Opinions

Degelijk filmpje

Tom Cruise lijkt wel in een soort jeugdsentiment gezeten te hebben bij het maken van deze film. Als een verre vijftiger is hij hier nog topfit als undercover smokkelaar alias huisvader. American Made keek lekker weg in de bioscoop en bleef overeind staan door de vele leuke fragmentarische scenes en de rol van Tom Cruise. Wat wel een beetje jammer was was dat het soms net iets té docuachtigs is. Er had wel wat meer actie in spanning in gemogen. Wat het echter goed maakt is de sarcastische humor en de mooie plaatjes. Ook de archiefbeelden en de humoristische snufjes daarbij maken een hoop goed.

Bijvoorbeeld die scene dat Tom Cruise een noodlanding maakt in een woonwijk is een uitschieter.

De film deed me wat opmaak ook een beetje aan The Wolf on Wallstreet denken. Misschien omdat de sarcastische en nadrukkelijke ondertoon hier boven de wapens enz worden gebruikt. Maar nogmaals, als de uitwerking ietsje beter was geweest...

Al met al een 3,5*

Een prima film in nog de vroegere jaren van Christian Bale. Al was het evengoed wel even anders dan ik had verwacht. Ik had eerst verwacht dat Bale een echte fulltime massamoordenaar was. Ten tweede: wat er achterop de hoes staat klopt ook niet helemaal: "met de politie krijgt hij geen momente te maken, wel met een nieuwschierige detective. Er was helemaal geen detective of politie die hem zocht of waar ie mee te maken kreeg.

Maar verder was AP een vermakelijk filmpje. Bale had een goede uitstraling opgebouwt voor deze film. Hij speelde ook erg goed als Patrick Bateman. Een normaal uitziende zakenman dat eigenlijk zwaargestoord is. Sommige moorden zagen er ook best maf uit en de film heeft soms ook wat weg van een komedie. Die kettingzaag scene en die ondploffing van die politieauto tijdens een shootout zagen er btw ook ongeloofwaardig uit.

Maar verder een mooie absurde film.

"Het kwaad zag er nooit zo verdomd goed uit"

3,5*

Clint Eastwood gaat lekker vrolijk verder, met ditmaal de titel; "American Sniper". Wel een erg vet coole titel zeg! Je moet meteen denken aan een uit de kluit gewassen first person shooter.

Maar daar houd Clint zich niet mee bezig, want die zal op 84 jarige leeftijd nou niet achter de X-Box zitten denk ik. Nee, zoals verwacht is dit ook weer een keurige biografie van iemand waarvan ik ook nog nooit had gehoord, tot ik de film zag. Een (van de velen) sluipschutters in de Irak-oorlog, die beroemd werdt vanwege zijn hoge hitlist; Chris Kyle, die prima werd neergezet door Cooper. En hoe pattriotisch de titel en het concept ook mag klinken, de film is alles-behalve. Geen film over Amerikaanse helden die helemaal in feeststemming zijn wanneer ze net uit het slagveld zijn alsof het vakantie is, of waarin grote machineguns, Barrets de hoofdrol spelen met een eventueel sigaartje in de mond, en die tergende propaganda-muziek met trompetten en trommeltjes. Nee, deze held mag misschien wel een kei zijn met zijn schietkunsten, maar trots hoef je er niet op te zijn. AS gaat een beetje op de toer van The Hurt Locker, waarin we voornamelijk de emotionele pijn van Kyle mogen meemaken, en dat het kiezen is tussen jezelf en de dienstplicht, en voornamelijk het pendelen tussen de slagvelden van Irak en het huis tuin en keuken leventje met je vrouw en kinderen, wat er uiteindelijk ook onder gaat lijden. En nee, Eastwood weet het, misschien met een beetje neiging naar de suspence, het nog wel redelijk te houden, en weer al zijn tijd te nemen om weer een prima blik in iemands leven neer te pennen en weet ook niks te schuwen; zelfs niet met die scene waarbij dat kind word bewerkt met een boormachine, in ogen voor de familie.

Gelukkig, zoals gezegd, geen patriotische meuk met emotieloze helden, maar weer een interessante Irak-film dat makkelijk in het rijtje kan van Green Zone en The Hurt Locker.

4,0*

Project X was letterlijk en figuurlijk een feestje... De tweede film van de regisseur veranderd daar niet veel bij.

En gelukkig valt deze een beetje in de categorie van Kick-Ass en RED, in plaats van zo'n typische Amerikaanse onderbroekenlol-film. Echter is deze film overduidelijk wel bedoeld voor Stoners...
Jesse Eisenberg, de jongeman die ik nog ken van The Social Network, zet hier op een typische wijze een rol neer van een bijdehante doch sullig ogende Mike, die samen met zijn vriendin Phoebe (Kristen Steward op haar best) een ietwat teruggetrokken bestaan leeft in een stadje. Of Mike nou in de gaten wordt gehouden door de politie of wordt beschermd is voor mij nog niet helemaal duidelijk... maar zijn drugsverleden heeft een niet al te beste reputatie achtergelaten. Maar al snel blijkt onze Mike helemaal geen sul te zijn als hij in actie moet komen; hij schijnt een doelwit te zijn geworden voor de Amerikaanse overheid en voor hij het weet pleegt hij twee moorden uit zelfverdediging.... Met andere woorden, onderschat een sul nooit...

Dit levert, zoals je kan verwachten, een samenloop van omstandigheden op waarbij het zaakje in eerste instantie erg stinkt... en er nog wel eens heel veel doden kunnen gaan vallen. Maar Phoebe heeft blijkbaar zoveel liefde voor Mike dat ze hem maar helpt.... al snel wordt het net om de twee steeds meer gesloten en beseffen ze dat dit alles wel geheel buiten de afspraken van de daadwerkelijke overheid gaat. Mike moet dus ergens wel voor verdacht zijn... en mede dankzij de technologieën van tegenwoordig, kan je zo wel voor iets verdacht worden. Maar nee... ook dit gaat dieper en uiteindelijk is niks meer zoals het lijkt. En dan hebben we ook nog Connie Britton als stoere undercover agente. En dan die Topher Grace als aalgladde, kille voorman van de organisatie.

American Ultra is gewoon Fun met de hoofdletter F. Typische personages (Laughter bijvoorbeeld), moddervet gemonteerde actiescene's en heerlijke domme dialogen, dat alleen maar beter wordt vanwege de slimme samenloop van omstandigheden en samenzweringen... maar ook die nieuwsmanipulatie over die apenziekte als afleiding. De cartoonneske onrealisme blijft gelukkig ver uit de buurt. En dan die cartoon op het einde.... erg leuke verrassing.

Ja, ik heb hier erg van genoten.

4,0*

Heb hem laatst nog ergens op video gevonden en gisteren herzien.

Er veranderd wel weer een hoop tijdends het kijken na 3 jaar. Er zaten inderdaad flauwe stukken in en soms leek het inderdaad op een tienerkomedie vooral dat stomme vrijheidsbeeldscene Maar op sommige momenten weer leuk om te zien. Ook spannende stukjes die in dat riool met die twee oogjes of in de catacombes of de begraafplaats. en de weerwolven zagen er niet echt slecht uit hoor.

Oh, en ik heb nog gekeken naar de locaties, deze is volgens velen deels in Amsterdam en Luxemburg opgenomen. Nou, van Luxemburg zag ik wel een stukje die trein maar ik heb geen enkel stukje Amsterdam gezien.

Ik blijf bij de 3,5*
Ik geef London maar hetzelfde cijfer.

Van Anton Corbijn, regiseur van de uitstekende biografische film over Ian Curtis, zou je niet snel verwachten dat hij, na een hele geschiedenis aan muziek-docu, en fotografie ineens een thriller gaat maken. Dat doet hij dus wel met de zeker wel geslaagde The American en Corbijn heeft dit ook echt zowat op zijn on-Hollywoods gedaan. Geen spectaculaire knalpartijen, geen heldendom, gewoon pure subtititeit. Om over de montage maar te zwijgen.

George Cloony zet hier een schitterende rol neer als de huurmoordenaar waar het allemaal om gaat: genaamd Jack. Die nog gerant staat voor de laatste klus in zijn leven, na een mislukte missie in Zweden. En die Zweden locatie deed me gelijk denken aan een foto van U2 met het besneeuwde Zweedse platteland op de achtergrond (ook gemaakt door Corbijn) Al snel gaat Jack voor de volgende klus naar Italie. Geen grote steden zoals je vaak van dit soort films verwacht, nee gewoon klussen in uiterst sfeervolle rurale Italiaanse dorpjes. Waarin we ook, zoals Corbijn het bedoeld heefd, een opvallende western-sfeer, met het good old: eenzame man in een eenzaam stadje thema. Ook de 2 vrouwelijke spelers waren goed en dan ook met name de Nederlandse Thekla Reuten. Er word overgens nergens gezegt dat ze een Belg is in de film. Ook die Clara was erg mooi. De aanwezige, niet spectaculaire, actiescenes zagen er ook erg mooi uit. Het einde was ook pakkend.

Nee, Corbijn is met zijn Thriller-idee flink geslaagd. Laat hem maar met nog iets nieuws komen!

4,5*

Ook deze had ik van Wim Wenders al een lange tijd willen zien. Toevallig op de sterfdag van Dennis Hopper bekeken en dit was opnieuw toch 1 van zijn allerbeste en sfeervolste en mooi vertelde films en ook de nog oudere versie van het Tom Ripley figuur. Al is deze natuurlijk veel beter dan Ripley's Game. Het verhaal komt op hetzelfte neer, maar der zitten toch heel veel mooie dingen omheen en is ook niet zo pats boem snel gedaan. Dennis Hopper speelt schitterend zijn rol als Tom Ripley (al komt hij er niet al te vaak in voor) en dan komen we bij Bruno Ganz, die de schitterende rol neerzet als de leukemie lijdende Jonathan Zimmerman, ook een van de schitterendste rollen die ik de laatste tijd gezien heb. Zimmerman die komt in het begin en in de rest van de film zo over van, ik probeer de stress van die ongeneselijke ziekte verborgen te houden en dat lukt ook aardig. De locaties waren opnieuw sfeervol en hadden ook een mooi achtergrond voor het hele verhaal. Ook zit te film vol met hartverwarmde en ontroerende momenten, maar ook hele spannende: die executie in de Parijse metro, die scene in die TEE en ook het einde zijn me nog steeds erg bijgebleven. Ook vooral om het feit dat veel geld het gezin van Zimmerman na zijn dood goed kan redden en de enige manier om aan dat geld te komen is om gewone bondgenoten te moeten liquideren voor dat geld, ja, jijzelf gaat ook bijna dood aan leukemie maar toch blijft het emotioneel. Ook die opdrachtgever in Parijs had zo zijn mooie momentjes.

Ook klopt het plot niet helemaal Zimmerman krijgt niet te horen dat ie leukemie heeft, hij had het namelijk al.

Maar ook dit was weer een meesterwerk van Wenders die zoals vaker gezegt: heel veel aandacht besteed aan sfeer en locaties, waarvan we dit als resultaat krijgen. Gewoon een aangename reis van begin tot het prachtige eind. Een klassieker!

5,0*

Wel weer een vermakelijk 70s horrorfilmpje. Alleen word het wel nergens spannend (behalve het einde dan een beetje) Tja, wat zal ik erover zeggen: het concept is wel goed en de acteerwerk is ook nog best te doen. De vele bovennatuurlijke momenten zijn ook weer standaard en cliche. Tis eigenlijk een beetje een soort van Poltergeist. De opening is inderdaad wel goed en de vele verwijzingen ernaar ook.

3,0*

Nog niet zo lang geleden gekocht maar vond op een een of andere manier dat ik eerst het orgineel maar even moest gaan zien voor ik met deze begon. Het orgineel was wel OK. Even geleden deze gezien en ik moet zeggen: de remake is toch stukken beter.

Het verhaal komt natuurlijk op hetzelfte neer, vanzelfsprekend, maar word toch wel wat beter uitgewerkt dan het orgineel en pakt wel even wat uitgebreider uit. Alles is beter gerecycled en er zijn zelfs nog dingen toegevoegd. Het sfeertje is donkerder. Ook leuk om Ryan Reynolds te zien die nu een mooie rol neerzet als de vader. Reynolds was al erg goed in Buried en ook hier doet ie het uitstekend, vooral waneer hij zelf bezeten raakt, wat in het orgineel is weggelaten Ook leuk om de nog ieniemienie Chloe Moretz te zien met dat denkbeeldige vriendinnetje die het jaar daarvoor is neergeschoten. Ook hebben ze hier enge geesten bij toegevoegt en heeft de film hier en daar nog een paar mooie schrikeffecten. Film lijkt trouwens wel meer elementen uit Hide & Seek te gebruiken. Soort van, Hide and Seek heeft het thema van ons gestolen, nu stelen we het terug.

De film mag ook wel een happy end hebben, maar minder eng word het er niet op.

Zeer geslaagde remake!

4,0*

Eindelijk eens een Nederlandse film die anders is dan de gemiddelde Nederlandse film dat meestal allemaal Deja Vu is. Ik had eerst wel van Amnesia verwacht dat dit een serieus donkere lynch-achtige film zou worden. Is het ook op bepaalde momenten, maar toch hebben ze er wel een flinke scheut scherpe humor derin gegoten. Wat niet wegneemt dat ik daar ook hartelijk om heb kunnen lachen. Misschien heb ik de term Lynch ook wat te letterlijk genomen. Locatie is helaas wel iets eentonig, maar ok. Ik vond de dubbelrol van Fredja van Huet als die tweelingbroer echt erg goed. Vooral vanwege het grote verschil tussen die twee en het feit dat Aran Alex eigenlijk helemaal niet mag. Daartussen speelde Carice van Houten toch ook weer helemaal goed, maar was dat geen hersenschim/denkbeeldige vrouw? Omdat ze zo plotseling in die auto zat bij Alex. En Theo Maassen is er voor de komische kant, die had ook een erg leuke aanwezigheid met zijn lange haar. en die eigenwijze moeder natuurlijk. Het verhaal daarintegen word ook op een spannende manier verteld en het gaat echt van deeltje naar deeltje. Dus de feiten laten ze altijd weg en aan het einde krijgen we een huiveringwekkend climax, dat idd wel Lynch-achtig is. En dan nog blijf je zitten met vragen. Heel knap voor een Nederlandse film.

Ja, dit is weer iets anders.

4,0*

Nu eindelijk eens de eerste deel van Inaritu's triologie gezien. Ook een drieluik, ander verhaal (alhoewel het term autoongeluk ook al in 21 grams is gebruikt) en dit keer gewoon uit Mexico. En dit was vrijwel zowat de beste van de 3 en we volgen weer verschillende mensen met hun buitengewone leefomstandigheden en natuurlijk het autoongeluk dat weer een connectie heeft. De film begint al stijlvol als een achtervolgingsthriller/ongeluk dat je in het midden nog een keer tegenkomt en daarna komen we bij het eerste verhaal. De broeierige Mexico-city locaties tonen wel een indrukwekkende maar toch onaangename sfeer. In het eerste deel komt het verhaal van Octavia die verliefd raakt op de vriendin van zijn gestoorde broer en dat is ook best schrijnend om te zien de broer slaat der constant, vernederd haar en dan nog blijft ze van hem houden en dan nog is Octavia maar een zeurpiet, gewoon erg om te zien dat zo'n meisje helemaal in die situatie is samengesmolten. Die broer was ook een echte klootzak, naast de mishandeling tegen zijn vriendin beroofd ie banken om alles te onderhouden. En dan komen we ook bij de hondenwedstrijd gedeelte waar we te maken krijgen met die gestoorde hoofdbaas. Zo probeerd Octavia aan geld te komen, als dat maar goed gaat. Het tweede gedeelde is ook best keihard maar ook recht voor zijn raap. Die Daniel is natuurlijk een soort van rokkenjager en vind dat het weer eens tijd word voor een knappere vriendin. Want het moet perfect wezen. En ja, dan word ze verminkt door die ongeluk en verliest een been. En ja, wat moet je dan? Ook vooral die scenes waarbij Daniel de hele kamer sloopt om zijn hond onder de vloer vandaan te halen en ook die reclamebord die word weggehaald zijn gewoon keihard. Het laatste verhaal is ook erg sterk. Over een huurmoordenaar alias zwerver die alles is kwijtgeraakt en is uitgekotst door zijn hele familie. Ook hij komt bij toeval bij dat ongeluk en is getuige en zijn missie loopt helemaal anders. Het is gewoon een blik in zijn sombere, uitzichtloze leven maar toch is het wel weer erg knap om te zien dat hij zich subtiel en sterk houd. Die scene waarbij hij de opdrachtgever het maar overlaat om zijn doel neer te schieten is ook meer dan sterk. Eigenlijk kan je de film ook wel een beetje beschouwen als: "doe nou niet zo achterbaks en maak het gewoon waar", of, "dit is toch wat je wilde"? Dat is immers altijd de uitkomst van de 3 verhalen. Ook het einde waar hij de woestijn inloopt is kippenvel verwekkend.

Maar gewoon een schitterende broeierige film en ook hierin is het drieluik weer meer als gelukt. Alhoewel ik de reeks wel weer achterstevoren heb gekeken. Maar wat mij betreft gewoon petje af voor Inaritu's debuut.

5,0*

Erg leuke film met een schitterende samenwerking van Cage en Jackson. De humor was echt wel om te lachen hoor. Viel absoluut nie tegen. Ik heb me in ieder geval kostelijk genoten van de sulligheid en me geen moment verveelt.

Zeker waard voor 1 euro.

3,5*

Als reactie op het gesprek boven: Ik als 23 jarige vond dit weer een ijzersterke film van Haneke.

Over generaties gesproken; we kennen inmiddels nu wel een hoop films over verliefde 20-ers/30-ers die soms nog wel pakkend kunnen zijn, maar soms ligt het zoetsappige gehalte er te dik boven op. Haneke maakt met die thema een flinke draai met de film Amour, een liefdesverhaal tussen 2 berjaarden, die verre van feelgood is... heel verre van zelfs!

Je zou bij het idee al een warm hart krijgen. Je bent al meer dan 60 jaar samen, dat betekend dat je hebt kunnen bewijzen dat je mekaar altijd trouw bent geweest. Dat zijn George en Anna ook (prachtig en behoorlijk sterk neergezet door Trintigant en Riva) Een berjaard stelletje dat hun beste tijd nu wel gehad heeft en gewoon lekker door sudderen in hun Parijse appartement en hun favoriete hobby om muziek te beluisteren en door naar het theater te gaan doorzetten. Maar na die halve eeuw neemt hun leven plots wel een andere wending wanneer Anna vreemd begint te doen en gaten in haar geheugen krijgt, wat neer komt op een beroerte of een vorm van dementie, wie zal het zeggen. Nu is het aan George om op zijn ouwe leeftijd nog alle krachten te verzamelen om Anna te verzorgen, met behulp van hun dochter. Dat lijkt allemaal heel eenvoudig, maar zoals je al kan verwachten begint het een hele zware taak te worden. Het gaat steeds slechter met Anna en de eigenwijsheid en de koppigheid die dan gewoonlijk meespeelt is slopend voor George en de dochter Eva. Waarbij we ook gelijk weer de psychologische aspecten van Haneke mogen vertoeven en het schrijnende beeld wat hij hier op zijn eigen manier neerzet. Het einde waarbij George Anna dan uiteindelijk laat stikken met een kussen was echt een scene om sprakeloos van te worden. Je weet ook niet wat je daarvan moet denken: Eerst heb je behoorlijk veel respect voor George dat hij nog al zijn krachten behoud voor zijn vrouw, maar het is lastig om op dat ogenblik te kiezen of je die respect wel blijft behouden, aangezien het wel Anna's wens was om te sterven.

Ik weet inmiddels wel een beetje hoe dit soort situaties in beloop gaan aangezien ik dit ook op zekere hoogde heb meegemaakt met mijn oma. Een dementie is en blijft gewoon een kutziekte waar de huidige situaties waar je aan gewend bent frapant worden omgegooid. Haneke weet dat ook weer helemaal goed neer te zetten met de sfeer zoals we die van hem kennen: Stil, koud, onaangenaam en afwerkend naar een onherroepelijke einde. Amour is wat dat betreft helemaal gelukt en weet je van het begin tot het einde mee te laten leven met George en Anna. Gewoonweg een ander soort liefdesverhaal. Toch wel even anders dan al dat soaperige meuk wat er te vaak word gemaakt.

4,5* Welverdiend!

Natuurlijk deze gezien vanwege Amsterdam. Heb ook erg kunnen genieten van Do Not Disturb, Soul Assassin, The Delivery en Paid (Nederlandse films die Amerikaans moeten ogen door het Engelse taal) Maar het is moeilijk te beoordelen. Het lijkt hier en daar nog wel redelijk opgevult, de mooie onliners van Michael Madsen in de coffeeshop, het gangsterplot opzich met Amsterdam als achtergrond, die flashbacks en de redelijke actiescene's (die fietsscene bv ) . Het is in iedergeval niet campy gefilmd allemaal. Maar het acteerwerk is oh zo slecht en vele vechtscenes zien er ook lomp uit. Rik Sinkeldam mag wel effe doortrainen. Dat vrouwtje was wel weer erg aantrekkelijk. Maar het blijft lastig. Het plot zit ook vol gaten en echt een logica is nergens te bekennen.

Middelmatige prent die wel word opgebeurd door de Amsterdam locaties. Waneer word Amsterdam nou eens echt uitgebreid in een Hollywood actiefilm gebruikt?

2,5*

Er zat maar 1 shot in Utrecht. Die "beschuitlul" scene. Wel overbodig om voor maar die ene scene naar Utrecht te gaan terwijl heel Amsterdam voor het grijpen lag.

Maar eindelijk, EINDELIJK heb ik deze dan eens op dvd. Ik had de film lang, heel lang geleden voor het laatst gezien (uitgerekend in de zomer van 2002) en toch zat ie wel vers in me geheugen. Nu van de week weer gezien en het was weer genieten geblazen in de wereld van Dick Maas. Amerikanen hebben al zoveel psycho's gehad in films en nu maakt Maas er iets creatiefs van om gewoon een Psycho in duikerspak in de Amsterdamse grachten te dumpen en gewoon aan het moorden laat slaan. (Na een moordende lift en daarna ook een moordende Sinterklaas 22 jaar later.) Ook het gore word niet geschuwt en de film blijft gewoon (vooral als het nacht is en die grachtenpsycho op de loer ligt) spannend. Overdag kunnen we genieten van de schitterende onliners en acteerwerk van Huub Stapel als Erik Visser met zijn partner Vermeer op sleeptouw. Ook Monique van de Ven was weer uitstekend en de arrogante dochter van Visser was ook wel grappig om te zien. en ook mocht Lou Landre net zoals in Lek weer de strenge hoofdcommesaris spelen. De Amsterdamse shots zijn ook fantastisch en actie en spectaculaire achtervolgingen zitten er ook in waaronder die prachtige speedboat race.

Moest ook erg lachen om dat stukje waarin die politiewagen door die draaiorgel heen reed.

Verder een van de betere Nederlandse films. Die Amerikanen lopen Amsterdamned maar af te kraken maar ik denk dat ze het gewoon niet konden hebben dat andere landen ook iets nieuws konden verzinnen.

4,0*

Heerlijke foute film waarvan je zou denken dat het een bittere survivalfilm zal worden. Maar toch gaat Anaconda de hillarische kant op. Een docu-crew en een obscure jungle-inwoner (prachtig neergezet door John Voight) komen met hun boot vast te zitten in de amazone en uiteindelijk worden ze prooi van wel een hele grote slang die mensen en grote dieren met huid en haar opslokt. Dat levert een paar erg gelikte kills op die er ondertussen ook onmogelijk en erg fout uitzien. Die slang zelf ziet er ook overduidelijk nep en grappig uit, om vooral om de geluiden te zwijgen die hij maakt. Alles is zo heerlijk nep en toch zo leuk.

De cast is ook erg sterk ondertussen, vooral Ice Cube en Lopez. Voight was ook fantastisch, zeker wanneer we erachter komen dat Voight de hele crew als lokaas heeft gebruikt.

Lekkere non-brainer.

3,5*

Erg leuke komedie met opnieuw een glansrol van De Niro die ook erg goed als komiek kan spelen. Billy Crystal steelt dan weer wel de show van de Niro. Echt mooi gewoon. Ik heb ook erg veel moeten lachen. Analyze This is eigenlijk een kruizing tussen een gangsterfilm en een komedie. Robert deNiro jankt er nog wel eens op los en dat is erg grappig om te zien af en toe. Wat ook erg geinig was is die scene dat Sobel op het toilet zegt tegen de gangster die hem gijzelt dat ie moet poepen. Hij duikt het wc-hokje in en trekt dan de plakband van zijn borst los waaraan een afluisterapparaat aan vast zit geplakt. Omdat dat pijn doet maakt ie van die kreungeluiden en die gangster die zich ook in de badkamer bevind, denkt natuurlijk dat Sobel zit te schijten en dan die droge opmerking: je moet meer vezels eten.

Ook die scene met die haaien vond ik geinig. En er word ook even een scene uit The Godfather nagemaakt.

Gewoon een zeer vermakelijke komedie met een hoop sarcasme en droge humor. Heb kostelijk genoten.

4,0*

Weer zon typisch Japans filmpje met een typisch verhaaltje. Echt horror was het niet maar er zaten soms wel smerige dingen in bvdie stooppot scene Voor de rest was het acteerwerk ook prima in orde en het verhaal was zoals gezegt typisch maar ook goed. Vooral hoe sommige mensen van hersens verwisselen en ook met die meiden met bloedtranen. Film was af en toe best nagelbijtend. Prima filmpje.

3,5*

Sterke misdaadfilm. Vrij onbekend eigenlijk heb ik al gemerkt. (hij staat niet eens op IMDB) wel jammer want het is een zeer goede film. Ook keihard en de actiescenes zien er mooi uit en hebben een heel klein beetje iets weg van John Woo. De soundtracks zijn eigenlijk ook best mooi. De cast is ook best onbekend maar ze acteren goed. Ook oogt deze film minder goedkoop dan Miyasaka's vorige 2 Yanagawa delen. Het verhaal is ook best te doen. Toch jammer dat deze dan evengoed vergeten word.

Ook wel grappig dat de film Mafia family Ando heet en dat het vertaald word als Rendo.

Zeer geslaagd Yakuza filmpje met toch mooie momenten, typisch bloederige actiescenes en soundtracks. Gewoon jammer dat deze geheel onbekend is.

4,0*

Het concept van: Politieagent veranderd zelf in een psychopaat tegen een psychopaat blijf ik toch eigenlijk wel een van de coolste thema's vinden. Hiervoor werd ik bv aangenaam verrast door The Devils Rejects en daarna Texas Chainsaw Massecre 2, waar de gas helaas wel een beetje was gedaald in vergelijking met Devil's Rejects. Daarom was ik nu aardig benieuwt naar deze film, waarin het alleen maar om die concept draait. En die is ook zeker gelukt.

De regiseur van A Tale of Two Sisters en de ultra geweldadige A Bittersweet Life bundeld weer zijn krachten ineen. We krijgen hier weer te maken met een stereotype psychopatische, mentaal verwarde, vrouwenmoordenaar, die fantastisch werd neergezet door Choi Mik Sin, van Old Boy, die nou net de verkeerde vrouw te grazen neemt. Namelijk de verloofde van Suu-Hyeon. (Wat blijft Byung-hun Lee toch altijd retecool zeg. Precies ook een rol die voor hem geschikt is) En ja, waarom zou je nog zon vent op moeten pakken, die toch zelf geen hart heeft en de advocaatjes die nog altijd voor zo'n iemand opkomen? Daarom, dan kan je maar beter op eigen houtje zo'n kerel een gruwelijke nachtmerrie gaan bezorgen.

Je denkt in het begin natuurlijk van: Su-Hyeon zal hem wel in een ondergrondse kelder vastbinden en hem dusdanig martelen de rest van de film door. Dat is het dus toch niet. Hyeon neemt toch op een hele andere wijze wraak, door ook nog een spelletje te spelen met Choi, elke keer als hij in de buurt van een vrouw komt, spoort Su hem op met een transsmitter en trakteerd hem weer even op een paar fikse verwondingen. Maar Kyeong geeft maar niet op. Heerlijk sadistisch machtspelletje krijgen we hier voorgeschoteld. Het is gewoon keihard tegen keihard. Inderdaad, een kat en muis spel. Met ook nog een hoop zwarte humor.

Het einde was natuurlijk ook wreder dan wreed.

Nee, prima wraakfilmpje. Ga zo door Jee Woon Kim.

4,0*

Zeer bijzondere en verassende film. Om te beginnen vond ik Mickey Rourke buitengewoon goed acteren en ik herkende hem eigenlijk zowat niet aan zijn gezicht. Met andere woorden: wat is die gast in 10 jaar flink veranderd zeg door al die plastische chirurgie. Hier in Angel Heart ziet hij er gewoon nog uit als een burgerlul maar uiteindelijk kan je in zijn latere films zien dat hij flink veranderd is.

Angel Heart was een zeer bijzondere film. Het begint allemaal dat Harry Angel door Cyphre word overgehaald een vermiste zanger op te zoeken. Je denkt eerst aan de ene kant: dit word een enge film maar daarnaast toch ook weer niet zo eng aangezien ik weet dat jaren 80 horror niet altijd huiveringwekkend meer is voor deze tijd. Maar daar kom ik later nog op terug. Cyphre was overgens wel heel mooi gespeeld door deNiro en in het begin denk je wel: zo veel griezeligs is er niet aan de man te bekennen, maar dat veranderd wel.

Na die overhaling gaat Angel op speurtocht wat ons brengt naar allerlij sfeervolle plekjes van Louisianna. Van New Orleans naar de troosteloze moerassengebied. De jaren 50 settings waren ook wel erg mooi en vooral voor maar een simpel speursmurfen verhaal moesten er toch nog tonnen aan oude settings verspild worden want dat hadden ze er wel voor over. Had eerst verwacht dat dit zich gewoon in de jaren 80 afspeelde maar toch deden ze voor zon verhaal wel wat meer moeite en maakte er de jaren 50 van. Aan de speurtocht te zien zou je eerst wel denken, dit is een gewone detective verhaal maar het verhaaltje word wel steeds bizarrer en bizarrer. We krijgen te maken met de voodoo rituelen en dat voodoo meisje Ephifini. En uiteindelijk ook nog met allerlij bizarre moorden. Maar naderhand begint Angel Heart wel echt eng te worden en naderhand word Robert deNiro ook een echte griezel Vooral met die gele ogen die hij krijgt. En naderhand word alles nog bizarder aangezien we derachter komen dat Harry Angel zelf de vermiste persoon bleek te zijn en zelf al die bizare moorden heeft gepleefgt. Wat ook de engste van de film was was die scene met die baby in die inspecteur zijn hand, die naar Harry Angel wijst en daarnaast ook gele ogen heeft. Dat bezorgde me ook kippenvel. Ook de aftiteling in de lift was erg spannend. We krijgen eerst de lift te zien die naar beneden gaat, daartussendoor de aftilteling, dan weer de lift enz. En dat verhoogd ook de spanning. En dat geeft geloof ik ook boodschap dat Harry Angel de lift naar de hel neemt als ik me niet vergis.

Voor de rest een zeer bijzonder en bizar detectivefilmpje. Goed inelkaar gezet en een heel onvoorspelbaar plot. Topklasse.

4,5*

Erg fijne, verfrissende komedie van Ken Loach, dat nog best wel een rauwe opstart heeft. De clue van dit hele verhaal: hoe je je leven na een onherroepelijke daad gewoon weer kan opbouwen (of gebeurde het onbewust?)

De film begint met een introductie met verschillende rechtzaken tegen jongvolwassenen die we later weer tegenkomen in de film, Robbie word er echter uitgeplukt voor een hoofdrol. Iemand die samen met zijn vriendin Leonie in verwachting is van een zoon, maar ondertussen een rechtzaak moet ondergaan nadat hij iemand heeft toegetakeld uit zelfverdediging. Hij word vrijgesproken en de toekomst met zijn nieuwe zoon en zijn vriendin lijkt open te gaan, of toch niet: Robbie word al snel doelwit van een jongerenbende van degene die hij inelkaar geschopt heeft, zijn schoonvader doet er alles aan om hem bij zijn dochter en kleinzoon uit de buurt te houden, heeft een strafblad en beseft hij dat hij het gewoon gruwelijk heeft verknald (zeker nadat we in een flashback zien wat er daadwerkelijk is gebeurd.)

Robbie heeft echter geluk met, je raad het nooit: de begeleider van de taakstraf, Henri, die wel wat in hem ziet. De taakstraffen die hij moet uitvoeren worden al helemaal een feest als hij ook nog eens andere deliquanten ontmoet (die je bij de introductie ook hebt leren kennen) de rebelse zakkenrolster Mo, de oogenschijnlijk domme Albert en de avontuurlijke Rhino. En dan is er dat ene wat de hemelpoorten doet openen: Whiskey.

Want Henri is een verwoed whiskeyliefhebber en besluit maar eens een taakstrafuitje te maken naar de whiskeybrouwerij, wat de interesse in whiskey doet versterken, waarbij de jongeren ook nog mee mogen naar een whiskeyproeferij, wat Robbie op ideëen brengt om een plan uit te voeren waar de deliquanten heel rijk mee kunnen worden. En dan zie je dat het leven als een deliquant uiteindelijk helemaal zo slecht nog niet is.

De film word ook erg sfeervol wanneer het groepje vrienden in kilt op wandeltocht door Schotland gaan om hun opdracht te vervullen, dit levert ook weer een paar knotsgekke momenten op. Ook erg leuk om te zien dat Albert helemaal nog niet dom is dan hij lijkt.

Die scene waarbij die ene broer van Rhino die maatbeker met uitgespuugde whiskey in een keer oplurkt is echt goor!!!

En het einde is hartverwarmend.

Zoals gezegd: hoe een uitzichtloze leven van een veroordeelde toch weer een beetje uitzicht krijgt. Dat antwoord krijg je een The Angels' Share en daar moet je het maar mee doen!

4,5*

Deze film is niet slecht, maar ook niet echt meteen een hoogvlieger. Ik had hierin wel een beetje meer actie verwacht maar dat kwam er wel weinig in voor. Maarja dat is altijd te verwachten bij Nederlandse films die nooit eens een keer energie in een knappe actiescene willen steken. Voor de rest vond ik het verhaal opzich wel leuk en is alles ook lekker meedogenloos. Ook leuk om All Star: Daniel Boissevain te zien als nog 23 jarige groffe broekie. En natuurlijk Derk de Lint als een maffiabaas. Ook Jack Wouterse was weer erg leuk en in deze film was hij nog niet zo dik.

Beetje middelmatige Nederlandse film.

3,0*

Eindelijk gezien tijdens een nachtje cultfilms kijken met Niethie. Wel zonder ondertiteling, maar gelukkig kan begrijp ik het Duits wel, (terwijl ik het niet kan spreken)

Dat de film al zijn tijd vooruit was had ik wel al door aan de trailer. Het camerawerk (waarbij het gezicht van die zekere psycho wordt gevolgd) en montage vielen mij als eerste op. We volgen dus een... ja, wat kan je het eigenlijk noemen?... die net is vrijgelaten uit een inrichting. Zijn innerlijke stem is datgene wat hem in stand houdt. Hij heeft geen dak meer en vecht hij continu tegen zijn impulsen. Hij denkt eindelijk iets gevonden te hebben; een groot huis. Maar eenmaal deze bewoond schijnt te zijn door een demente man, een oma en een kleindochter breekt de pleuris uit.

Opmerkelijk vind ik dat het erop lijkt dat deze man zichzelf constant probeert tegen te houden terwijl hij zijn spelletjes uit oefent op deze geselecteerde slachtoffers. Maar dat hij het maar niet wint van zijn impulsen. Je zou bijna zeggen dat hij iets dierlijks is. Ondanks dat het verhaal zo dun is als een bierviltje, is de ondertoon wel behoorlijk sterk in confronterend. De montage en de innerlijke stem doen je haast denken alsof je er zelf bij bent en het feit dat deze man zich ook steeds meer in zijn eigen vingers snijdt maakt de film ook beklemmender. Ook de grauwe provinciale sfeer maakt het plaatje compleet. Dit keer geen neon-verlichte stadsachtergrond.

Noé zei ook meermaals dat hij door deze film geïnspireerd is.

4,0*

Was opzich helemaal geen slechte film. Dit is een Franse of Portugese film waar alle acteurs Engels in spreken. Om te beginnen vond ik de settings en de futuristische achtergronden en omgevingen erg mooi gemaakt, met naast die toekomstige plekken ook nog het neutrale ruale gebieden. Verder was het verhaal wel een beetje aan de dunne kant maar het acteerwerk ging wel weer goed. Verder heeft de regiseur ook de film zo gemaakt dat je de meeste dingen zelf mag invullen, dus waneer het zich afspeeld en waar in Europa, terwijl het meer neerkomt op een futuristisch Portugal. Verder ook heel veel filosofie en expirimentele dingen derin waar het blijkbaar ook in de film grotendeels om draait. Vond het verder gewoon een prima SF-verhaaltje. Visueel gewoon een lust voor het oog maar het verhaal is zo plat als een pannekoek.

3,5*

Was wel een aardige Australische misdaadfilm maar ik had er wel wat meer van verwacht. Het is wel weer zo'n vicieuze cirkel verhaal met de maffiawereld en het eruit willen stappen en de concequenties ervan maar het word helaas in deze film niet echt bepaald pakkend neergezet. Het wil ook vaak erg complex worden en op den duur weet je gewoon niet echt meer wat er allemaal gaande is. Het lijkt weer een beetje op zo'n familiemisdaad ala Down Terrace. Het verhaal is wel ok, maar het word weer erg saai en complex uitgewerkt waar ik niet bepaald een touw aan kon vastknopen. Het acteerwerk is wel weer goed.

Niet echt een succes dus. 3,0* voor de moeite.

Fijne Spaanse indie-film dat een beetje zijn inspiraties bij Donnie Darko vandaan gehaald schijnt te hebben. Ook zou je dit een beetje kunnen beschouwen als een serieuzere versie van Ted.

We krijgen te maken met Pol, een dromerige tiener die al sinds zijn kindertijd kan praten met zijn teddybeer. Althans, in zijn fantasie neem ik aan. Doordat hij vaak Engels moet spreken omdat hij voornamelijk studeert met Amerikanen, spreekt zijn beer (Deerhoof) ook Engels maar verstaat Spaans. Een verrassing staat wel te wachten, dat weet je als kijker. Maar eerst worden we verrast met een fijn creatief coming of age verhaaltje (dat eigenlijk niet altijd even fijn is.) Liefde, bi-schierigheid, verveling, bovennatuurlijke trekjes en zelfmutilatie maken de samenloop. Je zou haast bijna voorstellen hoe de boel gaat aflopen, maar ook dat is een dwaalspoor. Het einde is misschien wel eens enkele keren eerder gebruikt, maar werkt ook hierin erg goed. En ohja... die zogenaamde shoot-out op school.... Weird, maar naderhand ook geil!

Die Deerhoof was ook een merkwaardige beer. Haast emotieloos maar niet onvriendelijk, maarja wat wil je ook slechts met een teddybeer.

En dan hebben we het nog niet over de muziek gehad, heerlijke dromerige indierock, punkmuziek die de sfeer doen aansterken. De sfeer is ook zoals ik het van de Amerikaanse indiefilms gewend ben, (al wordt er hier ook best veel Engels in gesproken waarbij je soms zou denken dat je ernaar kijkt) en dat verdiend bij mij altijd wel een pluspunt. Ik zeg: geslaagd!

4,0*

Het zal je maar overkomen... Je wordt beschuldigd voor seksueel misbruik... nota bene door je eigen dochter.

Het is schrikbarend om te bedenken hoe je het in je hoofd moet halen om iemand vals te beschuldigen of... om eventueel te koop te lopen om indruk te maken om erkend te worden. In dit geval krijgen we te maken met een wel heel pijnlijk geval... Zwemleraar Hendrik en zijn vrouw kampen al enkele jaren met hun puberende dochter.... Deze is moeilijk te bereiken. Kan van alles zijn natuurlijk. Totdat dat telefoontje...

De kern van de film wordt vanaf dat moment: Hoe gaat dat aflopen... Hoe gaat Hendrik ermee om en... uiteraard; moet je het zo'n kind vergeven, of moet je haar maar lekker in de instelling laten zitten en onterven. Ik zou het laatste doen...

Maar dan uiteindelijk de twist... Een klap in het gezicht. Hendrik die hierbij echt eventjes op een psychopaat lijkt en de rollen omdraait

De film wist me mee te sleuren in de machteloosheid en de kilheid. Je zou bijna kunnen zeggen dat dit een voorproefje is van Jagten. De sfeer is grauw en donker... en ook de gevangenisscene is te voelen. Een sterk psychologisch portret.

4,0*

Ik vond hem toch echt niet slecht, ondanks vele negatieve reacties.

Een spoof op de uitstekende Conjuring, waarin de enge pop centraal staat. Achja... zoals we weten doen reeksen dat wel vaker. Een stuk of acht delen uitpoepen, met nog enkele zijweggetjes wat zich volmondig richt op bepaalde elementen uit de film. Hoeft ook niet altijd verkeerd te zijn voor vermaakt. Maar Annabelle is wat mij betreft toch wel degelijk geslaagd. Ik had slechter verwacht.

De fatale missers in horrorfilms zijn meestal het bombastische geram op klassieke instrumenten (als je het over de soundtrack hebt) of het overacting geschreeuw. In Conjuring hebben ze dat gelukkig ver achterwege gelaten en zit dit wat sfeer betreft heel sterk in elkaar. De soundtrack is in orde, de sfeer is donker en creepy en het acteerwerk is ook zeker niet slecht. Ze hadden trouwens wel even mogen vermelden dat deze film zich in de jaren 70 afspeelde... of was dat vanzelfsprekend? We volgen een stelletje waarbij de vrouw een oude pop als cadeau krijgt. Waarbij we natuurlijk meteen weten dat dit geen gewone pop is. Gaandeweg gebeuren er mysterieuze dingen en... nouja, je weet wel hoe dat gaat. Maar toch heb ik wel regelmatig met gespleten oogjes zitten kijken. Die zwartharige vrouw bijvoorbeeld wist altijd de ijspegels op mijn rug te laten groeien. Om te zwijgen over toch wel vele andere scenes waar Annebelle vol mee blijkt te zitten.... Voornamelijk de lift-scene was een killer. Ook het climax was lekker intens.

De verdere onderzoeken naar de bronnen van het kwaad, met de nodige geschiedenislesjes weten ook interessant te blijven. Vele verwijzingen naar The Conjuring ook. (volgens mij speelde dit zich voor de gebeurtenissen van The Conjuring af)

Kom me wel bekoren deze film... En ja, ik blijf het zeggen: Wat blijven die oude poppen al eng van zichzelf.

4,0*

Het eerste deel van Annabelle leek, als ik me de reacties mocht herinneren, geen succes te worden. Maar ik had dat totaal anders ervaren. De sfeer was dik in orde en het had toch wel zo zijn ingrediënten voor een avondje griezelen.

Bij deel 2 gaat dat rustig voort. Alhoewel voort? Dit keer gaan we van de jaren 70 (Waar de twee delen van The Conjuring en het eerste deel van Annabelle zich afspelen) terug naar de jaren 50. Toen deze pop ook al voor een portie ellende heeft gezorgd.

Het begin (flashback) is sterk en ook het verloop weet het goed op te bouwen. We volgen een groep meisjes van verschillende leeftijden die vanuit een gesloten weeshuis worden overgeplaatst naar een afgelegen boerderij van de zekere Mullins en zuster Charlotte. Het lijkt allemaal erg vriendelijk en welkom te zijn en het ziet ernaar uit dat het verblijf niet zwaar zal worden. Er is echter één regel: Blijf uit de desbetreffende kamer.

Eerst is de film een soort vertelling over de weesmeisjes die het huis verkennen, spelen, maar ook werken. Echter zal Janice vaak moeten toekijken aangezien ze invalide is. Janice is ook zo eigenwijs om toch die kamer te betreden. En ja, dat had ze beter niet kunnen doen.

En ook al zou ik bijna zeggen dat ik het eerder heb gezien; Annabelle Creation weet de potentie er goed in te houden en is, kwa sfeer, belichting en soundtrack, weer dik in orde. Klein tegenvallertjes vond ik dat "Give me your soul"stukje of dat moment na die put; dat de pop gewoon weer onder de dekens ligt, maar verder wordt het een benauwend en behoorlijk spannend werkje, die toch uiteindelijk net niet afgezaagd is. Sterker nog, hij wordt met het moment steeds enger en absurder. Voornamelijk de scenes waar oa dat geest van dat dochtertje zich ontgroeit (met dat bottenkraken) tot een duivels creatuur, die beheksing van Janice en ook die scene in de schuur, of met dat balletjesgeweer... en vrijwel alle scene's in die kamer zijn de voorbeelden waarbij je je ogen toch wel tot spleetjes knijpt.

Maar ook de boel eromheen... Nogmaals, de zomerse rurale sfeer is goed in orde en er is weer zorgvuldig aandacht besteed aan het tijdsbestek. Ook de bijbehorende jaren 50 deuntjes werken hier prima in mee. De meisjes vond ik behoorlijk overtuigend spelen en moest hierbij soms wel denken aan films als bijv. The Virgin Suicides (het eerste gedeelte dan, waarin ze nog vrij waren). Een landhuis is inderdaad ook een van de betere locaties voor dit soort vertellingen.

Het einde vond ik, afgezien van dat Annabelle haar ouders vermoord, wel erg onduidelijk en vaag.

Ohja, en er zijn twee post credit scenes.

Ja, niks mis mee met dit vervolg. Of prequel.

4,0*