Opinions

Veel meer plotgericht dan de film waarmee deze back to back gemaakt werd Ride in the Whirlwind (1965). Het verhaal is wat boeiender maar stillistisch is deze net wat minder interessant. Een van de weinige westerns van enige naam die door een vrouw geschreven is trouwens.

Einde is het hoogtepunt zonder meer.

Erg goed scenario. Mooi geacteerd (ik zie Tom Waits voor het eerst acteren, wat zijn sommige mensen toch rijkelijk bedeeld met talent...).
Sleutelwoord in deze film is volgens mij communicatie. In de hele film komen dingen verzwijgen, toch wel zeggen of de waarheid verdraaien terug. Tot over de verschillende verhaallijnen heen.
De rouwende zangeres na de zelfmoord van haar dochter is zeer aangrijpend.
De impact van Magnolia had deze film niet bij mij. Magnolia greep me destijds echt naar de keel en dat had ik hier niet. Desondanks erg mooi.
4.0*

Zo erg als hierboven vond ik het ook weer niet. Vooral het begin was echt leuk. Cliche's en vooroordelen worden zo tot in het belachelijke doorgetrokken dat het weer leuk wordt. Het gaat helaas grondig mis met de film als de toon serieuzer wordt en de film een multicultureel familiedrama moet worden. Grote halen, snel thuis en de cliche's die goed van pas komen om grappen mee te maken werken dan ineens tegen de film.

2.5* voor mijn laatste film van 2005.

Ze zijn hier beiden eerder genoemd maar als omschrijving voor dit werk van Jerzy Skolimowski voelt als iets tussen Theorema en The Wicker Man in. Sfeervol en intrigerend, maar heeft ook een wat lange aanloop nodig in het begin en de samenhang tussen de setting in de inrichting en de flashbacks zit niet helemaal lekker. Daardoor werkt het ook voor mij werkt het niet helemaal en is het zo'n film die dicht tegen iets heel goeds aan lijkt, maar me net niet weet te pakken.

Bizarre film, maar dat viel te verwachten, maar toch heel anders bizar dan het lijkt. Deze film gaat qua sfeer en toon lang niet zo ver over de top als verwacht en heeft een relatief serieuze ondertoon en dat maakt 'm vervreemdend en zelfs wat onbehaaglijk. De film blijft niet altijd op veilige cartoonafstand. Ondanks de groteske gebeurtenissen en de grappen. En daardoor is het eigenlijk nog een veel vreemdere film. Een grappige en weirde, maar ook cynische en bittere film. Bijzonder.

3.5*

Een ranziger, moderne variant op het aloude All About Eve thema. Maar een die me ook regelmatig deed denken aan de onbedoelde parodie daarop uit de jaren '60, Valley Of The Dolls. Al was deze film veel zelfbewuster en zijn de actrices vervangen door strippers.

Erg goed gemaakt, vind dit misschien wel de best geschoten en best gemonteerde film die ik van Verhoeven heb gezien. Eerder op een ambachtelijke dan op een mooie manier trouwens. En met een typische Paul Verhoeven nare kijk op de wereld. Bij zijn films is meestal geen mens helemaal oprecht.

Berkley is duidelijk niet gecast op haar acteertalent (want dat laat ze in deze film niet zien), maar dat past ook wel weer in het plaatje. Vrijwel iedereen acteert niet best.

Bijlange na niet zo slecht als de reputatie van deze film in de jaren '90 was. Maar vermakelijke platte onzin, met een duidelijke Verhoeven-touch en veel beter gemaakt dan veel andere platte onzin.

Overigens zie ik nu dat deze film 131 minuten duurde, het voelde korter.

Kleine 3.0*

Ik kon er wat minder mee. Het thema van de film is enerzijds typisch Cronenberg. Hij blijft dichtbij de kern van veel van zijn films. Tegelijk is het duidelijk dat het heel persoonlijk is. Deze film is er ook door de dood van Cronenbergs echtgenote en de man zelf is ook al de 80 voorbij (en speelt zelf een lijk)

Waar ik toch een beetje mee worstel is dat de film uiteindelijk niet ergens heen gaat. Ik had na afloop een onvoldaan gevoel. Ik denk dat Cronenberg eerder een unheimisch gevoel had bedoeld want een catharsis of oplossing is er niet, maar er is zelfs eigenlijk nauwelijks een punt. Ik had ook een issue met Cassel in de film die ik helemaal niet vond werken. Maar het is wel een film die ik nog eens wil zien als ik veel meer Cronenberg heb gezien. Dit is mijn negende en dat is nog steeds wat beperkt. Mijn ervaringen met hem zijn wisselend.

Voor: Het is een interessante genrefilm met milde maatschappijkritiek in een autoritair land als Kazachstan. Tegen: De film is onevenwichtig met een lange aanloop met een een bij vlagen vreselijke poging tot humor.

Minor Kurosawa. Deed me nogal denken aan moralistische Hollywoodvertellingen uit de jaren '30/'40/'50 en is nogal van dik hout zaagt men planken. Wat oversentimenteel wat niet altijd gecompenseerd wordt en niet altijd passend aanvoelt. Er zit een scene in die de hand van de meester heel duidelijk verraad, de (aan Casablanca refererende ?) scene in de kroeg waarbij dronken melancholische mensen gaan zingen. Geweldige scene.

3.0*

Minimalistisch Oost-europees Bressoniaans drama. Met wat goed getimede relativerende humor. Niet echt bijzonder, films als deze zijn er wel meer, wel gewoon goed. Tenminste voor mensen die wel wat hebben met uitgeklede films. Zonder muziek, zonder dik aangezette emotie en zonder veel plot.

3.5*

Scorsese is de laatste tijd vooral een vakman, bijna op een ambachtelijke manier. Zijn films zijn op een bepaalde manier heel klassiek van opzet geworden en tot in de puntjes verzorgd. Deze film heeft dat nog meer dan zijn vorige twee. Sterke casting, knappe belichting en mooi camerawerk, niet vernieuwend, eerder erg beïnvloed oor een hele rij klassieke Hollywoodregisseurs. maar wel heel knap. Het is verder een film die vooral bezig is sfeertjes op te roepen en dat moet vooral de aantrekkingskracht van Scorsese zijn geweest op het script, want hij heeft duidelijk weleens sterkere scripts verfilmd. De afloop zag ik van mijlenver aankomen, zoals wel meer mensen hier. En de film is wel heel erg een pure genrefilm en heeft behalve dat ambachtelijke niet al te veel persoonlijkheid. En dat is precies waar ik op hoop bij elke nieuwe Scorsese en al een tijdje niet meer krijg.

Beetje bedenkelijke Dachau en vooral in het begin ook de droom en hallucinerende scenes. Die laatste balanceerden erg op het randje van kitsch.

Toch wel behoorlijk van genoten. Een film die altijd mijn aandacht wist vast te houden en bewonderenswaardig op bepaalde vlakken, maar ik snak naar een film van Scorsese die wat persoonlijker is.

Vooruit, 3.5*

De derde film die ik van Chang Dong Lee zie. De eerste twee moet ik nog eens opduiken want dit is ook de derde film die ik goed vond. Sterker nog Poetry is de beste van de drie.

Waar in Oasis nog een einde nodig was dat op het randje was en Chang Dong Lee in Secret Sunshine heel veel emoties en heftige gebeurtenissen in een film stopte is Poetry kleiner en eenvoudiger dan die films. Voor dit melodrama (want dat is wat Chang Dong-Lee maakt) keerde de in Korea erg beroemde actrice Yoon Hee-Jeong terug uit 15 jaar pensioen. En ze speelt dan ook een prachtige hoofdrol als een oma met Alzheimer die zich door een poeziecursus probeert vast te klampen aan de mooie dingen van het leven dat door haar vingers dreigt te glippen. Met een opschrijfboekje in de hand legt ze de mooie momenten in woorden vast.

De confrontatie met de afschuwelijke misdaad waar haar kleinzoon bij betrokken is blijkt wordt haar te veel. Zeker omdat ze niet alleen langzaam de grip verliest op haar geheugen maar ook op wat sociaal wenselijk gedrag is. Ze kan simpelweg de confrontatie net het feit dat direct hakt aan de basis van haar bestaan, niet aan. Aleen als de emotie de bovenhand neemt lukt iets en schudt ze haar kleinzoon door elkaar en roept ze "waarom heb je het gedaan?". In het gedicht op het einde blijkt ze haar ingewikkelde, ontspoorde leven te lijf te zijn gegaan door dat gedicht.

Fraaie film die rustig de tijd neemt om een mooi en ontroerend verhaal te vertellen. Gedragen door een juweel van een hoofdrol.

4.5*, grote aanrader. Ook voor een groot publiek.

Serieuze tegenvaller. Het gemiddelde hier is spectaculair hoog, maar ik kon er niet zoveel mee. Bij vlagen boeiend (met name het jaren '30 stuk, het beste deel wat mij betreft), maar vooral in de tweede helft haakte ik af. Ik had moeite de ontwikkeling van hoofdpersonen te geloven, vond het tamelijk saai en dat herhalende synthitoontje buitengewoon irritant, vooral als het in de tweede wereldoorlog voor het eerst ingezet wordt. Hielp voor mij de scene aardig om zeep. Artiemev heeft heel wat betere soundtracks gemaakt wat mij betreft.

Wordt in recensies vaak vergeleken met Dr. Zhivago en Idi I Smotri, beiden vergelijkingen gaan mank. De eerste is van luie recensenten die twee lange films waar de Russische revolutie in voorkomt op een hoop gooien, invulling van de film is totaal anders, de tweede vergelijking gaat ook mank omdat deze film wel wat magisch realistische scenes en wat symboliek bevat, maar de poëzie van Idi i Smotri mist.

2.5*

Ik zag van Villeneuve hiervoor alleen de zwaar overgewaardeerde draak Incendies. Dan is dit toch echt oneindig veel beter. Misschien deels omdat hij zelf het script niet schreef. Want dat is hier echt een van de sterke punten. Hoewel de film niet geheel vanuit Blunts oogpunt is, loopt wat je weet voor een groot deel gelijk met wat haar personage weet. Een slimme truc die hier heel erg goed werkt.

Verder beviel de wat afstandelijke benadering me. En vond ik de film heel sterk in sfeer en spanningsopbouw. De film nam mede door een vrij kaal, maar gelaagd script daar de ruimte voor. Camerawerk was bij vlagen echt heel erg goed.

Dan lijkt het enkel puntje waar ik over kan vallen (de wat karige stukjes over de polite-agent en zijn zoontje, ze waren interessant en voegen een laag toe aan de motieven van de film, maar er lijkt iets te veel van op de montagetafel te zijn verdwenen, de ietwat over de top voorstelling van Ciudad Juarez (hoewel ook een van de beste stukken in de film), het is daar ook weer geen Aleppo maar klein vergeleken bij wat deze film goed doet.

Dat T-men mijn favoriet van Anthony Mann was duurde welgeteld twee dagen, want Side Street is nog fijner en ook de mooiste noir van dit jaar tot nu toe,

De film heeft me meteen aan boord met een heel fijn Naked City-achtige opening. Ik ben een sucker voor zoiets en al helemaal met New York als achtergrond. Verder waren ze zo slim om Cathy O'Donell en Farley Granger te casten die net in They Live By Night prachtig een kwetsbaar koppel hadden gespeeld, En de film begint met helikoptershots zoals we die voor het eerst ook zagen in They Live By Night.

Dit verhaal is een klassiek noir verhaal. Een man die het niet meezit denkt een kleine zonde te begaan maar die zonde wordt buiten zijn schuld steeds groter. Granger is wederom fenomenaal in die rol. Sowieso een wat onderschat acteur tegenwoordig. O'Donell's rol is hier een stuk kleiner maar ook weer fijn.

Voor het eerst deze maand was John Alton niet de cameraman. Het was Joseph Ruttenberg. Een vakman, niet zozeer een noirspecialist, maar een man die goed was in zijn vak en een enorm uiteenlopend oeuvre vooral voor MGM. Deze film is een prachtige New York-film met fraaie locaties. New York is, en al helemaal tegen het einde een doolhof om in te verdwalen. Sidney Boehm is de schrijver en die schreef fijne andere noirs die ik eerdere jaren in november zag: The Big Heat en Six Bridges to Cross. Bij alle drie is het script een sterk punt.

De film laat zien dat het budget van de films van Mann aan het toenemen was. Hij kreeg dus wat grotere films. Dit was helaas zijn laatste pure noir. Hierna begon zijn westernfase waar hij wellicht nog bekender om werd.

Een beetje als de golf van School-shooting-films van een paar jaar terug, maar dan met wat we in Nederland zinloos geweld noemen als thema. Niet slecht, maar ook niet echt bijzonder en mist op een belangrijk moment een beetje de boot. Op het moment dat de hoofdpersoon voorstelt om iemand te vermoorden komt dat nogal uit de lucht vallen en voelt dat niet als de logische keuze die je aan de toch vrij expliciete opbouw van de film denkt aan te zien komen. Zit niet helemaal lekker.

3.0*

Intrigerende film, zeker niet voor iedereen. Haneke laat een gezin zien dat vastzit en alleen elkaar nog heeft. Het repitieve van de scenes werkte goed, vond ik. Het trok mij de film in. Wachten voor de kassa en dan boodschap voor boodschap aangeslagen horen worden. Het ochtendritueel meerdere keren vrijwel hetzelfde. Het gebedje van de dochter. De scene waarin het gezin in de auto zit en de moeder huilt was erg mooi. De man en het kind weten wat de moeder voelt. Haneke is geslaagd doordat het einde (de zelfmoord) voor mij enigszins logisch aandeed. Zonder dat ik het echt begreep. En dat vind ik heel knap.

4.0*

Achteraf een soort van voorstudie op Triumph des Willens. Ik lees hierboven dat Riefenstahl nauwelijks voorbereidingstijd had, dat is te zien. Genoeg sporen van haar stijl, maar het staat toch wel een eind af van wat ze in die film deed.

2.5*

Het is niet zo sterk als The Kill List, maar het scheelt niet eens veel. Misschien toch met een halfje verhogen, want Wheatley is toch wel heel goed. Zijn vertrekpunt blijft Brits sociaal realisme, maar dit keer speelt hij met lollige scenes over de relatie tussen een bezitterige moeder en een dame die daar te lang aan is blijven hangen, met het heerlijk burgerlijke campingleven en met toeristische uitjes als het trammuseum en het potloodmuseum. En het is een slasherachtige-film waarbij de daders de hoofdpersonen zijn en niet de slachtoffers. Wheatley heeft gevoel voor timing en voor de maffe kant van de werkelijkheid en maakt gruwelijke scenes grappig. Weer een fijne film. Zijn debuut moet ik ook maar eens opzoeken.

Dik 3.5*

Ik eerder overgewaardeerd. Met enige vertraging ook deze derde (grote) Shyamalan-film gezien. En na Unbreakable viel ook deze me nogal tegen. Beetje het soort film waarbij ik me nog best een beetje vermaak, maar die me een half uur na afloop een steeds onvoldaner gevoel gaat geven.

Hoewel Shyamalan zeker een regietalent is (al laat hij het in deze film wat minder zien dan in The Sixth Sense en Unbreakable) valt hij wel erg in herhalingen. Zo erg dat ik Signs soms bijna randje zelfparodie vond worden. Weer iets te slimme kinderen die iets te wijze dingen zeggen. Weer die bijna fluisterdialogen die het mysterieus moeten maken. Weer dezelfde soort muziek. Maar als ik eerlijk ben reken ik Signs dat meer aan omdat ik die film als derde zie.

Qua verhaal heeft M. Night wat meer te vertellen dit keer. Maar zeker na even bezinken heb ik dezelfde frustratie als bij een film als Contact. Interessante thema's, maar de uitwerking deugt niet. Het alien-deel van het verhaal is te belachelijk voor woorden. Zelfs de meer stompzinnige SF-films doen dat vaak geloofwaardiger. Het drama-deel werkt ook al niet echt. Ik vond het allemaal te vergezocht. Gibsons worsteling met het geloof werd nauwelijks uitgewerkt, het hele gedoe met die voortekenen kwam over als een matig scenariotrucje in plaats van een krachtig statement. Het uitleggerige einde was er écht te veel aan. Shyamalan zou eens een goed scenario van een ander moeten verfilmen.

Er zijn ook best positieve punten te noemen: Het was af en toe nog best spannend en op de een of andere manier werkten de grapjes in de film wonderbaarlijk goed. En hoewel ik nauwelijks schrok van de kinderfeestscene gaven de TV-beelden de film wel wat extra's

Maar uiteindelijk wilde de film stukken meer dan hij bij mij waar heeft kunnen maken.

2.0*

Mooie, uiterst persoonlijke en heel kleine film. Waar de tastbare zoektocht naar plekken verstoken van menselijk geluid subtiel overgaat in een innerlijke zoektocht naar je wortels, het verstrijken van de tijd en een deel van je persoonlijkheid. Viel me op dat de acteur heeft meegeschreven aan de film. Hoe mooi Sandy Denny's stem ook is, ik had wel gekozen voor een aftiteling met de flarden geluiden van vroeger die hij in zijn oude huis hoorde of een helemaal stille. Het einde met die geluiden is wel raak, ontroerend en precies goed.

Veel te lang geen D'Ardenne gezien eigenlijk. Ik zag jaren geleden La Promesse, Rosetta en Les Fils. Tijd om ze weer eens tevoorschijn te halen. Helaas was dit een kleine tegenvaller.

Hoewel het een behoorlijk goede film is voelt La Silence de Lorna erg als een herhaling van zetten. Maar dan zonder de kenmerkende handheld camera op de huid van de hoofdpersonen. Veel rustiger en tradioneler geschoten. En daardoor gewoner, de manier waarop de broers in genoemde films filmden trok me meer de wereld binnen. Thematisch heel erg verwant aan vooral La Promesse. Hoofdpersoon raakt verzeilt in een opzet waarbij misbruik wordt gemaakt van sociaal zakkeren maar ontwikkeld menselijke gevoelens. Maar ik vind La Promesse veel beter.

De D'ardennes hebben veel te veel klasse voor slechte films en zijn heel erg goed in dit soort sociale drama's maar dit is niet hun beste.

3.0*

Film noir en westerns vertonen vaak verwantschap. Zowel qua verhalen als acteurs. Beide zijn vaak low budget. Zo speelt in deze film Dan Duryea de man die achter Ballard aanzit en dat is een acteur die ik ook in mijn noiraonturen vaker heb zien opduiken. Payne ken ik uit Kansas City Confidential, maar het is Scott die regelmatig femme fatale was die hier de show steelt in een rol die geen letterlijke prostituee mag zijn maar er alles aan deed om dat wel te suggeren.

De film is sterk verwant aan de twee genoemde westerns. Script is wel een aardig stuk minder dan dat van The Ox-Bow Incident. Stilistisch valt het gebruik van voor een B-western ongewone bewegelijke longtakes op. Dwan is zo'n interessante low budget regisseur waarvan ik meer wil zien, Hij debuteerde al in 1911 (!) , dus was een echte filmpionier. Hij maakte films tot 1961. In het latere deel vooral low budget westerns.

Goede film. Veel is al gezegd. Dustyfan legt hierboven met haar verhaal over humor exact een van de krachten van de film uit.

Simon is een onroerende en erg grappige film over vriendschap. Het knappe van de film is dat je nooit het idee hebt naar een sentimentele film over de dood te kijken. Daarvoor is het allemaal te echt. Te mooi. Sommige momenten zijn bijna geniaal in hun terloopsheid. Een voorbeeld is als Camiel met Simon kort na hun tweede ontmoeting rondloopt en ze grappen maken over zijn naderende dood. Simon zegt dan zoiets asl "Jij bent tof want je kunt ook de grap van dingen inzien". In de volgende scene zie je Camiel heel even helemaal gebroken bij zijn vriend liggen. In twee korte stukjes schetst Terstall heel mooi wat Camiel voelt.

Mooie film, waarvan ik oprecht hoop dat hij een kans krijgt in het buitenland.

4.0*

Mislukte, oversentimentele boekverfilming.

Ik word er altijd blij van. Als ik een sterk en veelbelovend debuut zie en de tweede film bevestigd dat talent dan. Campos doet het. De films hebben verwantschap, Campos is geinteresseerd in reacties van mensen op moeilijke situaties en wat voor emoties en verborgen kanten er dan komen bovendrijven. Simon Killer trekt het veel meer naar één persoon toe. Simon. Robert uit Afterschool nam zijn omgeving waar.

Het is wel vaker geprobeerd, maar vaak ook niet goed. Een film maken over iemand bij wie onder de oppervlakte liggende manipulatieve en zeer gewelddadige neigingen komen bovendrijven Simon komt over als een normale Amerikaanse student, hij blijkt op de vlucht voor een pijnlijk geëindigde relatie. Langzaam maar zeker ontvouwt zich zijn echte persoonlijkheid en wat Simon doodeng maakt, is dat hij die neigingen omarmt, ze zijn duidelijk onderdeel van wie hij is.

De film is op een interessante manier ontwikkeld. Er is door Campos en de (wat mij betreft hele sterke) hoofdrolspeler Corbet een synopsis van acht pagina's geschreven. En in Parijs zijn de scenes en de dialogen uitgewerkt. Samen met tweede hoofdrolspeler Mati Diop.

Simon Killer is ook een boeiende donkere stadsfilm. Een film die overigens veel explicietere seksscenes (waaronder de geweldige eerste ontmoeting tussen Campos en Diap) dan geweldsscènes heeft en juist dat werkt erg goed. Stilistisch zijn inmiddels typische Campos-shots te zien. (waarin bijvoorbeeld geen gezichten te zien zijn) Opvallend sterke liedjessoundtrack ook.

Erg goed en Campos blijf ik volgen.

4.0*

Je moet van alles proberen, ook films waar ik mezelf niet mee zou associeren. Vandaag dus deze veelgeprezen film gekeken.

Ik vond de look van de film leuk (op dat gele mannetje op het eind na dan, maar te veel van hetzelfde om de film puur daarop leuk te houden. Leuke film noir sfeer ook. Geinige, doch vaak erg kleine rolletjes van veel bekende namen. Rourke is natuurlijk de perfecte acteur voor deze rol.

Het middelste verhaal was duidelijk het minste en haalde voor mij de vaart er wel behoorlijk uit. Een stuk waarbij ik in de gaten ging houden hoe lang de film nog duurde. Gelukkig werd het tegen het einde weer wat leuker. Al vond ik uiteindelijk de proloog voor de optiteling het leukst van de hele film.

Toch had het voor mij nog wat heftiger gemogen, harder, duisterder, kwaadaardiger, extremer en bizarder. Minder vlak, meer een rollercoaster, evil. Ik ken de strip niet, maar ik had het gevoel alsof het allemaal wat ingehouden werd. En is het mijn verdorven geest dat ik bij dit soort films vaak hoop op slechte afloop, wat zelden gebeurd? .

3.0*

Grappig ik had zo ongeveer precies hetzelfde. Ik blijf toch erg gevoelig voor de school die Weerasethakul min of meer veroorzaakt heeft. Vind het ontroerend en altijd een bepaalde intimiteit hebben waarvoor ik erg gevoelig ben. Dit is niet de beste Thaise film, maar wel weer een mooi nieuw gezicht in de Thaise cinema. De regisseusse van Mundane History produceerde trouwens.

3.5*

Niet de eerste film over bendegeweld. Maar wel de eerste die ik zie over Mexico. En dan gekoppeld aan de vluchtelingen naar de VS. Paar sterke punten zijn de treinscenes, de acteurs (goede casting) en de tekening van het bende- en vluchtelingenleven.

Komen we meteen bij het zwakke punt van de film en dat is het rechtvooruit-plot waarin geen scene teveel zit. Dat werkt bij sommige films goed, maar bij deze eigenlijk niet zo. De scene waarin Smiley en Caspar voor het eerst in dat bendehok aankwamen was bijvoorbeeld heel sterk in sfeertekening, maar meteen staat alles in de scene in dienst van het plot. Geef me even de tijd om voeling te krijgen met de sfeer. Juist iets dat de film waarmee deze natuurlijk, ondanks de verschillen, vergeleken wordt, Cidade de Deus zo sterk deed.

3.0*

Ergens in deze film zat iets uitdagenders verborgen, maar dat is het toch niet. Het scenario veelal nagespeeld door de echte acteurs is daar te conventioneel voor en zo doet de film bijna alles on cue. De verstoringen van de roze wolk komen allen van buitenaf en op de momenten dat je ze aan voelt komen . Uiteindelijk sympathiek maar conventioneler en gladder dan waar de vorm om vroeg. Ik merk terwijl ik dit schrijf dat de film wat negatiever in mijn hoofd zit dan op donderdag toen ik hem zag. Ik ga een halfje terug. Al vind ik de redding die je kunnen uiten door kunst kan bieden wel degelijk geloofwaardig.