Opinions

Man, man, man, wat ben ik gek geworden op die Ieren. Naast Frankrijk en Scandinavie kunnen ze van mij ook boven in de lijst van de beste filmmakers van Europa.

En wat een reacties hierboven. Citadel is helemaal geen afgezaagde zombiefilm, sterker nog, het zombie-thema komt hier niet eens van toepassing.

Citadel is een film dat zich focust op een diep trauma van een persoon en daar ook uitgebreid op een psychologische manier mee aan de haal gaat. Dat deed Ierland ook al met de overtreffende Savage. Dit is nu weer zo'n film daar vandaan en dit soort thema's heb ik nog niet van andere landen kunnen vertoeven, althans, niet op zo'n intense manier.

We volgen het leven vanTommy en zijn zwangere vrouw dat eindelijk de kans krijgt weg te gaan uit een grauw flatgebouw in een verpauperde Ierse achterstandswijk dat al een spookplaats begint te worden. Maar het geluk word al gauw aan puin geslagen wanneer Tommy's vrouw word neergestoken door een jeugdbende (wat al een bekend onderwerp is uit de UK en Ierland). Ternauwernood overleefd het dochtertje de aanslag nog wel, maar Tommy's leven ligt helemaal in brokken. Met zijn overgebleven krachten kan hij nog net zijn dochtertje verzorgen maar is ondertussen verscheurd van verdriet en uiteindelijk ook doodsangst. Hij durft de straat niet meer op en telkens ziet hij maar jeugdbendes op zijn pad en word hij er zelfs door lastig gevallen in zijn huis, wat hem helemaal verlamd maakt van wanhoop. Maar zijn die jeugdbende's die ook als wezens worden neergezet op den duur niet gewoon visioenen?

Die antwoord is moeilijk te vinden in deze film, maar dat de film een stevige boodschap openbaard is hier wel overduidelijk. Je zou eigenlijk zelf moeten weten hoe je de film op moet vatten, maar als je echter deze film slechts gaat bekijken voor het horror-thema (hoe de film ook in koeienletters op de dvd-hoes word aangekondigt) dan is dat imo geen goede instelling en mis je een hele hoop. In princiepe zou je de film gewoon kunnen omschrijven als een grote angst, en het overwinnen daarvan.Tommy vond ik ook erg goed neergezet en verder zijn die rollen van die psychiater, die pastoor en zijn blinde zoontje ook ijzersterk. De grauwheid en de neerslachtigheid druipt er hier ook behoorlijk van af.

Gewoonweg weer behoorlijk verrast door de Ieren, waar hun buurland nog wel een puntje aan kan zuigen, met hun eindeloze catalogus aan uitgepoepte hooligan/gangster (fuck, fucking, cunt, fucking, fuck, cunt, fucking) B-films.

4,0*

Weer een sublieme film van Jeunet en de hulp van Caro. Weer o zo mooi gemaakt kwa stijl en decors. De decors van die ene stad op het water en verdere vond ik wel heel mooi en je word meteen meegezogen in de sfeer. Zo kleurrijk en uitgebreid met allerlij oud en nieuw dingen doormekaar alsof mensen het moeten doen met allerlij overgebleven dingen van de maatschappij enz. Ook vind ik dat dit verdacht veel op een strip verhaal lijkt en dan ook vooral van de strips van Tardi. Die weirde personages, de achtergronden enz enz. Ook is City of Lost Soul weer zo'n scherpe zwarte komedie na Delicatessen maar dan weer met een nieuw ludiek verhaal. We krijgen nu ook te maken met allemaal vreemd uitziende figuranten: wat me vooral bijblijft is oa die Siamese Tweeling (wat een krengen) en die hersenen op sterk water, en natuurlijk die sterke man en die schoffies. Ook dat meisje vond ik heel lief. Dat einde op die booreiland was ook erg leuk.

Gewoon weer een prachtig opgezette film die ook barste met sprookjes elementen en surrealisme. Visueel is TCOLC echt weer een lust voor het oog, kwa achtergronden van de stad en ook vooral de kleuren die gebruikt worden. Of het term Science Fiction hierin gebruikt mag worden durf ik nog niet te zeggen.

Maar gewoon weer petje af voor Jeunet en zijn hulpje Caro!

4,5*

Vermakelijke Robert deNiro in zijn nieuwerwetse jaren. Een standaard politiefilm met een goed plot. Natuurlijk is dit niet de allerbeste met DeNiro maar voor vermaak staat het absoluut niet in de weg. Verder zit zoals gezegt het plot goed in elkaar. James Fargo acteerd prima en Frances MCDormand die we nog kennen van Fargo laat ook weer iets goeds zien.

Verder een vermakleijk zondag avond filmpje. Zeker de moeite waard.

3,5*

Had hem in de 5 voor 5 actie gekocht bij Bart Smit en gisteren gezien.

Hij was niet te geweldadig zoals sommige mensen denken. Maar hij was wel leuk. Harvey Keitel en onze Famke Jansen speelde prima en Keitel was lekker hard bezig. Veel rammen en beuken en die overval-scene was ook leuk, ook die scene in 'The City Of Industry'.

****4,0****

Mijn eerste stem dit jaar...

Maar ik hoop dat mijn eerste stem dit jaar geen werkelijkheid hoeft te worden. Met name in Europa. Al is het contrast tussen Science Fiction en realiteit hier steeds dunner geworden.

Alex Garland heeft de afgelopen tien jaar op terugwerkende kracht flink aan de weg getimmerd. In de jaren 90 schreef hij zijn debuutroman en in de jaren 2000 hield hij zich slechts nog bezig met scriptschrijven. Waarom de man al vijftien a twintig jaar eerder niet gewoon plaatsnam op de regiestoel is me altijd nog ontgaan. Maargoed, beter laat dan nooit. Hij wist met zijn debuut Ex-Machina een prima debuut klaar te stomen, om vervolgens met Anahillation een surrealistisch Stalker-achtig uitstapje te maken, om dan weer, vanuit zijn thuisland, een onderhuidse en mythische horrorfilm Men te bereidden. En nog geen twee jaar later waagt hij het erop om zijn vingers te branden over een serieuze toekomstige oorlogsfilm.

Toekomstige oorlogsfilm. Ik ken er eigenlijk bijzonder weinig. We hebben wel de actieblockbusters die na veertig jaar toch wel besproken worden (Terminator), maar er is bijvoorbeeld ook nooit echt een film gemaakt dat zich plaatsvind in de derde wereldoorlog. We hebben dan nog wel een hele rits films die draaien om de nasleep (The Postman, The Book of Eli, The Road) van "iets" wat de wereld aardig naar de klote heeft geholpen. Maar echt concreet richten op een toekomstig oorlogsscenario.... Nee.

Garland doet dat met Civil War en zet hierin een wel hele sterke schets neer van een uiteenvallend Amerika. Hoogstwaarschijnlijk moest Trump een inspiratiebron zijn geweest die er echt toe deed. Al blijft Civil War nog wel volledig neutraal, maar kan je als kijker wel al raden wie er democratisch en republikeins is.

In het begin wordt je al volledig meegezogen in de scene in de Bronx. De anarchie heeft de overhand genomen en het politiegeweld lijkt door deze regelloze samenleving getolereerd te worden. We volgen een groepje nieuwsmakers die de opdracht krijgen om van New York naar Washington te gaan.
Per auto, want al het trein en vliegverkeer staat natuurlijk stil. De vastberaden Ellie (prachtige rol van Kristen Dunst), de koppige Joel, het naïeve groentje Jessie en de knorrige oude veteraan Sammy. De opdracht is duidelijk; ze moeten een confrontatie met de president vastleggen en wereldwijd verspreiden.

De film ontpopt zich al snel in een roadmovie door het verwoeste Amerikaanse landschap waar vrijwel niemand te vertrouwen lijkt te zijn en waarbij het contrast tussen stad en platteland wel heel groot is. Ze moeten door het platteland; waar rednecks (met of zonder uniform) vrij spel hebben en waar schutters op alles schieten wat maar beweegt. De decors zijn verbazingwekkend. De dorpjes, de wegen (veelal met verlaten auto's), de kleine stadjes) Ironisch gezien is dat de journalisten zich onbewust als een vis in het water voelen op het moment dat ze zich in een slagveld begeven. Er kan maar niet genoeg op camera vastgelegd worden. Zeker Jessie lijkt na een hoop tegenstribbelingen de smaak te pakken te krijgen om zichzelf als groentje te bewijzen en wordt steeds roekelozer. Kristen Dunst daarentegen lijkt steeds meer uitgeteld te raken.

Die scene met die Jesse Plemons als soldaat/oorlogsmisdadiger vond ik een uitschieter. Iemand die ook al meteen dat beetje feelgood op het moment dat de journalisten worden ingehaald door oude Aziatische vrienden, compleet weg doet blazen. In geen tijden meer zo'n ijskoude figurant mogen treffen. Vooral die hele theorie van "What Kind of American?" doet je de kippenvel oprijzen. En het is duidelijk; alleen de conservatieve staten ziet hij als Amerika. De rest is buitenland en dient in een massagraf te eindigen.

Het einde in het oorlogsgebied in Washington DC is ook fenomenaal. De kogels vliegen je om de oren en de mindfucks zijn ineens overal. Alsof er zelfs types van de overheid zijn die het op de president hebben voorzien. Ook de link naar de bestorming van het Capitool kon ik hierin al voelen. En ja, het einde... Had daar wel een foto van gemaakt mogen worden?

Alex Garland heeft goed uitgepakt en schetst ons hier op een uitmuntende manier een doemscenario voor, waar misschien maar enkele druppels voor nodig zijn om het voor elkaar te krijgen. Voor mij meteen een inkopper en een eyeopener, gecombineerd met prachtige maar aangetaste kiekjes van het Amerikaanse land en sterk acteerwerk. En nee, durf het geen blockbuster te noemen want dat is Civil War zeker niet!

Ik hoop dat er ook eens een Europees land met zo'n opzet komt qua film.

5,0*

Had deze film ook in de bioscoop gezien. Was wel benieuwt naar Sam Wortington van het uitstekende Avatar. Maar met Clash of the Titans slaat de plank voledig mis. Om te beginnen die 3D gedoe. Toen de film af was hoorde de makers dat Avatar een heel groot succes werd door de ultieme 3D generatie, nou dat kunnen wij ook! Dus even in 8 korte weken er een afgeraffelde 3D versie van maken en het resultaat is dat je 80% van de film je 3D-bril nog niet eens op hoeft te doen (op die dubbele ondertiteling regelmatig wel dan)

Verder is de film behoorlijk afgeraffeld. Vechten, kwaadaardige goden verslaan en pats boem klaar. Ook de effecten en achtergronden waren nogal karig maar de buitengewone creaturen (die reuzeschorpioenen, die walgelijk uitziende medusa, die kraken etc) zagen der wel weer indrukwekkend uit. Maar verder weinig verhaal en diepgang en je word er ook niet bepaald wijzer van. De 3 prachtacteurs deden wel hun best maar de film is niet gelukt.

Tegenvallertje. 2,5*

Een toffe ontmoeting van The Cabin in the Woods en Midsommar. Met de nodige knipogen die de regisseur expres toevoegt.

Een paar jongeren (en een oudere); de zelfingenomen sul Fabricio, de betweterige Mark, de ongewenst zwangere twintiger Elisa, de optimistische Sofia en de arrogante arts Mark. Via een soort Blablacar achtige app treffen ze elkaar in een camper en trekken ze er op los in Italië. Ze moeten een hert ontwijken en botsen tegen een boom. Natuurlijk.

Wat volgt lijkt eerder een ode te zijn aan vele horrorfilms. En dat is in dit geval meer dan vermakelijk. Je denkt in het begin nog dat op het moment dat ze dat veld betreden met die hut, ze in werkelijkheid allemaal dood zijn, maar het neemt toch een hele andere wending. Eerst een hoop standaard dingen; die sekte met die typische maskers, martelingen die er niet om liegen, de bovenmenselijke rituelen... en het leentjebuur van Midsommar (die huilscene), tot de ontknoping; dat inderdaad wel heel erg op The Cabin in the Woods lijkt, maar niks meer is dan een sterke maatschappelijke boodschap.

Ook de after credits was sterk.

De titel zou al oppervlakkig aandoen. Laat staan een Engelse titel voor een Italiaanse film, maar het eindproduct weet grandioos binnen te komen en de regisseurs weten creatief en toch wel verrassend uit te pakken. Mooie en soms apocalyptisch aandoende beelden (die weg vol schroot), goed acteerwerk en een goede bite. En de ontknoping zie je toch niet aankomen.

Dit is toch wel hoe ik een horrorfilm wil zien.

4,0*

Na lang geleden Keane gezien te hebben, maar eens het debuut van Kerrigan aanschouwd.

Ik kreeg het toch enigszins wel al benauwd bij de begintiteling... de benauwende soundtrack en de claustrophobische geluiden. De uitwerking is ook tamelijk goed, al valt het qua budget wel weer wat tegen. We krijgen hier te maken met Peter Winter, een man die gewoonweg erg ziek is en waarvan je al vanaf het begin weet dat er een flinke steek los zit. Wat de film verder zo benauwend maakt is het feit dat hij continu wordt geplaagd met geluiden uit het verleden, van de slachtoffers die hij heeft gemaakt. Is het wroeging? Wie zal het zeggen.... alhoewel, het einde...

Ja, het einde was vrij goed, maar dat schizofrenie hebben we al wel vaker mogen zien als uitwerking. Het komt niet echt meer verrassend binnen.

Die wederzien met zijn dochter vond ik wel een sterk stuk.

Al met al is dit een prima probeerseltje.

3,5*

Was wel een aardig vervolg op Patriot Games met hier en daar wat fijne actiescenetjes. Harrison Ford speelt weer zon rol die je eigenlijk zowat in al zijn films tegenkomt. Verder is het verhaaltje beetje standaard en die typische Amerikaanse gedoe is btw wel vervelend. En 136 minuten is voor een film als deze ook veelste lang. Maargoed, verder wel een onderhoudende film.

3,0

Pff.. wat een koeienpoep-film. Dat Seagal nog een rol krijgt hierin. Er wordt alleen maar een beetje in gejankt en verder niks. Waarom vragen ze Seagal nou voor een rol in een een of ander lachwekkende soapfilm? En dan nog voor maar 8 minuten?

Nee, deze was niks. Kijk liever The Foreigner of Out Of Reach.

nulkommavijf

I'm not even supposed to be here today!

Heerlijke film met behoorlijke gestoorde trekjes.

Je hebt een dagje vrij, maar waarschijnlijk maakte je lichaam net een stofje aan om toch maar weer in je winkeltje te staan. Ja, je kan jezelf helemaal gek laten maken door dat stofje, maar je kan ook jezelf nog lekker een keertje omdraaien in je bed. Dante die kiest maar voor het eerste, en de dag begint al helemaal slecht. Dante krijgt eerst ruzie met zijn raamscherm, word meteen al geconcureerd door een beunhaas die al zijn klanten, die sigaretten willen kopen, kauwgom aansmeert omdat het zo slecht voor de gezondheid is. Heeft ook nog een hectische relatie met Veronica, omdat het nog maar net uit was met zijn oud-klasgenoot. Dan word hij ook nog eens uitgedaagd door een golfteam, en ja... zijn overbuurman en vriend, de gladde, asociale Randell, die een videotheek runt... daar heeft hij ook een hoop plezier mee... En dan ook nog eens die 2 dealers die steeds in en rond de winkel rondhangen.

En dan ben ik nog maar amper begonnen. Clerks laat gewoon op een hillarische wijze zien hoeveel dingen er fout kunnen gaan op de dag "dat je vrij hoort te zijn". En soms nog wel eens op een behoorlijke snijdende en pijnlijke manier van humor, helemaal bij die scene dat Caithlin onder invloed van opium seks bleek te hebben met een ouwe dode vent die een hartaanval heeft gekregen tijdens het masturberen op het toilet van de winkel, terwijl ze eerst dacht dat dat Dante was. OOOOEEEEHHH!! Echt zulke gemene in your face humor heeft Clerks gewoon.

Het feit dat deze film ook helemaal in het zwart-wit was geschoten blijft ook een erg mooie toevoeging. Een komedie waar je niet meteen zo zeer moet lachen tijdens het kijken van de film, maar waarbij de humor pas later erg hard aankomt, en goed...

4,0*

Dans naar de afgrond.

Noé doet het alweer met zijn creativiteit. Je zou ook haast denken dat hij met de titel meer van zichzelf blootgeeft. In dit geval is het al overduidelijk dat hij de kijker een toplijstje van zijn favoriete muziek wilt meegeven, geïnspireerd is geraakt door een verdwaalde nieuwsartikel en als hij de kans krijgt in een scene, liggen er natuurlijk weer oude horrorfilms op VHS op tafel en hangen er posters van cultfilms aan de muur.

Het verhaal van Climax is zo dun als een bierviltje en het script scheen ook slechts vijf pagina's dik te zijn. Maar de openingsscene en die dans doet het hem. Dit is toch wel even andere koek dan de gemiddelde dansfilm. De acteurs zijn vrij onbekend en zijn volgens mij slechts op een Facebook-advertentie afgestapt om in deze film te mogen spelen. Dialogen mochten ze waarschijnlijk ook zelf verzinnen, maar de samenloop staat weer als een huis. Elke personage heeft zo zijn eigen charmes: Dat Berlijnse buitenbeentje, die moeder met dat kind, Selva de hoofdrolspeelster, de gekke DJ, die twee oversekste Afrikanen en wat dies meer zij... Allemaal nemen zij deel aan een feest, waarin ze hun danstechnieken op alle maten kunnen en mogen uitvoeren en ondertussen genieten van de Sangria die wordt opgediend. Maar daar begint de ellende.

Groepsdruk, tragedie, dood, waanzin en verderf zijn hier de legio. Noé weet dit minimalistische script toch nog uit te werken tot zijn stempel en krijgen we hier wederom een claustrofobisch en geflipt product voorgeschoteld. Veelal gevormd in sketches tussen de genodigden, tot de verbluffende danssessies... tot de steeds diepere afdaling naar het onvermijdelijke. De soundtrack is zoals gezegd het ultieme visitekaartje. Enkele leuke artiesten leren kennen.

En ja, wie heeft de LSD in de Sanria gedaan?

De films van Noé moet je sowieso met een bepaalde positie gaan bekijken en zo weet hij met Climax weer een prachtige hallucinante trip af te leveren. Wat ik echter wel een beetje jammer vond is dat je niet echt heel veel van de jaren 90 meekreeg. Muziek kwam bijvoorbeeld veelal uit de jaren 70 en 80.

Al met al heeft Noé weer een buitengewoon project afgeleverd. Hoe lang zal het nu gaan duren tot de volgende?

4,0*

Redelijk leuke film die lekker wegkijkt. Weer zo'n typisch Amerika/Latijns Amerika film. Met nog wel redelijk acteerwerk. Gewoon leuk om eens een keer te zien.

2,5*

Had deze voor het eerst gezien op telefilm 2004 en toen vond ik het al een bijzondere film. Laatst nog de dvd gekocht en hem opnieuw bekeken. En het was inderdaad weer goed na de tweede kijkbeurt en zeker niet langdradig.

Om te beginnen is dit weer zo'n soort film waarin mensen met ieder zijn eigen verhaal of probleem bij elkaar komen. Zo ook deze. De film word kwa beeld ook redelijk donker weergeven naar mijn mening zodat de sfeer een beetje akelig is. Pierre Bokma als Pieter vond ik om te beginnen weer prachtig acteren als zakenman met een hartverscheurende deadline, en helemaal mooi vond ik ook Gijs Scholten als Joep, die zijn vrouw ontvluchte wat bijna tot het fatale liep, Peter Blok als Tom, een afgekickte coke verslaafde, en dan komen we ook nog bij Jaap Spijkers als Maarten, een toneelregiseur die toevallig nog de dochter van Joep in een rol neerzet wat niet echt door de vingers gezien word. Toen ik Cloaca voor het eerst zag vond ik die Maarten ook maar een vies mannetje dat heel wat pedofiele trekjes had. Maar nu kijk je der wel heel anders tegenop. De dochter van Joep, Laura, gespeeld door Caro Lenssen deed het ook goed en was ook weer een super lekker wijf.

Dan komt het moment dat de heren het fatale ontvluchten en allemaal bij Pieter gaan schuilen. En zo krijgen we een beetje een toneelstuk-achtige film. Sommige momenten zijn ook erg schrijnend en dramatisch en grijpen naar de keel. Dan lijkt het doel soms nog wel eens daar te zijn en uiteindelijk word het toch weer een teleurstelling. Ook de waarheiden die boven tafel komen enz.

Ook die toneelstuk vond ik zeer bijzonder weergeven. En het climax van de film was ook dramatisch.

Gewoon een zeer bijzondere film. Vermomd als een toneelstuk. Snap het term komedie als genre ook absoluut niet aangezien dit echt niet om te lachen was. Voor de rest heeft de film me na de 2de kijkbeurt weer geboeit en begreep ik ook meer aangezien ik de film voor het eerst op mijn 13de zag.

4,0*

Een goed verhaal met futuristische kleding maar geen futuristische wereld.

enne wel moelijk om van een gestoorde freak omgebouwt worden tot brave burger.

heb me zeer vermaakt, goed verhaal

5,0

Na kort geleden Un Monde als voorproef te hebben gezien (omdat ik nog moest wachten op een streaming van Close) hebben de zuiderburen wederom een erg sterke soortgelijke drama afgeleverd. Ditmaal geen broer en zus, maar twee beste vrienden die sinds hun jongste jaren aan elkaar geworteld zijn.

Verrassend was al meteen dat Close als Belgische film een directe A24-productie mocht zijn. Dat Nederland hier nog altijd en opnieuw zijn kansen erin laat liggen bewijst het toch maar weer. En deze titel is ook helemaal niet zo ongeschikt om deelgenoot te worden van deze Amerikaanse indie-maatschappij. En ja, Close heeft de beelden die A24 ook erg zouden bevallen.

Leo en Remi zijn de twee beste vrienden die zonder dat ze het weten de laatste zomervakantie nog even als vanouds uitpakken. Ravotten, eindeloos energie verbruiken, spelletjes spelen, bij elkaar logeren en bijna als broertjes voor elkaar zijn. In deze kwestie zou het ook toch geweldig zijn dat ze ook nog samen in dezelfde brugklas terechtkomen. Maar niets meer is minder waar.

Net zoals in Un Monde wordt een pijnlijke doch subtiele splitsing tussen twee dichte naasten bepaald. Misschien zonder dat ze het wilden. Daar waar Remi zich vast blijft houden aan de vele herinneringen die ze samen hebben gemaakt lijkt Leo vatbaar te zijn voor de klasgenoten; die veelal lijken te willen suggereren dat Remi en Leo homo's zijn. Gewoon omdat ze zo vaak bij elkaar zijn. Een compleet nieuwe wereld lijkt het ernaar te maken dat Leo een bepaalde realiteit moet begrijpen en dat ten nadele van Remi.

Echter slaat de film wel een richting uit die ik totaal niet had verwacht. Ik had, zoals ik uit de plotomschrijving had begrepen, dat er moeizame manieren werden gezocht naar verzoening. De zelfmoord van Remi had ik ook niet zien aankomen, laat staan dat het wel erg snel gebeurde. Ondanks de film pakkend wilt blijven lijkt de subtiliteit ineens te zijn verdwenen en neigt het vrij standaard te worden. Waarom zou Remi überhaupt op zo'n jonge leeftijd zelfmoord plegen? Speelde er dan al die jaren meer?
Daarentegen is het schuldgevoel van Leo wel voelbaar.

Desalniettemin wist de film me wel van het begin tot het eind te boeien en zijn de mooie beelden (waaronder dat bloemveld) de ware visitekaartjes. Ook de scenes tussen Remi en Leo doen je weer wanen in je jeugd en zijn toenmalige nietszeggende dingetjes. Voornamelijk de fietsscenes waren hierin kenmerkend. Geinig ook dat ik een dag later met een van mijn beste vrienden geheel onverwacht een fietstocht maakte op Texel en me even in deze scenes waande, ook al ben ik inmiddels al 20 jaar ouder.

Conclusie: een meeslepende A24-productie uit België. Alleen een beetje jammer dat het niet overeenkomt met de plotomschrijving. Daar had ik toch wel iets meer van willen zien... De rest kon wel later...

4,0*

Phoe, wat een magistrale film, maar waar moet ik beginnen:

De Wachowski bros spanden weer hun krachten bijeen, met samenwerking van de Duitse regisseur Tom Tykler, die we nog wel kennen van Lola Rennt en The International. Hier maken ze een 6 delig verhaal waarvan elk verhaal weer in een andere tijd afspeeld (van de tijd van de slavernij, tot het heden tot honderden jaren in de toekomst) waar iedere personage, verhaal, situatie een verbinding heeft. Het lijkt erop alsof je de term deja vu hier wel mag gebruiken, dat we in het gewone leven nog wel eens krijgen.

De verhalen zijn om te beginnen echt stuk voor stuk interressant en de verbindingen zijn dan weer de ene keer prima getimed maar soms ook te ver gezocht, maar dat maakt verder niet uit. De verhalen hebben me in ieder geval erg geinspireerd en het leukste van allemaal is dat ze ook allemaal totaal anders zijn van elkaar, met elke weer weer een andere emotie bij de kijker en een andere genre. Zo word je bij je strot gepakt door de verhalen over die slavenschip, waar een Afrikaanse slaaf toch behoorlijk onderschat werd door die zwijnen van slavenhandelaars en dat verhaal over die bi-sexuele schrijver in de tijd dat homofilie nog een fikse taboe was, en de gevolgen langzaam maar zeker niet te overzien zijn. Ondertussen valt er nog een hoop te lachen bij het verhaal over die schrijver in het hedendaagse Londen, waarvan je haast zou kunnen denken dat je naar een Ken Loach o.i.d film zit te kijken, dat gewoon bulkt van de lekkere botte Britse oneliners, terwijl de sub assertieve schrijver Timoty Cavendish word bedreigd door een paar lompe gangsters onder opdracht van een concurerende schreeuwerige schrijver Hoggins die eerst faalde en vervolgens toch beroemd werd nadat hij tijdens een viering die recenciest, die hem voor schut heeft gezet in de krant, van het dak af sodemieterde. En wordt dat verhaal nog grappiger en fouter? Jazeker...Cavendish die denkt dat hij onderdak kan krijgen via zijn broer en vervolgens erin geluist word en in een gekkenhuis wordt geplaatst waar ouderen worden uitgebuit, met een hele grappige ontsnappings-scene tot gevolg. En alsof we nog niet creatief genoeg kunnen wezen; dat ijzersterke verhaal met verslaggeefster Luisia Ray (ijzersterk neergezet door Halle Berry) waarin we een voltreffelijke thriller voorgeschoteld krijgen, met de achtergrond van San Francisco anno de jaren 70, die de typische sfeer er nog eens dik bovenop legt. En dan nog mijn favoriete thema; een science fiction verhaal, gesitueerd in Neo-Seoul in de 22ste eeuw, waarin het klonenthema nog boven water word gehaald en wat ook voor een tal aan mooie vondsten zorgt; het futuristische Seoul (met de latere beelden van de oude gedeelte van de stad) was een lust voor het oog, het verhaal over kloon Somni die ontsnapt van de slavernij (overeenkomst met verhaal 1?) met behulp van een huurling, wat ook nog eens voor een paar vette, vlotte actiescene's zorgt, en een niet zo'n mooi einde was ook.....gewoon behoorlijk tof! En voor de verandering gaan we ook nog eens 100den jaren de toekomst in naar het voormalige Hawaii, waar Tom Hanks hier lekker sterk een rol neerzet als een gekwelde strijder, die steeds getergt word door een een of andere geest/duiveltje op zijn schouder. Dit kan je wel een beetje zien als een soortevan middeleeuws verhaal, maar dan heel, heel ver in de toekomst. Ook leuk is die behoorlijk aangepaste Engelse taal (er zal natuurlijk wel iets in de taal veranderen in de verre toekomst). De bloederige vechtscene's met zwaarden en pijl en bogen (en een futuristisch pistool) zagen er ook erg goed uit, en het epioloog was ook interressant. Ook hier weer een erg mooie rol van Halle Berry.

Het viel me ook pas later echt op dat bepaalde acteurs elke keer weer een andere personage speelde. (Tom Hanks bleek ook nog die gestoorde schrijver te zijn en de hotel manager uit het 1936 verhaal). Halle Berry was wel iewat beter te herkennen.

Cloud Atlas is gewoon een film om je vingers bij op te vreten. In mijn ogen is dit gewoonweg het psychologische thema over deja vu, of het leven na de dood, wat toch voor een behoorlijk tof concept zorgt, die lekker uitgebreid en creatief de 165 minuten doorkomt en waarbij je als kijker om de keer mag verwisselen van modus, en wat is daar verkeerd aan? Noem het vergezocht, noem het theadraal, ik heb er uitbundig van genoten. Het is in ieder geval goed dat er niet een overdosis aan zoetsappigheid in werd gegooid van verhaal tot verhaal, want meestal is dat wel te verwachten bij dit soort films. Mag van mij zeker in het rijtje van de klassiekers. En kreeg ik nou net niet 1 seconde een visioen dat ik in 40-45 een verzetstrijder was?

5,0*

We hebben in de laatste 100 jaar al meer dan 1000den monsterfilms gehad. Nu is het tijd voor een monsterfilm in een heel ander realistisch jasje. Om te beginnen: als deze film niet vanuit de ogen van een handy cam eruitzag was Cloverfield maar een afgezaagt monsterverhaaltje. Maar nu is het Godzilla meets Blair Witch Project en [REC] en dat maakt de film toch op een bepaalde manier nieuw. En ik heb van begin tot eind toch erg genoten van Cloverfield en de camera-perspectief maakt de film ook 10x spannender. Cloverfield oogt ook pikdonker en umheimlich op vele momenten en is ook door de schokkerige camera lekker chaotisch en lijkt het ook echt alsof je het allemaal zelf meemaakt. Over het algemeen is de budget van een camera-perspectief meestal erg laag maar toch werd er in Cloverfield voor zo'n opzich simpel projectje toch wel een miljoen dollar over de balk gegooit en de sfeer is zoals gezegt meeslepend. Ook schuwt Cloverfield geen gore en geweld, dus een brugklasfilmpje/blockbuster zoals Godzilla is het niet. Dat monster en die spinachtige nakomelingen zagen er ook erg bruut uit.

Alleen snapte ik die pretpark-fragmenten van "27 april" niet. Wat had dat nou met de film/situatie te maken? Het open einde was ook goed en de aftiteling was creepy met die storende geluidjes.

Verder aangenaam verrast door Cloverfield. Moet wel toegeven dat ik deze hiervoor wel al deels zag op lawaaierige verjaardagsfeestjes met allemaal gasten om je heen waardoor je je amper op de film kon concentreren. Nu kon ik lekker in alle rust me eigen laten meeslepen in de film. Ik zou zeggen: Maak de film mee!

4,0*

Opzich een zeer ammusante Duitse actiefilm. Heb nooit wat van de serie gezien maar nadat ik deze film heb gezien zou ik wel weten hoe het er in de series aan toe gaat. Kwa actie zal een actiefan niet teleurgesteld zijn. Intense schietpartijen en wagonladingen aan overdreven explosies. Ook het acteerwerk komt goed door de verf. Vooral die oudere collega vond ik een van de beste en Der Clown zelf kon der ook wat van. Maar helaas had de film wel een gebrek aan montage en de bad-guys zijn dan weer niet zo goed in het acteerwerk. Maargoed...

Voor de rest wel een vermakelijke actiefilm uit Duitsland. Alleen de montage verprutst een hoop.

3,0*

Weer een aardig Brits misdaad filmpje met de bekende codes en wegen die bewandeld worden, en weer een waarschuwing over hoe gevaarlijk het is in de onderwereld. De film begint wat van de hak op de tak, maar naderhand, als we meer inzicht krijgen over de personages, gaat de vaart er wel in en worden we ook getrakteerd op een portie bot geweld en benauwende kat en muis spelletjes. Wat wel jammer was was dat de jaren 80 setting hier wel behoorlijk op de achtergrond blijft hangen waarbij dat gedeelde overbodig lijkt te worden. Alleen de soundtracks mogen de 80-s sfeer dan aanwakkeren.

Verder nog prima te verhapstukken.

3,5*

Een leuke film, Wel erg hard en sadistisch.

3,0

Toch een klein tegenvallertje. De film was inderdaad een beetje te traag en die trieste sountrack aan het begin en aftiteling die je nog wel eens te horen krijgt klonk ook erg depresief. Verder zat de film wel prima in elkaar met de wereld die niet veel verschild van de onze maar wel met hier en daar futuristische stuff (je krijgt alleen Shanghai te zien en een plaatsje in Saudi Arabie ofzoiets, of India). En met 1 wereldtaal inbegrepen. Maar toch wel jammer dat de film soms erg sloom in elkaar zat. Misschien ook omdat ik niet zo'n echte liefhebber ben van de gerne. Maar ik was wel benieuwt geworden naar de opbouw en de wereld in de film. Viel ook niet tegen.

Verder vond ik het acteerwerk wel een beetje tegenvallen, de twee hoofdrolspelers komen nogal sloom over.

Heb me er wel redelijk mee vermaakt maar echt een toppertje was het niet.

3,0*

Best goede SF-film. Een soort X-Men meets Freaks meets...

Ik bedoel hiermee: we leven in een wereld waar mensen met superkrachten in de minderheid gevormd worden en worden opgespeurd door een geavanceerd politiesysteem of zodanig worden gemarginaliseerd dat er geen kans is op geld en leven. Dus dan gaan we maar de criminaliteit in...

De nood schijnt in dit geval hoog te zijn, want de moeder van Conner ligt op sterven, en daar moeten wat overvallen voor gepleegd worden.

Hoewel de actiescenes, technieken, die vliegende robot-cops en settings goed te doen zijn, is dit wel een beetje vergezocht. Blijkbaar had de regisseur zich meer op het idee vastgepind ipv een goed lopend verhaal.

Maar voor Netflix-vermaak staat deze niet in de weg.

3,0*

Van Antoniak heb ik Nothing Personal nog niet eens gezien (nog wel liggen hier). Ik was al wel vrij snel benieuwd naar Code Blue, omdat de trailer lekker duister was en me shots en een Lynchy soundtrack voorschotelde waar ik altijd gek op ben.

En inderdaad, het begin van de film en het feit dat het ook erg bijzonder in het donker is geschoten bezorgd je kippenvel. Maar helaas doet Antoniak maar weinig met die montage in deze film. Er word amper in gesproken en we volgen een vrouw die verloskundige is in een ziekenhuis en een erg uitzichtloos leven bestaat en het is ongetwijfeld ook de bedoeling van de regisseur geweest om die leegde te voelen. In plaats van dat de film spannend word of fascinerend is het vaak gewoon een zware depressieve meuk waar je gewoon dagenlang erna een nagevoel van hebt. Vooral die scene met die oude man met dat geamputeerde been was toch echt iets om helemaal neerslachtig van te worden.

De hoofdpersonage Marian lijdt, zoals gezegd, ook maar een uitzichtloos leven en heeft vaak ook erg nympho-achtige trekjes. Op een dag is ze getuige van een verkrachting, en ze vind het volgespoten condoompje van de verkrachter (die laat je ook echt liggen op plaats delict), ze haalt het sperma eruit en ze wringt dat in haar kut. Nou...... een bizar wijf is het zeker. De andere dag word ze weer gestalkt door de buurman en op het laatst ontmoet ze een sadomasochistische buitenlander op een bedrijfsfeest. Ja... zie maar wat je ermee doet.

Ik mag dit soort films opzich wel. Zo was Crepuscule ook behoorlijk goed, ook al gebeurde er bijna geen moer. In Code Blue gebeurd er helaas weer iets te veel en komt het me allemaal wat geforceerd over (Oheen verkrachting, oh...en nu weer een buurman die naar me kijkt, en oh...nu weer een gestoorde seksmaniak op een feest. Misschien was de film nog wel boeiender geweest als Antoniak veel meer had gedaan met die duistere montage in het begin of bepaalde onderwerpen wat minder geforceerd neerzette.

2,5*

Weer een mooie film van Haneke en ook zo eentje dat door 1 onschuldig oorzaak meerdere kanten opgaat. Haneke haalt weer zijn bekende trucjes uit de kast en opnieuw krijgen we weer een hele subtiele stille film waarin je alleen stemmen hoort en geen enkel vorm van filmmuziek. Film bestaat eigenlijk uit korte fragmenten over allerlij personages die uiteindelijk halverwege stoppen en vervolgens overgaan naar een ander fragment. Maar toch word aan het einde wel alles aan elkaar gelijmd. De meest aangrijpende scenes waren oa die: Metro scene, Die scene in de taxi en ook die scene aan het begin met die grote chaos omdat die ene gast een propje papier in de schoot gooit van die bedelares, die scenes die eerst echt lijken maar uiteindelijk een film zijn, en ook helemaal over die scenes hoe het verder gaat met die Roemeense bedelares die Frankrijk word uitgezet en teruggaat naar Roemenie en die verdere scenes daar waren ook aangrijpend. Ook het begin eind scene met die kinderen die gebarentaal op elkaar uitoefenen was ook erg sterk. Verder ook weer prachtige beelden en levende decors.

Ja, dit was weer een geslaagde Haneke. Ook hij begint een van mijn favoriete regiseurs te worden.

4,0*

Weer een erg relaxte vermakelijke verhalenverzameling van Jim Jarmusch met als rollen en hoop bekende en goede muzikanten. Opzich gebeurt er niet veel in maar het is evengoed leuk om wat muzikanten te zien acteren.

Strange to Meet you: Was toch wel een zeer amusumente begin van de film. Verhaal gaat verder ook nergens over. Alleen een gesprek met koffie en sigaretten. Maar Roberto Begnini zet weer een geinige rol neer net zoals in Night on Earth.

Twins: Vond ik ook erg mooi. De acteurs waren voor mij niet zo bekent maar Steve Buscemi deed het goed als ober.

Somwhere in California: Vond ik een van de mooiste. Erg mooi om Iggy Pop en Tom Waits bij elkaar te zien.

Those things are Kill you: Vond ik ook een van de grappigste. 2 van die zwaarpratende opaatjes en die onzin eromheen vond ik zeer vermakelijk.

Renee: Was opzich ook best vermakelijk maar niet een van de hoogstandjes.

No Problem: Had ook wel wat. Vond het een prima tussendoortje.

Cousins: Vond ik helaas een beetje saai en langdradig

Jack Shows Meg His Tesla Coil: Was ook wel een aangenaam filmpje en de enige dat zich niet in een cafe of restaurant afspeelde.

Delirium: Ook een van de beste. Heerlijk om RZA en GZA zo op dreef te zien. En dan die bijrol van Bill Muray derbij.

Champange: Mooi afsluitertje. Ook mooi dat het zich dan afspeeld in de nacht in een gesloten kroeg terwijl op de achtergrond de congierge nog aan het schoonmaken is. Perfect om de reeks zo af te sluiten.

Al met al vond ik dit gewoon weer een zeer geslaagde verhalenreeks van Jarmusch. Met een erg uitgebreide en goede cast vol muzikanten. Jarmusch heeft wel iets met sfeer.

4,0

Fijne frisse remake van In Order of Dissapearance van dezelfde regisseur.

Nu geen Stellan Skarsgard maar Liam Neeson, geen Nils maar Nels, niet het hoge noorden van Noorwegen maar de Rocky Mountains. Het verhaal uit het origineel wordt hierin goed gerecycled.

Ja, Neeson als Nels werkt zijn dagen en nachten door als sneeuwontruimer met een hectisch gezinsleven. Dit alles veranderd wanneer zijn zoon vermoord wordt door een drugsbende. Het wordt tijd voor wraak en dat doet hij ook weer op die ludieke wijze zoals het in het origineel gedaan wordt. Zijn tegenstanders worden goed vertolkt, de moorden (met de nodige rouwadvertentie-achtige shots) stapelen zich op en de film barst van de creatieve vondsten.... zij het hergebruikt. Ook die Indianenstam die zich ermee gaat bemoeien is leuk gevonden.

Het levert hier toch wel een remake af dat voor mij in een goede categorie valt en waarvan de smaak, opbouw en humor niet mogen ontbreken. Neeson vind ik een goede Amerikaanse vervanger van Skarsgard, misschien met een iets knorriger karakter. Ergens is het ook wel logisch dat er een remake moest komen; zeker met de vele lonken naar Coen.

Keek lekker weg en kan er zeker mee door.

4,0*

Het werd wel weer eens tijd voor een paar Aziatische horrorfilmpjes. Vroeger verslond ik ze...

Maar Colic was hem nou net niet.

We volgen een stelletje; waaronder een zwangere vrouw, die naar het ouderlijke huis van de vrouw gaat om daar om oma's steun te vragen. Het babytje wordt geboren en je weet ook meteen al dat er iets niet pluis is met het kind. Logisch ook, dat was ook het onderwerp. Wellicht hier; elke keer als het kind huilt, sterft er iemand.

Ja, hoe standaard.

De uitwerking was opzich wel goed, maar de film wil bijna nergens eng of spannend worden. Het is een beetje toekijken naar de zoveelste dode die valt door het gehuil van het kind. Nu weet ik dat Aziaten wel vaker dit soort thema's gebruiken, of ik moet het inmiddels al een beetje gewend zijn. Slechts het hele verhaal over die boeddhist, die zegt dat het jongetje in zijn andere leven een slecht persoon was en de geest daarvan nog meedraagt was nog wel een goed gegeven. Het Final Destination achtig-concept eromheen had ik al vaker gezien.

Ik moest wel erg lachen om die taxichauffeur trouwens.

Een leuk niemandalletje, maar echt griezelen wil het maar niet worden.

2,5* voor de legende.

Na Heat heeft regiseur Mann het alweer voor mekaar met de prachtige ubercoole Collateral. Mann zet twee hele goede hoofdpersonen neer. Tom Cruise die het feest echt helemaal compleet maakt als de coole Vincent en Jamie Foxx als een naive nette taxichafeur. Je zit gewoon te genieten van alles van het begin tot het eind. De sfeer zit er goed in en de decors van LA zijn ook weer erg toepasselijk en het verhaaltje is ook weer zo typisch.

Tom Cruise is gewoon helemaal mijn held geworden na deze film. Hij is hierin wel best anders dan in andere films. Misschien wel omdat ik hem anders nooit als bad-guy heb gezien. Maar als Cruise weer eens in actie komt in deze film dan krijg je gewoon een adrenaline stoot. En dat Foxx er alleen maar een beetje door heen rent. Vooral die scene in die disco vond ik echt een prachtige actiescene. En ook dat einde dat Vincent de vriendin van Max op zijn hitlist heeft staan met als gevolg: dat Foxx van een net persoon uit paniek veranderd in iemand die terugschiet. Ook die metro waarin dat zich afspeelde kwam me bekend voor uit Heat. Soms krijg je nog wel eens een deja vu moment uit Heat. Wel mooi gedaan van de regiseur.

Heb de film ook zomaar even meegenomen omdat ik te horen kreeg dat ie goed was en erg spectaculair. Nou en ik heb gelijk een hele goede aankoop gedaan. Gewoon een aanrader voor iedereen eigenlijk. Een nieuwe film die altijd in mijn achterhoofd zal blijven zitten. Echt niks valt tegen.

Klassieker.

5,0*

Wat een heerlijk vervolg op de, zeker niet tegenvallende, The Collector. Omdat het even net ietsje meer is geworden.

De film is amper begonnen en we worden meteen al geconfronteerd met de Collector's nieuwe grasmaaier boobytrap en het feest kan beginnen.

Het blijft, zoals al duidelijk was, niet bepaald subtiel... Arkin is terug en onder leiding van een groepje rechercheurs treden ze opnieuw in het domein van deze mysterieuze verzamelaar... Naast de boobytraps komen we nu terecht in een haast wel taxidermische museum. De aandacht word hier ook iets meer gericht op de verzamelaar waarbij een lichte vergelijking met de seriemoordenaar uit The Poughkeepsie Tapes niet zo kunnen misstaan. En uiteindelijk ook een kat en muisspel omdat het doelwit toch niet zo makkelijk scheen te wezen dan het team had gedacht.

De film weet zo heerlijk naar binnen te glijden... Lekker veel gore, bloed en waanzin en zelf nog enkele vette gemonteerde actiescene's. Die blusscene met sterkwater was ook lekker over de top en bombastisch.

Gewoon lekker ongezond genieten.

4,0*