Opinions

Stem verhoogt naar 5,0. Hij wordt steeds beter.

De series krijgen ook een 5

Deze quote:

Willem: Maar hebben jullie wel eens gehoord van de sephilityrate die.....

Johnny: He, wat? Wie z'n reet?

Willem: Eh nee, maar weten jullie al dat.....

Johnny: Nee Willem dat weten we niet en we willen het ook niet weten want we willen bier.

Onderhoudend filmpje dat begint als een Romcom, waarbij er een brakkemikkige relatie ontstaat tussen Paul de Leeuw en Arthur (terwijl Arthur nog in de kast zit) Paul de Leeuw... ik weet nog altijd niet wat ik van hem zeggen moet. De ene keer komt ie nog wel leuk over maar de andere keer is is vrij irritant. Vervolgens slaat de film over in een ontroerende ziekte-drama wat ook weer typisch uitpakt. Alle Tijd is weer een gewoon vanoudse Hollandse drama.

3,0*

Amsterdam Oud-Zuid, ja, ik woon er, en het is helaas waar wat de film erover schetst. Oud-Zuid is ook bijna al zo vertrut, vergrijst en veryupt en bij vele leeftijdsgenoten die ik hier zie in hun geruite overhemden of hun zakelijke soepjurken die nog wel eens van mijn overgroot-moeder konden wezen, vraag ik me al haast af of ze zelf al niet ver in de 40 (of misschien al in de 60) zijn. En dan nog vind ik de veertigers of ouder hier in Amsterdam an sich nog veel jonger en losser overkomen dan de vele leeftijdsgenoten.

In de jaren 90 kwam ik als kind, regelmatig met mijn moeder in Amsterdam en sliepen we ook elke vakantie een paar dagen in een huisje in de Pijp, waar mijn moeder vroeger nog woonde als studente, en destijds ook deels verhuurde aan bekenden (nu is dat hele pand van mij (a) ) Ik weet nog dat de Pijp bekend stond om het multiculti (een woord die ik toen nog niet ken, maar er nu wel voor gevonden heb) en dat je door heel Amsterdam en vooral in de volksbuurtjes naast misschien de "nette" mensen ook genoeg dreadlocks, gekleurd haar, skaters, Surinamers, enz enz, zag. Tegenwoordig zijn het voor 80%, zoals de film zegt, bijna alleen maar "nette" mensen.

Een van de nette mensen is de Joodse familie Samuels, en al bij het begin denk je al; hoe dat er bij loopt zeg, tering jantje. Om maar over Davids vrienden te zwijgen. Met een dwangneurose dat is gebasseerd op statussen halen, rijkdom, succes, normen en vooral een bij elkaar gelogen identiteit en burgerlijkheid. Dat "wat voor werk doe je" als visitekaartje, komt ook erg bekend voor. Arme David, denk je dan; een jongen die zijn eigen weg en hart wilt volgen, die pernamente midlife crisis opbouwende zuurkut van een Naomi eigenlijk heel stiekem links laten liggen omdat hij ook al niet de beste ejaculaties maakt door de hele belerende liefdesverhouding, en eigenlijk ook meer wilt dan de hele tijd maar te leven op argumenten van zijn quasi volwassen vriendjes, die in hun uiterst sjieke kamer, met jazzmuziek, toch nog een soort van zuipschuur modus hebben, met die bierkratjes als tafel. Afijn, tot zover het afreageren... David zoekt het toch maar in een diversere kant en negerinnen met dikke konten trok hem altijd al aan, misschien mede dankzij de videoclips. Helemaal betoverd gaat hij op zoek naar het ideaalbeeldje; een negerin met een dikke kont, en hij komt in de Bijlmer terecht, en hij lijkt te kunnen scoren. Maar dat Surinaamse volk zijn ook absoluut geen mietjes, en dat moet je ook letterlijk nemen. De problemen, en het geschommel tussen de ruige Surinamers, en dat hypocriete kakkerswereldje, stapelen zich toch uiteindelijk wel op. Met pijnlijke gevolgen... Letterlijk en figuurlijk.

Alleen Maar Nette Mensen is een heerlijke komedie en ook weer een van de betere Nederlandse films. Jeroen Krabbé zette ook echt zo'n typische rol neer als obsessieve rijkeluisvader, en Geza Weisz zette uitmuntend de rol van David neer. Met Grives heb ik in iedergeval al de waarschuwing gekeken dat ik wel moet uitkijken met Surinaamse meiden/vrouwen. Voor je het weet word je pik eraf gesneden. Het schommelen tussen de burgerlijkheid in Oud-Zuid en de multi-culti in de bijlmer wordt ook zorgvuldig verteld en genuanceerd, zodat het als kijker af en toe wel moeilijk is om te kiezen. Maar ondertussen is het wel ammusant om te hier vakkundig te zien dat de oudere garde Surinamers nog steeds slachtoffer wil spelen van dingen die eeuwen geleden zijn gebeurd, verklaard ook dat hele zwarte piet gebeuren, en dat die "Nette" mensen.... ik hou er maar over op. Ik krijg er de dunne poep van! Die "Nail" van David tegen zijn vader tijdens dat gezelschap, en ook hoe Rowanda lekker bijdehant deed op dat verjaardagsfeest waren wel ijzersterke momenten.

Heerlijke, luchtige film!

4,0*

Christopher Boe heeft zichzelf bij mij toch echt meteen tot held gemaakt. Ik ben zeer verrast met Reconstruction en kort daarna ook Allegro gezien (die ik ook meteen heb laten komen uit de UK) en nu pas, na anderhalve maand een bericht. Maar met Allegro ben ik opnieuw erg maar dan ook erg verrast. En ik kan ook al meteen zeggen dat Boe de ultra koning is in de visuele effecten. Allegro is zo schitterend opgebouwt waar ik na anderhalve maand nog steeds een erg tevreden gevoel over heb. Om te beginnen is de grootste gedeelde van de film pikdonker en lynch-achtig (al waren er weinig dingen bizar), de duistere kiekjes van de oude stadsgedeeltes van Kopenhagen waren ook erg sprankelende plaatjes, met daarnaast ook erg fijne toepasselijke animatie-filmpjes die toch wel simpel maar krachtig bepaalde voorgevoelens of synoniemen schetste. Maar wat Boe dan al helemaal niet had moeten doen: er ook nog een flinke scheut SF bij gooien. Echt Prachtig!

Want we krijgen te maken met een Zone in het hartje van Kopenhagen wat dus afgesloten is van de wereld eromheen. Wat het dan al helemaal mooi maakt is die onzichtbare electronische muur der om heen. En dit alles geeft de film en Kopenhagen zelf toch een toekomstig en futuristisch sfeertje. Het verhaaltje is natuurlijk weer erg geheimzinnig en is uiteindelijk wel best verrassend, alhoewel het op het laatst nog niet helemaal 100% duidelijk is. Puzzelen is bij deze film wel nodig. Ik heb de film ook 2 keer moeten zien om bepaalde dingen duidelijker te zien. Verder is alles gewoon schitterend verzonnen en neergezet. Zetterstrom die zijn verleden ontkent en dat zijn verleden in de tijd dat hij in New York zat is geplaatst in een zone. En dat is ook erg mooi hoe we dan zoiets eerst te zien krijgen in een animatie Zetterstrom heeft iets traumatisch meegemaakt, zijn vriendin Andrea is verdronken en hij denkt dat het zijn schuld is. Zo zie je in de animatie op een hele mooie manier dat hij het popje van Andrea (zijn herrinnering dus) diep in een doos plaatst, om het zo te proberen diep weg te stoppen. En die doos is wel een hele mooie synoniem van die zone. Of het volgens de regiseur de bedoeling was dat die zone werkelijk bestaat is eigenlijk ook de vraag. Ook de mooie geschiedenisbeelden van hoe die zone is ontstaan zijn ideaal. Ook waneer we de zone betreden en vervolgens allerlij herinneringen terugvinden en ook werkelijk zien hoe die Andrea in die kanaal is gevallen en dat sommige dingen ook te mooi zijn om waar te zijn. Ook die boodschapper in rolstoel was erg goed.

En verder heeft Allegro gewoon een ode aan de prachtige visuele effecten en schitterende plaatjes. Alles word donker en korrelig gefilmd met hier en daar stille onheilspellende geluidjes en je zit gewoon te denken of Boe niet gewoon de Deense David Lynch is. De hele film speelt zich ook 's nachts af, en ook zijn natuurlijk de donkere, umheimliche plekjes van Kopenhagen en de snelle flitsbeelden in vogelvlucht erg meeslepend. Kopenhagen is denk wel een van de mysterieuze plekjes van Europa want die stad werkt toch wel erg goed in een Lynch achtige film. Met zijn umheimliche steegjes en straatjes en het schemerige straatverlichting. Muziek of soundtracks (op enkele pianomelodietjes na) zijn hierin verder nergens te horen en dat maakt de film ook spannender.

Gewoon weer een uitermate prachtige verrassing en zo begint Boe echt m'n held te worden. Reconstruction was ook al zo mooi, maar Allegro maakt het plaatje compleet. Dat je een gewone liefdesdrama zo umheimlich en lynchie kan maken. Echt topklasse. Ik hoop nou echt dat de volgende dvd's van Boe eens uitkomen op een dvd met NL of Engelse ondertiteling.

5,0*

Een goede film van Fabrice DuWelz. Het enige wat mij nog wel een beetje stoort is dat de boel vaak net iets te veel overkomt als een social drama in plaats van dat het onheilspellende continu op de loer ligt. Dat dat laatste aan de hand is zal ook best wel de bedoeling zijn geweest van de regisseur maar bij Vinyan deed ie dat toch net ietsje beter.

Alleluia is weer zo'n verknipte lovestory. We maken kennis met Gloria, die wanhopig op zoek is naar een geliefde en er blijkbaar ook alles voor over heeft. Ze komt in contact met Michel, een best wel sinister figuur die een wel erg rare rituele hobby heeft. En wat kan je zeggen; Gloria begint al erg snel te wennen aan zijn hobby. Wat toch wel een lekker bizar en zwartgallige thema met zich mee brengt. Ja, liefde maakt blind. Soms te blind...

Dat de film helaas nog erg traag wilt blijven neemt nog niet weg dat er een paar sterke en macabre stukken inzitten. Die kampvuur-scene was onvergetelijk en aan het einde wil het gelukkig nog best creepy worden. Lang leve hallucinaties. Alleen jammer dat de creepy sfeer niet echt vaak wilt opvallen.

3,5*

Heeeerlijke zalige feel-good. Op het eerste gezicht zullen de meeste mensen denken "ach weer zo'n uberflauw Nederlands prutsromatiekje met heel veel sex en overdreven romantiek erin" Dat heeft Alles is Liefde dus beslist niet! Het is gewoon een erg fijne en hartverwarmde film met ook nog een flink dosis humor waar je ook nog wel krom van ligt. Ook met een behoorlijk verzameling goede Nederlandse acteurs met ook ieder zijn verhaal. Soms ontroerend en soms grappig. Carice van Houten was ook weer erg goed. Na Minoes en Zwartboek laat zij hierin ook perfecte acteerwerk zien .Maar eens kijken hoe ze het in Valkyrie doet. Daarnaast waren Peter Paul Muller, Thomas Adca ook de sterren als huismannen. Paul de Leeuw als homofiel. Ook helemaal Michiel Romeyn als de neppe Sinterklaas. En ook de vliegende panters zijn van de partij voor een scene die ook gewoon meteen de hele film goedmaakt. (die uitgaansscene met Prins Valentijn) Geweldige gasten gewoon. "we gaan effe een vette bek halen bij de pedo" Geweldig. En dan ook dat ze samen met Valentijn die 45 km wagentje in de gracht proberen te sodemieterne hahahah. Enne Ruben van der Meer had dan weer een erg leuke rol als de barkeeper. Verder zit je gewoon van het begin tot het eind met een goed gevoel en een breede glimlach op je gezicht de film te bekijken en geniet gewoon van de heerlijke acteerprestaties en de fijne mooie momenten. Ook vond ik Ton Kas weer heerlijk meedogenloos. Zowat in elke film komt ie wel streng, creepy en hard over. Zou echt nog wel eens een rol van een meedogenloze mafiabaals kunnen spelen die gast. Dit keer was ie een strenge bouwvakkers baas. Vigo Waas komen we ook tegen als tv presentator. En verder word je gewoon meegesleurt in de film. Ook bevat de film heel wat mooie kiekjes van Amsterdam. Die hele sinterklaasintocht scene vond ik ook erg leuk van hoe ze snel van Sinterklaas moeten verwisselen omdat die vader van Chantal Janzen, (ohja CJ moeten we ook niet vergeten natuurlijk) die de Sint moest zijn een hartaanval kreeg. En dan krijgen we de erg leuke Romeyn als Sinterklaas te zien die het met flinke tegenzin doet.

Joram Lursen (heb ik eigenlijk nooit van gehoord, lees btw net dat hij Oa Vuurzee en enkele series van All Stars heeft geregiseert) heeft het dan toch voor elkaar om zoiets geweldigs in elkaar te zetten. Om dan ook effe 50 beroemde Nederlanders te laten casten. Zelfs de meeste acteurs maakten met een kleine rol iets groots. Maar dat is de film ook al. Mensen... dit is gewoon topvermaak van de bovenste plank en is ook bestemd voor jong en oud (behalve als je in Sinterklaas gelooft )

PRACHTFILM!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

5,0*

En die Belgen waren toch al veel verder dan de Nederlanders, ik kan het niet genoeg zeggen. Waar de Hollanders graag geforceerd deden om een grappige of slimme film te willen maken, lieten de Belgen het "kunnen" ervan zien. Dat bewijst weer met Alles Moet Weg, die subtiel wel een beetje wat meerdere genres meeplukt.

We volgen Tony, die toch geen brood ziet in het studentenleven en wel iets beters te doen heeft. Hij laat zijn vriend achter op de universiteit en met een goedkoop roestig autobusje trekt hij door België om "zaken" te doen om op een veel snellere en slimmere manier geld te verdien (lees oplichten, omkopen e.d.) Het feest barst helemaal los als hij crimineel Andreeke moet liften. Prachtig neergezet door van den Begin, en wat voor personage hij hier neerzet; Good Will Hunting was toch van 1997? Ik zie wel enige vergelijknis. Alleen is dit er eentje die totaal niet intelligent is, maar gewoon puur rebels en getraumatiseerd door de "banken". Want de "banken, burocraten, belastingen etc" hebben het allemaal gedaan. Ergens kan ik ze ook niks anders dan een punt geven. Verder stal hij wel de show als onvoorspelbaar en totaal geflipt persoon die eerst liever doet en daarna pas denkt.

De opbouw is ook typisch Belgisch, of het lijkt dat de Belgen wel pap lusten van troosteloze sfeer, kale sombere locaties, duistere geflipte humor, en bovenal verknipte personages. Die scene's met die ouders en hun zoon die gaat trouwen/trouwt, was een echte uitschieter! Of die cafébaas die Tony probeerd om te kopen. En zoals je al kan verwachten, dit kan natuurlijk op lange termijn niet goed gaan aflopen.

En ohja, ik heb me elke seconde weten te vermaken bij deze film. Eigenlijk gewoon een klassieker! Een sombere, rauwe, feelgood film.

5,0*

Mwaa beetje saai neergezette Nederlandse film dit keer waar er inmiddels al zoveel van zijn met dit thema. Natuurlijk was het thema weer hartverscheurend en kom je dat ook niet graag in een familie tegen maar het is allemaal weer een beetje aan een dito drama kant en niet echt orgineel meer. Het acteerwerk daarintegen was wel weer realistisch, maar het blijft verder allemaal een beetje hangen. Weet niet echt wat ik hier nou mee moet en hoe ik deze moet beoordelen. Beetje te standaard iig.

Maar ik geef hem een gemiddelde

2,5*

Een heerlijk standaard jaren 80 monstermovie. Met dit keer met een enorme krokodil van wel 15 meter. Robert Foster deed het steengoed. Die Krokodil zag er ook echt uit (maarja, computers hadden ze in die tijd nog niet) en zijn sommige scenes (vooral in het riool) erg spannend. Ook leuk als die reuzekrokodil even een bruiloft op zijn kop zet

Je zit gewoon soms te kijken met een glimlach op je gezicht. Gewoon heerlijk over the top allemaal. Wat wel een beetje sneu was was dat die kleuter door die krokodil word opgegeten.

Een zeer vermakelijk filmpje.

4*

PS: Deze film ligt in de 5 voor 5 bak bij Bart Smit. Gewoon eens proberen.

Heerlijke muziekfilm alias roadmovie, dat is ook het genre waar ik helemaal gek op ben. Deze bevat ook gewoon al zijn ingredienten: een heuse jaren 70 sfeertje, een soort van middelvinger tegen de betuttelingen van Amerika, mooie muziek, hartverwarmde momenten en een vracht schitterende typische roadmovie-kiekjes. Zie overgens net dat de hoofdrolspeler ook in Wristcutters heeft gespeeld, ook een zeer mooie film. Hierin doet ie het ook weer fantastisch als een wannabe rockjournalist die toch wel slimmer is dan ie lijkt maar door iedereen maar als een naief 15 jarig kontkrummeltje word aangemerkt. (vooral met dat stukje met Philip Seymour Hoffman. ) Zijn droom word toch waarheid als hij word verwelkomt door de band Stillwater, die hem dus wel gelegenheid geven om ze te observeren en bovendien ook nog met ze mee op avontuur mag. Dwars door heel Amerika, maar ook in een wereld van Sex, Drugs en Rock and Roll. Ja, William krijgt de avontuur van zijn leven en zelfs meer dan hij had kunnen wensen. En dat word op een kleurrijke en uiterst verzorgde manier neergezet en weet de kijker gewoon een tevreden glimlach op het gezicht te toveren. Ook de uiteindelijke hechte band tussen William en Russell Hammond was schitterend en ook die ontmaagding van William was geweldig.

Maar dit alles is in eerste instantie ook niet naar wens van Williams moeder die wel erg aan de tijd voor de normvervaging zit vastgenageld. Die moeder word overgens ook schitterend neergezet door Frances MC Dormad. Die uiteindelijke comfrontatie door de telefoon tussen haar en Hammond was ook onvergetelijk.

Maar verder is dit gewoon een heerlijke feelgood film, waar ik zeer over te spreken was en waar ik er niet genoeg van kan krijgen.

4,5*

Zoveel slechte dingen gehoord over Uwe Boll en hoe shit zijn films waren. Ik moest het toch maar eens proberen met Alone in the Dark. Het begin is al rommelig en cliche maar bloeit even later toch wel een beetje op met een mooie actiescene (die achtervolging op de markt) Maar daarna zakt de film behoorlijk in elkaar en word er slecht in geacteerd met foute dialogen plus nog behoorlijk wat rommelig pif paf poef gehalte. En ja dan word de film namelijk heel minder op. Christian Slater speelt ook slecht. Lijkt wel alsof die ook de B-richting opgaat. Idem dito bij Tara Reid en Stephen Dorff. De film word dan voor de rest een saai rommeltje met ook een hele cliche slechte einde.

Slechte film inderdaad. Neemt niet weg dat ik ook effe wat andere films ga downloaden van Boll om te kijken hoe ver ie gaat.

1,5*

Het is zeldzaam wanneer er een Zwitserse film in de internationale schijnwerpers komt... maar met Aloys kunnen ze toch wel weer zichzelf een schouderklopje geven.

Tobias Nölle lijkt wel een beetje beïnvloed te zijn geweest door Nolan... Deze inspiraties verwerkt hij op een knappe degelijke manier in zijn experiment... Ja, ik kon dit wel experimenteel noemen. We volgen Aloys... erg knap neergezet door Georg Friedrich, de man die ik nog ken als die lijkschouwer uit Atmen. Hij zorgde er echter wel voor dat ik de hele tijd het gevoel had dat ik naar een Oostenrijkse film zat te kijken ipv een Zwitserse. Om nog te zwijgen over enkele verdachte Haneke/Seidl inspiraties. De film is saai, leeg, monotoon, oppervlakkig en de locaties zijn veelal kaal... kortom, het ademt de kwellende eenzaamheid van Aloys. Zijn vader is net te komen overlijden en hij zoekt zijn heibel in het filmen van momentopnamen en details in zijn omgeving. Dit vaak ter laste van de omstanders. Dan ineens, wanneer hij uit een kater ontwaakt in de stadsbus, zijn cameraspullen en opnames gestolen en niet veel later wordt hij gebeld door een mysterieuze vrouw. Waar de film dan naartoe gaat... Het is me nog altijd een raadsel... of iets wat ik zelf zou moeten invullen. Het is... nouja... gewoon experimenteel.

Maar dan wel op een manier dat het kunstzinnig en boeiend blijft en waarbij je je niet dreigt te vervelen. Het acteerwerk is sterk, het kan alle kanten op en op den duur gaat het de mindfuck kant op waarbij je, inderdaad op zijn Nolaniaans, regelmatig switcht tussen droom, visioen en werkelijkheid. Knappe verwevingen ook: Die Chinese familie, de visioenen over dat bos en dan vooral met kers op de taart: die keyboardscene!

Ja, wat mij betreft een zeer geslaagd stukje arthouse...

4,0*

Na Dog Tooth en het latere The Lobster, moest ik deze ook maar eens aanschouwen. En toch lijkt het er hier op alsof de regisseur in een diep dal zat. Hij doet weer een poging om zijn onderhuidse technieken te presenteren maar hier wou het mij maar niet echt zo raken of fascineren als zijn andere twee titels. We krijgen te maken met een tiranische gestoorde dansleraar die een beetje zijn atleten als een pop aan een touwtje vasthoud... althans, mits je door wilt stromen van het dansen op popmuziek in plaats van de saaie klassieke dans. Ja, blijkbaar hebben de kandidaten daar, letterlijk en figuurlijk, een hoop voor over. Iets te veel zelfs.

Het concept is opzich leuk bedacht, maar de uitwerking vond ik iets te oppervlakkig en iets te ver gezocht, alsof Lanthimos van alles bij elkaar probeerde te schrapen om zijn talent uit Dog Tooth weer over te doen. De Haneke achtige stijl is wel weer op een sfeervolle wijze terug te vinden, en de afstandelijkheid was ook weer op een prima manier aanwezig. Alleen had hij wel even wat meer zin en energie mogen gebruiken om iets dieper te gaan. Maar dat was bij The Lobster wel gelukt.

3,5* om het goed te maken.

Behoorlijk goede en subtiele misdaadfilm van John Cassavetes, waar het dus niet om het heldendom en de actie draait en het nu vrijwel de realistische kant op gaat. En het doelt dus om het feit van hoe je ergens diep in de shit raakt zonder dat je het zelf door hebt. We hebben het over de gretige en toch naive Zach Mazursky die zich al heel snel verdiept in het leven van zijn broer Jake (schitterend neergezet door Ben Foster en zijn karakter deed me erg aan Derk Vinyard uit American History X denken) Het grappige van alles is, omdat Zach toevallig bij hem was, staat er een prijs op zijn hoofd, wat hem al gelijk een doelwit maakt voor Jake's rivalen, maar uiteindelijk gaat Zach met ze de zee in omdat er toch wel een soort van wereld open gaat voor een 15 jarige, wat drugsfeestjes, dames, drank enz betreft.

En zo komt hij ook steeds dieper in de problemen omdat hij zonder dat hij het doorheeft steeds word betrapt door iedereen dat hij meedoet met een criminele bende (terwijl hij eigenlijk maar een scholier is) althans.... dat was toch wel de theorie van de regisseur? Plus dat hij zijn broer verraad met zijn behoeftes, en uiteindelijk.... ook als vermist word opgegeven.

En zo krijgen we op een realistische manier kijk op een vicieuze cirkel waarin Zach verzeild in is geraakt. Erg knap neergezet en de groezelige achterbuurten van LA werken erg goed mee. Het word geen exposieve pief paf poef film met stoere mannetjes, maar dit is gewoon ook de keiharde realiteit. Het einde was ook erg recht voor zijn raap.

Ook waren de bijrollen van Bruce Willis en die ouwe compaan van hem geweldig. En Justin Timberlake acteert ook nog best wel goed.

Gewoon een erg sterke en subtiele misdaadfilm.

4,0*

Ook een zeer sterke Nederlandse oorlogsfilm uit de jaren 60. Je kan zien dat er toen ook al klassiekers gemaakt werden in ons kikkerlandje. Om te beginnen zit de film al helemaal verzorgt in elkaar en zit het sfeertje van de jaren 40 (afgezien van de oorlog dan) er toch wel mooi in. Het verhaal zit ook heel goed in elkaar. We krijgen te maken met een sub-assertieve eigenwijze sigarenverkoper Ducker die die Engelse soldaat Dorbeck ontmoet, die hem eist te helpen met een serie executies en vervolgens ook zijn identiteit te veranderen waardoor ie op Dorbeck lijkt. En natuurlijk laat Ducker dat over hem heen lopen en we krijgen vanaf dan een spannende aaneenschakeling van overleven als verzetstrijder in de 2de wereld oorlog.

Ook dat vrouwtje en die oom waren erg sterk en de film bevat ook een tal van mooie locaties en plaatjes. Tegen het einde word het al beter en benauwder Ducker zit gevangen in die NSB-kamp en hij blijft volhouden dat die Dorbeck verantwoordelijk is voor al die moorden, maar Dorbeck lijkt nergens meer voor te komen in bewijzen. En vanaf dat moment zit je eerst te denken of Ducker schyzofrenie heeft. Maar dat was toch niet waar. Het is gewoon zijn koppigheid.

Ja, een van de beste Nederlandse films. Had hiervoor ook al de latere Rademakers De Aanslag gezien die ook uitstekend was. Nu zijn oudere film Als 2 druppels water mogen aanschouwen en die is zelfs nog beter.

5,0*

Vond er zelf niet veel aan. Dit zijn nou net niet mijn soort films. Ik hou opzich niet zo van anime met monsters, vechten en dat soort shit. Ik hou toch liever van cyberpunk manga (zoals Ghost in the Shell of Akira) of gewoon keiharde actie met veel bloed.

Maar toch vond ik hier maar weinig aan. Alles is vrij chaotisch en je word nog wel eens moe van die overdreven slijmerige liefdesscenes. Soms heedt deze iets weg van Dragonball Z. Het verhaal is opzich wel prima maar voor de rest vind ik er maar weinig aan. Gewoon niet mijn soort.

2,0

Een ander soort liefdesfilm. En dat is altijd welkom.

Leos Carax lijkt een van de regisseurs te zijn die een beetje aan me is voorbij gegaan. In 2013 heb ik Holy Motors gezien en dat was een waar kunstwerk. Nu weet ik ook een beetje wat ik al die tijd heb gemist.

Les Amants du Pont-Neuf is daar één van. Al bij het begin weet je al waar de absurdistische en surrealistische vandaan komen... of ik bedoel... zijn ontstaan als je weer eens terugdenkt aan Holy Motors. De film zuigt je er meteen in mee. En dan met kers op de taart de vele mooie (en minder mooie) shots van Parijs.

Centraal staan te dakloze Alex en Michelle, die elkaar na een ongeluk tegen het lijf zijn gelopen en op een een of andere manier weer bij elkaar terecht komen. Alex woont op de Pont Neuf in aanbouw, onder bewind van de norse oude rot Hans. Al snel ziet hij dat ene Michelle en haar kat zich op de brug heeft aangesloten, maar zij moet van Hans de biezen pakken. Gaandeweg komen we erachter dat Alex en Michelle al voor het ongeluk eens eerder hebben gezien, namelijk dat Michelle een portret van hem had getekend.

Michelle houdt de eerste tijd nog de boot af en blijft eenkennig. Ook over haar zieke oog wil ze niks vertellen en het liefst heeft ze Alex niet nodig. Toch lijken deze twee verschoppelingen toch naar elkaar toe te blijven trekken en brengt het lot hen constant samen en gaandeweg krijgen we, langzaam maar zeker, meer inzicht over deze twee protagonisten.... en lijkt de liefde toch nog op de duiken.

Dagelijks gaan de slapen nadat de stroomkabels van de lantaarns op de balustrade van de brug losgetrokken worden en dagelijks worden ze wakker wanneer de lichten van het warenhuis aan het einde van de brug opgloeien. Ze vinden vele manieren om aan geld te komen (bijvoorbeeld het verhandelen van die slaapmiddeltjes en pas op een reis naar de kust lijkt de vlam los te barsten. Bij die scenes in de ondergrondse zag ik overigens veel gelijkenissen met Luc Bessons Subway.

Wat ook fijn was was het rustige verloop, gepaard in seizoenen en waarin de sfeer van de stad op de voorgrond trad. Bijna een Jim Jarmusch uit Frankrijk. De tussenshots van de stadssferen, marktjes en de vele observaties van de bewoners vormen hierin mooie pauzes... bijvoorbeeld voor een innerlijke stem dat een verhaal te vertellen had. Maar... daarnaast zijn de andere shots weggelegd voor de andere kant van Parijs, waarop je je bijna in het Oostblok waant. Opmerkelijk was ook het feit dat de stemmingswisselingen en de situaties ook de gezichten van de hoofdpersonages als een kameleon van kleur deden veranderen. De ene keer bitter en afstotelijk, de andere keer een stuk aantrekkelijker; geheel op basis wat het moment zelf brengt. De wispelturigheid is hierbij helemaal niet misplaatst. Een romantische film hoort ook eigenlijk niet op de automatische piloot te gaan en deze film bewijst zich daarin. En het surrealisme is ook altijd heerlijk, zeker wanneer we in een situatie komen dat Michelle wordt gezocht voor de moord op haar ex. Die scene dat Alex die gezocht-posters in die wandeltunnel van de metro in brand steekt, en vervolgens ook bij de posterplakker terecht komt... Fe-no-me-naal!

Naar het einde toe lijkt het alleen maar mooier en levendiger te worden. Het vuurwerk, de kerstsferen, die onder water-scene, die politiespeedboot stelen om vervolgens er met een surfplank achter te hangen, tot dat moment op die vrachtschip met die gekke bestuurders.... Nu weet ik ook waar Titanic zijn mosterd vandaan heeft gehaald.

Om nog maar over de soundtracks te zwijgen, waarbij je de aftiteling even moet laten spelen.

Ja, dit was pure kunst. Blij dat ik weer achter Carax aan ben gegaan en er nu een nieuwe dvd van hem binnen is gekomen.

Dit is een echte ode aan echte liefde!

5,0*

En tussendoor leggen de soldaten ook de geweren even opzij om de horlepiep te dansen met allerlei Hindi-gejengel?

Mooie film. De eerste film van Fellini die ik zag. Je word al gelijk meegezogen in het Italiaanse sfeer. De humor was ook erg leuk. Vooral die pisgrap, met je leuter in de koffie en andere. Die blinde aquordeon speler was ook leuk. Het word dan ook opgevrolijkt met de komst van de lente

In de film leerde je ook wat geschiedenis. Die van Mouselini bv waar ik nog nooit van heb gehoord en de fascisme. Die bootscene moest daar een voorbeeld van zijn.

En die trouwfeest op het eind geeft deze film een mooie afsluiting en....oh ja: die bromfietser die de hele tijd op de achtergrond voorbijraast vond ik ook leuk bedacht.

4,5*

Heb deel 3 van de reeks nog niet gezien en een dikke maand geleden had ik deze nog in de bioscoop gezien, alleen wel steeds vergeten te refjieuwen. En ik moet zeggen dat deze reboot (geen vervolg dus blijkbaar) zeker erg goed gelukt is. Zeker in vergelijking met het origineel die nogal een beetje kinderlijk overkwam. Met The Amazing Spiderman gaan we dus echt de serieuzere kant op en krijgen we nu het donkere gedeelte van het hele verhaal te zien.

En wat dat betreft was dat zeker wel gelukt want al die op-een-lijn puber-superheldenfilms dat word naderhand ook een beetje oppervlakkig. Naast The Dark Knight Rises mogen we dus zoals gezegd hier weer een lekkere volwassen ogende superhelden legende in een nieuw jasje meemaken. De acteur zelf vond ik het nog best wel goed doen en alles begint hier weer helemaal overnieuw, we maken weer kennis met een andere Peter Parker, nerdje eerste klas, die dus hier ook uiteindelijk word gebeten door een gemuteerd spinnetje, wat hem dus, zoals verwacht, allerlei superkrachten geeft en die ook stukje bij beetje ontdekt. Die word hier ook weer erg knap neergezet. Ook zijn tegenstander professor X is weer prima neergezet als een uit de kluit gewassen hagedis. Daarnaast mogen we ook weer lekker genieten van de vele fraaie kunstjes en spannende acrobatiek, een stevige dosis actie en ook nog hier en daar een lekkere portie droge humor. En een leuk einde natuurlijk. De skyline van New York was ook weer verbluffend en dat blijft natuurlijk ook de ideale achtergrond voor de reeks.

In ieder geval beter dan de vorige delen. (deel 3 moet ik nog effe een keer snel zien) Gewoon niks mis met deze reboot. Prima popcorn vermaak.

4,0*

Film viel toch reuze mee eigenlijk.

Alles vind plaats in de achterbuurt van Breda en alles word ook heerlijk overdreven. (de achterbuurt moet persee grauw zijn en het moet meer iets weghebben van Oost Europa met dat troosteloze sfeer ) We volgen dus de 4 nette dames die in de schulden komen. Ik vond ze toch wel allemaal best grappig acteren. Ook Theo Maassen steelt de rol uiteraard. Amazones is gewoon een prima wegkijkertje met best leuke humor. Ook zitten er hier en daar nog wat leuke actiescenetjes in. De naschrift is dan weer hartverwarmend.

Toch nog een prima film.

3,5*

Weer een erg kunstachtig werkje dat weer een typisch mysterieus sfeertje neerzet.

Om te beginnen vond ik de vaak gebruikte snoepkleurige kleurenfilters hierin echt oogverblindend mooi en je kan zien dat Amer niet zomaar iets moet voorstellen. Ook het verhaal... (Ja, wat voor verhaal? Daar kom je maar niet achter) is hier heel erg zorgvuldig en met extreem veel psychologie neergezet.

Het eerste deel van de film is al gelijk erg goed. Een nachtmerrie achtig stuk (of het ook daadwerkelijk een nachtmerrie is, weet ik niet) dat lekker donker en akelig is neergezet. Wat dan nog wel eens stoorde was dat alles vrij snel ging en ook werd er wel eens een verkeerde soundtrack gekozen. Dit verhaal volgt Ana als kleuter die bij haar oma woont en waarvan de opa zo pas is overleden. Oma is geen lievertje en heeft losse handjes als het Ana betreft. Ana is veelal op de vlucht voor haar oma. Maar is het eigenlijk allemaal wel echt? Hier krijg je echt een psychologisch moment voorgeschoteld waarbij je als kijker bij Ana symptomen kan waarnemen van seksueel misbruik. Of het zo is... dat zou de film verder duidelijk moeten maken. Na deel 1 maakt de donkere sfeer plaats voor een broeierige sfeer waarbij we Ana dan als puber meemaken en ook hier komt het weer op hetzelfte neer: Wanneer Ana ook maar oog in oog komt te staan met een man of iets, word ze helemaal panisch. Vermoeden begint al steeds sterker te worden. En het laatste gedeelte dat ze volwassen was is me dan nog niet helemaal duidelijk, maar bevat denk ik wel de meest pijnlijkste scene van de hele filmgeschiedenis.

Ja, een film die ergens naartoe wilt en je als kijker zelf de vragen mag beantwoorden. Wat er met Ana is gebeurd is volgens velen waarschijnlijk al vrij duidelijk, alleen dat het gezegd, bekendgemaakt word is dus achterwegen gelaten. Dit was in iedergeval een hele gelikte en geprovoceerde film. Zoals ik afgelopen week nog zei bij Le Souffle: De Fransen lijken ook veelal de oude filmtechnieken te recyclen, zo ook hier bij Amer, waarbij die recycle alleen maar meer dan gelukt is.

4,5*

Geen patriottistische drol dit keer. Dat werd tijd.

Nee, zoals je leest gaat American Assassin, hoe standaard hij soms ook mag wezen, niet bepaald over helden en stoere soldaten. Sterker nog, de kritische noot druipt ervan af.

We volgen de zekere Mitch, eerst nog een typische hunk die met zijn vriendinnetje genoot op het strand in Ibiza (waarbij je overduidelijk kan zien dat het in Thailand is opgenomen) en haar tot huwelijk vroeg. Deze aanbod werd wreed verstoord door een groep terroristen die daar op het strand eens een regen kogels verspreidden. Dit deed me trouwens ook een beetje denken aan dat stukje uit het boek Platform van Michel Houellebecq. Mitch overleefd het, maar als verbitterd en getraumatiseerd, omdat zijn vriendin pech had, keert hij terug naar Amerika en denkt hij dat hij met zijn gedrevenheid, via de CIA, wraak kan nemen op de groep die hier achter zit.

Hij komt al aardig ver, ook al blijft hij vaak dwars. Hij wordt opgeleid door Stan (een coole vertolking door Michael Keaton), die hem toch een kans geeft. En vanaf dat moment is niks meer zeker. Wie zijn nou eigenlijk de terroristen en wie zijn de good guys? Dat is nou juist het schemergebied waar de film naartoe koerst.

En eindelijk gaat het eens niet van een leien dakje. Ik had wel wat meer shootouts verwacht, maar wat geweldadigheden en kills betreft kan je je lol hier wel op. In vergelijking met al die brave uitwerkingen in andere films van dit genre. De aanwezige actie is vrijwel dik in orde. Gevechten met messen en zelfs glasplaten willen nog wel eens voor pijnlijke momenten zorgen en ook Taylor Kitch heeft een coole rol. De locaties zijn ook goed gekozen.

Het einde alleen, met die atoombom was wel weer wat minder en erg op de automatische piloot. Maar de uiteindelijke afwerking van de film was wel lekker maatschappijkritisch.

Conclusie: Ik had weinig verwacht van deze film, maar toch was dit een grote meevaller. Misschien omdat de regisseur is begonnen met arthouse producties. Die moet ik ook maar eens gaan opsnorren.

4,0*

Look Closer...

....naar deze schitterende, baanbrekende komedie met eigenlijk wel ware feiten. Voor deze film heb ik van Sam Mendes de voltreffelijke maffiafilm Road to Perdition gezien. Nu laatst deze die ook al een hele lange tijd op mijn must see lijst stond en deze maakt alles goed. Bij het begin word je al op een heel aangeneme wijze de film in gezogen en maken kennis met onstabiele gezinnen, namelijk die familie Burnham en dan voor al die vader Lester (prachtig gespeeld door Spacey) die weer eens een keer hunkert om sex maar zijn vrouw wil niet meer. Die dochter Jane vond ik ook mooi neergezet en het werd al helemaal leuk als we ook kennis maken met die vriendin van Jane en dat die vader, als hij haar ziet tijdens een cheerleederoptreden bloedgeil op der word. En het word ook nog leuker waneer blijkt dat die vriendin Lester ook wel ziet zitten.

En dan krijgen we ook te maken met die cokedealende buurjongen die de hele tijd Jane begluurd en een racisitische vader heeft en naderhand komt er ook nog een onwaarschijnlijke relatie tussen Jane en die buurjongen. Die vader was in ieder geval wel heel erg. Heb ook erg gelachen om die scene dat die vader die buurjongen met Lester op de bank ziet zitten en doordat hij niet alles goed kan zien dat ie denkt dat zijn zoon lester afzuigt. en die ene scene dat Lester zijn eigen lag af te rukken in bed naast zijn vrouw heb je ook zon "zo, die zit" gevoel.

Ook zit American Beauty boordevol bloedgeile scenes. Vooral die badscene's

En nu weet ik ook waar nou die ene song uit die Villa Achterwerk programma "De achtertuin van Jan Wolkers" vandaan komt: YouTube - 01 - Dead Already
Deze namelijk. Heb ik altijd een heerlijk deuntje gevonden en eindelijk in deze film teruggevonden en het is ook een nummer die je in het begin meteen de film in zuigt. Gewoon een deuntje om rustig en vrolijk van te worden.

Maar verder was dit een welterechte klassieker en de ultieme zwarte komedie/feelgood film.

5,0*

Ik had gedacht dat ik de American Crime uit 2007 op de kop had getikt bij FRS, dat was dus even een mooie vergissing.

Najah, toch maar kijken en ik vond het maar een rare, vage film met weinig logica. De acteurs zijn af en toe echt bloed irritant en soapy en het is een mengelmoes van vaagheid en ook campy gefilmde quasi hipheid. Mijn conclusie is gewoon een zeer matige, warrige, slecht gemonteerde film. Alleen die ene Rob had nog wel eens zijn leuke onliners. Ook het einde is vaag (de filmposter geeft al een spoiler weg)

2,0*

Ook gebaseerd op waargebeurde feiten.

Ik vond hem niet slecht. de verknipte familievertelling over een zwaar gereformeerd gezin wordt hier wel op een rauwe en meedogenloze manier neergezet. Alles bestaat uit flashbacks die worden verteld in de rechtzaal, wanneer de desbetreffende moeder en dochters voort moeten komen. Ellen Page speelt hier wederom ook weer een ijzersterke rol als het uiteindelijke zwarte schaap.... Ze is daarbij ook een huisgenoot. Het begint bij enkele misverstanden, maar uiteindelijk word de meid het prooi van sadistische, rituele straffen. Deze gaan op den duur zo diep dat de film wel overtuigend genoeg wordt.

Voornamelijk hoe de moeder zich zo in god heeft laten storten waarbij er voor haar niks anders bestaat is ziekelijk. Ook die denkbeeldige ontsnapping van Page en het uiteindelijke climax raakten me diep. Die verklaring van de moeder in de rechtzaal was ronduit eng.

Ja, dit kon me wel bekoren.

4,0*

Goed!

De schrijverswereld. Ik ben zelf ook een schrijver (mag ik mezelf wel zo noemen? Ik voel de hete adem al in mijn nek) maar heb voornamelijk geen poot om te staan. Hoe je ook bent geïnspireerd geraakt door je eigen authenticiteit, de hoeveelheid (cult)films waar ik in 15 jaar op Moviemeter heb gestemd, rauwe literatuur, dat ik in mijn opvoeding heb meegekregen dat je het van de klassieke schrijvers en de filosofen moet hebben... De branch is op een nihilistische wijze overgenomen door flierefluitende hipstertjes en meme-warriors, waarin verhalen op de automatische piloot moeten, opgeleukt met mierzoete sensationele kaften die zelfs de Tweede Wereldoorlog tot een hip onderwerp moeten laten maken, geknakte mensen die ondanks hun depressie en hun "problemen" nog wel in staat zijn om hele middagen in de fitnesruimtes rond te hangen omdat de suplessen nog wel de prioriteiten boven alles blijven. Fans en "schrijvers" die bijna gesamelijk een inteeltgemeenschap hebben gevormd en de vijf sterren slechts zijn om iemand de veren in de reet te steken. En ja, natuurlijk: dat bepaalde termen en woorden uit de context worden gehaald om weer te kunnen janken over racisme of seksisme. Zo begint de film ook overigens...

Theodorus Monk Ellison is zo'n schrijver die voor de realisme wilt strijden in zo'n wereld, maar faalt daar constant in. De moderne LGBHTI, Woke en de verkleutering van het schoonheidsideaal hebben de echte intellectuelen, filosofen en de culthelden uitgefaseerd. Uiteindelijk besluit hij vanuit deze cynisme zijn niveau te verlagen door zelf een dom onderwerp te schrijven die heden erg hip is en neemt hij een pseudoniem aan van een anonieme voortvluchtige misdadiger.

In het zijplot gaat hij terug naar zijn geboortegrond aan de rand van Boston en neemt de film ook een inzicht van het dagelijks leven van een middelbare schrijver. Hij moet van zijn pilot een pauze nemen en na jaren treft hij zijn familie weer. Een gezellige reünie lijkt het niet te worden. Zijn moeder dementeert en zijn broer (die uit de kast is gekomen) is een arrogante kwal. Dan raakt zijn zus nog verliefd op de plaatselijke agent en de buurvrouw die een oogje op hem lijkt te hebben zit net midden in een scheiding. Een soap? Nee, absoluut niet. Want het is allemaal erg mooi, gevoelig en met een glimlach neergezet, dat het een luchtige vertelling blijft.

Onderwijl moet Monk in de rol van zijn alter ego blijven. En wat gaat dat te weeg brengen?

American Fiction is hierbij een zeer geslaagde vertelling. Rustig en zelfs bij wijlen een filmnoir. De jazzmuziek als soundtrack was daarbij prima verkozen. Het vormt hierbij een mooie inkijk in de hedendaagse literatuur en hoe het is om als authentieke schrijver in deze tijd te leven. En ik mag zelf misschien maar klein blijven, maar ik kan zeggen: het is geen pretje. En dan ben ik nog niet eens beroemd.

4,0*

Weer een nieuw hoogdepunt in de top-gangsterdilms reeks en van de nieuwerwetse klassiekers, "American Gangster" is een film om U tegen te zeggen.

Opnieuw maakt Ridley Scott er weer iets subliems van. Ridley Scott heeft altijd wel gevarieerde onderwerpen voor in films als je naar de titels en het plot kijkt. Maar dit was ook zeker een hoogdepunt van hem. Een zeer sfeervolle en uitgebreide gangsterverhaal met twee prachtrollen van Denzel Washington en Russel Crowe. Met ook een schitterend plot en zoals gezegt: meeslepende realistische sfeer. En dit keer ook geen mafiaverhaal over Italiaanse (afkomstige) gangsters maar over zwarte menen in de arme wijk Harlem in New York. Washington vertolkt op sublieme wijze de rol van Frank Lucas. Toch ongetwijvelt een nieuwe filmheld in de geschiedenis. Washington zie ik trouwens zowieso graag spelen met zijn perfecte uitstraling. Daarnaast nog een fijne rol van Crowe als corrupte politieagent, die ook lekker cynisch en bot overkwam. Film deed trouwens ook een beetje aan Dead Presidents denken.

Zoals hierboven gezegt is het verhaal en sfeer gewoon fantastisch. De sfeer van het rauwe armoedige leven in het geweldadige Harlem vol coruptie en misdaad is buitengewoon meeslepend maar ook vond ik die Thailand/Vietnam ertussen ook erg sfeervol en mooi gekozen. Met name dat vanaf daar drugs naar Amerika word gesmokkeld. Ook zo'n vals beeld is dat de politie de drugsdealers oppakken en opsluiten, de drugs in beslag nemen en het zelf verkopen om extra poen te verdienen. Weer zo'n mooi voorbeeldje daarvan.

Naast het prachtige sfeer mogen sommige heerlijke mafia-shootouts ook niet ontbreken die er ook mooi en realistisch uitzagen.

Gewoon weer een pareltje van Ridley Scott. Ben (opnieuw) trots op hem. Ik heb dan misschien alleen nog maar jaren 80 films van hem gezien maar het is nu ook gebleken dat hij het nog steeds kan. Ultiem kijkvoer voor liefhebbers van mafiafilms maar dan zonder spagetthievreters.

En trouwens wat is nou eigenlijk het verschil tussen het 150 minuten durende versie en die 176 minuten versie? (heb de 176 minuten versie gezien)

Dit word zeker weten een toekomstige top 250 film op Moviemeter.

5,0*

Ondroerende film.

Furlong en Norton spelen goed in deze film. Heel bijzonder dat je ziet dat Derek eerst een gestoorde Neo Nazi's en er na zijn straf spijt van krijgt. Harde scenes met o.a. dat die neger zijn mond op de stoeprand moet leggen en dat derek er een trap tegen geeft, je hoord dan ook dat lekkere gekraak. Ook die scenes in de gevangenis zijn hard. Ook mooi dat we de scenes uit het verleden in zwart wit beeld te zien krijgen. Wat wel sneu was is dat Danny op het eind word neergeschoten, alleen maar omdat hij de dag eerder rook in die gene's gezicht blies.

Voor de rest een goede film.

4,0

Pas na het zien van een reeks films als Good Times, The Bling Ring, Spring Breakers ben ik uiteindelijk achter het bestaan van A24 gekomen. Inderdaad, de veelal zonnige contrasten en de dromerige sferen die worden gebruikt in de films. Dit jaar heb ik dat weer intens mogen ervaren met The Florida Project. American Honey had ik vorige week voor het eerst gezien, en ook hier lijkt de sfeer voorop te staan. I love A24.

En ja, ik was eigenlijk ook wel weer even toe aan een Roadmovie. Welnu een Roadmovie waarbij je de adem van Trump al in je nek voelt hijgen. Van Andrea Arnold heb ik Fish Tank nog gezien en ook deze maakte een overstap naar Amerika, om deze schitterende prent neer te pennen. Ondanks de zomerse sfeer valt het begin van de film al koud op je dak: Incest, verwaarlozing en dan het feit dat de zekere Star haar broertje en zusje dumpt om te gaan vluchten, zo even na een paar mooie momentjes samen waarbij je juist zou denken dat ze er heel hecht aan was. Dit alles omdat ze geïnteresseerd is geraakt in een groepje jongelui die rondtoeren door Amerika. Nadat ze de knoop door heeft gehakt neemt ze deel aan het gezelschap om geld te maken door middel van tijdschriften te verkopen.

En de film blijft gewoon één grote adem vol prachtige wendingen en weet je bijna op alle raakvlakken te stimuleren. De mooie maar soms ook pijnlijke scene´s tussen Star en en de onvoorspelbare Jake (pas later achtergekomen dat het Shia LaBeouf was.), de klanten waar Star haar vingers aan brand (met name die rijke cowboys en die mijnwerker), de verschillende achtergronden van de deelgenoten, met Pagan als buitenbeentje die geheel in haar eigen wereldje leeft, die exhibitonistische gast... Echter wil het niet altijd koek en ei zijn want het team staat onder leiding van de uberbitch Krystal en de sektarische mentaliteit is vaak haast niet weg te denken... ook al lijkt de film te willen dat je dat gedeelte vergeet en je blijft focussen op de mooie dingen. Het rauwe (en ook medogenloze) kantje ontbreekt er niet aan.

En dan ook de spot die de regisseur drijft met de hedendaagse (c)rapmuziek. Slim ook om die te ondertitelen en dan voel je gewoon de leegte en de inhoudloosheid.

En zoals je kan verwachten; het visitekaartje van deze film zijn de talloze prachtige shots van de Amerikaanse streken in verschillende weersomstandigheden. Haast een avontuur die je als kijker zelf mag meemaken. De 162 minuten lijken voorbij te vliegen terwijl de film op de slow burn blijft voort pruttelen.

Ja, dit was weer eens een magistraal product van A24.

5,0*