Opinions

Was nog best wel te doen op een saaie avond. Alhoewel de film de grootste gedeelte van de tijd wel aan de slappe kant kan zijn en dat stelletje is ook maar irritant. Mark Wahlberg steelt de show in het midden. Natuurlijk komen er ook nog wel wat kleine actiescenetjes in voor en die scene met die taxi-aan-auto-vast achtervolging was wel het leukste en er gingen weer een hoop autotjes in de prak en was weer spectaculair.

Beetje gemiddelde film

2,5*

Orgineel nog niet gezien, maar dit was iig een zeer geslaagde remake en heb me van begin tot eind gewoon kostelijk vermaakt. Dit is al een goed begin van de 300 regiseur Snyder die deze film toch wel erg goed in elkaar heeft gezet, vooral op visueel gebied. Het begin is al erg mooi met dat wakker worden en erachterkomen dat de hele buurt veranderd is in zombies en vervolgens vluchten en uiteindelijk krijgen we dan ook die begingeneriek, die nieuwsberichten over die uitbraak over de rest van de wereld, met die schokken, storingen, ruis er doorheen. En vanaf dat moment kan het feest beginnen. Ondertussen krijgen we ook kennis met die agent, (erg cool gespeeld door Ving Rhames) en nog wat andere vluchtelingen. Dan ligt het gevaar op de loer en verschanst het clubje zich in dat warenhuis, waar de film ook grotendeels verdergaat. Dan maken we ook nog kennis met die cynische security guards die ook voor de humor zorgen. De zombies zien er ook erg goor, maar soms ook komisch uit: bv bepaalde zombies waarbij de armen ontbreken enz. Ook zit het 28 days later gehalte er sterk in. Ook de gore mag natuurlijk niet ontbreken, want het bloed spat werkelijk alle kanten op. En ook de aanwezige actiescenes zagen der schitterend uit. Vooral met die slow-motions van hulzen die op de grond vallen of het herladen van een pistool en natuurlijk ook het aan flarden schieten van een zombie. Ja, actiefans zullen ook zeker niet teleurgesteld zijn. Ook zoals gezegt zitten der ook behoorlijke zieke scenes in: bv: die zwangere vrouw die veranderd is in een zombie en uiteindelijk ook een zombie-kind krijgt. De film word ook beter en beter, als het er buiten naderhand zwart ziet van de zombies.

Voor de rest is het acteer werk ook erg mooi. De film word sterk opgebloeit door Ving Rhames en natuurlijk die security guards met hun sarcastische humor. Wat ze wel weg hadden mogen laten waren die zoetsappige typische Amerikaanse happy teenager-scenes. Gelukkig duurde die ook maar heel kort. Het einde met die aftiteling is ook heel mooi, want dan gaan we naar de Blair Witch Project-fase. Maar ook daar hadden ze die vrolijke gedoe weg kunnen laten. Het is wel mooi hoe het gemaakt is: weer dat: Beeld, ruis, aftiteling, beeld, ruis, aftiteling, en naderhand meren ze aan op een eilandje waar het niet echt goed afloopt.

Gewoon een zeer vermakelijke film. Ik heb er echt van begin tot eind van genoten van de bovenstaande dingen. Deze hou ik er zeker in. Nu maar eens kijken hoe ik de orginele versie te pakken krijg.

4,0*

Prachtige film

Soms erg spannend en spectaculair vooral leuk die tornado in LA en dat New York allemaal vogels ziet wegvluchten voor dat die enorme golf eraan komt, die was ook schitterend. Met nog een leuk verhaaltje eromheen. Hoe ze zoiets maken.

Gelukkig gebeurd dit pas over een paar duizend jaar. \

4,5*

Caaaliforniaaaaa...

Creativiteit met het vampierenthema. Kort geleden schotelde de Engelse Adam Rendall op Netflix ons Night Teeth voor. Waar Night Teeth het vampierenthema lijkt te mixen met Collateral, kwam bij Day Shift de film Training Day als eerste in mij op.

Jamie Foxx (dan weer uit Collateral) zet hier een plezierige rol neer als een schoonmaker van zwembaden, althans, dat denkt zijn familie. In werkelijkheid is hij een vampierenjager die bij daglicht de vampieren in het nauw drijft en vervolgens vaak met behoorlijk veel moeite deze uitschakelt. Een vampier doden is moeilijk man! Hiervoor gaat hij lekker lomp aan de slag met zijn shotgun, zijn 9mm en een machete. Om financieel nog extra te kunnen snoepen trekt hij de hoektanden van zijn tegenstanders eruit om deze vervolgens bij een pawn shop in te ruilen voor dollars. Maar de tanden waar hij steeds mee aankomt zijn niks waard.

Dan staat hem het water tot de lippen; hij krijgt nog één kans om voor zijn bureau te bewijzen om zijn roekeloze karakter achter zich te laten, en als hij daarnaast ook niet voor een bepaalde dag genoeg geld heeft voor een beugel en andere zaken voor zijn dochtertje, dan dreigt zijn ex-vrouw om met haar naar de andere kant van Amerika te verhuizen. Zijn mentor (Snoop Dogg ) weet zijn baas te overtuigen om nog een missie te mogen doen, maar dat gebeurd wel ter observatie van een sullige observator van de vakbond. En natuurlijk gaat hij zich niet aan de afspraken houden, omdat hij geen andere keus heeft.

Dit levert een fijne actiekomedie op die fris en verzorgd zijn minuten weg telt. De humor is lekker flauw en maf en ook de montage en de veelzijdige Old school-hiphop soundtrack werken goed mee. Qua actie komt deze film niks tekort. Van lompe schietscenes, tot maffe handgemenen met de vampieren, tot een erg geinige autoachtervolging waar zelfs dochterlief de kick voelt in plaats van dat ze zich afvraagt waar papa in godsnaam verzeild in is geraakt. En dan Snoop Dogg... Na zoveel missers in zijn carrière de laatste tien jaar weet hij hier de show te stelen. En of het allemaal totaal onrealistisch is, of dat er geen reet van klopt, dat maakt in deze film al niet eens meer uit.

De film werd me op mijn werk aangeraden en bij het zoeken op Moviemeter had ik er wel meteen zin in. Voornamelijk ook omdat dit eens geen Netflix-film is die gemiddeld 2,5 uur duurt. Diezelfde avond gezien en gewoonweg genoten.

Gewoon leuk! Ook voor de serieuze mensen...

4,0*

Aardig tussendoortje met een geinige rol van Keanu Reeves als buitenaards wezen dit keer. Verder was het verhaaltje weer standaard en een hoogvliegertje was TDTESS niet. Al moet ik zeggen dat deze wel ietsje beter was dan Street Kings. (zelfte film van Reeves dit jaar) Er zaten wel mooie visuele beeldjes en momenten in. Die buitenaardse robot die even later in een soort termietenplqaag veranderd en alles opvvreet vond ik ook wel leuk gedaan. Verder is dit wel een vermakelijk wegkijk filmpje.

3,5*

Piekfijn filmpje.

We hebben nu inmiddels al weer een hoop vampierenfilms achter de rug maar laten we het eens nog creatiever aanpakken. Gewoon een wereld waarin een virus iedereen tot vampier heeft gemaakt, en die ziet er echt oogverlustend uit. Futuristische stad die heel mooi en uitgebreid met zo veel mogenlijk elementjes in elkaar gebouwt is, grappige reclame over bloed zuivelproducten en een veehouderij met mensen waar het bloed uitgemolken word. Het is ook inderdaad aan de neo noir kant op. Ethan Hawke is weer goed als vampier en het plot is ook nog best in orde. Is een beetje een soort van conspiracyfilm maar dan met een vampier thema Ook Willem Dafoe en dat vrouwtje mochten er weer wezen en Sam Neill, die toch wel verdacht weinig rollen aangeboden krijgt, na zijn mooie rol uit Jurrassic Park.

Maar verder hele mooie film. Mooi opgebouwt, lust voor het oog. Dit gaat er wel in.

4,0*

Een opservatie van een gezin van 4: vader, moeder, zoon, dochter, tijdens een rit naar het strand... althans dat leek de bedoeling te zijn.

Wat je er verder over kan zeggen weet ik niet. Deze film gaat op de slow burn, kinderen spelen spelletjes in de auto tegen de verveling terwijl de spanningen tussen mama en papa steeds toenemen. Dat kan, want lange ritten kunnen behoorlijk stressvol zijn en ieder wil een eigen kant op. Maar toch blijkt er wel meer aan de hand te zijn tussen de twee ouders, terwijl de kinderen zich blijven verheugen op dat dagje strand. De reis was dus doelbewust bedoeld om een einde te maken aan de relatie tussen de twee ouders?

Dat word hier ook erg goed en subtiel weergeven en je zou eerst denken dat het hier om een feelgood roadmovie gaat over een gezinnetje dat op pad gaat, waardoor dit nog wel iewat pijnlijk en hopeloos aanvoeld. Al die leukigheden tegen de afgrond van een fatale beslissing.

De jueves a domingo was een erg sterke en subtiele film dat het ook zeker van de sfeer moet hebben. Altijd leuk om een roadmovie te zien dat niet door Amerika trekt, en de plaatjes van Chili zijn erg fraai, maar ook desolaat. Ook die toevalligheid met die motorrijder (die zou wel niet voor niks op de achtergrond aandachttrekken bij die zwem-scene) vond ik leuk gedaan. Het acteerwerk was ook realistisch en bijna biografisch, en wat is die Lucia toch schattig!

Ik zeg geslaagd!

4,0*

Ik vond hem wel leuk!

Twee tegenpolen: Omar Sy wil een imitatie van Eddy Murphy zijn en Laurent Lafitte wil Jean Paul Belmondo ademen... en deze twee moeten samen een moord op lossen in een van de gevaarlijkste buurten van Parijs... Althans, het word overal in de stad gezegd dat die buurt gevaarlijk is. Ja, en wat krijgen we dan: een typische politiefilm, doorspekt met fijne actie, heerlijke droge humor en enkele dikke knipogen. Daarnaast nog lekkere prikjes naar de maatschappij toe...

Nee, ik heb me wel weten te vermaken met deze flick. Omar Sy steelt weer de show en is voor een actie/komedie ook zeker geen verkeerde keuze. Ook de gangsters zijn weer lekker typisch en die hele jeugdbende die zo nu en dan eens opduikt weet ook op je lachspieren te werken. Pute!!!!

Prima tussendoortje.

4,0*

Jarmusch goes blockbuster? Nee toch niet.

Het is een lange tijd geleden dat ik een film van deze beste kunstenaar heb gezien. Schandalig dat ik Only Lovers Left Alive nog niet heb gezien. Daar is hij al bezig met vampieren... en hier... haalt hij de zombies uit de kast. En wat is de conclusie?

Een leuke, gortdroge horrorkomedie om van te smullen. De personages, de dialogen, de gore... het klopt allemaal.
En dan een prachtige verzameling acteurs en actrices. Bill Murray en Adam Driver spelen de twee verveelde wijkagenten die op een dag wel een hele vreemde missie aangereikt krijgen. Er worden enkele gruwelijke moorden gepleegd maar men denkt slechts aan loslopend wild. Ze worden bijgestaan door de neurotische agente Mindy en komen er al snel achter dat die "zombiegrap" nog wel eens werkelijkheid kan zijn. Dan hebben we ook nog de racistische boer Frank (prachtrol van Buscemi) die op een dag al zijn kippen en koeien kwijt is. Bij RZA was het wel geinig om te zien dat de voormalige Wu Tang-gangter ineens een ouwe man is geworden, een tevens gepensioneerde trucker die zijn verveling tegengaat in de lokale koffietent. Een nerdy verkoper van een tankwinkel, een stel jonge toeristen, een mysterieuze Ninja-vrouw.... en de kluizenaar (Tom Waits) die al lachend en smalend de bewoners vanuit het bos observeert.

Met The Dead Don't Die heeft Jarmusch een fijne voortkabbelende zombiefilm neergezet en weet hij hier ook met een veelgebruikt thema de boel vanuit zijn eigen identiteit. Resultaat is gewoon anderhalf uur topvermaak met een hoop verrassingen en improvisaties en ondanks de komische noot niet zo lomp als titels als Shaun of the Dead of onze eigen Zombibi. De sfeer is goed in orde, er is voor de actieliefhebber ook genoeg te vertoeven en het heeft zo zijn memorabele momenten. Kill the head, die chardonay-zombie, Iggy Pop als zombie(!), de linken met de hedendaagse situaties, Tilda Swindons kills en dan wel zeker het einde! Wat een twist!

Met liefde heeft Jim een uitgemolken thema een leuk nieuw jasje gegeven... zo ook de zombies. En hoe? Dat ga je zien.

5,0*

Wederom weer een van de betere Amerikaanse horrorfilms. Wel opmerkelijk dat dit een debuut is van een Franse regisseur, die pas vorig jaar zijn eerste Franse film had geregisseerd. Dat ze een Fransman achter de regiestoel hebben geplaatst was voor deze film zeker geen verkeerde keuze, want hij zet toch haast wel op een on-Hollywoodiaanse wijze een erg puike horrorfilm neer.

Het mag er op eerste gezicht ook allemaal vrij standaard uitzien (Gezinnetje dat een omweg neemt via een donker bos en vervolgens gebeuren er enge dingen), maar dat veranderd snel. Zoals gezegt, de familie Harrington (Betweterige vader, Neurotische moeder, Arrogante zoon Richard, En dochterlief met haar vriendje Brad) zijn onderweg naar een kerstdiner van de schoonouders en Frank denkt er sneller te zijn door een forse omweg te nemen via het bos. Dit loopt uiteindelijk toch niet helemaal naar de zin voor de rest van de familie en loopt de spanning hoog op. Dan krijgen ze ook nog bijna een ongeluk. Het beloofd dus weer een gezellige kerst te worden op deze manier. De gedachten veranderen echter wanneer ze een witgesluierde vrouw treffen langs de weg met een baby. En als mens met een beetje gevoel laat je die daar ook niet staan in de middle of nowhere. De vrouw heeft al vreemde trekjes en de familie beseft niet, dat ze met hun besluit, een hoop problemen gaan krijgen, waarbij de film, met het moment, alleen maar bizarder, enger en absurder word, en dat laatste mag je letterlijk nemen.

Waar moet ik beginnen.... Dead End is gewoon eng.... dood en dood eng, en zelfs nog veel meer. Soms komt de humor nog wel eens de kop boven steken en ook vooral op psychologisch vlak gaat de regisseur wel heel diep. Hoe de personage's op den duur gek worden van angst, en al helemaal wanneer er weer eens een familielid is ontvoerd met die zwarte auto en vermoord word achtergelaten, uiteindelijk het moment dat vader Frank zijn angst en wanhoop begint weg te zuipen en zijn angst ontkent voor zijn dochter, en dan vooral dat gedeelte tussen Moeder Laura en haar dode zoon Richard was echt behoorlijk pijnlijk en onderhuids. En er komen maar steeds meer onderwerpen bij. Het is gewoon duidelijk, Jean-Baptiste Andrea deed zo goed mogenlijk zijn best om hier geen standaard Hollywood suspence horror neer te zetten en dat is hem meer dan gelukt.

En dan moeten we het nog hebben over de sfeer... dit is nou DE sfeer die ik graag in horrorfilms zie en dat Amerika ook maar weinig gebruikt (Op films als The Strangers en House at the End of the Street na dan): Pikdonker, dreigende muziek, en claustrofobisch aanvoelende montage, ik noem het gewoon: gerecyclede Hitchcock-sfeer. Verkies daar nou ook een donkere weg door het bos bij en ik ben helemaal verkocht. Bovendien zorgt die sfeer ook voor een aanhoudende dreiging en een akelig gevoel, ook bij de normale scene's of scene's waarbij de vader de legende van The Lady in White verteld, en over zijn oude vriend. Totaal niet eng bedoeld, maar waarom blijft dat dreigende gevoel dan zo op de achtergrond spelen, zou je dan zeggen? Dit is gewoon een achtbaanrit door een eindeloze nachtmerrie.

Die scene waarbij Frank in dat blokhut met zijn lucifers loopt te rotzooien was echt het toppunt, en hoe die Witte dame Marion aankijkt tegen het einde... rillingen!!

Het einde is ook gewoon meer dan verrassend en hierbij weet de regisseur ook weer voor een boel verwarring te zorgen, zeker als je nog even wacht tot de after credits.

Deze film is trouwens ook gebasseerd op de legende van The Lady in White, (waar vader Frank dus op den duur over veteld) waar ik een paar jaar geleden nog echt goed mee bang werd gemaakt door een kort filmpje, dat, nu ik deze film zie, een hoop overeenkomsten heeft. Erg fijn om zoiets ook in een langspeelfilm terug te zien, en sinds nu verdiep ik me helemaal in die legende. Hier is dat filmpje trouwens: YouTube - Drive

Een van de beste horrorfilms die ik heb gezien!

4,5*

Nee hoor. Ik vond dit toch werkelijk een gewelige film die erg werkt op je lachspieren.

Snap al die negatieve reacties niet. Natuurlijk is dit niet Snatch en Lock Stock. Maar aangenaam vermakelijk is ie wel zeker. Met een prachtige verzameling acteurs en Robert Carlyle en Gary Oldman zijn helemaal de uitschieters. Wat kunnen ze er toch een feest van maken. Met een hoop vloeken en schelden en een flinke dosis sarcastische Engelse humor. Ook die joint verslaafde vond ik een grappige rol spelen. Verder zijn de hoogdepunten in de film gewoon: Die telefooncelscene, die scene met die ijscokar, en het einde met die fietsen en dat die langharige word overreden en nog veel meer.

Mij viel Dead Fish absoluut niet tegen. Heb me echt kostelijk geamuseerd en gelachen om de continu harde grappen. Geen miskoop, gewoon puur vermaak.

Ode aan Robert Carlyle en Gary Oldman.

4,0*

Ook Niels Arden Oplev is de Europese regisseur die, na zijn succesvolle eerste deel van Millennium, zijn heil ging zoeken in Amerika met Dead Man Down. Hij neemt echter ook Noomi Rapace, die Lisbeth Sallander neerzette, mee in zijn film. Kennelijk had Oplev niet zo veel zin om een heel verhaal te gaan verzinnen want Dead Man Down is een gewone standaard wraakfilm.

En dat is helemaal niet verkeerd, want dat kan er altijd wel in bij mij, alleen blijft het wel opmerkelijk dat Oplev nou voor dit plot gekozen heeft. Collin Farrel zet hier ook weer een toffe rol neer als Victor, die onder een schuilnaam infiltreert in het criminele circuit, gerund door Alphonse, om zo wraak te kunnen op hem, omdat ze verantwoordelijk zijn voor de dood van zijn vrouw en dochtertje. Hij komt ook een beetje als einzelganger in kennis met zijn overbuurvrouw Beatrice, die stomtoevallig ook uit is op wraak. Op de dronken bestuurder die haar een lidteken op haar gezicht heeft bezorgt. Nou dat komt nog eens goed uit.

En zo krijgen we een soortevan love-story voorgeschoteld over twee wraakzuchtige mensen die hun opdracht willen voltooien en de zaken gaan escaleren wanneer een moordaanslag mislukt. Zo komt Victor in het neerwaartse spiraal terecht waar hij zich zal moeten uitvechten.

De film gaat wel een beetje op de automatische piloot, maar levert toch nog wat leuke momenten op en een standaard misdaadverhaal. Ook de actiescene's zien er erg goed uit en de decor's van de smerige achterbuurten van New York zijn ook toepasselijk. Ook die martelscene met die ratten was lekker meedogenloos. Het einde is weer heel typisch.

Prima misdaadfilmpje. Alleen had het wel wat dieper gemogen, als het aan Arden Oplev lag.

3,5*

Best een vermakelijke Engelse film met een soort van ouderwets wraakthema in een simpele verhalenlijn. Allereerst vond ik Richard wel goed neergezet als de broer die wraak wil nemen op die drugsdealers die zijn jongere broertje drogeerde en vernederde (wat ook erg mooi in zwart wit in flashbacks werd vertoond). We krijgen zo ook kennis met het groepje tuig met als leider die zwaargestoorde Sonny. En vanaf dat moment kan de moordende reis beginnen. De manier van moorden werd een beetje op een Se7en achtige-manier verteld.

Ook word alles weergeven in een troosteloos dorpje en de film oogt ook erg grauw en somber. En zo loopt de film door tot het verrassende einde.

Dead Man Shoes is geen klassieker maar wel een normaal wraakfilmpje. Is trouwens ook minder schokkend en goor dan ik had verwacht.

3,5*

Gisteren gezien en hij was ietsje beter dan deel 1. Dit keer ook wat rustiger maar niet minder bizar.

Deze film bevat ook meer verhaal dan deel 1 en de sfeer en dat rustige muziek erdoorheen is erg goed. In het begin denk je dat de wereld opnieuw vergaat aan het einde van de film omdat ze dan de aarde laten zien waar een komeet op afstormt. (Typisch Miike), maar dat is niet zo. In het midden van de film word er ook over gepraat.

Deze film draait ook erg veel om flashbacks en ik vond het verhaal ook wel goed verzonnen. Dat Mizuki en Shu elkaar weer na lange tijd ondmoeten tijdens een opdracht die Shu overneemt. Daarna volgen gewoon de bloedmooie scenes met zoals gezegt een rustig muziekje erbij. En dan proberen de twee jongens samen met een andere jeugdvriend hun jeugd te herbeleven. Je denkt dan soms echt: dit kan toch niet iets met Dead or Alive te maken hebben.

De film is inderdaad rustiger dan de eerste deel maar er zitten weer hele rare bizare scenes in lees: die grote massamoord en dat een paar gangsters een vrouw afschieten en vervolgens verkrachten terwijl ze dood is, die dode vent die een penis had nog groter dan zijn benen. Mizuki en Shu die uiteindelijk vogels blijken te zijn, en vervolgens die komeet. Ook die rol van die tovenaar vond ik leuk.

Wat ik ook wel leuk vond is die executie dat die vent met drie pistolen door zijn hooft word geschoten en dat Miike dan met een geodriehoek de gevolgen ervan laat zien. Orgineel verzonnen allemaal.

Een mooie en beter vervolg op Dead or Alive. Gewoon een typische Miike film. Ook is dit inderdaad wel iets voor Kitano-fans. (even over dat plot: die Boo hoort eigenlijk Shu te zijn, maar even veranderen.)

Vanavond deel 3 maar zien.

4,0*

Heb ik even gedaan ja.

Ook dit was een redelijk vervolg maar niet beter dan deel 2. En veel klopt ook niet in deze film want denkt Miike nou echt dat de mensen 3 en een half eeuw later nog in dezelfte auto's rijden als nu? en dezelfte flatgebouwen hebben? Als dit verhaal in 1702 was verzonnen zouden we nu denk nog met paard en wagen rijden en leven we nog in rieten hutten. Daarnaast is de film in Hong Kong opgenomen dat Yokohama voor moest stellen maar het lijkt er echt niet op. Er worden ook meer Chinees in gesproken als Japans en zoals gezegt, het jaar 2346 is erg overdreven want het lijkt gewoon op het heden. Het Futuristische sfeer zit er niet echt in maargoed.

Ook ondbraken deze keer de bizare dingen waar Miike zo goed in was, behalve dan die robot met die pikhoofd aan het eind maar die vond ik nogal dom.

Maargoed, al deze bovengenoemde dingen staat het vermaakt niet in de weg. Er zit nog wat bullit-time in en opnieuw zijn Sho Akiwa en Riki Takeuchi van de partij die er opnieuw iets leuks van maken. Ze spelen dit keer androiden. Ja je moet toch wat in een sf-film.

Ook laat Miike voor het gevecht aan het eind nog wat flashbacks zien uit de eerste 2 films.

Kortom: Een geslaagde finale van de DOA-serie. Maar beter dan deel 2 is ie niet. De aftiteling word opgeleukt met zo'n Chinees gitaarspelertje.

3,5*

Gisteren de asiamania versie maar gezien en hij was kwa beeld niet meer zo paarsig als de vorige editie maar was dit keer wazig. Maargoed, het was opnieuw weer leuk. Die bizare momenten waren ook weer leuk om te zien. Ik moet nog altijd lachen om die witharige gay wat voor geluiden hij maakt terwijl hij iemand in zijn reet neukte iejahoei iejasoei

Sterke film alweer met Robin Williams. Eigenlijk kan je deze rol prima vergelijken als zijn rol als Sean in Good Will Hunting.

Alles speelt zich af op een kostschool voor jongens, waar ijzeren discipline heerst en macht het voor het zeggen heeft. We maken op een vrij luchtige wijze kennis met een groep klasgenoten die de boel maar niet al te zwaar op zich willen nemen. Er lijkt een doorgang te zijn als ze op een dag de heer Keating voor de klas krijgen. Deze geeft geheel les tussen de regels door, vind eigenwaarde belangrijker dan prestaties en poëzie beter dan sommetjes. Wat we hieruit krijgen is een stuk meer zelfvertrouwen onder de vrienden die uiteindelijk uit zichzelf verder ontwikkelen. De scene's in de grot vond ik daarbij de uitschieters. Maar dan is er nog altijd schoolhoofd Nolan die continu roet in het eten gooit.

Het sterkste van de film vond ik toch wel Neil. In eerste opzicht een optimist die zijn eigen weg wilt bewandelen en zodanig zijn best doet om de belemmeringen te koesteren. Maarja, de grote mensen winnen daar altijd van. Die zelfmoord zag ik ook echt totaal niet aankomen.

Ook de sfeer is prima in orde en er is ook genoeg ruimte voor de typische jongensdingen en ontwikkelingen. Nu zie je maar dat het in de jaren 50 nog vrij makkelijk was om een dame te versieren met een paar mooie zinnen. Dat moet je nu maar eens proberen.

Sterk. Er moeten meer van dit soort docenten komen.

4,0*

Leuk slot van de DH films. Leuke scenes waaronder die afstandbestuurbare wagen met een bom er in ofdat Harry zijn vijand aan een speer rijgt.

Gewoon weer typisch vermaak, Dirty Harry heeft en had altijd leuke partners.

4,0

Echt een goede aanrader. Verhaal is echt te gek en ook die vietnam scenes en die bank overval scenes zijn lekker gestoord en bloederig.

een dikke 5,0

x5

Eerst altijd gedacht dat dit een voorganger was van Death Sentence, omdat de namen zo op elkaar lijken, maar dat is dus niet het geval. Heb het overgens wel erg lang uitgesteld om deze film van de Saw-regiseur te gaan bekijken maar eindelijk is dat er eens van te pas gekomen en ook deze was weer erg geslaagd en ook lekker griezelig.

Begin deze maand nog van James Wan Indidious gezien die ook nog erg geslaagd was. Dead Silence is ook erg goed en weet je nog wel eens de rillingen over je rug te laten lopen. Om te beginnen is het verhaal en de context al erg mooi en ziek gedaan: waneer je schreeuwt bij die intens uitziende vijhand, word je tong eruit gerukt. Oei. De film begint al lekker eng en korrelig zwart wit en daarna volgen we het leven van James en Lisa Ashen. James krijgt een paketje thuisgestuurd waar een pop inzit en waar geen afzender te bekennen is. Die pop ziet er om te beginnen wel doodeng uit en inderdaad is er iets niet in orde met die pop. En inderdaad, James's vrouw is op brute wijze vermoord en James krijgt er nog de schuld van. Dat word toch een zoektocht naar de plaats waar de oorsprong van de pop vandaan kwam en de verrassing en de gevolgen zijn erg onprettig en bovenal erg griezelig.

Ook Donnie Wahlberg vond ik erg knap spelen als die politieagent die James op de hielen zit. De kiekjes en de locaties zijn ook erg fraai en donker en uiteindelijk komen we bij de griezelige waarheid en maken we uiteindelijk kennis met Mary Shaw, de vrouw die die poppen maakt, en Mary Shaw zag er wat mij betreft echt doodeng uit waarbij je het dus toch wel bijna kan uitschreeuwen. Maar niet doen! Ze rukt je tong uit. Het einde bezorgt je ook de rillingen.

Wat mij betreft een zeer gelukte horrorfilm van Wan. Snap niet waarom deze niet in de bioscoop is verschenen. Een ding weet ik wel 2007 was iig een topjaar voor Mr Wan. Ook met Death Sentence.

4,0*

Oh verrek! Ook hier moest ik nog op stemmen. Had deze in Augustus gezien met Mister White die hem via de pakketservice heeft gekregen. Een film waar ik nooit over heb gehoord, die slechts in Zuid-Oost Azie te verkrijgen is en nergens anders, en bovenal, erg bevreemdend is.

Waarom deze film maar in een kleine groep bekend is is al overduidelijk. Het is slechts een experimentele film die subtieletjes speelt met een moordverhaal, doordrenkt met erg fraai gespeel met kleur en shots en creativiteit, die blijkbaar ook veel belangrijker gevonden moesten worden dan het verhaal zelf. De film word echter ook steeds vreemder, tegen het einde mogen we een soort trip vertoeven in een bebloede kamer, met een heel scherpklinkend trommelspelletje erdoorheen, dan nog een hele lange serie aan shots van een skatebaan of lege zwembad, met wat mindfucks erin, en met klap op de vuurpijl: een Villa Achterwerk achtig einde met 2 mannen verkleed als een konijn en een panda. Jaa, logisch dat deze niet bekend is onder het grote publiek.

Heel apart filmpje, die nog wel wil werken voor weirde associerende mensen.

3,5*

Goede Actie/Buddy filmpje.

Misschien wel een low budget film maar zeker de moeite waard om te kijken.

2,5

Een soort parodie op X-Men, of is dit gewoon een onderdeel van X-Men...

Vanaf de eerste scene krijgen we al snel te weten dat we hier te maken krijgen met een wel hele cynische doch grofgebekte actieheld die ook zo zijn klunzigheid mag hebben. Zoals hierboven gezegd is de openingscene erg tof en valt er genoeg te lachen...

Het begint allemaal al erg vet op de snelweg en de gelikt gemonteerde actiescenes... maar dan wil het behoorlijk van de hak op de tak gaan. Een betere en een wat verzorgdere uitwerking was hier wel op prijs gesteld. De film switcht de hele tijd van een vrij lompe komische heden naar een dramatisch en zwaarmoedige heden en het lijkt hierbij alsof de regisseur niet weet hoe hij het verhaal moet uitwerken. Het werkte voor mij op een een of andere manier gewoon niet echt. Het had wel wat subtieler gemogen...

Maar desalniettemin is dit wel weer een fijn niemendalletje en ook de Engelse Bad Guy was redelijk overtreffend. Ook Collusus stal regelmatig de show met Teenage Warhead. Met de actiescenes mocht er wel ietsje meer gedaan worden.

Al met al een fijn superheldenfilmpje, maar er had veel meer in kunnen zitten.

Toch nog een 3,5*

Knappe Franse dealer-film (de titel zegt het al) dat inderdaad overduidelijk lonkt naar Pusher. Mede door de technieken en cameraposities en de claustrofobie.

De dealer echter is dit keer geen tiener of twintiger, maar een man van middelbare leeftijd. Hij heeft besloten om te stoppen met dit milieu, maar moet nog één klus klaren om met zijn dochtertje naar Australië te kunnen verkassen. Deze keuze lijkt nu juist de poorten naar de hel te hebben geopend.

Dealer kent weinig genade, en dat moet ook met dit soort films. Je komt in een mindfuck terecht van extreem geweld, sadistische Afrikaanse bendes, kille opeisers, je ex-vrouw en ook nog een lastige kostvrouw van je wooncomplex. Moet je in zee gaan met de zigeuners en de wapens tevoorschijn halen... En dan nog is het weer niet zoals het lijkt. Ja, waar eindigt dit.

Dealer was een sterk filmpje. Met 75 minuten kort maar krachtig en een bewijs dat de Fransen het blijven kunnen. Ook al ligt 2014 alweer ver in het verleden, nog voor je er erg in hebt.

4,0*

Tsja, de hedendaagse realiteit...

We volgen Johnny, die voornamelijk samen met zijn vriendje Youssef drugs verpatst in de nachtelijke uurtjes van Antwerpen. Op een dag komt Johnny oog in oog met een van de kopers: de toneelspeler Anthony. Deze veel oudere man houdt wel van een Sosje en kan Johnny daar wel goed voor gebruiken. Johnny op zijn beurt, raakt bewonderd door Anthony's acteerleven en ziet misschien wel een mogelijkheid om een ander leven op te bouwen.

Ondertussen leeft hij bij zijn manisch depressieve moeder die door haar losbandigheid juist een goede invloed heeft in Johnny's doen of laten. Echter vinden we hem vaker terug bij een dagopvangst, waar hij zijn prille liefdesperikelen laat spreken met een groepsgenoot. In principe zijn er al vrij veel dingen om hem uit dat wereldje te houden. Maar dan komen we bij zijn uitbater, de iets oudere drugsbaron Luca, die jonge jongetjes aan een touwtje houdt om de praktijken voor hem te doen.

Hoe Johnny in dit wereldje terecht is gekomen kom je niet te weten, maar je kan wel raden dat de illusies dat dit het ultieme leven zou moeten zijn om de dagelijkse sleur te ontvluchten, hem wel tot zover zouden hebben gebracht. Sverre Rous zet hier ook een overtuigende rol neer; een typisch klein crimineeltje. Nu ook eens geinig om die typische gangstertaal eens in het Vlaams te horen (met dingen als "broer" en 'wojooh" om maar zo te noemen. ) Het wereldje wat hierin wordt geschetst is rauw en gaat niks uit te weg. Je wordt gewoon weer eens met de neus op de feiten gedrukt. De scenes met dat meisje, en met zijn moeder lijken tot zoverre nog de lichtpuntjes te zijn. Over Anthony had ik altijd al mijn twijfels.

En ja, dat einde... Dat moest er nou net even van komen...

Ik wacht op een Nederlandse film in deze trent... Zonder dat die Top Notch-rappertjes weer eens in koeienletters worden geïntroduceerd.

4,0*

Had me in het begin absoluut niet verdiept in Dear John. Dacht weer dat het zo'n uberflauwe liefdesfilm werd. Tot je erachter komt dat dit van de schrijver van de uitstekende Notebook is en uiteindelijk dit ook meer is dan alleen maar bloemetjes en bijtjes. En inderdaad, Dear John is een heel aangrijpende film die je ook echt kan vergelijken met The Notebook. Het thema romantiek word hier ook prachtig en emotioneel neergezet, en gelukkig niet zoetsappig, melig en tenenkrommend. Want er is zoveel meer. De hele liefdesrelatie tussen John en Savannah is natuurlijk geen een gelukkige lange meuk, want er komen ook veel meer andere dingen in het spel. Bv dat John ook nog in het leger zit en een obsessieve vader heeft. En op een een of andere manier word zo'n relatie in de film best wel spannend weergeven. Vooral met die brieven want je weet maar nooit wat voor slecht nieuws en geheimen er allemaal boven tafel komen. Die scenes in het leger waren ook indrukwekkend en de tijdslijn (2001) is ook niet overbodig. Bij die scene waarbij Savannah die brief leest en om der heen allemaal in paniek rakende, wanhopige, huilende mensen om der heen rennen, weet je al binnen 1 seconde wat er aan de hand is. De WTC natuurlijk.

Ook tegen het einde word het erg ontroerend waneer Savannah in al die tijd dat John in dienst zat een ander heeft, die uiteindelijk kanker heeft, en die ziekte van John's vader.

Verder opnieuw een hele kleurrijke, sfeervolle, aangrijpende liefdesfilm. Dit soort romantiek is wel te waarderen. Zolang het maar niet uberflauw is. Het einde vond ik daarintegen wel een beetje te Happy.

Maar voor de rest is deze film prima in orde.

4,0*

Je kan zien dat na Festen Thomas Vinterberg, tot Submarino aan toe, even een andere richting op sloeg. Eerst krijgen we een nogal vaag SF-verhaal voorgeschoteld met sneeuw in de zomer met Its All About Love. Nu komt hij met Dear Wendy, die je ook totaal niet in dat rijtje kan toevoegen, maar de film is wel behoorlijk goed en je kan inderdaad ook zien dat Lars von Trier hier wat mee te maken had. Het decor en dat nagebouwde Amerikaanse mijndorpje was zeker sfeervol nagebouwd. De film is natuurlijk opgenomen in Denemarken en we krijgen te maken met Dick, die schitterend word neergezet door Jamie Bell (die we ook nog kennen van Billy Elliot.) Die in aanraking komt met een eeuwenoud revolvertje en daar ook een obsessie voor krijgt. Aangezien hij een pacifist is wil hij een alternatief clubje op richten waar je, zonder iemand hoeft te schaden, je wapen kan gebruiken. De club heet The Dandies. Hij trekt zo snel vriendjes die ook mee willen doen. Krijgen we soms onder drukte comfrontaties onder elkaar, en tegen het einde veranderd de film inene in een heuse actiefilm.

Ja, een filmpje die zijn eigen richting op gaat en doet waar ie zelf zin in heeft. Maar ik heb er in ieder geval van genoten en de film heeft me ook goed verrast. Waarschijnlijk was dit ook een soort film tegen de Amerikaanse maatschappij wat betreft de wapenregeling. Ook al heb je geen slechte bedoelingen en probeer je dingen te ontwijken, het gaat altijd mis.

Nee, dit was een prima werkje van Vinterberg.

4,0*

Black people can't be racist.

Sterk concept dat helaas vaak blijft hangen.

Inmiddels lijkt het er de laatste jaren op dat de bestrijding tegen racisme zodanig de overhand heeft genomen dat de nuances zoek zijn en dat het teveel doorschiet. Zwarte piet, Coentunnel, Efteling in het Nederlandse systeem... Maar in Amerika gaat dat nog wel even wat verder. Het is ons gelukt om het daadwerkelijke racisme te bestrijden (lees, de jaren 60 etc) Maar het lijkt er nu op alsof het een verslaving begint te worden.

Het knappe aan Dear White People is dat je als kijker bij de eerste kennismaking van blanke mensen in de universiteit al neigt om stempeltjes uit te delen en dat er al meteen een onderlinge rassenhaat gaande is... Maar uiteindelijk zit het tussen je oren en zijn het uiteindelijk de donkere mensen die een open deur in trappen. Mede dankzij het provocerende radiospel "Dear White People" van Samantha White. Dan hebben we ook Lionel Higgins die homoseksuele gevoelens lijkt te hebben voor een blanke student, maar dat uit de bovengenoemde angst niet durft toe te geven... En... toch wel... de blanke directeur Fletcher die het racisme onderhuids wel weet te stimuleren, misschien door de oude stempel... tegen de zwarte directeur Fairbanks van de school. Maar... het lijkt niet eens meer op te vallen dat wit en zwart hier daadwerkelijk onderscheiden worden of dat de beide directeurs niet achterlopen.

Het zit erg interessant en knap in elkaar en het wist me wel aan het denken te zetten. Echter is het wel jammer dat de film erg fragmentarisch blijft en er weinig creatie wordt gebruikt, waardoor het vaak erg oubollig en serieus neigt te worden. Een feelgood gehalte was helemaal nog niet zo verkeerd geweest als het om dit soort thema's ging. Het lijkt erop alsof de regisseur hoofdzakelijk meer zijn ei kwijt wou.

Maar al met al is dit wel een mooie film met een boodschap.

3,5*

Een overduidelijke creatieve opzet van Norrington, de man achter de latere grote actieflicks als Blade en Extraordinary Gentlemen... maar ook zeker wel de vergeten Last Minute. Wat heeft hij van zijn debuut gemaakt?

Hij heeft er overduidelijk wel plezier in gehad, liet zich inspireren door de al wat oudere klassiekers, maar gebruikt daar wel een eigen monster in dat voor de verandering eens van metaal is. Ik proefde de maatschappijkritische randjes al. Het gaat over een vrouw, de uitvinder van dit project. Door een fout heeft haar project voor talloze doden gezorgd en tegen alle woede van het publiek in moet ze de confrontatie aangaan met haar eigen uitvinding. Hierbij krijgt ze ook haar medestanders en tegenstanders... en natuurlijk de machine zelf.

Death Machine is nog goed genietbaar en kijkt lekker weg. Dat er niet veel budget in is gestoken is ook vrij duidelijk, en op het monster na is er niet veel nieuws onder de zon. Het is een groot recept dat uiteindelijk een snack is geworden, maar dat neemt nog weinig af. Qua creativiteit en actiescenes zit er niks in de weg en dat redt de film.

Wel jammer dat het zich niet gewoon in Londen afspeelde en Amerika als locatie moest worden gebruikt. Als debuut van een Engelsman verwacht je dat toch wel als visitekaartje.

Kan er mee door.

3,0*

Leuk!

En ook een niet zo'n groot budget ook.

Vader Elliot en dochter Ridley liggen met elkaar in de knoop na het overlijden van vrouw en moeder. Maar toch gaan ze ter afleiding op een zakenvisite bij een ondernemersfamilie in de bergen. Onderweg rijden ze een vreemd beest aan, dat al snel een eenhoorn lijkt te zijn. In paniek verbergen ze het beest in de kofferbak om een juridische sanctie van de natuurpolitie te voorkomen. Dat vader Elliot een vrij klunzig persoon is is vanaf seconde één wel duidelijk. Denken dat het niet opvalt om met een auto waarvan de halve front is getroffen door botsschade en onafschermd een eenhoorn in het achterste gedeelte verborgen te houden gewoon doodleuk en zichtbaar op het erf van deze familie te parkeren; om dan vervolgens snel smoesjes te gaan bedenken waarom die auto ineens staat te schudden.

De familie is ook opzienbarend. We hebben de zieke maar losbandige vader Odell, zijn slijmerige huismus van een vrouw, een arrogante en sluwe zoon, maar ook voornamelijk de tamme butler Griff. In grote gedeeltes doet deze film voelen als een toneelstuk of een foute soapserie binnenshuis. Niet dat dat onprettig is, want de dialogen zijn goed getimed en de personages interessant. Dan nog iets met een laboratorium en het feit dat het bloed van de aangereden eenhoorn alle ziektes binnen een mum van tijd lijkt te kunnen bestrijden en Odell ineens van een afgetakelde aan een gasfles zittende rot veranderd naar een kerngezonde energieke man, maar dan ook toch wel dat vader en moeder eenhoorn niet zo blij zijn dat hun bloedje vast wordt gehouden.

En nee, we mogen de horror-genre wel letterlijk nemen. Het zijn geen schattige glinsterende eenhoorntjes waar Deedee van Dexter een piepstemmetje van zal op gaan zetten. Maar geef ze ook ongelijk; het zijn ouders van een kind. Het gaat er bloederig aan toe en niks wordt geschuwd. Ingewanden vliegen in het rond en ook die hoorns zelf komen goed van pas als moordwapens. Naast het feit dat de hoorns ook levens kunnen redden.

En zo krijgen we een mooie kleine horrorfilm waarin komedie, horror en ook actie zich goed afwisselen. Het einde is ook expres niet in een rechte zoetsappige lijn, zoals het bijna bedoeld had moeten zijn. We moeten reëel blijven en de belemmeringen niet uit de weg gaan. Maar... dan heb je gelukkig nog altijd de eenhoorns.

Ja, dit kon me wel bekoren. Een verfrissend horrorsprookje die de "beestjes" gewoon bij hun echte naam noemt.

En ohja... Het nummer van Cocteau Twins... Maargoed, die kans qua muziekkeuze is ook groter met A24

4,0*