Opinions

Sterker dan ik verwacht had. Mooi evenwicht tussen massascenes en kleinere scenes. Behoorlijk wat fraai gefilmde stukken en een prettig tempo.

Douglas heeft een mooie kop voor deze rol. krachtig en klassiek, maar ook getekend.

4.0

(en ook nog eens mijn 400e stem)

Ik had even niet zoveel inspiratie dus ik meld me laat als voorstander. Enorm van deze film genoten. Een film om in te kruipen. Een man bevind zich in drie enigszins van de maatschappij afgezonderde delen. In het eerste deel woont de hoofdrolspeler in een soort idealistische commune en is er onderling contact. In het tweede deel leeft hij volkomen afgezonderd en eenzaam in een Fins woud en in het derde deel speel hij in een black metalband, ook niet ècht een genre voor de massa. Dat alles in duidelijk verschillende stijlen. De vorm en inhoud worden deels met links al aardig ontleed door Ik Doe Moeilijk en uitleggen waarom dit voor mij wel werkt is bij dit soort films lastig uit te leggen. Ik kon mee in de film, vooral vanaf het tweede deel en vond zelfs black metal, waar ik niks mee heb, louterend in de context van de film. Heerlijk. De twee Bens, waarvan ik nooit eerder wat zag gaan op de lijst met regisseurs waarvan ik meer wil zien.

4.0*

Erg leuke documentaire. Is stiekem veel dingen tegelijk. Een klein beeld van de Amerikaanse maatschappij doordat de kinderen totaal verschillende sociale, culturele en etnische achtergronden hebben. Een kennismaking met een typisch Amerikaans fenomeen dat ik eigenlijk nauwelijks kende (waarvan de finale trouwens live wordt uitgezonden op sportzender ESPN) en een wedstijd die ik ook nog lekker spannend vond. Ik leefde mee en koos mijn eigen favorieten (het meisje uit Washington en de "musical robot") en leefde mee. Helaas kwamen ze geen van beiden heel ver.

Met zo'n thema mag dat ook bijna niet misgaan, maar de makers toonden tijdens de wedstrijd een mooi gevoel voor randverschijnselen en emotie.

Erg vermakelijke, leuke film. Vloog om.

Dikke 3.5*

Zo plat als een dubbeltje en natuurlijk heel erg exploitatief. Er worden tig thema's ingegooid, maar het blijft allemaal extreem oppervlakkig en lomp.

Wel erg leuk als tijdsbeeld. Ik zag een tijd geleden alweer een reportage in Andere Tijden over de opschudding die deze film veroorzaakte en heb nu de film er eens bij gezien. En omdat er vaak een beetje besmuikt werd nagelachen om wat de film toen voor protesten veroorzaakte, was hij eigenlijk wat extremer dan ik gedacht had. Ook al heerst er nu niet meer zo'n extreem politiek correct sfeertje als toen toch denk ik dat deze film in een 2004 versie opnieuw stof zou doen opwaaien.

Verder viel het flinke tempo me op. Er gebeurt constant wat en ondanks dat de film niet kort is is hij zo om.

Maar verder vind ik dit meer een historische curiositeit, dan een boeiende, spannende of emotionele film.

2.0*

In verkeerde handen was dit uitgangspunt niets geworden. Cronenberg maakt er wel iets van. Want wat mij betreft maakt de sfeer hier de film en niet zozeer het verhaal. De "twist" had ik halverwege de film al wel door en het einde was dus bepaald geen verrassing, eerder logisch. In verkeerde handen had de film juist op de twist gedreven en was het gezicht van de moeder een dik aangezette verrassingsscene geweest. Fascinerende, boeiende film met een sterke Fiennes.

3.5*

Vermakelijk, maar toch veel gemiste kansen. De CGI is zo zichtbaar dat het bijna een Roger Rabbit-effect heeft. De actiescenes lijken wel uit een animatiefilm te komen en sluiten qua sfeer ook maar matig aan op de dramascenes. Het uitgangspunt van spiderman is veel leuker dan van de andere Amerikaanse superhelden die zo beroemd zijn dat ik er zelfs nog iets vanaf weet. En dat zie je maar deels terug in de film. Op de een of andere manier wordt het nergens echt intrigerend of spannend. De sfeer is ook veel te jolig. De gevoelige scenes zijn vaak wat al te laf-sentimenteel. Dunst is een miscast van jewelste. Dafoe haalt veel te weinig uit zijn rol.

Ik heb me best vermaakt en het was veel beter dan Daredevil (das de enige recente superheldenfilm die ik zag), maar hier had zelfs voor een popcornfilm veel meer ingezeten.

2.5*

Tweede film met Marvin in enkele dagen. En zijn rol is fijn. Ook met een erg jonge Ron Howard, Verhaal is een best aantrekkelijke mix van coming of age en western. Helemaal goed komt het niet helaas. De toon an de film is niet erg evenwichtig en de film is vaak te anekdotisch, in het begin soms een tikje ongepast lichtkomisch en bij vlagen te sentimenteel en een aantal van de dramatische momenten missen uitwerking. Het script is niet heel sterk en de regie voelt te routineus. Er worden ook levensgrote kansen gemist om het geheel met wat kleine trucjes meer psychologische diepgang mee te geven. Het is best een goede film, maar ik heb het gevoel van een gemiste kans waar veel meer uit te halen was. Opvallend is dat twee van de acteurs die de jongens speelden die zich bij Spike aansloten regisseur werden. Howard, maar ook Charles Martin Schmidt

The Spiral Staircase is qua stijl veel meer expliciet van Siodmak. In deze gothische- Women-in-peril- of gaslightnoir die hevig expressionistisch is. Met name het laatste kwartier is smullen voor liefhebbers. Het plot is vrij beperkt, maar de stijl is heel fijn.

Dorothy Mcguire speelt hier in en vroege rol Helen die niet meer praat na een traumatische ervaring. Ze maakt een moord mee, maar gaat erna weer aan het werk om de moeilijke bedlegerige Miss Warren (Ethel Berrymoore) verzorgen die in een groot huis woont en alleen haar vertrouwd, Dan ontspint zich eigenlijk een whodunnit, maar dan een die stilistisch heel uitbundig is. Met schaduwen, de trap uit de totel, slecht weer buiten en kaarslicht.

Robert Siodmak was in 1941 in de VS gaan werken omdat de tweede wereldoorlog was uitgebroken. Hij had ervoor films gemaakt in Duitsland en Frankrijk. In de VS werd wat later film noir werd een specialisme en hij bleef tot 1954 in de VS filmen. Daarna trok hij weer naar Europa.

Dit is wat er gebeurde toen Araki een film maakte zonder scherpe randjes. Het lijkt een hele tijd alsof hij bij een van zijn mindere scripts een jongen verving voor een meisje. Totdat er een zwangerschap en een bijna -huwelijk in de film zit. Uiteindelijk is het vooral een doorsnee romantische komedie met een keuze tussen een onuitstaanbare eikel van een man en niet een maar twee leuke kerels die het gelukkig worden als gimmick. En films die in 1999 hip probeerden te doen hebben ook wel een aardige nostalgische rand. Het was ook al een jaar of 20 geleden dat ik aan Lionrock had gedacht. De film wordt gered door Araki's zelfbewuste fin de siecle toon en de snoepkleurtjes die we ook wel vaker bij hem zagen. Maar de punky kant van Araki wordt hier erg gemist. De minste film die ik van hem zag.

Mooie film. Met een mooi thema. Een film over overweldigende gevoelens die ingedamd worden in de wereld waarin we leven. Ook wel volwassen worden genoemd. Wood heeft de rol met de grote emoties en doet dat behoorlijk goed, maar Beatty in een wat ingetogener rol maakt meer indruk op me. Ik begin langzaam nieuwgierig te worden naar meer vroege rollen van 'm. Ik ben al vaker van Beatty onder de indruk geweest. Mooi technicolor ook, wat het sfeertje nog eens wat aanzet. Buitengewoon knap geacteerde eindscene trouwens waarin Beatty en Wood elkaar tergugzien en merken dat het niet meer is zoals het was

Net wat te weinig poetisch om echt tot mijn favorieten te gaan behoren en sommige van de bijrollen waren ook net te karikaturaal. Ook liep de opbouw van het eerste uur niet helemaal soepel.

Daardoor hoe ik het op een mooie 3,5*

Weinig stemmen trouwens. Er is een DVD uit in Nederland en een onbekende film is het bepaald niet.

Ik dacht een beetje dat dit een koude oorlogsnoir zou zijn met spionage en stoute communisten enzo. Maar het ligt anders. De film gaat over een drietal ontsnapte gevangenen en een aantal gijzelaars die vast komen te zitten in een verlaten dorp waar kort erna een kernproef gaat plaatsvinden.

Split Second is geen grote film. Er zitten geen echte sterren in. De bekendste voor mij is denk ik Jan Sterling. Die heb ik best vaak gezien, waaronder verschillende rollen in noirs. Ze speelde onder andere de erg dik aangezette cynische campy cynische rol in The Female Animal verleden jaar. De leider van de boeven is Stephen Mcnally, die ik vooral ken uit bijrollen en vooral misdaad en western maakte. En de cast bestaat vooral uit bijrolacteurs.

In de jaren '50 werd de nucleaire angst langzaam groter en daar speelt deze film handig op in Dat geeft een erg leuk tijdsbeeld. De acteurs zijn ruim voldoende en de locatie van dat spookdorpje is weer eens wat anders. De film is qua pacing niet helemaal in evenwicht. Het einde is een beetje [spoiler[ te keurig. De bad guys overleven het niet. En ook de vrouw die de good guys heeft verraden gaat eraan. De good guys overleven de boel door te schuilen in een mijn.

Verre van een meesterwerk, maar dat leuke tijdbeeld stemt me ook nog wat milder. En de regisseur is ook opvallend. Dick Powell is allen al door zijn rol in Murder My Sweet een noiricooon. Dat was niet zijn enige noirrol. Hij zat overigens ook in meerdere Preston Sturges komedies. In de jaren '50 ging hij regisseren. Dit was de eerste. De legendarische megaflop The Conquerer (met John Wayne als Genghis Khan, een idee dat zo belachelijk is dat ik alleen daarom de film toch eens wil zien). Hij regisseerde uiteindelijk vijf films. Daarna ging hij naar de TV. Oud werd hij niet. In 1963 stierf hij aan kanker net zoals heel veel mensen die bij The Conquerer waren betrokken. Die film was dan ook opgenomen op een plek waar eerder kernproeven werden gehouden. Of hoe fictie in het echte leven doordrong.

Ik heb in deze maand al twee films gezien waarin in de jaren '50 en '60 regisseurs uit het buitenland kwamen, maar in de jaren '30 kwam dat nog veel vaker voor. Vaak regisseurs die op hun vlucht voor de nazi's her en der films maakten waaronder in Nederland. De meesten eindigden in de Verenigde Staten, maar de regisseur van deze film, de Tsjech Karl Lamac eindigde in het Verenigd Koninkrijk. Ook het verhaal was import. Dat was een Brits toneelstuk uit 1919. Er zijn zeker zes verfilmingen van waarvan dit de vierde is.

Wat opvalt aan De Spooktrein is een hoog tempo. De film duurt net iets meer dan een uur en heeft een verhaal waar in in een hedendaagse film minimaal twee uur besteed zou worden. De film heeft een komische toon, heeft flink uitgesproken karakters, bijna typetjes en ziet er als je door het jammerlijke gebrek aan restauratie heenkijkt erg verzorgd uit. Met soms mooi camerawerk en een knap in beeld brengen van een vrij grote groep karakters. Het verhaal is een beetje een kluchtige, licht mysterieuze film waar allerlei bovennatuurlijks wordt gesuggereerd, terwijl het gewoon wapensmokkelaars blijlen.

De cast is gevuld met ervaring. Tegenwoordig is Fien(tje) de la Mar waarschijnlijk de bekendste naam, deels geholpen door het Amsterdamse theater dat nog steeds haar naam draagt, maar ze heeft maar een kleine rol. In de tijd van de film was Cissy van Bennekom ook een bekende filmverschijning. Maar zijn hield er na de oorlog mee op.

Vermakelijke film.

Meer dan dat. Absoluut.

Wat als je de platste bezigheden van sommige jongeren neemt (zonvakanties vol seks, drank en drugs). Je voegt daar een flinke dosis geweld aan toe met een bizarre over de top-gangster. Spring Breakers is platter dan plat. Zelfs het zogenaamd inhoudelijke commentaar op The American Dream is dat.

Maar..

Spring Breakers maakt er een mooie, bizarre droom van. Vooral de tweede helft is echt een lust voor oog en oor. Een hallucinante meditatie in snoepkleurtjes. Met fantastisch camerawerk van Debie die zo ongeveer alles uit de kast haalt en zich helemaal uit mag leven in deze film. Zeer geslaagd gespeel met herhalingen en chronologie. En een soundtrack die en past bij Spring Break èn bij de sfeer van de film.

En Korine slaagt er ook nog in om me met een scene waarin nota bene een oud truttig Britney Spears-liedje wordt uitgevoerd kippevel te geven. En dan moet je wel heel goed zijn.

Misschien wel een grote grap (er valt genoeg te lachen), maar dan wel een die heel mooi verpakt wordt. Zien is geloven. Geweldig einde van een heel fijn festival.

4.0*

Net als Scorsese doet ook Refn veel voor het behoud van kwetsbare films Waar Scorsese zich voornamelijk op wereldcinema richt, bij Refn zijn het vaak cult- en exploitatiefilms uit de VS. Maar ook kwetsbare onafhankelijke films zoals deze.

De opzet is bijna neorealistisch. De film is gemaakt met amateuracteurs uit Ohio en geschoten op locatie. Het speelt allemaal in dorp waar alles stilstaat. Ooit leefde men er van de mijnbouw maar de mijnen zijn gesloten. Vader en moeder hebben een liefdeloos huwelijk hangen aan hun verleden. Moeder aan de tijd dat ze econmisch zelfstandig was en flnk uitging in de oorlog, eerst in LA, later in het dorpje waar ze nu nog wonen, waar toen veel meer leven in zat. Vader aan de tijd dat hij in het leger zat. De kinderen dreigen in hetzelfde uitzichtloze gedoe terecht. De oudste zit vol dromen die geen van allen in het dorpje plaatsvinden en verlangt naar meer. Zijn oudste halfzus (de oudste heeft een andere moeder) raakt zwanger.

Ik zag de film op Mubi en had achteraf liever de Indicator Blu-Ray gehad denk ik want dit is bij uitstek een film die heel veel baat kan hebben bij extra's die m in zijn context plaatsen, dus die komt er wellicht nog wel een keer, Maar ondertussen is dit wel een bijzondere film die overigens nog een hermontage had als exploitatiefilm (het origineel is dat beslist niet)

De film is vooral heel erg Ruben Ostlund. Maar hij grijpt hier een beetje terug op Involuntary en is wat minder to the point vergeleken bij Play en Turist. Ostlund is nooit subtiel dus hier ook niet en zijn thema's zijn eigenlijk altijd (bijna) hetzelfde. Heeft vaak best sterk de vinger aan de pols hier als het gaat om marketing en communicatie in het social media tijdperk vooral, Als je enerzijds moet en anderzijds niet mag shockeren. Meandert misschien wat al te veel en heeft een zijplotje te veel wat de film juist niet scherper maakt De film had makkelijk zonder de uitvoering van de dochter of de one night stand gekund. En zo onder hoogspanning als Play (wat mij betreft Ostlunds beste film) staat dit al helemaal nooit.

Naast een verhaal over scheiding en een mild spottende film over culturele elite is dit inderdaad ook een coming of age-film. En al die elementen schuiven erg mooi in elkaar. En het voelt allemaal authentiek en oprecht.

Veel korte scenes, zeker in het begin. Mooie rollen, vooral ook van Daniels. Mooi geschreven. Past enigszins in de lijn van mooie kleine independent films die de laatste jaren uit de VS komen en allemaal tussen komedie en drama in hangen. Meestel bijna terloops, maar vaak ook erg mooi geschoten.

Mooi dat er al een nieuwe film van Baumbach aan zit te komen.

4.0*

Ongewone Corman-verfilming. Voor Corman was het ongewoon omdat hij voor een grote studio werkte en rond een miljoen budget had. Voor Fox weinig, voor Corman erg veel. Voordeel was dat Corman kon werken op de studio lot in dure decors van films als Hello Dolly en The Sound of Music. Het geeft deze film een bijna sjiek gevoel voor een Corman. Met duur overkomende decors en fraaie sfeervolle straatjes.

De opzet van de film is die van de later beroemde rampenfilms. Er wordt toegewerkt naar de grote gebeurtenis. Er is een alwetende verteller (bijna documentair). Met duidelijke aankondigingen van de dood van de slachtoffers. Er zit een down to earth sfeertje in de film (waaronder het openlijk noemen van de echte namen en het taalgebruik van de betrokkenen).

Acteurs zijn niet de usual Corman suspects (al heeft Jack Nicholson een rolletje met een zinnetje tekst). maar onbekendere en soms meer prestigieuze acteurs. Robards schmiert nogal als Capone, de rest is wat minder uitbundig en vaak beter. Interessant en best goed en best ongewoon. Ik hou het op drie sterren maar het hangt tegen een halfje meer aan.

Weer een boeiend uitgangspunt, maar weer een beetje net niet.

Het script was over het geheel vrij goed en had af en toe mooie details in stukjes op de radio e.d. Het zweefde af en toe op het randje van geloofwaardigheid, maar dat is dit soort films wel eigen. Meestal zat het aan de goede kant van de streep, helaas niet altijd. Een paar van de ongeloofwaardigheden die hier genoemd werden deel ik.

Hoeks acteerde helaas op GTST-niveau en ook in de rest van de cast maakte niemand echt indruk. De beelden van de ontploffing waren zo nep dat je het budget van de film ineens heel duidelijk gaat zien en dat is jammer. Had die paar seconden er dan uitgegooid en vooral met een geluidseffect gewerkt denk ik dan. Ook een groot bezwaar was de weinig interessante manier waarop het geheel in beeld werd gebracht. Visbeen maakt er echt een TV-film van. Veel pratende hoofden, te weinig sfeertekening. Er werd ook weinig met muziek gedaan. Daardoor ging een deel van de film een verloren.

Nog krap 3.0*, vanwege het zeer boeidende en actuele (en zelfs belangrijke) gegeven, maar toch een wat onvoldaan gevoel.

Gemiddelde Hitchcock is een goede omschrijving. Hij heeft best een hoop van deze films gemaakt. Vrij luchtig, beetje spannend. Het script hangt een beetje door eerder genoemde trucjes aan elkaar en het is aangenaam, maar nergens (op Marlene Dietrich na, waarvoor ik een zwak heb geloof ik) blinkt de film echt uit.

3.0*

Opvallend veel meer grappen dan ik verwacht had. En aardig om eens zo'n beroemde Ford-western te zien. Echt vervelend was het niet, maar om nou te zeggen dat ik het echt boeiend vond: Nou, nee...

2.5*

Doordat de humor me wat al te dik aangezet is en me niet altijd ligt kom ik op 3.5* maar verder vind ik dit vooral een knappe mix van stijlen. Er is altijd de serieuze grimmige kant van het gevangenkamp en een geloofwaardige dramatische onderlaag waardoor dit toch verder komt dat een grappig en spannend avontuur in de oorlog. En dat is iets dat ik erg knap vind aan deze film.

3.5*

Vanavond was ik aan de beurt om Stalker te zien en mijn hemel wat een film.
De stalker, de schrijver en de professor waren zeer herkenbare metaforen voor gemoedstoestanden van mijzelf. Hoe ik de wereld soms benader. En veel van die benaderingen zitten in deze film. Tarkovsky schijnt de complexheid van heel veel mensen te herkennen en dat boeit en raakt me.
Hoewel ik me er van bewust ben dat er vele andere methodes zijn was het verhaal voor mij vooral een reis naar de kern van je ik door 3 kanten van je persoonlijkheid.
Twee dingen moet ik nog even noemen (omdat ze volgens mij nog niet genoemd zijn):
De dialoog tussen de stalker en zijn vrouw op het einde (zo herkenbaar!) en die prachtige, prachtige tekst over sterk en zwak.
En dan heb ik het nog niet eens over de prachtige beelden gehad.

Vooralsnog 4.5*

Prachtige film die ik om duistere redenen vandaag pas voor het eerst zag. Mooi coming of age verhaal. Ontroerend en heel erg raak op heel veel momenten. Op The Shining na de beste King-verfilming wat mij betreft.

Ruim 4.0*

Soms hou ik van Wenders, maar soms vind ik hem ook een van de meest overschatte regisseurs allertijden. Dit is dan weer een van de films die in het midden land. Der Stand der Dinge gaat vooral over de rol van het geld in de film. Films maken kost meestal nou eenmaal een aardig bedrag aan geld, dus worden allerlei geldstroompjes aangeboord. De film valt een beetje in de twee delen uiteen die Zachery (kom terug!) ook al schetst. Eerste deel zit dicht bij Wenders in zeurmodes, die tragikomische zoektocht naar Gordon is veel beter en dat redt de film voor mij.

Informatief en interessant, wel wat oppervlakkig en meer een hommage dan een kritische documentaire. Toch geboeid gekeken en meer dan ooit vastbesloten om alle Kubricks z.s.m. te zien.

3.5*

Denis verfilmde een boek en het heeft ervan weg dat ze iets wilde maken in de lijn van Antonioni's The Passenger. We hebben een journaliste die betaling seks heeft in een in een burgeroorlog verkerend Nicaragua. Maar ze gaat wat voelen voor een Britse zakenman die duistere doelen heeft. Het is een film die vrijwel nergens werkt. Ik zag niet alles van Denis maar gaf nooit minder dan een 3.5*. Dat illustreert wel hoe diep de val is die ze hier maakt. Het eerste dat misgaat zijn de twee zeer matige hoofdacteurs. Margaret Qualley illustreert dat door een aantal huilscenes die zo slecht zijn dat ze bijna lachwekkend worden. Joe Alwyn heeft de uitstraling van een zak aardappelen en is een miscast als iemand die een soort aantrekkelijk mysterie moet uitstralen (een soort aantrekkelijke slechtheid). Ander groot issue zit erin dat de Denis de conclusie moet hebben getrokken in de montagekamer dat het allemaal niet zoveel was en ze probeert duidelijk in de montage er nog iets van te maken. Dat lukt niet. Juist de montage is een zwakke plek. Een van de interessante kanten aan het verhaal is achterhalen wat nou de drijfveer is van Qualley. De film raakt daar maar heel kortstondig aan en laat daar veel liggen. Het verhaal werd ook nergens geloofwaardig. Hoe vaak bijfiguren in het laatste kwart ineens weer opduiken is onbedoeld grappig.

Bij vlagen die je terug wat Denis wel kan. Bijvoorbeeld in een seksscene in het begin die verbeeld wordt met bewegingen van plastic om kleding heen en vooral een dansscene tegen het einde van de film die echt wonderschoon is. Opvallend is de bijrol van een van de Safdie broers. De film knapt zowaar op omdat een veel betere acteur is da Qualley en Alwyn.

Dat dit de grand prix won is een gotspe. Ik heb nu 11 films uit de cannescompetitie van 2022 gezien. Dit was veruit de slechtste en de palmwinnaar is (op grote afstand) de één na slechtste. Kunnen de juryleden voortaan ver uit de buurt van jury's blijven?

Helemaal mee eens. Beetje een compromis. Gun de studio genoeg commerciele actie en Verhoeven mag zijn parodie er ook hier en daar instoppen. Op het einde keert het allemaal weer wat terug. Maar nogal jammer van de (ook nog veel te lange) tweede helft.

De journaalstukjes waren het leukst. De casting (mensen die zo veel mogelijk op Ken en Barbie lijken) perfect. Maar toch viel het geheel me uiteindelijk tegen.

2.5*

Ik heb meer westernnoirs gezien. En verschillende vond ik steengoed. Hier kon ik niet zoveel mee.

Het noirachtige zit hem vooral in het plot waarbij een agent undercover gaat om de moord op twee militairen die vermoord werden bij een goudroof op te sporen. En en passant de goudroof op te lossen. Powell is een slimme, stoere detective die tegen de gevestigde orde ingaat en zo een zaak gaat oplossen.

IK vond het plot weinig enerverend en de film niet zo sfeervol eigenlijk. Qua regie is het toch run of the mill B western. Moorehead steekt er in de cast bivenuit Powell vond ik niet heel sterk, Ik blijf open staan voor een toffe western--noir combinatie. Maar deze deed het niet zo voor me.

Mooie bescheiden coming of age-film waarin een kind zich langzaam losmaakt van haar afkomst. Ook een ode aan een vriendschap (die tussen Gladys en Stella), wat er ook gebeurd verder ze heeft heel veel aan die Gladys te danken. Erg mooi geloofwaardig uitgewerkte vriendschap. Geen nieuwe thema's, maar heel goed uitgewerkt. Eigenlijk heel veel scenes die erg sterk zijn , zonder te vervallen in dik drama..

Ik had een probleempje met dezelfde scenes als Niethe, dat houdt me net aan van de vier sterren af, maar verder een geslaagd debuut.

Ruim 3.5*

Stella's Oorlog wil veel. Allereerst wil Stella's Oorlog een drama zijn over post traumatische stress en de verwerking van oorlogsleed. Tegelijk is Stella's Oorlog een thriller over een vrouw die de waarheid over de dood van haar broertje en man probeert te achterhalen. Compleet met spannend bedoelde scenes. Ten derde wil de film ook nog iets doen met de karakterontwikkeling van gewone jongens tot soldaten die zichzelf niet echt meer in de hand hebben.

En het werkt wat mij betreft nauwelijks. Met name het thrillerachtige van de film haalt echt de angel volledig uit de film. Alle spannend bedoelde scenes doen ontzettend geforceerd aan. Gevoelige scenes werken vervolgens niet meer en daar wordt nog wat uitgehaald door dik aangezette, aanwezige muziek. Het einde waarin uiteindelijk te zien is wat er is gebeurd is riep bij vooral de vraag op hoe zoiets kon gebeuren. Ook erg slappe rechtbankscenes trouwens. Doe daar echt iets mee of laat het anders helemaal weg.

2.0*