daar ook helemaal niet op te wachten. Die houden zich liever bezig met sekslevens van beroemdheden en politici en de nodige schandalen ervan. En de nieuwslezeressen vinden het veel belangrijker dat hun tieten goed zitten bij hun optreden.

En onderwijl is er nog een zaak wat veel belangrijker en toch ook wel zo positiever is dan dat gehuilie van een paar verwarde astronomen. Namelijk het hele BASH-bedrijf van de onuitstaanbare zweefteef Peter Isherwell. Mijn God... Dit hele onderwerp en dit karakter sloeg bij mij in als een bom. Het cynisme van de regisseur werd gewoon op zo'n venijne manier onder je huid geschoven en als kijker ging je deze man diep verachtten. Heerlijk! Mark Rylance zou hier een nominatie mee kunnen winnen.

Randell en Kate vechten zich maar door de media heen, om gehoord te worden, om bewijs te leveren... maar daarnaast lijkt hun reputatie met de dialoog en gebaar steeds verder af te brokkelen en komen ze in een web van manipulaties terecht... waaronder seksschandalen die in scene zijn gezet. En zelfs als het bewijs er is, zijn het nog altijd gekkies. Met als klap(pen) op de vuurpijl dat de regering helemaal smaalt omdat er goud in de komeet te vinden is, de "reddingsactie" van BASH en dan vervolgens de bewegingen Don't Look Up en Don't Look Down.

En het lijkt maar niet te willen stoppen. De film heeft nog een hoop af te rekenen. Anarchie, de regering tegen het bevolking, de niet meer bij te houden verwisselingen via Social Media, de arrogantie van het volk en de regering en ohja... die mid-credit-scene met capsule dat de regering al die jaren had ingevroren, waarbij ze hun karma op het nieuw gevormde planeet niet kunnen ontlopen. De post credit was leuk gevonden maar klopte dan helaas weer niet.

Dat deze film geen happy end zou hebben wist ik al vanaf het begin. En van alle rampenfilms vond ik dit toch de mooiste en sterkste rampscene die ik heb gezien. Uitgebreid, richtend op zoveel mogelijk bevolkingsgroepen, observaties en zelfs levensvormen onder de dieren. Alsof het een uitgebreid en verzorgde afscheidstafereel van de aarde was.

En het is en blijft gewoon luchtig, je hoeft er een keer geen traantje bij weg te pinken. De film weet ondanks alles gewoon optimistisch doch bijtend te blijven en ons de spiegel voor te houden.

Don't Look Up is voor mij een prachtige stem om het jaar 2022 mee te beginnen. Ik hoop echt dat de wereld daadwerkelijk een beetje een keerzijde maakt na deze film... en misschien na nog wel een paar van dit soort films.

Want zeg nou zelf mensen, het is leuk geweest. We willen toch weer op een fatsoenlijke manier met elkaar communiceren en eventuele problemen in kaart kunnen brengen, is het niet?

4,5*

Prima thriller dat begint als een actiefilm en waarbij we meteen weer mogen weten dat Sean Bean prachtig een schurkenrol kan spelen.

Michael Douglas speelt een sympathieke rol als huisvader/psycholoog Conrad, die met zijn achtjarig dochtertje en vrouw (Famke Janssen) een prima leven leidt. Zijn vrouw heeft echter een skiongeluk gehad en ligt in het gips de revalideren. Zijn dochtertje is nog wel eens van het verstoppertje spelen, maar op een dag blijkt het verstoppertje serieus te zijn en duikt ze niet meer op wanneer Conrad haar roept. En dan blijkt het kettinkje van de voordeur te zijn opengeknipt.

En blijkt hij, en zijn vrouw te maken te krijgen met Sean Bean die ze via de telefoon verteld dat ze hun dochtertje hebben ontvoerd en dat ze slechts een zescijferig code willen hebben. Krijgen ze die niet op tijd... je weet het inmiddels wel. Ook schijnt het appartement vol camera's te hangen en lijkt de vrouw van Conrad met haar been een makkelijk inzet te zijn voor deze schurken. Er is een iemand die deze code weet, een zwaar beschadigd meisje in een van de inrichtingen. Een overtreffende rol van Brittany Murphy.

En zo krijgt een gijzelingsthriller een andere, zo dan niet psychologische, draai. Het lijkt hopeloos te zijn om uit deze Elisabeth enig informatie te halen. Ze zal het nooit vertellen... Echter weet Conrad te stimuleren en komt de tragische geschiedenis die verband heeft naar boven. Die (flashback)scene op het metrostation was heftig!

Het climax was heel typisch, maar toch heb ik me prima kunnen redden met deze film; mede door het uitstekende acteerwerk en psychologische uitwegen. Michael Douglas blijft altijd goed imo.

Intrigerend.

4,0*

Redelijke film

Alleen gaat het nergens over en is de muziek irritand

Die vechtscenes waren soms wel vermakelijk.

2*

Die Pacino kon weer goed de gangster uithangen

4,5

Wel een heel bijzonder na-denk filmpje die heel goed maar ook ingewikkeld in elkaar zit en er in het begin ook van alles door mekaar word gehaald: tijdreizen, einde van de wereld, droom of realiteit(?) Je bent je ook eerst helemaal niet bewust over de echte situatie wat aan het einde plaatsvind. Er valt een vliegtuigmotor in de slaapkamer van Donnie Darko en het is toevallig dat Donnie niet in zijn slaapkamer is. En vanaf dat moment begint het hele verhaal omringt met allerlij bizare gebeurtenissen. Hij word wel als held beschouwt die onsterfelijk was, maar per toeval komt er na die ongeval een kettingreactie vreemde of weer niet zo vreemde gebeurtenissen. Sommige monden dan inderdaad uit op gevolgen van kwajongens streken maar het gaat nog verder. Even tussendoor.... op de achterkant van het hoesje staat btw: dat de huis van die ene Fear___Love goeroe in de hens vliegt en dat de Engelse lerares word onslagen. Heb ik helemaal niks van gemerkt of gezien dat het gebeurde. Maarja. De hele film speelt zich af in de maand oktober en volgens die ene raar uitziende konijn (ook een belangrijk onderdeel in de film) is Halloween-dag het einde van de wereld. En dan ga je gewoon de hele film op reis in de hallucinerende wereld van Darko.

Donnie Darko werd ook prachtig neergezet door Jake Gyllenhal. Daarnaast ook zijn liefje Gretchen die mooi werd neergezet en wat de film ook gelijk een bizar-romantisch tintje geeft. Het einde grijpt naar de keel. En zo kun je zien dat de hele gebeurtenis na die crash niet waar was.

Ook ligt Donnie Darko wel een beetje in het straatje van The Butterfly Effect. De onderwerpen lijken wel op elkaar. Maar dat zeggen zo te zien hierboven meerdere.

Verder weer een zeer boeiende, prachtige en ook een bizar sprookje die je na het kijken ook maar op zijn plaats moet zien te zetten en er maar moet achterkomen wat nou precies het hele tussenstuk is. Erg knap gemaakt en zeer goed geacteerd met een bizar en sterk sfeertje. Dat een 4,5* wel waard is. Ondanks ik nog achter allerlij dingen moet komen.

Phoe, wat kan die Pieter Kuipers films maken zeg!

Dit is weer de 2de keer dat hij in duo met Theo Maassen gaat en, na TBS weer een dijk van een film aflevert en weer alles doet waar hij goed in is. De film is weer kei en kei hard, waar Pieter Kuipers ook vaak voor kan zorgen is dat je bepaalde dingen in zijn films echt erg goed kan meevoelen alsof je het zelf meemaakt of alsof je het zelf meemaakt. Je krijgt er een onaangenaam en verschrikt gevoel van. Bijna bij al zijn films lukt dat, in Van God Los was dat al heel sterk, en ook in Off Screen en TBS, ook hier doet ie het weer.

En waar zijn we nou in beland? De Nederlandse maatschappij is al aardig plat en verpest. Mensen kunnen niet meer elkaar gewoon in de waarde nemen, ben je anders? dan word je het doelwit, de media is bijna 9 van de 10 keer meer in staat mensen te willen kwellen en kwetsen ipv goede informatie te willen opspeuren. De hufterigheid stijgt en het zinloos pesten en kwetsen en racisme lijkt heel normaal te zijn geworden. Sommige wisten dat. In Doodslag krijgen we dus letterlijk te maken met zo'n maatschappij en Kuipers geeft er nog een flinke draai aan en maakt van Nederland nu echt het land der blinden, op een paar na dan...

Theo Maassen speelt hierin weer ijzersterk een rol als ziekenbroeder Max die maar tegen al die hufterigheid hinkt, maar toch nog in staat zijn schouders op te halen, moet ook wel, want daar ben je ziekenbroeder voor. Hij lijd een normaal vrijgezel leven met zijn kat en zijn buurvrouw waar hij zo nu en dan eens mee van bil gaat en waar hij goede vrienden met haar zoontje is. Zijn werk is geen pretje, zeker niet voor zijn Marokkaanse collega, die wederom weer prachtig is neergezet door Maryam Hasounni. Elke keer moeten ze tijdens het werk maar alle beledigingen en ondankbaarheid naar hun kop geslingerd krijgen. Zelfs Matthijs van Nieuwkerk moet nog stiekem lachen als hij voorkomt in camerabeelden met dat hij en zijn collega van alle kanten beledigt worden in een fictieve aflevering van DWDD, maar een aanwezige caberetier zet hem op andere ideeen. En inderdaad, hij slaat een Marokkaanse jongen dood die met de groep hem de weg versperd tijdens een spoedgeval van een bevalling.
Kind is gered... ten koste van die Marokkaanse jongen. En hierbij beginnen de problemen, of toch niet?

Nadat hij uit de gevangenis komt swicht de film de hele middenstuk, verrassend genoeg over op zwart-wit beeld wat mij direct deed verwijzen naar La Haine. De sfeer is er iig pikdonker op. Max word aan alle kanten als held uitgemaakt voor zijn daad, dankzij Caberetier Felix, schitterend neergezet overgens door Gijs Scholten van Asschat. Max word beroemd, word de bestuurder van Felix en word helemaal de hemel in geprezen. Maar natuurlijk denken de vrienden van die Marokkaanse jongen er heel anders over en tegelijkertijd komt Max in de vicieuze cirkel terecht. Met heel veel pijnlijke en bikkelharde gevolgen van dien. En alles word maar van kwaad tot erger. Ook Eric van Sauers als die taxichauffeur alias mafialid is ubercool die Max een pistool geeft om de problemen op te lossen. Nouja... oplossen....

Het moment dat blijkt dat caberetier Felix hem gewoon heeft bespeeld is een mokerslag. Het einde is ook bikkelhard.

Conclusie: weer gewoon een prachtwerk van Pieter Kuipers en weer een typische maatschappelijke sire-achtige boodschap. Rauw, donker, meedogenloos. Ik ben nou al benieuwt naar zijn nieuwe project. Als Nederland door gaat met dit soort films maken zeg ik ook gewoon: Hup Holland!

4,0*

Hele foute film die eigenlijk zo slecht is dat ie goed word. En tja, waar draait het allemaal om: Monsters op Mars, mannetjes gaan ernaar toe en daarna is het een beetje monstertjes doodschieten. Met daarnaast nog het goede oude: als je gebeten word, word je der zelf ook een. Ach, ik heb me met doom best nog wel weten te vermaken. The Rock is opzich net een zak aardappelen en vond dat Karl Urban de rol stal. Deze film is te bekijken vanwege de bloederigheid en het stoerdoenerij en ook de nog wel redelijk goede decors. Heb overgens het spel nooit gespeeld, maar de film is iig nog best wel vermakelijk voor dom vermaak. Ook die scene waarbij de film omslaat in perspectief alsof je de game aan het spelen bent vond ik lekker fout.

Een hoogvlieger is het niet, maar het is wel een lekkere foute vermakelijke film.

3,0*

Hahaha, wat was me dit toch een erg leuke foute over de top film. En nog wel van de regiseur van de bloedserieuze Mysterious Skin. De film vind plaats in een toekomstig (?) pessimistisch Amerika waar je nou liever niet in wilt leven. Het volk is agresief en opgefokt. Vooral de settings doen vooral denken aan GTA spelletjes (bv de namen van de supermarkten, winkels, clubs en hamburgermenu's etc ) Alles zag er ook lekker chaotisch en verpauperd uit en dat maakt de sfeer van de film alvast goed. Dan komen we bij de cast die toch ook perfect is gedaan. Dat stelletje was al goed maar wie al helemaal fantastisch was was Jonathan Saech, die er altijd wel voor zorgt dat het groepje het haasje is met zijn roekeloze gedrag. En dat begint allemaal met die fantastische scene in de supermarkt, met die Koreaan waarbij perongeluk zijn kop erafgeschoten word door X. (moest hierbij ook een beetje aan die scen uit Wild at Heart denken) God wat heb ik gelachen om die scene. En ook vooral om wat er daarna gebeurd met dat het op het nieuws komt en die vrouw "uit machteloosheid, haarzelf en der kinderen opensnijd", Hahaha. En ook in elke slijterij of supermarkt hoor je dan hetzelfte zeurderige deuntje op de achtergrond. Verder was die scene met die stalkerige hamburgerverkoper die Amy schijnt te herkennen ook prachtig. Het einde was ook fantastisch.

Dat alles 6,66 kost word naderhand wel weer afgezaagt.

Hele bizare en heerlijk gestoorde komedie roadmovie met het typische jaren 90 sfeer erdoorheen gemengt. Hij mag misschien wel amateuristisch zijn maar.... och zo leuk.

4,0*

Na de 2 survival-horrorfilms werd het denk voor Neil Marshall tijd voor een splatter-actiefilm. Hij gooit de films: 28 days later, Escape from New York, Resident Evil, Underworld, Mad Max, The Running Man en zelfs Braveheart in de blender en zo krijg je Doomsday. En toch is Doomsday zo slecht nog niet. Gewoon een heerlijke retro-jaren 80 sfeertje en liters bloed, en kilo's ingewanden, hoofden, ledematen noem maar op. Het begin van de film is nog best wel schreinend, Met dat al die Schotten geisoleerd werden en werden doodgeschoten als ze probeerde in Engeland te komen terwijl ze langzaam creperen aan die reaper-virus. Ook spreek ik vooral over die scene dat die moeder der dochtertje Sinclaire weggeeft aan de soldaten en zelf achterblijft, en dan schuiven we 30 jaar verder de toekomst in en dat weerloze dochtertje is een killer-babe geworden. En komen we in een redelijke futuristische Londen terecht, waar toch helaas wel wat weinig aan is gedaan kwa achtergrond. Als ook de stad bedreigt word met die virus zet de regering Sinclaire met een team achter de poort in het quarantaine verwoeste Schotland en dan begint het hele slachtfestijn. Vooral die Arena-scene met die gestoorde kanibalen die spelletjes spelen met hun gevangenen was een van de uitschieters. Ook met die jaren 80 Britse muziek op de achtergrond.

Verder na die ontsnapping daar, komen we ineens terecht in een retro-middeleeuwen. Echt facinerend om toch al die tijden door mekaar te gooien. En het einde met die auto-achtervolging tussen die Bentley en die Mad Max achtige autootjes was ook helemaal kicken. Ook die bad-gay was heerlijk gestoord.

Visueel zit Doomsday gewoon erg goed in elkaar: Eerst het Futuristische Londen die op een jaren 80 manier is gemaakt, daarna het verwoeste Schotland en Glascow ala Mad Max en dan ook ineens een Feodale wereld in de toekomst. Jaa, visueel zou je niet teleurgesteld zijn. Zeker niet als je van jaren 80 Splatters/SF houd.

Helemaal geen slechte film. Gewoon heerlijke Splattervermaak.

4,0*

Aangenaam verrast door deze biografiefilm. Over niemand minder dan: Jim Morrisson van The Doors, schitterend neergezet door Val Kilmer, en ook uiterst verzorgt en netjes neergepend door Oliver Stone. Hierin leren we wel de echte Morrisson kennen en wat voor beest het eigenlijk wel was tussen al het mooie muziek door. En het feit dat de jaren 60 alles ineens kon, en daar maken ze gebruik van ook. Nu snap je ook wel waarom deze film een hoge rating krijgt, want het gaat zeker niet alleen maar om een muziekfilm, het lijkt wel een soort voorganger van Fear and Loathing Las Vegas, maar dan nog serieuzer. We volgen Morrisson al vanaf begin tot eind tijd, van de tijd dat hij nog een verlegen puber was, tot de tijd dat hij met zijn vrienden een beetje muziek gaat maken, wat uiteindelijk grote successen werden en weer helemaal nieuw was in die tijd. Maar helaas blijft het niet alleen bij muziek blijven, want alcohol en een ongelofelijk hoeveelheden drugs horen ook bij de partij. En natuurlijk de hectische relatie tussen Morrison en zijn vriendin Pamela. Je krijgt wel een beetje door dat Morrisson alles behalve aardig was en gewoon de hele samenleving, dat nog net uit de kuisheid van de jaren 50 kroop, compleet op zijn kop zette. En natuurlijk ook een ongelofelijke egoistische aso was in zijn persoonlijke leven. Vooral dat laatste concert (op woodstock?) was echt briljant, hoe Morrisson iedereen liet uitkleden en de dames naakt op het podium mochten dansen, dronken optrad en het publiek uitschold en deromheen nog wat gevechten tussen publiek en politie. Hij had overduidelijk overal schijt aan.

Verder zijn de beelden van de jaren 60 ook weer erg mooi geschoten en Stone heeft alweer overduidelijk al zijn aandacht erin geschonken en weet gewoon op zijn uitgebreidst een levens verhaal van Morrison neer te pennen, en zijn dood in Parijs natuurlijk. Inderdaad een soort rise and fall ja, maar dan niet van een gangster.

5,0*

En alsof ik met mijn neus in de boter viel... Dorsvloer Vol Confetti is grotendeels opgenomen op locatie waar ik enkele keren uit fietsen ben geweest. De film zelf is onhollands goed.

Dorsvloer vol Confetti is een sterke coming of age verhaal over een meisje uit een zwaar gelovig Zeeuws nest. De familie zelf word hier ook buitengewoon neergezet en het lijkt er ook op alsof de pijnlijke feiten (zijn die jongste kindertjes niet gewoon inteelt?) niet gezegd worden, maar wel duidelijk zijn. Katalijne moet als enige meisje maar dealen met de typische jongenscultuur in een gelovig jasje... en wil soms nog wel eens bedreigend overkomen omdat zij de enige van de hele gemeenschap lijkt te zijn die de dingen scherp inziet... Ook als kijker sta je weer eens versteld: Die indoctrinerende leraar bijvoorbeeld of die bruiloft van Kathalijnes broer... hoe er vastberaden door meneer pastoor word gezegd dat de wil van de vrouw de wet van de man is... met de vergelijkingen van Adam en Eva als excuses. Om bij het verhaal te komen.... zit er eigenlijk wel een verhaal in? Dit oogde meer als een soort observatiewerkje die zo zijn ijzersterke en interessante vondsten heeft opgedaan.

Want wat heb ik genoten van deze film, die aan alle kanten gewoon klopte. Er werd ruim aandacht gegeven aan de Zeeuwse omgeving en aan de jaren 80-tijdsgeest. Het lijkt er zelfs op alsof dit ook daadwerkelijk moet ogen als een Nederlandse film die eind jaren 80 gemaakt is... mede dankzij de soundtrack. Kathalijne is ook weer zo'n bijzonder type die zichzelf het hoofd boven water blijft houden met allerlei associaties, fantasieën en haar rebelsheid... en dat ze de gemeenschap maar in verwarring blijft brengen dat ze maar geen antwoord weten te vinden of Kathalijne nou wel of geen schande is voor het geloof. En het climax... en dan met name die confettistunt is prachtig.

Een film die me op alle punten wist te bewonderen en die met veel creativiteit en liefde is gemaakt en het absoluut niet moet hebben van dat dwijlerige Hollandse gedoe. Ik kan er bijna niet genoeg over zeggen... Eindelijk weer eens een sterke film uit ons kikkerlandje. Ik ga maar eens achter het boek aan.

5,0*

Erg knappe opvolger van De Zaak Alzheimer (ook uit de Vincke en Verstuyft reeks) En ook hier bewijzen de Belgen weer dat ze het gewoon kunnen en Nederland nog erg achterloopt. Dossier K laat ons nu kennis maken met de Albanese mafia in Antwerpen. Een maffiabaas word neergeschoten en de zoon uit Albanie genaamd Nazim komt naar Antwerpen om zijn vader te wreken, wat al gouw tot een bendeoorlog lijd tussen 2 Albanese partijen. En zo duiken Vincke en Verstuyft zich ook in de hele zaak, wat tot een hoop bikkelharde comoties leid en de grens tussen goed en kwaad. Het duo vond ik weer uitstekend neergezet door Koen de Bouw en Werner de Smedt. Ook Nazim waar het allemaal om draait vond ik erg sterk gespeeld. Daarnaast zit het rauwe sfeertje er ook goed in en worden we hier en daar nog getrakteerd op een paar fijne actiescene's. Het Antwerpen locatie werkt ook erg goed alweer.

Gewoon weer een prachtige film waar de Belgen het weer eens bewijzen, en nogmaals, Nederland nu pas om de hoek komt kijken wat actie en misdaad betreft. Wel zonde dat deze zo ongewaardeerd word hier op Moviemeter.

4,0* En ik kijk nu al erg uit naar de volgende Vincke en Verstuyft verfilming Double Face, die voor 2013 gepland staat.

Weer een leuke Van Damme waarin hij voor de eerste keer een dubbelrol speelde. Beter dan Death Warrent en Wrong Beat. Met weer een portie lekkere actie en gevechten. Leuk zondag avond filmpje.

3,5*

Ik snap niet waarom deze film in de flop 100 terecht gekomen is. Hij is nog wel erg vermakelijk. Mooie locaties die actiescene op de kermis in Antwerpen vond ik echt tof.

Ook die van Rome natuurlijk, alleen die met die ondploffing in de Coloseum vond ik wel iets te overdreven.

4,0

PS:Als Simon Sez en Black Mask 2 in de plaats komen van Freejack en Double team in de flop 100 is dat nie beter?

Weer een erg fijn Jarmush filmpje waar het zwart wit toch zeker wel op zijn plaats is en het verhaal en de manier van... ook weer typisch Jarmusch is. Om te beginnen krijgen we een prachtige indroductie met DJ Zack en Pooier Jack die allebij in de problemen komen door iets waar ze zijn ingeluist en onschuldig in de bak belanden. Ze worden trouwens ook erg goed gespeeld door John Lurie en ook vooral door Tom Waits. In de cel maken we kennis met niemand minder dan: Roberto Begnini die ik toch altijd wel een geweldige Italiaan zal vinden. Kennelijk maakte Beginini in deze film al begin carriere in Amerika want volgens mij is Beginini niet voor niks een slechte Engelse spreker in deze film. De volgt dan de verveling in de cel met die oervervelende Roberto als aanwezigheid en naderhand word de film erg leuk met de ontsnapping. Dan breekt de sfeer wel open en komen we in Louisiana terecht en zit je soms wel te denken alsof dit niet gewoon in de jaren 20 afspeeld ipv de jaren 80 waarin de film zich afspeeld. Soms vraag je zelfs af of de Coen Brothers hun mosterd ook hiervandaan hebben gehaald voor hun film Oh Brother, Where are Thou?

En vanaf dat moment begint er een doldwaze avontuur waarbij de 2 die och zo vervelende Roberto maar op sleeptouw hebben. Zo word het avontuur grappig en soms ook spannend tegelijk. De plaatjes en de sfeer is zoals gezegt gewoon schitterend, en natuurlijk ook weer helemaal zoals we van Jarmusch gewend zijn.

En het einde is zo mooi en hartverwarmend.

Nee, ook dit was weer een erg mooie film van Jarmusch. Die man heeft het zeker wel in zich om ook veel aandacht te besteden aan sfeer en de droge humor en tegelijkertijd ook subtiel serieus te zijn. Dit was er ook 1 van. En ook 1 in zijn begin jaren als regiseur. Deze krijgt een 4,0* van mij.

Tja, beetje een tegenvaller. Ik had er na het zien van Kill List veel meer van verwacht. Het pakt uiteindelijk hier en daar nog wel leuk uit maar voor de rest blijft de film regelmatig haken. Er lijkt om te beginnen in het eerste uur totaal geen reet te gebeuren en word er alleen maar een beetje geruziet met elkaar in die familie. Buiten de deur word er zowat niet gefilmd en het plot word ook gewoon veelste magertjes uitgewerkt. Pas na een uur lijkt er wel een klein beetje vaart in te komen, krijgen we een paar keiharde grove grappen, het woord fuck vliegt je ook weer om je oren. Maar helaas, weet de film niet echt de top te bereiken.

Hier had veel meer mee gedaan kunnen worden. Erg jammer, aangezien ik er heel veel van verwacht hebt, na de in de hemel prijzende-teksten op de dvd hoes en aangezien dit van de regisseur van Kill List is.

2,5*

Vette shit weer van Kitamura.

Het is eigenlijk wel een schande dat ik nog zo weinig Japanse films van de man heb gezien. Slechts Versus en Azumi; dan wel niet heel lang geleden. Het wordt tijd om de rest maar eens te gaan aanschouwen. In Amerika heeft hij toch wel een goede loopbaan weten op te bouwen. Midnight Meat Train en No One Lives waren niet te versmaden en dat de man moet afreageren is hierin ook overduidelijk te zien. Met Downrage zet hij dat voort.

Op één locatie opgenomen en bijna een concurrent van The Wall uit hetzelfde jaar. Een sluipschutter die niet rust voordat hij zijn werk heeft afgemaakt. Zes studenten bevinden zich in de middle of nowhere en de band van hun Jeep begeeft het. Bij het band verwisselen duurt het niet lang voor ze erachter komen dat het geen ongeluk was geweest. En dan valt de eerste dode. Wat volgt is een benauwend kat en muisspel tussen de krankzinnig wordende jongelui en een genadeloze sniper.

Ja, wat moet je zeggen; wie het overleefd en wie er dood gaat moet je zelf maar zien... Maar ik vond de hele tactiek om te smullen. De overlevingsdrang, het spelletje wat die schutter uiteindelijk speelt, het sterke acteerwerk, de lekkere grove kills en het feit dat deze film letterlijk genadeloos is. De kills zien er lekker goor uit en op den duur wordt het helemaal over de top. De tijd tikt door, de schutter heeft eindeloos geduld en het is zaak om manieren te bedenken om de gek om de tuin te leiden. Hoe alles wordt uitgewerkt; aanschouw zelf, nogmaals.

Maar ik heb hier sierlijk van genoten. Kitamura does it again!

4,5*

Ja, van Hollywood hebben we al bepaalde splatterfilms gezien. Nu is het de beurt aan Noorwegen met de film Dead Snow. De titel is al spotgoedkoop maar de film is gewoon buitenweg geweldig en het verhaal is ook alweer zoooo oud. Studenten komen op een plekje waar zich toevallig ook een massamoord heeft afgespeeld. Dit maal in de tweede wereld oorlog waarbij het groepje allemaal moffenzombies op hun dak krijgen met hun WO2 Kleding nog aan. Het begin is wel spannend waneer de film zich nog begint op te bouwen en ik moest bij die manier hoe bepaalde stukjes vanuit een sight seening worden gefilmt die met zaklamp focussen op het donkere bos nog wel denken aan andere Noorse horrorfilm Dark Woods. Na de bijtende onvoorspelbare spanning breekt de hel los en kan het bloedvergieten beginnen.

En zo komen we bij het humoristische en splatter gedeelde waarbij de nerdjes met zijn allen de Duitse zombies te lijf gaan en de bloed, ingewanden en ledematen vliegen gewoon letterlijk en figuurlijk in de lucht, van zowel de studenten als de horde zombies. Wapens: Shotgun, bijlen, kettingzagen.. noem maar op.

Ook dat stukje waarbij die ene kerel zijn arm eraf zaagt omdat hij denkt dat hij besmet is en vervolgens nog in zijn noten word gebeten en even moet nadenken om die er ook nog af te zagen is hillarisch. Ook die scene waarbij die andere student het in zijn uppie opneemt tegen die zombie. Ook de dames waren mooi. En de besneeuwde bergen hadden ook een prima achtergrond.

Maar verder een prima Europees splatterfilmpje.

4,0*

Sam Raimi keert erg lang na Evil Dead weer terug naar het oude horrorgenre. Tussendoor kennen we Darkman en Spiderman ook nog. Maargoed, met Drag me to Hell schoteld hij wel weer iets heel moois voor. Toch is dit niet zomaar even een slasher, bloed, boe-schrik filmpje. Raimi haalt hier wel zowat alles uit de kast. Nu maar eens het ouderwetse thema "hel" een geheel modern jasje geven. Allison Loman speelt om te beginnen al erg goed als Christine Brown, een vrouw bij de belastingdienst, die wel een hele eigenaardige maar ook griezelige bezoeker krijgt, namelijk dat ouwe wijf Sylvia Ganusch, weer een van de hoogdepunten in de horror-iconen gebeuren. Man man man wat was dat wijf eng. En laat het nou net zo wezen dat Christine haar niet kan helpen met de financiele problemen. Ze word vervloekt door haar... letterlijk, in het de garage scene, die ijzingwekkend eng begon maar toch nog best wel humoristisch uitpakt. Zo kent de film nog wel vele andere momenten die huiveringwekkend zijn. Maargoed, Christine is vervloekt en ze dreigt op een dag meegesleurt te worden in de hel. Wat nu?

En zo krijgen we te maken met een race tegen de klok en komen de rituelen en het waarzeggerij naarboven. En natuurlijk het verleden van Ganusch, allemaal the same old story maar evengoed wel mooi gemaakt. Welke scene wel een behoorlijke afknapper was was die exorcism-scene, en dan met name met die pratende geit en vele andere hillarische spreuken zag er allemaal erg debiel uit.

En ja, dacht je dat ze film zo mooi eindigde. Slaan we de plank even heel erg mis. Tis trouwens ook een einde waar je best depri van word. Kan slecht tegen dit soort einde's.

Maar voor de verder rest een uitstekende doodenge horrorfilm. Sam Raimi mag door naar de volgende ronde.

4,0*

Was een vermakelijke film met een beste rol van Kevin Costner. Het onderwerp was wel weer standaard maar daarnaast ook best wel interesant. Het is een beetje nadenken of dit nou werkelijk een bovennatuurlijke thriller is of de film meer doelt op de hallucinaties van Joe. En er word ook een symboliek in gebruikt wat je ook al aan het denken zet. Voor de rest vond ik het acteerwerk een beetje wisselvallig. De ene keer lijkt Kevin Costner der wel wat voor over te hebben en de andere keer lijkt het wel alsof ie er op dat moment even geen zin in heeft. Het einde was ook best onverwachts dat Joe toch nog een kind heeft gevonden van zijn dode vrouw alleen wel jammer dat het einde wel erg zoet word weergeven. Maar evengoed heb ik me toch wel weten te vermaken in deze film. Die bovennatuurlijke films blijven altijd wel interesant want ze hebben ondanks het dito verhaal altijd wel weer wat interesants. Dragonfly is goed te doen voor een avond en een mooi tussendoortje voor bovennatuurlijke liefhebbers.

3,5*

Aardige horrorfilm van Clive Barker alleen oogde het regelmatig wel erg amateuristisch en het acteerwerk is nog best wat aan de zwakke kant. Inderdaad, pas het laatste half uur wil de film nog wel eens wat doen. Het verhaaltje eromheen is dan wel weer erg bijzonder maar toch had het beter uitgewerkt kunnen worden (nouja... de boekverfilming dan want de regisseur heeft dit niet verzonnen)

Redelijk. Niet meer, Niet minder.

3,0*

Best nog wel een aardige thriller. Geen horror en ook bijna nergens eng.

Bij het ondekken van de film dacht je al meteen te weten dat Will Atenton achter alles zat. Dat blijkt dan ook later zo te zijn, maar toch... weet de film nog wel allerlei kanten op te slaan.

En zo was Dream House best nog wel een aangename film. Daniel Craig is weer goed (en ik heb tot nu toe nog steeds geen James Bond film van hem gezien ) die samen met zijn vrouw Libby (prima rol van Rachel Weisz) en zijn dochters gaan verhuizen naar een rustigere plek. Maar al gouw blijkt er natuurlijk weer iets niet helemaal pluis te zijn in de buurt en de mysterieuze buurvrouw (schitterend neergezet door Naomi Watts) bezorgt Will alleen maar erg bizar nieuws, namelijk dat er een vader was die in dat huis het hele gezin heeft uitgemoord. En ja, zoals gezegd, je weet dan al gelijk hoe de film afloopt. Of toch niet? Of toch weer wel? Of nee, toch weer niet!

Ja, dat laatste wil het soms nogal verwarrend maken. Ik weet nou ook nog steeds niet of dit een geestenthriller of hallucinatie/real life thriller is. Maar het acteerwerk is nog erg goed en der zitten hier en daar nog wel fraaie momenten in. Wel jammer dat de film maar weinig spannend of eng wil worden.

3,5*

Een jaar na Sick of Myself, weet Borgli al snel door te stromen in Amerika. Ook niet zo heel opmerkelijk dat A24 erbij komt kijken.

Borgli lijkt de man te zijn die maar al te graag de moderne samenleving op een diep spottende wijze probeert neer te zetten. Met verborgen creatie en de vingers op de zere plekken deed hij dat echt uitstekend bij zijn Noorse productie. In Amerika doet hij het even grondig over. Hij kiest Nicolas Cage; dat hier vrijwel een soort nieuwe Matchstick Man achtige rol mag vertolken. Alleen is de man nu wel heel erg veranderd met zijn kalende hoofd.
In deze film zet hij een keurige rol neer van leraar Paul Matthews. En Paul Matthews komt in de problemen, zonder dat hij daar ook maar ergens om heeft gevraagd.

Paul komt voor in diverse dromen. Behalve zijn eigen droom. Zijn dochtertje heeft een droom over hem waarbij hij haar niet helpt van een bovennatuurlijke kracht. Oké, dat kan gebeuren. Maar al snel lijken zijn leerlingen ook al dromen over hem te hebben waarbij hij in alle rollen voorbij komt dan hoe Paul toch wel in werkelijkheid is.
Maar waar het eerst een interessant en opmerkelijk concept wordt, belandt Paul toch wel in een surrealistische en paranoide nachtmerrie.

Het zal je maar gebeuren. Je bent je van geen kwaad bewust, maar je krijgt al je mensen tegen je omdat ze over je gedroomd hebben. Waarin je de gemenerd moest zijn. De persoon die seksueel intimideert, beledigd, nalatig is, je achtervolgt, vunzige seks met je heeft (die scene met die nymfomaan was onvergetelijk), tot jou zelfs op een gruwelijke manier om het hoekje brengt. En hoe wil je dus op een magistrale manier een cancelcultuur neerzetten? Nou, zo dus!

En als je denkt dat het hierbij blijft: Het einde is echt...

Ja, nogmaals... Waar Borgli eerst het narcisme aan heeft gesneden, snijdt hij nu de modeterm "grensoverschijdend gedrag" aan. Hij moet er blijkbaar koppijn van hebben, want de boodschap zou meer dan duidelijk moeten zijn. Althans, als vele kijkers van tegenwoordig het ook door hebben, zonder dat ze slechts het idee hebben om naar een doldwaze hersenloze komedie zitten te kijken.

4,0*

Erg vreemde film en ook iets wat ik niet echt van Hollywoodfilms ben gewend.

De film begint als een typische komedie, waarin het poep en pies humor onder die 4 vrienden regelmatig boven tafel komt. Je zou op dat ogenblik haast denken dat het een parodie is. Helemaal als 2 van hun die vreemde vent tegen het lijf lopen en meenemen naar hun blokhut, waar de scheten en de vunzige grappen ook weer behoorlijk toenemen. Die rare vent had duidelijk wel darmproblemen. De film word echter niet zo komisch meer als die "rare vent" zijn hoopie in de plee heeft geloosd.

Want wat hij in de plee heeft geloosd is dus gewoonweg een Alien en vanaf dat moment slaat de film om in een hele bizarre en maffe science fiction horror en gaat het er ook weer lekker bloederig aan toe. Het plot is nog best wel knap gedaan, die alieninvasie/quarantaine, en dat 2 van de 4 vrienden in de greep zijn van de Aliens, en dan ook vooral met die stemmings wisselingen. Jaa, deze film slaat soms wel een hele vreemde richting uit dat moeilijk te beschrijven is, maar het loopt opzich nog best lekker. De cast was ook erg goed. Thomas Jane, Tom Sizemore, Timothy Olyphant, Donnie Wahlberg en natuurlijk Morgan Freeman als roekeloze commandant.

De film neemt je in ieder geval mee op een bizarre reis waar je nog wel eens een beetje in het begin moeilijk mee weet om te gaan, maar opzich wel snel verwerkt word. Het sfeertje is in iedergeval prima. De besneeuwde plaatjes doet het erg goed, en ook die flashback-scenes leken ook wel erg van IT te zijn weggelopen (ok, dit is natuurlijk ook een Stephen King verhaal) Ook is er genoeg ruimte voor actie en vooral ook veel spanning en een kat en muis spel met.... sommige met hunzelf.

Ook die gehandicapte jongen had een erg bijzondere aanwezigheid.

Uiteindelijk een prima film.

4,0*