Opinions

Met Niethie gezien op het IFFR,

Met deze film gaat het toch weer de goede kant op met de Nederlandse cinema. Voor mij voelde deze film echter wel aan als een kruizing tussen van Warmerdan en Solondz. Het verhaal was echt pikzwart humoristisch en behoorlijk wicked, of het zou aan de jaren 70 tijdperk moeten liggen. Marcel Hensema is een Ron Jeremy achtige look-a-like (waren mijn woorden Niels ) genaamd Bob, die maar een hectische relatie heeft met zijn zwaar neurotische overspannen vrouw Loes, aan de drank zit en ook nog wel eens impulsief zijn kinderen een hengst geeft, en er vervolgens later spijt van krijgt. Waar hij echter geen spijt van krijgt is dat hij een beetje is gecharmeerd door zijn jongere buurvrouw en daarmee zijn krik-partijtjes gaat houden.... terwijl zijn vrouw het maar slikt, want hij is maar zo. En tot overmaat van een ramp beginnen haar kinderen ook met de seksualiteit bezig te zijn. Haar 13 jarige dochter raakt voor de eerste keer verliefd en experimenteerd bij een oudere jongen en de hormonen van haar zoontje staan op springen bij de dochter van de buurvrouw, die dereigen wel behoorlijk sensueel en hitsig gedraagt bij een jochie van 10.

Ik vond dit toch echter wel weer een van de betere Nederlandse films waar ook vakkundig aandacht is besteed aan de jaren 70 sfeer. Soms voelt het wel eens alsof je gewoon naar een jaren 70 film aan het kijken bent en dat de regisseur gewoon retro heeft gebruikt. Vast wel zijn bedoeling. Ook de vele verwijzingen/associaties met die maanmissies die rond die tijd gehouden werden zorgde weer voor een stukje geschiedenis. Aan de koude oorlog word een keer geen aandacht besteed.

Erg goed!

4,0*

Interessant concept, ergens een beetje een doemscenario... maar de dramatische kant moest de hoofdrol spelen.

A24 staat wel bekend om de slow burners en heeft daarin zo zijn pareltjes. After Yang zou een pareltje kunnen zijn om zijn abstractie, acteerwerk, opzet en ook de uiteindelijke conclusies... en wat te denken van die herinnering-bril en ook zeker wel die gezinsdans? Maar toch komt After Yang veelal niet goed uit de verf.

Ik weet niet wat het is, want ook de montage is mooi. Maar in plaats van een slow burner wil de traagheid nog wel eens geregeld om de hoek kijken. Zodanig dat het ineens niet meer ontroert of je aan het denken zet. In dat laatste lijkt er plotsklaps geregeld een gigantische afstand tussen de film en de kijker te worden gevormd en raakt de verbinding met en rondom Yang een beetje zoek. Je krijgt niet echt kans om hem echt te leren kennen en wat zijn specifieke achtergrond is... In plaats daarvan draait de film bijna anderhalf uur slechts om de manieren om hoe we Yang weer de oude laten lijken, waardoor het eerder een beetje een soap dreigt te worden.

En dat is jammer. Want dat gedeelte dat Yang een plaatsvervanger zou moeten zijn voor het overleden dochtertje van Jake en Kyra (Ik zie een beetje vergelijkingen met A24's Lamb ) was wel heel sterk, en die herinnering eraan vormde een kers op de taart met de montages zoals het alleen maar in een A24 film kan. Deze digitale herinnering van vijf minuten lijkt hierdoor sterker te zijn dan de hele film zelf.

Een briljante poging, waarbij de regisseur het gevoel van timing was vergeten en het een beetje op uitsmeren begint te lijken. Hierdoor niet goed, maar vele aspecten zorgen ervoor dat hij ook niet matig is.

3,0*

Een film waarbij in princiepe weinig schokkends in gebeurd op visueel gebied, maar al erg schokkend, controversieel, bangmakend en provocerend is op psychologisch gebied, waarbij zelfs de "schokkende" films als Saw en Hostel kinderfilms bij zijn vergeleken. Het bestaat! En Afterschool is er weer eentje van.

Ook deze ademt weer dat typische Van Sant achtige independent stijl, en heeft zo zijn trekjes van Haneke (zoals hierboven vaak werd vermeld) Afterschool zou zo wel het Amerikaanse antwoord kunnen zijn op Benny's Video. Het intro, met de live beelden van executies en sterfgevallen (waaronder die van Saddam Hoessein) was al een appart trekje van de regisseur. Daarna komen we in het leven van een typische puber/student Rob, die samen met zijn 2 studentgenoten op een kamer verblijft in een kostschool. Als Rob alleen is houd ie zich voornamelijk bezig met porno, rukt zich af in het donker, worsteld met zijn maagdelijkheid en filmt hij met zijn camera de dingen op school die voor hem inspireren. Een stereotype omschrijving van een typische jongeman zou je zeggen.

Maar dat is het dus niet, want zo subtiel mogelijk openbaart regisseur Campos de ziekelijke en gestoorde trekjes van Rob die echter beinvloed zijn door de bizarre shit dat hij op internet bekijkt. Want als je al gaat denken dat je vriendinnetje opgewonden raakt doordat je haar gaat wurgen dan heb je wel een vrij afwijkende kijk op seks. Dan komen bij dat moment waarbij hij per toeval die overdosis filmt van die tweelingmeisjes. Een erg schokkend moment, maar ook helaas voorspelbaarbij dat moment dat Rob ze te hulp snelt(?) Rob's obsessie voor wurgseks in het begin veraad al een hoop bij deze scene. Maar het pakt ook weer een beetje anders uit. Namelijk hoe de school met de dood van de tweeling omgaat. En hier kan je zien dat dat hele gedoe, herdenkingen, speeches die ze eromheen wikkelen niks anders is dan pure sensatie en onverschilligheid. Dat was ook al overduidelijk te zien met dat scene dat Rob's afscheidsfilmpje waardeloos gevonden werd omdat er oa geen muziek in zat. Die scene's tussen Rob en zijn Psychiater zijn ook sterk en het einde bezorgd je gegarandeerd ijzige rillingen.

Gewoonweg weer een schitterende Amerikaanse Non-Hollywoodfilm die behoorlijk realistisch en rauw te werk gaat. Ook die camera-techniekjes/opnames van die mobieltjes uit die tijd (lawaaierig en wazig) voelde relatief oldschool aan. Het onderwerp rond die sterfgeval van die tweeling had, zoals gezegt wel even iets onvoorspelbaarder mogen zijn. Verder is dit gewoon weer een bitter stukje cinema. Een boodschap? Kritiek op de maatschappij? Een waarschuwing over de social media? Jij mag het zeggen!

Kan niet wachten om Simon Killer te zien!

4,0*

I Want You To Know That You Can Talk To Me About Anything

Het was een veelbelovend concept, en dat het van A24 is maakt het nog interessanter. Inmiddels de dag voor mijn verjaardag gezien en nu pas toegekomen aan een recensie. Ja, dit was zoals het moest zijn.

Weemoed naar een herinnering uit je kindertijd. Allemaal zullen we ze hebben en allemaal zullen er een paar tussen zitten die tot op de dag van vandaag diepe indruk achter hebben gelaten en die voor altijd de melancholische snaren zullen raken. De dertiger Sophie lijkt daar ook vaak door geteisterd te worden. Na bijna twintig jaar is de vakantie naar Turkije nog altijd te voelen en te ruiken en ligt nog altijd dichterbij dan ooit... terwijl bepaalde andere zaken nooit dichtbij zullen komen.

Ze denkt terug aan die ene vakantie in Turkije met haar jonge vader. Het kan niet anders dan dat het het jaar 1999 is. De overeenkomst tussen twee kantelende levensfases staan hier al meteen centraal. Sophie is 11 jaar en de puberteit komt steeds dichterbij. Haar vader Calum heeft zojuist afscheid moeten nemen van zijn jonge jaren en begint aan de derde decennia van zijn leven. Het moment dat, na een impulsief leven te hebben geleid, de tijd ineens door zijn vingers glipt en nu pas de gelegenheid heeft gekregen om bij de zaken stil te kunnen staan en zich af te vragen of hij wel daadwerkelijk het leven heeft geleidt zoals hij het had gewild.

Maar het blijft veel open. Maar ondanks er hoofdzakelijk wordt gefocust op een aaneenschakeling aan fragmenten van een buitengewone vakantie op een dito vakantieresort, elke dag de zon schijnt, de plezier werkelijk van dit vader-dochter duo afstraalt, weet je dat het geen sprookje zal gaan worden.

Het vader-dochter duo zit echter geen dag stil. Ze zoeken de zon en de warmte op, wisselen het af met de verkoeling van het zwembad of de zee, soms koppelt Sophie zich aan enkele jongeren en lijkt ze in vertrouwen genomen te worden om soms haar eigen weg te gaan. Maar ook dat is niet voor niks, gezien Calum ook zo zijn eigen houtjes heeft.

Als kind zal je natuurlijk niet veel van de wereld weten, maar weet je ondertussen wel dondersgoed wanneer er iets wel of niet aan de haak is. Sophie koestert de liefde die ze van haar vader krijgt, maar kan ondertussen ruiken dat Calum dezelfde liefde niet aan zichzelf geeft. In hele abstracte dialogen en momenten krijgen we de persoonlijke problemen van Calum mee: Je pikt eruit: depressie, zelfminachting, uitvluchten zoeken in homoseksuele contacten, financiële problemen proberen te verbergen om het voor je dochter te doen, een vechtscheiding in het thuisland en zelfs suïcide gedachten... Ondanks alles hier om een mooie zonnige dromerige vakantie draait, sijpelen deze zaken dit ideale plaatje binnen en komen we er gaandeweg achter dat Sophie ook niet te onderschatten valt. En ondanks ze dwars door haar vader heenprikt, kan Calum zich er maar niet gepikeerd door voelen. Ondanks de vele pijnpunten geeft hij echt heel veel om haar. Bijgebleven zijn de karaoke (hoe Sophie foutloos Losing My Religion zingt) en de "Under Pressure"-scenes... met als kers op de taart die afscheidsshot als Sophie op het vliegveld afgezet wordt.

De rest zou je denk ik als kijker zelf moeten invullen. Ik lees hierboven over voorbeelden dat Calum daadwerkelijk zelfmoord zou gaan plegen en dat dit bewust een laatste samenkomen moet zijn om vervolgens elkaar nooit meer terug te zien. Maar dan is er ineens een scene waarin de volwassen Sophie in die nachtclub is en daar een man bij haar kraag grijpt. Een kwestie van dat haar vader ergens in is blijven plakken? Nog niet helemaal duidelijk.

Aftersun is een zomervakantie om niet te vergeten en weet een tragedie op zo'n mooie wijze in een jasje te steken. Een portret van vader en dochter die voor elkaar gemaakt zijn. Een poeslief maar pienter meisje met een gevoelige geknakte man. Ondanks de abstractie is er van alles aan gedaan om de kijker erin mee te zuigen en het vakantiegevoel mee te geven. Ook de soundtrack is fantastisch gekozen (waaronder Blur en dat duet van Bowie met Queen als kers op de taart)

A24 haalt weer het beste binnen, en Aftersun bewijst dat!

5,0*

Inderdaad een matig filmpje die steeds inzakt als een soufle. Cassel deed het nog wel redelijk met Belluci maar verder was het geen hoogvlieger. Geen spektakel en een matige selectie aan actie. Jammer de pammer, er had gewoon veel meer in gekunt.

Maargoed toch 2,5*

Al meteen een erg ruige titel op eerste gezicht, maar het is niet meer dan filosofie en een aandoening. Ik zie bij deze film ook iewat overeenkomsten met Killers uit 1996.

Ja, het verhaal, een groepje gangsters krijgen van hun baas een simpele opdracht: vermoord iedereen die aan zijn geld heeft gezeten. Nouja, dat doen de gangs met veel plezier, en ze slachten de ene persoon na de andere zonder pardon af, en nu is een, net verhuizende, familie aan de beurt. Een voor de kinderen een vreemde man, moeder, een rebelse dochter en een merkwaardig zoontje.

Het gaat zoals het gaat: gangsters vallen binnen, niemand weet iets over geld, en dan is het slechts de trekker over halen wanneer hun poging om het geld tevoorschijn te halen niet voldaan wordt. Alleen zijn de kids wel weer een stuk slimmer en weten te ontglippen, maar waar de bende uiteraard geen rekening mee hebben gehouden is de aandoening van Owen... die levensgevaarlijk blijkt te zijn.

A.S. is gewoon een lekker doorsnee filmpje, met lompe actie, veel bloed, trekkers die zonder nadenken worden overgehaald, meedogenloze killers....maar ookeen gestoord jongentje waar de bende een verkeerde aan blijkt te hebben. Let wel... in het begin lijkt hij zo van de wereld maar toch is ie slimmer dan je zou denken. Verder gewoon een lekker portie cult.

3,5*

In 2002 had ik deze nog wel eens gezien van TV. 6 jaar later hem op dvd aangeschaft maar bleef een tijdje liggen. Tot vorige week want toen moest ik hem toch maar weer eens kijken, en hij was opnieuw weer amuseerend. Harrison Ford was op zijn oude dag nog lekker op dreef als de president. Maar het verhaal stelt natuurlijk niet veel voor. Maar AFO was toch weer eens puur vermaak voor een saaie middag. Actiescenes waren er ook voldoende en Gary Oldman mocht weer eens als Bad Guy spelen. Dit keer als een Russische terrorist. Ook die vrouw en dochter maakte er wat moois van.

Verder een prima ammuserend actiefilmpje.

3,5*

Erg sterke Israëlische mozaïkfilm dat inderdaad wel wat weg heeft van Amores Perros. Het schetst eigenlijk gewoon grofweg de feiten over de Israëlische samenleving, waarbij elk geloof mekaar maar flink in de haren zit. Ajami weet daarmee vier verschillende verhalen neer te pennen met ieder een ander geloof en een hachelijke situatie en de meest lullige manier om in een valkuil te lopen. Een Palestijnse familie die allemaal ten dode zijn opgeschreven omdat de oom in de onderwereld zit en een fout heeft gemaakt. Een corrupte Joodse politieagent die graag 2 Palestijnse dealertjes als inzet gebruikt en een illegale werknemer, wel moet beunen om zijn zieke moeder te verzorgen. Ieder zijn eigen verhaal, die op den duur fataal worden en gaan botsen.

Alles gaat ook gewoon op de slow burn en op zijn daily life, dus echte heftige climaxen hoef je niet te verwachten, al zal de film je wel meezuigen in het uitzichtloze wereld van randfiguren in Tel Aviv/Jaffa, wat ook van het begin tot het eind weet te boeien en waarbij bepaalde situaties nogal benauwend kunnen aanvoelen. De realisme is wel sterk aanwezig.

Knap filmpje.

4,0*

Aardige Koreaanse actiefilm weer die een kruizing wil maken tussen Taken of Leon, maar toch begint er een vraag op te borrelen; is de tijd van Public Enemy, A Bittersweet Life, The Chaser of Yellow Sea nou zo langzaamerhand voorbij?

The Man from Nowhere is aan de ene kant zeker onderhoudend en probeert zich ook te meten aan de bovenstaande films, maar helaas is deze, net zoals The Company Man, net iets te braaf, en komt maar traag op gang. Misschien hadden ze ook beter Byung Hun-Lee de rol moeten toeverwijzen want Bin Won speelt hier wel erg op de automatische piloot. Het is een geheim agent genaamd Tae Sik die zich afgesloten heeft van de rest van de maatschappij in een achterbuurt van Seoul, maar in actie komt wanneer zijn buurmeisje wordt ontvoerd door een drugskartel omdat moederlief, die heroïne-junk is, de torenhoge schulden niet kan afbetalen. Hierbij moet hij in actie komen, en dat doet hij ook met de nodige brute vanoudse gevechten die een kenmerk zijn in de Koreaanse cinema, en komt hij oog in oog met echt wel hele gestoorde dealers, maar voor je het weet is het hap-slik-klaar. Met een typische Aziatische melodramatische climax van dien dat een opgepoetste leentjebuur lijkt te zijn van de oude John Woo-films, maar dan even flink worden aangesterkt Misschien ook net iets te veel...

Erg jammer dat dit weer zo'n mislukte poging is, die je maar niet warm wil laten lopen en gewoon veel beter uitgewerkt had kunnen worden.

3,0* om te matsen.

Weer een erg luchtige Japanse komedie die hier en daar zijn inspiraties heeft.

De sullige hoofdpersonage Yosuke vond ik om te beginnen weer erg leuk neergezet. Hij zit tot over zijn oren in de problemen (problemen met zijn vrouw, baan kwijt, in de schulden...je kent het allemaal wel) en hij lijkt enig hoop in het licht te zien wanneer hem word verteld dat er een goude Boedha-beeld verstopt is in een huis naast een rode brug in een dorpje. Wanneer hij daar is aangekomen maakt hij kennis met wel een hele bizarre vrouw, die dus een aanval heeft dat ze liters vocht uit haar vagina loost. Dat gaf me min of meer een beetje een Visitor Q feeling. Dat moest dus wel de "Warm Water under a Red Bridge" zijn. Yosuke is echter zo door haar bewonderd dat die twee verliefd op elkaar worden. Echt hoopvoller word het ook niet voor Yosuke. Hij vind niet wat hij vind en gaat maar in zee met een oude visserman, om zo zijn centjes maar bij elkaar te schrapen.

Overduidelijk is te zien dat Imamura (mijn eerste kennismaking met deze film) erg goed naar films van Felini heeft gekeken (vooral met die renner en die fietser die zo nu en dan eens voorbijkomen, met verwijzing naar dat moterrijdertje uit Amacord ) en ook erg gecharmeerd was van die Melkscene van Visitor Q, maar hier gebruikt hij de andere vrouwelijke vleeswaar. Wat sfeer zit deze film ook helemaal goed. Het dorpje is ook erg sfeervol neergezet en is lekker feel good. Van mij een 4,0* voor deze nieuwe Japanse ontdekking.

Kurosawa leverde hier weer een fascinerend werkje op. Dat de man van alle markten en genres thuis is is nu wel overduidelijk. Met Bright Future betreed hij een beetje de Lynch-modus.

Twee sterke rollen: Tadanobu Asano als een stijfkoppige jongeman Mamoru en Joe Odagiri als een klunzige collega Yuji. Samen ondergaan ze doordeweeks eindeloze verveelde dagschema's in was opvouwen en trekken ze in de vrije tijd geregeld met elkaar op. Yuji heeft een obsessie voor de lichtopgevende giftige kwal van Mamoru en deze vraagt op den duur om op hem te passen omdat hij naar het buitenland vertrekt. Echter raakt Yuji in een bizarre situatie verwikkeld. Als hij zijn baas een lesje wilt leren schijnt Mamoru hem al voor geweest te zijn. De zorg voor de kwal is nu noodzakelijk omdat Mamoru in de cel zit.

Bright Future kabbelt de speelduur voort. Van de bezoeken in de gevangenis tot de ontmoeting tussen Yuji en Mamoru's goedgelovige vader. Samen proberen ze een oplossing te bedenken voor Mamoru. maar zouden ze wel de confrontatie aan moeten gaan: Mamoru is gewoon een moordenaar. Punt.

En dit zorgt vaak voor ongemakkelijke taferelen, maar ook voor boeiende plaatjes. Het is niet echt duidelijk wat die lichtopgevende kwal als metafoor toevoegt, maar de scene met die rivier vol lichtgevende kwallen.

Bijzonder werkje weer van Kurosawa. Donker, slow burn, maar soms ook best een mindfuck waar je je hoofd bij moet laten.

4,0*

De titel klinkt gaaf. Een badguy die met een smeris gaat werken om de "duivel" (lees: sadistische seriemoordenaar) te pakken. Het vormt zich toch wel een beetje een duo; genaamd Jang & Jung.

Jang is een gladgestreken en kalme gangsterbaas die bijna slachtoffer is van deze seriemoordenaar; iemand waar Jung; een cynische smeris al een paar maanden achteraan zit. Ondertussen was het het idee om Jang eens een keer achter de tralies te zetten, maar in plaats daar van moeten ze samen de krachten bundelen om het echte kwaad te bestrijden.

Zoals hierboven al vermeld; het is het welbekende recept dat lekker weg kijkt. De seriemoordenaar zelf wordt hier ook overtuigend, zij het niet stereotype neergezet en ook komen de actiescene's en die autoachtervolging prima uit de verf. Ook de zuurstokkleurige filters zijn opmerkelijk; alsof de regisseur mee wou liften met de Drive-hype.

Prima tussendoortje.

4,0*

Wat kan amine de wereld om je heen veranderen zeg

maar voor de rest goed gemaakt

3,0

Pfff, zo saai als de neten.

Splendid wil ook nog wel eens irritant zijn met zijn vele vergelijkingen met andere films: Hardcore Henry, The Raid, Nikita en co... Ook deze film wordt geheel de hemel in geprezen.

Nu had ik deze film al wel wat langer in het oog, en een first person heroic bloodshed? Kan heel leuk zijn.

Nou, deze film wordt helemaal tentoongesteld als het bovengenoemde, maar na één zoutloze bijeenschraapsel van elementen van de zonet genoemde titels in het begin... ontpopt de film zich in een gortsaai soort relatiedramaatje, waarvan we dit thema ook honderden keren eerder hebben voorbij zien komen in misdaadfilms. Een paar folterscenetjes, hele slechte meneren, een jankerig verwend meisje, een oh zo tedere buurman... en ochja natuurlijk, een paar kills... een sniperscene die rechtstreeks is gejat uit Nikita, (ja geen wonder dat hij er dan mee te vergelijken is) een paar smakeloze afgeraffelde schiet en hak en zaag-momentjes (die bus-scene was nog wel redelijk goed) en we hebben de kijkers weer tevreden gesteld. En dan die twist met dat die badguy haar vader is ofzo... werkte voor mij ook niet meer.

Nee, ik kan concluderen dat de Koreaanse cinema, die zich in de jaren '00 heeft ontwikkeld wat betreft actie en misdaad, nu slechts bestaat uit nakauwselen ervan.

2,0*

Lekker donker filmpje van Tsukamoto. Dit keer een nogal aparte detective verhaal. Namelijk een detective die een reeks bizarre moorden moet oplossen die in een droom werden uitgevoerd. Klinkt weer lekker vaag, maar het is wel treffend. De film gaat lekker zijn eigen gang en wil ook nog wel eens lekker Lynchie-vaag worden waardoor er niet altijd een touw aan is vast te knopen. De film wil ook nog erg sterk de J-horror kant op gaan maar dan nog subtieler, dus zonder enge kindergeestjes en lange zwarte haren. Dit keer is de geest (of wat het ook is) helemaal niet te zien. Alleen via Sight Jacking.

De detective word ook erg fraai neergezet door Matsuda, die ik verder nog niet ken uit andere films en de sfeer is ook lekker donker en bevat behoorlijk veel variatie en kleurengebruik. Eng word Nightmare Detective dan weer net niet, maar boeiend wil het nog wel blijven. Het einde is ook erg leuk en dan komt Tsukamoto weer eventjes met een rolletje.

De Soundtrack is ook erg fijn trouwens. Beetje jaren 60 gitaargeluiden voor spionagefilms vermengt met trip hop.

Vreemd detective verhaaltje, maar wel lekker.

3,5*

Vond hem best wel goed.

Leuk verzonnen verhaaltje ook Dat de drie schurken de kroeg geijzelen en da politie omsingeld de kroeg en dan denken die schurken dat hun het doelwit waren maar dat bleek een andere aanwezige te zijn in het cafe

Ook vond ik die agent Browning voor de camera erg leuk.

3,5*

Een nieuwe acteur die ik mag vertoeven (heb hiervoor nog niks van hem gezien) Tyler Perry, die hier een prima rol neerzet als een politieagent in Detroit in Alex Cross, een misdaadfilm die gewoon volgens de oude toer het wraakthema uit de mottenballen haalt (Alex Cross is er één van...). Hier moet hij werk maken van verschillende behoorlijk slim inelkaar gezette moorden die worden gepleegd door "The Butcher", die ook lekker gestoord, maar kei-slim aan het werk is. Alex Cross lijkt zich echter niet opgewassen te voelen tegen The Butcher, die de wet steeds weer een stapje voor is. Totdat zijn vrouw word vermoord.... (ik zei het toch, oud wraakthemaatje)

Het verhaal is al tig keer eerder gebruikt maar Alex Cross is zeker de moeite waard vanwege de vette actiescenes die lekker gelikt gemonteerd worden en de preciesie van The Butcher, die het ritme er prima inhoud. Het acteerwerk is ook erg goed te doen, Edward Burns zet een onvergetelijke rol neer als Cross's bijdehante collega, en ook leuk om een bijrol van Jean Reno te mogen vertoeven. (herkende hem pas wel later, aangezien ik hem met een baard gewend ben)

Prima actiefilm.

3,5*

Tja... Ik vond dit nou niet echt een al te beste film. Kwa verhaal en opbouw lijkt dit wel een soort vervolg op Troy. Daarnaast vind ik de film maar sloom en traag op gang komen. Val Kilmer vond ik matig spelen als Alexander de grote en voor de rest moet je je hooft er maar bij houden om dit allemaal te volgen. Daarintegen waren de zwaardgevechten wel goed. Maar voor de rest vind ik dit maar een matige boel. Wel was die lekkere Angeline Jolie van de partij en je kan der ook even naakt zien. Maar voor de rest vind ik dit maar slappe koffie.

2,0

Eindelijk: Mijn 1000ste stem!

En ook nog geplaatst bij weer een hele goede film met Will Smith en geregiseert door Michael Mann. Toch weer eens iets anders dan Heat en Collateral.

Ali is een zeer mooie en uitgebreide biografie van de boxer Muhammed Ali alias Cassius Clay. Ook uitstekend vertolkt door Will Smith. Van Will Smith ben je eigenlijk meer de humoristische rollen gewend maar Ali is daarintegen een bloedserieuze rol. De film is prachtig opgezet. Vooral de decors uit de tijden waarin het zich afspeeld en ook de verdere schitterende rollen. Ook het sfeertje is meeslepend en de verhalen om de boxwedstrijden heen zijn ook erg mooi. Jamie Foxx deed het ook erg mooi als Brown die ook nog tijdens een toespraak word neergeschoten. En het is ook grappig om de B-acteur Mario van Peebles te zien als Malcolm X. De boxwedstrijden zien er ook erg verbluffend uit en is toch wel andere koek vergeleken met Rocky. Ook zal ik deze film wel een beetje kunnen vergelijken met Raging Bull. Aangezien er naast het boxleven van een boxer ook nog wel meer speelt bij zo'n gene. Ook de uitspraken van Ali waren prachtig en ook erg kritisch.

Verder waren die scenes in Afrika ook erg mooi en sfeervol. Die scene hoe Ali door de straten van Kingshasa rent en van alle kanten word toegesproken en bejuicht was ook erg mooi. En dan dat Afrikaanse muziekje der door heen en die boxwedstrijd dat volgde.

Gewoon een zeer mooie uitgebreide film en weer eens iets anders als je naar Will Smith en Michael Mann kijkt. (kwa stijl) Heb van begin tot eind geboeit zitten kijken. Je kan ook zien dat Will Smith het na al die humoristische rollen het aan de bloedserieuze kant ook uitstekend kan.

4,0*

Had deze tijdens kamperen vorig maand gezien op iemands laptop. Deze film was ook echt fouter dan fout en ik vond de humor ook echt niet echt om vlak van te liggen. Het is allemaal erg flauw en te ver gezocht en die Ali G was ook nogal irritand. Wel verbazingwekkend dat dit uit de UK komt aangezien ze in Amerika juist goed zijn in flauwe komedies.

Najah, niks voor mij iig.

2,0*

Best nog een aangenaam horrortje van onze zuiderburen dat helaas nog best wel vaak oogde als een soort van TV-serie. Wat dan weer wel zo is is dat je al na de eerste incident al weet wie er achter zit en dat maakt het dan allang niet meer verrassend. Sterker nog, het word al erg snel verklapt. Het einde is dan weer wel een stappie vooruit, waneer Eva door die familie gevangen word gehouden, met name door die dood-enge moeder van Dieter. Moest inderdaad denken aan die moeder van Jason Voorhees. Dat weet de aandacht er nog wel een beetje in te houden. Het allerlaatste seconde was ook best wel creepy, alleen laat je wel weer met een hoop vragen achter.

Maar verder nog wel een mooi filmpje. Alleen is Linkeroever wel beter.

3,0*

Helemaal geen slechte Nederlandse film. Het is wel weer tamelijk flauw, maar het onderwerp is toch evengoed toch wel iets om bij na te denken. Ik vond de cast wel prima, alleen Georgina Verbaan overact als der tering met der kunsttieten. Verder bevat de film weer zo zijn typische leuke momenten en de settings van het zonnige Amsterdam waren ook sfeervol. Dat gevecht aan het einde tussen Youssef en Rick was grandioos.

Prima tussendoortje met een vrolijk tintje.

3,5*

Was weer een aardige tijd geleden dat ik een film van Wim Wenders heb gezien. Toen vond ik Alice in the Cities (UK uitgave) bij Fame voor een euro of 8, waarbij de intresse weer wakker werd.

Ook dit is weer een erg fraaie film van Wenders, en uiteraard mag het onderwerp zich weer van hot naar her verplaatsen (zelfs in Amsterdam). We volgen een onsuccesvolle Duitse schrijver Phil die zijn inspiraties probeert te halen in Amerika (wat ook weer typische road-trip beelden opleverd die we van Wenders kennen) maar het lukt hem maar dat word afgewezen. Op het vliegveld terug naar Duitsland ontmoet hij landgenoot Lisa met haar dochter Alice, die voorstellen om samen terug naar Duitsland te gaan. Lisa glipt er echter tussenuit en Phil blijft achter met Alice, en ondertussen zijn de vluchten naar Duitsland ook gecancelled, waarbij Phil weer een andere zorg voor de boeg krijgt. Nu ligt de verantwoordelijkheid voor Lisa bij hem en maken zo een avontuurlijke zoektocht naar Alice's oma. Omdat de vlucht naar Duitsland gecancelled is, rommelen ze eerst nog wat aan in Amsterdam, Schiphol en omstreken (wat ook mooie Hollandsche plaatjes opleverd). Alice lijkt ook een schattig meisje, maar haar rebelsheid zorgt nog vaak voor een hoop spanning tussen de twee.

Gewoonweg weer een erg mooie film van Wenders, overigens zijn eerste die hij in Amerika op liet nemen (?), wellicht ook nog in Zwart-Wit, met vele mooie plaatjes en sfeer. Na bijna 3-4 jaar niks meer van Wenders gezien te hebben was dit weer een erg aangename kijkervaring.

4,0*

Gister bij de kruitvat gekocht voor 6,50 en die avond gekeken....

Ik was er wel erg laat mee want ik had Aliens, Alien 3 en Ressurection vroeger al gezien en niet deze

Maargoed... Ik vond het echt een geweldige film met toen nog de jonge weaver. Je ziet de Alien niet echt vaak maar een toppertje is het zeker.

Het spannendste vond ik echter het eind, Ja echt een aanrader.

5,0

Nimrod Antal heeft als DTV-regisseur (en nog een vette Hongaarse film) toch nog wel een prima spoof gemaakt van Predator. Ridley Scott, regisseur van grootse successen heeft nu een Alien deel ontwikkeld dat aanvoelt alsof het door een regisseur is gemaakt die in de jaren '00 en '10 vele horror-gevolgen en Jean Claude van Damme en Steven Seagalflicks op zijn naam heeft staan.

Allereerst... Waarom hebben we eerst vier Alien delen, schakelen we eenmalig over naar Prometheus en heet dit nu ineens weer Alien? Dat ontging mij... maar dat zou de pret niet moeten bederven. Ik zat klaar met mijn bak popcorn en mijn flesje cola (omdat ze in Pathe nog altijd geen slurpbekers verkopen)... Nou toffe beelden van de ruimte, het schip en uiteindelijk dat planeet. Maar alles erom heen... Het loopt van kant noch wal alsof Ridley Scott het belangrijker vond om nog een Alien-film uit te kakken in plaats van dat hij zich volmondig stort in het onderwerp. En waarom was Prometheus nog zo vet en oogstrelend? Dit lijkt eerder een compilatie van de vele voorgaande elementen die een Alien-film nodig zou moeten hebben... heel eventjes die Alien in mensenkleren, een Akropolis achtige setting met die parasieten en ja... dat was het dan alweer. En dan die vele overbodige scenes... Zoals die blokfluitscene...

Zonde... echt heel erg zonde... Scott... Scott... Scott... hoe heb je dit kunnen doen? Had je haast ofzo? Ook lijkt het budget hier beduidend minder dan Prometheus... Nee, hier zou de reeks beter kunnen stoppen. Nouja, nog enkele mooie actiescenetjes dan en dan toch nog een paar mooie beelden... Maar verder dan dat komt het niet...

2,5*

3 jaar geleden had ik deze eens gezien en laatst had ik deze eindelijk gekocht, mijn Alien-collectie is compleet. Gisteren herzien.

Maare, zo slecht is deze toch ook weer niet? Ok: Sigourney Weaver is gekloond, maar dat vind ik niks uitmaken. Ik vond deze weer even spannend en goed als de drie voorgane delen. Weaver speelde weer goed, (wel jammer dat ze toen al 46 was) en de film was weer lekker ziek af en toe. En je krijgt dan ook de rillingen als de groep in de alien nest terechtkomen.

Ook leuk was het einde: Hoe die hele alien in spagetthi veranderde, was trouwens daarnaast ook best zielig.

Gewoon weer een dijk van een Alien film. Laat deel 5 maar zitten want Weaver is al bijna de 60 gepasseert en dan is het niks meer.

4,0*

Had deze in 2003 eens op een hete zomeravond zitten kijken en kon me er toen weinig van herrinneren. Nu had ik hem laatst gekocht en heb hem gister weer herzien.

Ik vond deze even beter als Aliens. Echt vooruitgang zit er niet echt in. Niet te zeggen dat deze film weer mooi en spannend was. Dit keer in een gevangenis zonder wapens. Sigourney Weaver kon er weer iets leuks van maken. Alleen jammer dat ze toen al stokoud begon te worden. Die gevangenen speelden ook wel redelijk. En sommige stukjes waren weer lekker goor en bloederig, lees: die luchtkoker scene. Ook leuk dat we op het eind de echte Lance Hendriksen te zien krijgen dat eerder een android was. En de mensen dachten dat het voorbij was toen Weaver in dat smeltijzer sprong. Nee, want zeword gekloont in deel 4. Zo kan je wel aan de gang blijven.

3,5*

Ik heb deze eens een dag voor hemelvaart in 2001 gezien. Nu 6 jaar later opnieuw. Het is een aardig vervolg op 1 maar niet beter. Het is hier en daar erg remoerig. Maargoed hij is soms erg leuk en ook erg spannend(vooral het eind). Het leukse vond ik natuurlijk dat dat kleine meisje slimmer was dan al die lawaaierige mariniers . het einde kon ik me ook nog goed herinneren van vroeger vooral dat stukje dat hendriksen in tweeen word gerukt door die queen en toch nog leeft, het was ook een robot.

Toch nog leuk om na 6 jaar terug tezien. Nu moet ik Alien 3 en 4 nog kopen en mijn Alien colectie is alvast compleet.

3,5*

Zeer vermakelijk filmpje met Ice Cube als een roekeloze Bounty Hunter die de oplichter Reggie moet zien op te pakken. Zoals de regel bepaald zullen ze uiteindelijk toch moeten samenwerken omdat ze toevallig allebei dezelfde tegenstander hebben.

Epps doet het ook niet verkeerd. Zijn humor en lompheid past bij het karakter. Ice Cube laat zien dat hij naast zingen ook leuk kan acteren. Ja, wat nog meer? Mooie beelden van Miami, enkele toffe actiescene's, veel lompheid en droge humor en dito slechterikken. Een soort Bad Boys-light.

Leuk.

3,5*

Goed gemaakt, ook een goede blik in wo 1.

Bij Bart Smit is ie voor 4 euro's

3,0*