Opinions

Ben nu ook wel benieuwd naar de TV-film. Die schijnt toch wel duidelijk anders te zijn (minder expliciet, maar een controversiële verhaallijn extra).

Goede film. Niet superverrassend verder, maar wel goed. Opvallend hoeveel een recente film als Dog Pound van deze film geleend heeft. Deze is vooral qua script wel een stukje sterker. Vind met name Winstones karakter erg interessant (en hij acteert erg goed). In het begin van de film een soort van held , maar nadat hij de "daddy" is geworden blijkt hij geen haar beter (en misschien nog wel erger), ook in zijn reactie (of gebrek daaraan) op de jongen die daarna zelfmoord pleegt. Ook de discussie tussen Archer en de bewaker was erg interessant. Daarmee trekt deze film zichzelf wel vrij duidelijk boven de boodschap (het was een protest tegen dit soort instellingen) uit.

3.5*

Na heel lang (voor mij pre-moviemeter en dat is lang geleden) herzien en ditmaal op het grote doek en mijn 3.5 vond ik prima. Freeman en Pitt werden beide groter door deze film en dat gold ook voor Spacey en het is goed te zien waarom, De film was vooral in de eerste helft komischer als ik me herinnerde, Fincher zou daar later nog een beetje verder in gaan met opvolger Fight Club (die ik wel duidelijk beter vind).

Visueel erg nineties en dat is niet helemaal goed nieuws. Muziek (en dan bedoel ik de score) is mijn ding niet. Ik wist het einde nog wel alleen niet meer wiens hoofd er ook weer in de doos zat en wie dat ontdekte. Zou Reznor (die in deze tijd nog vooral een zeer duistere industrial rockartiest was) na deze film op het spoor van filmmuziek zijn gezet? Zijn doorbraak als filmcomponist was ook bij Fincher.

Beviel me veel beter dan Stagecoach (de enige Ford die ik eerder zag), maar mijn film is het toch nog net niet. Maar wel een film die ik nog weleens ga herzien.

De moraal is in ieder geval stukken onduidelijker. Ethan is verre van een good-guy en hij èn Scar dragen een verleden met zich mee dat ze beinvloed in alles wat ze doen. Hoewel Ethan aan het einde wat heeft overwonnen geloof ik niet dat alles van hem af valt, hij zet maar een kleine stap in het overwinnen van zijn persoonlijke demonen.

Interessante film., dat zeker.

3.5*

Erg fijne film. Met een hoofdrolspeler (Ruaridh Mollica) die ik een revelatie vond. Om te beginnen erg goed geacteerde (ja echt) seksuele en sensuele scenes die meteen heel veel vertellen (en dat zijn er veel maar zeker niet te veel. En een boeiend verhaal. Ik las ergens dat mensen zich afvroegen waarom hij hij een pseudoniem aanhing want hij schrijft toch fictie, maar de kern van de film ligt volgens mij net anders. Max verlangt zo naar het leven van zijn hoofdpersoon dat hij het gaat leiden en tegelijk is er de behoefte aan waarachtigheid. Die zich ook uit in de relatie met Nicholas. Boeiende fijne film over kunst, identiteit, waarachtigheid en seksualiteit,

Ik weet niet meer wie het ook weer zei, maar ik ving op dat Kurosawa ook niet tevreden was over het resultaat van deze, in IFFR-termen, midlengthfilm. En daar heeft hij gelijk in. De bedoeling lijkt te zijn geweest om te beginnen als een drama/thriller, vervolgens langzaam maar zeker maffer te laten worden en als een stevig aangezette komedie te eindigen. Hoewel het best vermakelijk is, is die opbouw niet gelukt. Het komt nu eerder over als een plot dat neergezet wordt, waarvan de afhandeling steeds ongeloofwaardiger wordt zodat je alleen maar je er met een grap vanaf kunt doen.

Best een geinige film, maar ontzettend weinigzeggend allemaal. Wilde nog controleren of Kurosawa echt de weg kwijt is met Real, maar een andere film maakte me veel nieuwsgieriger, dus dat heb ik niet gedaan. De slechts twee oudere Kurosawa's die ik zag blijven duidelijk de beste twee.

2.5*

De tweede film voor mijn Noirvember: Noirvember - Gebruikers: Algemeen - filmforum - moviemeter.nl

Gek genoeg is Fritz Lang grotendeels onontgonnen voor mij. Dit is de eerste in jaren en pas de derde in totaal en de eerste die te boek staat als Noir. Al zijn de films die ik eerder zag M en Fury beide duidelijke stilistische voorlopers van noir. Hij beweegt langs het randje van wat nog noir is. Stillistisch duidelijk wel. Met veel schaduwen en een nachtmerrie-achtige sfeer die ik ook van Lang meen te herkennen (ondanks mijn gebrek aan ervaring). Met een stream of consciousness-achtige voice over. Maar deze film grijpt ook terug op gotische horror zoals die van Universal maar vooral Rebecca van Hitchcock en Polanski heeft deze film ook gezien voor hij zijn paranoia-thrillers maakte. Het plot drijft hevig op een bekende legende en hoewel het einde er wel wat meespeelt is het plot niet zo verrassend verder. Het is heel erg een stijlfilm voor me. Niet een plotfilm.

Een soort freudiaanse fabel waar een vrouw die haar kind kwijt is en een jonge vrouw die haar moeder kwijt is elkaar vinden, maar vervolgens terecht komen in iets dat het midden houdt tussen een gezamelijke psychose en een soort machtsstrijd.Waarbij duidelijk wordt dat ze het niet allebei kunnen overleven

Mia Farrow speelde in deze film in hetzelfde jaar als haar bekendste rol, die van Rosemary in Rosemary's Baby. Helemaal in het begin van haar loopbaan. Taylor had na een fase als kindster en een fase als superster in deze tijd vooral behoefte aan uitdagender rolle. Mitchums rol is echt een bijrol. Bizar is dat in de Amerikaanse TV-versie (als extra op mijn blu ray) een begin en een einde zijn toegevoegd waardoor de hele film het verhaal is van de psychiater van Taylor. Het maakt de film een stuk minder mysterieus. Overigens gebeurde dit geheel buiten Losey om.

Geweldig is Secret Ceremony niet. Een zwaarmoedige film waarin iedereen van het padje af is en/of anderen manipuleert. Maar met name Farrow bewijst in deze fase van haar carrière echt een boeiende actrice te zijn en stijgt boven de rest uit.

Begint heel erg sterk. Het laatste half uur zakt het allemaal wat weg en gaat het bijna over in een soort gewone relatie met een kleine twist. Net of het toch nog net wat acceptabeler gemaakt moet worden. Dan slaat ook de voorspelbaarheid in alle hevigheid toe. Het verhaal blijkt na afloop ook heel duidelijk het verloop te hebben gehad van een "gewone" romantische komedie. Desalnietemin toch amusant en verfrissend qua thema. En twee erg sterke hoofdrolspelers.

3.0*

Maffe film. Een serie slapstickachtige sketches waarin twee vrouwen evil willen zijn en vooral alle verwantwoordelijkheid laten varen. Feministisch misschien, anarchistisch zeker. Vooral ook ondanks zijn korte speelduur wat lang. En uiteindelijk meer interessant dan echt goed.

3.0*

Mia Farrow had deze rol vast te danken aan Rosemary's Baby en regisseur Richard Fleischer hield wel van een tikje sensatie. Dit is een home invasion thriller met een twist (ze is blind!) die in de eerste helft op zijn sterkst is. Als de film zijn spanning haalt uit het feit dat Farrow nog niet weet wat er aan de hand is. De tweede helft is wat meer standaard en heeft wat twists en turns nodig. D dader is het grootste deel van de film niet in het gezicht te zien en de film speelt met verschillende verdachten. Verre van hoogwaardig, maar ik heb me erg goed mee vermaakt.

Boeiende en genuanceerde film over ontrouw in een gelukkig huwelijk en bindingsangst of, eigenlijk beter uitgedrukt, de angst dat de rest van je leven al min of meer vastligt In een uitgebeende, kale stijl. Waarbij de drie belangrijkste personages heel overtuigend introvert zijn. Net als in haar andere film is Grisebach ook heel erg sterk in het portretteren van kleine dorpen. In Western is dat al helemaal een belangrijk gegeven, maar ook hier is het een belangrijk element van de film.

Net niet helemaal gelukt is de poging om een soort raamvertelling, met aan het begin de bijna dubbele zelfmoord waarvan de man getuige was en het einde, waarin hij zelf een verhaal is geworden dat een aantal kinderen bespreken volledig aan te laten sluiten op de rest van de film. Het voelt net wat te gezocht aan, ondanks dat het zeker een extra laag toevoegt. Zeker in zo'n kleinschalige film als deze. Grisebachs opvolger Western is nog een behoorlijk stuk beter en evenwichtiger.

3.5*

Mjah, een beetje Sunset Boulevard, een beetje B-thriller uit de jaren '50 maar dan duidelijk van Fassbinder en in die stijl en met deels zo'n plot dan een verhaal proberen te vertellen over Duitsland. Dat laatste lukt voor mij niet echt. Het doet beurtelings wat geforceerd en oppervlakkig aan.

Wat overblijft is het stijltje. Het spelen met de belichting. De mooie tramscene in het begin. En, vooral in het begin en tegen het einde, een bijzondere sfeer.

3.0*

Veel beter dan de Delon-film vam gisteren, maar dit is verre van een meesterwerk en dat lijkt me vooral een regiedingetje. De film wil namelijk maar niet echt spannend worden en kent eigenlijk sowieso nauwelijks spanningsopbouw. Vind het niet aan de acteurs liggen. Darc voldoet, Delon is prima en Brasseur draagt de film met gemak.

Die vergelijking met A Bout De Souffle is best begrijpelijk, maar op mijn DVD wordt de film ook vergeleken met Rebel Without A Cause en thematisch vind ik dit veel meer op die film lijken dan op A Bout De Souffle. Het belangrijkste thema van deze film is je verzetten tegen de wereld als je jong bent en dat verliezen als je ouder wordt. De film haalt veel van zijn kracht uit een aantal sterke bijpersonages en lijkt hoe langer hoe stijlvoller te worden.

De scene waarin Kiyoshi bij zijn vriendin net na haar abortus zit en haar zus en de dokter hoort praten en daarop antwoord geeft vond ik prachtig, net als de scene waarin hij een appel eet.

Dik 3.5*, al aardig wat interssanter dan de twee beroemdere jaren '70 films van Oshima die ik eerder zag.

Wat een prachtig liedje op de aftiteling. Maar dat was niet het enige wat ik mooi vond, ik heb ook weer van mijn vierde animé bijzonder genoten. Een mooi, rijk fantasievol verhaal met prachtige muziek. Vaak erg komisch en vol kleurrijke personages.

4.0*

Kapadia was een worstelende speelfilmregisseur toen hij deze succesvolle documentaire maakte. Sinds die tijd is het een specialiteit van hem: documentaires over tragische helden. Dit is de eerste die ik zie. Hij maakte er nog twee. Hoewel formule 1 niet echt mijn ding is, is dit een prima film. Vooral heel goed in het vinden van vaak heel goede archiefbeelden en de montage ervan. Af en toe afgemaakt met quotes uit interviews uit 2010 die je goddank alleen hoort en het ritme van de beelden niet verstoren, Het verhaal dat vertelt wordt heeft wat zwakke plekken. Zo wordt een deel van de film iets te gemakzuchtig geframed als good guy Senna en bad guy Prost. Die verleiding is groot bij sportfilms, maar het is te makkelijk. Maar het positieve overheerst.

Ik vond het vooral een erg mooi, ontroerend verhaal. Een mooie combinatie van een verhaal over hoop en een prachtige liefdevolle ode aan de Japanse cinema. Ik moest wat wennen aan de regisseur en sidekick, maar vond het eigenlijk vrij snel perfect werken. De inderdaad wat stroefe, vlakke animatie had me bij een andere film wellicht meer gestoord, hier werd het ruim gecompenseerd (ook door de fraaie kleuren) en ongeveer hetzelfde geldt voor de grootse soundtrack, ik vond 'm in de context erg passend.

4.0*

Nu ik deze gezien heb, heb ik de laatste twee films van de betreurde Wakamatsu gezien (en wat ervoor zat tot mijn schande niet). Hij maakte de laatste jaren van zijn leven ineens in een hoger tempo films en afgaande op die twee films vooral lowbudgetfilms geschoten met niet de beste digitale camera's. Waar zijn film over Mishima daar nog wel mee wegkwam zorgt het in deze film voor veel meer problemen.

Deze film, gebaseerd op een verhaal van Nakagami, werd geïntroduceerd met een korte uitleg over de setting van de film en de achtergrond van de Burakumin en verwijzingen naar legenden over het ontstaan van Japan in de film. Dat was handig,want in de film wordt die achtergrond eigenlijk als een gegeven beschouwd. De film volgt een vroedvrouw op haar doodsbed. Ze mijmert over zes zonen in een gezin die ze ter wereld bracht. Op het gezin rustte een soort vloek, waardoor ze onweerstaanbaar waren voor vrouwen maar ook allen jong zouden sterven. Vervolgens gaat de film in op de zonen. Waarbij sommige verhalen erg uitgebreid getoond worden en anderen weer helemaal niet.

Maar door Wakamatsu's stijl van filmen is het voor een familiekroniek die enkele decennia omspant, die iets wil doen met de ziel van een volk en legenden in het verhaal wil wil brengen wel een heel erg droge, vlakke en statische film geworden. Visueel gebeurt er verder eigenlijk ook nauwelijks iets.

2.5*

Interessant debuut. Een film die een puzzelachtige structuur heeft (en dat werkt wel, omdat de film zelf over verwarring gaat). Wat conventioneler dan gehoopt na het zien van de trailer, maar niet onaangenaam. Soms een beetje een opeenstapeling van aangestipte thema's. Veel sterke scenes als er muziek bijkomt. Niet meteen heel indrukwekkend als debuut, wel nieuwsgierigmakend. Volgens Rodriguez-Lopez heeft hij al meer films af en staan er nog zo'n drie in de planning. Dit is de enige die hij tot nu toe aan de buitenwereld heeft laten zien.

3.0*

Na een paar dagen terug A scene at the Sea weer een film met vrijwel geen dialoog. Hier werkt het in ieder geval een stuk beter. Visueel weer prachtig en , hoewel het decor eenvoudiger en beperkter is, is het te zien dat het van de man van Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom is.

Extreem in het tonen van liefde en de neiging tot zelfdestructie om iemand vast te houden. Bijzonder interessant, maar het bleef teveel op een afstandje om echt heel diepe indruk te maken. Bovendien had het in de bios nog stukken beter gewerkt.

Kim Ki-Duk blijft in ieder geval smaken naar meer. En alles wat in de toekomst van hem hier de bios haalt (en hij is vrij produktief) zal ik als het even kan gaan zien

3.5*

Erg sterke film. En als zelf verklaarde liefhebber van klassieke Japanse cinema was het een beetje raar dat ik deze MM-favoriet niet had gezien maar wel al meer dan 10 jaar in huis had. De film oogt fraai en de ietwat toneelmatige opzet herken ik niet alleen van Kobayahi's Kwaidan maar geeft de film ook iets fraais onwerkelijks. Gedoseerd verteld verhaal zonder veel actie en heel erg in de tijd te plaatsen waarin er in Japan wel meer met traditie werd afgerekend. Ja, erg goed.

Heeft gelukkig weinig te maken met Spielbergs nogal overschatte Munich en eigenlijk ook niet zoveel met de docu 3 Days in September die ik wel ok vond. Maar deze film is beter.

Deze film heeft meer te maken met films als All The Presidents Men en United 93. September 5 is vooral een ode aan goede journalistiek. De film gaat over de reactie van het team van sportredacteuren als ze op de olympische spelen van 1972 geconfronteerd worden met de gijzeling van atleten en coaches uit de Israelische ploeg door Zwarte September. Het team schakelt heel snel en zit bovenop het nieuws. Moet regelmatig schakelen en improviseren. Wordt geconfronteerd met de invloed van hun eigen beelden op de situatie en moet keuzes maken. Erg goed geschreven en voortreffelijk geacteerd. Ook een zeer knappe mengeling van archiefbeeld en nagespeelde scenes. En de film trapt nergens in de verleiding om van zijn eigen onderwerp af te wijken door naar binnen te gaan bij de gijzeling of bijvoorbeeld iets te doen met het priveleven van de journalisten. De film houdt het heel zuiver.

Vreselijk. Ik vond het begin al niet goed. De verhouding tussen de zusjes was nergens geloofwaardig of intrigerend. Vooral May lijkt een typetje en nauwelijks een echt mens. Gedurende de film wordt duidelijk dat er meer aan de hand is. Ik verzon drie clichematige plotdingetjes waarvan ik hoopte dat de film die niet ging doen. Een deed de film helemaal, de andere twee min of meer. Dus uiteindelijk zaten ze er gewoon alledrie in. Het toont de creatieve armoede van de film voor me aan. Er zitten vele beroerde scenes in de film: een dieptepunt is het moment dat de moeder een scharrel die ze in een kroeg oppikte meebracht naar het vakantiehuis en we een seksscene zien waar we ineens de gedachten van de moeder hardop horen, volgens mij omdat de regisseur er niet in is geslaagd de bedoeling in beeld over te brengen. Een van de slechtste scenes die ik dit jaar zag. Dit is zo'n film die in het midden zit tussen genrefilm en artfilm en in een niemandsland uitkomt. Zwakke en ongeloofwaardige personages en veel te vol cliche's om een dramatische laag te laten werken. En veel te weinig fun om te slagen als genrefilm.

Begon verrassend leuk , met het een-paar-jaar-geleden-deel. Leuk, toffe dialogen en een aardig gegeven. Zakt enorm in naar doorsnee oninteressante romcomniveau in het tweede deel. En dat voelt het ook nog eens enorm uitgerekt. Na een uur had ik de film echt wel helemaal gehad en vond ik dat om elkaar heengedraai (wat het genre natuurlijk eigen is) knap irritant worden. Half puntje straf voor dat prachtige nummer van Nick Drake op een moment dat ik de film al lang enorm zat was. Zoiets kan me dan echt enorm storen.

1.5*

Ik beschouw mezelf niet als Coen-fan, maar vind in de meeste films toch wel een of twee scenes die geweldig zijn, in deze was dat het goj-verhaal van de rabbi. Ze komen bij mij altijd ergens tussen de 2,5* en de 4.0* uit.

Leuke Coen. Verfrissend omdat hij nu eens niet uit zijn voegen barst van de referenties en omdat er weer eens wel meer is dan we zien. Er wordt gespeeld met religie levensvragen, om uiteindelijk door het open einde te lekker geen antwoord te geven..

Had soms net wat subtieler gekund, met name Sy is wel heel erg een wat plat typetje, evenals de buurvrouw, zet ze net wat natureller neer en het had wat beter voor me gewerkt. En dan was het echt een van de beste films van de broers geworden, Desalnietemin inhoudelijk misschien wel de boeiendste Coen op Barton Fink na.

3.5*

Misschien wel , ik vond 'm in elk geval een spectaculaire miscast in deze film.

Ik sluit me aan bij veel van de vorige sprekers. Interessant om afwijkende films van Bergman te zien, maar helaas was ik hier niet weg van. En dat terwijl het uitgangspunt eigenlijk heel boeiend is de sfeer ook regelmatig raak is. En toch werkt de film uiteindelijk niet voor me. Naast Carradine lijkt de film vooral constant uit evenwicht en werd ik heen en weer geslingerd tussen ergernis en fascinatie. Scenes die bedacht en geforceerd overkwamen afgewisseld met scenes die uit een meesterwerk lijken te komen als ik ze los had gezien. Uiteindelijk overheerst toch een beetje een wat moet ik ermee?-gevoel op het eind, meer dan ik ooit eerder bij Bergman had. Fascinerend genoeg om nog eens te kijken, maar voor nu uitermate onbevredigend.

2.5*

Na vele jaren herzien en hoewel ik een Blu Ray in de kast heb liggen in de bioscoop. Mijn mening over de film is nauwelijks veranderd. Strijd met Lumets Dog Day Afternoon (binnenkort op het grote doek) om de allerbeste rol ooit van Pacino en als je Taxi Driver er nog bijdoet heb je de ultieme drieeenheid van de New York-films. Doordat Kino ineens de voorstellingen van The Hill schrapte zijn we in het Lumet-retrospectief in de jaren '70 beland met een wat flinkere sprong dan bedoeld. Maar toch is er een band met The Pawnbroker. Waar Lumets vroegere werk vaak een wat claustrofobische sfeer heeft trekt hij hier naar buiten en gaat hij in die zin door op het einde van The Pawnbroker met veel bijna documentaire-achtige beelden. Opvallend veel (fraaie) locaties in deze film. Dat verraad genoeg budget, maar ze zijn ook bijzonder goed gekozen. Het is de straat. Licht vervallen appartementgebouwen, diners, kroegen en buurtwinkels.

Wat me nu meer opviel dan de vorige keer is hoe Pacino van uiterlijk blijft veranderen in de film. Mooi detail.

Nog steeds een dikke 4 sterren voor Serpico.

Niet zo subtiel als gehoopt, met name in het midden zijn er meer grote gebeurtenissen nodig om de draai te maken dan ik gehoopt had. Ook visueel weinig subtiel, met name in de cameravoering en het gebruik van licht. Het benadrukken van de scene door de acteurs vanuit een bepaalde hoek te filmen of op verschillende hoogtes te laten zitten, enorme schaduweffectien, spiegels en meer uit de trucendoos. Maar dat was eigenlijk juist wel tof. Het leek soms wel op The Haunting of een nogal dik aangezette film-noir. Daarbij een lekkere jazzscore en ik heb een film gezien die me psychologisch niet altijd overtuigde, maar waarmee ik me wel prima vermaakt heb.

3.5*

Wegens wat andere zaken gisteren niet aan deze toegekomen en ook later deze week heb ik (met name donderdag en vrijdag) momenten dat ik wellicht geen tijd heb. Zaterdag en zondag heb ik echter tijd zat, dus ik haal het wel in.

De tweede boksnoir van dit jaar en ze gaan beiden hoog in de eindstand komen. Beiden vind ik ze beter dan de boksnoir van vorig jaar.

Robert Wise was in zijn beginjaren vooral iemand die kleine genrefilms maakte voor RKO, eerst vooral horror bij Val Lewton en wat later ook film noir. In deze fase was het vanuit de studio geredeneerd eem stuk minder ambitieus dan de films die hij had geëdit. Dit was zijn laatste RKO film. Hierna ging hij naar Warner. Ook dit had een laag budget. Het script was een bewerking van een gedicht met een paar bewerkingen (zo werd de hoofdrolspeler verandert van zwart in blank). Pas veel later was Wise op de toppen van zijn macht toen hij films mocht maken die heel belangrijk voor de studio waren zoals West Side Story en The SOund Of Music.

Het is vooral een heel vindingrijke film met een fantastische cameravoering, een film in real time, geen muziek om de geluiden te benadrukken, de camera die vaak van personages wisselt en een bokswedstrijd centraal stellen en die helemaal laten zien. Het is ook een film met zo'n bescheiden plot dat er zelfs in een film van nog geen vijf kwartier veel ruimte overblijft voor sfeer. Er is eigenlijk maar een zijweggetje en dat is ook al erg goed gedaan. Namelijk het vriendinnetje dat constant twijfelt of ze nog een bokswedstrijd kan aanzien.

We zitten in de eerste helft veelal in de kleedkamer van een hoop boksers op de wekelijkse boksavond. Deels jonge mensen met dromen om ooit verder te komen dan dit zaaltje en deels mensen die ooit verder waren maar weer teruggezakt zijn.

Grote aanrader.

De film is op zijn zachtst gezegd bijzonder. De kijk op de maatschappij, gebracht door de voice over, is zo ongelofelijk donker, dat het ergens weer humoristisch wordt, maar dan wel op een heel morbide zwarte manier. De beelden versterken vaak op een knappe manier het gevoel van desolaatheid. De bijrollen ook. Iedereen staat letterlijk op instorten en er lijkt geen ontkomen aan.
Als in de film incest (of in ieder geval de verleiding daartoe) niet was voorgekomen en de film geindigd was bij het moment dat de man "breekt" en huilt met zijn dochter was voor mij het geheel veel krachtiger geweest. En hoopvoller geeindigd. Daarom toch een half puntje minder. Wat moet ik uiteindelijk met zo'n alles is zinloos, dus alles kan einde?

3.5*

wpstolk en anton: stemmen hier zijn per definitie subjectief. Obejctieve stemmen zijn maar saai. Dus wat je ook vind, gewoon stemmen.