Opinions

Het wordt tijd dat ik eens op zoek ga naar de (paar) films waarin Monroe wat minder werd getypecast als de niet al te slimme, maar zeer verleidelijke blonde dame. Want ze was volgens mij een prima actrice. Maar hier is ze heel erg het prototype van dat clichebeeld. Uit deze film komt haar beroemdste scene. En ze is heel erg niet zo snugger en heel erg verleidelijk.

Wederom een prima Wilder. Niet zo sterk als zijn beste romantische komedie (The Appartment), Maar het speelse script, met de bizarre fantasietjes, de leuke voice over en de feilloze typecasting (wat Monroe speelde dit soort typetjes wel als de beste en Ewell is een prima stijve hark) tillen deze film boven het kluchterige gegeven uit. En het blijft ook vermakelijk hoe Wilder de grenzen (zoals zo vaak) van wat mocht in die tijd in een studiofilm steevast op blijft zoeken ermee speelt. Wilder kon zelfs niet echt de suggestie wekken dat Sherman echt fysiek vreemdgaat, maar gaat exact zo ver als hij kon gaan zonder dat de film niet door de censuur heen zou komen.

3.5*

Lijkt dat heel veel mensen hier de humor volledig missen. Bij vlagen vond ik het echt grappig en met name hoe de Breillat blijkbaar met behoorlijk veel zelfrelativering naar zichzelf kan kijken. Humor zit hem ook in het gebrek aan samenhang tussen wat Anne vaak zegt en waar de scene blijkbaar heen moet. Had nog wel heel wat scherper gekund en met name de rol van de actrice kwam nauwelijks uit de verf. Maar al met al, beter dan het gemiddelde hier.

Na Glazers intrigerende, maar imperfecte Birth gezien te hebben werd ik nieuwsgierig naar deze film en eigenlijk geld hier hetzelfde voor. Glazer is een groot talent, Kingsley en Winstone (en vooral de confrontatie tussen die twee) vond ik ook beresterk. Het plotje kon me buiten dat best wel gestolen worden en het einde was maar slapjes.

Dus weer een intrigerende en interessante film (iets minder sterk dan Birth) die niet perfect is. Glazer heeft een wereldfilm in zich, ben benieuwd wanneer die komt.

Kleine 3.5*

Een van de meer speelse Hitchcockfilms. Ik ben niet verbaasd dat dit zijn favoriete film was. Ik heb de indruk dat hij misschien wel voor het eerst helemaal vrij aan deze film kon werken. Hitchcock lijkt er lol in te hebben om de slechterik naar dat vredige dorpje te brengen. De film is speels in zijn dialogen, spot mild met de kleindorpse burgerlijkheid en naïviteit. Iemand die de wereld gezien heeft wordt bijna als een held binnengehaald al blijkt het het kwaad zelf.

Stiekem vond ik dit een van de leukste Hitchcockfilms. Nestelt zich verrassend in mijn Hitch-top-3 tot nu toe.

4.0*

Ik werd wel blij van deze Hammer (op de titelrol BHP productions, maar praktisch gezien een Hammer-film). Niet gemaakt om te verrassen, maar vooral een film die en heel veel voldoening geeft. Feitelijk een film die met een horrorthema op een bijna sprookjesachtige moralistische manier verhaalt over schuldgevoel. Low budget (back to back gemaakt met een andere film met hergebruik van decors, kort) maar vol iedeeen en stijl. Zoals de point of view shots van de kat. En voor je het zat bent is het afgelopen. Erg fijn.

Cassavetes debuut is familie van de wereldwijde golf aan vernieuwende films in de wereld eind jaren '50, begin jaren '60. De straat op, gewone mensen filmen, regels breken. Cassavetes tackelde ook nog een taboe-onderwerp, brak niet alleen filmische regels maar ook die van het afbrokkelende studiosysteem en filmde het op ruw 16mm, grotendeels met een handheld camera.

Heel uniek en een overduidelijk belangrijke film. Hij doet me wat minder dan zijn latere films, dat wel.

3.5*

Had hier net wat meer van verwacht. Vooral een wat enerverender geheel. Ik vond het af en toe aan de saaie kant nu. Begin en einde zijn tof, maar in het midden verloor ik iets te vaak mijn interesse.

Roundtree is geweldig als een soort onaanraakbare held en het seventies sfeertje is lekker. Maar de film wordt vooral omhoog gehouden door de geniale muziek.

3.0*

Behoorlijke film. Zal wel een keer opduiken op zondagmiddag bij de NPS. Best gedurfd ook, want neemt tussen de regels door wel wat statements in over mindere kanten van Iran en de positie van vrouwen bijvoorbeeld. Nergens expliciet maar het zit er wel in. Verder een mooi inkijkje in de Iraans-Islamitische cultuur en dan met name het strafrecht. Een tikje te schools om echt indruk te maken. Maar niet slecht.

Kleine 3.5*

Voordat duidelijk werd wat een monster Weinstein is, was hij vooral bekend om hoe hij films die hij produceerde kon promoten en niet zelden tot prijswinnende commerciële successen maakte. Dit is een film die dan vaak genoemd wordt, won Oscar beste film en was een flinke commerciële hit. Een wat onwaarschijnlijke hit en een film die nog weleens voorkomt in lijstjes met onverdiende Oscarwinaars.

Het interessante aan deze film is dat hij het omgekeerde doet van wat films vaak doen. Veel films trachten een legende te maken van een gewoon mens. Shakespeare is echter geen gewoon mens. Voor zo'n beroemde figuur uit de geschiedenis weten we maar heel erg weinig van hem. Hier worden open plekken van de jonge Shakespeare met fictie ingevuld. Feitelijk maakt de film een mens van de legende.

De basis van deze film is een romantische komedie gemengd met een film over de creatie van een kunstwerk. De saus is dat de film geschreven moet zijn door een groot Shakespearefan en propvol verwijzingen zit naar zijn werk. Dat ziet zelfs iemand met een oppervlakkige Shakespearekennis als ik. Daarmee suggereert de film dat de gebeurtenissen in deze film een blijvende inspiratie voor hem was.

Ik vond de film wel aardig. Vooral regelmatig te veel komedie en te kluchtig en het het ingrijpen van de koningin op het einde flauw en ongeloofwaardig. Toch was het vrij aardig en bevatte het script nog best wel aardig wat speelsheid. De Oscars hebben vele betere films bekroond, maar ook een hoop slechtere.

Een paar jaar terug had het IFFR een programma over Zuidoost Azie waar met name Maleisie een rol in speelde. Ook in de jaren daarna waren er regelmatig Maleisische films te zien met allerlei regisseurs die weer cameraman bij een ander waren of bij weer een ander het script schreven of zelfs een rol speelden. Het leverde wat Tigers en vrij veel aandacht in Rotterdam op. Ho Yuhang duikt inmiddels ook al op in festivals als Toronto en Locarno en is uit die bescheiden Maleisische wave inmiddels het verst.

Van Ho Yuhang zie ik nu de derde film en hoewel het aan mijn scores niet is af te zien (3x 3.5*) zit er enorm veel ontwikkeling in hem. Van het heel ruwe en hermetische Sanctuary, naar het al veel opener en profressionelere Rain Dogs naar deze film, het zijn behoorlijke stappen.

At The End Of Daybreak is met veel meer zelfvertrouwen dan ooit gemaakt en heeft veruit het duidelijkste plot van al zijn films. Helaas is het plot niet het sterkst aan de film, erg nieuw voelt het allemaal niet. Toch is dit weer een goede film. Met typische Ho Yuhang zachtjes uitzoomende close-ups bijvoorbeeld. En met mooie kleine intieme scenes en mooie details. Vooral tegen het einde speelt Ho Yuhang bovendien met de sfeer van de film en komt er een licht surrealisme over de film heen. Vond ik mooi. En ook de popliedjes passen erg goed wanneer ze gebruikt werden. Daarbij komt de mooie hofdrol van de jongen die Chai speelt en er overtuigend een wat naïef 23-jarig kind van maakt.

Ook ontwikkeling zit er in Ho Yuhang zelf. Van de schuchtere debutant die zijn film voor een wel heel grote zaal stond te presenteren, naar de opener man bij Rain Dogs, nu stond hij bijna als een stand up comedian zijn film te presenteren.

Genoeg om me weer te melden bij de volgende lange film van Ho Yuhang.

3.5*

Fraaie film. Het mooiste vond ik de stijl. Wat mjk87 zeer terecht al opmerkt de statische shots met beweging met een deel van wat er gebeurd soms van buiten het kader in het kader beweegt. Met zo'n stijl zuig je me de film in. Ik hou ook vaak van wat anderen traag noemen en van films waarin je de tijd krijgt de omgeving in je op te nemen. Daardoor wordt de film visueel een stuk meer dan indrukwekkende landschappen bekijken. De film is overigens niet gefilmd in Tibet maar net over de grens in Nepal. Dat is wel een serieus verschil.

Het verhaal is in zekere zin vrij rudimentair en dat past wel bij een film als deze. Als er dan ook nog wat momenten zijn waar de film bijna een mythisch karakter krijgt dan wordt het definitief een uitstekende film

Allereerst is McQueen prima filmer. De scene waarin Mulligan haar hele liedje uit mag zingen is zo'n voorbeeld. Heel veel filmmakers kappen dat af, McQueen maakt er een sleutelmoment in de film van. Fasbender die gaat joggen is ook al zo'n fraaie scene. En zo zijn er meer. Ook op de cast en dan met name Fassbender is niets aan te merken. De zwakke plek van Shame zit 'm in toon en script.

Het probleem van Shame zit 'm wat mij betreft in het verhaalverloop. Ik vind het erg jammer en makkelijk dat de film die vrij sterk de huidige staat van Brandon weet te schetsen er niet voor kiest om een eventuele verandering echt vanuit hemzelf te laten komen of desnoods niet laat te komen, maar de film zet een instabiel naar aandacht hunkerend familielied naast 'm die een eind aan haar leven maakt. Dat is nogal grof geschut in een film die verder behoorlijk subtiel is en maakt de toon meteen een stuk moralistischer en de film minder interessant. Ben het overigens ook met Filmkriebel eens dat de verklaring voor Brandons gedrag wat karig en weinigzeggend is. Doe er meer mee of (liever) laat het weg.

Een heel goede film met een paar foutjes. Lichte tegenvaller na hele hoge verwachtingen.

3.5*

Satire die laat zien wat er gebeurde toen de vrije seks mainstream Nixon stemmend Amerika bereikte en geen vrijheid opleverde maar vooral veel gedoe. Niet onaardig maar aanzienlijk minder goed dan de drie andere Ashby-films die ik zag. Vind de datering van deze afrekening opvallend: In 1975 al. Terwijl de film in 1968 speelt. Was een enorme hit. In de VS in 1975 de meest succesvolle film na Jaws en One Flew Over The Cuckoo's Nest. In zekere zin toen een modieuze film. Nu bepaald niet eigenlijk.

Het lijkt erop dat Jia Zhang-Ke met zijn vorige film "A Touch of Sin" een nieuwe weg is ingeslagen. Deze ligt namelijk veel meer in het verlengde van die film dan in zijn werk van voor die tijd. De observator van weleer staat nu veel meer midden in zijn verhaal. Dat gaat hem in grote lijnen goed af, maar er gaat toch ook wel een en ander mis. Zoveel dat de film me, als grote Jia Zhang-Ke-liefhebber iets tegenviel. Ik vind dit zijn minste fictiefilm sinds zijn debuut. Ver uitstijgend boven doorsnee, nog altijd, dat wel. Dit is een familiekroniek waarin we een aantal mensen in verschillende landen en tijden op gaan zoeken.

Het eerste deel is meteen wennen. Het is een voor Jia's doen vrij dramatisch aangezette liefdesgeschiedenis met twee mannen die op dezelfde vrouw vallen. En de vrouw die moet kiezen of ze gaat voor de goedzak Liangzi met wie ze een gemiddelde toekomst tegemoet zal gaan of voor de rijke, ambitieuze en extraverte Tao met wie haar leven waarschijnlijk avontuurlijker en rijker zal zijn. Dat wennen had ik ook bij zijn vorige film, maar toen ik mee eenmaal daarop instelde zag ik een in grote lijnen boeiend verhaal. Echter het gaat wel opvallen dat Tao een te plat, wat ongeloofwaardig uitgewerkt karakter is. Bovendien behoorlijk groot gespeeld, zeker voor een film van deze regisseur. Wat meer nuance had het verhaal echt goed gedaan.

Het tweede stuk, spelend in 2014, is duidelijk het beste deel van de drie. Mede omdat Tao in dit verhaal naar de achtergrond verdwijnt. De confrontatie tussen moeder en zoon en moeder en oude liefde is sterk, de invloed van de keuze uit de jaren '90 ook.

Het derde deel is onmisbaar en gaat het duidelijkst in op alle thema's die in de film zitten. Maar is soms wat overdramatisch en bevat bovendien de allerslechtste scene van de hele film: Het is al niet nodig, dat Tao in het eerste deel op zoek is naar een pistool, de wapenfreak die hij in het derde deel is, is plat, irritant en drammerig. Als hij dan uitroept dat Australië niet vrij is omdat hij niemand heeft om zijn wapens op leeg te schieten is dat echt een tenenkrommend moment.

Maar toch is dit weer een film waarin verschillende thema's knap naar voren komen, verschillende ervan komen al wel langs in eerder films van Jia Zhang-Ke. De invloed van een simpele keuze op de rest van je leven, de invloed van ratio en gevoel op die keuzes, de opkomst van het kapitalisme in China en de invloed die dat heeft, de invloed van immigratie op je leven en vervreemding tussen ouders en kinderen om er maar eens een paar te noemen. Ontworteling was het woord dat bij me opkwam tijdens het kijken naar deze film. Het is knap dat de film dat aan elkaar kan reigen zonder echt vol aan te voelen. Al had het dus soms een paar tandjes subtieler gekund.

Het fraaist zijn de verdrietige scenes in het tweede deel tussen moeder en zoon, het magistrale einde en het gebruik van van Go West van The Pet Shop Boys in het begin als een lied van hoop en zin in de toekomst en aan het einde met een nostalgische gevoel, vol gemiste kansen en zaken die niet zijn gelopen zoals gehoopt. Dat nog gecombineerd met de tekst die er nog een extra ironisch laagje onder legt. Zeldzaam goed gebruik van een popliedje in een film.

3.5*

Weer een goede western. Ooit dacht ik dat er niks mee had, maar daar ben ik al tijden van teruggekomen. Ik kijk dan wel vooral de westerns met een grote reputatie (en daar ben ik nog lang niet mee klaar), maar die vallen me eigenlijk maar zelden tegen. Ook deze niet.

Een van de fijnste dingen aan deze is dat er zoveel aandacht is voor het alledaagse. Veel sfeerbeelden van het gezinsleven van de gezinnetjes (en met name dat van Joe natuurlijk) van de vroege bewoners van in dit geval Alabama. Verder is het plot intelligent en gelaagd. Het is erg interssant dat het verhaal deels vanuit het oogpunt van het zoontje vertelt lijkt te worden. Alle hoofdkarakters hoofdkarakters zijn memorabel. Goed en kwaad zijn niet zwartwit. En de film gaat volwassen om met de vraag wanneer geweld gerechtvaardigd is. Het op het eerste gezicht standaard western-plotje krijgt zo een mooie, aardse uitwerking. De sfeervolle widescreen-tecnicolor beelden doen de rest. Maakt zijn reputatie waar.

4.0*

Film die ik pas 20 jaar na dato zie. Ik zag eerder Baby Driver en Scott Pilgrim vs. The World en ik hou toch wel meer van Wrights Baby Driver. Maar dit debuut is wel heel zelfverzekerd, prettig pretentieloos en zit erg goed in elkaar. Prima vermaak voor een doordeweekse dag.

Een van Spike Lee's leukste films, nog altijd. De New York -sfeer van veel van zijn films is er al. Nola Darling is een leuk personage dat door haarzelf en haar die vriendjes wordt belicht. Veel speelsheid die Lee niet altijd meer had in zijn latere films. En vol met observaties maar dan lang niet zo nadrukkelijk en meer tussen de regels dan in sommige van zijn andere films. Het ruwe randje van deze kan ik erg waarderen. Flinke meevaller dit.

Zoals vaker bij zeker de latere films van Bertolucci: Virtuoos gemaakt. Met fraai camerawerk. Prachtig gebruik van zonlicht. Erg, erg goede muziek. En vooral een mooi laatste deel. Maar toch werkt vooral de rest van de film ook hier weer niet echt. Het verhaal voelt kunstmatig tegen een natuurlijke achtergrond. De film is weinig overtuigend in de intiemere, kleinere scenes, de moeder en zoon-bijfiguren lopen maar een beetje in de weg en geen van de acteurs vond ik echt overtuigend. Iemand hier trok een vergelijking met Out Of Africa en The English Patient. Zo erg is het gelukkig ook weer niet. Deze film zakt nergens echt door de bodem zoals die twee misbaksels.

Nogal gemengde gevoelens. Ki-Duk maakt ineens een film die echt propvol dialogen zit en dat loopt bij vlagen zelfs compleet uit de hand, met als duidelijkste voorbeeld wanneer de nieuwe Seh-hee op het bed zit en naast haar slapende Ji-Woo uitroept hoe ongelukkig ze wel niet is . De film is ook vooral een niet al te subtiele morele vertelling en doet de film een wat makkelijke en misplaatste poging om het verhaal cyclisch te maken. Verder is de muziek nogal oversentimenteel en cliché en de film voor Ki-Duk begrippen wat degelijk en glad,

Misschien wel de minste van Ki-Duk (van de elf die ik er inmiddels heb gezien), ware het niet dat een stuk van de film erg sterk is. Namelijk het laatste half uur, het deel waarin Seh-Hee op zoek is naar Ji-Wong maar geen idee heeft hoe hij eruit ziet. Helaas zakt de film als we echt op het einde zijn weer stevig in met een nogal flauw einde met het ongeluk en de eerder genoemde poging er een cyclische vertelling van te maken En dat geeft zomaar het idee dat ik vooral naar een potentieel geweldige film met heel veel mankementen heb zitten kijken.

En daarmee kom ik ik nipt nog op 3.0* uit.

In tegenstelling tot Redlop vond ik Rashomon fascinerender, maar ook dit was een mooie film.

Een groot spektakel dat rustig opbouwt tot een spetterende finale. Erg leuk was de vaak ondeugende humor.

En dan de finale. Erg mooi en meeslepend. Een knappe achtbaanrit waarin je behoorlijk meegesleept werd. wat kunnen regen en opspattende modder er toch mooi uitzien. En dan nog een erg mooie, gevoelige eindscene.

Ruim 4.0*

Ik zag hierna een andere film van Iwai die me er anders over deed denken, maar nadat ik April Story had gezien wilde ik Iwai bijna bombarderen tot ene van de meer optimistische filmmakers die ik ken.

Mooie vorm. Drie kwartier sfeer, dan het waarom en dan in een heel mooie, lieve scene, zonder wereldschokkende gebeurtenissen, de bevrijding. Sfeervol, licht dromering, lief en optimistisch. Erg fijn.

3.5*

De film struikelt soms wat over de liefdes- en relatie-zijplotjes en werkt veel beter als portret van de werknemers die van het platteland naar de grote stad zijn getrokken. En als sfeerbeeld van de wereld die China binnen is gekomen. Met een onbetaalbaar decor (net als in Sanxia Haoren).

Duidelijk aanzienlijk minder ruw en visueel veel doordachter dan de film die Jia Zhang Ke hiervoor maakte. Met scenes die prachtig van sfeer zijn en soms erg mooi gebruik maken van muziek.

Door de relatieverwikkelingen hou ik het nu op een dikke 3.5*, maar het is een film die wellicht wat gaat groeien bij een herziening.

Ki-Duks experiment levert hier vooral een nogal onevenwichtige film op. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de film beter had kunnen zijn als het een conventioneler project was geweest. En dat ligt niet alleen aan de visuele kant. Soms werken scenes totaal niet (in het theater in het begin bijvoorbeeld, wel erg, eehm.... theatraal), maar ook af en toe een prachtige scene, met name die in de comic-winkel waarin de hele film ineens relief krijgt. Ik vind de film opmerkelijk pessimistisch van toon, in de meeste van de zijn andere films (voor zover ik ze gezien heb) zit beduidend meer hoop. Vooral de laatste moord waarin de hoofdpersoon lijkt te veranderen in het soort persoon waar hij nou net wraak op neemt.

Interessant, maar een mindere film van Kim Ki-Duk.

3.0*

Pff, het zit erop. Sommige individuele scenes werken heel goed en er wordt prima geacteerd, maar het geheel is een puinhoop van soapy verwikkelingen die nogal heavy handed gekoppeld worden aan de wereld in begin 1933. Antisemitisme, klassenstrijd, de situatie in Duitsland en die in Spanje. De eetzaal is Duitsland in het klein. De hond mag aan tafel en de Jood moet apart zitten, dat werk, De nazi aan boord gaat zo´n beetje de moord op vele mensen zitten verdedigen als een nieuw nieuwerwets idee. En dan is het nog eens allemaal veel te lang. Ik lees dat dit werd omschreven als Grand Hotel op een boot en Grand Hotel is hier ook al geen favoriet. Het einde is echter zeer geslaagd en de laatste zin opvallend relativerend. Vooruit een 2.5* dan maar.

Intrigerend en mooi is het zeker. En de lengte is verrassend goed te doen.

De film die de dames zitten te kijken is een erg theatrale film met duidelijk in dialoog uitgesproken emoties en geluidseffecten en een verhaal dat schijnbaar in de Iraanse cultuur erg bekend is. Het gaat heel kort samengevat over een prinses die enorm verliefd is op een prins, maar hun lot is dat de liefde onmogelijk is en zal blijven. Die dialogen worden ook gewoon ondertiteld. Dus dit experiment het zou in principe nog radicaler kunnen.

Er zit ergens in de film een scene waarin enorm gelachen wordt en dan lachen de actrices in beeld langzaam maar zeker ook. Ergens zou ik dan wel in de zaal willen kijken in hoeverre dat lachen dan weer overslaat op het publiek. Ik merkte dat effect bij mezelf in elk geval wel.

Een interessant experiment, goed om gezien te hebben, maar niet iets dat nu nog eens gedaan kan/hoeft te worden. Het maakt wel nieuwsgierig naar de volgende stap van Kiarostami. Hoe veel verder aan de randen van het medium film kun je nog komen?

3.5*

Poeh, dit was zeker niet zomaar een doorsnee Japans coming-of-age-drama. Ik ben er nog niet helemaal uit. Bij vlagen een tamelijk briljante scene zoiets simpels als het ritje met de auto van die gangster in het begin, hoe die scene het gevoel dat je als klein joch in diet situatie moet hebben overbrengt, of de dronken nachtmerriescenes in het hotel.

Maar als totaal vond ik het ook een erg complexe film die wat overliep van thema's en die wat moeilijk na een kijkbeurt te behappen was. Mede daardoor soms zo onnavolgbaar dat ik me begon af te vragen wat er nu eigenlijk verteld werd (letterlijk was het prima te volgen, maar het leek alsof de kernthema's van het verhaal constant anders kwamen te liggen). Ik lees net dat het een literaire verfilming is, dat verbaast me helemaal niet.

Ik hou het voorlopig op een 3.5*, maar een film om vaker te zien is het zeker.

De vorige film die ik van Fuller zag noemde ik het verhaal nog minder buitennissig, maar hoewel ik daar geen problemen mee had maakt hij dat hier wel goed. Want dit verhaal dat uiteindelijk een nauwelijks verscholen vertelling over Amerikaanse trauma's is. Is de wereld gek of worden mensen gek van de wereld en ben je eigenlijk niet juist gek als je er niet gek van wordt. Dat allemaal in een zeer expressieve vormgeving met een superlange hal als decor. Schaduwen duidelijk gechoreagrafeerd. Ben het ook zeer oneens met de kritiek op het acteren. Het theatrale is juist geweldig en zeer consequent en duidelijk waar Fuller op uit was.

Bijzondere film weer. Er is echt maar een Fuller en die heeft altijd in de periferie gewerkt en had eigenlijk nooit een echt hoog budget (in de jaren 70 maakte hij zelfs een aflevering van Tatort) en had daardoor een vrijheid die hij met hogere budgetten nooit had gekregen. Wederom heel bijzonder, Na veel Fox en af en toe Columbia was hij nu bij de kleine low budget studio Allied Artists terecht gekomen.

Mooie film waarin De Cloe zijn belofte bevestigd maar nog lang niet uitgegroeid is. Fraai geschoten film over jongeren die de dood van een vriend verwerken en waarin Thomas dat wil doen door de rol van Jacques op zich te nemen, bevrijding volgt pas na de miskraam, het besef dat die rol niet gespeeld hoeft te worden en uiteindelijk komt de echte rouw los. Mooi klein qua verhaal ook. En wat een vooruitgang is vergeleken met Het Leven Uit Een Dag is dat in deze film emoties getoond worden en niet daarbij ook nog eens uitgesproken. Van Weelden en Smit zijn prima. Komt nog net een beetje tekort om echt heel sterk te zijn, ben niet echt kapot van de liedjessoundtrack bijvoorbeeld, maar een mooie film was dit zonder meer.

Dikke 3.5*

Vroege Sirk-film (mijn zestiende en de eerste nieuwe in vijf jaar) en de eerste naoorlogse verfilming van een verhaal van Fuller. Ik kende het door BASWAS aangehaalde verhaal over dat Fuller door deze film ging regisseren en ik zie ook de overeenkomsten tussen They Live By Night en deze film. Maar ik vind They Live By Night echt veel en veel beter.

Dit is vooral een samenwerking van twee mensen die nog niet op top van hun kunnen zijn en ook nog niet het lef hadden wat ze vrij snel wel kregen). Sirk kwam hier nog met een enorm geforceerd happy end, terwijl juist hij later zo goed werd in hele bittere boodschappen tussen de regels door en eindes die happy lijken maar het niet zijn. Genoeg sporen in deze film van wat het ook had kunnen zijn, maar er is wel meer gladgestreken. Deze film met dezelfde makers maar dan vijf jaar later en je had al een heel andere film gehad.