Opinions

Fijn opgezette film. Het eerste wat voornamelijk opvalt is de sfeer. De regisseur doet er echt alles aan om de kijker de tijd en de plaats (Parijs 1968) te laten beleven. Het paradijs van de romantiek, kunstzinnigheid, klassiekers.... maar ook de rellen van de Franse revolutie die hier haast op fragmentarische wijze wordt neergezet.

Cinefiel en buitenbeentje Matthew is nog een beetje zoekende in Parijs maar wanneer hij de tweeling Theo en Issabella ontmoet, lijkt het voor hem een opening te zijn voor nieuwe avonturen. Met deze tweeling valt hij met zijn neus in de boter, ze zijn gek van filmklassiekers en ondertussen echte anarchisten die zich niet willen laten kisten door het Franse politiesysteem door de toekomst van de kunst staande te houden. De vele filmimitaties en de spelletjes eromheen zijn ook erg sterk. Al worden de spelletjes steeds extremer en moet Mathew maar een nuance zien te vinden in het feit dat dit eigenlijk helemaal geen gezonde levenswijze is van zijn nieuwe vrienden.

De film weet subtiel te blijven en evengoed omdat het bijna 80% in een binnenlocatie afspeelt nog altijd prima te werken. Het lijkt erop alsof de over het algemeen saaie binnenlocatie ook veel kleur krijgt. Natuurlijk wou de regisseur ook geen miljoenen over de balk gooien. De uitloop lijkt eigenlijk ook erg saai te zijn, maar.... tja ik zal haast kunnen zeggen dat de saaiheid hier flink word ingekleurd (een locatie, de hele tijd maar spelletjes, veel dingen worden niet echt beantwoord) waardoor dit toch wel een erg sterk stukje cinema is. Doch niet altijd even prettig. Die optocht aan het einde.... en dan die politierazia met Non Je ne regrette rien op de achtergrond... Onvergetelijk!

En ja Eva Green... wat een plaatje.

4,0*

Iewat anders dan verwacht maar alsnog wel een erg vette film, maar het origineel met Stallone wat ietsje beter. Dit keer word Dredd gespeeld door een acteur die ik nog niet ken maar evengoed weet hij nog wel bijna net zo ruig over te komen als Stallone. Mega City One is in vergelijking met het Origineel ook een stukje goedkoper neergezet. We krijgen eerst een fly over over de stad maar beneden rijden de oude busjes en auto's uit begin jaren 90 gewoon vrolijk rond en zie je meer Kaapstad (waar de film is opgenomen) dan Mega City One. Die hal van die hele Peach Trees was ook overduidelijk het centraal station van Kaapstad. Over het algemeen heeft het wel wat. Net zoals bij Lockout, dat ze een beetje een retro B-actiefilm neerschetsen. Verder is visueel gezien de film verder een lust voor het oog.

In het origineel was de inval in die grote blok (Block Wars) slechts een introductie. Hier word er nu uitgebreid aandacht aan besteed en de regisseur heeft zich overduidelijk laten inspireren door The Raid: Redemption. Judge Dredd krijgt samen met zijn collega's de opdracht om eens huis te houden in de massale flatgebouw genaamd: Peach Trees, en een gevaarlijke drugsbende moet oprollen. (die tripscenes waren wat kleurengebruik echt erg mooi gemaakt) Wat we dan inderdaad krijgen is dat de elite in de val loopt, en de flat hermetisch word afgesloten, en de missie moeilijker word dan gepland.

Ik had toen wel een hele aaneenschakeling aan actie verwacht maar dat viel opzich nog best wel mee. Er word meer in geonderhandeld dan dat de kogels je om je oren vliegen. (ok, je hebt wel toffe actiescenes, maar dan een beetje verspreid) De aanwezige actiescenes zagen er wel stijlvol uit, vooral met die slow-motion beelden hoe iemands gezicht helemaal werd doorboord met de kogels van de Judge pistool. Het gore gehalte is hier nog wel ruimschots aanwezig en Dredd weet ook als een John McClane te werk te gaan. Zijn collega daarintegen vond ik ook erg bijzonder met haar speciale gave waarin ze gedachte kan lezen en kwa visueel gebied word daar ook een hoop aan gedaan.

Dredd is zeker een prima reboot en visueel heel mooi uitgewerkt. Had er wel ietsje meer van verwacht kwa actie, maar dat geeft niet. Voor een gore liefhebber is dit in ieder geval ook goed te doen en natuurlijk.... verhaal?? Who needs it?

3,5*

Wel een sterke film die toch wel wat weghad van een soap. Maar de themas erin zijn nogal ziek. Het draait grotendeels om de puberale gevoelens van Sammy die nog bij zijn macho-achtige broer Jakob woont. En de film heeft toch verdacht veel weg van de realiteit. Vaart zit er dan niet echt in helaas en sommige acteurs acteerden als gewone voetgangers. Wel draait dit veel om ongewone sex oa als 15 jarige besprongen worden van een kerel die dik in de 40 is en tevens ook nog de vader van je vriendin is en op zon manier misbruik maakt van de puberale prikkels, en dat incest scene tussen zus en broer. Ik vond die broer btw maar een stomme macho in de film die stoer probeerde over te komen.

Beetje wisselende film maar dan wel met harde feiten.

3,0*

Deze film is even gek als goed.

Maffe actie scenes.

Die mark dacascos was echt goed in deze film samen met hardison.

En die twee schurken waren ook echt afentoe om te lachen.

4,5

Nicolas Refn heeft het al heel snel gemaakt in Amerika na zijn 2 voltreffelijke films Pusher en Bleeder, die ik ook nog maar als enige verder van hem heeft gezien, zonder alles ertussen nog gezien te hebben. Wat dat betreft maak ik even een fikse sprong in de tijd door Drive te bekijken.

Drive was om te beginnen een uber coole en subtiele film. Natuurlijk is Refn naar Amerika gegaan (welke Europese regiseur trouwens niet?) maar het Hollywood/effectbejag gehalte laat hij in Drive nog wel even mooi achterwege. Drive is een echte moderne, subtiele, filmnoir met een erg fijn dito gangster thema en die ook erg het GTA gevoel geeft. Het begin alleen al. We maken kennis met de nogal zwijgzame, onschuldig ogende "Driver", prachtig neergezet door Ryan Gosling. Zijn uitstraling en zijn manier van acteren is in deze film echt helemaal goed. Dan komen we bij dat eerste overval en die ontsnapping met die auto dat al je gelijk een koude adrenalinestoot geeft. De 2 overvallers bekvechten maar met elkaar en zaaien paniek uit en "Driver" rijd maar heel relaxt en rustig en vertrekt geen spier en weet gewoon precies wat hij moet doen. Hoe cool wil je een scene hebben? En zo hebben we er in de film nog veel meer.

De film word ook al rauwer en harder en deze manier van filmen komt mij nog steeds bekend voor uit de 2 Deense films die ik van Refn heb gezien. Alles is zo uiterst subtiel gedaan en alleen Gosling al maakt de film al helemaal goed. En zelfs met deze onschuldig ogende ziel gaat het steeds verder en lijkt het helemaal niet zo'n iemand als hoe hij eruit zit en alleen maar sympatiek is (met bv zijn buurjongen). Die monsterlijkheid die in hem schuilt is toch ook wel het uiterste. Hij verminkt, pijnigt, martelt mensen (dat ook vaak expliciet in beeld word gebracht) om antwoord te krijgen of wraak te nemen zonder een spier te verkrimpen en lijkt ook totaal nergens bang voor te zijn. En wat zeggen we? Drive is extreem geweldadig en soms zo erg dat je het haast over de top gaat vinden. Die liftscene deed me overgens erg denken aan Irreversible. Niet alleen Gosling had een goede rol, ook zijn buurvrouw was subliem en ook vond ik die maffiakereltjes ook erg stereotyp en kwamen ook hillarisch en zwartkomisch over.

Verder moet de film het ook niet hebben van de actie, maar de aanwezige actiescenes met bv dat die kop van die vrouw met een shotgun helemaal aan diggelen word geschoten zijn erg goed en stijlvol. Daarnaast ook nog een spectaculaire autoachtervolging, noem maar op. Drive weet er gewoon een feest van te maken. Zijn we al klaar? Nee, want Refn heeft de film ook helemaal in jaren 70/80 stijl gegoten met synthesize/popmuziek uit die tijd. Mooie beelden van de LA skyline waar zelfs Mann nog wel een puntje aan kan zuigen. Met ook nog een erg gaaf en uiteindelijk open einde.

Ben aangenaam verrast. Drive heeft zowat alles waar een actie/misdaad liefhebber van kan dromen. Ik ben nu al harstikke benieuwt naar het tweede project van Refn met Gosling: Only God Forgives. Laat die het liefst zo snel mogelijk komen!

5,0*

Na de Grindhouse films lijkt het er wel op dat de jaren 70, 80 en 90 thema zo nu en dan eens om de hoek komt kijken. Zo krijgen we ook Drive Angry dat weer een heerlijke, op zijn ouderwets (gefilmde) wraak/actiefilm is. En Nicolas Cage mag weer eens uber-cool zijn.

En de film gaat ook gewoon helemaal over de top. Cage komt speciaal uit de hel om wraak te nemen op de moordenaars van zijn dochter en met als doel zijn kleindochter te redden (mag ie dus nog opaatje spelen ook ) De openingscene met die achtervolging zegt al genoeg: we krijgen weer een zooitje heerlijke explosieve actie voorgeschoteld en toffe onliners. En inderdaad, Cage gaat als een beest te keer in deze film en we krijgen regelmatig een vette actiescene voorgeschoteld met veel explosies, en ook een portie vlijmscherpe humor en spectaculaire autoachtervolgingen. Een van de hoogdepunten was natuurlijk dat Cage, terwijl hij een hoertje neukt een hele ploeg huurmoordenaars in slow motion neerschiet. . Zo kennen we je weer. Ook de hot babes blijven ons niet onbespaard en de bad guy is ook weer erg goed.

Wat ik verder wel een beetje minder vond was het einde. Werkte niet echt helemaal lekker naar mijn mening.

Verder deed Drive Angry me ook verdacht wat aan Ghost Rider denken op een een of ander manier.

Maar verder is dit gewoon weer een heerlijke knaller, met bad-ass motherfucker Cage. Ideaal explosief knalvoer voor de (ouderwetse) actiefans.

4,0*

Fijne pulp over een moordzuchtige Clown.

Het acteerwerk was dan niet altijd erg realistisch want er word te vaak een beetje als koek en ei gereageerd als er een psychotische clown het op iemand heeft gemunt of wanneer er weer eens iemand in mootjes is gehakt. Desalniettemin is dit wel een zeer vermakelijke screamer en weet die Horny the Clown ook voor kleur te zorgen. Natuurlijk zit hier dan ook nog zo'n typische achtergrond verhaal in en het einde kan je ook al dromen. En toch blijft dit allemaal zo vermakelijk.

3,5*

Sympathieke film waaruit blijkt dat die Freeman toch echt een fijne vent blijft. Maar het blijft helaas wel op een bepaalde hoogde.

Miss Daisy is een wat argwanende mottige oude vrouw die rijk geboren is, maar daar niet mee te koop wilt lopen.
Ze woont in een groot huis, die wordt afgestoft door een kleurling. Haar zoon komt geregeld langs en alles wordt voor haar gedaan. Tot op een dag dat blijkt dat ze niet meer zelf auto mag gaan rijden en daarbij hele stukken moet gaan lopen om haar rituele boodschappen te gaan doen.

Dan komt Hoke ten tonele. De man die haar hulp aanbied. Al wordt dat moeilijk in ontvangst genomen door Daisy's karakter. Maar na wat woordenwisselingen wordt Woke toch nog haar vaste chauffeur en bouwen de twee een sterke band met elkaar op.

Allemaal heel mooi verzonnen, maar helaas weet Driving Miss Daisy toch iets te veel voort te kabbelen. Toen de film eindelijk een beetje op een roadmovie begon te lijken sterkte dat mijn aandacht aan... maar helaas blijft dat maar beperkt. Hierdoor weet de film mij niet echt te raken en heeft het echt zijn pogingen laten liggen.

En dat is zonde. Het acteerwerk is goed en ook de hele levensloop tot de uiteindelijke dementie van Miss Daisy is sterk gevonden. Er had alleen wat meer kruiden bij gemogen. Misschien door het speelduur toch te verlengen, want twee decennia in anderhalf uur is ook niet overtuigend.

3,0*

Roskam heeft na zijn grote succes Rundskop (voor mij in ieder geval wel) ook maar zijn banden gehaald in Amerika. Met een zeer degelijk doch rauwe misdaadfilm The Drop. Het grappige is dat hij van een voortkabbelende film toch wel iets erg sterks weet te maken.

Het visitekaartje is al de koude, grauwe settings van Brooklyn. Vervallen woonwijkjes, somber leefsfeer en de rokerige louche kroegjes die bekend staan als de "Drop-bars". Bob is de eigenaar van zo'n tent, samen met zijn brommende collega Marv (Tom Hardy en Gandolfini zetten hier een sterk duo neer)... Wanneer hun bar wordt overvallen en al het dealgeld word gestolen moeten ze een list verzinnen om de boel weer terug te krijgen. Het geld is immers van de Russische maffia. Ok... dit lijkt wel weer een standaard misdaad thema maar we voegen er ook een mishandeld straathondje bij. Die Bob op een dag uit een vuilnisbak vist en zelf verzorgt... De vuilnisbak blijkt van de potige Nadia te zijn (leuk rolletje van Noomi Rapace) waarbij er een romance vormt. Maar uiteindelijk is het hondje ook nog steeds niet vergeten door zijn sadistische baasje... Matthias Schoenaerts weet daar ook een overtuigende rol van neer te zetten. Zijn Engelstalige rol is hierin wel een stukje sterker dan zijn vrij onderdanige rolletje in Blood Ties.

En zo krijgen we een fraaie vlechtverhaal voorgeschoteld waarin het, door een nog ietwat schaarse aanbod aan actie/payback of folterscenes, toch nog een erg fraaie en zeer nette misdaadfilm weet te worden waarbij je geen gebreken voelt. Doorspekt met een grimmig film noir sfeertje en subtiliteit en een topcast. Bovendien werken de achterbuurten van New York altijd wel goed bij dit soort thema's.

4,0*

Promile

Vinterberg verzamelt weer eens een paar Deense topacteurs bij elkaar om een project te maken. Dit keer over, eeh, drank.

En of dit reclame moet zijn over wat de gevolgen van alcoholisme is of dat dit een verheerlijking van drankgebruik is, dat wordt nooit duidelijk, en misschien is dat ook de bedoeling geweest.

We volgen vier leraren, die allemaal maar een saai en routineus bestaan leiden. Centraal staat geschiedenisleraar Martin, weer een topprestatie van Mikkelson. Thuis raakt hij vervreemd van zijn vrouw, naarmate hij ouder wordt lijkt het leven zo leeg als een omhulsel te zijn en ook in de klas is hij maar een saaie grijze huismus die de leerlingen in slaap doet wiegen met zijn manier van lesgeven. Verder hebben we ook sportleraar Tommy die op een wel hele chauvinistische wijze voetballes geeft, psychologiedocent Nikolai die ook maar weinig verantwoordelijkheid voor zijn gezin over heeft, en op het laatst muziekleraar Peter.... die het muzikale ook maar niet in uit zijn leerlingen haalt.

Maar waar ligt dat toch aan? Dat lijkt hier nu de maatschappelijke hamvraag waarin je jezelf corrigeert. Denkend dat de 21ste eeuwse jongeren totaal niet meer geïnteresseerd zijn in alles wat maar niet met een smartphone te maken heeft en waarin de achteruitgang in wetenschap hierdoor een werelddreiging begint te worden. Maar toch richten we ons op degene die het veroorzaken: in dit geval de vier leraren, afgepeigerd en getekend door depressies, midlife, inspiratieloosheid en onderwijl gevangen in het systeem. Dan lijkt er toch een oplossing te zijn om dat schema om te gooien. Alleen hoe lang zal deze oplossing gelden?

Drank. De promilage die per keer steeds hoger wordt. En dat lijkt in beginsel iets positiefs te brengen. Zonder dat iemand er ook iets van weet (en blijkbaar kan niemand in deze film ook de kegels van deze vier docenten ruiken, hebben zij even geluk) lijkt er een tijd te gaan bloeien en een wereld voor ze open te gaan. Ineens zijn ze charismatischer en speelser en creëren ze daarbij ook steeds meer kleur tijdens de les. Ook in de thuissituaties lijken de oude gloriejaren terug te komen en alles gaat de goede kant op.

Alleen ja, daar is wel steeds weer een slokje alcohol voor nodig. En van vijf slokken worden het er tien... en ga zo maar door. Dat we naar de afgrond stevenen... Tsja, Vinterberg zou Vinterberg niet zijn als dat niet zou gebeuren. Of laten we er een combinatie van maken. De finale in de film zegt daarbij genoeg.

Vier acteurs op eigen kracht zetten hier weer een performance neer die je aan het denken zet. Ervaar dat zelf, met of zonder drank als filmconsumptie.

4,0*

Na het fenomenale Exiled, Breaking News en Vengeance keert To weer opnieuw terug met zo'n thema en hier lijkt ie wel erg in een melige bui te zijn. Want naast dat Drug War ook gewoonweg weer een dijk van een actie/misdaad film is gooit To hierin ook nog eens een flinke portie subtiele humor en erg geschifte personages.

Nu vind de film eens een keer niet plaats in Hong Kong maar in Tianjin en de rurale industriele plekken eromheen. De grauwe, armoedige sfeer van het Chinese platteland word ook gecombineerd met het relatief bruizende leven van Tianjin. De film is ook al vanaf het begin af aan een heerlijke maffe achtbaanrit. Het plot is wel weer redelijk serieus over corruptie en het misleidende spelletje van Choi (erg coole personage ook met zijn hechtingen in zijn gezicht) die ook de kijker nog vaak weet te misleiden. Het word allemaal wel op een komische wijze neergezet en bijna geen van de personages spoort. Soms lijkt het wel een beetje op een Robert Rodriguez of Oliver Stone film. Er is ook genoeg ruimte voor een heerlijke dosis debiele humor, bv: Stoned in die vrachtwagen rijden, die doofstomme gangsters ( ), Die gangster genaamd "Haha" Ook het brute geweld was niet te schuwen en de aanwezige actiescenes zagen er weer helemaal stijlvol uit en ook helemaal zoals we het van To kennen. (9 van de 10 keer is het volledig in slow motion) maar daarnaast zag het er ook soms zo fout uit. Bv met die twee doofstommen die erop los schieten tegen een heel SWAT team , ook die scene waarbij Choi die handboei wou doorschieten en steeds weer leeg geschoten pistolen pakt, is een knipoogje naar Desperado. Die laatste actiescene wil nog wel eens flink op je lachspieren werken. Zo over de top en fout, maar ondertussen behoorlijk spectaculair.

Gewoon een erg geslaagde film, en de locaties in China zelf werken helemaal niet slecht in een misdaad film. Mag wel vaker gebeuren.

Heerlijk! Ook de beste film die ik heb gezien op het IFFR. Ik kan al niet meer wachten tot hij op dvd uit komt.

4,5*

De regiseur van The Hangover heeft ook hier weer een heerlijke prent geleverd van hetzelfte niveau. Het verhaal is simpel: Hoe hou je het als zenuwachtige zakenman uit met een ontiegelijk, lompe, en irritante medepassagier die alles in de soep helpt, maar wel de enige manier is om in LA te komen omdat je vrouw bevalt? Die antwoord krijg je in Due Date. De humor is weer even goed als The Hangover en het duo weet er ook continu weer een potje van te maken. Robert Downey speelt Peter, de serieuze van allemaal die dus de bevalling van zijn vrouw moet bijwonen en die hier ook met de meeste brokken zit, terwijl Galifia nogwat het mag doen als de stereotype dikke lompe Ethan die zelf niet eens doorheeft dat hij zo stom is. De vliegtuig is ervandoor en de reis werd hun ontzegt, waardoor ze door heel Amerika moeten trekken om in LA te komen. Onder gezelschap van een hele maf hondje.

Waar we ook een fantastische roadmovie voorgeschoteld krijgen die je ook een beetje kan vergelijken met Paul en Wild Hoggs. Met op elke kilometer weer iets absurds. Het leukste vond ik altijd nog die urn-scene, die Mexicaanse controle gevolgt met die spectaculaire (!) achtervolging, die masturbatiescene (die hond ook ) en natuurlijk, die gevecht met die invalide kassa. Met ook een hele hoop mooie en bekende roadmovie kiekjes van Amerika. Todd Phillips heeft er zeker wel wat aan gedaan. Het einde lijkt dan weer wel erg op die van The Hangover.

Nee, weer een zeer geslaagde en lachwekkende roadmovie komedie.

4,0*

Pffff, film duurde voor mij eeerrrg lang en er gebeurde gewoon te weinig in. Alleen maar dat eeuwige gejengel over het Kruid. Na 3 uur krijg je er gewoon hoofdpijn van. Decors waren ook low budget maar ok.

Voor de rest zit er nog wel eens een leuk decor in van die rode stad maar daar laat ik het bij. Ik vond dit gewoon een 5 uur lang matige film. Het was voor mij net iets teveel voor het goede.

Arakis heeft ook iets weg van Arabië.

Waarom ie voor 16 jaar is vraag ik me ook af. Zelfs kinderen van 6 kunnen er naar kijken. Stomme kijwijzer.

1,5*

Keek vroeger nog vaak de series die ook erg leerzaam en mooi waren. Dat was tenminste geen zoete soap-meuk. Ook de film is net zo goed als de series. Het is ook een beetje een vervolg op alle series en dat is zeker gelukt. We zijn nu wel even wat jaren verder natuurlijk en gaan eigenlijk gewoon weer verder bij waar het laatste seizoen geeindigt is. Alleen komen er nu meer geheimen boven tafel. Het begin is al mooi en we krijgen weer eens te maken met die pijnlijke Marokkaanse mentaliteiten. Desie is dus volgens Dunya's familie een slet en Dunya mag niet meer met der omgaan. Doet ze dat wel, dan komt haar broer (meneertje "ik doe zo stoer want ik ben heilig, maar ondertussen deal, gebruik en neuk ik alles wat los en vast zit" Kan zowieso erg slecht tegen dat soort hypocrisie en dat laten ze ook op een gemene wijze zien. Ook de nog andere grimmige dingetjes van Dunya's normen en waarden van hun geloof. De ene keer lijken ze erg gastvrij te zijn en de andere moment zijn ze zo hatelijk als wat. Erg goed word dat hierin weergeven. Maargoed, we pakken de koffers dit keer naar Marokko. Dunya doet dat met der familie voor vakantie en omdat ze moet trouwen met een neef en Desie komt er heel toevallig achter dat der vergeten vader in Marokko woont en zo komen Dunya en Desie mekaar toevallig tegemoet in Marokko, en samen gaan ze op zoek naar Desies vader, waar de film omschakeld in een mooie en sfeervolle roadmovie. Ook is Desie uiteraard zwanger van een tweeling.

De 2 meiden vond ik ook weer echt fantastisch spelen, die hebben en hadden altijd wel talent. Ook Theo Maassen is weer erg goed en natuurlijk de moeder van Desie. Ook het laatste kwartier van de film is ontroerend en mooi.

Zeker wel een geslaagde filmvariant op de D&D serie. Hopelijk komt er nog een deel 2. Overbodig word het nooit.

4,0*

Je zou er toch zwaar depressief van worden als je er zou wonen. De heuvels van IJsland, guur, koud, grauw... Maar deze plek is de thuisbasis van een vreemd boerenstel. Ingvar en Maria brengen zich daar de dagen door met de saaie rituelen. Het beheren van de schapen, eten, slapen, opstaan... weinig tot vrijwel niks tegen elkaar zeggen. Een kat die soms ten tonele verschijnt, een hond als hulpje om de schapen te hoeden. En op een dat is er een wonder.

IJsland mocht ook zijn duit in een zak doen met een A24-productie. De goedkope en abstracte elementen zijn aanwezig, al is Lamb het eerste half uur wel behoorlijk taai en traag. Maar werkt het wel toe naar een bizar uitgangspunt. Of.. wordt het steeds bizarder. Ingvar en Maria richten zich op een pasgeboren lammetje en voeden het beest op als hun eigen kind. Ik kan het niet simpeler uitleggen. Maar toch... blijkt het niet zomaar een lam te zijn. Een lam met een hoofd van het dier, maar een lichaam van een mens. In eerste opzicht een vrij goedkoop verzinsel en misschien is Lamb dat ook vrijwel zelf ook. Maar toch weet het te boeien.

Want je had het ook kunnen zien aankomen; het lammetje is slechts een verdrongen vervanger nadat hun dochtertje (met dezelfde naam) enkele jaren terug is overleden. Dan krijgt Ingvar op een dag ook nog eens zijn landlopende broer op bezoek, maar die went al wel iets te snel aan de situatie.

Maar dat einde... Ja, logisch ook, maar ook wel vrij grotesk voor een film die subtiel wilt blijven.

Het is een film waarbij de regisseur overduidelijk veel heeft geïmproviseerd, waardoor het ook net iets te logisch wordt... terwijl je ondanks de clichés er op een een of andere manier ook niet omheen kan draaien. Logisch ook, want het gaat hier (in beginsel) om slechts een boerderijdier en niet over een buitenaards wezen of iets dergelijks...

3,5*