Opinions

Juweel van een film. Ontzettend sereen, klein en gevoelig. Pikt details mee die andere films laten liggen, zoals blikken van hoofdpersonen. Een aantal schitterende scenes (de veelbesproken opening en sluiting, de grandioze begrafenisscene en de prachtige badscene, maar ook zietes ogenschijnlijk eenvoudigs als het gezin dat aan tafel zit). Het is grappig dat hier voordat de film werd besproken iets werd gezegd over effectbejag, want als iets niet in deze film zit is het dat wel.

Japon had veelbelovende elementen, aan Battle in Heaven (komt nog wel) ben ik nooit toegkomen, maar Stellet Licht schaart Reygadas voor mij onder de grote namen.

4.5*

Ira Levin maakt boeken met een vaak fascinerend plotidee. Een grote schrijver was het zeker niet en een productieve trouwens ook niet, maar zijn ideeën zijn wel heel geschikt om te verfilmen. Dat gebeurde dan ook met de meeste van zijn boeken. A Kiss Before Dying, Rosemary's Baby, Sliver, The Boys From Brazil een aantal toneelstukken en deze, The Stepford Wives, zijn allemaal verfilmd. Deze en A Kiss.. zelfs twee keer en een remake van The Boys From Brazil wordt ook voorbereid.

Rosemary's Baby is natuurlijk de bekendste Levin-verfilming. En die is stukken beter dan deze (en duidelijk beter dan het boek trouwens). Dit is vergeleken daarbij nogal een niemendalletje geworden. Een leuk, vermakelijk niemendalletje, maar er had zoveel meer in gezeten. Als de makers wat meer lef hadden gehad (en de film iets excentrieker en eigenzinniger hadden gemaakt, als de acteurs wat beter waren geweest en als de regie niet zo kleurloos Tv-film-achtig was geweest. Meer scenes zoals de twee tofste uit de film: de scene waarin Joanna Bobby neersteekt en de eindscene hadden de film goed gedaan. Een film die best een remake kon gebruiken en inmiddels ook gehad heeft, maar de trailer daarvan stemt me ook niet hoopvol.

Desalnietemin, aardig vermaak. Met een leuke seventies-sfeer (de film gaat dan ook vooral over de angst je identiteit te verliezen, heel erg een filmthema uit de jaren '70). Maar bijblijven zal het me niet.

(DePalma zou dit trouwens eigenlijk gaan maken in 1975, dat had de film in elk geval meer identiteit gegeven).

2.5*

Ik vond de film dan weer erg goed ogen. Veel eigenzinniger dan De Helaasheid der Dingen. De conventies die in die film zijn geslopen zitten hier nog niet. Maar toch komt ook deze niet boven die drie sterren uit. Dat komt vooral door de karikaturale personages en een niet echt overtuigend verhaal. Aan de lange kant ook. Heb The Broken Circle Breakdown nog klaarliggen, maar voorlopig is Van Groeningen zeker niet mijn favoriete Belgische regisseur.

3.0*

Behoorlijk indrukwekkende documentaire inderdaad. Ben het geheel met wackyboy eens. Deze docu veroordeelt Stevie niet, maar praat ook niets goed. En uiteindelijk lijkt het allemaal behoorlijk uitzichtloos, zelfs door generaties heen.

4.0*

Een film die heel veel goed, maar ook heel veel fout doet. Flink refererend aan gritty seventiesthrillers en dan met name Taxi Driver.

Het grootste probleem is dat Blake de scope van zijn film te groot maakt. Waardoor de essentie (of het beste deel) van de film ondersneeuwt. Bij vlagen is de film een boeiend portret van een zelfdestructieve man die zijn peilloze verdriet obsessief projecteert op de straatjongeren in zijn buurt. Maar daarnaast zit er veel in deze film wat er uit had gemoeten, omdat het nutteloos is, te veel op plot zit, weinig subtiel is of gewoon overbodig. Bijvoorbeeld: de nieuwe vriendin inclusief verkrachting bijvoorbeeld, maar vooral Carvers vriend, een nogal irritant personage, dat soms ook wat nauwelijks werkende pogingen tot humor toevoegt. Het hele gebeuren bij de fototentoonstelling is ook zoiets.

De boodschap aan het einde is dat je niet te snel moet oordelen. Of desnoods dat je je eigen kinderen ook maar nauwelijks kent. Beide best open deuren. Neemt niet weg dat het einde met al zijn geweld (waarin Carver de straatjongen te pakken heeft), maar met twee topacteurs een echt indrukwekkende scene is.

3.0*

De tweede goede film dit jaar waarin een Koreaans adoptiekind centraal staat. Na Retour à Séoul (Film, 2022) uit Frankrijk is nu deze film uit Denemarken. Hoewel zowel het leven van Freddie als hier van Carl tekent zijn hun karakters zo anders dat ook de reactie verschillend is. Ook een film over het leven dat je in een keurslijf stopt waar je niet in past.

Deze film doet veel dingen goed. Gemaakt met oog voor de omgeving zoals lelijk doelmatige plattelandsarchitectuur zoals schuren en een sporthal, Clichématig geklets tot het pijnlijk wordt op verplichte familiefeestjes. Het industriële van moderne landbouwmachines. Opvallend goed geplaatste popliedjes in de film ook.

Maar waar de film echt slaagt is in de fraaie fantasy tintjes. Dat begint met bijvoorbeeld de de bom die gevonden wordt en gaat door met de trillingen in het huis en de aanwezigheid van zijn biologische moeder in een aantal scenes. Uiteindelijk krijgen we een prachtige scene waarin Carl op een spitritueel niveau in Seoul is en de durf vind om zijn eigen pad in Denemarken te vinden. Dat de film in een realistische setting zulke dingen durft maakt dit echt goed,

Teleurstellende film die ergens tussen de psychologische dramakant en de thrillerkant in blijft zweven en aan beide kanten niet werkt.

2.0*

Zeer interessant als tijdsbeeld. Minder geslaagd als film. Wat onevenwichtig en vreselijke muziek.

Toch nog: 3.0*

Lichtvoetige misdaadfilm die me niet echt ligt. Goede acteurs wel, zeker Newman is in vorm. Qua decor een knipoog naar Hollywood misdaad uit de jaren '30, maar dan zie ik toch liever tijdgenoot Chinatown. Slecht is absoluut niet maar na anderhalf uur had ik het wel een beetje gezien.

In 1983 waren The Talking Heads misschien wel op de toppen van hun kunnen. Ze waren van een arty, door Roxy Music beïnvloedde new wave band doorgegroeid naar iets volstrekt unieks. Met een eigen gevoel voor stijl en humor. Invloeden uit funk, Afrikaanse muziek en zelfs vroege hip-hop en een band die op het podium steeds uitgebreider was geworden. Het album Speaking In Tongues bracht na het experimentelere Remain In Light het popgevoel weer wat meer op de voorgrond, Tijdens die tour vroegen de bandleden (en dat vooral David Byrne) de toen nog vrij onbekende Jonathan Demme (zoals zo vaak iemand die bij Corman was begonnen) om een concert van ze te verfilmen. De band liep in deze tijd over van de creativieteit. Zoveel dat Byrne er ook een solocarriere op nahield en de zeer sterke ritmesectie van Frantz en Weymouth er nog een bandje naast hadden (Tom Tom Club, vooral pretentielozer maar ook heel uniek) Voor beiden is ook aandacht hier.

Ik hou van Talking Heads dus dat zit al goed, maar deze film is om meerdere redenen heel goed. Allereerst is er een visueel gevoel. Door eenvoudige dingen als de band in de eerste nummers steeds uitgebreider maken. In het eerste nummer speelt David Byrne Psycho KIller met een tapeloop en akoestische gitaar in zijn eentje. Na een paar nummers staat het hele podium vol. Ook dat podium verandert van een soort leeg magazijn of industriële hal naar iets sfeervollers door lichtgebruik, achtergrondprojecties en props en elk nummer krijgt zijn eigen sfeer. Dan zijn er de theatrale bewegingen van Byrne. Het zichtbare plezier van Frantz en Wymouth en de wat meer op de achtergrond blijvende Harrisson. De toffe achtergrondzangeressen en een aantal hele fijne tourmusici. De impact van de film was enorm. De band zette de laatste stap naar een doorbraak en scoorde in Nederland zelfs een grote hit met de filmversie van Slippery People. Daarna volgende er nog een succesvol album met Little Creatures en een film plus soundtrack (True Stories, niet gezien) en een laatste album waarbij je aanvoelde dat de koek op was. Maar hier zie je een band op zijn absolute top. Ook voor Demme was het een belangrijk project en hij groeide door naar grotere films. En zou een aantal jaren hierna zeer succesvol worden met Philadelphia en The Silence of the Lambs. Nu 40 jaar na het concert is de film in de heel wereld opnieuw te zien in de bios en met veel succes.

Geweldige film. Een van de beste die ik dit jaar op het IFFR zag. De film speelt zich af in een zeer conservatieve, relatief arme plattelandsomgeving in Texas. Waar rodeo het tijdverdrijf is. Een diepgelovig meisje krijgt zomaar ineens gevoelens voor een jongen bij haar in de buurt. En dat brengt haar in een innerlijk conflict. Maar dat is nogal een groot woord in deze erg bescheiden film. Waarin inderdaad de acteurs min of meer zichzelf spelen. De benadering van het verhaal is respectvol en vooral heel zuiver. Met een rustig tempo met heel veel ruimte om de omgeving en sfeer aan te voelen. En alles wordt binnen die voorzichtige toon heel geloofwaardig gebracht. Ik voelde mee met het meisje en zag meteen waarom juist die jongen indruk maakt. De intieme eindscene tussen moeder en dochter is prachtig.

4.0*

Ik zag hier en daar potentie, maar het kwam er niet echt uit. Soms wat mooie sfeervolle scenes, maar als je een film maakt waarin het beeld het gevoel moet overbrengen (ipv dialoog, wat op zich toe te juichen is) moet dat wel lukken en dat lukte hier helaas meestal niet.

2.5*

Enerzijds vrijblijvender dan zijn History of Film (onder andere het ophangen aan de beelden van zijn neefje en nichtje. Anderzijds ook een stuk avontuurlijker. Naast een paar usual suspects (ET, Kes, Le Quatre Cent Coups) veel mooie en soms ook obscure vondsten. Voer voor de to see lijst.

3.5*

Ik begrijp de kritiek allemaal best. Het is een tikje oppervlakkiger dan gehoopt. De ambitie van de film worden niet helemaal waargemaakt, want daarvoor is 15 uur zelfs te kort. Er zitten wat flauwe vergelijkingen beeldspraken in. Soms een wat gezochte link tussen twee films en sommige van degenen met wie hij een interview heeft gekregen krijgen wat onevenredig veel aandacht. Bijvoorbeeld.

Maar voor mij overheerste toch het feestje. De liefde voor de kunstvorm film. De heerlijke ambitie van het project en de liefde die erin zit. Genoten. Blij dat het in de kast staat hier en ik zal regelmatig een aflevering terugkijken.

4.0*

Het "fiction" deel was flauw en leek nog het meest op een mislukt kortverhaal van een al te zelfbewuste moderne schrijver. En dat dan verfilmd.

Het "non-fiction" deel was veel beter. Al lag het erg in in het verlengde van Happiness en kwam het allemaal wat minder uit de verf. Volgens mij had dat deel met een beetje bijschaven en wat meer uitwerking tot een heel goede losse film kunnen leiden. Het miste echter de scherpte van Happiness. Te veel losse eindjes die aan elkaar geknoopt erg goed hadden kunnen worden.

Extra pluspuntjes: John Goodman en het gebruik van muziek van een van mijn favoriete bands: Belle and sebastian (al ging dat ook bepaald niet zonder conflict, maar dat is een andere "story").

Vooral veel gemiste kansen helaas. Maar vanwege een aantal zeer goede momenten toch nog 3.0*

Vooral in het midden leek het iets te veel op een sensationele documentaire die er vooral op uit was om Khadaffi af te schilderen als een perverse, totaal geschifte man. Dat stuk was een beetje bedenkelijk. Er zal ongetwijfeld een kern van waarheid inzitten en misschien is het zelfs helemaal waar, maar een flink deel ervan werd weinig overtuigend gebracht.

Veel interessanter was het verloop van de relatie met het buitenland van Khadaffi. Hoe idealisme omsloeg in grootheidswaan, hij eerst de Arabieren wilden verenigen en daarna de leider van de Afrikanen wilde worden. Hoe de tamelijk bizarre verzoening met het Westen in de vroege jaren '00 tot stand kwam. En hoe zijn ondergang toch ook weer gestimuleerd werd door het Westen. De documentaire was vaak veel te vluchtig, maar had toch best een flink aantal interessante figuren die spraken.

En hoe intens fout de man ook was, het alternatief, een Libië in een machtsvacuüm waarin natuurlijk een bloederige strijd om de macht plaatsvind en waarvan dagelijks gammele bootjes vol al dan niet verdrinkende vluchtelingen vertrekken, is ook niet echt een vooruitgang te noemen.

3.0*, bij vlagen boeiend.

Uiteindelijk toch mijn eerste Fellini gezien.

Mooi eenvoudig klassiek verhaal. Maar stiekem ook een heel mooie karakterstudie. Met name de ontwikkeling van Gelsomina is heel mooi gedaan.

Bij vlagen ook grappig, soms zelfs slapstick-achtig.

4.0*

Ontzettend warm, menselijk en gevoelig. Met een zeer indrukwekkende rol van Farnsworth.

Dit was overigens zijn laatste rol. Hij pleegde zelfmoord in 2000, nadat hij te horen had gekregen dat hij terminale kanker had.

4,0*

Erg seventies. Met Hoffmann als antiheld die al snel de conclusie trekt dat de wereld hem geen kansen meer geeft en zijn wil om zijn leven te beteren weer loslaat. Best een hoop sfeer en een fijne rolbezetting, maar heel verrassend is het nou ook weer niet. De verandering in Hoffmanns karakter is nogal snel en schetsmatig.

Regisseur Grossbard bleef vooral een theaterregisseur met af en toe een filmuitstapje. Dit is daarvan wel degene die het meest een blijvertje bleek.

Ook ik vond het wel degelijk een komedie, bij vlagen zelfs een hilarische. Jia Zhang Ke zag ik er niet echt in (alhoewel: misschien een beetje Unknown Pleasures met goede wil), Claire Denis wel een beetje soms.

Het is wel anders dan de eerste film van Hongqi Li die van de echte wereld iets kunstmatigs maakt. Die Manson kende ik niet, maar de ontmoeting tussen de twee levert in elk geval een fraaie film op. Namen om in de gaten te blijven houden.

Deze film is een tragikomisch verhaal van een man die verdwaald is in zijn eigen ambities ergens ver van zijn eigen land. Een web waar hij niet meer uitkomt. In een omgeving waar iedereen gehaaider lijkt dan hij. Eenvoudig, vol sfeer en met wereldjes in een grote wereld. Zoals een plek waar de Afrikanen in China bijeen komen.

Ik zag overigens de laatste IFFR-dag gewoon twee films met een Lionel Richie-referentie. Deze en A Girl Walks Home Alone at Night (2014) . De revival is aanstaande.

4.0*

Voor liefhebbers van klassiek Hollywood een delicatesse. Een botsing tussen melodrama en film noir. Met grote thema's over schuld en bioete enzo. Het laatste script van Robert Rossen voor hij een jaar later ook ging regisseren (Johnny O'Clock en kort erna Body and Soul, beide ook in een noirvember gezien). Regisseur hier was Lewist Milestone die al debuteerde in 1918..

De cast heeft een debutant van jewelste. Het is de eerste rol van Kirk Douglas. Verder ook nog Van Heflin en in de vrouwenrollen twee noiriconen: Barbara Stanwyck en Lizabeth Scott. Het dramatische einde past heerlijk bij dit fraaie tragische verhaal. DE fotografie is sfeervol. Veel beelden bij nacht. Een groot huis. Begint met een geweldige opening in 1928 en gaat dan naar wat toen het heden is en begint nog enigszins ingetogen, maar je weet dat de film in een maalstroom van emoties terecht komt als de drie hoofdpersonen uit het intro weer bij elkaar komen. De film combineert de grote emoties van Hollywoodmelodrama met het noirgegeven dat iedereen andere bedoelingen lijkt te hebben dan hij doet voorkomen.

Heel lang en nog steeds heel vaak wordt The Maltese Falcon uit 1941 gezien als startfilm van klassieke film noirperiode. Maar net als bij mijn eerste film deze maand is ook dit een alternatieve keuze voor de eerste noir. Beide zijn uit 1940. They Drive By Night was een grotere film en kwam net wat eerder uit. Stranger On The Third Floor bevat echter nog veel meer noiringredienten.

De film is zeer expressionistsch en gaat daar vaak verder in dan de meeste noirs. Hij heeft daarin echt een stevige tik gekregen van oudere Europese films. Met name in het hoogtepunt uit de film: de droomsequentie (ook een noirelement) Verder wemelt het van de noirstijlelementen: Schaduwen en de beliuchting in het algemeen. Een voice over die de gedachten verteld van een van de karakters, bijrolfiguren met excentrieke trekjes, geen femme fatale hier maar wel het andere vrouwelijke noirprototype de dame die de onschuld aantoont van de hoofdpersoon, onschuldige man moet zijn onschuld aantonen.

Dit is een voorbeeld van een film die stilistisch zo wild kon zijn omdat het voor RKO maar een kleine film (van iets meer dan een uur) was. Er zitten geen sterren in (Lorre komt het dichtst bij en heeft first billing, maar hij was nooit echt een ster), Tallichet in de vrouwelijke lead was getrouwd met William Wyler en stopte niet lang na deze film met acteren.

Ingster was een regisseur die assistent was geweest van Sergei Eisenstein. In hollywood begon hij als schrijver, zijn bescheiden regisseurs oeuvre bestaat uit drie films (twee noirs en een komedie) en daarna werd hij producent voor de Amerikaanse TV.

Zwakke plek is het plot dat wel een paar toevalligheidjes te veel kent, maar dit is essentieel als vroeg noirvoorbeeld dat iedereen met interesse hierin zou moeten zien.

Naar het schijnt de enige hit die Welles ooit regisseerde en het is bijna ironisch dat dat bij voor mij tot nu toe zijn minste film gebeurde. Waar Welles in films als The Lady From Shanghai en Touch of Evil niet de meest originele plots tot grootsheid kon krijgen door een saus van Stilistisch bravoure, daar lukt dat in deze film veel minder. Ik mag Welles als acteur wel. Hier is hij een homme fatale die een onschuldige dame verleid in een omgekeerd noir gegeven en het plot is interessant genoeg in een 1946-context, maar qua stilistisch vernuft is dit niet op Welles gebruikelijke niveau.

De verklaring is wellicht dat Welles deze film maakte als eerste van een deal voor vier. Bij deze film moest hij doen wat ze van hem vroegen, bij de andere drie zou hij veel meer artistieke vrijheid hebben gehad. Maar zoals zo vaak werd hij na deze film ontslagen en kwamen de andere drie er nooit.

Mooie openingsscene. Van de schoenen tot en met het treingesprekje. Eerlijk gezegd vond ik dat zelfs het sterkste stuk van de film. Neemt niet weg dat dit weer een prima Hitchcock was (al lijk ik nooit echt een grote fan te worden (op Rear Window na dan)). Ook de eindscene in de draaimolen was een hoogtepunt, vooral ook door wat geintjes en zijstapjes tijdens de scene. Zoals een moeder die gilt om haar "little boy" en daarna een shot waarin hij de tijd van zijn leven blijkt te hebben en Guy die en passant nog even het kinds leven redt. Walker is uiteraard geweldig. De rest van de cast gewoon goed.

Ik vond het niet echt vreemd om te zien dat dit een Patricia Highsmith-verhaal was. Plein Soleil en Der Amerikanischen Freund heb ik niet gezien, The Talented Mister Ripley wel, en Bruno's personage heeft behoorlijk wat Ripley-trekjes. Een man die zich opdingt aan een andere man met duidelijke homoseksuele ondertoon. Hitchcockscripts hebben soms wat al te opzichtige freudiaanse neiginkjes , het moedercomplex van Bruno vond ik net er overheen (of het Brunocomplex van de moeder misschien) al is het hier bijlange na niet zo erg als in Marnie.

Heb me goed vermaakt met mijn dertiende Hitchcock. Op naar de volgende (voor Rope, Shadow of a Doubt en I Confess wordt het bijvoorbeeld eens tijd)...

3.5*

Heb net mijn supertrage Truffautcyclus afgerond en vandaag besloten alles van Peckinpah wat ik heb staan te gaan kijken. Op mijn eigen tempo, kan dus best maanden duren. En daarmee het aantal films wat ik van 'm zag uit te breiden van slechts twee (The Wild Bunch en Cross of Iron) naar tien. Besloten het dit keer niet chronologisch te doen, maar kriskras.

Vond dit een heftige en verontrustende film. In veel opzichten heel knap gemaakt (camerawerk, muziek en montage bijvoorbeeld). Had ook in mijn hoofd dat dit een straight forward wraakfilm zou zijn. Dat is het niet. De film is heel wat complexer en eigenlijk ook een pak naargeestiger.

Mooie poster. Zeker ook als je de film gezien hebt.

Qua thema verwant aan Tokyo.Sora. De alledaagse eenzaamheid en moeilijkheden van een groep jonge Japanse vrouwen in de grote stad. Stillistisch wel duidelijk conventioneler en toegankelijker. En de film is ook ietwat luchtiger van toon. Maar de kleine grapjes zijn nooit wrang, eerder teder.

Een mooie film is het zeker. Gevoelig en warm, veel mooie intieme scenes en een mooi, zeer hoopvol einde. Een film waarvan ik bovendien niet goed begrijp waarom er zich nog geen distibuteur gemeld heeft.

De regisseur was aanwezig. Een sympathieke Japanse man van middelbare leeftijd. Zijn produktiviteit is klein (hij was voor het eerst sinds 1992 in Rotterdam en maakte vier films in 26 jaar, waaronder March Comes In Like a Lion, wat een erg goede film moet zijn), maar hij schijnt te hebben aangekondigd voortaan elk jaar een film te willen maken. Het is te hopen.

Overigens de verfilming van een manga, maar het heeft totaal niks te maken met het clichebeeld dat veel mensen (waaronder ik soms) daarvan hebben. Het balletje voor deze film is gaan rollen toen de maakster van de manga (die ook in de film speelt) gevraagd werd wie haar werk zou moeten verfilmen en ze de naam van deze regisseur noemde. De regisseur kocht vervolgens de manga en had meteen interesse.

Aanrader, 4.0*

Nou, een vervolg op The House on 92nd Street was het niet echt. Het leek me haast een moetje van de studio om de films aan elkaar te knopen. De films hebben een beetje dezelfde soort titel. Lloyd Nolans rol hier is behoorlijk bescheiden ook en ook de toon van de film is anders. Er zijn wat documentaire sporen maar lang niet zoveel als in The House on 9nd Street.

Het goede nieuws is dat deze film duidelijk veel beter is. En stilistisch veel meer (40's) noir dan de vorige. Met locatieshots uit LA dat om onduidelijke redenen Center City wordt genoemd, En er is noir regular Richard Widmark. Het verhaal is vaak geïmiteerd en draait om de infiltratie van een agent bij een bende overvallers.

De film vertelt het verhaal vlot maar neemt dan weer de tijd voor enkele losse scenes die vrijwel zonder woorden worden neergezet. Dat geeft de film een fijn ritme. En de film heeft een onweerstaanbare ruwheid die je vaker ziet bij noirs uit de jaren '40. Eerder zijn al Infernal Affairs en de remake daarvan The Departed genoemd als vergelijkbare film. Maar het gaat nog een beetje verder bij de kleurennoir van Sam Fuller, House of Bamboo, die in essentie exact hetzelfde plot nog eens over doet maar dan met een Ierse bende in Japan of all places. Fuller is een held dus die maakt er in alles buiten het plot een compleet andere film van.

Geen existentialisme hier of fatalisme of complexe karakters en nog steeds is het plot soms een commercial voor de FBI die over de Amerikanen waakt (hoewel minder overdreven dan gisteren). Maar er is hier behoorlijk veel fijns om dat flink te compenseren. Opvallende naam in de cast is Joseph Pevney. Die speelt hier Matty en ging na een korte filmacteercarriere (allemaal noirs) regisseren. Dat waren vaak goedkopere genrewerkjes waaronder veel noirs. Vorig jaar zag ik zijn Six Bridges to Cross in noirvember.

Ik las het al eerder, maar het wordt wel bevestigd nu ik de film gezien heb. Deze film is een soort van clash tussen twee acteerstijlen. Vivien Leigh acteert traditioneel en groots. Met veel gebaren enzo. Brando is rauw en veel meer naturel. In veel films was het waarschijnlijk niet gelukt om er mee weg te komen, maar hier vond ik het wel werken. Eigenlijk omdat die stijlen juist zo goed bij de rollen passen.

Je moet ervan houden inderdaad. Maar dat deed ik wel. Ik vond het hoe langer hoe fascinerender worden. En vooral de clash tussen Leigh en Brando op het einde heb ik met ingehouden adem zitten bekijken.

4.0*

Niet bepaald de eerste episodenfilm uit Italie die ik zie. Zeker in de jaren '60 was en bijna een oneindige stroom van daar. Hier hebben de twee wat minder bekende regisseurs, Bolognini en Rossi, een intermezzo. Korte segmenten van een minuut of vijf. Die van Bolognini is leuk. Die van Rossi is een stuk minder. Beiden hebben net als de drie grotere namen meer van dit soort dingen gemaakt.

De film is vooral bedoelt als een soort uithangbord voor Silvana Mangano, die ik vooral ken uit Riso Amaro, ze was getrouwd met de grote Italiaanse producent Dino de Laurentis

Visconti is qua setting op bekend terrein. We bevinden ons op een sjiek feest. Mangano is een beroemde actrice en in de nacht vallen de maskers van de bezoekers af. Niks mis mee, maar geen hoogtepunt in het oeuvre van Visconti en dat is eigenlijk wel een thema deze film. Dit segment bevat het debuut van Helmut Berger, in deze tijd al de geliefde van Visconti.

Vaak vind ik Pasolini stek in dit soort films. Hier is zijn segment niet meteen een uitschieter, niet binnen deze film. Het is een soort uitbundig cartoonesk sprookje met de populaire Toto. Uitbundig en kleurrijk maar ook een beetje te lang.

Het beste deel (al loopt het niveau van de segmenten niet zo ver uiteen) is dat van De Sica. Clint Eastwood wordt leuk tegendraads gecast (hij was in Italie al een ster en in Hollywood nog niet en kreeg heel veel geld en een Ferrari voor deze film) als een man die met Mangano in een sleurhuwelijk zit. Mangano heeft grote dromen over een leven vol drama en grote emoties.

Overigens heeft deze film niets met letterlijke heksen te maken. Maar gaat het vooral over vrouwelijkheid.

Al met al leuk, maar ik heb best al wel een aantal sterkere Italiaanse episodenfilms gezien.

Herzog is een boeiende regisseur. En erg anders dan anderen. Kan me de vergelijking die danuz maakt met Jarmusch maakt wel een beetje voorstellen, maar uiteindelijk is Jarmusch een optimist en soms een romanticus, Herzog niet. Het is ook duidelijk te zien dat de door danuz genoemde Gallo en Korine door hem beinvloed zijn. Om 'm te kunnen plaasten in de Duitse filmgeschiedenis moet ik daar nog meer uit zien.

Dit was weer een buitengewoon boeiende film. Ik heb de twee films van Bruno S. (IMDB vermeldt nog een obscure short) in een paar dagen tijd gezien. En hij domineert deze film nog meer dan de vorige. De man heeft een unieke aantrekkingskracht en speelt een soort van zichzelf. Hij zou vermoedelijk ook niet anders kunnen.

Stroszek is een film over een man die zijn leven bouwt op hoop en over dat dat niet werkt in deze wereld. Een pessimistische film met een hoop menselijkheid. Soms haast documentair, maar tegelijk absurd.

Het Amerikaanse deel vond ik ook beter dan het Duitse en het laatste stuk is ronduit geweldig. Herzog zal me vast niet altijd zo goed bevallen, daarvoor zal hij denk ik te onvoorspelbaar zijn en ik ben wat huiveriger voor zijn grotere films, maar dit was mooi.

4.0*