Opinions

Weer een leuke film van Lundgren. Dit keer is hij een kauwgom kauwende cop. De actiescenes waren wel goed en Dolph kon weer goed vechten. Alleen jammer dat die neger nou weer dood moest. Ik vond hem juist goed spelen. Maargoed voor de rest weer vermakelijk. Niet slecht voor 1,50/5 voor 5 euro bij Bart Smit.

3,0*

Over het algemeen ben ik niet zo van dit thema... Maar aangezien Dirty Dancing toch vaak de hemel in geprezen werd besloot ik het toch maar om een kans te geven.

En het smaakt prima. We volgen de 17 jarige Baby die met haar niet zulke rijke ouders op vakantie gaat in een herberg waarbij ze al snel de veel oudere Johnnie ontmoet (prachtrol van Swayze). Maar zoals je het al weet moeten er weer een hoop hindernissen ondergaan worden om elkaar te bereiken. Johnnie is een cynische dansleraar die ik bijna wel in de categorie Will Hunting zou kunnen plaatsen... en ook de staff en de ouders van Baby leveren een niet zo'n vriendelijke bijdrage aan de crush. De stiekeme momenten tussen de twee waren wel sterk.... het was gelukkig niet een hemels sprookje met bloemetjes en dat de boel moeiteloos de goede richting in werd geduwd. Maar het einde.... Ja, toch heb ik wel even een traantje moeten wegpinken... En DE mooie soundtrack erbij...

Tsja, de tijd dat liefde de onderbuikgevoelens en een zure omgeving nog wist te overwinnen... en het nog niet echt steevast uitmaakte dat het meisje 17 was in deze kwestie...

4,0*

Goede begin van Dirty Harry. Heb ze vorig jaar allemaal van tv gezien (elke week kwam er een deel van Dirty Harry).

Maar het is een typische jaren 70 film. Gewoon leuk. Vooral dat er tijdens een opdracht nog wel eens een overval komt en Dirty Harry ertussenin weer eens in moet grijpen.

4,0

Wim Helsen ken ik natuurlijk al als megadrukke carabetier. Nu mogen we hem ook eens in een film begroeten. En als acteur is ie net zo goed als op het podium. Dit is ook zo'n doldwaze komedie en Helsen vrolijkt alles op met zijn sarcasme, humor en poezië. En wat mag hij spelen? Een stuntman voor de heftige blockbusters die naderhand geheugenverlies krijgt en een maf kereltje word die graag Tony T genoemd wil worden. Dat neemt ons mee in de maffe wereld van Helsen, veel scherpe humor, foute romantiek en ook nog een boel keiharde typisch Belgische drama waarbij je kon zien dat Helsen ook wel eens bloedserieus kon zijn. Wat ook zo mooi was was het kleurgebruik en de montage in deze film wat er lekker geflipt en modern uitzag. Wat me ook altijd is bijgebleven is bv die scene met die vent met Parkinson, die disco-scene waarbij Tony perongeluk iets heel verkeerds zegt tegen zijn potentiele liefde en nog veel meer. Dit was gewoon een heerlijke Belgische feel good movie (en soms ook niet feel good) waar je van kon genieten. Wim Helsen mag van mij in nog meer films spelen.

4,0*

Wow! Wat een film!

Ik weet niet echt waar ik nou moet beginnen. Nouja... We beginnen bij de geboorte van Pig en Runt, die ook letterlijk op dezelfde dag en dezelfde tijd worden geboren en op die manier ook net iets te letterlijk samengebonden zijn op de meest onwaarschijnlijke manier. Ze zijn naast mekaar geboren op dezelfde tijd, zitten altijd naast mekaar in de klas en wonen zelfs ook nog naast elkaar. En je raad het al, de vriendschap gaat met de tijd mee, eerst zijn het speelkammeraadjes in de kindertijd en wanneer de pubertijd begint raken ze (zoals je al kon verwachten) verliefd op elkaar. Vanaf dat moment worden de rollen ook uitstekend vertolkt door inderdaad de piepjonge Cilian Murphy en Eliane Cassidy. Ze zijn dus echt letterlijk tot op het diepst met elkaar verbonden en gaan ook samen alle fases door. Pig zou toch eigenlijk niet weten wat hij moet als hij zijn verband zou verliezen. Maar dat komt ie uiteindelijk dus wel te weten wanneer hij vreemdgaat en het de vriendschap/relatie op het spel zet, of toch niet? De wond word nog verder open gepulkt als Runt uit huis geplaatst word naar een kostschool. En dit is het begin van Pig's omschakeling die met het moment erger word. Hij heeft er werkelijk alles voor over om zijn hechte verband die hij al sinds zijn geboorte meemaakt, terug te krijgen.

En zo gaat Pig bezeten opzoek naar Runt en hij word alleen maar agressiever en geweldadiger en de film veranderd langzaam maar zeker van een onwaarschijnlijk sprookje in een psycho-film. Uiteindelijk vinden ze mekaar toch en lijken ze wel weer opnieuw te beginnen maar dan komt Runt er ook achter dat Pig totaal veranderd is. Met zenuwslopende gevolgen van dien en een einde waarbij ik gewoon met een open bek naar de aftiteling keek.

Nee, deze film is zeker gelukt en ook zeer apart. Geschoten in een donker en rauw sfeertje met een ruime aanbod op vette soundtracks (Red Snapper, Primal Scream, Goldfrapp, Moby enz enz, vooral There Hanging me Tonight van Red Snapper was ideaal gekozen, wat blijft dat toch een chaotisch, grauw, manisch en onprettig nummer) Deze film is nu wel al ongetwijfeld vergeten. Prima werkje in zijn genre dat nu eens uit Ierland komt en niet uit de UK.

4,0*

Toen ik voor het eerst de trailer hiervan zag, dacht ik echt: WTF is dit voor uber vage film zonder doel? Nouja, naderhand werd deze film overspoeld met goede reacties en meningen en kwam toch in de bioscoop ipv DTV en besloot hem toch ook zelf maar eens te kijken.

En inderdaad, District 9 is absoluut niet slecht. Juist heel goed. De film begint eerst grotendeels als een docu-nieuws achtig project en uiteindelijk word het een kneiterharde actiefilm. Eerst krijgen we in het Docu-gedeelde dat enorme ruimteschip te zien die boven Johannesburg zweeft en dan zeg je ook eerst even van: WOW!! Daarna krijgen we te maken met de Journalistenploeg en ook de hoofdrolspeler Wikus. En die ghetto's die helemaal veranderd zijn in een Alien territorium. Die Aliens zagen der wel walgelijk uit btw. Wikus werd wel erg goed gespeeld. Zoals gezegt krijgen we eerst een soort rondleiding in die Alien-Ghetto, en dat de Aliens nu ook deel uitmaken van de samenleving in Johannesburg, maar..... (zie onder) En het begint pas echt interesant te worden als Wikus een ongelukje maakt en er een paar druppeltjes vloeistof op zijn lichaam komen, en uiteindelijk zwart bloed krijgt en zijn nagels en tanden makkelijk te verwijderen zijn. En dan opeens zie je dat zijn arm een misvormde Alien arm is geworden. En vanaf dat moment krijgen we een klopjacht naar Wikus die in een Alien dreigt te veranderen, Wikus verschanst zich dan in die Alien-Ghetto en gaat samenwerken met die ene Alien om die in beslag genomen middel terug te halen zodat ie weer mens kan worden. En vanaf dat moment transformeerd de film zich in een keiharde actiefilm, en zit het knal en schietwerk er ook erg dik in. Ook die robot-scene was weer lekker Terminator.

En helaas, District 9 is geen Happy-end! Uiteindelijk word Wikus toch een Alien.

En eigenlijk heeft deze film een boodschap: District 9 is te associeren met de appartheid. Wat vroeger de negers waren in Zuid Afrika zijn nu de Aliens die onoprecht en als beesten behandeld worden en in een ghetto geschopt worden.

Maar voor de rest een zeer gelukte en indrukwekkende Zuid-Afrikaanse film die toch zeer het kijken waard is.

4,0*

2de film met Shia LaBeouf die ik heb gezien. (de eerste was Eagle Eye tevens ook van dezelfte regiseur) maar dit was toch ook een zeer aangename en ook spannende film. LaBeouf laat toch weer eens wat prachtigs zien. Verder had Roemer ook een mooie bijrol en ook vooral die buurman. En Carie Ann Moss mocht als de moeder spelen van Kale (LaBeouf). Verder begon de film goed met dat ongeluk en dat incidentje op school waardoor Kale electronisch huisarrest krijgt. Dan lijkt het wel een beetje af te haken naar een soort teenagers film (gluren, meisjes kijken enz) maar al snel zit de spanning er wel diep in als we achter de geheimen van de buurman komen en Kale en zijn vrienden dat willen onderzoeken. En dan zitten er nog wel eens nagelbijtende momenten in wat de film ook helemaal goed maakt. Ook Yoo had een perfecte aanwezigheid.

Wat trouwens wel best grappig was was dat nadat Kale die buurman heeft neergestoken, dat zijn voetklem eraf werd gehaald vanwege "goed gedrag"

Maar toch weer net als Eagle Eye van dezelfte regiseur een prachtige spannende film. Prachtige acteerwerk en dialogen. En de spanning natuurlijk om niet te vergeten.

4,0*

Blijft toch altijd wel leuk, zo'n gelikt werkje van eind jaren 90. Zo nu en dan scoor je nog een oude Tistar-dvdje bij de kringloop... Iets wat ik jaren geleden ook met de film Go had. En soms zijn ze, samen met het zojuist genoemde titel, beter dan ik had verwacht.

Disturbing Behavior is er ook zo'n een... mits je een film in meerdere lagen wil kijken. Bedriegelijk altijd met die jaren 90 filmpjes. Veel mensen zien of zagen het als snelle popcornvermaak voor een avondje stappen of om op leeg te lopen. Allemaal weer helemaal leuk en hip, de soundtrack als visitekaartje... Maar toch, ondanks het vrij hip is neergezet, begreep ik wel waar de film naar toe wilde gaan.

Laten we beginnen. Steve is net nieuw in een willekeurig Amerikaans stadje aan de noordkant. Dat betekent een nieuw leven, nieuwe school, nieuwe vrienden en kijk maar wat er van terecht komt. Als Steve zijn intrede doet op een highschool, krijgt hij meteen gezelschap van twee "weirdo's". Je zit al te wachten op de rottigheid die ze met Steve willen gaan uithalen, maar nee... Ze willen Steve introduceren aan de groepen op school waar je maar beter uit de buurt kan blijven. Kom bij ons.

Niet zo'n slechte keuze. Naast dat hij hiermee kennis maakt met een bloedmooi alternatief meisje Rachel, komt hij er ook achter dat de vrijheid in dit kleine vriendengroepje ook gerant staat. Het maakt dus geen moer uit wie je bent. Voor hen niet, maar voor een andere groep, die op een slinkse manier de studenten een voor een naar zich toetrekt, is er geen vrijheid. Daar heerst de klasse en macht. Zodanig dat het wel gevaarlijk gaat worden. Zodra een van Steve's nieuwe vrienden in deze groep verstrikt raakt, beginnen ze zich af te vragen of dit wel mensen zijn.

Metaforisch vond ik dit behoorlijk goed. De boodschap kwam bij mij in ieder geval binnen. Zeker kort na de nieuwtjes over die incidenten in dat corps in Amsterdam onlangs. Deze groep, kenmerkend aan de blauwe kleding lijkt ook meer macht over het stadje te hebben dan je zou denken. En toch zijn het geen zombies, geen vampieren, geen reïncarnaties, geen genetisch gemanipuleerden... het zijn gewoon elite-studenten.

Om henzelf te redden besluiten de vrienden in actie te komen. Soms worden ze geholpen door die gekke conciërge. (prachtige bijrol).

Nee, deze kwam bij mij goed binnen. De film is nog niet zo amateuristisch als hoe het eruit ziet.

4,0*

Wat een negatieve recensies allemaal weer...

Xavier Gens heeft in 2007 flink de smaak te pakken gehad met Frontiere(s) en de verfilming van Hitman, en wist me later nog te raken met zijn kortfilmpje X is for XXL. De man is helaas niet echt actief, want tussen zijn twee eerste films en deze zit ook alweer vier jaar, en verder zijn er ook geen nieuwe plannen bekend. Hij heeft weer Amerika verkozen boven Frankrijk met zijn apocalyptische film The Divide, en inderdaad, ik was gewaarschuwd; dit is een behoorlijke depressieve en rakende film, die voornamelijk de psychologische kant op gaat. Altijd interressant.

Want ja, wie heeft er wel eens bij stil gestaan dat als er een nucliare oorlog is begonnen, dat het eigenlijk een beetje nutteloos is om ervoor te vluchten of te schuilen? Want nu zul je wel de rest van je leven alleen maar tussen een paar muren zitten, en ik denk dat dat ook niet snel gaat wennen. Gens geeft het antwoord met The Divide, die ook echt wel in het Snowpiercer-rijtje terecht kan. De openingscene is echt al het ultieme visitekaartje, je voelt meteen al de angst en verdriet van Eva, die vanuit haar appartement toeziet hoe haar woonplaats wordt bekogeld met de eerste atoombommen, en nog voor je erbij na kan denken worden we in blinde paniek naar.... een schuilkelder van een bewoonder, maar daar is geen plaats voor het hele gebouw. Maar, zoals de tagline al zegt: "The Lucky ones died in the blast" En dat mag je letterlijk nemen... en dit keer is het niet dat er voor de zoveelste keer een verrader, psycho of snitcher in het spel zit, alhoewel, de hele situatie zelf is de grote dader.

En zoals gezegd, de film is gewoon één grote riool van hopeloosheid die alleen maar zieker en zieker wordt. Na een half uur zat ik al te janken bij die scene van dat dat meisje wordt ontvoerd door die Noord-Koreanen, om nog maar eens over de nasleep, op zowel korte als lange termijn, van haar moeder te zwijgen... Dit is iets wat nu nog best wel wil triggeren bij mij. De personages worden verder ook erg sterk neergezet; Eva was erg stoer, en Michael Biehn heeft hier ook een erg opmerkelijke, maar toffe rol en die twee broertjes zijn ook lekker sick. Wanneer het reptielenbrein in sommige gaat opspelen, worden we getrakteerd op een lange hopeloze (psychologische) zieke aaneenschakeling waarbij alles uit de kast word gehaald.

En ja dat einde... dat was wel te verwachten ja.

Sterke film. Misschien heeft het wel zo ergens zijn schoonheidsfoutjes, maar whatever, het heeft me geraakt.

4,0*

Ondergewaardeerdheidsalarm op Moviemeter.

Divines. Ik wilde eergisteren avond gewoon even een filmpje zien en scrolde door de hele Netflix-lijst. Of ik word ouder of het spul op Netflix is vaak oninteressant of duurt meestal twee en een half uur. En zo kwam deze titel onder mijn ogen. Jongeren in slechte wijken, laat staan de Banlieus. Met de moderne Les Miserables nog in mijn achterhoofd... Ik klikte hem aan.

En hij is zeker nog niet zo slecht. We volgen het Arabische zigeunermeisje Dounia dat het oppervlakkige en hypocriete leven in zowel haar kamp als op school meer dan zat is. Haar moeder gedraagt zich als een puber, zuipt veel en laat zich zonder problemen bespringen door de eerste de beste mannen, en op school vind ze de benauwende kaders van het systeem maar stinken. Samen met haar vriendin Mamounia droomt ze over het grote leven die de jeugd in de 21ste eeuw in de strot gedrukt krijgt. Weg uit die stinkende Getto en zijn armoede, weg uit de burgerlijkheid en streven naar het ideale leven van dure clubs, elke dag feesten, pakken euro's en mooie mannen. Maar zover zijn ze nog niet.... Nog lang niet.

Na lang nadenken besluiten ze aan te kloppen bij de vrouwelijke drugsdealer Rebecca en nemen ze het risico.
Ook al zal het ze naar verkeerde klanten brengen. Het geld wordt opgeborgen op een plek waar een verdieping beneden kunstachtige dansles wordt gegeven. De twee vriendinnen bespieden de boel, en door een situatie raakt Dounia helemaal gecharmeerd door een van de dansers.

Deze danser lijkt Dounia onbewust te willen overtuigen dat er een ander leven bestaat, maar toch is de luxe zo aanlokkelijk. Dit wordt uiteindelijk van kwaad tot erger als de meisjes de controle verliezen, de band met Rebecca op het spel komt te staan en Dounia ook nog even moet afrekenen met een van de neukertjes van haar moeder.

Het einde is nu een keer verre van een happy end.

Divines bewijst opnieuw dat films die zich in de Banlieu situeren nog altijd indrukwekkend blijven. Iedere bewoner heeft wel een verhaal en een achtergrond, zo ook hier. De beelden zijn groezelig en rauw, het acteerwerk is uitmuntend, en ook die euforische scenes als afwisseling (wanneer Dounia en Mamounia bijvoorbeeld doen alsof ze in een cabby over een Boulevard rijden, met de bijpassende geluiden van dien... en die scooterscene) waren zeer mooi gevonden. Het acteerwerk was ook overtuigend en realistisch. En ook had die travestiet een leuke aanwezigheid.

Divines is weer een mooie sterke schets van de jeugd in de 21ste eeuw, terwijl de Banlieus tijdloos blijven.

4,0*

Na Le Conseguenze dell'Amore komen Sorrentino en Toni Servillo weer in actie. Een ding weten we wel over Sorrentino (na ook wat van de aankomende This Must Be The Place te hebben gezien) Met muziek en soundtracks kan je bij hem echt niet klagen want daar lijkt hij ook veel aandacht aan te besteden. Il Divo is wederom weer een mooi opgebouwde politieke thriller en hierin worden alle politieke moorden keurig op een rijtje gezet en is Andreotti de enige activist op dat moment die ermee weg lijkt te komen. Wat ik wel weer vond is dat Il Divo vaak erg complex werd waardoor het moeilijk te volgen was. De ene keer is hij activist en de andere keer word het een potentiele verdachte maar echt een samenhang lijkt wel erg diep te zijn verstopt. Wat nog niet wil zeggen dat dit slecht is. Wat opbouw en montage slaagt Sorrentino hier weer in. Die gezicht van Toni Servillo aan het eind lijkt precies op het einde van The Consequences of Love. Je ziet het gewoon meteen. Het naschrift is dan ook weer best vaag. Andreotti word schuldig gevonden, en nu ineens is hij onschuldig, dan inene is hij weer schuldig verklaard, dan inene gebrek aan bewijs, weer schuldig, ping, pong, ping, pong. Mmmh.

Maar desalniettemin een mooi filmpje. Knap en creatief gemaakt met ook hier en daar verborgen humor.

3,5*

Tarantino heeft het toch onbewust slim aangepakt; eerst met een schraal beetje geld 3 gangsterfilmpjes in elkaar bouwen, waar hij tiendubbel voor terug krijgt betaald, met als resultaat dat hij nu echt gewoon heerlijke foute groffe blockbusters maakt; na de fenomenale Inglorious Bastards (een remake) is hij weer terug met Django: Unchained (ook een remake), en het gaat er hier weer op alle fronten over de top en gestoord aan toe.

Waar Tarantino met IB lekker afreageerd op de voormalige SS-ers, doet hij dat nu bij de blanke slavenhandelaars. Nu zit er tussen al die gestoorde gekken ook eens een goede slavenhandelaar, De cynische en aalgladde Heer Schultz wel te verstaan (heerlijke rol van Waltz) . Hij houdt op een nacht een groepje slavenhandelaars aan om zaken te doen om een slaaf te kopen... dit verloopt echter niet helemaal vriendelijk, maar hij heeft wel een slaaf in zijn bezit die hem kan helpen om gezochte personen van flyers om te leggen (althans, ik kwam er later achter dat dat de bedoeling was). We hebben hier te maken met Django, die hier ijzersterk word neergezet door Jamie Foxx, die hier wel een heel buitengewoon avontuur gaat beleven. Ondertussen blijkt ook Django's vrouw in gevangenschap te zitten bij de heer en meester van de slavenhandelaars: Calvin Candle, die hier ook weer fenomenaal en cynisch wordt neergezet door Leonardo DiCaprio. Samuel L. Jackson mag de grofgebekte butler/bounty (en daarmee bedoel ik het chocoladereepje) spelen die ondertussen zelf ook blanken haat.

En zo trekken de 2 van stadje naar dorpje naar villa om zo in een undercover-status de desbetreffende personen om te leggen en vervolgens zo bij de villa van Calvin Candle te komen. Erg leuk dat de eerste 2 zo lekker onverwachts worden neergezet; Een hoofd van een bepaalde dorp/functie/villa word overhoop geschoten en je zou denken dat Schultz en Django gewoon hoe dan ook vies de lul zijn, maar nee hoor, Schultz haalt even heel triomphantelijk een reward uit zijn zak om aan de schutters te laten zien dat hij wel gerechtvaardigd bezig is geweest, en er op die manier, met Django, overal mee wegkomt.

En dan die scene met die Ku Klux Klan leger... GEWELDIG!!

Verder trakteerd Tarantino ons ook weer op een paar heerlijke over de toppe outlaw/schiet-scene's, waar de kogels en de liters bloed je om de oren vliegen en waarbij je soms ook de slappe lach krijgt. Niks kan ook gewoon normaal in Django. En dan nog maar zwijgen over die behoorlijke stereotype, zoetsappige einde.

Tarantino flikt het gewoonweg fucking weer. Echt een klassieker die lekker gestoord, fout, en over de top is, en zelfs nog een beetje geschiedenis weggeeft. Prachtige cast, en ook nog wat ode aan het oude manier van filmen hier en daar. Ik heb nu alweer zin in Tarantino's volgende film, wat ook een western schijnt te gaan worden. Eens kijken wat voor feest dat gaat worden.

5,0*

Weer een verrassende Franse horrorfilm, nouja horror....

Dit keer geen Franse slasher, waar er al een hoop van zijn gemaakt, maar een geestenvertelling dat plaatsvind in de Algerijnse oorlog. We volgen een groep Franse militairen die net de missie om een wrak van een vliegtuig te vinden achter de rug hebben en een geheim koffertje hebben meegenomen en komen in een klooster terecht waarbij ze denken dat daar ook terroristen schuil zitten. Het zijn echter dus niet de terroristen waar ze voor moeten vrezen. Eeuwenoude legendarische Djinns hebben het op hun gemunt.... ok, dit klinkt weer als een behoorlijk standaard plot, maar de film pakt toch wel even heel anders en verrassend uit en uiteindelijk berust te film toch wel op de realiteit.

Gewoonweg een heel verzorgde en sterke film waar de Amerikanen weer een puntje aan kunnen zuigen. Ook het acteerwerk was voltreffelijk (vooral die hoofdcommandant en de opzichter). Eng word de film echter nergens maar de laatste 10 minuten grijpen je naar je strot.

Weer een pareltje uit Stokbroodland.

4,0*

Vond deel 2 wel even wat beter dan Night Watch. Je kan zien dat de regiseur om te beginnen er wel meer geld in gestoken had en dat de film niet oogde als een B-film maar gewoon als een typische Blockbuster werkje. Hierin zijn de visuele effectjes verbeterd en heeft het wel wat weg van een Hollywoodfilm. Het acteerwerk was ook weer in orde en Kabhensky was ook weer cool. Ook de magie en de telekenitische krachten waren weer om te smullen, en waren er ook meer aanwezig dan deel 1 en de zwaardgevechten en verschillende actiescenes zagen er verzorgt uit. Ook mocht de humor niet ontbreken. Ook die scene waarbij dat jochie met die kleine toverballetjes dat hele zaal uitmoord en vervolgens die balletjes ook half Moskou kort en klein slaan was echt cool en kregen we even te maken met een Post Apocalyptische Science Fiction. Het einde (1992) snapte ik niet helemaal.

Maar voor de verder rest een sterk verbeterde vervolg, schitterende betere visuele effecten en actie. Ondanks Amerika Ruslands grote vijand is gaan ze nog wel Hollywood achterna.

4,0*

Wong Kar Wai... In eerste instantie was ik er niet zo´n fan van. Er zaten dan wel wat jaren tussen de kijkbeurten van 2046 en My Blueberry Nights. Qua kleuren en de hallucinante beelden kon ik me wel vinden maar voor de rest was het allemaal zo traag als stroop. Fallen Angels had ik echter ook al langer in het oog, maar was hem al weer snel vergeten. Het feit dat Kar Wai hier een actiefilm had neergezet maakte het wel interessant en de trailer was ook neit slecht. Na vele jaren toch maar eens de dvd op de kop getikt, en dit is toch wel een hele vooruitgang.

Centraal staan drie personen: Een eenzame huurmoordenaar wiens saaie leven alleen maar kleur lijkt te hebben als hij weer eens een opdracht heeft. Zijn poetsvrouw, die, terwijl hij aan de slag is, zijn woning bijhoudt en vervolgens een lomperik die ijssalons kaapt. Wut...

Dat misdaad voorop staat bij Fallen Angels staat vast, maar het is wel veel meer. Wong Kar Wai is hier creatief bezig. De duizelende nachtelijke beelden van Hong Kong, de groezelige achterbuurtjes, en dat allemaal in nachttijd. De voorbijschietende metro's, de versnelde camerabeelden van snelwegen, de Neon-reclame... het is allemaal het perfecte decor. En wat we kunnen verwachten kunnen we verwachten: Ming stoomt zijn Beretta's klaar, gaat naar de punt van het doelwit; een Karmacoma-achtige soundtrack komt aan bod (Chinese triphop?) en ja hoor... Kar Wai heeft zich sterk laten inspireren door John Woo. Een fantastische doorloop naar een film met nog een hoop verrassingen. Bijvoorbeeld als hij het excentrieke meisje Punkie ontmoet en zijn poetsvrouw concurrentie begint te zien.

Maar ook als we bij die klunzige oplichter Ho Chi komen die ijssalons kaapt. Deze man duikt weer net onder bij de poetsvrouw van Ming en weet, na zijn ontsnapping, nog altijd klanten te spekken met zaken die hij zelf eigenlijk totaal niet runt. Dit gedeelte zorgt toch voor een aardig potje sarcasme en absurdisme. Ook als we zijn vader leren kennen die het ook niet altijd even makkelijk heeft met de band met zijn zoon. Ho Chi is nogal een plaaggeest en probeert zijn vader geregeld uit. Bijvoorbeeld met een gestolen videocamera. Echter volgen er ook al snel hartverwarmende momenten tussen vader en zoon; zeker als zijn vader jarig is en bij het moment dat zijn vader de opgenomen beelden terug ziet.

Diverse personages die knokken in de grote stad. Dit resulteert toch wel dat ik wat enthousiaster ben geworden over Wong Kar Wai. Een film waarin de man veelal improviseert maar daarin ook sierlijk slaagt. Hij weet bijna de geuren en de sferen van de stad je huiskamer binnen te laten dringen en ook de soundtracks zijn prachtig. De term film noir staat ook zeker op zijn plaats. Eenzaamheid, jaloezie, sociale wrok, onverschilligheid, verdriet, passie, lust (neem bijv die masturbatiescene), misantropie, weemoed en cynisme botsen met elkaar en weten gesamelijk een film als deze in elkaar te kleien. Afwachtend tot het onherroepelijke einde waarin het gewoon fout moet gaan. Althans... misschien voor de ene wel en de ander niet.

5,0*

Leuke film zag hem op mijn 10de voor het eerst en heb hem daarna nog 10tellen keren gezien

en die pedofiele bily boy manson die tegen een 10 jarige zegt WANNA SEE MY SNAKE daar bedoelt ie zijn piemel mee wat een griezel zeg iel

enne weet iemand waar ik hem op dvd kan kopen(nederlandse import) vroeger was ie wel op video verkrijgbaar maar op dvd heb ik hem niet kunnen vinden.

4,0 voor de film

Fight the Power

Een hele lange tijd heeft deze dvd op de plank gelegen. Van Spike Lee ken ik inmiddels titels als Malcolm X, Summer of Sam, The 25th Hour en de remake van Old Boy. Gisteren zo'n warme dag geweest. 20 kilometer heen en terug gefietst, boekje gelezen op een recreatiegebied, frisje erbij... en bij de terugweg denken over een film die ik zou gaan zien. En terwijl ik mijn fiets in de berging zet, valt mijn oog even op een stapeltje dvd's die ik daar, nog in vele dozen heb opgeborgen. Mijn oog valt meteen op Do The Right Thing. Zonder er verder bij na te denken pakte ik hem en reserveerde ik hem voor de avond.

Conclusie: Een betere keuze had ik niet kunnen maken. En de musical in het begin sleurt je al meteen mee.

Zomer in een van de achterbuurten in Brooklyn. Het is vroeg ochtend en de radiopresentator (ik had Samuel L Jackson niet eens herkend, schande) kondigt aan dat het een zinderend hete dag gaat worden. De personages komen langzaamaan tot leven en zijn een voor een uit het hart gecreëerd. De keuze lijkt reuze te zijn en de dag kan alle kanten op gaan en verloopt ook zo op eenieders manier. We hebben de sarcastische dronkaard Mayor, die vrij amuserend door de wijk heen pareert met zijn blik bier, we hebben de pizzeria die Sal runt met zijn lompe zoons, we hebben een jonge rebelse bezoeker die het niet kan hebben dat er aan de muur van de pizzeria alleen maar portretten van blanke legendes hangen en daardoor een boycot tegen de zaak wil oproepen, we hebben de bezorger die met zijn pizzaleveringen het geld bij elkaar probeert te sprokkelen om voor zijn vriendin, zuster en zoon te kunnen zorgen, we hebben de grote neger met de radio die slechts Public Enemy op repeat heeft staan, daarnaast hebben we de geretardeerde Smiley, die ondanks zijn handicap wel aanvoelt wat er speelt en dit met alle macht probeert te bewijzen door foto's te verkopen van Malcolm X en Martin Luther King, en ten slotte hebben we nog de drie oude mannen die de hele dag buiten op hun kont zitten en de boel observeren, een groepje opstandige jongeren... en een Koreaans stel dat een supermarkt runt en dagelijks te maken krijgen met... ja, racisme...

En is het schilderij compleet? Nee nee... er mogen nog zeker wel even wat extra kleuren en impressies bijgevoegd worden. En ik kan met zekerheid zeggen dat Spike Lee met deze film een buitengewoon portret heeft gemaakt waar ik bijna geen woorden voor heb en waarin overduidelijk te zien is dat hij er misschien iets meer liefde in gestoken heeft dan misschien nodig was.
Hoe uitzichtloos bepaalde situaties kunnen zijn: De buurt in Brooklyn leeft als nooit te voren en er is bijna geen scene of shot waarin er op de achtergrond het accent wordt gelegd op de bezigheden van de voetgangers en de bewoners (of kinderen die met stopkrijt bezig zijn) Hierbij realiseer je je dat Lee echt op elk detail heeft gelet en precies weet wat er nodig is voor een realistisch en creatief portret. Let bijvoorbeeld op die shot dat The Mayor tijdens de schemering met die vrouw praat en je op de achtergrond de lantaarnbalk ziet opgloeien.

Tel daarbij de dialogen, monologen en handelingen van eenieder bij elkaar op. De vele raakpunten die Lee hier blootlegt zijn heden ten dage de zaken die in de schijnwerpers liggen. Maar nogmaals: ondanks het zeker niet van rozen is, weet Lee hier op een unieke wijze de feel good-sfeer op de voorgrond te houden en soms eens pauzes te houden. Een mooi voorbeeld is de fenomenale brandkraan-scene.

Ook de hittegolf zelf is met veel aandacht voelbaar. De trillerige tinten, de oranje filter, de irritaties doch loomheid van de bewoners, de jazz-deuntjes tijdens de schemering, de hiphop muziek uit de openstaande ramen terwijl je niemand hoort over geluidsoverlast. Dat de hitte zowel letterlijk als figuurlijk de boel laat overkoken wordt wel langzaam maar zeker duidelijk.

Want een climax lijkt onvermijdelijk te zijn. Nadat we van observatie naar observatie zijn gegaan lijkt het zover te zijn dat een momentopname, in combinatie met opruiing het leven in de wijk grondig zal veranderen.... en dat zo'n momentopname nog eng dichtbij een recente situatie ligt. Ik zeg: George Floyd.

Maar de bedoeling van Spike Lee is toch wel heel anders dan je zal hopen. Na een hele zomerse belevenis weet hij de finale op een zodanige manier neer te zetten dat je naast het nadenken ook bijna geen andere keuze meer lijkt te hebben en dat het zelfs moeilijk is om iemand aan te wijzen van wie er nou wel of niet schuldig is.
Het lijkt er zelfs op dat Lee zelfs een sneer uitdeelt naar de donkere types die steeds in een slachtofferrol blijven zitten en daardoor juist onschuldige slachtoffers gaan kweken en het racisme in de schoenen schuiven. Maar dat dat nog nooit een reden is tot dodelijk politiegeweld.

Die shot waarin Smiley in die brandende pizzeria de foto's van Malcolm X en King tussen de portretten hangt was fenomenaal. Goed gedaan ouwe!

Om als toetje nog even een opdragen te krijgen van de radioman en de citaten van de bovengenoemde helden.

Nou, ik moet zeggen... Malcom X en Martin Luther King? Daar mag Spike Lee ook wel tussen staan!

Klinkklare top 10 materiaal! Met liefde gemaakt en met liefde ontvangen! Petje af!

5,0*

Exotisch eiland..... bloedmooie babe's, Wat wil je nog meer??? Eeehm: goed verhaal, beetje stijl, goed acteerwerk, geen slechte achtergronden, enz enz

En ja dat is dus waar deze spelverfilming aan ontbreekt. De achtergronden zijn grotendeels zeer goedkoop en het eiland doet aan de wereld van Ik Mik Loreland denken. Het acteren is gewoon ronduit slecht met die stomme huppelkutten in bikini's en die kwijlende jongens en vechtersbazen erbij. Slappe humor. Gevechten moesten o zo nodig ecxact nagedaan worden als het computerspelletje op een slechte wijze. Nee, had al niet al te veel verwacht van DOA. En inderdaad, het is ook 3 keer niks.

1,0*

Op zich best wel een grove actie-film maar helaas gaat ie nog een beetje de verkeerde kant op. Het is in eerste instantie een beetje stoere blikken en stoere muziek maar dat maakt het er nou niet echt bruut geweldadig of over de top mee. De actie daarintegen was wel helemaal over de top (vooral die intense schietpartij in die nachtclub) en die overval/ontsnapping scenes. Pas dan begint er een beetje vaart in te komen. Cassel speelde ook erg goed als Dobermann met zijn dove gestoorde vriendin terwijl Tcheky Karyo natuurlijk weer als bad-guy mocht spelen, dit keer als een sadistische corrupte smeris. Wat ook zo'n lekkere scene is is die manier hoe hij het hoekje om gaat. AAAAH!!!!

Ook de humor in deze film was lekker bot en vlijmscherp.

Voor de rest wel een prima filmpje. Alleen wel even anders dan verwacht. Maar ok.... Ook geregiseert door een Nederlander zag ik.

3,5*

Aardige Britse suspence thiller, maar helaas niet overtreffend genoeg om je geregeld kippenvel te bezorgen. De opzet is goed gedaan en hier en daar zitten er nog wel een paar freaky scenes in. Vooral die Metro-scene, maar verder oogt de film erg vaak als een TV-film en loopt het geregeld een beetje van de hak op de tak en is het sfeertje vaak saai. Ook het acteerwerk was wisselvallig. Dit had wel beter gekund.

2,5*

Erg mooie film met als inhoud de geschiedenis van de Russische revolutie. Alles word erg mooi vertoond. De decors van oa Moskou en het Russische landschap anno 1917 zijn fantastisch en het verhaallijn zit ook op een goede volgorde en het acteerwerk is uitstekend (de acteurs waren in het begin voor mij onbekend, niet echt veel van ze gehoord)

De straatrevolutie scenes zijn ook prima in beeld gebracht met een mooi historisch achtergrond. Het sfeertje van de revolutie hebben ze goed nagemaakt. Film is daarom ook best leerzaam. Ook de treinreis door de Oeral is uiteraard het hoogdepunt van de film, vooral ook met die panzertreinscenes, of die scenes met die ondergesneeuwde koepel.

Het verhaallijn zit, zoals hierboven gezegt, goed in elkaar en in een duidelijke volgorde. Het begint allemaal met de jonge Yuri met de dood van zijn moeder, naar zijn volwassen jaren tijdens de revolutie en de eerste wereld oorlog. Alles is prima verzorgt.

Erg mooie klassieker met een hoop geschiedenis erbij. Zou degene die dit verhaal geschreven heeft het zelf meegemaakt hebben? Het 2disc SE was trouwens ook een mooie uitgave.

5,0*

En terwijl... (Ik ga het gewoon voor de zoveelste keer zeggen omdat het gewoon als Nederlands filmliefhebber een botknagende tergende situatie is) ...Nederland ondertussen nog altijd en als een toenemende epidemie de ene godverdomde romkom na de andere uitschijt en parasiteert op makers die tenminste hersens hebben ( ( ) ben ik van de week opnieuw verrast door een werkje van de Zuiderburen... Jaja... Nu weet ik waarom Nederlanders Belgenmoppen hebben... uit verwringing omdat ze zelf zo dom en creatieloos zijn en niet verder kunnen denken dan geluk in combinatie met een dosis prozac op een dag.

Maar goed... Dode hoek is weer helemaal Belgisch... Rauw, direct en een sterk verhaal. Pieter van den Begin (Ha, die gekke Andreetje uit Alles moet weg) speelt hier Jan Verbeek die, op de vooravond van zijn eervolle ontslag nog één missie moet ondergaan. Een drugslab ontmantelen... De boel loopt niet zoals gepland, maar hij laat het er niet bij neerzitten om zijn afscheid bij het corps na de missie uitbundig te vieren, en kijkt hij uit naar de toekomst als politicus. Echter... de missie heeft bepaalde dingen te weeg gebracht die hem langzaam maar zeker meezuigen in een vicieuze cirkel.

En hier wordt Dode Hoek een knappe en benauwende psychologische thriller waarbij je de spanning goed kan voelen en waar Jan Verbeek steeds meer zijn best moet doen om geen slapende honden wakker te maken. Daarbij zet hij zijn collega Dries onder druk en lijk je als kijker ook steeds op het verkeerde spoor te worden gebracht en worden de situaties steeds fataler en komen we steeds dieper in een wereld van corruptie en zelfs terrorisme.

Vooral wanneer blijkt dat die ene hoofdverdachte Jans verloren zoon schijnt te zijn is een ijzersterke uitwerking en hierbij vallen ook alle puzzelstukjes op zijn plek.

Die ongelukscene was wel een beetje onrealistisch. Ja... de bestuurder is doorgereden... Maar om dan op klaarlichte dag, midden in een woonwijk, uit een kofferbak kruipen... Niemand die het ook ziet ofzo...

Ook het einde was erg goed. Opmerkelijk ook was dat Jan Verbeek al die tijd niet als verdachte werd aangemerkt en zijn speach als politicus mocht uitoefenen... totdat...

Weer een sterk filmpje van de Belgen.

4,0*

Leuk en onbraaf misdaadfilmpje.

Het is echter altijd wel een vreemd gevoel bij Nicolas Cage de laatste tijd. Sinds 2011 zie je een stroming direct to video-dito-titels met de man verschijnen en de andere keer speelt hij weer in meesterwerken. Dog Eat Dog is daar toch enigszins ook eentje van.

We hebben Nicolas Cage als ex-bajasklant Troy... Maar de film opent met Willem Dafoe, die ik ook al meteen de rol vind stelen. De openingsscene beloofd al heel veel. Is het Tarantino? Is het Coen-brothers... En oh wat is het toch zo heerlijk fout. De kers op de taart is de kleurenfilter... waarbij al snel duidelijk wordt welke kant deze film toe wilt gaan.

We volgen dus drie losers die pas uit de gevangenis zijn vrijgelaten... en proberen het leven weer op te bouwen. Het ziet ernaar uit dat dat slechts op de illegale manier kan. Ze vermommen zich als smerissen en duiken in de drugswereld. Af en toe dan trippen ze, soms ranselen ze iemand af... en natuurlijk kan je al voorspellen dat dit alles naar de afgrond gaat.

Als ze van een maffiabaas een baby moeten ontvoeren lijkt het toch wel ergens te knagen. En als Willem Dafoe de kop van iemand eraf heeft geschoten die nou zojuist een hoop informatie bezat is het hek helemaal van de dam.

Wat ik opmerkelijk vind is dat de derde handlanger, die kale man, als achtergrondfiguur wordt beschouwd in de film. Ik vond hem uiteindelijk nog de beste rol hebben.

De film is prachtig opgebouwd met trippy filters die je wel vaker in drugsdrama's ziet, afwisselend met neo noir, zwart wit en een hoop ander geknutsel. Een heerlijk dosis geweld en zalige onliners en actie's. Eigenlijk ook een beetje zoals een misdaadfilm hoort te zijn.

Het einde was typisch. Hier lonkte Cage waarschijnlijk een beetje op zijn vroegere samenwerking met Lynch.

Ik heb ervan genoten.

4,0*

Opnieuw weer een ijzersterke gevangenisfilm. Weer niet eentje waarbij het alleen maar om vechten draait, maar gewoon een bloedserieus verhaal en je mag als kijker weer even aanvoelen hoe het er aan toe gaat in een (Jeugd)gevangenis. Net zoals met de films Un Prophete en R. De opbouw van deze film is om te beginnen echt erg goed en zeer realistisch. Vooral de ontbreking van de soundtracks en muziek maakt de film erg realistisch. We volgen 3 jongeren die net de gevangenis inkomen. Ieder zijn misdaad, ieder zijn karakter, en dan merk je het wel: als groentje is het zeker het ergst om in een gevangenis te belanden.

De film is gewoon een soort van achtbaanrit die je gewoon met de neus op de feiten drukt. Alles is zo rauw en grauw mogenlijk (wat ook met de Deense R. gelukt is) en het sfeertje is natuurlijk alles behalve prettig. Alles staat hier bol van bedrog, machtsmisbruik, meedogenloosheid, en overleven natuurlijk. Je kan ook zien dat als je een iel groentje bent, dat je op een erg gemene wijze speelbal kan zijn van de grote jongens (zoals die vuillak van een Butch en zijn meelopertjes) en krijg je te maken met gefrustreerde bewakers die familieproblemen heeft. Dat zie je zeker wanneer die bewaker per ongeluk Angel doodt Vanaf dat moment barst de bom helemaal.

Een schitterende film die in je gaat kruipen. Erg vaag dat deze niet in de bioscoop/filmhuis is geweest.

4,0*

Erg leuke weerwolf film in de trent van An American Werewolf in London. Was spannend maar de Engelse humor was ook aanwezig. En echt horror was het niet. Meer actie. De 6 peleton soldaten speelde erg goed en vloekte en scholde ook de hele film door Daarnaast was de film ook lekker vies en vlogen de ingewanden (Sauceges ) soms in het rond. De weerwolven zagen er ook goed uit en waren het dit keer geen computer geanimaneerde beesten. De scene dat die drie overgebleven peletonsoldaten het opnemen tegen die monsters is gewoon de uitschieter van de film.

Prima film. En inderdaad, waarom scort deze zo laag?

3,5*

Een goede politiefilm dat ook een beetje deed denken aan de oudere politiefilms uit de jaren zeventig. Deze was ook prima geslaagt. Sam Elliot heb ik nog nooit eerder in films gezien maar hij speelde goed. Het is ook geen standaard actiefilm maar gewoon een normale film die rustig op gang komt. Ook die twee moordenaars vond ik leuk spelen.

Voor 1 euro totaal geen miskoop.

4,0*

Weer een leuk filmpje van Kevin Smith... Ja... over het geloof kan je eindeloos dingen verzinnen om er de spot mee te drijven. Dat heeft hij hier dus ook gedaan. De humor werkte prima, soms werd het lekker puberaal en het aanbod aan acteurs heeft hier ook een prima toegevoegde waarde. Matt Demon en Ben Affleck als klunzige engelen die afrekenen met de zogenaamde lastering op de aarde. Linda Fiorentino als depressieve vrouw die zojuist een abortus heeft ondergaan (een zonde) en dan ook nog Chris Rock die via het verleden uit de lucht is komen vallen... Die twee "dudes" stalen al helemaal de show.

En zo is de film een grappige aaneenschakeling van kromme lesjes over het godsdienst en vele puberale grappen. Die strontdemon bijvoorbeeld... maar weet hier en daar ook nog wel zijn charmes los te laten. Soms oogt het een beetje als een roadmovie, dan als een kleine actiefilm, maar veelal is het gewoon een uberflauwe komedie die nog wel redelijk werkt.

3,5*

Mooie film. Al is het in het begin wel erg wennen aan dat hele decor en alleen maar een hal met tafels en stoelen en geen huizen. En dat krijgen we ook 3 uur lang te zien alsof het een decor is van een theatermusical. Je ziet zo ook duidelijk dat er weinig geld in is gestoken. Maar toch weer even iets anders. Er word erg goed in geacteerd(vooral door Kidman) en het verhaal is ook goed. Er is een flinke verzameling acteurs aanwezig en ik kwam pas bij de aftiteling achter dat Thom Hoffman ook meespeelde. Helemaal niet gemerkt. Was wel grappig om dat later pas te ondekken. Maar verder is dit een hele ammuserende film met weinig achtergrond. Maar dan evengoed wel een grootse film. Een romantiek gecombineert met een mafiaverhaaltje. Goede eerst geziende film van Von Trier. Op de dvd stond trouwens ook de trailer van "Dancer in the Dark" van dezelfte regiseur die me ook aansprak. Ook maar eens op de kop tikken.

Maar voor deze: 4,0*

Beetje een doorsnee B-film. Niet goed maar ook niet slecht. Het thema is wel iets wat je in 2009 niet meer zo snel tegenkomt. Heeft meer weg van een jaren 80 90 wraakfilm. De acteurs vond ik helaas weer wat minder en Christian Slater was hierin ook niet al te best. Verder ook best een gebrek aan actie. Misschien leuk om een keer te zien maar echt een warmlopertje is het niet.

2,5*

Was best wel een aardige Italiaanse film met inderdaad een klein beetje Goodfellas gehalte derin. Alleen wat wel jammer is is dat de film een beetje traag op gang komt en ook traag blijft. Maar toch zitten er wel mooie momenten in en de Sicilie locaties blijven ook boeien en zijn sfeervol. Ook het acteerwerk kwam wel uit de voeten en ik denk dat er ook expres associaties worden gepleegt tussen de hoofdrolspelers en de Amerikaanse Hollywood acteurs als Al Pacino en Robert deNiro.

Zeer aardige film maar helaas een beetje te wannabe.

3,5*